အခန်း (၃၁၉-၃၂၀)

အခန်း (၃၁၉) - ချုပ်နှောင်မှု အတားအဆီး ၊ ဆွဲလဲဓားဂိုဏ်းမှ ချန်ထျန်းယွမ် ၊ ကြိုးကြာစီးနတ်ဝိဇ္ဇာ

ချင်ယွဲ့ကျောက်ပြားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မုခ်ဦးကြီး၏အောက်တွင် နတ်ဘုရားရောင်ခြည်များ ဖြာထွက်နေသော အလင်းကန့်လန့်ကာတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဝေမြို့ အနီးရှိ တောင်တန်းများကြားတွင် ချင်ယွဲ့ထန် နတ်ဘုရားနယ်မြေ ပွင့်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤသတင်းသည် လျှံကျလာသော ရေလှိုင်းကြီးများအလား အရပ်ရှစ်မျက်နှာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ဝေမြို့ဆိုသည်မှာ လူဦးရေ သောင်းဂဏန်းမျှသာရှိသော မြို့ငယ်လေးဖြစ်သော်လည်း ယခင်အကြိမ်က ကျန်းထင်ရှန်း နတ်ဘုရားနယ်မြေမှ ကျောက်စိမ်းအကျိုးအပဲ့များ ထွက်ပေါ်လာချိန်ကတည်းက အင်အားကြီးအဖွဲ့အစည်းများ၊ မိသားစုများ၏ စောင့်ကြည့်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသော နေရာဖြစ်သည်။

စိတ်ဆန္ဒလမ်းစဉ်ဂိုဏ်းကပင် ထိုသတင်းကို ကြိုတင်ရရှိထားလျှင် ချန်နိုင်ငံ၏ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီးများနှင့် အင်အားစုကြီးများကလည်း သေချာပေါက် သိရှိထားကြပြီးဖြစ်သည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ဝေမြို့သည် တစ်လောကလုံး၏ အာရုံစိုက်ရာ ဗဟိုချက်မ ဖြစ်လာပြန်သည်။

ကျော်ကြားသော ပါရမီရှင်များ၊ ခြေသလုံးအိမ်တိုင် လှည့်လည်သူများ၊ ထူးဆန်းသော စွမ်းရည်ရှင်များမှာ တစ်ဝက်မျှသော နေ့တာအတွင်းမှာပင် ဝေမြို့သို့ တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် ရောက်ရှိလာကြသည်။

အားလုံး၏ မျက်စိရှေ့မှောက်မှာပင် နတ်ဘုရားနယ်မြေ ပွင့်လာခြင်းမှာ အလွန်ပင် ဟိုးဟိုးကျော်သွားသော ကိစ္စရပ်ကြီး ဖြစ်၏။

ဝေမြို့အတွင်းရှိ တည်းခိုခန်းများနှင့် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များမှာ လူစည်ကားလွန်း၍ ရောင်းကောင်းလှသည်။

ဂိုဏ်းကြီးများသာ သိရှိသော လျှို့ဝှက်ချက်များမှာလည်း မည်သို့ကြောင့်မှန်းမသိဘဲ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များအတွင်း ပျံ့နှံ့နေတော့သည်။

"ချင်ယွဲ့ထန် နတ်ဘုရားနယ်မြေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၆၀ တုန်းက တစ်ခါပွင့်ဖူးတယ်... အဲဒီတုန်းက လုံဟူရှန်းတောင် က ကျန်းဟွိုက်ဟဲ ၊ သံဃရာဇာကျောင်းတော် က ဝူလုံဘုန်းကြီး၊ ဓားနတ်ဝိဇ္ဇာ ချောင်အန်း နဲ့ နယ်စပ်က မုယုံယွမ် တို့တောင် ဝင်ခဲ့ကြတာ"

"အဲဒီလူတွေအားလုံးက နဂါးနဲ့ကျားကိုတောင် နှိမ်နင်းနိုင်တဲ့ တကယ့်နတ်ဘုရား ဆရာကြီးတွေပဲ... အဲဒီနယ်မြေထဲမှာ သူတို့တွေ တိုက်ခိုက်ကြတာ နေနဲ့လတောင် အလင်းပျောက်မတတ်ပဲဟ"

ပုံပြောသူမှာ အားတက်သရော ပြောဆိုနေရင်း အာခေါင်များပင် ခြောက်ကပ်လာရသည်။

ဤသတင်းများက အရပ်သားများကြားတွင် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

ထိုသည်မှာ နတ်ဘုရားများ၏ အမှတ်အသား မဟုတ်ပါလား မြို့ထဲမှ ပြည်သူများသာမက ပြင်ပမှ ရောက်လာသူများပါ မြို့ပြင်သို့ အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ထွက်ခွာသွားကြသည်။

မြို့ထဲတွင်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ အမိုးပေါ်မှ ပျံလွှားသကဲ့သို့ ခုန်ပျံသွားသော လူရိပ်များကို မြင်ရတတ်ပြီး ပြည်သူများက အံ့ဩတကြီး ဟစ်အော်ကြသည်။

ထိုသူများမှာ ပေါ့ပါးသော ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြုနေကြသည့် သိုင်းသမားများ ဖြစ်ကြသည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ တိုးမပေါက်အောင် များပြားလှသဖြင့် ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း မှာမူ ပုံမှန်ထက် ပို၍ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အားလုံးက မြို့ပြင်က အဖြစ်အပျက်ကို သွားကြည့်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ပြည့်ဖြိုးပြီး ရင့်ကျက်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ဆိုင်ရှင်မမှာမူ လူအုပ်နောက်သို့ လိုက်မသွားပေ။

သူမသည် မြို့ပြင်ဘက်သို့သာ မှိုင်တွေစွာ ငေးကြည့်နေမိသည်။

သူမ၏ ပါးပြင်လေးမှာ နီမြန်းနေပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့ တောက်ပနေ၏။

လီယန်ချူသည် ဆိုင်ရှင်မ၏ အခန်းထဲမှ ခုတင်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှေးစကားအတိုင်း ခေတ္တခဏ ခွဲခွာရခြင်းမှာ အသစ်ပြန်လည် ပေါင်းဖက်ရသကဲ့သို့ပင်... ထိုရက်ပိုင်းအတွင်း ဆိုင်ရှင်မ၏ ရုပ်ရည်မှာ ပိုမို၍ ဝင်းပစိုပြေလာသည်။

ဝင်းမှည့်နေသော မက်မွန်သီးတစ်လုံးအလား တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ကြည့်မဝအောင် ရှိလှသည်။

"နတ်ဘုရားနယ်မြေတွေ ပွင့်တာက ပိုပြီး စိပ်လာပြီ... ကြည့်ရတာ ချုပ်နှောင်မှု အတားအဆီး တွေက တော်တော်လေး လျော့ရဲလာပုံပဲ"

ဆိုင်ရှင်မက ခပ်တိုးတိုး သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

လီယန်ချူ မြို့တံခါးအပြင်ဘက်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် နားထဲ၌ မိုးကြိုးပမာ ဟီးနေသော မြင်းခွာသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

မြင်းတစ်စီးမှာ လေပြင်းအလား ပြေးဝင်လာသည်

ထိုမြင်းမှာ ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ရှားပါးလှသော မျိုးကောင်းမျိုးသန့်ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ထို့ပြင် မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

၎င်းမှာ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် ယဉ်ပါးစေသော လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းများဖြင့် မွေးမြူထားသည့် နတ်မြင်းတစ်စီး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မြင်းပေါ်တွင် ပါလာသူမှာ လူငယ်ဓားသမားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အဖြူရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ၃ ပေရှည်သော ဓားတစ်စင်းကို ဆွဲထားသည်။

ထိုလူငယ်၏ နှုတ်ခမ်းလွှာများမှာ ပါးလွှာပြီး မျက်နှာမှာလည်း အေးစက်ကာ တည်ကြည်လှသည်။

"အဲဒါ ဆွဲလဲဓားဂိုဏ်း က ချန်ထျန်းယွမ် ပဲ"

"သူလည်း ရောက်လာတာလား "

သတိကြီးသော သိုင်းသမားအချို့က ထိုလူငယ်ကို မှတ်မိသွားကာ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်ကြသည်။

ချန်ထျန်းယွမ် ဆိုသည့် အမည်ကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ရေပြင်ထဲသို့ ကျောက်တုံးကြီး တစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ လူအုပ်ကြီးမှာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားတော့သည်။

အားလုံးက တအံ့တဩနှင့် ချီးကျူးနေကြသည်။

ထိုရက်ပိုင်းအတွင်း လက်ဖက်ရည်ဆိုင်များတွင် ပုံပြောသူများ အပြောများဆုံး အမည်များထဲမှ တစ်ခုပင်။

"နှစ်တစ်ရာအတွင်း သိုင်းလောက၏ တစ်ဦးတည်းသော ပါရမီရှင်"

ဟုပင် တင်စားခံထားရသူမှာ ချန်ထျန်းယွမ် ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုစကားမှာ အနည်းငယ် ချဲ့ကားထားသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း သာမန်သိုင်းသမားများမှာ ဗုဒ္ဓလမ်းစဉ်နှင့် တာအိုလမ်းစဉ်၏ မျက်စိထဲသို့ မဝင်နိုင်ခြင်းမှာ လူတိုင်းသိထားသော အမှန်တရားဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုချန်ထျန်းယွမ်ကမူ မတူပေ။

သူ့ကို ဓားကျင့်ကြံသူ ဟု ခေါ်ဆိုသင့်သည်။

သူသည် အသက် ၁၇ နှစ်အရွယ်မှာပင် ဆွဲလဲဓားဂိုဏ်း၏ ဘိုးဘေး ချန်ထားခဲ့သော ဓားကျမ်းကို အကုန်အစင် နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့သူဖြစ်သည်။

ဓားအရှိန်အဝါများ လွှမ်းမိုးထားကာ သတ်ဖြတ်ခြင်းဖြင့် လမ်းစဉ်ကို ရှာဖွေသူလည်း ဖြစ်၏။

သူသည် နာမည်ကျော် မိစ္ဆာဂိုဏ်းသားများကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ဖူးသည်။

စိတ်ဆန္ဒလမ်းစဉ်မှ အစောင့်အရှောက် ၆ ယောက်အနက် ၃ ယောက်မှာ လူလီ၏ စစ်တပ်၏ ဝိုင်းရံသတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ၂ ယောက်မှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် သေဆုံးခဲ့သည်။

နောက်ဆုံး တစ်ယောက်မှာမူ ဤချန်ထျန်းယွမ်၏ ဓားအောက်တွင် အသက်ပျောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်ကာ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် နှလုံးသားကို ဖောက်ထွက် သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

တင်းကျပ်စွာ ပြောရလျှင် သူသည်လည်း ထူးခြားသော ကျင့်စဉ်စနစ်တစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် ဝိဇ္ဇာလိုင်း တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

ဝတ်စုံဖြူနှင့် ချန်ထျန်းယွမ်သည် မြင်းဇက်ကြိုးကို ဆွဲလိုက်ပြီး လီယန်ချူရှိရာဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လာသည်။

သူ၏ အကြည့်များမှာ နှင်းတောင်ထိပ်တွင် နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ အရည်မပျော်သော နှင်းများကဲ့သို့ အေးစက်လှသည်။

လေထဲတွင် စူးရှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေကာ လီယန်ချူကို လာရောက် ရိုက်ခတ်နေ၏။

လီယန်ချူ၏ အရေပြားကိုပင် ဓားဖြင့် လှီးဖြတ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

လီယန်ချူသည် အနည်းငယ်သော ဖိအားကို ခံစားလိုက်ရပြီး ကိုယ်တွင်းရှိ အသက်စွမ်းအားများ စီးဆင်းမှုမှာလည်း အနည်းငယ် ထစ်ငေါ့သွားရသည်။

ဘေးနားရှိ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးမှာမူ ချွေးအေးများ ထွက်လာကာ ကိုယ်တွင်းရှိ သွေးလေများပင် ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားနေရသည်။

လီယန်ချူ၏ ဘေးနားရှိ သာမန်လူများဆိုလျှင်မူ အသက်ရှူရသည်ပင် ခက်ခဲနေတော့သည်။

"ဒီလူက ရူးနေတာလား "

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

သူသည် လေငြိမ်ပုတီး ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် လေလှိုင်းများ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်ကျသွားတော့သည်။

ထို့နောက် ပါလာသော ကြီးမားသည့် ဖိအားမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။

"မင်းက လီယန်ချူ ဆိုတာလား "

ချန်ထျန်းယွမ်က မြင်းပေါ်မှနေ၍ အထက်စီးဆန်သော လေသံဖြင့် အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ဟင် မင်း ငါ့ကို သိတာလား "

လီယန်ချူ အံ့ဩသွားရသည်။

သူသည် အမှောင်ဖုံး နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ဖြင့် မိမိ၏ အရှိန်အဝါကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ပိတ်ပင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သာမန် ကျင့်ကြံသူများဆိုလျှင် သူ့ကို သတိပင် ထားမိကြမည် မဟုတ်ပေ။

ချန်ထျန်းယွမ်မှာ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ လီယန်ချူကို အေးစက်စွာ စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။

ထို့နောက် မမျှော်လင့်ဘဲ မြင်းခေါင်းကို လှည့်ကာ ချင်ယွဲ့ကျောက်ပြား မုခ်ဦးရှိရာဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

လီယန်ချူမှာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်ကျန်ခဲ့သည်။

ဒီကောင်က ဘာအမျိုးအစားလဲ အဲဒီအကြည့်က ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ

သူသည် ချက်ချင်း လက်တုံ့ပြန်ရန် မလောဘဲ ရယ်ချင်စိတ်ကိုသာ အတင်းအောင့်ထားရသည်။

ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလောက်တောင် ဂုဏ်မောက်နေတာလား

ချန်ထျန်းယွမ် ထွက်သွားပြီးနောက် ဘေးနားရှိ လူများမှာ သက်ပြင်းချလိုက်ကြပြီး တတွတ်တွတ် ပြောဆိုကြတော့သည်။

"ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ထမ်းထားရတဲ့ ချန်ထျန်းယွမ် ဆိုတာ တကယ်ပဲ မဆိုးဘူး... ဖိအားက အရမ်းပြင်းတာပဲ "

"အဲဒါပေါ့... သူက ဖေးယွန်းခရိုင် စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ အထူးဧည့်သည်တော်လေ... ပြောကြတာတော့ စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ သမီး လူလီနဲ့တောင် ချစ်ကြိုက်နေကြတာတဲ့... နောင်ဆိုရင် စစ်သေနာပတိချုပ်ရဲ့ သမက် ဖြစ်လာမှာလေ"

"ငါကြားတာတော့ ချန်ထျန်းယွမ်က လူလီကို တစ်ဖက်သတ် ချစ်နေတာဆို... အချစ်မပြည့်ဝသူပေါ့"

သိုင်းလောကသားများမှာ ဤကဲ့သို့သော အချစ်ရေး အတင်းအဖျင်းများကို အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားကြသည်။

အထူးသဖြင့် ဇာတ်လိုက်နှင့် ဇာတ်ဆောင်များမှာ လူငယ်ပါရမီရှင်များ ဖြစ်နေလျှင် ပိုဆိုးပေသည်။

ဓားပညာ ပြောင်မြောက်သော လူငယ်ဓားသမားနှင့် စစ်သေနာပတိချုပ် သမီးတို့၏ အချစ်ဇာတ်လမ်း မဟုတ်ပါလား

လီယန်ချူက ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက် နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားရသည်။

"ငါများ တစ်ခုခုနဲ့ ရောပါသွားပြီလားမသိဘူး... ဒီလောက် ပေါတဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းထဲမှာ ငါက ဘာဝင်လုပ်မိလို့လဲ "

ချန်ထျန်းယွမ်၏ စောနက အကြည့်မှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်ကို သူ သိလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ငါနဲ့ လူလီနဲ့က လမ်းကြုံလို့ သိခဲ့ကြတဲ့ သူတွေပဲကိုး

သူက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ နာမည်ကြီးတဲ့သူတွေက နည်းနည်းတော့ မာနကြီးတတ်တာ သဘာဝပါပဲ။

ချန်ထျန်းယွမ်က သူ့ကို လာမနှောင့်ယှက်သရွေ့ သူကလည်း အဝေးမှာပဲ နေပါ့မည်။

လီယန်ချူ ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် တာအိုဝတ်စုံကို တလူလူလွင့်စေလျက် မြို့ပြင်ရှိ ချင်ယွဲ့ကျောက်ပြား မုခ်ဦးရှိရာသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် မြေပြင်မှ ထိုးထွက်နေသော မုခ်ဦးကြီးကို မြင်လိုက်ရသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူပေါင်းများစွာ ဝိုင်းရံနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဝေမြို့မှ ပြည်သူများ၊ အရပ်ရပ်မှ ရောက်လာကြသော သိုင်းသမားများ၊ ဘုန်းကြီးများ၊ တာအိုဆရာများနှင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှ ထူးဆန်းသူများပင် ပါဝင်သည်။

ဝေမြို့ငယ်လေးမှာ ယခုအခါ ပါရမီရှင်များစွာ စုဝေးရာ နေရာဖြစ်လာသည်။

မိသားစုကြီးများစွာကလည်း သူတို့၏ မျိုးဆက်သစ်များကို လွှတ်လိုက်ကြသည်။

ရုတ်တရက်

ဖြူဖွေးသော ကြိုးကြာငှက် တစ်ကောင်မှာ ကောင်းကင်မှ ပျံသန်းလာပြီး မုခ်ဦးရှေ့သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ကြိုးကြာငှက်မှာ နတ်ဘုရားအငွေ့အသက်များ လွှမ်းခြုံနေကာ တောင်ပံဖြန့်လိုက်လျှင် ၃ မီတာခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး အလွန်ပင် ခန့်ညားလှသည်။

အသက် ၃၀ ခန့်ရှိသော လူငယ်တာအိုဆရာ တစ်ဦးမှာ ထိုကြိုးကြာပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ ချောမောခန့်ညားပြီး မျက်ခုံးများမှာ နားထင်သို့ စောင်းတက်နေကာ နဖူးပေါ်တွင် ဆံပင်ဖြူတစ်စ ကျနေသည်။

ထိုသူမှာ အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးမည့်ပုံရှိပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း နက်နဲလှသည်။

"တန်းရန်ကျီ ပဲ"

"မော်ရှန်း ရဲ့ တပည့် "

"သူ တကယ်ပဲ ရောက်လာတာလား "

ဟစ်အော်သံများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

အထူးသဖြင့် ထိုနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ တန်းရန်ကျီကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် အလွန်ပင် စိုးရိမ်ထိတ်လန့်သွားကြတော့သည်။

အခန်း (၃၂၀) - မော်ရှန်း၏ တရားခံရှာဖွေခြင်း အတတ် ၊ လူကောင်းကြီး မုယုံလုံချန်း ၊ ရှေးဟောင်းမြို့တော်နှင့် တာအိုဆရာ ရုပ်တု

ထိုသူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ တရားကျင့်ကြံ နေခဲ့သော်လည်း ငယ်စဉ်က မော်ရှန်းဂိုဏ်း ကို ကိုယ်စားပြု၍ လောကအနှံ့ လှည့်လည်ခဲ့စဉ်ကပင် အလွန်တရာ မာနကြီးပြီး သတ်ဖြတ်ရာတွင် ပြတ်သားလွန်းသူ ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် မော်ရှန်းဂိုဏ်းမှ လူကြီးများက ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားကာ ယနေ့အထိ တရားကျင့်ခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် တန်းရန်ကျီ ၏ ကျော်ကြားမှုမှာ တကယ့်တိုက်ပွဲများမှ ထွက်ပေါ်လာသော အစစ်အမှန် ဂုဏ်သတင်းပင် ဖြစ်၏။

ရုတ်တရက်

ကြိုးကြာဖြူပေါ်ရှိ တန်းရန်ကျီသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ စူးရှသောအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာသည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ ထိတ်လန့်တကြား နောက်သို့ ဆုတ်ပေးလိုက်ကြရ၏။

ဝတ်စုံဖြူနှင့် ချန်ထျန်းယွမ် ပင်လျှင် မျက်နှာပျက်သွားကာ အလွန်အန္တရာယ်များသော ဖိအားတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"အစွမ်းထက်လိုက်တာ "

ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ ပေါ်လာသည်နှင့် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ဝိညာဉ်အဆောင်စာရွက် တစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ကောင်းကင်သို့ မြှောက်တင်လိုက်သည်။

အဆောင်စာရွက်မှာ လေမတိုက်ဘဲ အလိုလို မီးလောင်သွားပြီး သန့်စင်သောအငွေ့အသက် တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လူအုပ်ကြီး၏အထက်တွင် ဝဲပျံနေတော့သည်။

သူ ဘာလုပ်နေသလဲဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြသော်လည်း တန်းရန်ကျီ၏ ပြင်းထန်သောအရှိန်အဝါအောက်တွင် လူတိုင်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်၌ တောင်ကြီးတစ်လုံး ဖိထားသကဲ့သို့ အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲနေကြသည်။

ချင်ယွဲ့ထန် နတ်ဘုရားနယ်မြေ ပွင့်လာခြင်းမှာ ဤကဲ့သို့သော လူသတ်သမားကြီး ကိုပါ ဆွဲဆောင်လိုက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

ချက်ချင်းပင်

သန့်စင်သောအငွေ့အသက်မှာ အမည်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဝေဝါးသော လူမျက်နှာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ စူးရှစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ပရိသတ်ကြားတွင် အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်နေသော လီယန်ချူရှိရာဘက်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်သွားတော့သည်။

"ဟင် "

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

ထိုလူမျက်နှာမှာ ဝေဝါးနေသော်လည်း မျက်ခုံးမျက်ဖျားတွင် ပါဝင်နေသော မောက်မာသည့် အငွေ့အသက်မှာ အတော်လေး ရင်းနှီးနေသလိုပင်။

သူ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ

"ဟား... အဲဒါ မော်ရှန်းဂိုဏ်းက ဟုန်ပိုင်ဝေ ပဲ "

ခဏချင်းမှာပင် တန်းရန်ကျီ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူ နားလည်သွားသည်။

ဤသူသည် မော်ရှန်းပညာရပ်ကို အသုံးပြု၍ ဟုန်ပိုင်ဝေကို သတ်ခဲ့သည့် တရားခံအစစ်ကို ရှာဖွေနေခြင်း ဖြစ်၏။

ဒိုင်း

လေထုကို ရိုက်ခွဲလိုက်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

အမည်းရောင်အငွေ့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဝေဝါးသည့် လူမျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ရိုက်ခွဲခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

လီယန်ချူ၏ ဘေးနားမှ ငှက်တောင်ဦးထုပ် ဆောင်းထားသော သိုင်းသမားတစ်ဦးမှာ အရှိန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ထွက်ခွာသွား၏။

တန်းရန်ကျီ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်သွားကာ အသံမှာလည်း ခဲကျသကဲ့သို့ အေးစက်လှသည်။

"မင်းပဲကိုး "

သူသည် လက်ငါးချောင်းကို လေထဲတွင် ဆုပ်လိုက်ရာ မီးတောက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ဧရာမ လက်ဝါးကြီးတစ်ခု လေထဲတွင် ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်သို့ အပူလှိုင်းများ ရိုက်ခတ်သွားတော့သည်။

ဗုံး

ထိုသိုင်းသမားက လက်သီးတစ်ချက် ထပ်မံထိုးလိုက်ရာ မီးလက်ဝါးကြီးနှင့် ထိမိပြီး ပြင်းထန်စွာ ပေါက်ကွဲသွားကာ မီးပွင့်များ လေထဲတွင် လွင့်စင်သွား၏။

"တန်းရန်ကျီ... နှစ်တွေအတော်ကြာပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဒေါသကတော့ မလျော့သေးဘူးပဲ... တွေ့တာနဲ့ သတ်ဖို့ပဲ ကြံနေတာလား"

ကြမ်းတမ်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုသိုင်းသမားက ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ရာ မျက်ခုံးထူထူနှင့် ခန့်ညားထည်ဝါသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

တစ်ကိုယ်လုံးမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးအလား ခိုင်ခံ့လှသည်။

"မုယုံလုံချန်း "

"နယ်စပ်က ဝမ်ထင် ရဲ့ ပါရမီရှင်တောင် ရောက်လာတာလား "

"တကယ့်ကို စည်ကားတော့မှာပဲ"

ထိုနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူများနှင့် သိုင်းသမားများမှာ အံ့ဩမဆုံး ဖြစ်နေကြသည်။

မုယုံလုံချန်း ဟူလူမျိုးများ၏ လူငယ်မျိုးဆက်ထဲတွင် အထင်ရှားဆုံး ပါရမီရှင် ဖြစ်၏။

အသက် ၁၀ နှစ်သားမှာပင် ကျားနှင့်သစ်ကုလားအုတ်ကို လက်ဗလာဖြင့် ဆွဲဖြဲနိုင်သော မွေးရာပါ ခွန်အားကြီးသူ တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

အားလုံးက ထိုပွဲကို ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ကျေနပ်နေကြသည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် မော်ရှန်းမှ တန်းရန်ကျီ၊ နယ်စပ်မှ မုယုံလုံချန်းနှင့် ဖေးယွန်းခရိုင်မှ ချန်ထျန်းယွမ် တို့ကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းပါရမီရှင်များကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလား။

တန်းရန်ကျီနှင့် မုယုံလုံချန်းတို့မှာ လူဟောင်းများဖြစ်ကြပြီး ယခုအခါ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်နေကာ အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့ရလောက်အောင် ဖိအားများ ပေးနေကြသည်။

လီယန်ချူသည် မုယုံလုံချန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားရသည်။

စောနက သူ သေချာ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟုန်ပိုင်ဝေ၏ ဝိညာဉ်မျက်နှာမှာ သူ့ထံသို့ တည့်တည့်ဦးတည်လာခြင်း ဖြစ်၏။

မုယုံလုံချန်းမှာ တန်းရန်ကျီက သူ့ကို တိုက်ခိုက်သည်ဟု အထင်မှားပြီး ဟုန်ပိုင်ဝေ၏ ဝိညာဉ်မျက်နှာကို လက်သီးနှင့် ထိုးခွဲလိုက်ကာ တန်းရန်ကျီ၏ ပညာရပ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုကြည့်ရသည်မှာ ထိုနှစ်ယောက်လုံး အတော်လေး အထင်မှားနေကြပုံရသည်။

တန်းရန်ကျီ၏ အကြည့်မှာ ဓားတစ်စင်းအလား ထက်မြက်လှသည်။

ရုတ်တရက်

ချင်ယွဲ့ကျောက်ပြား မုခ်ဦးမှ ရောင်ခြည်တော် တစ်သောင်း ဖြာထွက်လာသည်။

အလင်းကန့်လန့်ကာမှာ ရေလှိုင်းများအလား လှုပ်ခတ်လာ၏။

ဤသည်မှာ ချင်ယွဲ့ထန် နတ်ဘုရားနယ်မြေ လုံးဝပွင့်သွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည့် လက္ခဏာပင်

"ကဲ ဘယ်လိုလဲ တန်းရန်ကျီ... အရင်တိုက်မလား ဒါမှမဟုတ် နယ်မြေထဲ အရင်ဝင်မလား "

မုယုံလုံချန်းက ရယ်မောကာ မေးလိုက်သည်။

သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ တန်းရန်ကျီကို အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။

တန်းရန်ကျီ၏ မျက်နှာမှာ တည်တင်းသွားကာ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး ကြိုးကြာဖြူကို စီး၍ ချင်ယွဲ့ထန်ထဲသို့ ဦးစွာ ဝင်သွားတော့သည်။

အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းသွားပြီးနောက် သူ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

မုယုံလုံချန်းက ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောရင်း အလင်းကန့်လန့်ကာကို လက်သီးဖြင့် ထိုးခွဲကာ နောက်မှ လိုက်ဝင်သွားသည်။

ကျန်ရှိသော ဘုန်းကြီးများ၊ တာအိုဆရာများ၊ သိုင်းသမားများ၊ ပညာရှိများနှင့် လူထူးလူဆန်းများမှာလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်ကြသည်။

သို့သော် ထိုအလင်းကန့်လန့်ကာမှာ နူးညံ့သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တမ်းမှာမူ အလွန်ပင် ခိုင်မာလှသည်။

လူအများအပြားမှာ ဝင်မရဘဲ တားဆီးခံထားရသလို၊ အချို့မှာလည်း ကန့်လန့်ကာကို မဖောက်နိုင်ကြပေ။

"စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းသားပဲ"

လီယန်ချူ ပြုံးလိုက်မိသည်။

ဤချင်ယွဲ့ထန် နတ်ဘုရားနယ်မြေသည် ကျင်းကွမ်းရှန်းနှင့် လုံးဝမတူပေ။

အဝင်ဝမှာတင် စမ်းသပ်ချက်တစ်ခု ထားရှိထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှပ်

ချန်ထျန်းယွမ်သည် ခါးရှိဓားရှည်ဖြင့် အလင်းကန့်လန့်ကာကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်ရာ ဓားအရှိန်အဝါများ ဟိန်းထွက်သွားကာ သူလည်း အတွင်းသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

ထိုသည်ကို ကြည့်ပြီး အပြင်တွင် ပိတ်မိနေသူများမှာ အားကျမဆုံး ဖြစ်နေကြသော်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ။

ဘယ်သူက သူ့လို ဓားပါရမီရှင် ဖြစ်လို့လဲ

ပညာရှိတစ်ဦးက ပေတံ ကို ထုတ်ယူကာ သူတော်စင်တို့၏ ကျမ်းစာများကို ရွတ်ဖတ်၍ အလင်းကို ဖောက်ဝင်သွားသည်။

ဘုန်းကြီးတစ်ပါးကလည်း လက်အုပ်ချီကာ လက်ရှိ သပိတ် ဖြင့် အတင်းတိုးဝင်သွားသည်။

မျက်နှာဆိုးနှင့် အလောင်းထမ်းသမား တစ်ဦးကလည်း သူ၏ ခေါင်းတိုင်ထဲမှ ဖြူဖျော့သော လက်မောင်းများကို ထုတ်၍ အလင်းကို ဆွဲဖြဲကာ ဝင်သွားလေသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုလူများကို ကြည့်နေပြီးနောက် သာမန်ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားတော့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ပင် ကြံ့ခိုင်ကျစ်လျစ်လှပြီး ကြီးမားသော ခွန်အားများ ကိန်းအောင်းနေသဖြင့် မည်သည့်အားစိုက်မှုမျှ မလိုအပ်ဘဲ လွယ်ကူစွာ ဝင်သွားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အလင်းကို ဖောက်ရန် ကြိုးစားနေသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးမှာ မျက်လုံးပြူးသွားကာ

"ဟင် စောနက လူငယ်တာအိုဆရာ ဘယ်လိုဝင်သွားတာလဲ "

သူ့တင်မကဘဲ အပြင်တွင် ကျန်ရှိနေသော ပြည်သူများနှင့် သိုင်းသမားများမှာလည်း မျက်လုံးကို ပွတ်ကာ မယုံနိုင်သလို ကြည့်နေကြသည်။

ဒီလောက် လွယ်လွယ်လေးလား

မဟုတ်ပေ။

ဘေးနားရှိ လူများ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ကွက်များကို ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ဤအလင်းကန့်လန့်ကာသည် ဖောက်ရန် အလွန်ခက်ခဲသော အတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ဝေမြို့မှ ပြည်သူများကမူ ဂုဏ်ယူစွာနှင့်

"ကြည့်စမ်း ငါတို့ရဲ့ ယန်ချူတာအိုဆရာ ပဲဟ... ကြည့်ရတာ ဘယ်လောက်တောင် ခန့်ညားပြီး သပ္ပါယ်လိုက်သလဲ "

လီယန်ချူသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် မှုန်မှိုင်းနေသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

မိုးဖွဲလေးများ တဖွဲဖွဲ ရွာသွန်းနေ၏။

သူ သတိထားကြည့်လိုက်ရာ ထိုမိုးရေမှာ သာမန်မိုးရေသာဖြစ်ပြီး အဆိပ်အတောက် မရှိသလို၊ ဝိညာဉ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော စွမ်းအားလည်း မပါဝင်ပေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထိုမိုးရေထဲတွင် အားနည်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အချို့ ပါဝင်နေသည်။

ထိုမျှမက၊ တစ်လောကလုံးမှာ မှုန်မှိုင်းကာ မိုးရွာနေသော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာမူ အလွန်ပင် သိပ်သည်းလှသည်။

ပြင်ပကမ္ဘာထက် ၅ ဆ ၆ ဆမျှ ပိုမိုများပြားနေ၏။

"ဆရာဦးလေး ပြောတာ တကယ်မှန်တာပဲ... ဒီနေရာက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ တကယ်ကြွယ်ဝတာပဲ"

သူသည် အဝေးတစ်နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် ရှေးဟောင်းမြို့တော် တစ်ခု ရှိနေသည်။

မြို့လယ်ခေါင်တွင် ဧရာမ တာအိုဆရာ ရုပ်တု ကြီးတစ်ခု စိုက်ထူထားကာ အဝေးကပင် မြင်တွေ့နေရသည်။

ဆရာကြီး ပြောပြချက်အရ ချင်ယွဲ့ထန်ထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည့် နေရာမှာ လူတစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မတူဘဲ ကျပန်းရောက်ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤရှေးဟောင်းမြို့တော်သည် လူမရှိသော မြို့ပျက်ကြီးတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဤနယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် တစ်ခုတည်းသော အဆောက်အအုံ ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ကျန်းထင်ရှန်းနှင့် လုံးဝကွာခြားလှသည်။

သူသည် အရှိန်ဝါကြည့် အတတ် ပညာဖြင့် ကြည့်ရှုသော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သိပ်သည်းလွန်းသဖြင့် ဘာမှသေချာမမြင်ရပေ။

သူသည် ရှေးဟောင်းမြို့တော်ရှိရာသို့ အေးအေးလူလူ လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူသည် ပညာရှင်ဟန် ထုတ်လိုစိတ် မရှိသော်လည်း ဤကဲ့သို့ စိမ်းသက်သော နေရာတွင် သတိထားရန် လိုအပ်သည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သန့်စင်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလာပြီး သူ့ကို လွှမ်းခြုံထားလိုက်သည်။

"ရေရှောင်အဆောင် "

၎င်းမှာ သာမန် အဆောင်စာရွက်တစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ထိုမိုးရေကို ကာကွယ်ရန်အတွက်မူ လုံလောက်လှသည်။

ဗုံး

အဝေးတစ်နေရာမှ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက် တိုက်ခိုက်နေကြပုံရသည်။

"လူတိုင်းက မတူတဲ့နေရာမှာ ပေါ်လာတာဆို... ဘယ်သူကများ ရောက်ရောက်ချင်း တိုက်ခိုက်နေတာလဲ "

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာကာ ကိုယ်ဖော့ပညာကို အစွမ်းကုန်အသုံးချ၍ ထိုနေရာသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။