အခန်း (၃၉၃-၃၉၄)

အခန်း(393)

ဝမ်ရှို့ကျူတွင်လည်း ခေါင်းမာတတ်သည့် စိတ်ဓာတ်တို့ရှိပေသည်။

ထို့ကြောင့် လင်းရန်က သူမထံမှ အခကြေးငွေယူရန် သဘောမတူမချင်း ထိုအိမ်တွင် နေထိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုခဲ့လေ၏။

အဆုံးတွင်တော့ လင်းရန်သည်လည်း အိမ်လစာကို အနည်းငယ်မျှသာ တောင်းခံရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်ရတော့သည်။

သို့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဝမ်ရှို့ကျူက လင်းရန်၏အိမ်အတွက် ပေါက်ဈေးကို ကြိုတင်စုံစမ်းထားပြီး ဖြစ်သောကြောင့် လင်းရန်အနေဖြင့် အလွန်အမင်း လျှော့ယူ၍ မရတော့ပေ။

ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် ထိုအိမ်ကို တစ်လလျှင် ငါးယွမ်ဖြင့် ဝမ်ရှို့ကျူကို ငှားရမ်းလိုက်ရလေ၏။ ထိုအချိန်မှသာ ဝမ်ရှို့ကျူလည်း ပြုံးရယ်လာခဲ့တော့သည်။

လက်ရှိတွင် အိမ်လစာက သူမ၏ လစာထဲမှ ခြောက်ပုံတစ်ပုံခန့် ရှိနေသော်လည်း ဤအိမ်လစာကို ပေးကိုပေးရမည်ဟု သူမ ယူဆထားသည်။

ဤသို့ဖြစ်မှသာ မြို့ပြတွင် နေထိုင်စရာ အတည်တကျရှိလာပြီး သူမ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုအတွက် ရည်မှန်းချက်မှာလည်း ပို၍ ရှင်းလင်းလာလိမ့်မည်။

တစ်နေ့နေ့တွင် သူမကိုယ်တိုင်လည်း ဤကဲ့သို့ အိမ်တစ်လုံးကို ဝယ်ယူနိုင်ကာ ဘဝကို ပြည့်စုံစွာနေနိုင်ရန် မျှော်လင့်မိလေ၏။

နောက်တစ်နေ့တွင်တော့ လင်းရန်က သူမ၏ ပစ္စည်းများကို ထိုအိမ်မှ မြို့တော်ခန်းမအနီးရှိ အိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်ပြီး ဝမ်ရှို့ကျူသည်လည်း လင်းရန် ယခင်နေထိုင်ခဲ့သော အိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့လာခဲ့လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးက အလုပ်ခွင်တွင်လည်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပိုမိုနားလည်ကာ လိုက်လျောညီထွေ ရှိလာကြသည်။

ထို့အတူ တစ်ဖက်တွင်လည်း စားသောက်ဆိုင်က တရားဝင်ဖွင့်လှစ်မည့် နေ့ရက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပေပြီ။

စမ်းသပ်လည်ပတ်ခဲ့သည့် ကာလအတွင်း ရလဒ်များ အလွန်ကောင်းမွန်ခဲ့သောကြောင့် ကန့်ကွက်ရှုတ်ချသံများ လုံးဝမရှိသလောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဝမ်လိန်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် လူစုပြီး လာရောက်နှောင့်ယှက်ခဲ့သည့် တစ်ကြိမ်မှလွဲ၍ ကျန်သည့်အချိန်များတွင် လူတိုင်းက စားသောက်ဆိုင်ရှိ အရာအားလုံးကို အလွန်ပင် ကျေနပ်နေကြလေ၏။

အထူးသဖြင့် အကျေနပ်ဆုံးအရာမှာ စားသောက်ဆိုင်မှ အစားအသောက်နှင့် လက်ရာများပင် ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် လာရောက်စားသောက်ဖူးသူတိုင်းက တခြားပြည်နယ်များမှ ရဲဘော်များသာ ဤနေရာသို့ လာရောက်စားသောက်ရပါက ပြန်ချင်စိတ် ရှိတော့မည်မဟုတ်ကြောင်း တညီတညွတ်တည်း ပြောဆိုကြလေ၏။

တရားဝင် ဖွင့်လှစ်ပြီးနောက်တွင် တခြားပြည်နယ်များမှ လာရောက်စားသောက်ကြသော ဧည့်သည်များမှာလည်း စားသောက်ဆိုင်၏ လက်ရာကို အလွန်စိတ်တိုင်းကျကာ ချီးကျူးခဲ့ကြသည်။

မြို့တော်အစိုးရ ခေါင်းဆောင်များသည်လည်း ထိုအချက်ကို အလွန်ကျေနပ်ကြပြီး ဂုဏ်ယူခဲ့ကြလေ၏။

လင်းရန်က သူတို့အတွက် မျက်နှာရအောင် ဆောင်ရွက်ပေးနိုင်သောကြောင့် တစ်လအကြာတွင် သူမ၏ လစာမှာလည်း အတော်လေးတိုးမြင့်လာခဲ့လေသည်။

ဤသည်ကိုကြည့်၍ သူမအနေဖြင့် ဤအလုပ်ကို ဆက်လက်လုပ်ကိုင်သွားခြင်းက အလွန်ကောင်းမွန်လိမ့်မည်ဟု ခံစားမိရသည်။

…

ဆောင်းဦးကုန်၍ ဆောင်းရာသီသို့ ကူးပြောင်းလာခဲ့ပြီးနောက် စားသောက်ဆိုင်က တရားဝင်ဖွင့်လှစ်ပြီး တစ်လကျော်အကြာတွင် ဒီဇင်ဘာလသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေပြီ။

ရာသီဥတုက တဖြည်းဖြည်း အေးစိမ့်လာသော်လည်း စားသောက်ဆိုင်သို့ လာရောက်သော ဧည့်သည်များကတော့ ပိုမို၍ များပြားလာခဲ့လေ၏။

အကြောင်းမှာ လတ်တလောတွင် လင်းရန်က နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အထူးဟင်းလျာအသစ်များကို မိတ်ဆက်ပေးနေသည့်အပြင် ဟော့ပေါ့ဟင်းလျာအသေးစားလေးကိုပါ စတင်ရောင်းချနေသောကြောင့်ဖြစ်လေ၏။

ဤခေတ်ကာလတွင် တချို့သောနေရာများ၌ ဟော့ပေါ့ သို့မဟုတ် ဟော့ပေါ့ဟင်းလျာများ ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း အိမ်တွင်ချက်စားရန်အတွက်က အလွန်ပင် ခက်ခဲလွန်းပေသည်။

ပြင်ဆင်ရသည်က ရှုပ်ထွေးသကဲ့သို့ ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကိုလည်း တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် အများအပြား အသုံးပြုရသောကြောင့် မလွယ်လောက်ပါချေ။

သာမန်မိသားစုများအတွက် ထိုမျှအကုန်အကျခံရန်အတွက်က အမှန်တကယ်ပင် လက်တွန့်စရာဖြစ်နေပေ၏။

တကယ်တမ်းတွင် ဤကဲ့သို့ အေးစိမ့်လွန်းသော ဆောင်းရာသီကာလမျိုးတွင် အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေသည့် ဟော့ပေါ့တစ်ခွက်ကို သုံးဆောင်ရခြင်းက အလွန်ပင် အရသာရှိနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် လင်းရန်က ဟော့ပေါ့ဟင်းလျာအသေးစားကို စတင်ရောင်းချခဲ့လေသည်။

သူမသည်က ဟော့ပေါ့အနှစ်များကို ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ပြီး ဟင်းချက်စရာများကိုလည်း နောက်ဘက်မီးဖိုချောင်တွင် အဆင်သင့် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။

လူငယ်များမှာ သူတို့စားချင်သည့် အမယ်များကိုသာ မှာယူလိုက်ရုံသာလိုအပ်ပြီး၊ သူမက မီးဖိုချောင်တွင် ချက်ပြုတ်ပေးကာ သူတို့ထံသို့ ပန်းကန်လုံးနဲ့ လာရောက်ချပေးသည့် ‘မောက်ချိုက်’ပုံစံမျိုးဖြင့် ရောင်းချခြင်းဖြစ်ပေသည်။

ဤဟင်းလျာကို စတင်ရောင်းချသည်နှင့်တပြိုင်နက် စားသောက်ဆိုင်တွင် အရောင်းရဆုံးဟင်းလျာ ဖြစ်လာခဲ့ရုံမျှမက ဤဟော့ပေါ့အသေးစားလေးကြောင့်ပင် သူတို့၏စားသောက်ဆိုင်က ပို၍ နာမည်ကျော်ကြားလာခဲ့၏။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း လာရောက်စားသောက်ကြသည့် ဧည့်သည်များက မပြတ်လောက်အောင်များပြားနေသောကြောင့် လင်းရန်နှင့် တခြားသူများ၏ အလုပ်တာဝန်များမှာလည်း အဆပေါင်းများစွာ တိုးမြင့်လာခဲ့ရသည်။

ယနေ့ည ရှစ်နာရီခန့်တွင်တော့ လင်းရန်နှင့် အဖွဲ့သားများက နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော ဧည့်သည်ကို ပို့ဆောင်ပေးလိုက်ကြလေ၏။

အမြဲတစေ တက်ကြွလှုပ်ရှားနေတတ်သော လူငယ်လေး အားဟွားပင်လျှင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

“နေ့တိုင်း လူတွေ အများကြီးလာနေတာပဲ၊ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ ညကိုးနာရီလောက်မှ အလုပ်ဆင်းရတော့မယ် ထင်တယ်”

လီမေ့သည်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အမူအရာကို ပြသနေခဲ့ပေသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့အနေဖြင့် ညည်းညူ၍မရနိုင်ပေ။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့၏ဆိုင်က နာမည်ရနေသည့် ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖြစ်နေပေပြီ။ အကယ်၍ ဧည့်သည်များကို လက်မခံခြင်း သို့မဟုတ် ဆိုင်ကို တမင်တကာ စောစောပိတ်လိုက်ခြင်းမျိုး ပြုလုပ်မိပါက ဆိုင်၏ဂုဏ်သတင်းကို ပျက်စီးစေမည့် ဘေးဒုက္ခတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်။

တကယ်တမ်း အပင်ပန်းဆုံးလူမှာ စားဖိုမှူးဖြစ်သူ လင်းရန်ပင် ဖြစ်ပေမည်။

ယနေ့တစ်နေ့တည်းမှာပင် သူမ ဟင်းလျာမည်မျှ ချက်ပြုတ်ခဲ့ရသည်ကို မမှတ်မိနိုင်တော့ချေ။

သူမက နာကျင်ကိုက်ခဲနေသော ပုခုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း လူတိုင်းကို နှစ်သိမ့်စကား ပြောရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့လေ၏။

“ခဏလောက် သည်းခံလိုက်ကြပါဦး၊ နောက်နှစ်ရက်လောက်နေရင် တာဝန်ခံရဲဘော်တွေနဲ့ ကျွန်မ စကားပြောကြည့်ပါဦးမယ်၊ အလုပ်ဆင်းချိန်ကို အရင်ထက် စောစော သတ်မှတ်လို့ရမလားဆိုတာကို ကြည့်ရအောင်”

သို့မဟုတ်ဘဲ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားလျှင် သူမ၏ လက်မောင်းများကိုပင် မသယ်နိုင်လောက်တော့ပေ။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရမှသာ ဝန်ထမ်းများက အလုပ်စောစောဆင်းရမည့်အချိန်ကို မျှော်လင့်ရင်းဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်မိကြသည်။

ယနေ့တွင် လင်းရန်တစ်ယောက် အမှန်တကယ် ပင်ပန်းနေခဲ့သောကြောင့် ကျန်ရှိနေသော သိမ်းဆည်းသည့်အလုပ်များကို တခြားသူများထံ လွှဲထားခဲ့ကာ သူမ အရင်ဆုံး ပြန်လာခဲ့လေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူမ၌ တခြားမည်သည့်အတွေးမှ မရှိတော့ဘဲ အိမ်သို့အမြန်ပြန်ကာ ရေနွေးဖြင့် ခြေထောက်စိမ်၍ ခုတင်ပေါ်သို့ ပစ်လှဲကာ အိပ်စက်ချင်စိတ်သာ ရှိနေတော့၏။

ပြီးခဲ့သည့်လက သူမအနေဖြင့် ဤစားသောက်ဆိုင်တွင် တစ်သက်လုံးအလုပ်လုပ်နိုင်မည်ဟု တွေးတောခဲ့သေးသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင်မူ ထိုအတွေးကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ပေပြီ ။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဤမျှများပြားသော ဟင်းလျာများကို ချက်ပြုတ်ရခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပင်ပန်းလွန်းလှသည်မဟုတ်ပါလား။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမအနေဖြင့် စားဖိုမှူးရှုန်းကဲ့သို့ပင် နာမည်ကောင်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်ပြီး၊ ဧည့်သည်အချို့ကိုသာ လက်ခံကာ သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်အပေါ်မူတည်၍သာ အလုပ်လက်ခံတော့မည်ဟု တွေးတောမိလေ၏။

ငါးမိနစ်မပြည့်မီမှာပင် လင်းရန်က သူမ၏ အိမ်တံခါးရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမက သော့ကိုထုတ်ယူကာ အိမ်ထဲသို့ဝင်ရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမ၏ ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်လေ၏။

ထိုမမျှော်လင့်ဘဲ ထိတွေ့ခံလိုက်ရမှုကြောင့် လင်းရန်တစ်ယောက် ထိတ်လန့်သွားရကာ ကြက်သီးများပင် ထသွားရသည်။ သူမ အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး လက်ထဲမှ သော့မှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့ရလေ၏။

“အား..”

သို့သော်လည်း သူမ၏လက်ထဲမှ သော့က မြေပြင်သို့ ကျလုနီးပါးဖြစ်ချိန်မှာပင် မြန်ဆန်သော လက်တစ်ဖက်က ဖမ်းယူလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် လင်းရန်၏ နောက်ကျောဘက်မှ ရင်းနှီးနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

“မကြောက်နဲ့... ကိုယ်ပါ”

လင်းရန် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့ပေသည်။

စုန့်ရှီးယန်!

ဤသည်ကို သိရှိလိုက်ရချိန်တွင် စိတ်ထဲ၌ ဝမ်းသာပျော်ရွှင်သွားရသော်လည်း ထိုဝမ်းသာမှုမှာ မတိုင်မီက သေမတတ် ထိတ်လန့်သွားရသည့် ဒေါသကြောင့် ချက်ချင်းပင် အစားထိုးခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

လင်းရန် နောက်သို့လှည့်ကာ မည်သည်ကိုမျှမစဉ်းစားတော့ဘဲ လက်သီးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်၍ စုန့်ရှီးယန်အား အားပြင်းပြင်းဖြင့်အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ထိုးလိုက်မိတော့သည်။

“ရှင်က ကျွန်မကို ခြောက်လှန့်ရဲတယ်ပေါ့လေ၊ ရှင် ကျွန်မကို ခြောက်လှန့်ရဲတယ်ပေါ့! ခုနက ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် လန့်သွားလဲဆိုတာ ရှင် သိရဲ့လား!”

လင်းရန်တစ်ယောက် မတိုင်မီက အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ပြီး စုန့်ရှီးယန်ကလည်း ထိုသည်ကို သတိပြုမိသောကြောင့် ယခုအချိန်တွင် ပြန်လည်မခုခံရဲခဲ့ပါချေ။

လင်းရန်၏ အားမပါလှသော လက်သီးဆုပ်လေးများက မနာကျင်စေဘဲ သူ၏ကြွက်သားများကို နှိပ်နယ်ပေးသကဲ့သို့သာ ခံစားနေရသည်။

သို့သော်လည်း သူသာ နာကျင်သည့်အရိပ်အယောင် မရှိသကဲ့သို့နေပါက လင်းရန်တစ်ယောက် ပို၍ ဒေါသထွက်သွားပေလိမ့်မည်။

သို့ဖြစ်၍ သူက ဇနီးလေး၏ လက်သီးဆုပ်လေးများမှာ အတော်လေး အားပါလွန်းသည်ဟု သက်ပြင်းချရင်း နူးညံ့စွာဖြင့်သာ အလျှော့ပေးရန် တောင်းပန်နေရတော့၏။

“ကိုယ် မှားသွားပါတယ်.. ရန်ရန် ကိုယ် နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ မဖြစ်စေရပါဘူး.. အားနည်းနည်းလောက် လျှော့ပေးပါဦး”

လင်းရန်က သူ့အား အချက်အနည်းငယ် ထိုးနှက်ပြီးနောက်မှသာ အနည်းငယ်လောက် စိတ်ပြေသွားရလေသည်။

သူမက လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်မိ၏။

ထို့နောက် ခေါင်းကိုမော့ကာ စုန့်ရှီးယန်အား စိုက်ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ရှင် ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ ၊ ပြီးတော့ကျွန်မ ဒီကို ပြောင်းလာတာကို ရှင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သိနေတာလဲ”

*

အခန်း(394)

လင်းရန်၏ ဒေါသများ ပြေလျော့သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် စုန့်ရှီးယန်က လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လင်းရန်ကို ပွေ့ပိုက်လိုက်ပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် တံခါးသော့ကို ဖွင့်ပေးလိုက်ရင်း ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

“ကိုယ် နှစ်လလောက်အလုပ်တွေများနေခဲ့တာ၊ အခုမှ ရက်နည်းနည်းလောက် ခွင့်ရလို့ ပြန်လာတာလေ”

သူမ ဤနေရာသို့ ပြောင်းလာသည်ကို သူ မည်သို့ သိရှိထားသည်ဟူသော မေးခွန်းအတွက်တော့...

ဤအကြောင်းကို တွေးမိချိန်တွင် စုန့်ရှီးယန်က လင်းရန်အား မကျေမနပ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။

“ရန်ရန်... မင်း အိမ်ပြောင်းတာကို ကိုယ့်ကို ဘာလို့ မပြောတာလဲ”

ထို့အတွက်ကြောင့် သူ့အနေဖြင့် နေ့လယ်ပိုင်းကတည်းက ယခင်အိမ်ဟောင်း၏ တံခါးဝတွင် သွားရောက်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့မိသည်။

သူက တံခါးဝတွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် မတ်တပ်ရပ်နေခဲ့သောကြောင့် အနီးအနားရှိ လူများက သူ့အား အိမ်ခြေရာမဲ့တစ်ဦးဟုပင် ထင်မှတ်သွားကြလောက်သည်။

အကယ်၍သာ သူသာ စစ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်မထားဘဲ ၊ ဘေးအိမ်မှ အဒေါ်ကြီးကလည်း သူ့အား မှတ်မိခြင်း မရှိခဲ့ပါက သူ့အနေဖြင့် ရဲစခန်းသို့ပင် အတိုင်ခံရနိုင်ပေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင်မှသာ ထိုအဒေါ်ကြီးက လင်းရန် ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် လင်းရန်၏ အဒေါ်ဖြစ်သူ ဝမ်ရှို့ကျူကသာ ထိုအိမ်တွင် နေထိုင်နေကြောင်းကို ပြောပြခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှ သူ ဤနေရာသို့ အလောတကြီး ပြေးလာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေ၏။

လင်းရန်က သူ၏စကားကို ကြားလျှင် မျက်တောင်အနည်းငယ်ခတ်လိုက်မိကာ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ ဤနေရာသို့ စတင်ပြောင်းရွှေ့စဉ်က စုန့်ရှီးယန်အား အမှန်တကယ်ပင် ပြောပြချင်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် စားသောက်ဆိုင်၌ အလုပ်များလွန်းသောကြောင့် မေ့လျော့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း မတိုင်မီက စုန့်ရှီးယန်၏ မကောင်းသော အပြုအမူကြောင့် သူမက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်လေသည်။

“ရှင်က အပြင်မှာပဲ နေ့တိုင်း ပတ်ပြေးနေတာကိုး.. ရှင့်ကို ဆက်သွယ်လို့ ရ၊ မရ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးသိမှာလဲ”

ဆိုရလျှင် စုန့်ရှီးယန် ယခင်က ထွက်ခွာသွားစဉ်တွင် လင်းရန်အား သူ၏ တပ်ရင်း ဆက်သွယ်ရန် လိပ်စာ ပေးခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုလိပ်စာက သူ့အား အမြဲတမ်း ဆက်သွယ်နိုင်မည်ဟု မဆိုလိုပါချေ။

သူသည်က ထိုတပ်ရင်းတွင် အမြဲတစေ ရှိနေမည်မဟုတ်ဘဲ တာဝန်ဖြင့် အပြင်သို့ထွက်ရလျှင် တစ်လခန့်အထိ ပြန်မလာဘဲ ရှိနေတတ်သည်။

စုန့်ရှီးယန်တစ်ယောက် လင်းရန်မှ တမင်ပြောလာခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို သတိမပြုမိဘဲ အပြစ်ရှိသကဲ့သို့သာ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ လင်းရန်အား ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏လက်ကို ပို၍ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေ၏။

“ဒါက ကိုယ့်ရဲ့အမှားပါ၊ ဒီကိစ္စကို ကိုယ် အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းနိုင်အောင် နည်းလမ်းရှာပါ့မယ်၊ ကိုယ့်ကို ယုံကြည်ပေးနော် ရန်ရန်”

စုန့်ရှီးယန်၏ လက်ဖဝါးမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကဲ့သို့ပင် နွေးထွေးနေခဲ့သည်။ လင်းရန်အနေဖြင့် မူလက သူမ၏လက်ကို အေးစက်နေသည်ဟု မခံစားရသော်လည်း သူ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ချိန်တွင်တော့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားလိုက်ရကာ လုံးဝလွှတ်အပေးချင်တော့ပါချေ။

အတိတ်ဘဝ၌ လူငယ်ချစ်သူများက ဆောင်းရာသီတွင် လက်တွဲထားရသည်ကို အဘယ်ကြောင့် အလွန်နှစ်သက်ကြသည်၊ အမျိုးသမီးများသည်လည်း သူတို့၏လက်ကို ချစ်သူကောင်လေး၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ အဘယ်ကြောင့် ထည့်ထားချင်ကြသည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ။

သို့သော် လက်ရှိတွင်တော့ သူမနားလည်သွားခဲ့ပေပြီ။

ဤသည်မှာ တစ်နေ့လျှင် (24)နာရီလုံးလုံး အားသွင်းစရာမလိုဘဲ နွေးထွေးမှုကို ပေးနိုင်သည့်အပူပေးစက်လေးတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားရသကဲ့သို့ ခံစားရသောကြောင့်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်။

လင်းရန်အနေဖြင့် လက်တွဲဖော်တစ်ဦး ရှာဖွေထားခြင်းက အလွန်ပင် ကောင်းမွန်သည်ဟု ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

စုန့်ရှီးယန် မတိုင်မီက ပြောခဲ့သော စကားများနှင့် ပတ်သက်လျှင်တော့ သူမက စိတ်ထဲတွင် လုံးဝမထားပါချေ။

သူမအနေဖြင့် လက်ထပ်သည့်အချိန်ကတည်းက ဤအခြေအနေများကို တွေးတောထားပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့် တမင်သက်သက်စနောက်၍ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ၊ အပြင်မှာ အရမ်းအေးတယ်၊ မြန်မြန် အထဲကိုဝင်ရအောင်!”

သူမက စုန့်ရှီးယန်အား အိမ်ထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်လေသည်။

အိမ်ထဲသို့ ရောက်ချိန်တွင် လင်းရန်က စုန့်ရှီးယန်အား မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ရှင် ထမင်းစားပြီးပြီလား”

ထို့နောက်တွင် တစ်ဖက်လူက နေ့လယ်ပိုင်းကတည်းက ဗိုက်ဆာနေခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အားပင်ပြတ်လုနီးပါးဖြစ်နေကြောင်းကို သိရှိလိုက်ရ၏။

“ စားသောက်နိုင်တဲ့နေရာတစ်ခုကို ပထမဆုံးရှာရမယ်ဆိုတာတောင် မသိဘူးလား! ရှင်က အသက်ငယ်သေးလို့ ကျန်းမာရေးကောင်းနေတယ်ဆိုပြီးရဲတင်းလွန်းနေတာပဲ၊ အသက်ကြီးလာတဲ့အချိန် အစာအိမ်ရောဂါ ဖြစ်လိမ့်မယ်!”

လင်းရန်က သူ့ကို ဒေါသတကြီးဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါက်ဆွဲချက်ပေးရန် အလျှင်အမြန်ပင် ပြင်ဆင်လေတော့သည်။

စုန့်ရှီးယန်သည်ကား သူမ၏ ဆူပူမှုကို ခံနေရသော်လည်း ဒေါသထွက်မည့်အစား ပျော်ရွှင်နေခဲ့ရသည်။

ရန်ရန်၏ ပါးစပ်လေးမှာ အတော်လေး မာထန်လွန်းသော်လည်း စိတ်နှလုံးကတော့ နူးညံ့လွန်းပေသည်။ သူမက သူ့အပေါ်တွင် အမှန်တကယ်ပင် ဂရုစိုက်နေခဲ့သည်။

လင်းရန် ချက်ပြုတ်နေချိန်မှာပင် စုန့်ရှီးယန်က ရေတစ်ပုံးကို အမြန်ခပ်ကာ ရေချိုးလိုက်လေသည်။

ဆောင်းရာသီသို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ရေအေးဖြင့် ချိုးရခြင်းက သူ့အတွက် မအေးလှပါချေ။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူ၏ အလုပ်ကြောင့် ဤသည်ကို ကျင့်သားရနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းရန်က သူ ရေအေးဖြင့် ချိုးလိုက်သည်ကို သိရှိသွားချိန်တွင် သူ့အား မျက်စောင်းမထိုးဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

စုန့်ရှီးယန်သည်လည်း လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ အရှုံးပေးသည့်အမူအရာဖြင့် အပြစ်ကို ဝန်ခံလိုက်ရလေသည်။

“ကိုယ် မှားသွားပါပြီ၊ နောက်တစ်ခါကျရင် သေချာပေါက် ရေနွေးနဲ့ ချိုးပါ့မယ်!”

အကယ်၍ အခြေအနေပေးခဲ့မည်ဆိုလျှင်ပေါ့။

နောက်ဆုံးတွင် လင်းရန်၏ ခေါက်ဆွဲမှာ အဆင်သင့် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

စုန့်ရှီးယန်အနေဖြင့် ပထမတော့ သိပ်ပြီးဗိုက်မဆာဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ကြက်စွပ်ပြုတ်၏ မွှေးပျံ့သော ရနံ့ကို ရလိုက်ချိန်တွင်တော့ သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ အသံများ မြည်လာခဲ့လေတော့သည်။

“မြန်မြန်စားလိုက်လေ၊ မလောက်ရင် ထပ်ပေးမယ်”

သူ၏ အမူအရာကို ကြည့်ကာ လင်းရန်တစ်ယောက် မသနားဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ လေသံမှာလည်း များစွာ ပျော့ပျောင်းသွားခဲ့ပေသည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမက မနေ့က အေးနေသောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို နွေးထွေးစေမည့် စွပ်ပြုတ်တစ်မျိုးမျိုး သောက်ချင်သည့်အတွက် ကြက်စွပ်ပြုတ် ချက်ထားခဲ့သည်။

ထို့နောက် အကုန်မသောက်ခဲ့ဘဲ မနက်ခင်းတွင် ခေါက်ဆွဲချက်ရန်အတွက် ဖယ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ယခုအချိန်တွင် ကံကောင်းစွာဖြင့် စွပ်ပြုတ်တချို့ ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။

သို့မဟုတ်ပါက စုန့်ရှီးယန်အတွက် ကောင်းမွန်သော အစားအစာတစ်ခုကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်မည် မဟုတ်ပါချေ။

စုန့်ရှီးယန်က ခေါင်းငုံ့၍ ခေါက်ဆွဲစားနေစဉ်တွင် လင်းရန်ကလည်း သူ၏ဘေး၌ ဝင်ထိုင်ကာ စုန့်ရှီးယန်အား မသိမသာကြည့်နေမိသည်။

သို့သော် သူမ ကြည့်လေလေ သူမ၏ မျက်ခုံးများမှာ ပို၍ တွန့်ချိုးလာကာ မျက်မှောင်ကြုတ်မိလာလေလေဖြစ်နေခဲ့သည်။

စုန့်ရှီးယန်မှာ ပိန်သွားသည်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။

ပိန်သွားရုံသာမက အသားအရောင်မှာလည်း ညိုညစ်သွားပုံရသည်။

သူသည်က အခြေအနေ အလွန်ဆိုးရွားလွန်းသော နေရာတစ်ခုခုသို့ တာဝန်ဖြင့် သွားခဲ့ရခြင်းများ ဖြစ်နေသည်လား။

သူမက သူ၏ အလုပ်ကို နားလည်ပေးပြီး အားပေးသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုတော့ ပို၍ ဂရုစိုက်စေချင်မိသည်။

သို့သော်လည်း သူမသာ ထပ်မံ၍ ဆူပူ ပြောဆိုနေပါက စုန့်ရှီးယန်အနေဖြင့် သူမအား စကားများသူဟု ထင်မြင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် လင်းရန်တစ်ယောက် တုံ့ဆိုင်းနေသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့်သာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိခဲ့သည်။

စုန့်ရှီးယန်က ခေါက်ဆွဲကို ကုန်အောင်စားပြီး စွပ်ပြုတ်ကိုလည်း အကုန်သောက်လိုက်လေသည်။

သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် တစ်စုံတစ်ခုကို စိုးရိမ်နေပုံရသော လင်းရန်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

သူ့အနေဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ် ပြန်လာရခြင်း၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ကို သတိရမိလိုက်ပြီး ရန်ရန်အား ပျော်ရွှင်သွားစေရန်အတွက် သတင်းကောင်းကို ချက်ချင်းပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

“ရန်ရန်... ကိုယ် ဒီတစ်ခေါက် ပြန်လာတာက ခွင့်ယူဖို့သက်သက်တင် မဟုတ်ဘူး၊ တကယ်တော့ ကိုယ့်မှာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်”

လင်းရန်က အတွေးများထဲမှ ပြန်လည် နိုးထလာကာ မသိစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

“ဘာကိစ္စလဲ”

စုန့်ရှီးယန်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ဆက်လက် ပြောလာခဲ့သည်။

“ကိုယ့် ရာထူးတိုးတော့မယ် ထင်တယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ကို လဲ့ပြည်နယ်မှာရှိတဲ့ တပ်ဖွဲ့ဆီကို ပြောင်းရွှေ့ပေးလိမ့်မယ်”

လင်းရန်တို့ ရှိနေသော ပြည်နယ်မှာ လဲ့ပြည်နယ် ဖြစ်ပေသည်။ စုန့်ရှီးယန်အနေဖြင့် ယခင်က ကွမ်းပြည်နယ်ရှိ တပ်ဖွဲ့တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

အကယ်၍ သူသာ ဤနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့လာမည်ဆိုပါက လင်းရန်နှင့် သူတို့ကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ များစွာ ပို၍ နီးကပ်သွားတော့မည် မဟုတ်ပါလား။

လင်းရန်မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် မျက်လုံးများပင် ပြူးကျယ်သွားကာ အံ့ဩတကြီး မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

“တကယ်လား!”

“အင်း”

သူမ ပျော်ရွှင်နေသည်ကို မြင်ချိန်တွင် စုန့်ရှီးယန်ကိုယ်တိုင်လည်း ပျော်ရွှင်လာခဲ့ရသည်။

“ဘာတစ်ခုမှ ထူးထူးခြားခြား မဖြစ်ဘူးဆိုရင် နောက်လမှာ ကိုယ် ဒီကို ပြောင်းလာတော့မယ်၊ ဒါ့အပြင် နောက်ပိုင်းကျရင် တာဝန်နဲ့ ထွက်သွားရတာတွေကလည်း အရင်ကထက် နည်းသွားလိမ့်မယ်

အဲဒီအချိန်ကျရင် အားလပ်ရက်တိုင်းမှာ ကိုယ် မင်းဆီကို လာပြီး အဖော်လုပ်ပေးနိုင်တော့မှာ”

စုန့်ရှီးယန် ပြောသည့်စကားက အတည်ဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားချိန်တွင် လင်းရန်က ချက်ချင်းပင် ပြုံးရွှင်သွားကာ မျက်လုံးလေးများလည်း ဝိုင်းစက်သွားတော့သည်။

သူမနှင့် ပိုမိုနီးကပ်စွာနေနိုင်ပြီး အချိန်ပေးနိုင်တော့မည်ဟူသော သတင်းကြောင့် လင်းရန် အလွန်ပျော်ရွှင်နေကြောင်းကို မြင်ချိန်တွင် စုန့်ရှီးယန်တစ်ယောက် လွန်ခဲ့သော နှစ်လအတွင်း သူ၏ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုများက အလကားသက်သက်မဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ဆိုရလျှင် လဲ့ပြည်နယ်သို့ ပြောင်းရွှေ့နိုင်ရန် စုန့်ရှီးယန် မည်မျှအထိ ကြိုးပမ်းခဲ့ရသည်ကို လင်းရန် မသိရှိပါချေ။

စုန့်ရှီးယန် ပိန်သွားသည်၊ အသားညိုသွားသည်ဟု သူမ ခံစားရခြင်းမှာလည်း သူသည်က အလွန်အန္တရာယ်များသော တာဝန်တစ်ခုတွင် ပါဝင်ရန်အတွက် ကိုယ်တိုင် လျှောက်ထားခဲ့ပြီး ထိုတာဝန်ကို ထူးချွန်ပြောင်မြောက်စွာ ထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့သောကြောင့်သာ ယခုကဲ့သို့ ရာထူးတိုးခြင်းနှင့် ပြောင်းရွှေ့ခွင့်တို့ကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပေသည်။

ထိုတာဝန်ကြောင့်ပင် သူ၏အသက်ပင် ဆုံးရှုံးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသေးသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို လင်းရန်အား ပြောပြရန် မလိုအပ်ဟု သူ ယူဆထားသည်။

သူမအား ထိတ်လန့်သွားစေမည်ကို စိုးရိမ်ရုံသာမက ပြောပြလိုက်ပါကလည်း သူမက သူ့ကို သေချာပေါက် ဆူပူပေလိမ့်မည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည်က သူ၏အသက်ကို ကာကွယ်ပါမည်ဟု သူမထံ၌ ကတိပေးထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။