စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း

ကျန်းယွင်နန်သည် သူမကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“အဘွားရယ်... ဒီလောက် ကိစ္စလေးကို အဘွားကို ဒုက္ခမပေးတော့ပါဘူး... ကျွန်မပဲ ချိုးပေးလိုက်ပါ့မယ်... အဘွားက နောက်ထပ် ရေတစ်ပုံး ထပ်တည်ပေးပါဦး... ခဏနေရင် လူကြီးမင်းစွန်း အတွက် ပေးရမှာမို့လို့ပါ...”

ကျန်းယွင်နန်သည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် အဘွားအိုအား ကြေးပြား သုံးပြားကို စနစ်တကျ ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။

အဘွားအိုသည် ထိုကြေးပြား သုံးပြားကို ကြည့်ပြီး၊ လီယွမ်ဝေ ကတိပေးထားသော ငွေ တစ်တုံးကို သတိရလိုက်သည်။ သူမသည် ပါးစပ်ဟကာ တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် မျက်စိများ မှောင်မိုက်သွားပြီး ကိုယ်ဟန်ပျက်ကာ ဘေးသို့ လဲကျသွားလေတော့သည်။

“အဘွား... အဘွား ဘာဖြစ်တာလဲဟင်...”

ကျန်းယွင်နန်က စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

ကုယန်သည် ချက်ချင်း ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး အဘွားအိုကို ထူပေးလိုက်၏။

အဘွားအိုမှာ သတိမေ့နေသော်လည်း လက်ကို လှမ်းဆန့်ကာ ကျန်းယွင်နန်အား ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျွန်မကို... ကျွန်မ ကလေးကို... ချိုးပေးပါရစေ...”

ကျန်းယွင်နန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အများကြီး မစဉ်းစားမိပေ။ ဤအဘွားအိုမှာ အလုပ်ကို အစွမ်းကုန် ကြိုးစားချင်နေသူဟုသာ ထင်မှတ်ကာ ဤကဲ့သို့ မိသားစုကြီး၏ စည်းကမ်းများမှာ အလွန် ကောင်းမွန်လှပြီး အဘွားအိုပင်လျှင် ဤမျှအထိ လုံ့လရှိသည်ဟု စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးနေမိလေသည်။

“အဘွား... ခဏလောက် ထိုင်ပြီး နားလိုက်ပါဦး... ဖြည်းဖြည်းချင်းပေါ့...”

ကျန်းယွင်နန်က နှစ်သိမ့်လိုက်ပြီး သူမအား ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်လေသည်။

အဘွားအိုမှာမူ နျိုနျိုအား ရေချိုးပေးရန်သာ အာရုံရောက်နေဆဲ ဖြစ်၏။ သို့သော် သူမ လှုပ်ရှားရန် ပြင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းယွင်နန် နျိုနျိုကို ခေါ်ကာ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားသည်ကို ငေးကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။

အဘွားအိုသည် အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေစဉ် အထဲမှ ရေချိုးသံများကို နားထောင်ကာ အထဲသို့ အတင်း ဝင်ရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း သူမ လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း ခန္ဓာကိုယ်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အဟုန်ပြင်းစွာ လဲကျသွားလေတော့သည်။

ဒုန်း…။

သူမ၏ နဖူးမှာ မြေပြင်နှင့် ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်မိသွားရာ ဘေးနားရှိ ကုကျောက်နှင့် ကုယန်တို့မှာပင် ထိုအသံကို ကြားပြီး နာကျင်သွားရလေ၏။

ကလေးနှစ်ဦး မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ အဘွားအို၏ နဖူးပေါ်တွင် ကလေးလက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော အဖုကြီးတစ်ခုမှာ ခဏချင်းအတွင်း ဖောင်းတက်လာခြင်းပင်။ ထိုမြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ကုယန်က သူမအား ကူညီရန် ပြင်သော်လည်း အဘွားအို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင်ကြီး တစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံနေသဖြင့် သူမအား မြေပြင်ပေါ်တွင်သာ ထိန်းထားပေးနိုင်လေတော့သည်။

“အဘွား ခဏလောက် စောင့်ပါဦး... မေမေ ညီမလေးကို ရေချိုးပေးပြီးရင်... လူခေါ်ပြီး အဘွားကို ကူညီခိုင်းပါ့မယ်...”

ကုယန်က ပြောလိုက်၏။

လူငယ်လေးမှာ ယဉ်ကျေးပြီး အလိုက်သိသူ ဖြစ်သော်လည်း အဘွားအို၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ သူသည် စကားပြောရ လွယ်ကူသူ တစ်ဦး ဖြစ်နေလေသည်။ သူမက ဦးအောင် ပြောလိုက်လေသည်။

“သခင်လေး... ကျွန်မကို အထဲ တွဲပို့ပေးပါ... ညီမလေးကို ရေချိုးပေးချင်လို့ပါ...”

ကုယန်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။

“အဘွားက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်နေရတာလဲ... ကိုယ်က ဒီလို အခြေအနေ ဖြစ်နေတာတောင်... စိတ်ထဲမှာ ဒါကိုပဲ စွဲနေသေးတယ်နော်...”

ကုယန် ပြောရင်းနှင့်ပင် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် သတိအနေအထား ဖြစ်သွားလေသည်။

ရေချိုးပေးရုံမျှနှင့် ဤအဘွားအို၏ အပြုအမူမှာ အလွန်အမင်း ထူးဆန်းနေပြီး တစ်ခုခုကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကုယန်က မေးလိုက်၏။

“အဘွား... အထဲဝင်ပြီး ကူညီချင်တာလားဟင်... အိမ်ရှင်က အထူး မှာကြားထားတာ ရှိလို့လား... စိတ်မပူပါနဲ့... အိမ်ရှင်က မေးရင်တောင် ကျွန်တော်တို့က အဘွားဘက်က ကောင်းပြောပေးပါ့မယ်...”

အဘွားအိုသည် နဖူးကို ဆောင့်မိပြီးနောက် ပို၍ပင် မျက်စိများ ပြာလာခဲ့ချေပြီ။ ကုယန်၏ အသံကို ကြားသောအခါ သူမသည် အိပ်မက်တစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

အိပ်မက်ထဲရှိ လူများမှာ အရာရာကို ဖုံးကွယ်မထားတတ်ကြပေ။

“ကျွန်မ... ကျွန်မ ကလေးမလေးရဲ့လက်မောင်းမှာ မှဲ့ပါ မပါ သိချင်လို့ပါ...”

ကုယန်၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် စူးရှသွားတော့၏။

နျိုနျို သူတို့အိမ်သို့ ရောက်လာခဲ့သော မနှစ်က အဖြစ်အပျက်ကို သူ မှတ်မိနေဆဲပင်။ ထိုနေ့က အိမ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ရှုပ်ထွေးမှုများကိုလည်း သူ မမေ့သေးပေ။

အဘွားက နျိုနျို၏ လက်မောင်းမှ မှဲ့ကို ကြည့်ပြီးနောက်တွင်မှ ကန့်ကွက်မှုများကြားမှ နျိုနျိုကို မွေးစားခဲ့ခြင်းပင်။

ဤအဘွားအိုသည် ဘာကြောင့် မှဲ့ကို ကြည့်လိုသနည်း ဆိုသည်ကို သူ မသိသော်လည်း သူမအား လွယ်လွယ်နှင့် ကြည့်ခွင့် ပေး၍ မဖြစ်ကြောင်း ကုယန်က သိလိုက်လေသည်။

သူသည် စိတ်ထဲမှ မနှစ်လိုမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ အဘွားအိုအား မေးလိုက်၏။

“အဘွား... ဘာလို့ မှဲ့ကို ကြည့်ချင်ရတာလဲဟင်...”

အဘွားအိုမှာမူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပြီး ကာကွယ်မှု မရှိဘဲ ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

“သခင်ကြီးက...”

ကုယန်၏ လက်သီးမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားလေတော့သည်။

“သူက ဘာလို့ ဒီလိုကိစ္စကို စိတ်ဝင်စားနေရတာလဲ...”

ကုယန်က ဆက်လက် မေးမြန်းလိုက်၏။

အဘွားအိုက ပြောလိုက်လေသည်။

“သခင်ကြီးရဲ့ ကိစ္စတွေကို... ကျွန်မ...”

နျိုနျို၏ မှဲ့ကို စိတ်ဝင်စားသူမှာ သူမ၏ ဘဝနောက်ခံနှင့် ပတ်သက်နေသူသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကုယန်သည် စိတ်ထဲမှနေ၍ ထင်ကြေးပေးမိ၏။

နျိုနျိုက လီမိသားစုမှ ပျောက်ဆုံးသွားသော ကလေးများလားဟင်။

သို့သော်လည်း သူသည် ဤတောသားများနှင့် မလိုက်ဖက်လှသော ခမ်းနားထည်ဝါသည့် အသုံးအဆောင်များနှင့် ဤအုတ်တိုက်ကြီးကို ကြည့်ကာ တွေးတောနေမိလေသည်။

လီမိသားစုမှာ ပိုက်ဆံမရှားသည်မှာ သိသာလှပေသည်။ သို့သော်လည်း သူတို့သည် နျိုနျိုအား ဘာကြောင့် ပစ်ထားခဲ့ကြသနည်း။

ဤနှစ်များအတွင်း သူတို့ ရှာဖွေခဲ့သည်ကိုလည်း မတွေ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

သူ၏ ညီမလေးအား ကုမိသားစုထံမှ ခွဲခွာမသွားစေလိုသော အတွေးက အသာစီး ရနေသဖြင့် ကုယန်အနေဖြင့် လီမိသားစုအပေါ် စေတနာကောင်းနှင့် စဉ်းစားပေးရန်မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။

သူ၏ နားထဲတွင် အထဲမှ ရေချိုးသံများနှင့်အတူ အထဲရှိ သားအမိနှစ်ယောက်၏ ရယ်မောသံများကို ကြားနေရဆဲပင်။

သူသည် အဘွားအို၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့်၊ အလျင်အမြန်ပင် ဆုံးဖြတ်ချက် ချမှတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ နားထဲသို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

“ကုမိသားစုရဲ့ သခင်မလေးမှာ မှဲ့မပါဘူး... မှဲ့မပါဘူး...”

ထိုသို့ သွေးထိုးပြောဆိုခြင်းမှာ ထိရောက်မှု ရှိ၊ မရှိ သူ မသိသော်လည်း လက်ရှိတွင် လီမိသားစုမှာ မည်သို့သော သူများ ဖြစ်သည်ကို မသိရသေးသဖြင့် သူ၏ ညီမလေးအား စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ ပါဝင်ပတ်သက်ခြင်း မရှိစေလိုပေ။

အဘွားအိုမှာ ထပ်မံ၍ မေးခွန်းများ မမေးနိုင်တော့သည်ကို မြင်သောအခါ ကုယန်မှာ သူမအား ဆက်လက် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မတ်တပ်ရပ်ကာ ဘေးမှ စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားလေတော့သည်။

သူ သူမအား လွှတ်လိုက်သည်နှင့် အဘွားအိုမှာ အမြန်ဆုံး ဝင်စားချင်နေသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘေးတိုက် ထိုးကျသွားလေတော့သည်။

ဒုန်း ဟူသော ကျယ်လောင်သည့် အသံ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။

ကုကျောက်က ကူညီရန် ရှေ့သို့ တိုးသော်လည်း ကုယန်က တားဆီးထားလိုက်လေသည်။

အစ်ကိုကြီး မေးမြန်းနေစဉ်အတွင်း ကုကျောက်မှာမူ ချောင်းကြည့်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထိုအစား သူသည် သူ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ထဲမှ ပုရစ်ကို ထုတ်ကာ ကစားနေခဲ့ခြင်း ပင်။ သူတို့ နှစ်ဦး၏ စကားများကိုလည်း သူ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ယခုအခါ သူက မေးလိုက်၏။

“ကိုကို... တို့တွေ မကူညီတော့ဘူးလားဟင်...”

ကုယန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“တို့တွေ သူ့ကို အမြဲတမ်း ကြည့်မနေနိုင်ဘူးလေ... ထူပေးလိုက်ရင်လည်း မြေကြီးပေါ် ပြန်လဲမှာပဲဆိုတော့... ဒီအတိုင်း ထားလိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်...”

ကုကျောက် ခဏ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ကိုကို ပြောတာ မှန်တယ်... မြေကြီးပေါ် လှဲနေတာက ဘာမှ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ...”

အဘွားအိုမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အေးဆေးစွာ လဲလျောင်းနေလေတော့သည်။ သူမသည် သူမ၏ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်ကွင်းများစွာမှာ တရိပ်ရိပ် ဖြတ်သန်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး ဘဝတစ်ခုလုံးကို အချိန်တိုအတွင်း ခံစားလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် နျိုနျိုအား ရေချိုးပေးပြီးနောက် ကလေးမလေးကို ခေါ်ကာ တံခါးဖွင့်လိုက်လေသည်။

သူမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသူကို မြင်သောအခါ လန့်သွားရ၏။ သေချာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်တွင်မှ ကုယန်အား စူးစမ်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

“သူ့ကို ထူပေးလိုက်ရင်လည်း မြေကြီးပေါ် ပြန်လဲနေလို့လေ... ဒီအတိုင်း လှဲနေတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်...”

ကုယန်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်လေသည်။

သူမ၏ သားအကြီးဆုံးမှာ အမြဲတမ်း လိမ္မာယဉ်ကျေးသော ကလေးဖြစ်သဖြင့် ကျန်းယွင်နန်မှာ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် အများကြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ အဘွားအို၏ အပေါ်မှ ကျော်တက်သွားလေသည်။

“အဘွား ခဏလောက် လှဲနေဦးနော်... ကျွန်မ လူခေါ်ပြီး ကူခိုင်းလိုက်ပါ့မယ်...”

ကျန်းယွင်နန်က ပြောပြီးနောက် ခြံတံခါးဝသို့ ပြေးသွားကာ လူလှမ်းခေါ်လေတော့သည်။

သို့သော်လည်း ဧည့်သည်ဆောင်တွင် အမှုထမ်းရန် တာဝန်ကျသော အခြား အဘွားအို တစ်ဦးမှာမူ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေမှန်း မသိရချေ။

ကျန်းယွင်နန် လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲနေသော အဘွားအိုမှာ ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမသည် အရင်ကကဲ့သို့ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည့် ပုံစံမျိုး မရှိတော့ချေ။

“ကျွန်မ ခုနက သခင်မလေးကို ရေချိုးပေးခဲ့တာလားဟင်...”

အဘွားအိုက မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ကျန်းယွင်နန် ပြန်ဖြေရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကုယန်က ဦးအောင် ပြောလိုက်၏။

“ဟုတ်ပါတယ်... အဘွား ခုနတင် ကျွန်တော့် ညီမလေးကို ရေချိုးပေးခဲ့တာလေ...”

အဘွားအို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်းမြောက်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာလေသည်။ သူမသည် ခုနက အိပ်မက်မက်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့ ဖြစ်နေသဖြင့် ဝမ်းသာသွားခြင်းပင်။ သို့သော်လည်း သူမ၏ ဦးခေါင်းမှာ ဘာကြောင့် ဤမျှအထိ နာကျင်နေရသနည်း ဆိုသည်ကိုမူ သူမ စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေလေသည်။

ရင်ထဲမှ ငွေ တစ်တုံးကို သတိရလိုက်သည်နှင့် သူမသည် ရုန်းထကာ ကျန်းယွင်နန် ပေးထားသော ကြေးပြား သုံးပြားကိုပင် မယူတော့ဘဲ အဓိက အိမ်ဆောင်သို့ ယိမ်းထိုးလျက် ပြေးသွားလေတော့သည်။

ကျန်းယွင်နန်သည် သူမ၏ နောက်ကျောကို ကြည့်ကာ မသင့်တော်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် လှမ်းအော်လိုက်၏။

“အဘွား... ဖြည်းဖြည်း သွားပါဦး...”

ကျန်းယွင်နန် စကားမဆုံးခင်မှာပင် အဘွားအိုသည် ဘယ်ဘက်ခြေထောက် ခလုတ်တိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်လျက် လဲကျသွားပြန်လေရာ ကျန်းယွင်နန်မှာ လန့်သွားရလေတော့သည်။

အဘွားအို၏ နဖူးမှာ အပေါက်ကြီးပင် ဖြစ်သွားသော်လည်း သူမကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ ပြန်ထကာ ကိုယ်ကို ယိမ်းထိုးလျက် အဓိက အိမ်ဆောင်သို့ ဆက်လက် ပြေးသွားလေတော့သည်။

“ဒီ အဘွားကြီးကတော့နော်... ရေနွေးပုံးကိုတောင် မယူတော့ဘဲ ဘာတွေ ဒီလောက်ထိ စိုးရိမ်နေရတာလဲ မသိဘူး...”

ကျန်းယွင်နန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

ကုယန်ကမူ ထိုအဘွားအို ဘာကြောင့် စိုးရိမ်နေသလဲ ဆိုသည်ကို ကောင်းစွာ နားလည်ထားပေသည်။ သူသည် ကုကျောက်နှင့် နျိုနျိုတို့အား စာလုံးကြီးများ ဆက်ရေးရန် မှာကြားလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းယွင်နန်အား အထဲခန်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားလေတော့သည်။

အခန်း တံခါးမှာ ပွင့်နေဆဲ ဖြစ်၏။ ကုယန်သည် အပြင်မှ နျိုနျိုနှင့် ကုကျောက်တို့ကို မြင်နိုင်သော နေရာတွင် ရပ်လိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူအား အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“မေမေ... လီယွမ်ဝေ က ညီမလေးရဲ့ အဖေအရင်း ဖြစ်နိုင်တယ်...”