သမီးက ချမ်းသာတယ်

စွန်းကျားရှင်းသည် စိတ်ထဲတွင် အကြံတစ်ခုကို တိတ်တဆိတ် ဝှက်ထားလေ၏။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ပန်းသရဖူများကို ဆင်မြန်းထားကြသဖြင့် အခြားသူများက မြင်လိုက်သည်နှင့် သူတို့သည် သားအဖများ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်ကြပေသည်။

ယခုအခါ ပန်းသရဖူလေး ဆင်မြန်းထားပြီး ချိုသာသောအပြုံးဖြင့် မော့ကြည့်နေသော နျိုနျိုကို ကြည့်ရင်း စွန်းကျားရှင်းသည် လက်ထဲတွင် စုတ်တံ မပါရှိသဖြင့် သမီးဖြစ်သူ၏ အလွန်ချစ်စရာကောင်းသော ပုံရိပ်ကို မရေးဆွဲနိုင်သည်ကိုပင် နောင်တရနေမိ၏။

ဈေးတစ်ပတ် ပတ်လျှောက်စဉ်အတွင်း နျိုနျို၏ကိုယ်တွင် ကစားစရာမျိုးစုံ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော အစေခံ၏ လက်ထဲတွင်လည်း အထုပ်အပိုးများစွာ ပါရှိနေချေပြီ။

စွန်းကျားရှင်းသည် မလှမ်းမကမ်းရှိ ရတနာဆိုင်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးလေး ကစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“သမီးလေး... အဖေ ပင်ပန်းနေပြီလေ... သမီးကို လက်ဖက်ရည် သွားသောက်ဖို့ ခေါ်သွားမယ်နော်...”

နျိုနျိုမှာ အများကြီး မစဉ်းစားမိဘဲ စွန်းကျားရှင်းက သူမအား လက်ဖက်ရည်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားမည်ဟုသာ ထင်မှတ်နေမိ၏။

သို့သော်လည်း စွန်းကျားရှင်းသည် သူမအား ဤလမ်းပေါ်တွင် အကြီးဆုံးဖြစ်သော ရတနာဆိုင်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဆွဲခေါ်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

စွန်းကျားရှင်းသည် ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဒုတိယထပ်သို့ တိုက်ရိုက် တက်သွားပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

“ကလေးမလေးတွေနဲ့ သင့်တော်မယ့် ရတနာတွေ ရှိလားဟင်...”

ရတနာဆိုင်ရှိ လူများသည် သူ၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် အပြုအမူများမှာ ရက်ရောသော သူဌေးကြီးတစ်ဦးနှင့် တူနေသဖြင့် ဆိုင်ရှင်ကိုယ်တိုင်ပင် ထွက်၍ ကြိုဆိုလေတော့သည်။

ရေနွေးကြမ်း တစ်ခွက်နှင့် ကွေ့ဟွားမုန့်တစ်ပန်းကန်မှာလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရောက်ရှိလာ၏။

နျိုနျိုက တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး စွန်းကျားရှင်းအား ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

“အဖေစွန်း... ချိုလိုက်တာ... ပန်းရနံ့လေးကလည်း တကယ်မွှေးပြီး တကယ် စားလို့ကောင်းတာပဲနော်...”

စွန်းကျားရှင်းမှာ သူမ၏ ပျော်ရွှင်နေမှုကို မြင်ရသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် ပျားရည် သောက်ထားရသကဲ့သို့ ချိုမြိန်နေမိ၏။

မကြာခင်မှာပင် ဆိုင်အကူများမှာ ရတနာများ ထည့်ထားသော ဗန်းငယ်များကို ယူဆောင်လာကြကုန်သည်။

ဗန်းတစ်ခုစီတွင် ရွှေထည်နှင့် ကျောက်မျက်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကလေးဝတ် ရတနာများ ပါရှိလေသည်။

စွန်းကျားရှင်းသည် ငါးကြင်းပုံစံ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားလေးကို မြင်မြင်ချင်း သဘောကျသွား၏။ သူသည် ထိုဆွဲပြားကို ကိုင်ကာ နျိုနျို၏ ခါးတွင် တိုင်းကြည့်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ချိတ်ပေးလိုက်လေသည်။

နျိုနျိုက ငြင်းဆန်ရန် ပြင်လိုက်၏။

“ဒါ အဖေ သမီးအတွက် ပထမဆုံး ဝယ်ပေးတဲ့ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားလေးလေ...”

စွန်းကျားရှင်းက အတင်းပင် ပေးလေတော့သည်။

အစေခံဖြစ်သူမှာလည်း ငွေလက်မှတ်များကို ထုတ်ပေးရန် ပြင်နေချေပြီ။

နျိုနျိုသည် ငြင်းမရမှန်း သိလိုက်ရသောအခါ ကုလားထိုင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းပြီး အပြင်သို့ ပြေးထွက်ရန် ပြင်လေသည်။

သူမအနေဖြင့် စွန်းကျားရှင်းအား အနိုင်မတိုက်နိုင်သဖြင့်၊ ထွက်ပြေးလိုက်မှသာ သူ ပိုက်ဆံ အကုန်အကျ သက်သာမည်ဟု တွေးတောမိခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း သူမ၏နောက်မှ စွန်းကျားရှင်း၏ အသံကျယ်ကျယ် ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

“ငါ့သမီးလေးက အကုန် သဘောကျနေတာပဲ... အကုန် ဝယ်လိုက်မယ်ဗျို့...”

နျိုနျို၏ ခြေလှမ်းများမှာ ရပ်တန့်သွားရပြီး စွန်းကျားရှင်းအား လှည့်၍ စွပ်စွဲခံရသော မျက်နှာထားလေးဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“အဖေစွန်းက အနိုင်ကျင့်တယ်...”

စွန်းကျားရှင်းက ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ပြောလိုက်၏။

“အဖေ သမီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရတနာဝယ်ပေးတာလေ... သမီး သဘောကျတာ အကုန် ဝယ်ပေးရမှာပေါ့...”

နျိုနျိုသည် အမြဲတမ်း အလိုက်သိတတ်သူ ဖြစ်ပေသည်။ ဤကဲ့သို့သော နေရာမျိုးတွင် ပိုက်ဆံ အများကြီး ကုန်ကျမည်ကို သိထားသဖြင့် သူမက တည့်တိုးပင် ပြောလိုက်၏။

“သမီး ဒီရတနာတွေကို မကြိုက်ပါဘူး...”

စွန်းကျားရှင်းကလည်း အလျှော့မပေးဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါဆိုရင်လည်း ထပ်ရွေးလေ... တကယ်လို့ သဘောကျတာ တစ်ခုမှ ရှာမတွေ့ဘူး ဆိုရင်လည်း... တို့တွေ အကုန် ဝယ်သွားကြတာပေါ့...”

နျိုနျိုသည် မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် သူ့ကို မယုံနိုင်သလို ကြည့်နေမိ၏။

စွန်းကျားရှင်း၏ မိသားစုမှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသဖြင့် သူသည် ပိုက်ဆံအတွက် စိုးရိမ်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပေ။ သူ အစိုးရစာမေးပွဲ အောင်မြင်ပြီးနောက်တွင်မူ ပို၍ပင် ချမ်းသာလာခဲ့ချေပြီ။ စီးပွားရေးလုပ်နေကြသော သူ၏ ဆွေမျိုးသားချင်းများက သူ့အား ပေးကမ်းထားသော ကိုယ်ပိုင်ပိုင်ဆိုင်မှုများမှာပင် မနည်းလှချေ။

နျိုနျိုသည် သူ့အား မတတ်နိုင်တော့သဖြင့် ပြောလိုက်ရလေသည်။

“ဒါဆိုရင် သမီး သဘောကျတာ တစ်ခုပဲ ရွေးမယ်လေ... ပြီးရင် တို့တွေ ဒီက ထွက်သွားကြရအောင်နော်... ဟုတ်ပြီလား...”

“ဆယ်ခုလေ...”

စွန်းကျားရှင်းက လက်နှစ်ဖက်ကို ထောင်ပြကာ ပြောလိုက်၏။

နျိုနျိုက ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

“အများဆုံး သုံးခုပဲ ရမှာပေါ့... မဟုတ်ရင် မေမေ ဆူလိမ့်မယ်...”

စွန်းကျားရှင်းသည်လည်း တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်၏။

“ရှစ်ခုပဲ ထားပါ... ဒီဂဏန်းက မင်္ဂလာရှိတယ်လေ...”

“မရဘူး... များလွန်းတယ်...”

နျိုနျိုက ခေါင်းကို တွင်တွင်ခါကာ ငြင်းဆန်လေသည်။

စွန်းကျားရှင်းကလည်း အလျှော့မပေးဘဲ ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။

နျိုနျိုသည် မျက်လုံးလေး ကစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

“အဖေစွန်းက ဒီလောက်အထိ အကျိုးအကြောင်း မရှိဘူးဆိုရင်... သမီးလည်း အကျိုးအကြောင်း မရှိတော့ဘူးနော်...”

စွန်းကျားရှင်းသည် ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး မေးလိုက်၏။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... သမီးက ဘယ်လိုမျိုး အကျိုးအကြောင်း မရှိမှာလဲ ဆိုတာ အဖေ ကြည့်ချင်သေးတယ်ဗျာ...”

နျိုနျိုသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားပြီး အခန်းလယ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလေသည်။ ထို့နောက် စွန်းကျားရှင်းအား လှမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

“အဖေစွန်း... သမီး တကယ် လုပ်တော့မှာနော်...”

နျိုနျို၏ မျက်နှာမှာ "အခုချက်ချင်း ရပ်လိုက်ပါတော့" ဟု ပြောနေသည့် အလား ရှိနေပေသည်။

စွန်းကျားရှင်းကမူ တမင်တကာ မရပ်တန့်ဘဲ မေးလိုက်ပြန်လေသည်။

“နျိုနျိုလေး ရဲ့ အကျိုးအကြောင်း မရှိတာကို ငါ ပထမဆုံး မြင်ရမှာလားဟင်...”

နျိုနျိုသည် သူ တားဆီးခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ၊ စိတ်ကို တင်းလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်လေသည်။ ထို့နောက် အားကျောက်လုပ်နေကျအတိုင်း ခြေပစ်လက်ပစ်နှင့် မြေကြီးကို ထုရိုက်ကာ အော်ဟစ်လေတော့သည်။

“သုံးခု... သုံးခုပဲ... သုံးခုပဲ လိုချင်တယ်...”

စွန်းကျားရှင်းသည် ကလေးမလေးမှာ ရှက်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေပြီး မြေကြီးထဲ တိုးဝင်ချင်နေသည့် ပုံစံကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် အနားသို့ ပြေးသွားပြီး သူမအား ပွေ့ချီလိုက်လေသည်။ သူက စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... အဖေ့အမှားပါ... တို့ ကလေးလေးက အလိမ္မာဆုံးပါ... ထပ်ပြီး မဆိုးနဲ့တော့နော်... ဟုတ်ပြီလား...”

နျိုနျိုက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

“သုံးခုပဲနော်... ပိုက်ဆံတွေကို စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ မသုံးရဘူး...”

ကလေးမလေး၏ နူးညံ့လှသော အသံလေးကို ကြားရသောအခါ စွန်းကျားရှင်း၏ စိတ်နှလုံးမှာ အရည်ပျော်မတတ် ဖြစ်သွားရ၏။

“အေးပါ... အေးပါ... အဖေ သမီးစကားကို နားထောင်ပါ့မယ်...”

ထိုနှစ်ဦးသား ဈေးဆစ်နေကြသည်ကို ကြည့်ပြီး ရတနာဆိုင်ရှိ လူများမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားကြရလေသည်။ ကလေးက ငိုယိုပြီး ပစ္စည်းတောင်းသည်ကိုသာ သူတို့ မြင်ဖူးကြသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ကလေးက ငိုယိုပြီး မိဘအား ပိုက်ဆံ မသုံးခိုင်းသည်ကိုမူ သူတို့ တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ကြချေ။

စွန်းကျားရှင်းက ထပ်ပြောလိုက်လေသည်။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... တို့တွေရဲ့ ဘဝမှာ လက်ရှိ အခိုက်အတန့်ကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ဖြတ်သန်းဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲလေ...”

နျိုနျိုသည် စွန်းကျားရှင်းအား နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်နေမိ၏။ သူက ဘာကြောင့် ရုတ်တရက်ကြီး ဤမျှ ခက်ခဲသော စကားများကို ပြောနေရသနည်း ဟု သူမ စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

စွန်းကျားရှင်းက ကလေး နားလည်မည့် စကားလုံးများဖြင့် ထပ်မံ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

“သမီး တကယ် သဘောကျတဲ့ အရာကိုပဲ ဝယ်ရမယ်လေ... ပိုက်ဆံနှမြောလို့ ဆိုပြီး မကြိုက်တဲ့ အရာကို ဝယ်လို့ မဖြစ်ဘူးပေါ့...”

နျိုနျိုက ပါးစပ်လေး ဟကာ အချိန်အတော်ကြာမှ ပြန်ပြောလိုက်၏။

“အဖေစွန်း... လိမ္မာတဲ့ ကလေးဆိုတာ သူများရဲ့ ပိုက်ဆံကို စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ မသုံးရဘူးလေ...”

စွန်းကျားရှင်းက ပြောလိုက်လေသည်။

“အဖေက သူများ မဟုတ်ပါဘူး... အဖေက သမီးရဲ့ အဖေပဲလေ... သားသမီးက ကိုယ့်အဖေ ပိုက်ဆံကို သုံးတာဟာ သဘာဝကျပါတယ် မဟုတ်လား... သမီးက အဖေ့ကို အဖေလို့ မသတ်မှတ်ဘူးလားဟင်...”

နျိုနျိုသည် စွန်းကျားရှင်းကဲ့သို့ အစိုးရစာမေးပွဲ အောင်မြင်ထားသော ပညာရှိကြီးတစ်ဦးအား မည်သို့ ပြန်လည် ချေပနိုင်ပါမည်နည်း။

“ပိုက်ဆံကို စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ သုံးတာက မှားတယ်...”

နျိုနျိုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

“အဖေ့ရဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သမီးအတွက်ဆိုရင် စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ သုံးခွင့်ပြုပါတယ်ဗျာ...”

စွန်းကျားရှင်းက ခံ့ညားစွာ ပြောလိုက်၏။

နျိုနျိုမှာမူ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ချေ။

စွန်းကျားရှင်းသည် တဖက်လူ၏ နည်းလမ်းဖြင့်ပင် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်တတ်သူ ဖြစ်ရာ သူက တမင်တကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... သမီးက သဘောကျတာကို မဝယ်ဘူး ဆိုရင်တော့... အဖေလည်း သမီး လုပ်သလို လိုက်လုပ်မှာနော်... ခုနက သမီး ထိုင်ခဲ့တဲ့ နေရာက ပူတုန်းပဲ ရှိသေးတယ်... အဖေလည်း အဲ့ဒီမှာ ထိုင်ပြီး ခြေပစ်လက်ပစ် ဆိုးပြမှာနော်...”

နျိုနျိုသည် စွန်းကျားရှင်းအား ကြည့်ရင်း ထိုမြင်ကွင်းကို တွေးမိလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ ဆံပင်များပင် ထောင်တက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

“အဖေစွန်း... အဖေက ပညာရှိကြီး တစ်ဦးလေ... ဒီလို အရှက်ရစရာ ကိစ္စမျိုးကို မလုပ်သင့်ပါဘူး...”

နျိုနျိုက ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

စွန်းကျားရှင်းကမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် ရှိနေ၏။

“ကိစ္စမရှိပါဘူး... အဖေက သိက္ခာကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး...”

သိက္ခာကို ဂရုမစိုက်တော့သော စွန်းကျားရှင်းမှာမူ မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်သောသူ ဖြစ်နေချေပြီ။ နျိုနျိုသည်လည်း ပိုက်ဆံချွေတာမည့် နည်းလမ်းများကို ထပ်မံ မစဉ်းစားရဲတော့ဘဲ ရတနာများကို အလေးအနက် စတင် ရွေးချယ်လေတော့သည်။

စွန်းကျားရှင်းက နှုတ်ခမ်းထောင့်လေး မြင့်တက်သွားစေကာ ပြောလိုက်၏။

“ပိုက်ဆံသုံးစွဲခြင်းမှာလည်း စည်းမျဉ်းတွေ ရှိပါတယ်လေ... တို့တွေက ကိုယ်ကြိုက်တဲ့ အရာကို ဝယ်ယူပြီး ကိုယ်ချစ်တဲ့သူတွေကို ပျော်အောင် ထားဖို့အတွက် ပိုက်ဆံသုံးတာပဲလေ... အဲ့ဒါကြောင့် ဘယ်လောက်ပဲ သုံးသုံး ထိုက်တန်ပါတယ်...”

နျိုနျိုသည် ထိုစကားကို လေးလေးနက်နက် နားထောင်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရတနာ သုံးခုကို ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

ဈေးအကြီးဆုံးလည်း မဟုတ်သလို ဈေးအပေါဆုံးလည်း မဟုတ်ဘဲ သူမ မြင်မြင်ချင်း သဘောအကျဆုံး အရာများကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ဦးလေး... ဒီမှာ ယောက်ျားလေးတွေ ပန်တဲ့ ဆံထိုးတွေ ရှိလားဟင်...”

နျိုနျိုက ရတနာဆိုင်ရှင်အား မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

ရတနာဆိုင်ဟူသည်မှာ စီးပွားရေး မလုပ်ဘဲ နေပါမည်လား။ မကြာခင်မှာပင် ဗန်းများစွာ ရောက်ရှိလာတော့၏။

နျိုနျိုသည် ဆံထိုး လေးခုကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

“မွေးစားအဖေအတွက် တစ်ခု၊ ဖေဖေအတွက် တစ်ခု၊ အဘိုးအတွက် တစ်ခု၊ ပြီးတော့ ကိုကိုကြီးအတွက် တစ်ခုပေါ့...”

နျိုနျိုက လက်ချောင်းလေးများကို ချိုးကာ ရေတွက်လိုက်လေသည်။

စွန်းကျားရှင်းက အစေခံအား မျက်ရိပ်ပြကာ ပိုက်ဆံ ပေးချေရန် ညွှန်ကြားလိုက်၏။

နျိုနျိုကမူ သူ့အား တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ ပိုက်ဆံအိတ်လေးကို စားပွဲပေါ်သို့ သွန်ချလိုက်ကာ ကြွယ်ဝသော ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်လေတော့သည်။

“သမီးမှာ ပိုက်ဆံ ရှိပါတယ်...”