အခန်း (၃၉၅-၃၉၆)

Vol. 40 Ch. 395-396

အခန်း(395)

လင်းရန်တစ်ယောက် စုန့်ရှီးယန် ယူဆောင်လာသော သတင်းကြောင့် အမှန်တကယ်ပင် ပျော်ရွှင်နေခဲ့သည်။

တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ရခြင်းက ပြဿနာမရှိဟု ထင်ရသော်လည်း တစ်ခါတရံ စုန့်ရှီးယန်သာ ဘေးနား၌တွင်ရှိနေပါက ဘဝက ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလိမ့်မည်ဟု ခံစားမိသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ယနေ့ညကဲ့သို့ပင်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် မည်မျှပင်နွေးထွေးသော အိပ်ရာထဲတွင် အိပ်စက်နေခဲ့သော်လည်း အအေးဓာတ်တို့အနည်းငယ် ရှိနေသေးသည်။

သို့သော်လည်း စုန့်ရှီးယန် ရောက်ရှိလာခြင်းက လျှပ်စစ်စောင်တစ်ခုကို ခင်းပေးလိုက်သကဲ့သို့ နွေးထွေးမှုကို ပေးနိုင်နေခဲ့သည်။

... ဒီလျှပ်စစ်စောင်ကသာ သူမကို အဆက်မပြတ် နှိပ်စက်တာမျိုးမလုပ်ရင်ပေါ့။

နောက်တစ်နေ့ မနက်အစောပိုင်းတွင် လင်းရန်တစ်ယောက် နာကျင်ကိုက်ခဲနေသော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် အိပ်ရာမှ ထခဲ့ရပြန်သည်။

တစ်ဖက်တွင်တော့ အဓိက တရားခံဖြစ်သူ စုန့်ရှီးယန်မှာ အားဆေးများ သောက်ထားသကဲ့သို့ လန်းဆန်းတက်ကြွနေခဲ့လေသည်။

လင်းရန် တစ်ဖက်လူကိုကြည့်ရင်းနှင့် ပို၍ မကျေမနပ် ဖြစ်လာသောကြောင့် စုန့်ရှီးယန်အား မနက်ခင်းတွင် အမျိုးမျိုးအလုပ်များကို ခိုင်းစေတော့သည်။

သို့သော်လည်း ဤသည်မှာ စုန့်ရှီးယန်အတွက်တော့ အပြစ်ပေးခြင်း မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူက ပျော်ရွှင်စွာပင် လုပ်ဆောင်ပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

လင်းရန်: “...”

ပိုပြီးတော့ ဒေါသထွက်လာပြီ!

မကြာမီပင် အချိန်က ရှစ်နာရီဝန်းကျင်သို့ ရောက်လာပြီဖြစ်၍ လင်းရန်က အလုပ်သွားရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

စုန့်ရှီးယန်က သူမအား တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပေးခဲ့လေသည်။ မူလက သူ့အနေဖြင့် လင်းရန်ကို စားသောက်ဆိုင်တံခါးဝအထိ လိုက်ပါပို့ဆောင်လိုသော်လည်း လင်းရန်က ပြတ်ပြတ်သားသားဖြင့် တားဆီးလိုက်လေသည်။

အကယ်၍ စုန့်ရှီးယန်သာ ထိုနေရာသို့ လိုက်လာပါက ဆိုင်တွင်ရှိနေသော လူများက သူမထံတွင် သူ့အကြောင်းကို သေချာပေါက် မေးမြန်းကြပေလိမ့်မည်။

သူမက စုန့်ရှီးယန်အား စိတ်ဆိုးနေဆဲဖြစ်၍ တစ်ဖက်လူကို မဖော်ပြလိုသေးပေ။

ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် စုန့်ရှီးယန်မှာ တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် လင်းရန် သူ၏မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိသာ ငေးကြည့်၍ နေခဲ့ရလေတော့သည်။

လင်းရန်က အိမ်ထဲမှ မထွက်ခွာမီ စုန့်ရှီးယန်ကို အားလပ်မည်ဆိုပါက ကုန်တိုက်သို့ သွား၍ ဒေါ်လေးဖြစ်သူ လင်းကျန်းဖူကို ညစာ လာစားရန် ဖိတ်ခိုင်းခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ စုန့်ရှီးယန် ပြန်ရောက်လာခြင်းက သတင်းကောင်းဖြစ်ပြီး သူတို့လည်း မဆုံတွေ့ကြသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍ ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချလိုခဲ့သည်။

အကြီးဆုံးအဒေါ်အတွက်တော့ သူမ အလုပ်သွားသည့်အချိန်တွင်မှ တိုက်ရိုက်ပြောပြလိုက်လျှင် ရပေသည်။

စုန့်ရှီးယန်သည်လည်း ဤကိစ္စကို ငြင်းပယ်စရာ အကြောင်းမရှိပါချေ။ သူက ညနေပိုင်းတွင် ကုန်တိုက်သို့ သွားကာ ဒေါ်လေးထံသို့ အကြောင်းကြားရန် စီစဉ်ထားလိုက်သည်။

လင်းရန် ထွက်သွားပြီးနောက် မကြာမီပင် စုန့်ရှီးယန်လည်း အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ့အနေဖြင့် ခွင့်ဖြင့် ပြန်လာခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ခွင့်ရက်အတွင်း၌ ပြောင်းရွှေ့ခြင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များကို ပြီးပြတ်အောင် လုပ်ဆောင်ရလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် မြို့တော်ဆေးရုံမှာလည်း ဤနေရာနဲ့ မဝေးလှသောကြောင့် ကျိုးကျယ်ပင်းကို ဝင်ရောက်တွေ့ဆုံရန်လည်း စိတ်ကူးထားလေ၏။

သွားရသည့်အကြောင်းရင်းမှာတော့..

ထိုကောင်စုတ်လေးထံတွင် လက်တွဲဖော် ရှိ၊မရှိ သွားရောက် စပ်စုရန်သာ ဖြစ်လေသည်။

သူ့အနေဖြင့် သူ၏ ကိစ္စတချို့ကို အရင်ဦးဆုံး သွားရောက် ဖြေရှင်းပြီးနောက် မွန်းတည့်ချိန်တွင် ကျိုးကျယ်ပင်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ လင်းရန် အလုပ်လုပ်သည့် ဆိုင်သို့ သွားရောက် စားသောက်ရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ထမင်းသွားစားခြင်းမှာ တရားဝင် ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် လင်းရန်အနေဖြင့် သူ့အား အပြစ်တင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါချေ။

လင်းရန် အလုပ်လုပ်သည့် စားသောက်ဆိုင်နှင့် ကျိုးကျယ်ပင်း အလုပ်လုပ်သည့် ဆေးရုံမှာ နာရီဝက်ခန့်သာ ကွာဝေးသောကြောင့် အချိန်ကြာမြင့်နေမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ အဆင်ပြေနေခဲ့သည်။

ကျိုးကျယ်ပင်းက အရွယ်ရောက်ပြီး အမျိုးသားတစ်ယောက် ဖြစ်၍ ဤမျှလောက် လမ်းလျှောက်ရုံဖြင့် ပြောဆိုနေလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့ဖြစ်၍ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို ထမင်းကျွေးမည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် သူ၏ဇနီးကို သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် ကြံစည်ထားသော စုန့်ရှီးယန်တစ်ယောက် မြို့တော်ဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

သို့သော်လည်း သူ့အနေဖြင့် မမျှော်လင့်ထားသော မြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။

ကျိုးကျယ်ပင်းက အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရပ်နေခဲ့ပြီး သူ၏လက်ထဲတွင်လည်း အစားအသောက်ထည့်ထားသော အိတ်ကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။

သူ၏အရှေ့တွင် ရှိနေသော အမျိုးသမီးသည်ကား လင်းရန်၏ ဒေါ်လေးဖြစ်သူ လင်းကျန်းဖူသာဖြစ်လေ၏။

သူမက သူမ၏ ဟင်းချက်လက်ရာများက အရသာမရှိကြောင်းကို နှိမ့်ချ၍ ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

သို့သော် ကျိုးကျယ်ပင်းသည်ကား ချက်ချင်းပင် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဘယ်သူက အဲဒီလို ပြောတာလဲ။ မင်း ချက်တဲ့ ဟင်းတွေက အရသာ မဆိုးပါဘူး၊ ကိုယ်ကတော့ ဒီဟင်းတွေကို အရမ်းကြိုက်တယ်၊ အရမ်းကို ကြိုက်တာ!”

သူ့အနေဖြင့် ထိုလက်ရာများကို တစ်သက်လုံး စားသွားချင်သည်ဟုလည်း ပြောချင်ခဲ့သည်။

သူက လင်းကျန်းဖူကို ပြောခဲ့သည့်စကားတို့က အလိမ်အညာ မဟုတ်ကြောင်းကို သက်သေပြချင်သကဲ့သို့ ထမင်းဘူးကို ချက်ချင်းဖွင့်ကာ အထဲမှ အစားအသောက်ကိုပင် စားသောက်ပြခဲ့လေသည်။

“ကြည့်လေ.. ကိုယ်က ဒါတွေကို အရမ်းကြိုက်တာ၊ ဒီအစားအသောက်တွေက အကောင်းဆုံးပဲ”

သူက စားသောက်နေရင်းဖြင့် လင်းကျန်းဖူကိုလည်း သူပြောသမျှစကားတို့က အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေခဲ့သည်။

သူ၏ ရယ်စရာကောင်းသော အမူအရာတို့ကြောင့် လင်းကျန်းဖူတစ်ယောက် ရယ်မောမိသွားသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကိုလည်း ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူမအနေဖြင့် တစ်ခါက လော့ပင်းအတွက် ဤကဲ့သို့သော ဟင်းလျာများကို ချက်ပြုတ်ပေးပြီး သူ အလုပ်မှပြန်လာချိန်တွင် အတူစားရန် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် လော့ပင်းကတော့ နောက်ပိုင်း သူ့အတွက် ဟင်းမချက်ပေးရန်နှင့် သူသည်က စားသောက်ဆိုင်တွင်သာ စားမည်ဖြစ်ကြောင်း ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့ဖူးလေသည်။

ထိုစကား၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ သူမ ချက်ပြုတ်သည်ကို မစားချင်ဘဲ သူမ၏လက်ရာကို အထင်သေးခြင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမလည်း ဟင်းချက်ရန်အတွက် ပျင်းရိလာခဲ့ပြီး နေ့စဉ် ဗိုက်ပြည့်ရန်အတွက်သာ စားသောက်ခဲ့သောကြောင့် သူမ၏ ဟင်းချက်အရည်အချင်းမှာလည်း တိုးတက်လာခြင်း မရှိခဲ့ပါချေ။

လော့ပင်းကို တွေးမိသွားသောကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်။ လင်းကျန်းဖူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများမှာ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားခဲ့ရလေသည်။

“ရုံးခန်းထဲကို ပြန်ပြီး စားတာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်၊ အပြင်မှာ လေတွေတိုက်နေတော့ ဟင်းတွေ အေးကုန်လိမ့်မယ်၊ ဒါဆို ကျွန်မ အရင် ပြန်နှင့်ပါ့မယ် ၊ ညနေကျမှ ထမင်းဘူးကို လာယူလိုက်မယ်”

ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် လင်းကျန်းဖူ လှည့်ထွက်သွားခဲ့လေသည်။

ကျိုးကျယ်ပင်းသည်ကား ပါးစပ်ထဲတွင် အစားအသောက်များ ပြည့်နေသောကြောင့် သူမကို လှမ်း၍ မတားနိုင်ခဲ့ပါချေ။

လင်းကျန်းဖူ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်ပေသည်။ မတိုင်မီက ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းသွားပုံရသည်။

ထို့နောက် ထွက်သွားခဲ့လေသည်။ ဤအကြောင်းကို တွေးမိချိန်တွင် ကျိုးကျယ်ပင်း၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်ပျက်မှုများ ပြည့်နှက်သွားရသည်။

လင်းကျန်းဖူအနေဖြင့် ယခင်က မည်သည့်အကြောင်းများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို သူ မသိရှိပါချေ။

သူနှင့် သူမ၏ကြားတွင် မျှော်လင့်ချက် ရှိပြီဟု ထင်ရတိုင်း၊ သူမက သူ့အပေါ်တွင် သံယောဇဉ်ရှိသည်ဟု ခံစားရတိုင်း သူမက ရုတ်တရက် အဝေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားတတ်ပေသည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အနာဟောင်း သို့မဟုတ် ဆူးတစ်ချောင်း ရှိနေပေလိမ့်မည်။

ကျိုးကျယ်ပင်း၏ စရိုက်အရ သူတစ်ပါး၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို တကူးတက စပ်စုတတ်သူ မဟုတ်ပါချေ။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော နှစ်လအတွင်း လင်းကျန်းဖူနှင့် နီးစပ်ခဲ့ပြီးနောက် လင်းကျန်းဖူမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်းကို သူ အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

သူသည်လည်း သူမအပေါ်တွင် ရေရှည်လက်တွဲလိုသည့် ခံစားချက်မျိုး ရှိနေခဲ့ပေသည်။

သို့သော်လည်း ဤတိုးတက်မှုမှာ သူထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပို၍ ခက်ခဲနေပုံရပေသည်။

ဟင်း.. လင်းရန်နှင့် ဆုံတွေ့တဲ့အချိန်ကျမှ အခြေအနေတွေကို မေးမြန်းကြည့်ရတော့မှာပဲ။

“ဒီကောင်စုတ်လေး...မင်းက ဒီလို ကိစ္စကြီးကိုတောင်တိတ်တိတ်ကလေး လုပ်နေတာလား!”

ကျိုးကျယ်ပင်း တစ်ယောက်တည်း သက်ပြင်းချနေချိန်မှာပင် စုန့်ရှီးယန် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ကျိုးကျယ်ပင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် စုန့်ရှီးယန်၏ ပြုံးရယ်ချင်နေသော မျက်နှာကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေ၏။ သို့သော်လည်း သူ့အနေဖြင့် မချိပြုံးသာ ပြုံးနိုင်တော့သည်။

“မင်း မြင်သွားပြီပေါ့”

စုန့်ရှီးယန် ကြောင်အသွားရ၏။

ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ခုနကမှ အဆင်ပြေနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ တစ်ခုခုများ လွဲချော်သွားလို့လား။

သူက သံသယဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

“ငါ မြင်ခဲ့တယ်၊ မင်းနဲ့ ရန်ရန်ရဲ့ ဒေါ်လေးကြားမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ”

ကျိုးကျယ်ပင်းသည်ကား ယခုအချိန်တွင် သံသယများနှင့် စိတ်ဓာတ်ကျမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ဖွင့်ထုတ်စရာနေရာ မရှိဖြစ်နေချိန်တွင် စုန့်ရှီးယန် ရောက်လာသောကြောင့် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လင်းကျန်းဖူနှင့် သူ၏ အခြေအနေများကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြောပြလိုက်လေတော့သည်။

အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ လင်းကျန်းဖူအနေဖြင့် မကောင်းသော အတွေ့အကြုံတို့ကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးခြင်း ရှိ၊ မရှိ စုန့်ရှီးယန်အား မေးမြန်းလိုခြင်းသာဖြစ်၏။

ဆိုရလျှင် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမက သူ့ထံမှ တစ်ဆင့် တစ်စုံတစ်ဦးကို မုန်းတီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူ၏ အသိစိတ်က ထိုသူမှာ အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ပြောနေခဲ့သည်။

စုန့်ရှီးယန်တစ်ယောက် ထိုစကားကို ကြားချိန်တွင် အနည်းငယ် အံ့ဩသွားရသည်။

သူနှင့်အတူ ကြီးပြင်းလာခဲ့သည့် သူငယ်ချင်းမှာ ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို သူပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်းပင်။ သူက အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်လေသည်။

“ဒါဆို မင်းက သူ့ရဲ့ အကြောင်းကိုတောင် သေသေချာချာ မသိဘဲနဲ့ သူ့ကို ချစ်မိသွားတာပေါ့ ဟုတ်လား?”

ကျိုးကျယ်ပင်းမှာ စုန့်ရှီးယန်၏ “မင်းက ဒီလိုမျိုးအချစ်ကြီးတတ်တဲ့သူဆိုတာ ငါ မသိခဲ့ဘူး” ဟူသော မျက်နှာထားကြောင့် အနေခက်သွားရသည်။

သို့သော် သေသေချာချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ထိုသည်က အမှန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သူ့အနေဖြင်် ဆေးရုံတွင် လင်းကျန်းဖူနှင့် ပထမဆုံး ဆုံတွေ့စဉ်ကတည်းက သူမကို ငေးကြည့်ချင်နေခဲ့ပြီး သူမဘက်မှ သူ့အား ဆူပူချိန်တွင်ပင် မသိစိတ်ဖြင့် သူမအတွက် ဆင်ခြေပေးမိခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမက သူ့ကို လာရောက် တောင်းပန်ချိန်တွင် သူက ထိုအခွင့်အရေးကို အရယူ၍ ဆက်သွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့နောက်တွင် သူတို့က သူငယ်ချင်းများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

သူက အလုပ်များသောကြောင့် ဟင်းမချက်နိုင်ကြောင်းကို စနောက်လိုသည့်ပုံဖြင့်ပြောဆိုကာ သူမကို ဟင်းလာပို့ခိုင်းခဲ့လေ၏။

ထိုမှတစ်ဆင့် ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အခန်း(396)

“အဲဒါတွေက အရေးမကြီးပါဘူး၊ အရေးကြီးတာက သူမ အရင်တုန်းက အနှိပ်စက်ခံခဲ့ရဖူးလား ဆိုတာပဲ၊ ငါ့ကို မြန်မြန် ပြောစမ်းပါ”

ကျိုးကျယ်ပင်းက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

စုန့်ရှီးယန်သည်ကား အကြောင်းရင်း တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ပေသည်။ တစ်ဖက်တွင် သူ၏ ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်ပြီး တခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ လင်းရန်၏ ဒေါ်လေး ဖြစ်နေပေသည်။

မည်သူ့ကိုမျှ မကူညီလျှင်လည်း မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ ကူညီရန်မှာလည်း ခက်ခဲနေခဲ့သည်။

အဓိကမှာ ဒေါ်လေး ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့်ကိစ္စများကို သူမကိုယ်တိုင် မပြောပါဘဲ သူ့ဘက်မှ ကျိုးကျယ်ပင်းအား ပြောပြလိုက်ခြင်းက မသင့်တော်လောက်ပါချေ။

နောက်ဆုံးတွင် စုန့်ရှီးယန် ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးမှ ထိုအကြောင်းတို့ကို မပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ သူက ကျိုးကျယ်ပင်းအား ဤသို့သာ ပြောလိုက်လေ၏။

“တချို့ ကိစ္စတွေကို ငါ့ဘက်က ဝင်ပြောပြဖို့က မသင့်တော်ဘူး၊ မင်း တကယ် သိချင်တယ်ဆိုရင် ဒေါ်လေးကိုပဲ ကိုယ်တိုင် မေးကြည့်လိုက်သင့်တယ်”

စုန့်ရှီးယန်၏ စကားကို ကြားချိန်တွင် ကျိုးကျယ်ပင်းသည်လည်း သူ စိတ်စောသွားကြောင်းကို သတိပြုမိလိုက်တော့သည်။

သူ မျက်နှာကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

“ငါ ဒါကို မစဉ်းစားမိလိုက်ဘူး၊ ကောင်းပါပြီ... စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါကိုယ်တိုင်ပဲ မေးကြည့်ပါ့မယ်”

စုန့်ရှီးယန်အနေဖြင့် ကျိုးကျယ်ပင်းတစ်ယောက် စိတ်ပျက်နေသည်ကို မြင်လျှက် သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

ဤသည်မှာ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို အားပေးနှစ်သိမ့်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။ ထို့နောက် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူက တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်တော့သည်။

“မင်း နေ့လယ်စာ မစားချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ဒီထမင်းချိုင့်ကို ညနေစာအတွက်ပဲ ချန်ထားလိုက်တော့၊ အခု ငါနဲ့အတူ နေရာတစ်ခုကို လိုက်ခဲ့ပါဦး”

ကျိုးကျယ်ပင်း: “...”

သူ့အနေနဲ့ စိတ်ရှုပ်ထွေးနေလို့ ထမင်းမစားချင်သေးဘူးဆိုတာ မှန်ပေမဲ့လည်း.. စုန့်ရှီးယန်ရဲ့ လေသံက အတော်လေးကို ဂရုမစိုက်သလို ဖြစ်မနေဘူးလား။

သို့သော် သူတို့က ညီအစ်ကိုအရင်းများကဲ့သို့ ခင်မင်ရင်းနှီးသူများဖြစ်၍ ကျိုးကျယ်ပင်းလည်း မည်သည်ကိုမျှ ထပ်မမေးတော့ပါချေ။

သူ၏ နေ့လယ်စာ နားချိန်က တစ်နာရီခန့်သာ ရှိသောကြောင့် ရုံးခန်းသို့ အမြန်ပြန်ကာ ထမင်းချိုင့်ကို ထားခဲ့ပြီး စုန့်ရှီးယန် သွားလိုသည့် နေရာသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့လေသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့...

“နိုင်ငံပိုင်စားသောက်ဆိုင်” ဟူသော စာလုံးများကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျိုးကျယ်ပင်း၏ မျက်နှာက အမူအရာ ကင်းမဲ့သွားရတော့သည်။

သူ ဘေးကိုလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး စုန့်ရှီးယန်အား မည်သည့်ခံစားချက်မျှမပါသော မျက်နှာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

“ငါ ထမင်းမစားချင်ဘူးဆိုတာနဲ့ပဲ မင်းက စားသောက်ဆိုင်ကို ခေါ်လာတာလား”

ဒါက သူ အဲဒီဟင်းကို ထပ်မစားမိအောင်လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား!

စုန့်ရှီးယန်သည်ကား တစ်ဖက်လူက အလွန်အကျွံ လျှောက်တွေးနေသည်ကို သိသော်လည်း ရှင်းမပြတော့ပါချေ။

အကယ်၍ သူက ကျိုးကျယ်ပင်းအား ထမင်းကျွေးချင်သောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ဇနီးကို တွေ့ချင်သောကြောင့် ထမင်းကျွေးမည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ကို သုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်းကိုသာ ရှင်းပြလိုက်ပါက ကျိုးကျယ်ပင်းက ပို၍ပင် ဒေါသထွက်သွားပေလိမ့်မည်။

“ မင်းထင်သလို မဟုတ်ပါဘူး”

သူက ဝေဝါးစွာသာ ပြောဆိုလိုက်ပြီး ကျိုးကျယ်ပင်းအား စားသောက်ဆိုင်ထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်လေသည်။

သူထင်သလို မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်ရမှာလဲ။

ကျိုးကျယ်ပင်းတစ်ယောက် စိတ်ထဲမှနေ၍ တစ်ဖက်လူကို ကျိန်ဆဲကာ ရေရွတ်နေမိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် စုန့်ရှီးယန်၏ တွန်းပို့မှုကြောင့် အထဲသို့ ဝင်လာခဲ့ရလေသည်။

လီမေ့က ထိုသူနှစ်ဦး ဝင်လာသည်ကို မြင်ချိန်တွင် အလျှင်အမြန်ပင် အနားသို့ သွားကာ ဟင်ယူမည်းဟင်းလျာကို မေးမြန်းလိုက်၏။

စုန့်ရှီးယန်ပ နံရံပေါ်ရှိ မီနူးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် မေးလိုက်လေသည်။

“ဒီနေ့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စားဖိုမှူး ဘယ်လိုနေလဲ”

လီမေ့တစ်ယောက် အမှာစာယူရန် ပြင်ဆင်နေရင်းဖြင့် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားရသည်။ ထို့နောက် စုန့်ရှီးယန်အား သံသယဖြစ်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဒါက ဘာပြောချင်နေတာလဲ။

ဒီလူက ငါတို့ရဲ့ စားဖိုမှူးလေးရှောင်လင်းရဲ့ အရည်အချင်းကို လာပြီး စမ်းသပ်နေတာလား။

သူမအနေဖြင့် ဤဆိုင်မှ စားဖိုမှူး၏ လက်ရာမှာ အမြဲတစေ ထိပ်တန်းအဆင့်သာဖြစ်ကြောင်း တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြတော့မည့်အချိန်မှာပင် စုန့်ရှီးယန်က ထပ်မံ၍ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“ကျွန်တော်... ဆိုလိုတာက ဒီနေ့ သူမ စိတ်ကြည်ရဲ့လားလို့ပါ”

လီမေ့: “???”

မေးခွန်းများက မေးလေလေ ပို၍ ထူးဆန်းလေလေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

“ရဲဘော်... ရှင် ဒီကို ထမင်းစားဖို့ လာတာလား၊ တခြားကိစ္စအတွက် လာတာလား”

လီမေ့တစ်ယောက် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ စုန့်ရှီးယန်အား ရွံရှာသော မျက်နှာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

“ကျွန်မ ပြောလိုက်မယ်နော်၊ ကျွန်မတို့ စားဖိုမှူးလေးကိုတော့ လာပြီး မပတ်သက်ပါနဲ့.. ရှောင်လင်းမှာ အိမ်ထောင်ရှိပြီးသား၊ မိသားစုလည်းရှိပြီးသားပါ

သူမအကြောင်းတွေကို ဒီမှာ လာပြီး မမေးပါနဲ့၊ မဟုတ်ရင် ရှင့်ကို တိုင်ပစ်မှာနော်!”

ဆိုရလျှင် သူတို့၏ စားဖိုမှူးလေး လင်းရန်က အရှေ့ဘက်သို့ တစ်ခါတရံ ထွက်လာဖူးလေ၏။

ထိုအချိန်က ထမင်းစားနေသော လူငယ်တစ်စုမှာ သူမကြောင့် အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ကြဖူးသည်။ သူတို့သည်က စားဖိုမှူးများစွာကို မြင်ဖူးသော်လည်း လင်းရန်ကဲ့သို့ လှပချောမောပြီး လက်ရာကောင်းလှသော စားဖိုမှူးမျိုးကိုတော့ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ကြပါချေ။

ထိုနေ့မှစ၍ သုံးရက်တစ်ခါ၊ ငါးရက်တစ်ခါ လင်းရန်အကြောင်းကို လာရောက်မေးမြန်းသူများ ရှိလာသောကြောင့် လီမေ့အနေဖြင့် အတွေ့အကြုံရှိနေပေပြီ။

သူမက ဤစုန့်ရှီးယန်မှာလည်း လင်းရန်ကြောင့် ရောက်လာသူဟု ထင်မှတ်ကာ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖြင့် သတိပေးလိုက်လေ၏။

ဘေးနားမှ ကျိုးကျယ်ပင်းက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် အခြေအနေကို ရိပ်မိသွားတော့သည်။

စုန့်ရှီးယန်က သူ့ကို အသုံးချပြီး ဇနီးဖြစ်သူ လင်းရန်အား လာတွေ့ခြင်း ဖြစ်ရပေမည်။

မဟုတ်သေးဘူး။

သူက သူ့ဇနီးကို လာတွေ့တာကို ငါ့ကို ဘာလို့ ခေါ်လာတာလဲ။

ကျိုးကျယ်ပင်းအနေဖြင့် စုန့်ရှီးယန်အား နားမလည်နိုင်သော်လည်း လီမေ့ နားလည်မှု လွဲနေသည်ကို မြင်သောကြောင့် ကူညီ၍ ရှင်းပြလိုက်ရလေသည်။

“အစ်မ... အထင်မမှားပါနဲ့၊ သူက လူဆိုးလူမိုက်တစ်ယောက်မဟုတ်ပါဘူး၊ ခင်ဗျားတို့ စားဖိုမှူးလင်းရဲ့ မိသားစုဝင်ပါ”

ဘာ? မိသားစုဝင် ဟုတ်လား!

လီမေ့မှာ စုန့်ရှီးယန်အား ပြန်လည်အကဲခတ်လိုက်ပြီး လင်းရန်၏ အမျိုးသားမှာ ချောမောခန့်ညားချောမောသော လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဝမ်ရှို့ကျူက အမှတ်မထင် ပြောပြဖူးသည်ကို သတိရသွားကာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတော့၏။

“အိုး... ရဲဘော်၊ ဒါကို အစကတည်းက ပြောရမှာပေါ့.. ကျွန်မက ဘယ်သူများလဲလို့! ဒါဆို ဒီမှာ အရင်ထိုင်ပါဦး၊ ရှောင်လင်းကို သွားပြောလိုက်ပါ့မယ်”

လီမေ့သည် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ ပြေးသွားရန် ပြင်လိုက်ချိန်မှာပင် စုန့်ရှီးယန်က ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူမအား အမြန်လှမ်းတားလိုက်လေသည်။

“အစ်မ၊ မသွားပါနဲ့ဦး! ကျွန်တော် ကျွန်တော်က ဒီအတိုင်း ထမင်းစားဖို့ လာတာပါ.. သူငယ်ချင်းကို ထမင်းကျွေးရင်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ရောက်လာတာဆိုတော့ သူမကို သွားမပြောပါနဲ့ဦး”

တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဟုတ်လား!

ဟားဟား..

ကျိုးကျယ်ပင်းက စုန့်ရှီးယန်အား အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

စုန့်ရှီးယန်ကတော့ ထိုအကြည့်ကို သတိပြုမိသော်လည်း မသိချင် ဆောင်ကာ လီမေ့အား ဆက်ပြောလိုက်၏။

“ ကျွန်တော် သူ့ရဲ့ အလုပ်ကို မနှောင့်ယှက်ချင်လို့ပါ.. အရင်ဆုံး ဟင်းပဲမှာလိုက်ပါ့မယ်၊ ကျွန်တော် စားပြီးလို့ သူမ အားတဲ့အချိန်ကျမှပဲ စကားပြောလိုက်မယ်လေ”

လီမေ့သည်ကား စုန့်ရှီးယန်မှာ အခြေအနေကို နားလည်သူဖြစ်ကြောင်းရယူဆကာ သူ့အပေါ် အထင်ကြီးသွားရသည်။

ရှောင်လင်းရဲ့ မိသားစုဝင်ဖြစ်ဖို့ ထိုက်တန်ပေတာပဲ!

လီမေ့လည်း မည်သည်ကိုမျှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အမှာစာ သွားပို့ချိန်တွင်သာ လင်းရန်အား အဓိပ္ပာယ်အပြညာ့ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။

လင်းရန်တစ်ယောက် ထူးဆန်းသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

“အစ်မလီမေ့... ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“ဟားဟား... ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး!”

လီမေ့က ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ တိတ်တဆိတ် ရယ်မောနေခဲ့သည်။

ရှောင်လင်းသာ သူမရဲ့ ခင်ပွန်းသည် အပြင်မှာ ရောက်နေတာကို သိရင် အရမ်းပျော်သွားမှာပဲ။

ကောင်းပြီ... ဒီသတင်းကောင်းလေးကို သူမကိုယ်တိုင် သိသွားအောင်ပဲ ထားလိုက်တော့မယ်။

လီမေ့ ထွက်သွားပြီးနောက် လင်းရန်မှာ ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။

ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။

ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ထူးဆန်းနေရတာလဲ

အပြင်ဘက်တွင်တော့ စုန့်ရှီးယန်အနေဖြင့် ဆိုင်က သိပ်မအားသေးသည်ကို မြင်သောကြောင့် လီမေ့နှင့်သာ စကား ပြောဆိုနေခဲ့သည်။ စကားဝိုင်း၏ အကြောင်းအရာသည်ကား လင်းရန်၏အကြောင်းသာ ဖြစ်ပေ၏။

ကျိုးကျယ်ပင်းကတော့ ဘေးမှနေ ကြောင်အမ်းစွာသာ ကြည့်နေမိသည်။

လက်ထပ်လိုက်ခြင်းက လူတစ်ယောက်၏ စရိုက်ကို ဤမျှအထိ ပြောင်းလဲစေနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပါချေ။

ယခင်က အလွန်အမင်းအေးစက်ပြီး စကားနည်းလွန်းသော “စစ်မြေပြင်၏နတ်ဆိုး” မှာ ယခုအချိန်တွင် လမ်းပေါ်ရှိ အဒေါ်ကြီးများကဲ့သို့ စကားဖောင်ဖွဲ့နေခဲ့ချေပြီ။

သို့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက သူ့အား အကာအကွယ်အဖြစ် အသုံးချနေကြောင်းကို တွေးမိချိန်တွင် ကျိုးကျယ်ပင်းက လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်မိသည်။

စုန့်ရှီးယန်နှင့် လီမေ့တို့ စကားပြောကောင်းနေချိန်တွင် သူ ပြောလိုက်လေ၏။

“ငါ အရင်သွားနှင့်မယ်၊ အလုပ်ပြန်ဝင်ဖို့ အချိန်နီးနေပြီ”

စုန့်ရှီးယန်က သူ့ကို လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ လက်ကာပြလျက် သွားချင်လျှင် သွားနိုင်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်လေသည်။

ကျိုးကျယ်ပင်း: ဒီကောင်စုတ်ကတော့... မင်းက ငါ့ကို အသုံးချပြီးတာနဲ့ ပစ်ထုတ်လိုက်ပြီပေါ့!

သူ မျက်လုံးကိုလှန်ကာ ထိုင်နေရာမှ ထလိုက်၏။ ထို့နောက် တံခါးဘက်သို့ ထွက်သွားရမည့်အစား မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ထိုနေရာဘက်သို့ သွားခဲ့လေတော့သည်။