အခန်း (၁၃၆-၁၃၈)

အခန်း (၁၃၆) - အပြည့်အဝ သယ်ဆောင်လာခြင်း.. မြို့တစ်ဝက်လောက်ကို ပြောင်သလင်းခါအောင် လုပ်ခဲ့ကြပြီ

~မွန်းတည့်ချိန်။ ဒုစရိုက်မြို့တော်၏ မြောက်ဘက်တံခါး ထွက်ပေါက်၌ ဖြစ်၏။

ယနေ့တွင် မြောက်ဘက်တံခါးမှာ ထူးထူးခြားခြား ကြိတ်ကြိတ်တိုး စည်ကားနေသည်။ “ငါးသေတ္တာဘူးထဲက ငါးတွေလို” ဟု ပြောလျှင်ပင် ပိုမို မှန်ကန်လိမ့်မည်။

ဒါဟာ အရေးကြီး ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ဦး ရောက်လာလို့ မဟုတ်ဘဲ... အရှေ့ဈေးကို ရက်အတော်ကြာ သိမ်းပိုက်ထားခဲ့ကြသည့် “ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ကပ်ဘေးကြီး” များ နောက်ဆုံး၌ ထွက်ခွာတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

တစ်မြို့လုံးရှိ မှောင်ခိုကုန်သည်များ၊ တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူများနှင့် မြို့စားမင်းအိမ်တော်၏ အစောင့်များပင်လျှင် လမ်းဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် အလိုအလျောက် လာရောက် စုရုံးနေကြသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျက်ရည်ပူများ စီးကျနေ၏။ ၎င်းမှာ ဆွေမျိုးများကို နှုတ်ဆက်ရသည့် ဝမ်းနည်းမှုမျိုးလား... (အမှန်တော့ ဘိုးဘေးတွေကို အမြန် နှင်ထုတ်ချင်နေသည့် ပျော်ရွှင်မှုများသာ ဖြစ်ပါသည်)။

“မြို့စားမင်းကြီးကျောက်... လိုက်မပို့ပါနဲ့တော့ဗျာ။ ပြန်ပါတော့။ ကြည့်စမ်း... ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းနည်းနေသလဲဆိုရင် ခင်ဗျား မျက်ရည်တွေတောင် မတိတ်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေပြီ”

ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီး မှည့်ပြီလား) သည် ကျောက်ဝူကျိ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ လွမ်းဆွတ်နေသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

ကျောက်ဝူကျိက အရှက်တရားကြောင့် ကျလာသော မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး၊ ငိုတာထက် ဆိုးရွားသော အပြုံးတစ်ခုကို ညှစ်ထုတ်ကာ ဆိုလိုက်ရှာသည်။

“သခင်ကြီးတို့... ဂရုစိုက်သွားကြပါခင်ဗျာ။ နောက်လည်း အားရင် လာလည်ကြပါဦး... အဲ... မဟုတ်ဘူး... ခဏခဏတော့ မလာကြပါနဲ့လေ။ လမ်းခရီးက ဝေးလို့ ပင်ပန်းပါလိမ့်မယ် ခင်ဗျာ”

“မပူနဲ့။ ဒါက ကျုပ်တို့ရဲ့ ရုံးခွဲပဲဥစ္စာ... သေချာပေါက် ခဏခဏ လာလည်မှာပေါ့ဗျ”

ဝမ်သဲ့ဖာက ရယ်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီးနောက်... အနောက်သို့ လှည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်တော့၏။

“ညီအစ်ကိုတို့ရေ... ထွက်ကြမယ်။ ဂိုဏ်းကို ပြန်ကြစို့ဟေ့”

“ဝုန်း... ရွှစ်...”

အမိန့်သံ ဆုံးသည်နှင့်... အလွန်အမင်း ရှုပ်ပွနေပြီး စနစ်တကျ မရှိလှသော ဧရာမ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး အဖွဲ့ကြီးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ စတင် ရွေ့လျားလာတော့သည်။

အလာတုန်းက အငတ်ဘေးမှ ထွက်ပြေးလာကြသည့် ဒုက္ခသည်များပမာ ရှိနေခဲ့ကြသော်လည်း... အပြန်တွင်မူ နန်းတော်ကို ဝင်ရောက် လုယက်လာသည့် ဓားပြတပ်ကြီးနှင့် ပို၍ တူနေသည်။

အယောက် နှစ်ဆယ် ပါဝင်သော ဤလက်ရွေးစင် အဖွဲ့အတွင်း၌... လူတိုင်း၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အထုတ်ကြီး အထုတ်ငယ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး၊ ခါးမှ ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်များမှာလည်း ကွဲထွက်မတတ် ပြည့်အန်နေသည်။ ဟာကွက်လေးများထဲတွင်ပင် ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်များကို အတင်း ထိုးသိပ်ထားကြသေး၏။

သို့သော် ဒါက ရေခဲတောင်၏ ထိပ်ဖျားလေးသာ ရှိသေးသည်။

တကယ့်ကို ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်မှာ... သူတို့၏ အနောက်မှ လိုက်ပါလာသော လက်ဆွဲလှည်းကြီး ဆယ်ဂဏန်းခန့် ပါဝင်သည့် “ထောက်ပံ့ရေး ယာဉ်တန်းကြီး” ပင် ဖြစ်တော့သည်။

ထိုလှည်းများကို မြင်းများက ဆွဲနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ... လွန်ခဲ့သည့် ရက်များအတွင်း တပည့်များက မှောင်ခိုဈေးကွက်၌ အတင်းအကြပ် ယဉ်ပါးအောင် ပြုလုပ်ထားသော အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာသားရဲ အမျိုးမျိုးက ဆွဲနေကြခြင်း ဖြစ်၏။ ထိုအထဲတွင် ပြဿနာ ရှာသဖြင့် အဖမ်းခံရပြီး ယခုအခါ လှည်းဆွဲနေရသော အနက်ရောင်ကျား ဂိုဏ်းမှ လူမိုက်အချို့ပင် ပါဝင်နေသေး၏။

လှည်းများပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများမှာလည်း မျက်စိကျိန်းမတတ် များပြားလှပြီး စုံလင်လွန်းလှသည် တကား။

ပထမဆုံး လှည်းပေါ်တွင် အဆင့်နိမ့်နှင့် အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သေတ္တာများ အပြည့် တင်ထားသည်။ ဒါက လွန်ခဲ့သော ရက်များအတွင်း အကာအကွယ်ခများ၊ အကင်ရောင်းရငွေများနှင့် လေလံပွဲများမှ ရရှိထားသော လည်ပတ်ငွေများ ဖြစ်ကြ၏။ ဤလှည်းတစ်စီးတည်းကပင် ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ လွန်ခဲ့သော နှစ်တစ်ရာစာ ဝင်ငွေထက် ပိုများနေခဲ့ပြီ။

ဒုတိယ လှည်းပေါ်တွင်မူ မှော်လက်နက်မျိုးစုံ၊ ချပ်ဝတ်များနှင့် ကုန်ကြမ်းများ အပြည့် ပါရှိသည်။ ရတနာသောင်းချီ ဆိုင်ကြီးနှင့် လက်နက်ဆိုင် အသီးသီးကို ပြောင်သလင်းခါအောင် ရှင်းလင်းလာခဲ့ခြင်း၏ ရလဒ်ပင် ဖြစ်၏။

အနောက်ဘက်သို့ ရောက်လေလေ... မြင်ကွင်းမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလာလေလေ ဖြစ်တော့၏။

တတိယ လှည်းပေါ်တွင်မူ နှစ်ချို့ သေရည်အိုး ရာပေါင်းများစွာနှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ ပါရှိသည်။

ကျောက်ကပ်ကြော် သည် သေရည်အိုး တစ်အိုးပေါ်တွင် ကျေနပ်စွာ ထိုင်ရင်း ဆိုလိုက်၏။

“ဒါတွေသာ ပါရင်... ကျုပ်တို့ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ စားသောက်ရေး လုပ်ငန်းကတော့ ကောင်းကင်ကို ထိုးတက်သွားမှာ သေချာတယ်ဗျို့”

စတုတ္ထ လှည်းပေါ်တွင်မူ ထူးဆန်းသော ဆောက်လုပ်ရေး ကုန်ကြမ်းများကို စုပုံထားသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း က မှောင်ခိုဈေးကွက်၏ နေရာအနှံ့မှ ခွာယူလာခဲ့သော... ရွှေမည်းကျောက် ကြမ်းခင်းများ၊ တောက်ပသော ကြွေပြားများနှင့် နဂါးရုပ်များ ထွင်းထုထားသည့် ကျောက်တိုင်ကြီး အချို့ပင် ဖြစ်တော့သည်။

“ဒီ ကျောက်တိုင်တွေက မဆိုးဘူးဗျ။ နည်းနည်း ဟောင်းနေပေမဲ့... ပြန်တိုက်ချွတ်ပြီး ကျုပ်တို့ သိုင်းကွင်း အဝင်ဝမှာ စိုက်ထားလိုက်ရင်... အရှိန်အဝါက ချက်ချင်း တက်သွားမှာဗျို့”

ဦးလေးကျန်းက ဆေးတံကို ဖွာရင်း ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်၏။

အဆိုးရွားဆုံးမှာမူ နောက်ဆုံး လှည်းပင် ဖြစ်၏။

ထိုလှည်းပေါ်တွင် တောက်ပနေသော ရွှေရောင် ဆိုင်းဘုတ်ကြီး တစ်ခုကို တင်ထားပြီး... ၎င်းပေါ်၌ “သုခ နတ်ဘုံ” ဟူသော စာလုံးကြီးများကို ရေးသားထားသည်။ ၎င်းမှာ မှောင်ခိုဈေးကွက်ရှိ အကြီးဆုံးသော ပြည့်တန်ဆာရုံကြီး၏ ဆိုင်းဘုတ် ဖြစ်ပြီး... မည်သည့် ယုတ်မာသော တပည့်က သွားဖြုတ်လာခဲ့မှန်း မသိရချေ။

“အဲ့ဒါကြီးကို ဘာလို့ သယ်လာရတာလဲ”

ကျန်းချန်သည် ထိုဆိုင်းဘုတ်ကြီးကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေသည်။

“အမှတ်တရ အနေနဲ့လေ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရဲ့။ ဒါဟာ ရှေးဟောင်း ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ”

ထိုတပည့်က အတည်အပေါက်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“နောက်ကျရင် ကျုပ်တို့ရဲ့ ရုပ်ရှင်ရုံ ရှေ့မှာ ချိတ်ထားလိုက်ရင်... ဘယ်လောက်တောင် ဂုဏ်ရှိလိုက်မလဲဗျာ”

ကျန်းချန်မှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။

သူသည် အနောက်သို့ လှည့်ကာ ပြောင်သလင်းခါအောင် လုယက်ခံထားရသော ဒုစရိုက်မြို့တော်ကြီးကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

အရှေ့ဈေးရှိ ထိုလမ်းမကြီး နှစ်ခုမှာ ယခုအခါ ခွေးလျက်ထားသကဲ့သို့ ပြောင်ရှင်းနေတော့၏။ လမ်းမီးတိုင်များ (အလင်းလွှတ် ကျောက်တုံးများ) မရှိတော့သလို၊ လမ်းကြမ်းခင်းများမှာလည်း တစ်ဝက်ခန့် ပျောက်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်၏။ အဆိုးဆုံးမှာ အများသုံး အိမ်သာမှ တံခါးရွက် နှစ်ခုပင်လျှင် သစ်သား ကောင်းသည်ဟု အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ဖြုတ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရရှာတော့သည်။

ဒါဟာ အရောင်းအဝယ် လုပ်တာလား၊ အိမ်ပြောင်းနေတာနဲ့ ပိုတူနေတယ် မဟုတ်လား။

“ကဲ... သွားကြစို့”

ကျန်းချန်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး... မိဘများ သေဆုံးသွားသကဲ့သို့ မျက်နှာပျက်နေရှာသော ကျောက်ဝူကျိကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

စစ်ကြောင်းကြီးသည် ဒုစရိုက်မြို့တော်မှ ခမ်းနားစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အနောက်တွင်မူ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော မြင်ကွင်းများနှင့်... ကျိုင်းကောင် ကပ်ဘေးကြီး အကြောင်း ကြောက်မက်ဖွယ် ဒဏ္ဍာရီများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။

---

ညနေခင်း အချိန်။ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ကျောက်ကွင်းပြင်ကျယ်ကြီး၌။

လုယက်ရာ ပစ္စည်းများ အပြည့်အဝ သယ်ဆောင်လာသော ဤစစ်ကြောင်းကြီး ဂိုဏ်းသို့ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါ... ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း တစ်ခုလုံးမှာ ဆူပွက်သွားတော့၏။

ဂိုဏ်းတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော တပည့် အယောက် တစ်ရာကျော်မှာ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ပြေးထွက်လာကြပြီး လှည်းကြီးများကို ဝိုင်းရံကာ အောင်ပွဲခံကြတော့သည်။

“ဘုရားရေ... ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ပါလား။ ငါတို့ ချမ်းသာပြီဟေ့”

“ဟိုမှာ ဘာတွေလဲ... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေလား။ တစ်လှည်းလုံး အပြည့်ဗျို့”

“ဆရာကြီးတို့... တကယ့်ကို အမိုက်စားပဲဗျာ။ မှောင်ခိုဈေးကွက် တစ်ခုလုံးကို ပြောင်သလင်းခါအောင် လုပ်လာတာလား”

ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် သည် လှည်းပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပြီး... မှောင်ခိုဈေးကွက်မှ သူ လုလာခဲ့သော အဆင့်မြင့် ဓားပျံတစ်လက်ကို မြှောက်ကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ညီအစ်ကိုတို့ရေ... ဒီတစ်ခေါက် ကျုပ်တို့ သယ်လာတာ အရင်းအမြစ်တွေချည်းပဲ မဟုတ်ဘူးနော်”

“ကျုပ်တို့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေကိုပါ ပြန်သယ်လာနိုင်ခဲ့ပြီဗျို့”

“ဒီနေ့ကစပြီး ကျုပ်တို့ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းဟာ စုတ်ပြတ်နေတဲ့ ဆင်းရဲသား ဂိုဏ်းလေး မဟုတ်တော့ဘူး။ ချန်ဝူတောင်တန်းကြီး တစ်ခုလုံးမှာ ကျုပ်တို့က အချမ်းသာဆုံး လူမိုက်တွေပဲ”

“ဝူးးးး... အိုးးးး...”

အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့၏။

ကျန်းချန်သည် စင်မြင့်ထက်တွင် ရပ်လျက်... အောက်ဘက်ရှိ တောင်ပုံရာပုံ ဖြစ်နေသော အရင်းအမြစ်များကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ဖြစ်ပေါ်နေရသည်။

တစ်ချိန်က သူသည် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အနည်းငယ်အတွက်ပင် သေချာ တွက်ချက် ခြိုးခြံခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလော။ ယခုမူ ဤခရီးစဉ် တစ်ခုတည်းမှ ရရှိလာသော အရင်းအမြစ်များကပင်လျှင် ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ထိုင်စားနိုင်စေရန် လုံလောက်နေခဲ့ပြီ။

စနစ် မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ကိန်းဂဏန်းများမှာလည်း ရူးသွပ်စွာ ခုန်တက်နေတော့၏။

(ဂိုဏ်းတော် ပိုင်ဆိုင်မှု တွက်ချက်ခြင်း - အလွန်အမင်း ဆင်းရဲမွဲတေမှု မှ... အသင့်အတင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော အဆင့်သို့။)

(ဘဏ္ဍာတိုက်အတွင်းသို့ အရင်းအမြစ် အမြောက်အမြား ဝင်ရောက်လာမှုကို တွေ့ရှိရပါသည်။)

(ဂိုဏ်းတော်၏ ဂုဏ်သတင်း (နာမည်ဆိုး) မှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာပါပြီ။)

(လက်ရှိ ဂိုဏ်းတော် စွမ်းအင် ပမာဏ - တစ်သောင်းကျော် (ပြည့်လျှံနေပါသည်)။)

“စွမ်းအင် အမှတ် တစ်သောင်း တဲ့လား...”

ကျန်းချန်၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤစွမ်းအင် ပမာဏသည် ရွှေအမြုတေ အဆင့် တွင်သာ ရှိနေသေးသည့် စနစ်ကြီးကို နောက်ထပ် တစ်ဆင့် တိုးမြှင့်ရန် လုံလောက်နေခဲ့ပြီ။

ထို့အပြင် ဤမျှလောက် များပြားလှသော အရင်းအမြစ်များနှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ... သူ အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားထားခဲ့သည့်၊ ကျင့်ကြံခြင်း လောက၏ ပုံစံကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်မည့် အင်္ဂါရပ် အသစ်ကို နောက်ဆုံး၌ စတင်နိုင်တော့မည် ဖြစ်၏။

“ငြိမ်ငြိမ်နေကြဦး...”

ကျန်းချန်က သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ဖိသိပ်လိုက်ပြီး... သူ၏ အသံမှာ ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

“ဒီခရီးစဉ်ဟာ ငါတို့အတွက် အကြွင်းမဲ့ အောင်ပွဲပဲ။ မင်းတို့ အားလုံး တကယ့်ကို ကြိုးစားခဲ့ကြပါတယ်”

“ဂိုဏ်းတော်ကြီးရဲ့ တိုးတက်လာမှုကို အောင်ပွဲခံတဲ့ အနေနဲ့ရော... အနာဂတ်က ပိုကြီးမားတဲ့ စိန်ခေါ်မှုတွေကို ရင်ဆိုင်နိုင်ဖို့ (ချင်းယန်ဂိုဏ်း၏ လက်စားချေမှုကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်)... ငါ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ချလိုက်ပြီ”

“ဂိုဏ်းတော် စနစ် ဗားရှင်း သုံး ဒသမ သုည ကို အခုချက်ချင်း အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်မယ်”

“အင်အားစုချင်း တိုက်ခိုက်မယ့် စနစ်အသစ်ကို ဖွင့်လှစ်ပေးမယ့်အပြင်... မင်းတို့ အားလုံး မျှော်လင့်နေကြတဲ့ ‘ဂိုဏ်းတော် စုဆောင်းမှတ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်’ ကိုပါ ထည့်သွင်းပေးလိုက်မယ်”

“ဝုန်း...”

အဆင့်သတ်မှတ်ချက် တဲ့လား။

တပည့်များအတွက်မူ ဤစကားလုံး၏ ရိုက်ခတ်မှုမှာ မည်သည့် မှော်ရတနာထက်မဆို ပို၍ ပြင်းထန်လှပါ၏။

“အဆင့် တက်ရမယ်ဟေ့။ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ကျုပ် ရှိနေရမယ်”

“စကြိတ်ကြမယ်ဗျို့။ အားလုံးပဲ အတွေ့အကြုံတုံးတွေ သွားရှာကြစို့”

အောက်ဘက်၌ နောက်တစ်ကြိမ် ရူးသွပ်သွားကြပြန်သော တပည့်များကို ကြည့်ရင်း ကျန်းချန်က ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

အရင်းအမြစ်တွေလည်း ရှိနေပြီ။ လူတွေလည်း စည်းလုံးနေကြပြီ။ စိတ်ဓာတ် ခွန်အားတွေကလည်း ပြည့်ဝနေပြီ မဟုတ်ပါလော။

နောက်တစ်ဆင့် အနေနဲ့... ချင်းယန်ဂိုဏ်းက အတွင်းစည်း တပည့်တွေ... သူတို့ဘာသာ သေတွင်းထဲ တိုးလာမယ့် အချိန်ကိုပဲ စောင့်နေလိုက်ရုံပေါ့လေ။

အခန်း (၁၃၇) - စနစ် အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း ၃.၀.. ခြေတစ်လှမ်းအလို မူလဝိညာဉ်အဆင့် ဟုတ်လား၊ မဟုတ်ဘူး... ကျုပ်က ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ

~နံနက်ခင်း အစောပိုင်းအချိန်။ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌။

လေးလံလှသော တံခါးကြီးများကို တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားသဖြင့် ပြင်ပလောက၏ ဆူညံပွက်လောရိုက်မှု အားလုံးနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်လျက် ရှိသည်။

ကျန်းချန်သည် အမြင့်ဆုံးသော အာဏာကို ကိုယ်စားပြုသည့် ဂိုဏ်းချုပ် ပလ္လင်ထက်ဝယ် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေသည်။

ယခုအခါ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်၌ မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လေဝဲကတော့ကြီးများ ဝန်းရံနေပြီး၊ မုန်တိုင်း၏ ဗဟိုချက်တွင် ရောက်နေသည့်အလား သူ၏ ဝတ်ရုံစများမှာ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ပျံနေတော့၏။

ယခုတစ်ကြိမ် စနစ် အဆင့်မြှင့်တင်မှုမှာ ယခင်အကြိမ်များအားလုံးထက် ပိုမို ကြီးမားပြီး အံ့မခန်း ဖြစ်ပါသည်။

ကစားသမားများ၏ ဒုစရိုက်မြို့တော်မှ ရရှိခဲ့သော ဂုဏ်ပြောင်လှသည့် အောင်မြင်မှုများကြောင့်၊ တောင်ပုံရာပုံ အရင်းအမြစ်များကို သယ်ဆောင်လာနိုင်ရုံသာမက ဂိုဏ်း၏ လိုအပ်ချက်များကိုပါ အပြည့်အဝ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့ပြီပင်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ... သူတို့သည် အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှသော ‘ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သတင်း’ နှင့် ‘နယ်မြေ ကံကြမ္မာအကျိုးပေး’ တို့ကိုပါ သယ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သူ့ရှေ့ရှိ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော စနစ် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင်မူ အနီရောင် ကိန်းဂဏန်းများ ရူးသွပ်စွာ ခုန်တက်နေပြီး၊ နောက်ဆုံး၌ အဆုံးအဖြတ်ပေးမည့် ကန့်သတ်ချက် တစ်ခုကို ကျော်ဖြတ်သွားကာ သာယာနာပျော်ဖွယ်ကောင်းသော အချက်ပေးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

(အချက်ပေးသံ။ ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်သတင်း (နာမည်ဆိုး) သည် တစ်သိန်း ကျော်လွန်သွားကြောင်း ထောက်လှမ်း သိရှိရပါသည်။)

(ဂိုဏ်းတော် နယ်မြေ ချဲ့ထွင်မှု (မှောင်ခိုဈေးကွက် ရုံးခွဲ) အောင်မြင်ကြောင်း ထောက်လှမ်း သိရှိရပါသည်။ ကံကြမ္မာ ရွှေနဂါး၏ မူလပုံသဏ္ဌာန် ပြည့်စုံသွားပါပြီ။)

(လုံလောက်သော အရင်းအမြစ် သိုလှောင်မှုများ ရှိနေသဖြင့် အဆင့်ကျော် တိုးမြှင့်ရန် အခြေအနေများနှင့် ကိုက်ညီသွားပါပြီ။)

(အသန်မာဆုံး ဂိုဏ်းတော် စနစ် ဗားရှင်း ၃.၀ အဆင့်မြှင့်တင်မှု ပြီးစီးပါပြီ။)

“ဝုန်း...”

နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီး တစ်ခုနှင့်အတူ... ဝိညာဉ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသည့်အလား သူ၏ အသိစိတ် ပင်လယ်အတွင်း၌ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျယ်ပြောလှပြီး သန့်စင်လွန်းလှသော၊ လက်ခံသူမဲ့ စွမ်းအင်ကြီး တစ်ခုသည် စနစ်နှင့် လက်ခံသူအကြားရှိ နက်နဲသော ဆက်သွယ်မှုမှတစ်ဆင့် ကျန်းချန်၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်းသို့... ကောင်းကင်မြစ်ရေ ပြောင်းပြန်စီးဆင်းလာသကဲ့သို့ အလုံးအရင်းနှင့် ဝင်ရောက်လာသည်။

ဤစွမ်းအင်မှာ ကြမ်းတမ်းပြီး လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း အပြည့်ရှိကာ၊ သူ၏ ခြေလက်များကို ချက်ချင်း ဆေးကြောပေးလိုက်ပြီး သွေးကြောတိုင်းကို သန့်စင်ပေးလိုက်တော့၏။

မူလက ဟန်ဆောင် အထူးပြုလုပ်ချက်များဖြင့်သာ ထိန်းသိမ်းထားရသော ကျန်းချန်၏ ကိုယ်ထဲရှိ ‘ရွှေအမြုတေ အတု’ မှာ ဤ ဧရာမ စွမ်းအင်များ၏ ဝင်ရောက်မှုအောက်တွင် ရူးသွပ်စွာ လည်ပတ်လာပြီး၊ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပကာ စစ်မှန်သော ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လာသည်။

“ဂျွတ်...”

ကြည်လင်လှသော အသံလေး တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

သာမန် ကျင့်ကြံသူများကို ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ဒုက္ခပေးလေ့ရှိသော ရွှေအမြုတေ အစောပိုင်းအဆင့်၏ အတားအဆီးမှာ စက္ကူတစ်ချပ်ပမာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပေါက်ထွက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

“ဝုန်း...”

မည်သည့် ရပ်တန့်မှုမှ မရှိဘဲ စွမ်းအင် ရေလှိုင်းကြီးမှာ တားဆီး၍မရသော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးဝင်သွားပြန်၏။

ရွှေအမြုတေ အလယ်အလတ်အဆင့် အတားအဆီး... ကျိုးပျက်သွားပြီ။

သို့သော် ဒါက အစပျိုးခြင်းမျှသာ ရှိသေးသည်။

မသေနိုင်သော တပည့် ရာကျော်ထံမှ ကံကြမ္မာအကျိုးပေး တုံ့ပြန်မှုများမှာ ဆက်တိုက် စီးဝင်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး ရပ်တန့်သွားမည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိသေးပါ။

ကျန်းချန်သည် လေထိုးသွင်းခံနေရသော ဘောလုံးတစ်လုံးပမာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့် စွမ်းအားများဖြင့် ပြည့်လျှံနေတော့၏။

သူ၏ နတ်ဘုရားအာရုံမှာ လျင်မြန်စွာ ကျယ်ပြန့်လာပြီး၊ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ပြန်လည် ဖွဲ့စည်းခံရကာ၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာလည်း အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ အသွင်ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

(လက်ခံသူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကို ချိန်ညှိနေပါသည်။)

(ရွှေအမြုတေ နှောင်းပိုင်းအဆင့်... ကျော်ဖြတ်ပြီးပါပြီ။)

နောက်ဆုံးတွင်မူ မူလက ချောမွတ်နေသော ရွှေအမြုတေ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ နက်နဲပြီး ရှုပ်ထွေးလှသော အက်ကွဲကြောင်း တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဒါဟာ ကျိုးပဲ့သွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ အသွင်ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။

၎င်းအတွင်း၌ တစ်စုံတစ်ရာကို ပျိုးထောင်နေသကဲ့သို့ ရှိပြီး... အချုပ်အနှောင်မှ ရုန်းထွက်ကာ သေမျိုးမှနေ၍ နတ်ဘုရားအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ဒါဟာ... အမြုတေကွဲပြီး ဝိညာဉ်သန္ဓေသားလေး ဖွဲ့စည်းတော့မည့် လက္ခဏာပင်။

“ဝုန်း...”

အလွန်တရာ အစွမ်းထက်လှသော ဖိအားတစ်ခုသည် ခန်းမဆောင်ကြီး၏ ဗဟိုချက်မှနေ၍ အပြင်ဘက်သို့ လွှမ်းခြုံသွားတော့၏။

မိုင်ရာချီ ကျယ်ဝန်းသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များသည် ဘုရင်တစ်ပါး၏ ဆင့်ခေါ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်အလား... ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ပင်မတောင်ထိပ်ဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ စုဝေးလာကြ၏။ ကောင်းကင်ယံ၌ မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်သော ဧရာမ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ကတော့ ဖွဲ့တည်လာရာ... တကယ့်ကို ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော မြင်ကွင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

(ဂုဏ်ယူပါတယ် လက်ခံသူ။ သင်၏ ကျင့်စဉ်သည် ကံကြမ္မာအကျိုးပေး၏ ပံ့ပိုးမှုကြောင့် ရွှေအမြုတေအဆင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်း (ခြေတစ်လှမ်းအလို မူလဝိညာဉ်အဆင့်) သို့ တက်လှမ်းသွားပါပြီ။)

ကျန်းချန်သည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်၏။

သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲမှ ရွှေရောင် အလင်းတန်း နှစ်ခု ပစ်ထွက်သွားသည်။ ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ ဟင်းလင်းပြင် လေဟာနယ်ကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွင်းသွားကာ လေထဲတွင် ကြာရှည်စွာ ကျန်ရစ်နေမည့် အလင်းလမ်းကြောင်း နှစ်ခုကို ချန်ရစ်ထားခဲ့၏။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ယခင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို သန်မာလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုစွမ်းအားများမှာ သူတစ်ပါးထံမှ ငှားရမ်းထားခြင်း မဟုတ်တော့သလို၊ အပေါ်ယံ အထူးပြုလုပ်ချက်များလည်း မဟုတ်တော့ပေ။ ၎င်းမှာ သူကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည့် စစ်မှန်ပြီး ငြင်းဆန်၍မရသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားများပင် ဖြစ်၏။

သို့သော်လည်း ဒါက အကြီးမားဆုံးသော ရိတ်သိမ်းမှု မဟုတ်သေးပါ။

(အချက်ပေးသံ။ ဂိုဏ်းချုပ် သီးသန့် အထူးစွမ်းအား ဖြစ်သော ‘အကြွင်းမဲ့ စိုးမိုးရာ နယ်မြေ (အလယ်အလတ်အဆင့်)’ ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပါပြီ။)

(ဖော်ပြချက် - ဂိုဏ်းတော် နယ်မြေ (မှောင်ခိုဈေးကွက် ရုံးခွဲ အပါအဝင်) အတွင်း၌ လက်ခံသူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ တာအို ပင် ဖြစ်၏။ ဤနယ်မြေအတွင်း၌ လက်ခံသူသည် တောင်ကာကွယ်ရေး မဟာအခင်းအကျင်းနှင့် ဂိုဏ်းတော်၏ ကံကြမ္မာအကျိုးပေးတို့ကို အသုံးပြုကာ... မူလဝိညာဉ် အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူကို အတင်းအကြပ် ဖိနှိပ်ထားနိုင်သည်။ မူလဝိညာဉ် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် ပြိုင်ဘက်ကင်း ဖြစ်စေနိုင်သည်။)

“ဟူး...”

ကျန်းချန်သည် နောက်ကျိနေသော လေတစ်ဝိုက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။ ထို လေမြှားတန်းလေးမှာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်မသွားဘဲ စုစည်းနေကာ မီတာဆယ်ဂဏန်း အကွာရှိ ကျောက်တိုင်ကြီးကို ကျည်ဆန်တစ်တောင့်ပမာ ဖောက်ထွင်းသွားတော့၏။

သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး... အချိန်မရွေး မူလဝိညာဉ်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းလဲနိုင်သည့် မိမိကိုယ်တွင်းရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများကို ခံစားရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အလွန်တရာ ယုံကြည်ချက်ရှိသော အပြုံးတစ်ခုကို ဆင်မြန်းလိုက်၏။

ရွှေအမြုတေအဆင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်းဆိုသည်မှာ ဘိုးဘေးအဆင့် မူလဝိညာဉ် တစ်ပါး ဖြစ်လာရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့ခြင်းပင်။

“ဒီ အကြွင်းမဲ့ စိုးမိုးရာ နယ်မြေ နဲ့သာ ပေါင်းလိုက်ရင်တော့...”

ကျန်းချန်က လက်သီးကို ဆုပ်လိုက်ရာ လက်ဆစ်များမှာ ပဲလှော်ပေါက်သကဲ့သို့ “ဂျွတ်... ဂျွတ်” မြည်သွားပြီး၊ မျက်လုံးများထဲတွင် စူးရှသော အလင်းတန်းများ တောက်ပသွားသည်။

“အခုဆိုရင် ဘယ်လို ဟိတ်ဟန်မှ ဖမ်းနေစရာ မလိုဘဲ... ငါ .. ဒီ ချန်ဝူတောင်တန်းကြီးမှာ ခေါင်းမော့ပြီး လျှောက်သွားလို့ ရပြီ”

“ချင်းယန်ဂိုဏ်းလား၊ သွေးမိစ္ဆာဂိုဏ်းလား...”

“ငါ့နယ်မြေထဲကို ဝင်လာရဲတဲ့ ဘယ်သူမဆို... နဂါးဖြစ်ဖြစ်၊ ကျားဖြစ်ဖြစ် ဝပ်နေရမှာပဲ။ ငါ ကျန်းချန်က နောက်ဆုံးတော့လည်း ဂိုဏ်းတစ်ခုရဲ့ တရားဝင် အရှင်သခင် အစစ် ဖြစ်လာခဲ့ပြီကွ”

သူသည် ဝတ်ရုံကို သေသပ်အောင် ပြင်လိုက်ပြီးနောက် ခန်းမဆောင်၏ လေးလံလှသော တံခါးကြီးကို တွန်းဖွင့်လိုက်၏။

*

အပြင်ဘက်တွင်မူ နေရောင်ခြည်များက မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေ၏။

တပည့် အယောက် တစ်ရာကျော်မှာလည်း ကြိုတင် စုဝေးနေကြပြီး၊ ကွင်းပြင် အလယ်ရှိ တောက်ပနေသော ကျောက်စာတိုင်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ကာ ဗားရှင်းအသစ်ကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။

ယခုလေးတင် သူတို့ ခံစားလိုက်ရသည့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဖိအားကြီးကြောင့်... ဥပဒေမဲ့ ရမ်းကားတတ်သော ဤတပည့်များပင်လျှင် ကျောရိုးထဲမှ စိမ့်တက်လာအောင် ကြောက်လန့်နေကြရရှာ၏။

ခန်းမဆောင် အတွင်းမှ ထွက်လာသော ကျန်းချန်ကို သူတို့ ကြည့်လိုက်မိသည့်အခါ... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ ခေါင်းပေါ်မှ အမည်စာတန်းမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို တောက်ပပြီး ခန့်မှန်းရခက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ကြရကာ... သူ၏ ထွက်ပေါ်လာမှုကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုပင်လျှင် လေးလံသွားသကဲ့သို့ ရှိနေတော့သည်။

သူ ချစ်လည်းချစ်၊ မုန်းလည်းမုန်းရသလို... သူ့ကို အတိုင်းအဆမရှိသော စွမ်းအားများ ပေးစွမ်းခဲ့သည့် ဤတပည့်အုပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ၊ ကျန်းချန်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သက်တံတစ်တန်းပမာ အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“တပည့်တို့... ငါ့စကားကို နားထောင်ကြ”

“ငါ့ရဲ့ ကျင့်စဉ်က အများကြီး တိုးတက်လာပြီ။ ဂိုဏ်းတော်ရဲ့ ကံကြမ္မာတွေလည်း ထွန်းလင်းနေပြီ”

“ဂိုဏ်းရဲ့ အောင်မြင်မှုကို ဂုဏ်ပြုတဲ့ အနေနဲ့... ဒီနေ့မှာ စနစ်ကြီးကို အပြည့်အဝ အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပြီ။ ကစားနည်း စနစ်သစ်တွေ ဖြစ်တဲ့ အင်အားစုချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်းနဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေကိုပါ ဖွင့်လှစ်ပေးလိုက်ပြီ။ မင်းတို့ရဲ့ ခေတ်သစ်ကြီး စတင်ပြီဟေ့”

“ဝုန်း...”

ကျောက်စာတိုင်ကြီးမှာ တောက်ပစွာ လင်းထိန်သွားပြီးနောက်... ခေတ်သစ်ကြီး တစ်ခုမှာ တရားဝင် စတင်သွားခဲ့ပြီ တကား။

အခန်း (၁၃၈) - မုန်တိုင်းမလာမီ.. ချင်းယန်ဂိုဏ်း၏ ဆုံးဖြတ်ချက်

~ချန်ဝူတောင်တန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာ။ ချင်းယန်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်တောင်ထိပ်၊ ရွှေရောင် ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌။

ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ဆူညံပွက်လောရိုက်ပြီး တောဆန်လှသော၊ တရားမဝင် အဆောက်အဦးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ကျောက်ကွင်းပြင်ကြီးနှင့် လုံးဝ (လုံးဝ) ခြားနားစွာ... ဤနေရာမှာမူ စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံခြင်း သန့်စင်ရာ နယ်မြေကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။

လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များနှင့် မြူခိုးများကြားတွင် ကြိုးကြာငှက်များ ဝဲပျံနေကြသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်ပြားတိုင်းမှာ နွေးထွေးသော နှစ်ထောင်ချို့ ကျောက်စိမ်းဖြူများဖြင့် ခင်းကျင်းထားပြီး၊ နန်းတော် သစ်သားတိုင်တိုင်းတွင်လည်း နဂါးနှင့် ဖီးနစ်ငှက်များ ပျံဝဲနေသည့် ပုံများကို အသက်ဝင်လှစွာ ထွင်းထုထား၏။

ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌မူ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ မြူခိုးများပမာ သိပ်သည်းနေပြီး၊ မိုင်တစ်ထောင် ပတ်လည်တွင် အင်အားအကြီးဆုံးသော ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု၏ လေးနက်လှသော အခြေခံ အုတ်မြစ်နှင့် ခန့်ညားမှုများကို ပြသနေတော့သည်။

သို့သော်လည်း ယခုအခါ အာဏာနှင့် စည်းကမ်းကို ကိုယ်စားပြုသော ဤခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌... မုန်တိုင်းမလာမီ ငြိမ်သက်ခြင်းကဲ့သို့ အသက်ရှူကျပ်စေသော လေထုက လွှမ်းခြုံနေ၏။

ချင်းယန်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သူ ‘ချင်ရွှမ် အရှင်’ မှာ မျက်နှာကြီး ပြာနှမ်းလျက် ပလ္လင်ထက်၌ ထိုင်နေသည်။ သူ၏ အောက်ဘက်တွင်မူ ရွှေအမြုတေအဆင့်ရှိသော အကြီးအကဲ ခြောက်ဦးမှာလည်း ယင်ကောင် မျိုချလိုက်ရသလို မျက်နှာထားများဖြင့် ထိုင်နေကြတော့၏။

ခန်းမဆောင်၏ အလယ်ဗဟို၌ ဧရာမ ရေကြေးမုံ တစ်ခု လွင့်မျောနေသည်။ ထိုမှန်ပြင်ပေါ်တွင်မူ ဒုစရိုက်မြို့တော်၏ လက်ရှိ အခြေအနေများကို ပြသနေခြင်း ဖြစ်၏။

တစ်ချိန်က ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ပြီး သွေးညှီနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သော မှောင်ခိုလမ်းမကြီးမှာ... ယခုအခါ အရောင်အသွေး စုံလင်လှသည့်၊ မျက်စိကျိန်းမတတ် လင်းထိန်နေသော ဆိုင်းဘုတ်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

ထူးဆန်းသော ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျင့်ကြံသူ တစ်သိုက်မှာလည်း လမ်းတစ်လျှောက် ကင်းလှည့်နေကြပြီး၊ နားလည်ရ ခက်ခဲလှသော စည်းကမ်းများကို ထိန်းသိမ်းနေကြ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယခင်က မောက်မာခဲ့သော ဒေသခံ မှောင်ခိုသမားများမှာမူ ယခုအခါ လမ်းပေါ်တွင် လိမ်မာစွာ တံမြက်စည်း လှည်းနေကြသည်၊ သို့မဟုတ် မိမိတို့၏ ဆိုင်ခန်းများ၌ ဖောက်သည်များကို ခါးညွတ်ကာ အရိုအသေ ပေးနေကြရရှာတော့သည်။

“အားလုံး မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ”

ချင်ရွှမ် အရှင်သည် ရေကြေးမုံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရင်း... သူ၏ အေးစက်လှသော အသံမှာ ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

“ဒါဟာ ဟို ကျဆင်းနေတဲ့ ဂိုဏ်းငယ်လေးလို့ ခေါ်တဲ့ ‘ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း’ က... လဝက်တောင် မပြည့်တဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ လုပ်ပြသွားတဲ့ ကိစ္စတွေပဲ”

“သူတို့ဟာ ပြစ်ဒဏ်ခတ်ရေး အကြီးအကဲ ဦးဆောင်သွားတဲ့ ကျုပ်တို့ရဲ့ အပြင်စည်း လက်ရွေးစင် တပ်ဖွဲ့ကို ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့ရုံတင် မကဘူး... အလွန် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတဲ့ ဒုစရိုက်မြို့တော်ကြီးကိုပါ အပြည့်အဝ ဝါးမြိုပြီး သူတို့ရဲ့ အစိပ်အပိုင်း တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ခဲ့ကြတယ်။ ဟို မြေခွေးအိုကြီး ကျောက်ဝူကျိတောင်မှ အခုဆို ကျန်းချန်ရဲ့ လက်ပါးစေ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီလေ”

ဆံပင်ဖြူဖြူနှင့် အကြီးအကဲ တစ်ဦးမှာ သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း၊ သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်နေသော လက်မှာလည်း အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

“ဒီ မိစ္ဆာဂိုဏ်းကတော့... အချိန်ကိုက် ဝင်လာတာပဲ”

“မှောင်ခိုဈေးကွက်က ကျုပ်တို့ရဲ့ သူလျှိုတွေ ပြောပြချက်အရဆိုရင်... ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းသားတွေဟာ မသေနိုင်တဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာ ရှိရုံတင် မကဘူး၊ သူတို့ရဲ့ လုပ်ပုံကိုင်ပုံတွေကလည်း အလွန်ကို ထူးဆန်းတယ်တဲ့။ သူတို့ဟာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ၊ အရင်းအမြစ်တွေအပေါ်မှာ ရူးသွပ်လောက်အောင် စွဲလမ်းနေကြပြီး... တွေ့သမျှ အရာအားလုံးကို ပြောင်သလင်းခါအောင် ရှင်းလင်းသွားကြတာ... ကျိုင်းကောင် ကပ်ဘေးကြီးထက်တောင် ပိုပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းနေသေးတယ်တဲ့ဗျာ”

“ပိုပြီး ကြောက်စရာ ကောင်းတာကတော့...” သတင်းထောက်လှမ်းရေး တာဝန်ခံ အခြား အကြီးအကဲ တစ်ဦးက အသံတုန်တုန်ဖြင့် ဝင်ပြောလိုက်၏။

“သူတို့ဟာ လူ့စိတ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အလွန် နက်နဲတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားပုံ ရတယ်ဗျ။ ဟို မှောင်ခို လူမိုက်တွေကိုပဲ ကြည့်လေ... အရင်က ဘယ်လောက်တောင် ရမ်းကားခဲ့သလဲ။ အခုတော့ သူတို့တောင်မှ... ဟို ‘ကွင်းပြင်အက’ လို့ ခေါ်တဲ့ မိစ္ဆာအကကြီးကို ကနေကြရပြီဗျာ။ ဒါဟာ တကယ့်ကို ယုတ်မာလွန်းပြီး ယဉ်ကျေးမှုကို စော်ကားလိုက်တာပဲ”

ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံးမှာ ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အကြောက်စရာ အကောင်းဆုံး ရန်သူဆိုသည်မှာ ‘မသိရသော အရာများ’ ပင် ဖြစ်ချေသည်။ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းသားများ ပြသခဲ့သည့် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ... ပြန်လည် ရှင်သန်ခြင်း၊ ရေဘဝဲလက်တံ အခင်းအကျင်း၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိန်းချုပ်ခြင်း စသည့် အရာများမှာ ဤ ရိုးရာ ကျင့်ကြံသူများ၏ နားလည်နိုင်စွမ်းထက် လုံးဝ (လုံးဝ) ကျော်လွန်နေတော့၏။

အကယ်၍ ‘မသေနိုင်သော မိစ္ဆာစစ်တပ်ကြီး’ အကြောင်း ကောလာဟလများသာ မှန်ကန်နေပြီး၊ သူတို့ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့ပါက... မကြာမီ အချိန်အတွင်းမှာပင် ချင်းယန်ဂိုဏ်း၏ အခြေခံ အုတ်မြစ်ကြီးမှာလည်း ခြိမ်းခြောက်ခံရတော့မည်မှာ သေချာလှပေသည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ တိုက်ကြရအောင်ဗျာ”

ဒေါသကြီးသော စစ်ရေးဆောင် အကြီးအကဲ တစ်ဦးက စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်ရင်း၊ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသများ တောက်လောင်လျက် ဆိုလိုက်၏။

“သူတို့ ခြေကုပ် မခိုင်သေးခင်မှာ... အတွင်းစည်းက လက်ရွေးစင် တပည့်တွေ အကုန်လုံး စုစည်း၊ ဂိုဏ်းရဲ့ ကာကွယ်ရေး အခင်းအကျင်းကိုပါ ဖွင့်ပြီး သူတို့ကို သွားကြိတ်ပစ်ကြစို့။ သူတို့ တကယ်ပဲ မသေနိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော်တော့ လုံးဝ မယုံဘူးဗျာ။ သူတို့ရဲ့ အလောင်းတွေကို ပြာချ၊ အရိုးတွေကို အမှုန့်ကြိတ်ပစ်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ် ပြန်ရှင်လာနိုင်ဦးမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြသေးတာပေါ့”

“မဖြစ်ဘူး”

ချင်ရွှမ် အရှင်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်စိတ်များ တောက်ပသွား၏။

“အကြီးအကဲဟွမ်ရဲ့ သာဓကက ကျုပ်တို့ မျက်စိရှေ့မှာတင် ရှိနေတာပဲလေ။ ကျန်းချန်ဆိုတာကလည်း အတိုင်းအဆမရှိ နက်နဲလွန်းတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ဆီမှာ... အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် နှောင်းပိုင်း တောင်မှ မခုခံနိုင်တဲ့ ‘ချောက်နက်ကြီးရဲ့ ရေဘဝဲလက်တံ’ တွေကို ဆင့်ခေါ်နိုင်တဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ် အခင်းအကျင်းကြီး ရှိနေသေးတယ်လို့ ကြားရတယ်။

အကယ်၍ ကျုပ်တို့က ဇွတ်အတင်း ဝင်တိုက်မယ်ဆိုရင် နိုင်ခဲ့ရင်တောင် ဂိုဏ်းဘက်က အကျအဆုံး များလွန်းလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ပတ်ဝန်းကျင်က ကျုပ်တို့ကို ချောင်းနေတဲ့ တခြား အင်အားစုတွေရဲ့ အမြတ်ထုတ်တာကို ခံရလိမ့်မယ်”

“ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲဗျာ။ ဒီ အနာရောဂါပိုးကြီးကို ကိုယ့်အိပ်ရာဘေးမှာတင် ကြီးထွားလာအောင် ဒီအတိုင်း လွှတ်ထားရတော့မှာလား"

စစ်ရေးဆောင် အကြီးအကဲမှာ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြန်ထိုင်လိုက်ရသည်။

“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိပြီး ရန်သူ့အကြောင်းကို သိရင်... ဘယ်တော့မှ မရှုံးဘူးလေ”

ချင်ရွှမ် အရှင်သည် လေတစ်ချက်ကို အဝရှူလိုက်ရင်း... သူ၏ အကြည့်များမှာ ရေကန်ကြီး တစ်ခုပမာ နက်ရှိုင်း တည်ငြိမ်သွားတော့၏။

“ကျုပ်တို့ဟာ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းအကြောင်းကို သိတာ နည်းလွန်းတယ်။ သူတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်တွေ၊ အားနည်းချက်တွေနဲ့ ဟို ကျန်းချန်ဆိုတဲ့ကောင်ရဲ့ နောက်ခံကို ကျုပ်တို့ ဘာမှ မသိဘူး။ ကိုယ်မသိတဲ့ ရန်သူဟာ အန္တရာယ် အကြီးဆုံးပဲ”

“ဒါကြောင့်... ကျုပ်တို့ မျက်လုံးတစ်စုံ လိုအပ်နေတယ်။ အဲ့ဒီ မိစ္ဆာဂူထဲကို ဝင်ရောက်ပြီး အမှန်တရားကို ရှာဖွေနိုင်မယ့် မျက်လုံး တစ်စုံပေါ့”

အကြီးအကဲများမှာ အချင်းချင်း နားလည်စွာ ကြည့်လိုက်မိကြသည်။ “ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဆိုလိုတာက... သူလျှို လွှတ်ဖို့လား”

“ကောင်းပြီ”

ချင်ရွှမ် အရှင်က အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး... သူ၏ အကြည့်များမှာ ခန်းမဆောင်၏ အဝင်ဝဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကာ အသံကို အနည်းငယ် နှိမ့်လိုက်၏။

“ချင်းကော... ဝင်လာခဲ့တော့”

စကားအဆုံးတွင်... ကြာပန်းရနံ့ သင်းသင်းလေးနှင့်အတူ သွယ်လျလှပသော ပုံရိပ်တစ်ခုသည် ခန်းမဆောင် အတွင်းသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။

သူမသည် ဖြူလွလွ ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသည့် အမျိုးသမီးငယ်လေး တစ်ဦး ဖြစ်၏။ သူမ၏ အသားအရေမှာ နှင်းပမာ ဖြူဖွေးနေပြီး မျက်နှာပေါက်မှာလည်း အလွန်ပင် လှပချောမောလှသည်။ သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာမူ လကမ္ဘာမှ ဆင်းသက်လာသော နတ်မိမယ်လေး တစ်ပါးပမာ... သေမျိုး လောက အရေးများနှင့် လုံးဝ (လုံးဝ) မသက်ဆိုင်သည့်အလား ထင်မှတ်ရသည်။

သူမသည် အသက်အရွယ် ငယ်ရွယ်သေးသော်လည်း၊ သူမ၏ ကိုယ်တွင်း၌ စီးဆင်းနေသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကာ... သူမ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာလည်း အလွန်ပင် ခိုင်မာလှသဖြင့် ဆရာကြီးတစ်ဦး၏ ဟန်ပန်ကိုပင် ပြသနေတော့၏။

သူမကား ချင်းယန်ဂိုဏ်း၏ အထူးချွန်ဆုံးသော ပါရမီရှင်၊ ‘ချင်းယန် သူတော်စင်မလေး’ ဟု နာမည်ကျော်ကြားလှသော အတွင်းစည်း ပင်မတပည့်... ဆုချင်းကော ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

“တပည့် ဆုချင်းကော... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးနဲ့ အကြီးအကဲ အားလုံးကို ဂါရဝပြုပါတယ်ရှင်”

ဆုချင်းကော၏ အသံမှာ ကြည်လင်ပြတ်သားနေပြီး၊ မနှိမ့်ချလွန်းသလို မမောက်မာလွန်းဘဲ... အမူအကျင့်များမှာလည်း အပြစ်ဆိုစရာ မရှိအောင် ပြည့်စုံလှပေသည်။

ချင်ရွှမ် အရှင်သည် သူ၏ အချစ်ဆုံး တပည့်လေးကို ကြည့်ကာ... မျက်လုံးထဲတွင် သနားစိတ်များ တောက်ပသွားသော်လည်း၊ ဂိုဏ်း၏ အကျိုးအတွက် ချက်ချင်းပင် ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်၏။

“ချင်းကော... ဂိုဏ်းဟာ အခုဆိုရင် ရှင်သန်ရေးနဲ့ ပျက်စီးရေး လမ်းဆုံလမ်းခွကို ရောက်နေပြီ။ သမီး တစ်ယောက်တည်းပဲ လုပ်နိုင်မယ့် ခက်ခဲပြီး အန္တရာယ်များတဲ့ တာဝန်တစ်ခု ရှိနေတယ်”

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး သာ အမိန့်ပေးပါရှင်။ ချင်းယန်ဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်တစ်ယောက် အနေနဲ့... တပည့်ဟာ ဂိုဏ်းရဲ့ ကျေးဇူးတွေကို အမြဲတမ်း သိတတ်ပါတယ်။ ဂိုဏ်းအတွက်ဆိုရင် မီးထဲပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရေထဲပဲဖြစ်ဖြစ်... အသေခံရမယ်ဆိုရင်တောင် သွားဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲရှင်" ဆုချင်းကော၏ မျက်လုံးများမှာ တည်ကြည်နေပြီး သူရဲကောင်းဆန်သော စိတ်ဓာတ်များကို ပြသနေတော့၏။

“ကောင်းတယ်”

ချင်ရွှမ် အရှင်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး တည်ကြည်လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်၏။

“သမီးကို တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်လို ရုပ်ဖျက်ပြီး ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းထဲကို ခိုးဝင်စေချင်တယ်”

“သမီးရဲ့ ဉာဏ်ပညာနဲ့ စွမ်းရည်တွေကို သုံးပြီး သူတို့ရဲ့ ယုံကြည်မှုကို ရအောင် ယူရမယ်။ ‘မသေနိုင်တဲ့ မိစ္ဆာစစ်တပ်’ ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ရှာဖွေပြီး၊ မိစ္ဆာခေါင်းဆောင် ကျန်းချန်ရဲ့ အားနည်းချက်တွေကို ဖော်ထုတ်ရမယ်။ အထူးသဖြင့်... သူတို့ ပြောနေတဲ့ ‘ပြန်လည် ရှင်သန်ရာ နေရာ’ ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သေချာ စုံစမ်းရမယ်”

“အချိန်တန်ပြီဆိုတာနဲ့ ဆရာတို့ အပြင်ကနေ တိုက်မယ်၊ သမီးက အတွင်းကနေ ကူညီပေးပြီး... အဲ့ဒီ မိစ္ဆာဂူကြီး တစ်ခုလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း မျိုးဖြုတ်ပစ်ကြမယ်”

ဆုချင်းကောမှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားရသည်။ မိစ္ဆာဂိုဏ်းထဲ ခိုးဝင်ရမယ် ဟုတ်လား။ သူလျှို လုပ်ရမယ် တဲ့လား။

သူမသည် အလွန် ဉာဏ်ကောင်းသူ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဂိုဏ်းအတွင်း၌သာ အချိန်ပြည့် ကျင့်ကြံနေခဲ့ရသဖြင့် လောကီအတွေ့အကြုံမှာ အလွန်ပင် နုနယ်လှသေး၏။ ဒဏ္ဍာရီထဲက အလွန် ကြောက်စရာကောင်းလှသည့် ထို မိစ္ဆာဂူကြီးထဲသို့ သွားရမည်ကိုတော့ သူမ အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိသည်မှာ အမှန်ပင်။

သို့သော်လည်း ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးနှင့် အကြီးအကဲများ၏ မျှော်လင့်ချက် ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ... သူမသည် လေတစ်ချက်ကို အဝရှူလိုက်ပြီး မိမိ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများကို ဖိသိပ်လိုက်၏။

“တပည့် နာခံပါ့မယ်ရှင်”

ဆုချင်းကောက ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ယုံကြည်ချက်များ တောက်ပလာတော့သည်။ သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ပါရမီ ပါလာသူ ဖြစ်ပြီး၊ ဂီတ၊ စစ်တုရင်၊ စာပေနှင့် ပန်းချီ တို့တွင်လည်း ကျွမ်းကျင်လှသူ ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် ကိုယ်ပျောက် မှော်ပညာကိုလည်း အထွတ်အထိပ် ရောက်အောင် ကျင့်ကြံထားနိုင်သူ ဖြစ်ရာ... မည်သူ့ကိုမဆို လှည့်စားနိုင်မည်ဟု သူမ ယုံကြည်ထားသည်။

“မိစ္ဆာဂိုဏ်းဆိုတာ... စည်းကမ်းမရှိတဲ့ လူမိုက်အုပ်စုတွေပါပဲ”

“လှည့်ကွက်လေး နည်းနည်း သုံးလိုက်ရုံနဲ့... အဲ့ဒီ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေကို အလွယ်တကူ လှည့်စားပြီး သူတို့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အင်အားကို ရှာဖွေနိုင်မှာ သေချာပါတယ်”

ယုံကြည်ချက် အပြည့်ဖြင့် ထွက်ခွာသွားသော ဆုချင်းကောကို ကြည့်ရင်း... ခန်းမဆောင် အတွင်းရှိ အကြီးအကဲများမှာ သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြသည်။ အောင်ပွဲ၏ အရုဏ်ဦးကို သူတို့ မြင်တွေ့နေရပြီ မဟုတ်ပါလော။

သို့သော်လည်း...

သူတို့ထဲက ဘယ်သူမှ မသိကြရှာပေ။

ချင်းယန်ဂိုဏ်း၏ ဂုဏ်ယူရပါသော ဤသမီးပျိုလေး ရင်ဆိုင်ရမည့်သူများမှာ... ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲပြီး လုပ်ရိုးလုပ်စဉ်အတိုင်း သွားတတ်သော သာမန် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ မဟုတ်ကြောင်းကိုပေါ့။

ထိုအစား... သူတို့သည် ဦးနှောက် အလုပ်လုပ်ပုံ လုံးဝ (လုံးဝ) ကွဲပြားနေပြီး၊ လုပ်ဆောင်ချက်များကို လုံးဝ ခန့်မှန်း၍မရနိုင်သော... စိတ်မနှံ့သည့် ‘အရူး’ အုပ်စုကြီး ဖြစ်နေကြောင်းကိုပေါ့။

ဤခရီးစဉ်သည်ကား... သိုးငယ်လေး တစ်ကောင်က သားသတ်ရုံထဲသို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဝင်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး၊ သူမ၏ လှပသော အနုပညာဟန်ပန်များ အားလုံးမှာလည်း လုံးဝ (လုံးဝ) ပျက်စီးသွားရတော့မည် ဖြစ်ချေသည်။