လုပ်ဆောင်ချက်

လီမိသားစုနှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စရပ်များမှာ လက်ရှိတွင် လင်မယားနှစ်ယောက်၏ ခန့်မှန်းချက်များသာ ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း အခြေအနေ အနည်းငယ်ကို သိလိုက်ရသည်နှင့် ကုမင်တာ့သည် ဤကိစ္စကို ထပ်မံ၍ အခြေခံကျကျ မစုံစမ်းတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။

ဤ လီမိသားစု သေးသေးလေး၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြီးမားလှသော အရာတစ်ခု ကွယ်ဝှက်နေသည်ဟု သူ ရိပ်မိနေသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သူသည် ယခုအချိန်တွင် အားနည်းလွန်းနေသေးသဖြင့် အမှန်တရားကို ရှာဖွေခြင်းထက် မိမိ၏ သားသမီးများကို ဘေးကင်းစွာ ကြီးပြင်းလာအောင် ကာကွယ်ပေးဖို့က ပို၍ အရေးကြီးသည် မဟုတ်ပါလား။

လင်မယားနှစ်ယောက်မှာ လီမိသားစုနှင့် ပတ်သက်မှု မရှိစေရန် သတိထားနေကြပြီး မိုးတိတ်သည်နှင့် ခရီးဆက်နိုင်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေကြလေတော့သည်။

မိုးမှာ သုံးရက်ဆက်တိုက် သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေခဲ့၏။ တစ်စုံတစ်ယောက်က မိုးကာအင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ကာ မူလ တည်းခိုစခန်းသို့ သွားရောက် ကြည့်ရှုခဲ့ရာ ထိုနေရာမှာ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ အကယ်၍သာ ထိုနေရာတွင် ဆက်လက် နေထိုင်ခဲ့လျှင် မည်သို့ ဖြစ်သွားမည်ကို မည်သူမျှ မတွေးရဲအောင် ဖြစ်နေကြရ၏။

စွန်းကျားရှင်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မည်သူမျှ ထပ်မံ၍ သံသယ မရှိကြတော့ချေ။ စခန်းမှူးအိုကြီးနှင့် စာပို့သမား နှစ်ဦးမှာ သူ့အား ကျေးဇူးတင်နေကြပြီး ကုန်သည်အဖွဲ့ကလည်း ပိုက်ဆံ အကုန်ခံကာ စားသောက်ပွဲဖြင့် စွန်းကျားရှင်းအား တောင်းပန်ခဲ့ကြလေသည်။

“ဒီလူတွေက တကယ်ကို စိတ်အားထက်သန်ကြတာပဲနော်...”

စွန်းကျားရှင်းက ကုမင်တာ့အား သီးသန့် ပြောပြလေသည်။

“ဒါတွေဟာ နျိုနျိုကြောင့် ဖြစ်လာတာလေ... အခုတော့ ငါကပဲ အမြတ်ထုတ်သလို ဖြစ်နေပြီ...”

စွန်းကျားရှင်းသည် ကလေးဆီက အမြတ်ထုတ်ရသည်ကို ကျင့်သားမရ ဖြစ်နေရှာ၏။

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်လေသည်။

“တည်းခိုစခန်းမှာ အန္တရာယ် မကြုံခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... အစ်ကိုစွန်း... နျိုနျိုက ကလေးပဲ ရှိသေးတာလေ... သူ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ကျန်းကျန်းမာမာ ကြီးပြင်းလာဖို့က... ကျွန်တော်တို့ လင်မယားအတွက် အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စပါပဲ...”

စွန်းကျားရှင်းက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြောလိုက်၏။

“လောကမှာ ရှိတဲ့ မိဘတိုင်းကလည်း ဒါကိုပဲ မျှော်လင့်ကြတာပါပဲဗျာ...”

စတုတ္ထမြောက်နေ့တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုမှာ နောက်ဆုံးတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ချေပြီ။

ခရီးသွားများမှာ အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်ရာ ရာသီဥတု သာယာလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခရီးစတင်ခဲ့ကြလေတော့သည်။

ကုန်သည်အဖွဲ့ ရွာမှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ရွာအစွန်ရှိ လီမိသားစု အိမ်ကြီးမှ ငိုသံများ ထွက်ပေါ်လာလေတော့၏။

“အာရွှမ်း... အာရွှမ်း... ထပါဦး...”

လီယွမ်ဝေ သည် သူ၏ ဇနီးသည်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖက်ကာ အသည်းအသန် ငိုကြွေးနေသော်လည်း၊ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ လူသားမှာမူ အေးစက်လျက်ပင် ရှိနေလေတော့သည်။

ခက်ခဲသော ခရီးစဉ်များကို ဖြတ်သန်းပြီးနောက်တွင်မူ နောက်ပိုင်းလမ်းခရီးမှာ ချောမွေ့လာခဲ့ချေပြီ။

နောက်ထပ် တစ်လခန့် ခရီးနှင်ပြီးနောက်တွင် မည်သည့် အနှောင့်အယှက်မှ မရှိဘဲ ကျန်းကျိုးပြည်နယ်သို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိလာခဲ့ကြကုန်၏။

ကျန်းကျိုးပြည်နယ်သည် ယန်ဇီမြစ်၏ တောင်ဘက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိသဖြင့် လမ်းသွားလမ်းလာများ၏ စကားပြောဆိုသံမှာ ထူးခြားသော အလှတရား တစ်ခု ရှိနေပေသည်။ နျိုနျိုသည် ထိုကဲ့သို့ စကားပြောသံမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့ချေ။ သူမသည် မြင်းလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်ကာ လိုက်ကာကို အနည်းငယ် မ လျက် အပြင်ဘက်မှ အမျိုးသမီး နှစ်ဦး စကားပြောနေသည်ကို နားစွင့်နေမိလေသည်။

“နျိုနျိုလေးက ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ လူတွေ ရန်ဖြစ်တာကို နားထောင်ရတာ သဘောကျလို့လားဟင်...”

စွန်းကျားရှင်းက ပြုံးလျက် မေးလိုက်၏။

နျိုနျို၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများမှာ ပြူးကျယ်သွားရပြီး ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

“သူတို့ ရန်ဖြစ်နေကြတာလားဟင်... ရန်ဖြစ်တာက ဘာလို့ သီချင်းဆိုနေသလိုမျိုး နားထောင်လို့ ကောင်းနေရတာလဲဟင်...”

စွန်းကျားရှင်းက နျိုနျို၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ကျန်းကျိုး က လူတွေက စကားပြောရင် ဒီလိုပဲလေ... ရန်ဖြစ်ရင်တောင် သီချင်းဆိုနေသလို လှပနေတာမို့လို့... 'ဝူနုန်ရဲ့ နူးညံ့တဲ့ စကားသံတွေ' လို့ ခေါ်ကြတာပေါ့...”

နျိုနျိုသည် ထိုစကားကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အံ့အားသင့်နေမိ၏။

ကုမင်တာ့က ဘေးမှနေ၍ သမီးဖြစ်သူအား ညင်သာစွာ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“သမီး မနှစ်က ကွမ်လင်း ပြည်နယ်မှာတုန်းကလည်း... ဟိုက လူတွေက တို့ ကွမ်အန်းမြို့နယ်က လူတွေနဲ့ မတူတာကို တွေ့ခဲ့ရတယ် မဟုတ်လား... အခု ကျန်းကျိုးပြည်နယ် ရောက်တော့လည်း တခြား ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို မြင်တွေ့ရပြန်ပြီပေါ့... နောင်ကျရင် မြို့တော်ကို ရောက်တဲ့အခါမှာလည်း... ထူးခြားတဲ့ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေကို ထပ်ပြီး မြင်တွေ့ရဦးမှာ...”

နျိုနျိုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လက်သီးလေးကို ဆုပ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“ဖေဖေ... သမီး စာကို တကယ် ကြိုးစားသင်ပါ့မယ်...”

စွန်းကျားရှင်းကမူ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကြောင်အသွားရလေသည်။ သူသည် ဘာမှ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရ၏။ ကုမင်တာ့က စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်ရုံနှင့် နျိုနျိုက ဘာကြောင့် စာကြိုးစားချင်စိတ် ပေါက်သွားရသနည်း။

သူ့တွင် သားသမီးအရင်း မရှိသေးသော်လည်း တူများကိုမူ သင်ကြားပေးဖူးလေသည်။ သူတို့ကို စာသင်ရန် ဖျောင်းဖျရသည်မှာ မလွယ်ကူလှသည် မဟုတ်ပါလား။ ကုမင်တာ့က မည်သို့သော နည်းလမ်းကို သုံးလိုက်သနည်း၊ သို့မဟုတ် နျိုနျိုလေးကပဲ အလွန် လိမ္မာလွန်းနေသနည်း ဆိုသည်ကို သူ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေမိလေသည်။

သို့သော်လည်း မကြာခင်မှာပင် သူသည် ထိုအကြောင်းကို ဆက်မတွေးတော့ပေ။

“အဖေစွန်း... မြို့တော်က ဘယ်လို ပုံစံမျိုးလဲဟင်...”

နျိုနျိုက မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

စွန်းကျားရှင်းသည် ချက်ချင်းပင် စကားလုံးများကို စီစဉ်တော့၏။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကုကျောက်က အနားသို့ တိုးလာပြီး မေးလိုက်ပြန်လေသည်။

“မြို့တော်က ပိုးကောင်တွေက တို့အိမ်က ပိုးကောင်တွေနဲ့ တူရဲ့လားဟင်... သူတို့က ဘာတွေ စားကြတာလဲ... မွေးရတာ လွယ်ရဲ့လားဟင်...”

စွန်းကျားရှင်းမှာမူ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရရှာ၏။ သူသည် မြို့တော်သို့ စာမေးပွဲ သွားဖြေခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ပိုးကောင်ဖမ်းရန် သွားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ချေ။ မြို့တော်မှ ပိုးကောင်များ မည်သို့ ကွာခြားသည်ကို သူ မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။

မြင်းလှည်းသည် စွန်းကျားရှင်း၏ တွေဝေမှုများကြားမှ အိမ်ကြီး တစ်လုံးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

“ညီလေးကု... ဒါက ငါ ကျန်းကျိုးပြည်နယ်မှာ စာမေးပွဲ လာဖြေတုန်းက ဝယ်ထားတဲ့ အိမ်လေ... မင်းတို့ ဒီမှာပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေလိုက်ပါ... တခြားနေရာ ထပ်ရှာမနေနဲ့တော့နော်...”

စွန်းကျားရှင်းက ပြောလိုက်လေသည်။

ထိုအိမ်သည် စာမေးပွဲဖြေမည့် နေရာနှင့် နီးသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လှပေသည်။ အိမ်မှာလည်း ကျယ်ဝန်းသဖြင့် မိသားစု နှစ်စုလုံး နေထိုင်ရန် လုံလောက်လှပေသည်။ ကုမင်တာ့ အနေဖြင့် အပြင်ထွက် ရှာလျှင်ပင် ဤမျှ ကောင်းမွန်သော နေရာမျိုးကို ရှာတွေ့ရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

ကုမင်တာ့က မငြင်းဆန်သော်လည်း အိမ်လခ ပေးရန်မူ အတင်းအကျပ် ပြောဆိုလေသည်။

စွန်းကျားရှင်းက လက်မခံဘူးဟု မပြောဘဲ ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ညီလေးကု... အခု ကိုယ် အပြင်သွားစရာ ကိစ္စရှိလို့လေ... ပြန်လာမှပဲ ပိုက်ဆံအကြောင်း ပြောကြတာပေါ့...”

ကုမင်တာ့သည် သူ၏ သူငယ်ချင်းမှာ စကားပြောရ လွယ်ကူသူ တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် စိတ်အေးသွားရလေသည်။

စွန်းကျားရှင်းကမူ လှည့်ကြည့်ပြီး နျိုနျိုကို ခေါ်သွားချင်ကြောင်း ပြောလေ၏။ သူတို့မှာ ယုံကြည်ရသူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ကုမိသားစုဝင်များကလည်း မတားမြစ်ကြပေ။

သို့သော် ကုကျောက်ကလည်း အတူ လိုက်ပါလိုသဖြင့် ကျန်းယွင်နန်က တားမြစ်လိုက်လေသည်။

“မင်းရဲ့ ဦးလေးစွန်း က ကလေးနှစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်တည်း မထိန်းနိုင်ဘူးလေ...”

ကုကျောက်က ချက်ချင်းပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။

“သားက ကလေး မဟုတ်တော့ဘူးလေ... သားကိုယ်သား ဂရုစိုက်နိုင်ပါတယ်...”

ကျန်းယွင်နန်သည် ဤကလေးအား ပြောဆိုရ ခက်ခဲမှန်း သိသဖြင့် နောက်ဆုံး လက်နက်ကို သုံးလိုက်လေတော့သည်။ သူမက သားအကြီးဆုံးအား လှည့်မေးလိုက်၏။

“အားယန်... မင်းညီလေး စာသင်လို့ ပြီးပြီလားဟင်...”

ကုကျောက်သည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် နေရာတွင်ပင် ခြေဖျားထောက်ကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်လေသော်လည်း ကျန်းယွင်နန်ကမူ သူ၏ ကော်လာကို တင်းကျပ်စွာ ဆွဲထားလိုက်လေတော့သည်။

နျိုနျိုသည် စွန်းကျားရှင်း၏ ပွေ့ချီခြင်းကို ခံရကာ အိမ်ပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။

“အဖေစွန်း... သမီးတို့တွေ ဘယ်ကို သွားကြမလို့လဲဟင်...”

စွန်းကျားရှင်းက ပြန်မေးလိုက်၏။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... အဖေနဲ့အတူ ဈေးဝယ် လိုက်ချင်လားဟင်...”

နျိုနျိုက အံ့သြသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

“အဖေစွန်း... အဖေ့မှာ လုပ်စရာ ကိစ္စရှိတယ် ဆို...”

စွန်းကျားရှင်းက မျက်တောင်မခတ်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်၏။

“အဖေ လုပ်ချင်တဲ့ ကိစ္စက... သမီးနဲ့အတူ ဈေးဝယ်ထွက်ဖို့လေ...”

ပြောပြီးသည်နှင့် စွန်းကျားရှင်းသည် သမီးစားလေးကို ပျော်ရွှင်စွာ ပွေ့ချီလျက် စည်ကားရာ ဈေးတန်းဆီသို့ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

သူ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာသော အစေခံကမူ မနေနိုင်ဘဲ လှမ်းအော်လိုက်ရလေ၏။

“သခင်ကြီး... ဖြည်းဖြည်း သွားပါဦး... သခင်မလေး ခေါင်းမူးကုန်ပါဦးမယ်...”

စွန်းကျားရှင်းသည် ထိုစကားကို ကြားမှ အရှိန်ကို အနည်းငယ် လျှော့ချလိုက်လေသည်။

ဈေးတန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ စွန်းကျားရှင်းသည် ဇက်ကြိုးပြတ်သော မြင်းတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့၏။ မြင်သမျှ အရာအားလုံးမှာ သူ့အတွက် အသစ်အဆန်းများ ဖြစ်နေလေသည်။ သူသည် ကျန်းကျိုးပြည်နယ်သို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ရောက်ဖူးသော နျိုနျိုထက်ပင် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေမိလေသည်။

“ဝါး... ဒီ ကလေးချော့တဲ့ အရုပ်လေးပေါ်မှာ ယုန်လေး ပုံ ဆွဲထားတာပဲ... တို့ရဲ့ လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးက ယုန်နှစ်ဖွားလေ... ဝယ်မယ်... ဝယ်မယ်...”

နျိုနျိုသည် စွန်းကျားရှင်း ပိုက်ဆံပေးတော့မည်ကို မြင်သောအခါ အမြန် တားလိုက်လေသည်။

“အဖေစွန်း... သမီးက ကလေး မဟုတ်တော့ဘူးလေ... ဒါတွေနဲ့ မဆော့တော့ပါဘူး...”

သို့သော် စွန်းကျားရှင်းကမူ မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ ဝယ်ယူလိုက်ပြီး သူ၏ အနောက်မှ အစေခံက ပိုက်ဆံ ပေးလိုက်ရလေသည်။

“အဖေ သမီးကို ဒီလို အရုပ်မျိုး တစ်ခါမှ မဝယ်ပေးဖူးဘူးလေ... ဒါ သမီးအတွက် အဖေ ပထမဆုံး ဝယ်ပေးတဲ့ အရုပ်ပေါ့...”

စွန်းကျားရှင်းက နျိုနျိုအား ရှင်းပြလေသည်။

နျိုနျို စိတ်ပျော့သွားပြီးနောက် လက်လှမ်းကာ ယူလိုက်ပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် လှုပ်ခါပြလိုက်၏။ အရုပ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော "ဒုန်းဒုန်း" အသံလေးကို သူမ နားထောင်နေမိလေသည်။

စွန်းကျားရှင်းသည် သူမ၏ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ပြောလိုက်လေသည်။

“တို့ရဲ့ လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး သဘောကျမယ်ဆိုတာ အဖေ သိသားပဲ... ဝယ်တာ မှန်သွားပြီပေါ့...”

နျိုနျိုက ခေါင်းလေးစောင်းကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်မိ၏။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ တစ်ခုခုကို ကြိုတင် ရိပ်မိနေသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။

“ဝါး... စက္ကူစကြာလေးတွေပဲ... လှလိုက်တာနော်...”

စွန်းကျားရှင်းသည် လမ်းဘေးဆိုင်မှ အရောင်အသွေး စုံလင်သော စက္ကူစကြာလေးများကို မြင်သောအခါ ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားနေတော့၏။

သူသည် စက္ကူစကြာ တစ်ခုကို ယူကာ နျိုနျို၏ ဘေးတွင် ပတ်ပြေးနေလေသည်။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... ဒီ စက္ကူစကြာလေး လှရဲ့လားဟင်...”

နျိုနျို - "..."

နျိုနျိုမှာ သူမ၏ မျက်နှာကိုပင် အုပ်ထားချင်စိတ် ပေါက်သွားရလေ၏။ ဘာကြောင့် အဖေစွန်း က သူမထက်ပင် ကလေး ပိုဆန်နေရသနည်း ဟု တွေးတောနေမိခြင်းပင်။

စွန်းကျားရှင်းသည် ဆိုင်တွင် အကြီးဆုံးသော စက္ကူစကြာကို နျိုနျို၏ လက်ထဲသို့ အလေးအနက် ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

“ဒါက နျိုနျိုအတွက် အဖေ ပထမဆုံး ဝယ်ပေးတဲ့ စက္ကူစကြာလေးပေါ့...”

အစေခံဖြစ်သူမှာလည်း နျိုနျို တား၍ မမီသော အရှိန်ဖြင့် ပိုက်ဆံကို ထပ်မံ ပေးချေလိုက်ပြန်လေသည်။

“ပန်းသရဖူလေးတွေပဲ... ပန်းတွေနဲ့ လုပ်ထားတာဆိုတော့ မွှေးလည်းမွှေး၊ လှလည်းလှတယ်နော်...”

စွန်းကျားရှင်းသည် သမီးဖြစ်သူအား ဆွဲကာ ပန်းရောင်းသော အမျိုးသမီး၏ အနားသို့ ပြေးသွားလေတော့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ပန်းသရဖူ အကြီး တစ်ခုနှင့် အသေး တစ်ခုကို ယူကာ နေရာတွင်ပင် ကမ်းပေးလိုက်၏။

စွန်းကျားရှင်းသည် အစိုးရစာမေးပွဲတွင် ဒုတိယဆု ရရှိခဲ့စဉ်က လမ်းပေါ်တွင် ပန်းဆံထိုး၍ လှည့်လည်ခဲ့ဖူးသူ ဖြစ်ရာ ယခုအခါ ယောက်ျားတစ်ဦး ပန်းသရဖူ ဆင်မြန်းခြင်းမှာ မသင့်တော်ဟု သူ မထင်တော့ချေ။ သူနှင့် နျိုနျိုတို့သည် ပန်းသရဖူများကို ခေါင်းပေါ်တွင် နေရာမှာပင် ဆင်မြန်းလိုက်ကြလေသည်။

စွန်းကျားရှင်းက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“ပန်းသရဖူ ဆင်လိုက်တော့... တို့နျိုနျိုလေးက ဒီလမ်းပေါ်မှာ အလှဆုံး မိန်းကလေး ဖြစ်သွားပြီပေါ့...”