ကျဲ့ယွမ်
Vol. 15 Ch. 149
ကုမင်တာ့သည် ထိုစကားကို နားထောင်ပြီးနောက် ဤမျှ ကောင်းမွန်သော ကိစ္စမျိုးရှိလျှင် မည်သူက မလုပ်ချင်ဘဲ နေမည်နည်းဟု တွေးတောနေမိ၏။ သူသည် နေရာတွင်ပင် ထိုင်ကာ အလေးအနက် စဉ်းစားခန်း ဝင်လေသည်။
“ပိုးကောင်တွေ... ဘယ်သူကများ ပိုးကောင်တွေကို လေ့လာချင်မှာလဲ...”
ကုမင်တာ့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရှာ၏။
နျိုနျိုသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မှီတွဲလျက်၊ စားပွဲပေါ်ရှိ ကဗျာကျမ်းကို လှန်လှောကြည့်ကာ အသံနှိမ့်၍ ဖတ်နေလေသည်။
“ပင်းပိ... ဖေဖေ... သမီး ဒီစာလုံးကို မသိဘူး...”
ကုမင်တာ့သည် အတွေးကို ရပ်လိုက်ပြီး သမီးဖြစ်သူအား အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ကြည့်ကာ စာအုပ်ကို ယူလိုက်၏။ သူက ပြုံးလျက် ရှင်းပြပေသည်။
“ပင်းဆိုတာ မုန်ညင်းပိုး... ပိဆိုတာကတော့ မီး ပေါ့... ညဘက်မှာ ပိုးကောင်တွေက အလင်းရောင်ကို ကြိုက်တတ်တဲ့ သဘာဝကို အသုံးချပြီး... မီးထွန်းညှိကာ ပိုးကောင်တွေကို ကိုယ့်ဘာသာ မီးထဲ တိုးလာအောင် လုပ်တာကို ပြောတာလေ...”
နျိုနျိုက မျက်နှာလေး ရှုံ့မဲ့ကာ ပြောလိုက်၏။
“ပိုးကောင်လေးတွေ ဖြစ်ပေမဲ့လည်း... ဘာလို့ အကြောင်းမဲ့ သတ်ရတာလဲဟင်...”
ကုမင်တာ့က ရှင်းပြလေသည်။
“ကဗျာထဲက ပိုးကောင်တွေဆိုတာ ကျိုင်းကောင်တွေကို ပြောတာလေ... မနှစ်ကတုန်းက ကျိုင်းကောင်တွေ သောင်းကျန်းခဲ့တာ မှတ်မိလား... အဲ့ဒီ ကျိုင်းကောင်တွေက မြင်သမျှ အကုန် စားပစ်တာလေ... အစာရေစာ ရှားပါးလို့ လူအိုတွေနဲ့ ကလေးတွေ အများကြီး သေခဲ့ရတာပေါ့...”
နျိုနျိုက ပြောလိုက်၏။
“သမီး မှတ်မိပြီ... အဲ့ဒီတုန်းက နျိုနျိုလည်း နေ့တိုင်း အရမ်း ဗိုက်ဆာခဲ့တာလေ...”
ကုမင်တာ့သည် သမီးဖြစ်သူအား သနားစရာကောင်းအောင် ကြည့်ပြီး နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်။
“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... မပူနဲ့တော့နော်... အရာရာ ကုန်ဆုံးသွားပါပြီ... နောက်ဆိုရင် နျိုနျိုလေး ဘယ်တော့မှ ဗိုက်မဆာစေရဘူး...”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ကုမင်တာ့သည် တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပေသည်။
“ပညာရှိတွေက လယ်ယာစိုက်ပျိုးရေးကို အလေးထားကြတယ်လေ... အကယ်၍ အားကျောက် ရဲ့ ပိုးကောင်တွေအကြောင်း သိနားလည်မှုကို စိုက်ပျိုးရေးမှာ အသုံးချနိုင်ရင်... ဒါဟာ လမ်းစတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ...”
နျိုနျိုက မော့ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။
“စိုက်ပျိုးရေး စာအုပ်တွေထဲမှာ ပိုးကောင်တွေအကြောင်း အများကြီး ပါလားဟင်... ကိုကိုလတ် က ပိုးကောင်တွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်တွေကိုပဲ ဖတ်ချင်တာလေ...”
ကုမင်တာ့က ခေါင်းခါလိုက်၏။
“စိုက်ပျိုးရေး စာအုပ်တွေထဲမှာတော့ ပိုးကောင်အကြောင်း မှတ်တမ်းက သိပ်မရှိပါဘူး...”
“ဒါဆို ဘယ်မှာ ရှိမှာလဲဟင်...”
နျိုနျိုက မေးမြန်းလိုက်ပြန်လေသည်။
ကုမင်တာ့သည် သမီးဖြစ်သူ၏ စကားအတိုင်း ဆက်လက် တွေးတောနေမိ၏။ ယခုအခါ အားကျောက် ၏ အကြီးမားဆုံး ပြဿနာမှာ စာသင်ရမှာကို မကြိုက်ဘဲ စာလုံးများများ မမှတ်မိခြင်းပင်။
ထို့ကြောင့် သူသည် စိုက်ပျိုးရေး အရာရှိ မဖြစ်နိုင်သော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ စာတတ်မြောက်သွားစေရန် သူ စိတ်ဝင်စားမည့် အရာဖြင့် ဆွဲဆောင်ရမည်။
“ပိုးကောင်တွေက ဘယ်နေရာမှာ အသုံးဝင်ဆုံးလဲဟင်...”
နျိုနျိုက ခေါင်းလေးစောင်းကာ ပြောလိုက်ပြန်၏။
“သမီးက အရမ်း အတာပဲလား မသိဘူးနော်... ပိုးကောင်တွေ ဘာလုပ်လို့ ရမလဲဆိုတာ စဉ်းစားမရဘူး...”
“ပိုးကောင် အများကြီးက ဆေးဖက်ဝင်တယ်လေ...”
ကုမင်တာ့ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။
အားကျောက် မှာမူ သူသည် ကျမ်းစာများနှင့် သမိုင်းများကို ဆက်လက် ဖတ်ရှုရန် မလိုတော့ဘဲ ဆေးကျမ်းပေါင်းများစွာကိုသာ လေ့လာရတော့မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။
ကုမင်တာ့သည် ပိုးကောင်များနှင့် ပတ်သက်သော စာမျက်နှာများကိုပင် သီးသန့် မှတ်သားပေးထားလေသည်။ အားကျောက် ကျင့်ရမည့် စာလုံးကြီးများမှာလည်း ပိုးကောင်များနှင့်သာ ပတ်သက်နေတော့၏။ ဤနည်းလမ်းကြောင့် အားကျောက် သည် စာဖတ်ခြင်းနှင့် လက်ရေးကျင့်ခြင်းကို အရင်ကလောက် မငြင်းဆန်တော့ချေ။
အချိန်များမှာ တရိပ်ရိပ် ကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။ ကလေးသုံးဦးစလုံးမှာ တစ်ဦးစီ လိမ္မာနေကြကုန်၏။ အားကျောက် ပင်လျှင် စာဖတ်ခြင်းနှင့် လက်ရေးကျင့်ခြင်းကို လေးလေးနက်နက် လုပ်ဆောင်နေချေပြီ။ ကျန်းယွင်နန်မှာမူ ဤကဲ့သို့သော အေးချမ်းသာယာသည့် နေ့ရက်များကို အလွန် သဘောကျနေမိလေသည်။
စာမေးပွဲ ရလဒ် ကြေညာမည့်နေ့တွင် မိသားစုဝင် အားလုံးမှာ စောစောစီးစီး အိပ်ရာမှ ထကြပြီး အဝတ်အစား အသစ်များကို ဝတ်ဆင်လျက် ကျန်းကျိုးပြည်နယ် မြို့ဝန်ရုံးသို့ ထွက်လာခဲ့ကြကုန်၏။ မြို့ဝန်ရုံး အပြင်ဘက်တွင် အလွန် စည်ကားနေပေသည်။ ယခုအခါ အနီရောင် ရလဒ်စာရင်းကို မကပ်ရသေးမီမှာပင် လူအများအပြားမှာ သူတို့၏ ထိုင်ခုံပုလေးများကိုယ်စီဖြင့် စာရင်းအောက်တွင် ထိုင်စောင့်နေကြချေပြီ။
အစိုးရစာမေးပွဲ အောင်မြင်သူများကို သမက်အဖြစ် လုယူကြခြင်းမှာ မြို့တော်တွင်သာ ရှိသည် မဟုတ်ပေ။ ဆောင်းဦးစာမေးပွဲ အောင်မြင်သူများ အတွက်လည်း ဒေသခံ လူကုံထံများက သူတို့၏ လူများကို လွှတ်ကာ စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားကြလေသည်။
ကုမင်တာ့ ပထမဆုံး ပေါ်လာချိန်တွင် လူကုံထံ မိသားစုများမှ အစေခံများစွာ ရှိနေကြ၏။ သူ၏ ခံ့ညားသော ပုံစံကို ကြည့်ပြီး သူတို့မှာ အကြာကြီး စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသော်လည်း သူ၏နောက်မှ ကလေးများနှင့်အတူ ကျန်းယွင်နန် ပေါ်လာသောအခါတွင်မူ ထိုလူများမှာ ဤမျှ အရည်အချင်းရှိသောသူကို နေရာမှာတင် လက်လွှတ်လိုက်ကြရလေတော့သည်။ လမ်းဘေးရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာလည်း လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ထိုင်ခုံလွတ် တစ်လုံးမျှ မရှိချေ။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကုမိသားစုမှာ ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် ကုမင်တာ့သည် သူ သယ်ဆောင်လာသော ထိုင်ခုံပုလေးကို ချထားလိုက်လေသည်။
“လျှောက်မသွားနဲ့ဦးနော်... ဟိုမှာ မုန့်ရောင်းတဲ့သူကို တွေ့တယ်... ဖေဖေ သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်...”
ကုမင်တာ့က ကလေးသုံးဦးကို မှာကြားလိုက်၏။ အားယန် သည် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် အစ်ကိုအကြီးဆုံးပီပီ ငြိမ်ငြိမ်မနေသော အားကျောက် ၏ လက်ကို ဆွဲထားလိုက်လေသည်။ နျိုနျိုကလည်း လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး အားကျောက် ၏ နောက်လက်တစ်ဖက်ကို ဆွဲထားပေးရှာ၏။ ကျန်းယွင်နန်မှာမူ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် သမီးဖြစ်သူကို ဖက်ထားမိလေသည်။
“ဖေဖေ ဒီတစ်ခါ စာမေးပွဲ အောင်ပါ့မလား မသိဘူးနော်...”
ကုမင်တာ့ စာမေးပွဲ အောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ၊ မအောင်မြင်သည်ဖြစ်စေ မိသားစု တစ်ခုလုံးမှာ မြို့တော်သို့ ပြောင်းရွှေ့ကာ သားလတ်ကို သွားရောက် ရှာဖွေကြရမည်။
သို့သော်လည်း အကယ်၍ သူသာ စာမေးပွဲ ကျရှုံးခဲ့လျှင်မူ နောက်တစ်ကြိမ် ဖြေဆိုရန်အတွက် မြို့တော်မှနေ၍ ဤနေရာသို့ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လာရမည် ဖြစ်ရာ အရမ်း ပင်ပန်းလှပေလိမ့်မည်။
“မေမေ... ဖေဖေ့ကို ယုံကြည်ရမယ်လေ...”
နျိုနျိုက ကျန်းယွင်နန်၏ လက်ကို ပုတ်ကာ အားပေးလိုက်လေသည်။ ကျန်းယွင်နန်သည် အတင်း ပြုံးလိုက်ရသော်လည်း သူမ၏ စိုးရိမ်မှုများမှာမူ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိသေးပေ။
ကုမင်တာ့သည် မုန့်မျိုးစုံပါသော သေတ္တာကို သယ်ဆောင်လာပြီးနောက် အတွင်းမှ သကာမုန့်ကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းယွင်နန်အား ကမ်းပေးလိုက်၏။
“မေမေ စားပါဦး... မေမေ အရမ်း ကြိုက်တယ်မလား...”
“ဒါက နျိုနျို ကြိုက်တဲ့ နှင်းမုန့်... ဒါက အားယန် ကြိုက်တာ... ဒါကတော့ အားကျောက် အတွက်ပေါ့...”
ကုမင်တာ့သည် လူတိုင်း၏ နှစ်သက်မှုကို တိကျစွာ မှတ်မိနေပြီး အားလုံးကို သူတို့ ကြိုက်နှစ်သက်သော အရာများ ရရှိစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးလေသည်။ ကျန်ရှိနေသော သိပ်မကောင်းလှသည့် မုန့်များကိုမူ ကုမင်တာ့ကပင် ဖြည်းဖြည်းချင်း စားလိုက်လေတော့သည်။
“ဖေဖေ... တကယ်လို့ ဒီတစ်ခါ စာမေးပွဲ အောင်ရင်... တို့တွေကို ဘာဆု ပေးမှာလဲဟင်...”
အားကျောက် က ခေါင်းလေးစောင်းကာ အူတူတူ မေးလိုက်လေသည်။
ကုမင်တာ့က ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။
“ဖေဖေ အောင်တာကို ဖေဖေကပဲ ဆုပေးရမှာလား... မင်းတို့က ဖေဖေ့ကို ဆုပြန်ပေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား...”
အားကျောက် က သူ၏ ပိုက်ဆံအိတ်ကို အမြန် အုပ်ထားလိုက်လေသည်။
“ဖေဖေက ကလေးကို အနိုင်ကျင့်တယ်... သားမှာ ပိုက်ဆံ မရှိပါဘူး...”
နျိုနျိုသည် ကျန်းယွင်နန်၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ခုန်ဆင်းကာ ကုမင်တာ့အား ဖက်လိုက်လေသည်။
“ဖေဖေ... နျိုနျို မှာ ပိုက်ဆံ ရှိသေးတယ်လေ... ဖေဖေ ဘာလိုချင်လဲ ပြော... နျိုနျို ဝယ်ပေးမယ်လေ...”
လိမ္မာပြီး ချစ်စရာကောင်းသော သမီးဖြစ်သူနှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်သောအခါ ကုမင်တာ့သည် အားကျောက် အား ကြည့်လေလေ စိတ်ပျက်လေလေ ဖြစ်နေတော့၏။ သူသည် သူ၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဆံထိုးကို စမ်းကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။
“နျိုနျိုလေး ပေးထားတဲ့ ဆံထိုးက တကယ်ကို ကောင်းလှပါပြီ... ဖေဖေ အခုလောလောဆယ် ဘာမှ ထပ်မလိုချင်သေးပါဘူး...”
နျိုနျိုမှာမူ မျက်နှာလေး ညိုးငယ်သွားပြီး ပြောလိုက်၏။
“ဖေဖေကလည်း... ဘာလို့ လိုချင်တာ မရှိရတာလဲဟင်...”
သူမသည် လက်ဆောင် မပေးရသဖြင့် နောင်တရနေသည့် ပုံ ပေါက်နေလေသည်။
ကုမင်တာ့သည် သမီးဖြစ်သူ၏ ခေါင်းလေးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။
“ငါ့သမီး ငတုံးမလေးရယ်... ဘာလို့ ပိုက်ဆံ သုံးဖို့ပဲ စဉ်းစားနေရတာလဲဟင်...”
ကျန်းယွင်နန်က နျိုနျိုအား ပိုက်ဆံ မမည်သို့ သုံးစွဲရမည်ကို သင်ပေးခဲ့သလို လျူရှောင်ရူနှင့် စွန်းကျားရှင်း တို့ကလည်း နျိုနျိုအား မိမိ ချစ်ခင်ရသူများအတွက် ပိုက်ဆံ မည်သို့ သုံးစွဲရမည်ကို သင်ကြားပေးခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။
“ကိုယ်ချစ်တဲ့သူအတွက် ပိုက်ဆံ သုံးရတာဟာ... နျိုနျို အတွက်တော့ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးစေတဲ့ ကိစ္စပဲလေ...”
နျိုနျိုက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။
ကုမင်တာ့ စိတ်ပျော့သွားပြီး တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လူအုပ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားလေတော့သည်။
“စာရင်းကပ်ပြီဗျို့... စာရင်းကပ်ပြီ...”
“မတိုးကြနဲ့ဦးလေ...”
“ဘယ်သူ ငါ့ခြေထောက်ကို နင်းလိုက်တာလဲ...”
“ငါ အောင်ရဲ့လားဟင်...”
ရှုပ်ထွေးလှသော အသံပေါင်းစုံမှာ ကုမိသားစုဝင်များ၏ နားထဲသို့ တိုးဝင်လာလေသည်။ ကုမင်တာ့သည် ကျန်းယွင်နန်နှင့် ကလေးများကို ချက်ချင်းပင် ကာကွယ်ပေးလိုက်၏။ သူသည် ရှေ့သို့ တိုးမသွားဘဲ လူများကို နောက်သို့သာ ဆွဲခေါ်လာခဲ့လေသည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့ ထိုင်နေသော နေရာမှာ မူလကတည်းက စာရင်းကပ်မည့် နေရာနှင့် ဝေးကွာလှသဖြင့် ယခုအခါ တိုးဝှေ့နေသော လူအုပ်ကြီးနှင့် လုံးဝ ကင်းဝေးသွားလေတော့သည်။
“ယောက်ျား... ကျွန်မ ကလေးတွေကို ကြည့်ထားပါ့မယ်... ရှေ့ကို သွားပြီး စာရင်းကြည့်လိုက်ပါဦး...”
ကျန်းယွင်နန်က ကုမင်တာ့အား တိုက်တွန်းလေသည်။
ကုမင်တာ့က ခေါင်းခါလိုက်၏။
“စောစောကြည့်ကြည့်၊ နောက်မှကြည့်ကြည့်... ရလဒ်ကတော့ အတူတူပါပဲလေ...”
“အောင်ပြီ... ငါ အောင်ပြီဟ...”
အသက် ၄၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိသော အမျိုးသား တစ်ဦးမှာ လူအုပ်ကြားမှ တိုးထွက်လာပြီး ဝမ်းသာအားရ ခုန်ဆွခုန်ဆွ လုပ်နေလေသည်။ သူ၏ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး အဝတ်အစားများပင် စုတ်ပြတ်နေသော်လည်း သူ၏ ပုံစံမှာ ရူးသွပ်နေသူ တစ်ဦးကဲ့သို့ ရှိနေသော်လည်း ဘေးလူများ၏ အကြည့်မှာမူ အားကျမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။
ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့ရသည့် ပင်ပန်းမှုများမှာ ဤနေ့တွင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။ အစိုးရစာမေးပွဲ အောင်မြင်သူ ဖြစ်သွားပြီဆိုလျှင် အရာရှိအဖြစ် ရွေးချယ်ခံပိုင်ခွင့် ရှိသွားချေပြီ။ အရာရှိ ဖြစ်သွားခြင်းမှာ မိသားစု၏ အဆင့်အတန်းကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်ပြီး မိသားစု တစ်ခုလုံးမှာလည်း ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားသကဲ့သို့ ရှိနေပေတော့မည်။
“ကုမင်တာ့... ကျဲ့ယွမ် က ကုမင်တာ့တဲ့ဗျို့... ကွမ်အန်းမြို့နယ်က လူပဲ...”
လူအုပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်လေတော့သည်။