ဆက်သွားကြစို့

ကျန့်ချီ အော်ဟစ် ညည်းတွားနေစဉ်မှာပင် ကုမင်တာ့ ကိုယ်တိုင်လည်း ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေရ၏။

ဤကဗျာမေးခွန်းမှာ အလွန် ရှားပါးလှသဖြင့် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုသူ အများစုမှာ ဖတ်ဖူးကြလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

ကုမင်တာ့ ကိုယ်တိုင်လည်း အစက ထိုကဗျာကို မသိခဲ့ပေ။

စာအုပ်များမှာ ဈေးကြီးလှသဖြင့် ကုမိသားစုတွင် စာအုပ် အများကြီး မရှိချေ။ သို့သော်လည်း လော်မိသားစုမှာမူ မျိုးဆက်အလိုက် ပညာတတ်များ ပေါ်ထွက်ခဲ့သဖြင့် ၎င်းတို့ အိမ်တွင် စာအုပ်ပေါင်း များစွာ ရှိနေပေသည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးလခန့်က နျိုနျိုသည် လော်မိသားစု၏ စာကြည့်တိုက်အတွင်း၌ ကဗျာစာအုပ် တစ်အုပ်ကို မတော်တဆ လှန်လှော ကြည့်ရှုမိခဲ့လေသည်။ သူမ နားမလည်သော နေရာများကို လော်ကျန်းနှင့် အားယန်တို့ကို မေးမြန်းသော်လည်း သူတို့လည်း မသိကြချေ။ လော်မိသားစုမှ ဆရာကလည်း နျိုနျိုကို လျစ်လျူရှုထားသဖြင့် နျိုနျိုသည် ထိုစာအုပ်ကို ငှားယူကာ အိမ်ရှိ ကုမင်တာ့အား လာရောက် မေးမြန်းခဲ့ခြင်းပင်။

ကုမင်တာ့သည် သမီးဖြစ်သူ၏ သံသယများကို ဖြေရှင်းပေးပြီးနောက် ထိုစာအုပ်ကို လှန်လှောကြည့်ရာမှ ဤကဗျာကို မတော်တဆ တွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် ကဗျာတစ်ပုဒ်လုံးကို ဖတ်ကြည့်ခဲ့သဖြင့် ကဗျာ၏ ခေါင်းစဉ်မှာလည်း "မုန်ညင်းပန်း" ဟု ရှင်းလင်းစွာ ရေးသားထားကြောင်း သိရှိခဲ့လေသည်။

ကုမင်တာ့သည် ထိုစဉ်က ဤကဗျာမှာ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်ဟုသာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တွေးမိခဲ့ပြီး အလေးအနက် မထားခဲ့ချေ။

ယနေ့ စာမေးပွဲခန်းမအတွင်း၌ ဤကဗျာကို ပြန်လည် မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ၊ အရာရာမှာ ကံကြမ္မာက ဖန်တီးထားသကဲ့သို့ ရှိနေကြောင်း သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပြီး သူ စာမေးပွဲ အောင်မြင်လိမ့်မည်ဟူသော အသိကလည်း ရင်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာလေတော့သည်။

ဆောင်းဦးစာမေးပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်မူ လဝက်ခန့် စောင့်ဆိုင်းရပေမည်။

အချို့သော ပညာရှိများမှာမူ မိမိတို့ ကျရှုံးမည်ကို သိထားသဖြင့် စောစောစီးစီးပင် အိမ်ပြန်သွားကြကုန်၏။ ဥပမာ ကျန့်ချီ ကဲ့သို့သော သူများမှာမူ မည်သည့် မေးခွန်းကိုမျှ သေချာ မဖြေနိုင်ခဲ့ကြချေ။

ကုမင်တာ့သည် အနည်းငယ် စိတ်လက် ပေါ့ပါးသွားသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ကလေးများ၏ စာသင်ကြားမှုကို စစ်ဆေးရန် အချိန်ရသွားလေတော့သည်။

ဤသို့ စစ်ဆေးလိုက်ခြင်းမှာမူ ပျားအုံကို တုတ်နှင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေပေတော့၏။

အားယန် မှာ အမြဲတမ်း ထူးချွန်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး နျိုနျိုမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်း လုပ်ဆောင်နိုင်လေသည်။

သို့သော်လည်း အားကျောက်တစ်ဦးတည်းသာ ပြဿနာ ဖြစ်နေလေ၏။

အားကျောက် အရိုက်ခံရသောနေ့တွင် သူ၏ ငိုသံများမှာ လမ်းကြားတစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။

ကုမင်တာ့သည် ကလေးများကို ရိုက်နှက်တတ်သော မိဘမျိုး မဟုတ်သော်လည်း အားကျောက်၏ စာသင်ကြားမှုမှာ အလွန် ဆိုးရွားလွန်းလှသဖြင့် လူကို ရူးသွပ်သွားစေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

“အဘိုးအဘွားတို့ရေ... မေမေ... ကိုကို... ညီမလေး... ကယ်ကြပါဦးဗျို့...”

အားကျောက် အရိုက်ခံရစဉ်အတွင်း သူ အကူအညီ တောင်းနိုင်သမျှ လူအားလုံးကို အော်ဟစ်နေတော့၏။

ကျန်းယွင်နန်ကမူ သူ ဆူညံလွန်းသည်ဟု ထင်မှတ်သဖြင့် ကြက်မွေးတံကို ယူကာ လာရောက် ပူးပေါင်းလိုက်လေသည်။ လင်မယားနှစ်ယောက် ဝိုင်းဆုံးမခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် အားကျောက်မှာမူ ပါးစပ်ပိတ်သွားရလေတော့သည်။

“အားကျောက် ရဲ့ အချိန်တွေက တကယ်ကို ပရမ်းပတာ ဖြစ်လွန်းတယ်...”

အားယန်ကလည်း သူ၏ ပျင်းရိသော ညီဖြစ်သူကို မကြည်မလင် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

နျိုနျိုသည် အရိုက်ခံနေရသော ကိုကိုလတ်ကို ကြည့်ကာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသော်လည်း မိဘများမှာ အားကျောက် ကောင်းစားရေးအတွက် လုပ်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်မှန်း သိထားပေသည်။

အားကျောက် အရိုက်ခံရပြီးနောက်တွင်မူ နျိုနျိုသည် သူမ သိမ်းဆည်းထားသော မုန့်များကို အားကျောက်အား ပေးလိုက်လေသည်။

အားကျောက်မှာ မုန့်ကို စားရင်းနှင့်ပင် မျက်ရည်၊ နှပ်ရည်များ ကျလာပြီး ပြောလိုက်၏။

“နျိုနျိုလေး... နင် တစ်ယောက်တည်းပဲ ငါ့အပေါ် စိတ်ရင်းနဲ့ ကောင်းတာပါ... ဟီး... နာလိုက်တာဗျာ...”

နျိုနျိုကမူ နားမလည်နိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

“ကိုကိုလတ်... စာသင်ခွင့် ရတာက အရမ်း တန်ဖိုးရှိတာလေ... အစ်မကြီးတာ့ယာနဲ့ အစ်မလေးရှောင်ယာတို့ဆိုရင် စာတောင် မသင်ရဘူး မဟုတ်လား... ကိုကိုက ဘာလို့ မကြိုက်ရတာလဲဟင်...”

အားကျောက်က ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ငါက အဲ့ဒီ စာလုံးတွေကို မြင်ရင်ပဲ ခေါင်းတွေ မူးလာတာလေ... ဘယ်လိုလုပ် သဘောကျမှာလဲ...”

နျိုနျိုက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါပေမဲ့ ကိုကို စာမသင်ရင်တော့ ဖေဖေတို့က ဆက်ပြီး ရိုက်နေမှာပဲလေ...”

အားကျောက်က သက်ပြင်းကြီး ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ဟူး... ကလေး ဖြစ်ရတာ တကယ်ပဲ ခက်ခဲပါလားနော်...”

အိမ်တွင် အရင်းနှီးဆုံးသော ကလေးနှစ်ဦး ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့သည် အတူတူ ကျောင်းသွား၊ အတူတူ ဆော့ကစားကြပြီး အချိန်အများစုကို အတူတူ ဖြတ်သန်းကြသူများ ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် နျိုနျိုသည် အားကျောက် အရိုက်ခံနေရသည်ကို ဆက်လက် မကြည့်လိုတော့ချေ။

သူမက ခေါင်းလေးစောင်းကာ မေးလိုက်လေသည်။

“ကိုကို အရိုက်မခံရအောင်... စာကို သေချာ သင်နိုင်မယ့် နည်းလမ်း မရှိဘူးလားဟင်...”

အားကျောက်က ခေါင်းခါလိုက်၏။

“ငါ စာအုပ်ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ ခေါင်းတွေ မူးလာတာလေ... စာရေးနေရင်လည်း တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ပုရွက်ဆိတ်တွေ ကိုက်နေသလိုပဲ... အငြိမ် မနေနိုင်ဘူး...”

နျိုနျိုက ခေါင်းကို ကုတ်ကာ အားကျောက်အား ကြည့်ရင်း အလွန် ခက်ခဲသော ကိစ္စဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။

“စာသင်တာနဲ့ စာရေးတာကို သဘောကျလာအောင် ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ...”

နျိုနျိုက ခေါင်းလေးစောင်းကာ လေးလေးနက်နက် စဉ်းစားနေမိလေသည်။

ကာယကံရှင် ဖြစ်သော အားကျောက်ကမူ ပြောလိုက်လေသည်။

“နျိုနျိုလေး... ထပ်မစဉ်းစားပါနဲ့တော့... ငါက စာသင်ဖို့အတွက် မွေးဖွားလာတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်... နောင်ကျရင် ကိုကိုကြီးက အစိုးရစာမေးပွဲ အောင်ပြီး အရာရှိ ဖြစ်လာမှာပေါ့... နင်ကလည်း မြို့ထဲမှာ အိမ်ရှိတယ်ဆိုတော့... ဖူချိန် မြို့က လူကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျမှာပေါ့... ငါကတော့ ချင်းရွှေရွာကို ပြန်ပြီး လယ်ပဲ လုပ်တော့မယ်လေ... ပြီးရင် နင့်အတွက် သီးနှံတွေ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ နေ့တိုင်း လာပို့ပေးမှာပေါ့...”

အားကျောက်သည် ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် အမှန်တကယ်ပင် အစီအစဉ်များ ချမှတ်တော့၏။

“ငါ လယ်တစ်ဧကလောက်ကို ဖယ်ထားပြီး... နင့်အတွက် ဂျင်းတွေ သီးသန့် စိုက်ပေးမယ်လေ... အဲ့ကျရင် နင် ပိုက်ဆံပေးဝယ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့... ကိုကိုကြီးက လိမ္မော်သီး ကြိုက်တယ်ဆိုတော့... အိမ်ရှေ့အိမ်နောက်မှာ လိမ္မော်ပင်တွေ အများကြီး စိုက်ပေးမယ်... သူ အန်ထွက်တဲ့အထိ စားခိုင်းလိုက်မှာပေါ့...”

“ပြီးတော့ ငါ အခန်းငယ်လေး တစ်ခု ဆောက်မယ်လေ... အဲ့ဒီမှာ ပိုးကောင်တွေ သီးသန့် မွေးမှာပေါ့... ပြီးရင် ငါ့လိုပဲ ပိုးကောင်တွေကို ချစ်တဲ့ မိန်းမ တစ်ယောက်ကို ယူမယ်လေ... ဘဝက တကယ်ကို ပျော်စရာကြီးနော်...”

သူ၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုများထဲတွင် အားကျောက်သည် သူ၏ ဘဝအတွက် စာသင်ကြားရန် လုံးဝ မလိုအပ်ဟုပင် ထင်မှတ်နေလေတော့သည်။

နျိုနျိုသည် ထိုစကားများကို နားထောင်ပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

“ပိုးကောင်... ကိုကိုလတ်က ပိုးကောင်တွေကို တကယ် ချစ်တာပဲနော်...”

အားကျောက်က ရယ်မောလျက် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

“သူတို့က ငါ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေလေ...”

နျိုနျို၏ ခေါင်းထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာလေသည်။

“သမီးက ကဗျာဖတ်ရတာကို ကြိုက်တယ်လေ... ဒါကြောင့် ကဗျာစာအုပ်တွေကို မြင်ရင် ကျမ်းစာတွေထက် ပိုပြီး ပျော်ရွှင်ရတာပေါ့... သမီးလည်း ကဗျာစာအုပ်တွေကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖတ်မှာပဲလေ...”

အားကျောက်မှာမူ နားမလည်သော်လည်း ရက်ရောစွာ ပြောလိုက်၏။

“နျိုနျိုလေး... စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ အပြင်သွားလို့ ကဗျာစာအုပ် တွေ့ရင်... ဖေဖေတို့ကို ဝယ်ပေးဖို့ ပြောပေးမယ်နော်...”

သူကိုယ်တိုင် မဝယ်ပေးဘဲ ဖေဖေတို့ကို ဝယ်ခိုင်းရခြင်းမှာမူ သူ၏ လက်ထဲတွင် ပိုက်ဆံ မရှိသောကြောင့်သာ ဖြစ်ချေသည်။

နျိုနျိုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“ကိုကို... သမီး ပြောတာကလေ... ကိုကိုက ပိုးကောင်တွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်တွေကို ဖတ်ပြီး... ပိုးကောင်တွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာလုံးတွေကို ရေးလို့ ရတာပဲလေ...”

“ဥပမာ... 'ပိုး' ဆိုတဲ့ စာလုံးကို မြင်ရင် ကိုကို ဘာကို သတိရလဲဟင်... ကိုယ်ချစ်တဲ့ အရာတွေအကြောင်းကို မရေးနိုင်ဘူး ဆိုရင်... ရင်ထဲမှာ နေလို့မကောင်းဘူး မဟုတ်လားဟင်...”

အားကျောက်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလေးအနက် စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားလေတော့သည်။

လူဟူသည်မှာ မိမိ နှစ်သက်သော အရာများကို ပို၍ ဦးစားပေးတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

သူ သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရာ သူသည် အချို့သော စာလုံးများကို ရေးသားရသည်မှာ တကယ်ပင် ပျော်ရွှင်မိလေသည်။ မှတ်စုဟောင်း တစ်ခုတွင် ပုရစ်များ အကြောင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖတ်ခဲ့ရစဉ်က သူသည် ထိုစာကို အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည် ဖတ်ရှုခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။

“ဒါပေမဲ့ ဖေဖေကတော့ ငါ့ကို အစိုးရစာမေးပွဲ ဖြေစေချင်နေတာလေ...”

အားကျောက်က ပြန်လည် စိတ်ပျက်သွားပြန်၏။ သူသည် ဖေဖေနှင့် ကိုကိုကြီးတို့ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ စာကို အသည်းအသန် သင်ယူရမည့် အနာဂတ်ကို တွေးမိပြီး သူ၏ ရှေ့ရေးမှာ မှောင်မိုက်နေသည်ဟု ခံစားနေရရှာ၏။

နျိုနျိုမှာမူ စိတ်ဓာတ်ကျနေမည့်သူ မဟုတ်ချေ။

သူမသည် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

“သမီး ဖေဖေ့ကို သွားမေးကြည့်မယ်လေ...”

“မသွားနဲ့ဦး... ဖေဖေ ရိုက်လိမ့်မယ်နော်...”

အားကျောက်က နောက်မှ လှမ်းအော်သော်လည်း နျိုနျိုမှာမူ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ချေပြီ။

ကုမင်တာ့သည် စာကြည့်ခန်းအတွင်း စာဖတ်နေစဉ် သမီးဖြစ်သူ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ အပြုံးကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူမအား ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ချီလိုက်လေသည်။

“ဖေဖေ... ဖေဖေက ကိုကိုလတ်ကို အစိုးရစာမေးပွဲ ဖြေစေချင်တာလားဟင်...”

နျိုနျိုက ရှင်းလင်းသော အသံဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

ကုမင်တာ့မှာ ထိုမေးခွန်းကြောင့် ကြောင်အသွားရရှာလေသည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ် သုံးနှစ်လောက်ကတော့ အဲ့ဒီလို မျှော်လင့်ခဲ့ဖူးတာပေါ့... အခုတော့ သူ ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် မလုပ်ရင်ပဲ ကျေးဇူးတင်လှပါပြီဗျာ...”

နျိုနျိုက သူ့ကို ကြောင်ကြည့်ကာ မေးလိုက်ပြန်၏။

“ဒါဆိုရင် ဖေဖေက ဘာလို့ ကိုကိုလတ်ကို စာတွေ အတင်း သင်ခိုင်းနေရတာလဲဟင်... သူက စာသင်ရမှာကို လုံးဝ မကြိုက်ဘူးလေ...”

ကုမင်တာ့သည် သမီးဖြစ်သူအား အမှန်အတိုင်းပင် ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

“သူ စာလုံးနည်းနည်းလောက် ပိုမှတ်မိရင်... နောင်ကျရင် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတစ်ခုခုမှာ ဝင်လုပ်လို့ ရတာပေါ့... ဒါမှမဟုတ် မြို့ဝန်ရုံးမှာ အောက်ခြေ ဝန်ထမ်း လုပ်တာဖြစ်ဖြစ်၊ သူများအတွက် စာရင်းကိုင် လုပ်ပေးတာဖြစ်ဖြစ်ပေါ့... အဲ့ဒါဆိုရင် သူ့ဘဝအတွက် အဆင်ပြေသွားပြီလေ…

“ကိုကိုလတ်က လယ်မလုပ်နိုင်ဘူးလားဟင်...”

နျိုနျိုက နားမလည်စွာ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ကုမင်တာ့က ခေါင်းခါလိုက်၏။

“လယ်လုပ်တာက အရမ်း ပင်ပန်းတာလေ... သူက အဲ့ဒီဒုက္ခကို ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

“ဒါပေမဲ့ ကိုကိုလတ်က ပိုးကောင်တွေကို ချစ်တာလေ... သူက နောက်ကျရင် လယ်လုပ်ချင်တယ်လို့ ပြောတာပဲ...”

နျိုနျိုက အားကျောက်၏ အတွေးများကို ဖွင့်ဟ ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ကုမင်တာ့က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“သူက ငယ်သေးတာလေ... သူ့ကို တကယ်သာ နေ့တိုင်း လယ်ထဲ လွှတ်လိုက်မယ် ဆိုရင်... သူ ဘယ်လောက်အထိ ဆိုးသွမ်းသွားမလဲဆိုတာ ဘယ်ူသိနိုင်မလဲ...”

နျိုနျိုသည် သူမ၏ ဖခင်မှာ လောကတွင် အတော်ဆုံးသူဟု ယူဆထားသဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

“ဖေဖေ... ကိုကိုလတ် ပိုးကောင်တွေနဲ့လည်း ဆော့လို့ရ၊ မိသားစုကိုလည်း လုပ်ကျွေးနိုင်မယ့် အလုပ်မျိုး မရှိဘူးလားဟင်... မပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်မျိုးပေါ့လေ...”