အခန်း (၁၄၅-၁၄၇)

အခန်း (၁၄၅) - မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း သံသယဝင်ခြင်း.. မင်းလည်း ကမ္ဘာကူးလာတဲ့သူလား

~မွန်းလွဲပိုင်း အချိန်။

ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ စားသောက်ဆောင် (ယခင် အောက်ခြေတပည့်များ၏ စားသောက်ဆောင်ဟောင်း) ၌ ဖြစ်၏။

စားသောက်ဆောင်ဟု အမည်တပ်ထားသော်လည်း... ဤနေရာမှာ ထူးဆန်းသော ဟင်းလျာများအတွက် အကြီးစား စမ်းသပ်စခန်းကြီးတစ်ခု သို့မဟုတ် ဇီဝလက်နက် သုတေသန ဌာနကြီးတစ်ခုနှင့် ပို၍ တူနေသည်။ လေထုအတွင်း၌ တူးခြစ်နေသော အကင်နံ့များ၊ ချဉ်စူးစူး အကျိအချွဲနံ့များ၊ အမည်မသိ ဆေးမြစ်များ၏ ခါးသက်သက် အနံ့များနှင့် ခြေထောက်နံ့များပင် ရောနှောနေသဖြင့်... တကယ့်ကို ရှုပ်ထွေးလှသော ‘ရနံ့’ ကြီး တစ်ခုကို ဖန်တီးပေးနေတော့၏။

ဆုချင်းကောသည် အက်ကွဲနေသော ပန်းကန်လုံးလေး တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ... အထဲရှိ တုန်ခါနေသော၊ အစိမ်းရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသည့် ကျောက်ကျောတုံးကဲ့သို့ အရာကြီးကို ကြည့်ရင်း အလွန်တရာ အခက်တွေ့နေရှာသည်။

ဒါက ကျောက်ကပ်ကြော် ၏ အထူးဟင်းလျာ ‘အကျိအချွဲ မိစ္ဆာ အစိမ်းသုပ်’ ဖြစ်ပြီး... မုန်လာဥဖြူ၊ ရှာလကာရည်တို့နှင့် တွဲဖက် စားသုံးရခြင်း ဖြစ်၏။ ၎င်းတွင် ကော်လာဂျင် ဓာတ်များ ကြွယ်ဝစွာ ပါဝင်သဖြင့် အသားအရေကို လှပစေရုံသာမက၊ အဆိပ်ခံနိုင်ရည်ကိုလည်း အနည်းငယ် တိုးပွားစေသည်ဟု ဆိုကြသည်။

“ညီမလေး... စားလေ။ အားမနာနဲ့နော်။ ကျောက်ကပ်ကြီးရဲ့ လက်ရာကတော့ တကယ့်ကို ရှယ်ပဲဗျို့”

မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော ဝက်ပုတ်ကြီး ဝမ်သဲ့ဖာသည် တူးခြစ်နေပြီး အထဲ၌ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေသေးသော တောဝက်ပေါင်ကင်ကြီးကို ကိုက်ဖြတ်ရင်း... ပါးစပ်မှ ဆီများ တစက်စက် ကျကာ အားတက်သရော နှုတ်ဆက်နေသည်။

ဆုချင်းကောသည် ဗိုက်ထဲမှ အန်ချင်လာသည့် ခံစားချက်ကို အတင်းဖိသိပ်ကာ၊ ငိုတာထက် ဆိုးရွားသော အပြုံးတစ်ခုကို ညှစ်ထုတ်ပြလိုက်ရရှာ၏။

“စီနီယာ အစ်ကိုကြီးရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မက... ကျွန်မက အစာအိမ် အနားပေးနေတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီမို့လို့... အစားအသောက်တွေကို သိပ်မစားချင်တော့လို့ပါရှင်”

“အစာအိမ် အနားပေးတာကြီးက အရမ်း ပျင်းစရာ ကောင်းတယ်ဗျာ။ လူ့ဘဝဆိုတာ စားဖို့သောက်ဖို့ပဲ ရှိတာလေ။ ဗိုက်ဝအောင် မစားဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ကျင့်ကြံဖို့ အားရှိမှာလဲဗျ”

ဘေးနားရှိ မျက်မှန်တပ်ထားပြီး လိမ္မာရေးခြားရှိသည့် အထက်တန်း ခွေးပေါက်လေးနှင့် တူသော ကစားသမား တစ်ဦးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ တူကို စားပွဲပေါ် ပစ်ချကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“ဟူး... ဒီဂိမ်းထဲက အစားအသောက်တွေကို အပြင်ကမ္ဘာကို သယ်သွားလို့ ရရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲဗျာ။ အဲ့ဒါဆိုရင် ကျောင်းက စားသောက်ဆောင်က ဝက်စာထက် ဆိုးတဲ့ ဟင်းတွေကို စားစရာ မလိုတော့ဘူးလေ”

“အာ..ကျောင်းအကြောင်း မပြောစမ်းပါနဲ့... ခေါင်းကို ကိုက်လာတာပဲ"

အခြား ကစားသမား တစ်ဦးကလည်း နာကျင်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ဝင်ပြောသည်။

“..ငါ့ရဲ့ သင်္ချာ အိမ်စာတွေတောင် မလုပ်ရသေးဘူး။ ဒီ တွက်ချက်မှုတွေက လူကို သတ်နေတာပဲ။ အမြန် မထပ်ရင်... ကျောင်းအုပ်ကြီးက ..ငါ့ကို စာမေးပွဲ ကျခိုင်းတော့မှာ”

“ဒါလေးက ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ တြီဂိုနိုမေထြီ တွက်ရတာကမှ တကယ့် အိပ်မက်ဆိုး အစစ်ပဲဗျို့”

အိမ်စာ မလုပ်နိုင်သူ ဟု အမည်ရသော တပည့်လေးမှာ ရုတ်တရက် သူ၏ ခေါင်းကို အတင်း အုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး... မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ တရုတ်ကျောင်းသားများ၏ မျိုးရိုးဗီဇထဲအထိ စွဲမြဲနေသော သင်္ချာ ပုံသေနည်း တစ်ခုကို မသိစိတ်မှ ရေရွတ်လိုက်၏။

“မဂဏန်း ပြောင်းလဲခြင်း... စုံဂဏန်း မပြောင်းလဲခြင်း...”

စားသောက်ချင်ယောင် ဆောင်ရင်း တစ်ဖက်မှ ..သူတို့၏ စကားများကို ခိုးနားထောင်ကာ... ‘သင်္ချာ’ နှင့် ‘စာမေးပွဲကျခြင်း’ ဆိုသည့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ဝေါဟာရများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို စဉ်းစားနေသော ဆုချင်းကောသည်... ထိုစကားလုံးလေးလုံးကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားမှုများ ရပ်တန့်သွားသည်။

“မ... ပြောင်းလဲခြင်း... စုံ... မ... ပြောင်းလဲခြင်း... တဲ့လား”

သူမသည် ထိုစကားလုံးများကို စိတ်ထဲမှ အကြိမ်ကြိမ် ရေရွတ်နေမိပြီး... သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ကြည်လေးနက်လာတော့၏။

‘မ’ ဆိုသည်မှာ ယန်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ အမှန်တရားနှင့် ပြောင်းလဲခြင်း၊ စကြာဝဠာအတွင်းရှိ အဆုံးအစမဲ့သော အပြောင်းအလဲများကို ညွှန်းဆိုခြင်း ဖြစ်၏။ ‘စုံ’ ဆိုသည်မှာ ယင်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ ပေါင်းစပ်ခြင်းနှင့် တည်မြဲခြင်း၊ အရာခပ်သိမ်း၏ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိသော အမှန်တရားကို ညွှန်းဆိုခြင်း ဖြစ်၏။

‘မဂဏန်း ပြောင်းလဲခြင်း... စုံဂဏန်း မပြောင်းလဲခြင်း...” ဆိုတာ... ဒါဟာ ယင်နဲ့ ယန် သဘောတရားတွေကို ရှင်းပြနေတာများလား။ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အခင်းအကျင်းတွေ ပြောင်းလဲမှုကို ထိန်းချုပ်ထားတဲ့... ဒြပ်စင်ငါးပါးရဲ့ အမြင့်ဆုံးသော စည်းမျဉ်းကြီးကို ဆိုလိုတာများလား’

ဆုချင်းကောမှာ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်သွားရတော့သည်။ ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသော သူမသည် အခင်းအကျင်း ပညာရပ်များနှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်တရာ ကျယ်ပြန့်သော ဗဟုသုတများ ရှိသည်။

ရိုးရှင်းလှသည်ဟု ထင်ရသော ဤစကားလုံး အနည်းငယ်မှာ... သေသေချာချာ စဉ်းစားကြည့်လေလေ၊ နက်နဲလှသော လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖော်ပြနေလေလေပင်။

စကြာဝဠာ၏ အခြေခံအကျဆုံးနှင့် အရေးအကြီးဆုံးသော အမှန်တရားများကို ထည့်သွင်းထားသည့်အလား ထင်မှတ်ရ၏။

ကြည့်ရတာ ရူးသွပ်ပြီး ပျော်ပါးနေပုံ ရတဲ့ ဒီတပည့်တွေဟာ... တကယ်တော့ အလွန်ကို နက်နဲတဲ့ တာအိုးတွေကို ဆွေးနွေးနေကြတာပါလား။

သူမသည် မတတ်သာဘဲ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး... အိမ်စာ မလုပ်နိုင်သူ ဟု အမည်ရသော ထိုလူငယ်လေးကို အလွန်တရာ အံ့သြမှုများ၊ စူးစမ်းမှုများနှင့်... လေးစားမှုများပင် ပါဝင်နေသည့် အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဤအကြည့်လေးကို... မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဝမ်သဲ့ဖာက ချက်ချင်းပင် ဖမ်းမိသွား၏။

ဝမ်သဲ့ဖာမှာ ကြောင်သွားရ၏။

သူသည် သင်္ချာ ပုံသေနည်းများကို ရေရွတ်နေဆဲ ဖြစ်သော ခွေးပေါက်လေးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး... ‘တုန်လှုပ်နေပုံ’ နှင့် တွေးတောနေပုံ ရသော ဆုချင်းကောကို တစ်လှည့် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

မယုံနိုင်စရာ ကောင်းသော်လည်း အလွန်ပင် ယုတ္တိရှိလှသော အတွေးတစ်ခုက... သူ၏ ခေါင်းထဲတွင် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့၏။

မဖြစ်နိုင်ဘူး...။

ဒီ အန်ပီစီလေးက... ဒါကို နားလည်တယ် ဟုတ်လား။

ဝမ်သဲ့ဖာသည် ဆုချင်းကော၏ အနားသို့ ရုတ်တရက် တိုးကပ်သွားပြီး၊ အသံကို နှိမ့်ကာ... သူလျှိုများ လျှို့ဝှက် တွေ့ဆုံနေသည့်အလား လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လေသံဖြင့် အကဲစမ်းလျက် စကားဆက်လိုက်၏။

“သင်္ကေတတွေက... လေးပုံတစ်ပုံကို ကြည့်ရမယ်လေ... ဟုတ်လား”

ဆုချင်းကောမှာ ထပ်မံ၍ မှင်သက်သွားရပြန်၏။

“သင်္ကေတ... လေးပုံတစ်ပုံကို ကြည့်ရမယ်... ဟုတ်လား”

‘သင်္ကေတ’ ဆိုသည်မှာ အခင်းအကျင်း မန္တန်များ၏ အမိန့်ပေးချက် ဖြစ်ပြီး၊ ‘လေးပုံတစ်ပုံ’ သို့မဟုတ် ‘ကန့်သတ်ချက်’ ဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ နယ်နိမိတ်ပင် ဖြစ်၏။

ဆိုလိုတာက... အရာခပ်သိမ်းရဲ့ အသွင်သဏ္ဌာန်တွေနဲ့ မန္တန်တွေရဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကို လေ့လာကြည့်ရှုခြင်းအားဖြင့်... လောကကြီးရဲ့ နယ်နိမိတ်တွေနဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ဖော်ထုတ်ရမယ် ဆိုတဲ့ သဘောများလား။

ဘုရားရေ...။ ဒီ စာကြောင်း နှစ်ကြောင်းကို ပေါင်းလိုက်မယ်ဆိုရင်... ဒါဟာ ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ မူလအစကို တိုက်ရိုက် ညွှန်ပြနေပြီး အခင်းအကျင်းတွေရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ပေးနိုင်မယ့်... အမြင့်ဆုံးသော စိတ်စွမ်းအင် ကျင့်စဉ်ကြီး တစ်ခုပဲ မဟုတ်လား။

ဆုချင်းကောသည် လေတစ်ချက်ကို အဝရှူလိုက်ပြီးနောက်... သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်တရာ တည်ကြည်လေးနက်လာတော့သည်။

သူမသည် ဝမ်သဲ့ဖာကို ကြည့်ကာ ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး... အလွန် အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခုကို ဆွေးနွေးနေသည့်အလား လေးလေးနက်နက် ဆိုလိုက်၏။

“စီနီယာ အစ်ကိုကြီးရဲ့ အမြင်က တကယ့်ကို ထက်မြက်လှပါတယ်။ အစ်ကိုကြီးရဲ့ စကားတွေက... တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ် ပြည့်ဝလွန်းလို့... ညီမလေးမှာ တကယ့်ကို အလင်းပွင့်သွားရပြီး ဗဟုသုတတွေ အများကြီး ရလိုက်ပါတယ်ရှင်”

“ဝုန်း...”

ကစားသမားများ အတွက်မူ... ဤစကားများမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရသည်။

ဘုရားရေ။

ဝမ်သဲ့ဖာသည် ခုံပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ခုန်ထလိုက်ပြီး ဆုချင်းကောကို လက်ညှိုးထိုးကာ... သူ၏ ဝဖြိုးလှသော မျက်နှာကြီးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေပြီး၊ လက်ချောင်းများပင် ဆတ်ဆတ်တုန်နေတော့၏။

“သူ ပြန်ဖြေနိုင်တယ်ဟေ့။ သူ တကယ် ပြန်ဖြေနိုင်တယ်ဗျို့”

“သူက ကျုပ်တို့ထဲက တစ်ယောက်ပဲ။ သူလည်း ကမ္ဘာကူးလာတဲ့သူ တစ်ယောက်ပဲဟေ့။ ဒါမှမဟုတ်... ဂိမ်း ဖန်တီးသူတွေက ထည့်ပေးထားတဲ့ လျှို့ဝှက် အန်ပီစီပဲ ဖြစ်ရမယ်ဗျို့”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကစားသမားများမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ရူးသွပ်သွားကြပြီး... အစားအသောက်များကို ပစ်ချကာ သူမ၏ အနားသို့ ဝိုင်းအုံလာကြတော့၏။

“တကယ်လား။ ကျုပ်လည်း စမ်းကြည့်ချင်တယ်ဗျို့”

ကျွမ်းကျင် ကစားသမား ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် က လူအုပ်ကို တိုးထွက်လာပြီး၊ ဆုချင်းကောကို တည်ကြည်လေးနက်စွာ လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။ ထို့နောက် သက်တံတစ်တန်းပမာ အရှိန်အဝါ အပြည့်ဖြင့် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ကောင်းကင်ဘုရင်က မြေကြီးပေါ်က ကျားကို ဖိနှိပ်ထားတယ်”

ဆုချင်းကောသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဦးနှောက်ကို အမြန်ဆုံး အလုပ်လုပ်စေလိုက်၏။

‘ကောင်းကင်ဘုရင်’ က ‘မြေကြီးပေါ်က ကျား’ ကို ဖိနှိပ်ထားတယ် ဟုတ်လား။ ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ တာအိုကနေပြီး မြေကြီးပေါ်က မိစ္ဆာတွေကို ဖိနှိပ်ထားတယ်လို့ တင်စားတာများလား။ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး မန္တန်တစ်ခုများလား။ ဒါမှမဟုတ် အခင်းအကျင်း တစ်ခုခုရဲ့ အဓိက သော့ချက် စကားလုံးများလား။

ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူမသည် တစ်ဖက်လူ၏ အရှိန်အဝါနှင့် လိုက်ဖက်မည့် အဖြေတစ်ခုကို ပေးသင့်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။ သို့မှသာ သူမသည်လည်း ‘ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူ’ တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ပြသနိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။ သူမသည် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းသည့် အကြောင်းများနှင့် ပတ်သက်၍ ဂိုဏ်း၏ ကျမ်းစာများတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်များကို ပြန်လည် စဉ်းစားလိုက်ပြီး... တည်ကြည်လေးနက်စွာပင် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်၏။

“မျှော်စင်ကြီးက... မြစ်စောင့် မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းထားတယ်လေ”

တစ်ဖက်လူက ဘာကြောင့် မျှော်စင်ကို အသုံးပြုပြီး မြစ်စောင့်မိစ္ဆာကို နှိမ်နင်းရသလဲ ဆိုတာကို သူမ မသိသော်လည်း... ကျင့်ကြံခြင်း လောကတွင် မျှော်စင် ပုံစံ မှော်ရတနာများကို ရေဓာတ်ရှိသော မိစ္ဆာများ နှိမ်နင်းရာတွင် အသုံးပြုလေ့ရှိသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် ဤအဖြေမှာ အလွန်ပင် ယုတ္တိရှိလှပေသည်။

“သောက်ကျိုးနည်း... တကယ့်ကို အံ့မခန်းပဲ၊ အကုန်လုံး ကွက်တိ ပြန်ဖြေနိုင်တာပဲဟေ့”

ကစားသမားများမှာ လုံးဝကို ရူးသွပ်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ခါဆိုရင် တိုက်ဆိုင်တာလို့ ပြောလို့ ရပေမယ့်... နှစ်ခါဆက်တိုက် ဆိုရင်တော့ ဒါဟာ ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေပဲလေ။ ဒီမိန်းကလေးက သေချာပေါက် ငါတို့ရဲ့ ဇာတိမြေက လာတဲ့ သူပဲ ဖြစ်ရမယ်။

“နန်းတွင်း ကျောက်စိမ်း သေရည်...” ဇွဲမလျှော့သေးသော ကစားသမား တစ်ဦးက အနောက်မှနေ၍ ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဆုချင်းကော အနည်းငယ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားရသည်။

နန်းတွင်း ကျောက်စိမ်း သေရည် တဲ့လား။ ဒါက လူ့လောကက ဧကရာဇ်တွေ သောက်တဲ့ သေရည် နာမည်နဲ့ တူနေပါလား။

သို့သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မျှော်လင့်ချက် ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ... သူမသည် မိမိ၏ ထူးချွန်လှသော ဆက်စပ်တွေးတောနိုင်စွမ်းကို အသုံးပြုကာ... သူတို့သည် တန်ဖိုးကြီး ဝိညာဉ်သေရည် တစ်မျိုး၏ ဈေးနှုန်းကို မေးနေခြင်း၊ သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက် သင်္ကေတ တစ်ခုခုကို မေးနေခြင်း ဖြစ်မည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်၏။

ကျင့်ကြံခြင်း လောက၌ “၁၈၀” ဆိုသည်မှာ စက်ဝန်းတစ်ခု လည်ပတ်မှု ရက်အရေအတွက်၏ တစ်ဝက် ဖြစ်ပြီး၊ မင်္ဂလာရှိသော ကိန်းဂဏန်း တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်လေ့ ရှိကြသည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် ကိန်းဂဏန်း တစ်ခုဖြင့် စမ်းသပ် ဖြေကြားလိုက်၏။

“တစ်ရာ့... ရှစ်ဆယ် ခွက် တဲ့လားရှင်”

“ရှယ်ပဲဗျာ။ သူက ဈေးနှုန်းကိုတောင် သိနေသေးတာပဲဟေ့”

မေးခွန်းမေးခဲ့သော ကစားသမားမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ဝဲလာရရှာသည်။ သူသည် ဆုချင်းကော၏ လက်ကို ဆွဲကိုင်ရန် အပြေးအလွှား ရှေ့တိုးလာပြီး... နှစ်ပေါင်းများစွာ ကွဲကွာနေခဲ့သော ဆွေမျိုးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည့်အလား ပြောလိုက်၏။

“ရွာသားချင်းဗျို့... ဆွေမျိုးတွေပဲဗျာ။ မင်း ဘယ်တုန်းက ဒီကို ကူးလာတာလဲ။ မင်းမှာကော စနစ် ပါလာသေးလား။ မင်းရဲ့ တာဝန်က ဘာလဲဗျ”

ဆုချင်းကောမှာ ဤရုတ်တရက် ဆန်လှသော နွေးထွေးမှုကြောင့် လန့်သွားပြီး၊ ခြေတစ်လှမ်း အနောက်ဆုတ်လိုက်ကာ... ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေပြီး သတိထားနေသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ပြန်မေးလိုက်၏။

“စီနီယာ အစ်ကိုကြီး... ဘာကို ဆိုလိုတာလဲရှင်။ ဘာ ကမ္ဘာကူးလာတာလဲ... ဘာ စနစ်လဲရှင်။ ညီမလေးက... ဘာမှ နားမလည်ပါဘူးရှင်”

သူမ၏ ‘ဟန်ဆောင် အ ကြောင်တိုက်’ နေမှုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ... ကစားသမားများသည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး နားလည်မှုရှိသော အကြည့်များဖြင့် ပြုံးလိုက်ကြသည်။

“အော်... ငါ သဘောပေါက်ပြီ”

ဝမ်သဲ့ဖာက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မျက်နှာထားဖြင့်... စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ထိုကစားသမားကို အနောက်သို့ ဆွဲယူလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။

“ဆက်မမေးနဲ့တော့လေ။ သူ့မှာ ‘ကန့်သတ်ချက်’ တွေ ရှိနေလို့ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါမှမဟုတ် သူက ‘လျှို့ဝှက် တာဝန်’ တစ်ခုခုကို လုပ်နေရလို့ ကိုယ်ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို ဖွင့်ပြောလို့ မရတာ နေမှာပေါ့။ ကမ္ဘာကူးတဲ့ ဝတ္ထုတွေထဲမှာ အမြဲတမ်း အဲ့ဒီလို ရေးထားတတ်တယ် မဟုတ်လား”

“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်။ အားလုံးပဲ သဘောပေါက်လိုက်ကြ။ ကျုပ်တို့ သိပေမယ့် ထုတ်မပြောကြနဲ့နော်”

“ဒီဂိမ်းထဲက အန်ပီစီတွေရဲ့ ဉာဏ်ရည်က ဒီလောက်အထိ မြင့်မားနေလိမ့်မယ်လို့ တကယ် မထင်ထားဘူးဗျာ။ ဒါမှမဟုတ် ဂိမ်း ဖန်တီးသူတွေက တကယ်ပဲ ကမ္ဘာကူးလာတဲ့ အီစတာ ကြက်ဥ အန်ပီစီ တစ်ကောင်ကို ထည့်ပေးထားတာများလား မသိဘူးနော်”

ကစားသမားများက ဆုချင်းကောကို ကြည့်သည့် အကြည့်များမှာ လုံးဝ (လုံးဝ) ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သာမန် လှပသော အမျိုးသမီး အန်ပီစီလေး တစ်ဦးကို ကြည့်သည့် အကြည့်မျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ... ရင်းနှီးမှုများ၊ စပ်စုချင်စိတ်များနှင့် “ကျုပ်တို့က တစ်ဖွဲ့တည်းသားတွေပဲလေ” ဆိုသည့် နားလည်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့် အကြည့်များ ဖြစ်သွားတော့၏။

“ညီမလေး... ကျုပ်တို့က တစ်ဖွဲ့တည်းသားတွေ ဆိုမှတော့... အခုကစပြီး မင်းကို အစ်ကိုပဲ ကာကွယ်ပေးတော့မယ်”

“မင်း ဘာ လက်နက်ကိရိယာ လိုချင်လဲဆိုတာ သာ ပြောလိုက်။ ဟော့ပေါ့ စားချင်လား... အကင် စားချင်လား... အစ်ကို ကိုယ်တိုင် လုပ်ကျွေးမယ်။ ဟာသတွေ နားထောင်ချင်လား... အစ်ကိုက ဟင်းနာမည်တွေကို ဟာသလေးတွေနဲ့ ရောပြီး ပြောပြမယ်လေ”

ရုတ်တရက်ကြီး ပိုမို နွေးထွေးလာကြပြီး... အနည်းငယ် ‘ရူးသွပ်’ သွားသည့်အလား ဖြစ်နေသော စီနီယာ အစ်ကိုကြီးများကို ကြည့်ရင်း... ဆုချင်းကော၏ သံသယများမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းလာတော့သည်။

ကမ္ဘာကူးလာတယ် ဟုတ်လား။ စနစ် တဲ့လား။ ရွာသားချင်း တဲ့လား။ ဒီ စကားလုံးတွေက... ရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက် ဘာသာစကားတွေများလား။ ဒါမှမဟုတ် မိစ္ဆာဂိုဏ်း အတွင်းက အဆင့်မြင့် လျှို့ဝှက် ကုဒ်တွေများလား။ ပြီးတော့ ခုနက သူတို့ ပြောသွားတဲ့ သင်္ကေတ စကားလုံးတွေ... ကြည့်ရတာ ငါ.. စာမေးပွဲ အောင်သွားတယ် ဆိုပေမယ့်... ဒီ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှတဲ့ ဂိုဏ်းကြီးထဲကို အပြည့်အဝ ဝင်ဆံ့နိုင်ဖို့က အများကြီး လိုသေးတယ် ထင်ပါတယ်။

ဆုချင်းကောသည် နားလည်ရ ခက်ခဲလှသော ဤ ‘လျှို့ဝှက် ကုဒ်များ’ အားလုံးကို အလွတ်ကျက်မှတ်ထားပြီး... ချင်းယန်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးနှင့် အကြီးအကဲများထံသို့ ပေးပို့ကာ အဓိပ္ပာယ် ဖော်ထုတ်ခိုင်းရန် စိတ်ထဲမှ ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ဤစကားလုံးများ အတွင်း၌ လောကကြီးကို တုန်လှုပ်စေမည့် လျှို့ဝှက်ချက်ကြီး တစ်ခု ပုန်းကွယ်နေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

အခန်း (၁၄၆) - ဗားရှင်းအသစ် အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း.. စတုတ္ထကပ်ဘေး အလုံးအရင်းနှင့် ရောက်ရှိလာခြင်း

~နောက်တစ်နေ့ နံနက်ခင်း။ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ပင်မတောင်ထိပ်၌ ဖြစ်၏။

အရုဏ်ဦး နေရောင်ခြည်သည် မြူခိုးများကို ဖောက်ထွင်းလျက်... အနည်းငယ် ထူးဆန်းသော်လည်း အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော (တရားမဝင် အဆောက်အဦးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော) ဤဂိုဏ်းလေးအပေါ်သို့ ကျရောက်လာချိန်တွင်... ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌မူ ကြီးမားလှသော လှုပ်ရှားမှုကြီး တစ်ခုကို ပြင်ဆင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်းချန်သည် ပလ္လင်ထက်ဝယ် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်လျက်... စနစ်၏ နောက်ခံ မျက်နှာပြင်ရှိ ပြည့်လျှံနေသော စွမ်းအင်တန်းကြီးနှင့်၊ မြေပုံပေါ်ရှိ သွေးနီရောင်ဖြင့် တဖျတ်ဖျတ် လက်နေသော ‘မိစ္ဆာပေါင်း သောင်းခြောက်ထောင် ညီလာခံ’ ၏ တည်နေရာကို ကြည့်နေသည်။

“မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ရဲ့ အကြီးစား ပွဲတော်ကြီးကို သွားဖို့အတွက်... အခုရှိနေတဲ့ ဝါရင့် ကစားသမား အယောက် တစ်ရာလောက်နဲ့တော့ လုံးဝ (လုံးဝ) မလုံလောက်သေးဘူး”

ကျန်းချန်သည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း... သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပါးနပ်လှသော အလင်းတန်းများ တောက်ပသွားတော့၏။

“အဲ့ဒီလို နေရာမျိုးမှာ... လူများလေလေ၊ ပိုပြီး ရှုပ်ထွေးလေလေပဲ... ပိုရှုပ်လေလေ၊ လစ်ထွက်ဖို့ ပိုလွယ်လေလေပဲလေ။ ပြီးတော့ ဂိုဏ်းရဲ့ တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းစဉ်တွေကလည်း အကန့်အသတ်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့... အလုပ်သမားတွေ (ကြက်သွန်မြိတ်လေးတွေ) ထပ်ပြီး လိုအပ်နေပြီ”

သူသည် လက်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ကာ... စနစ်အတွင်း၌ အချိန်အတော်ကြာ မေ့လျော့ထားခဲ့သော ‘တပည့်သစ် ခေါ်ယူခြင်း’ အကွက်လေးကို နှိပ်လိုက်၏။

ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ အယောက် ဆယ်ဂဏန်း၊ ရာဂဏန်းမျှသာ ခေါ်ယူသည့် အသေးစား လုပ်ငန်းစဉ် မဟုတ်တော့ပေ။ ဂိုဏ်း၏ အဆင့် တိုးတက်လာမှုနှင့်အတူ၊ မှောင်ခိုဈေးကွက်မှ အရင်းအမြစ်များ ဝင်ရောက်လာမှုကြောင့်... စနစ်၏ ခံနိုင်ရည် စွမ်းအားမှာလည်း အရည်အသွေးပိုင်းဆိုင်ရာ အချိုးအကွေ့ တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါသည်။

ကျန်းချန်သည် လေတစ်ချက်ကို အဝရှူလိုက်ပြီး... မည်သည့် တုံ့ဆိုင်းမှုမှ မရှိဘဲ လူဦးရေ ကန့်သတ်ချက်ကို အမြင့်ဆုံး ဖြစ်သော အယောက် သုံးထောင် အထိ တိုးမြှင့်လိုက်တော့သည်။

“စနစ်... ‘အိုးပင်း ဘီတာ ဗားရှင်း ၃.၀’ ကို စတင်ကြောင်း ကြေညာလိုက်”

“စတုတ္ထကပ်ဘေးရဲ့ ရေလှိုင်းကြီးက... ဒီကမ္ဘာလောကကြီး တစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ လွှမ်းခြုံသွားပါစေတော့”

---

ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ကျောက်ကွင်းပြင်ကျယ်၌၊

ထိုအချိန်တွင် ဆုချင်းကောသည် ဧရာမ တံမြက်စည်းကြီး တစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ တွေဝေစွာ တံမြက်စည်း လှည်းနေသည်။ သူမသည် ယမန်နေ့က ကြားခဲ့ရသော “မဂဏန်း ပြောင်းလဲခြင်း... စုံဂဏန်း မပြောင်းလဲခြင်း” ဆိုသည့် စကားလုံးများကို ပြန်လည် တွေးတောနေဆဲ ဖြစ်ပြီး... ထိုစကားလုံးများ အတွင်း၌ ပါဝင်နေသော အခင်းအကျင်း ပညာရပ်၏ နက်နဲလှသည့် အမှန်တရားများကို စဉ်းစားနေမိခြင်း ဖြစ်၏။

‘ဝါရင့် လက်ရွေးစင် တပည့် အယောက် တစ်ရာကျော်တောင်မှ... တစ်ယောက်ချင်းစီတိုင်းက ဒီလောက်အထိ အစွမ်းတွေကို ဖုံးကွယ်ထားကြတာ... ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ်ဆိုတာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာ ကောင်းလွန်းပါတယ်’

သူမ စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချနေစဉ်မှာပင်...

“ဝုန်း...”

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ပြိုလဲကျလာတော့မည့်အလား... နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံ တစ်ခုမှာ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အထက် ကောင်းကင်ယံ၌ မည်သည့် ကြိုတင် အသိပေးချက်မှ မရှိဘဲ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပင်မတောင်ထိပ်ကြီး တစ်ခုလုံးမှာလည်း ဧရာမ သတ္တဝါကြီး တစ်ကောင် ဆင်းသက်လာတော့မည့်အလား ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတော့၏။

“ရန်သူတွေ ဝင်တိုက်တာလား”

ဆုချင်းကော၏ မျက်နှာထား လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် တံမြက်စည်းကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး... ခါးမှ သံဓားကို ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်ကာ ကောင်းကင်ယံသို့ သတိကြီးစွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်၏။

သို့သော်လည်း မည်သည့် ရန်သူမှ ရှိမနေခဲ့ပေ။

ကျောက်ကွင်းပြင်ကျယ်၏ တည့်တည့် ကောင်းကင်ယံထက်ဝယ်... ပေရာချီ ရှည်လျားလှသော ရွှေရောင် အက်ကွဲကြောင်းကြီး တစ်ခုမှာ ဟင်းလင်းပြင် လေဟာနယ်ကို ဆွဲဖြဲလျက် ရုတ်တရက် ပွင့်ထွက်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။ ထိုအက်ကွဲကြောင်းအတွင်း၌ အလင်းတန်းများ တဖျတ်ဖျတ် လက်နေပြီး၊ မရေမတွက်နိုင်သော နက်နဲလှသည့် မှော်စာလုံးများမှာလည်း တုန်ခါနေကာ... သူမ၏ ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သည့် အလွန်တရာ ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်နေတော့၏။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုအက်ကွဲကြောင်းကြီးမှာ ဧရာမ ပါးစပ်ပေါက်ကြီး တစ်ခုပမာ အပြည့်အဝ ပွင့်ဟသွားသည်။

“ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်... ဝှစ်...”

မရေမတွက်နိုင်သော အလင်းဖြူတန်းများမှာ... သိပ်သည်းလှသော ကြယ်ကြွေမိုးများပမာ လေခွင်းသံများနှင့်အတူ ထိုအက်ကွဲကြောင်းကြီး အတွင်းမှနေ၍ ရူးသွပ်စွာ ကျဆင်းလာတော့၏။

မြင်ကွင်းမှာ အလွန်တရာ ကြီးကျယ်ခမ်းနားလှသလို၊ အလွန်တရာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

“ဒါ... ဒါက ဘာ မှော်ပညာကြီးလဲ”

ဆုချင်းကော၏ လှပသော မျက်ဝန်းလေးများမှာ ပြူးကျယ်သွားပြီး၊ ချယ်ရီသီးလေးပမာ နှုတ်ခမ်းလေးမှာလည်း “အို” ပုံစံလေး ဖြစ်သွားကာ လုံးဝ (လုံးဝ) ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရတော့သည်။

ပဲစေ့တွေကို ကြဲပြီး စစ်တပ် ဖန်တီးလိုက်တာလား။ ကောင်းကင်ဘုံက စစ်တပ်ကြီး ဆင်းသက်လာတာလား။

သူမ သေချာ မစဉ်းစားနိုင်သေးမီမှာပင်... ထိုအလင်းဖြူတန်းများမှာ ကျောက်ကွင်းပြင်ပေါ်သို့၊ တောင်နောက်ဘက်သို့၊ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အမိုးပေါ်သို့ပင် အုန်းခနဲ၊ ဒုန်းခနဲ ကျရောက်လာကြပြီ ဖြစ်သည်။

အလင်းတန်းများ လွင့်စင်သွားသည့် အခါတွင်မူ... အတွင်းရှိ လူရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာတော့၏။

တောင်ကုန်း တစ်ခုလုံး ဖုံးလွှမ်းသွားမတတ် ပြည့်နှက်နေသော လူအုပ်ကြီးပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

စနစ်မှ ထောက်ပံ့ပေးထားသော အတွင်းခံ ဘောင်းဘီတို (အမျိုးသား) များနှင့် အင်္ကျီလက်ပြတ် (အမျိုးသမီး) များကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားကြပြီး... ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသော်လည်း အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည့် ကစားသမားသစ် သုံးထောင်တိတိမှာ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ နေရာအနှံ့အပြားသို့ ချက်ချင်းပင် ရောက်ရှိလာကြတော့၏။

ယခင်က ကျယ်ပြောလှသော ကျောက်ကွင်းပြင်ကြီးမှာ ယခုအခါ ခြေချစရာ နေရာပင် မရှိတော့လောက်အောင် ပြည့်ကျပ်သွားပြီး... ဖွင့်ခါစ စားသောက်ဆိုင်ကြီး တစ်ခုအတွင်း လူများ တိုးဝှေ့နေကြသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။

ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်...

ယခင်က လူတစ်ရာ၏ အော်ဟစ်သံထက် အဆပေါင်း သုံးဆယ်မျှ ပိုမို ကျယ်လောင်လှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

“အိုး... ရပြီဟေ့။ ငါ နောက်ဆုံးတော့လည်း ဝင်ခွင့် ရသွားပြီ”

“ဒါဟာ ဒဏ္ဍာရီထဲက ‘ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ တာအို’ ဂိမ်းကြီးလား။ ဒီ ဂရပ်ဖစ်တွေကို ကြည့်စမ်းပါဦးဗျာ။ အဲ့ဒီ အာကာသ သင်္ဘောကြီးတွေကို ကြည့်စမ်း။ ပျော်လွန်းလို့ သေတော့မယ်ဟေ့”

“အန်ပီစီ ရွေးတဲ့ နေရာကော ဘယ်မှာလဲ။ ..ငါ့ အန်ပီစီ မျက်နှာကို ..ငါ့ဘာသာ ပြင်ချင်တယ်လေ။ ဘာလို့ ပြင်လို့ မရတာလဲ။ ဒီလို ရိုးရိုး မျက်နှာကြီးနဲ့တော့ မနေချင်ဘူး”

“ဟားဟားဟား...နေရာတစ်နေရာ ရသွားပြီ။ ..ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း အိပ်မက်ကြီး စတင်ပြီ”

ပါးစပ်ပေါင်း များစွာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း အော်ဟစ်လိုက်သော အသံကြီးမှာ... မိစ္ဆာများ၏ ရွတ်ဆိုသံကြီး တစ်ခုပမာ ဖြစ်နေပြီး တောင်ကာကွယ်ရေး မဟာအခင်းအကျင်း၏ အကာအကွယ် တံတိုင်းကြီးကိုပင် တုန်ခါသွားစေတော့၏။

ဆုချင်းကောသည် လူအုပ်၏ အစွန်အဖျားတွင် ရပ်လျက်... မိစ္ဆာများ ကခုန်နေသည့်အလား ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဤမြင်ကွင်းကြီးကို ကြည့်ကာ၊ သူမ၏ ဦးနှောက်မှာ လုံးဝ (လုံးဝ) အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီလူတွေက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ။ ဟင်းလင်းပြင် လေဟာနယ် ကနေ ဆင့်ခေါ်လိုက်တာလား။ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာ တပည့် သုံးထောင်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်တယ် ဟုတ်လား။ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါတွေကို ကြည့်ရတာ... ဘာကျင့်စဉ်မှ မရှိသေးတဲ့ (သာမန်လူတွေ) ဆိုပေမဲ့... သူတို့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့... လူသတ်ချင်နေတဲ့ (ပြဿနာ ရှာချင်နေတဲ့) အကြည့်တွေပဲလေ။ အရင်က ဟို မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ အယောက် တစ်ရာကျော်ရဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းပဲ မဟုတ်လား။

“ဒါ... ဒါဟာ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အင်အားပဲလား။ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံနဲ့တင် တခြားကမ္ဘာက မိစ္ဆာစစ်တပ်ကြီး တစ်ခုလုံးကို ဆင့်ခေါ်နိုင်တယ် တဲ့လား”

ဆုချင်းကော၏ ရင်ထဲတွင် အတိုင်းအဆမရှိသော မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများနှင့် အားငယ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့၏။ သူမသည် ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ အင်အားကို အပြည့်အဝ သိရှိသွားပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း... သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်မှာ ရေခဲတောင်၏ ထိပ်ဖျားလေးသာ ရှိသေးကြောင်း ယခုမှပင် သဘောပေါက်သွားရရှာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ‘ဝါရင့် ကစားသမား’ များမှာလည်း ဘာဖြစ်နေသလဲ ဆိုသည်ကို သဘောပေါက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

တောဝက်စီးကာ အပန်းဖြေနေသော ဝမ်သဲ့ဖာ သည် ရုတ်တရက် လူတွေ အလုံးအရင်းနှင့် ကျလာသဖြင့် လန့်သွားပြီး ဝက်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားရှာ၏။

သို့သော်လည်း ထိုလူများမှာ အဆင့် (၁) လူသစ်လေးများ ဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည့် အခါတွင်မူ... သူ၏ ပဲစေ့လောက် မျက်လုံးလေးများထဲတွင် ‘စီးပွားရေး အခွင့်အလမ်း’ ကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား အရောင်များ တဖျတ်ဖျတ် လက်သွားတော့သည်။

“ဘုရားရေ... လူသစ်တွေဗျို့။ အကုန်လုံးက လူသစ်လေးတွေချည်းပဲဟေ့”

“ညီအစ်ကိုတို့... ထကြစမ်း။ ဧည့်သည်တွေကို သွားကြိုရအောင်... အဲ... မဟုတ်ဘူး... ညီလေး၊ ညီမလေးတွေကို သွားကြိုရအောင်”

ဝမ်သဲ့ဖာက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ တောဝက်ကြီးကို စီးကာ လူအုပ်ကြားထဲသို့ တိုးဝင်သွား၏။ သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ ရယ်စရာ ကောင်းနေသော်လည်း... ဆရာကြီးလို ဟိတ်ဟန် အပြည့်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“ဖယ်ကြ... ဖယ်ကြစမ်း။ ..ငါ့ရဲ့ သားရဲကြီးကို မမြင်ဘူးလား။ နင်းမိလို့ သေသွားရင် တာဝန် မယူဘူးနော်”

“ဝါး... ဟို လူဝကြီးက ဝက်စီးထားတာလား။ အမိုက်စားပဲဗျာ"

“အဲ့ဒါ အဆင့် (၂) မိစ္ဆာသားရဲလေ။ အဲ့ဒီ လူဝကြီးက သေချာပေါက် ဆရာကြီးပဲ ဖြစ်ရမယ်"

“စီနီယာ အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး ။ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါဦး။ တာဝန်တွေ ဘယ်ကနေ ယူရမလဲဗျ”

ကစားသမားသစ်လေးများသည် ဝမ်သဲ့ဖာ၏ စုတ်ပြတ်နေသော်လည်း တန်ဖိုးကြီး ကြွက်သားရေ ချပ်ဝတ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အပြင်... အမိုက်စား တောဝက်ကြီးကိုပါ မြင်လိုက်ရသည့်အခါ... ပျားရည်ကို မြင်သည့် ယင်ကောင်များပမာ သူ၏ အနားသို့ ချက်ချင်း ဝိုင်းအုံသွားကြတော့၏။

ဝမ်သဲ့ဖာသည် လူအများ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရသဖြင့် ကျေနပ်သွားပြီး... ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်ကာ၊ သူ၏ ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ သံချေးတက်နေသော သံဓားတစ်လက်နှင့် မှိုတက်နေသော ကြွက်သားခြောက် အချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

“အဟမ်း... ညီလေးတို့ရေ... ကျင့်ကြံခြင်း လမ်းစဉ်ဆိုတာ ရှည်လျားတယ်။ လက်နက်ကိရိယာ ဆိုတာ အရေးအကြီးဆုံးပဲလေ”

“ဒီဓားကို မြင်လား။ ဒါဟာ အရင်တုန်းက စီနီယာ အစ်ကိုကြီးကိုယ်တိုင် မိစ္ဆာခေါင်းဆောင် (အမှန်တော့ မွန်းစတား အသေးလေး တစ်ကောင်ကိုသာ သတ်ခဲ့တာပါ) ကို သတ်ခဲ့တုန်းက သုံးခဲ့တဲ့ နတ်ဘုရား လက်နက်ပဲ။ နည်းနည်းတော့ ဟောင်းနေပြီ ဆိုပေမဲ့... ..ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်းတွေ အပြည့် ပါနေသေးတယ်နော်”

“မင်းတို့က ..ငါ့ရဲ့ ညီလေးတွေ ဖြစ်နေတော့... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၉၉၈ တုံးလောက် မတောင်းတော့ပါဘူး... အဲ... မင်းတို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံ ရှိလို့လား။ ထားလိုက်ပါတော့... အကြွေး မှတ်ထားလိုက်မယ်။ ‘အလုပ်အကျွေးပြု ကတိကဝတ်’ လေးသာ လက်မှတ်ထိုးလိုက်... ဒီဓားက မင်းအတွက်ပဲ”

ဝမ်သဲ့ဖာ တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ အခြားသော ဝါရင့် ကစားသမားများလည်း လှုပ်ရှားနေကြပြီ ဖြစ်၏။

ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း သည် အမြင့် တစ်နေရာတွင် ရပ်ကာ အော်ဟစ်နေသည်။

“ဆောက်လုပ်ရေး အဖွဲ့က လူခေါ်နေတယ်ဗျို့။ စားစရိတ် နေစရိတ် ငြိမ်းပဲ။ အိမ်ဘယ်လို ဆောက်ရမလဲ ဆိုတာကိုပါ သင်ပေးဦးမှာ။ အယောက် ငါးဆယ်ပဲ လိုတာနော်။ အရင်လာတဲ့သူ အရင်ရမယ်”

ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် မှာမူ ဓားကို ကိုင်ကာ အေးစက်စွာ ရပ်နေပြီး... သူ၏ ဘေးတွင် ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုကို ချထားသည်။

“ကြယ်တာရာ ညဉ့်ယံ ဂိုဏ်းခွဲ လူသစ် စုဆောင်းနေသည်။ လက်ရွေးစင်တွေကိုသာ လက်ခံမည်။ မွန်းစတား သတ်ဖို့ ကူညီပေးမည်။ အသင်းဝင်ကြေးကတော့ စုဆောင်းမှတ် (၁၀) မှတ် (နောက်မှ ပေးလို့ရသည်)” ဟူ၍။

ကျောက်ကပ်ကြော် ပင်လျှင် စားသောက်ဆောင် အဝင်ဝ၌ မောင်းတီးကာ အော်ဟစ်နေတော့၏။

“ပူပူနွေးနွေးလေး ရပြီဗျို့... ‘လူသစ် ကြိုဆိုရေး လက်ဆောင်ထုပ်’ (အမှန်တော့ ထူးဆန်းသော အစားအသောက် ကံစမ်းမဲ) ဟေ့။ စားလိုက်ရင် အတွေ့အကြုံ အမှတ်တွေ တက်သွားစေရမယ် (တကယ် မဟုတ်ပါ)။ အလကား မြည်းစမ်းခွင့် ရှိတယ်။ အန်ထွက်သွားရင်တော့ ကျုပ် တာဝန် မယူဘူးနော်”

ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းကြီး တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသော ကျင့်ကြံခြင်း ဂိုဏ်းတစ်ခုမှနေ၍... အုံကြွပြီး ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော၊ သို့သော်လည်း အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသည့်... အကြီးစား အလုပ်သမား ရှာဖွေရေး စခန်းကြီး တစ်ခုနှင့် ပိရမစ် ကျားဖျန့်ဂိုဏ်းကြီး တစ်ခုအဖြစ်သို့ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။

လူသစ်များကို လှည့်စားရန် ကြိုးစားနေကြသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ အိုကြီးများနှင့်... သူတို့ကို အားကျလေးစားစွာ ကြည့်ရင်း…

မတရားသော စာချုပ်များကို လက်မှတ်ထိုးရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြသည့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ အသစ်လေးများကို ကြည့်ရင်း...

ဆုချင်းကောသည် သူမ၏ လောကအမြင်ကြီး နောက်တစ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်ခံလိုက်ရပြန်ပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါ... ဒါ တကယ်ပဲ ကျင့်ကြံခြင်း ဂိုဏ်းကြီး ဟုတ်ပါရဲ့လား၊ ဘာလို့ လူ့လောကက မှောင်ခိုဈေးကွက်ထက်တောင် ပိုပြီး မှောင်မည်းနေသလို ခံစားနေရတာလဲ။

ပြီးတော့ ဒီ လူသစ် သုံးထောင်က... အရင်လူတွေထက်တောင် ပိုပြီး ရူးသွပ်နေပုံ ရတယ်။

အတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေးသာ ဝတ်ထားသော ကစားသမားသစ် တစ်ဦးမှာ... ခန်းမဆောင်ကြီး အဝင်ဝရှိ ကျောက်ခြင်္သေ့ကြီး၏ သွားများကို အတင်း နုတ်ယူရန် ကြိုးစားနေပြီး... “ဒါလေးတွေ ရောင်းစားရင် ပိုက်ဆံ ရမလား မသိဘူးနော်” ဟု တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်။

အခြား ကစားသမား တစ်ဦးမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်၌ မှောက်လျက် မြေကြီးကို မြည်းစမ်းကြည့်နေတော့၏။

“ဟင်း... ဒီ မြေကြီးက အရသာ တော်တော်လေး ကောင်းတာပဲဗျ။ နည်းနည်းလေး ငန်တယ်နော်”

ဆုချင်းကောသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို နာကျင်စွာ ပိတ်ထားလိုက်မိတော့သည်။

ပြီးသွားပြီ။

ဒီ လောကကြီးကတော့... ကယ်လို့ မရနိုင်တော့ဘူး ထင်ပါရဲ့ရှင်။

[t.n: ကြက်သွန်မြိတ်လေးများ- အလွယ်တကူ အမြတ်ထုတ် ခေါင်းပုံဖြတ် ခံရမည့် လူသစ်များကို တင်စားခေါ်ဝေါ်ခြင်း။

အိုးပင်း ဘီတာ (open beta) -ဂိမ်းတစ်ခုကို အများပြည်သူ အသုံးပြုနိုင်ရန် တရားဝင် ဖွင့်လှစ်ပေးခြင်း။

စတုတ္ထကပ်ဘေး- ကစားသမားများ၏ ရပ်တန့်၍ မရသော အစွမ်းအစကို တင်စားခြင်း။

အဆင့် (၁) လူသစ်လေးများ - ဂိမ်းစတင် ကစားခါစ အဆင့်အနိမ့်ဆုံး ကစားသမားများ။

အီစတာ ကြက်ဥ အန်ပီစီ (Easter Egg NPC) - ဂိမ်းဖန်တီးသူများက လျှို့ဝှက် ထည့်သွင်းထားသော အထူး အန်ပီစီ။]

အခန်း (၁၄၇) - အလိုတူ အလိုပါ ဖြစ်သွားခြင်း.. အတင်းအကြပ် ‘ငါးစာ’ အဖြစ် အသုံးပြုခံရခြင်း

~နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်။ ချန်ဝူတောင်တန်း၏ အစွန်အဖျား။ လူသွားလူလာများသော ကုန်သွယ်ရေး လမ်းမကြီးတစ်ခု၏ ဘေး၌ ဖြစ်၏။

နေမင်းကြီးမှာ ခေါင်းပေါ်သို့ တည့်တည့် ကျရောက်နေပြီး၊ လေထုမှာလည်း ခြောက်သွေ့သော မြက်ပင်များကိုပင် မီးလောင်သွားစေနိုင်လောက်အောင် ပူပြင်းလှပေသည်။

ဆုချင်းကောသည် လမ်းမလယ်၌ တစ်ကိုယ်တည်း ရပ်နေသည်။ သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အမှတ်အသားဖြစ်သော ဖြူလွလွ ဝတ်ရုံလေးကို ဆင်မြန်းထားပြီး (ကစားသမားများက ‘သနားစရာ ကောင်းသော အငွေ့အသက်’ ရစေရန်အတွက် သူမကို အဝတ်အစား လဲခွင့် မပေးခဲ့ပေ)၊ လက်ထဲတွင် သာမန် သံဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ထားကာ... သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝေခွဲမရဖြစ်မှု၊ အရှက်တရားနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသည့် အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေတော့၏။

လွန်ခဲ့သော နာရီဝက်ခန့်က... ထိုအားတက်သရော ရှိလှသော ‘စီနီယာ အစ်ကိုကြီး’ များသည်... ‘ထောင်ချောက်ဆင် ဖမ်းဆီးခြင်း - လူတစ်ထောင်ပါ အဖွဲ့အစည်း တည်ဆောက်ရေး ဗားရှင်း’ ဟု ခေါ်သော အဆင့်မြင့် တာဝန်ကြီး တစ်ခုကို သွားလုပ်ရန်ဟု ဆိုကာ သူမကို အတင်း ဆွဲခေါ်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

“ညီမလေး ဆုဆု... မကြောက်နဲ့နော်။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေ”

သူမနှင့် မီတာဆယ်ဂဏန်းမျှပင် မဝေးသော နေရာရှိ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံး၏ အနောက်မှနေ၍... မြက်ခွေကြီးကို ခေါင်းတွင် စွပ်ထားသော ဝမ်သဲ့ဖာ၏ ခေါင်းကြီး ထွက်လာသည်။ သူသည် အသံကို နှိမ့်ကာ၊ ရန်သူကို ခြိမ်းခြောက်သည့် လေသံမျိုးဖြင့် တိုးတိုးလေး လှမ်းအော်လိုက်၏။

“အဲ့ဒီနေရာမှာ ဒီတိုင်းလေး မတ်တတ်ရပ်နေလိုက်... ဘာမှ မလုပ်နဲ့။ မင်းရဲ့ တာဝန်က လှနေဖို့ပဲဗျို့။ ကျန်တာ အကုန်လုံးကို ကျုပ်တို့ တာဝန်ယူတယ်”

ဆုချင်းကောသည် တောင့်တင်းစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အသည်းအသန် အော်ဟစ်နေမိတော့သည်။

(ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေရမယ် ဟုတ်လား။ ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေလို့ ရမှာလဲရှင်။)

သူမသည် ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငဲ့ကာ... မျက်လုံးထောင့်မှနေ၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။

ယခင်က သစ်ပင်များ ထူထပ်လှသော တောအုပ်၊ ကျောက်တုံးပုံကြီးများနှင့် မြက်ရိုင်းတောကြီးမှာ... ယခုအခါ ထူးထူးခြားခြား ပြည့်ကျပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့၏။

ဘယ်ဘက်ရှိ သစ်တောအုပ် အတွင်း၌... သစ်ပင်တစ်ပင်စီ၏ အနောက်တွင် အပေါ်အင်္ကျီ မဝတ်ထားသော လူသစ်လေး လေးငါးယောက်ခန့်မှာ လူသား ပိရမစ်ကြီး တစ်ခုပမာ အထပ်ထပ် ပုန်းကွယ်နေကြသည်။ ညာဘက်ရှိ ချုံပုတ်များ အတွင်း၌မူ... လူတွေ ပြည့်ကျပ်နေပြီး၊ သေချာ မကြည့်လျှင် မြက်ပင်များမှ လူ့မျက်နှာများ ထွက်နေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်ရသည်။

သူမ၏ ခြေရင်းရှိ လမ်းဘေး မြောင်းထဲတွင်ပင်... နှာခေါင်းပေါက်လေးများသာ ဖော်ထားပြီး အသက်ရှူကာ ပုန်းနေကြသော ကောင်တွေ လေးငါးယောက်ခန့် ရှိနေသေး၏။

လူပေါင်း သုံးထောင်ကျော်လေ။

သစ်သားတုတ်များ၊ အုတ်ခဲများနှင့် သံချေးတက်နေသော သံဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည့်... အရူး သုံးထောင်ကျော်မှာ ဆာလောင်နေသော ပုရွက်ဆိတ် စစ်တပ်ကြီးပမာ အသက်ကို အောင့်ထားကြပြီး... သားကောင် အလာကို စောင့်မျှော်ကာ လမ်းမကြီးဆီသို့ မျက်တောင်မခတ်တမ်း စိုက်ကြည့်နေကြခြင်းပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

လေထုအတွင်း၌ ချွေးနံ့များနှင့် ဟော်မုန်းနံ့များ ပြင်းထန်စွာ ရောနှောနေသဖြင့် ဆုချင်းကောမှာ ခေါင်းများပင် မူးနောက်လာရသည်။

ဒါကို... ‘ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်တာ’ လို့ ခေါ်တာလား။

ဆုချင်းကော၏ တာအိုနှလုံးသားမှာ တုန်ယင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဘယ်ဂိုဏ်းကများ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်တာကို ဒီလို ပုံစံမျိုးနဲ့ လုပ်ကြလို့လဲ၊ ဒါဟာ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်တာ မဟုတ်ဘူး... လူအင်အား သုံးပြီး အရှင်လတ်လတ် မြေမြှုပ်ဖို့ လုပ်နေတာပဲ မဟုတ်လား။

“လာပြီ... လာပြီဗျို့။ စကားမပြောကြနဲ့။ ဆယ့်တစ်နာရီ ဦးတည်ရာမှာဟေ့”

ကင်းစောင့် တာဝန်ယူထားသော အဆင့်မြင့် ကစားသမား ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် က ‘ဒေသတွင်း ချန်နယ် (အော်ဟစ်ခြင်း)’ မှနေ၍ သတိပေးချက် ထုတ်ပြန်လိုက်၏။

ဆုချင်းကောမှာ ချက်ချင်းပင် သတိထားလိုက်မိ၏။

ကွေ့ကောက်နေသော တောင်ပေါ်လမ်း၏ အဆုံး၌... ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပုံစံရှိသော လူရိပ်သုံးခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

၎င်းတို့မှာ အနက်ရောင် ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် လူဦးခေါင်းခွံ အဆင်တန်ဆာများ ချိတ်ဆွဲထားသည့်... အဆင့်နိမ့် တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦး ဖြစ်၏။ သူတို့သည် တောရိုင်းများထဲတွင် လူသတ် လုယက်ခြင်းကို အဓိက လုပ်ကိုင်ပြီး၊ အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ကာ အားကြီးသူကို ကြောက်ရွံ့တတ်သော အောက်ခြေအဆင့် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။

“ဟေ့... အစ်ကိုကြီး၊ ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း။ အရှေ့မှာ မိန်းမပျိုလေး တစ်ယောက်တည်းဗျ”

မျက်နှာတွင် ကျောက်ပေါက်မာများ ပြည့်နှက်နေသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးမှာ မျက်လုံးရှင်လှသဖြင့်... လမ်းမလယ်၌ အားနည်းပြီး အကူအညီမဲ့နေသည့် ပုံစံဖြင့် ရပ်နေသော ဆုချင်းကောကို ချက်ချင်းပင် မြင်တွေ့သွားတော့၏။

“တကယ်လား။ ဒီလို လူသူကင်းမဲ့တဲ့ တောကြီးမျက်မည်းထဲမှာ...” အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာသည့် မျက်စိတစ်ဖက်လပ် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူမှာ သတိကြီးစွာဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ငှက်အော်သံလေး တစ်ချက်ပင် မကြားရချေ (အကြောင်းမူကား ကစားသမားများက ဖမ်းစားလိုက်ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်)။ လေတိုက်သဖြင့် မြက်ပင်များ လှုပ်ခတ်သံကိုသာ ကြားနေရသည်။

“အစ်ကိုကြီးကလည်း... သံသယ မများပါနဲ့ဗျာ။ သူ့ရဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်ပါဦး။ နည်းနည်းတော့ ညစ်ပတ်နေပေမယ့် ပိတ်စက အကောင်းစားတွေချည်းပဲ။ ဒါ သေချာပေါက် ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုက မိန်းမပျိုလေးပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ကျုပ်တို့ဆီကို အလိုလို ရောက်လာတဲ့ ငွေတွင်းကြီးပဲဗျို့”

လူသုံးယောက်မှာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး... လောဘစိတ်က အသိတရားကို လွှမ်းမိုးသွားတော့၏။ သူတို့သည် ယုတ်မာစွာ ရယ်လိုက်ကြပြီး၊ လက်နက်များကို ဆွဲထုတ်ကာ... တြိဂံပုံစံဖြင့် ဆုချင်းကောကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

“ညီမလေး... တစ်ယောက်တည်းလား။ လမ်းပျောက်နေတာလား။ အစ်ကိုတို့က အိမ်လိုက်ပို့ပေးရမလား”

ချီစုစည်းမှု အဆင့် (၃)၊ (၄) သာ ရှိသော ဤ အမှိုက် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးကို ကြည့်ရင်း ဆုချင်းကောသည် စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမအနေဖြင့် ဓားတစ်ချက် ခုတ်လိုက်ရုံဖြင့် ဤကဲ့သို့သော သူမျိုး ဆယ်ယောက်ကိုပင် အလွယ်တကူ သတ်ပစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော်လည်း ဤအရူးအုပ်စုနှင့် အလိုက်သင့် ကစားရန်အတွက်... သူမသည် ကြောက်လန့်ချင်ယောင် ဆောင်ကာ၊ အနောက်သို့ ခြေနှစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး ခပ်ကြောက်ကြေက် အသံလေးဖြင့် ဆိုလိုက်ရရှာ၏။

“ရှင်... ရှင်တို့ အနားမလာနဲ့နော်။ ကျွန်မရဲ့ စီနီယာ အစ်ကိုကြီးတွေ အနားမှာ ရှိတယ်”

“ဟားဟားဟား... စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ဟုတ်လား။ မင်းရဲ့ ဆရာကြီး ရောက်လာရင်တောင် ဒီနေ့ မင်းကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးကွ”

သူမ၏ ကြောက်ရွံ့နေမှုကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်စိတစ်ဖက်လပ် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူမှာ ပို၍ပင် ရိုင်းစိုင်းလာပြီး... ဆုချင်းကော၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို လှမ်းဖမ်းရန် လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။

“လာစမ်းပါ... အစ်ကိုကြီးက မင်းကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်”

သူ၏ ညစ်ပတ်သော လက်ကြီးများက ဆုချင်းကောကို ထိတော့မည့် ဆဲဆဲမှာပင်...

“ချကြစမ်းဗျို့...”

ကြည်လင်သော ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား... ကျယ်လောင်လှသော အော်ဟစ်သံကြီး တစ်ခုမှာ တောင်ကြားတစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့၏။

“ဝုန်း... ဒိုင်း...”

ဒုတိယ စက္ကန့်တွင်မူ... ထို မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ သုံးဦးသည် ဤဘဝတွင်သာမက၊ နောင်ဘဝ၊ နောင်သံသရာ အထိတိုင်အောင် ဘယ်တော့မှ မေ့ဖျောက်၍ မရနိုင်တော့မည့်... ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

မူလက ငြိမ်သက်နေခဲ့သော ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြက်ခင်းများ၊ သစ်ပင်များ၊ ကျောက်တုံးများနှင့် မြေကြီးများမှာ... ရုတ်တရက် အသက်ဝင် လှုပ်ရှားလာကြတော့၏။

မြေကြီးများ တုန်ခါသွားပြီး၊ တောင်တန်းများနှင့် သစ်တောများမှာလည်း ဟိန်းဟောက်နေသည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။

အပေါ်အင်္ကျီ မဝတ်ထားဘဲ၊ ဘောင်းဘီတိုများကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားကာ၊ မျက်နှာတွင်လည်း ရွှံ့များ သုတ်လိမ်းထားသည့်... မရေမတွက်နိုင်သော လူသန်ကြီးများမှာ... ငရဲပြည်မှ ထွက်ပေါ်လာသော မိစ္ဆာစစ်တပ်ကြီး တစ်ခုပမာ၊ နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံကြီးများနှင့်အတူ... အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ၊ အပေါ်မှရော အောက်မှပါ ရေလှိုင်းကြီးများပမာ အလုံးအရင်းနှင့် တိုးထွက်လာကြတော့သည်။

“ဓားပြတိုက်တာဟေ့။ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီတွေ ချွတ်ပေးခဲ့စမ်း"

“အဖွဲ့အစည်းကြီး အတွက်ဗျို့... တက်ကြိတ်ကြ"

“..ငါ့ဆီက လာမလုနဲ့ဟေ့... ဒီ မွန်းစတားရဲ့ ဘယ်ဘက် ခြေထောက်က ..ငါ့အပိုင်ပဲ"

“ဒါ ..ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး သတ်ဖြတ်မှုပဲ.. ဖယ်ကြစမ်း”

လူ ဆယ်ဂဏန်းလောက် မဟုတ်၊ ရာဂဏန်းလောက်လည်း မဟုတ်။ အယောက် သုံးထောင်တိတိပင်။

တောင်ကုန်း တစ်ခုလုံးမှာ မည်းနက် သိပ်သည်းနေသော လူအုပ်ကြီးဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး နေရောင်ခြည်ကိုပင် ချက်ချင်း ကွယ်ပျောက်သွားစေတော့၏။

“အမလေးဗျို့...”

မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ သုံးဦးမှာ အလွန်တရာ ကြောက်လန့်သွားသဖြင့် မျက်လုံးများပင် ပြူးထွက်လာတော့သည်။ အရူး သုံးထောင်၏ ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခံရလိမ့်မည်ဟု သူတို့ အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် မထင်မှတ်ခဲ့ဖူးချေ။

“ပြေး... ပြေးကြတော့ဟေ့။ ထောင်ချောက်ကြီးဗျို့”.

မျက်စိတစ်ဖက်လပ် မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူမှာ ထွက်ပြေးရန် နောက်သို့ လှည့်လိုက်သော်လည်း... ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တုတ်ခိုင်လှသော ကြိုးကွင်း ဆယ်ခုကျော်ခန့်မှာ သူ၏ လည်ပင်း၊ လက်ကောက်ဝတ်များနှင့် ခြေကျင်းဝတ်များဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရစ်ပတ်လာကြတော့၏။

“ဖုန်း...”

အစွမ်းထက်လှသော အင်အား ဆယ်ခုခန့်က တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆွဲလိုက်သဖြင့်... သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကြီး တစ်ခုလုံးမှာ တရုတ်စာလုံး ‘大 (ကြီးမားသော)’ ပုံစံအတိုင်း လေထဲတွင် ချက်ချင်း ဆွဲဆန့်ခံလိုက်ရတော့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ မြေပြင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည့် ‘ကျိုင်းကောင် ကပ်ဘေးကြီး’ က အလုံးအရင်းနှင့် ရောက်ရှိလာတော့၏။

မှော်ပညာတွေနှင့် တိုက်ခိုက်တာ မရှိ။ ဓားရေးတွေနှင့် ယှဉ်ပြိုင်တာ မရှိ။

မရေမတွက်နိုင်သော ခေါင်းများစွာနှင့်၊ လှမ်းဆန့်လာသော ညစ်ပတ်နေသည့် လက်များစွာကိုသာ မြင်တွေ့ရတော့သည်။

“မတွန်းကြနဲ့လေ... ..ငါ့ကိုလည်း ထိခွင့်ပေးဦး"

“ကျုပ် တစ်ချက်တောင် မရိုက်ရသေးဘူးဗျာ။ မင်းတို့က မွန်းစတားကို မြေမြှုပ်ပစ်လိုက်ကြပြီလား"

“ဟာ..ဘယ်ကောင် ..ငါ့ခေါင်းကို နင်းသွားတာလဲ။ ကိုယ့်လူကိုယ်.. ပြန်ချနေတာလားဟေ့”

မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ သုံးဦးမှာ အော်ဟစ်သံ အနည်းငယ်မျှပင် မထွက်နိုင်လိုက်ဘဲ... အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝင်လာသော လူအုပ်ကြီး၏ ဝါးမြိုခြင်းကို အပြည့်အဝ ခံလိုက်ရရှာတော့သည်။

ဆုချင်းကောသည် လူအုပ်၏ အလယ်ဗဟို၌... (သူမကို တက်နင်းမိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့်) ဝမ်သဲ့ဖာနှင့် ဝါရင့် ကစားသမား အချို့၏ တင်းကျပ်စွာ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ရပ်နေရသည်။

သူမသည် ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို အူလည်လည်ဖြင့် ကြည့်ရင်း... သူမ၏ ဝိညာဉ်များပင် လွင့်ထွက်သွားပြီဟု ခံစားနေရတော့၏။

စက္ကန့် အနည်းငယ်မျှသာ။

စက္ကန့် အနည်းငယ်လေး အတွင်းမှာတင်...

လူအုပ်ကြီး အနည်းငယ် ကွဲသွားသည့် အခါတွင်မူ... မြေပြင်ပေါ်၌ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီများသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်ကာ၊ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေသည့် ‘အရာဝတ္ထု’ သုံးခုသာ ကျန်ရှိနေတော့၏။

သူတို့၏ အဝတ်အစားများ၊ လက်နက်များ၊ ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်များ၊ ဖိနပ်များနှင့်... ဆံပင်များပင်လျှင် အကုန်လုံး ဆွဲနုတ်ခံလိုက်ရရှာပြီ ဖြစ်သည်။

တကယ့်ကို ပြောင်သလင်းခါသွားခြင်းပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

“တောက်... ဆင်းရဲလိုက်တာဗျာ။ မွန်းစတား သုံးကောင်ကနေ ဒီလောက်လေးပဲ ကျလာတယ်လား”

စုတ်ပြတ်နေသော ဖိနပ်တစ်ရံကို အလုအယက် ရလိုက်သည့် လူသစ်လေး တစ်ဦးက မကျေမနပ်ဖြင့် တံတွေးထွေးကာ ပြောလိုက်၏။

“လူတွေက ဒီလောက် အများကြီး ဝေစုခွဲနေရတာ... ကျုပ်ဆိုရင် အမွှေးတစ်ပင်တောင် မရလိုက်ဘူးဗျို့”

“ရောင့်ရဲတတ်စမ်းပါ။ ပူးပေါင်းပါဝင်ရတာက အဓိကပဲလေ သိလား"

ဝါရင့် ကစားသမား ဝမ်သဲ့ဖာက ဆရာကြီး တစ်ပါးပမာ ဆုံးမလိုက်၏။

“ဒါကို လေ့ကျင့်ရေး လို့ ခေါ်တယ်၊ ဒါဟာ အဖွဲ့အစည်းရဲ့ စည်းလုံးညီညွတ်မှုပဲဟေ့”

ယခုလေးတင် သူတို့ ကျူးလွန်ခဲ့သော ‘ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် လုပ်ရပ်’ ကြီးကို လုံးဝ (လုံးဝ) ဂရုမစိုက်ဘဲ... ပစ္စည်းခွဲဝေမှု မမျှတသဖြင့် အချင်းချင်း ငြင်းခုံ ရန်ဖြစ်နေကြသော စီနီယာ အစ်ကိုကြီးများကို ကြည့်ရင်း...

ဆုချင်းကောသည် ထို မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ သုံးဦးကို ရုတ်တရက် သနားသွားမိသည်။

ဒါက အရမ်း... အရမ်းကို ရက်စက်လွန်းလှပါတယ်။

ဒါဟာ ကျင့်ကြံခြင်းမှ မဟုတ်တာ... ဒါဟာ သေချာပေါက် သဘာဝ ကပ်ဘေးကြီး တစ်ခုပဲလေ။

ခြင်္သေ့တစ်ကောင်က ယုန်ကို ဖမ်းဖို့အတွက် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားတယ် ဆိုပေမယ့်... ဒီလူတွေကကျတော့... ခြင်တစ်ကောင်ကို သတ်ဖို့ ဥက္ကာပျံကြီးနဲ့ ပစ်ပေါက်နေသလိုပဲ မဟုတ်လား။

“ညီမလေး... ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်”

ဝမ်သဲ့ဖာက လူအုပ်ကြားမှ တိုးထွက်လာပြီး... မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူထံမှ လုယူလာခဲ့သော ငွေတုံးလေး တစ်တုံးကို သူမထံသို့ ကမ်းပေးကာ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ဆိုလိုက်၏။

“ဒါ မင်းရဲ့ ဝေစုပဲဗျို့။ ကျုပ်တို့ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက တကယ့်ကို အပြစ်ဆိုစရာ မရှိဘူးနော်”

ဆုချင်းကောသည် လူ့ကိုယ်ငွေ့ကြောင့် နွေးနေဆဲ ဖြစ်သော ထိုငွေတုံးလေးကို ကြည့်ရင်း... နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်သွားပြီး ဗိုက်ထဲမှ အန်ချင်လာမှုကို အတင်းဖိသိပ်ကာ လက်ခံလိုက်ရရှာသည်။

“ကျေးဇူး... ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ် စီနီယာ အစ်ကိုကြီးရှင်”

သူမသည် ညစ်ပတ်သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

လုံးဝ (လုံးဝ) ညစ်ပတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထင်းရုံလေးဆီသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ... သူမသည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ဆက်သွယ်ရေး မှော်ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ယူကာ... မျက်ရည်များ ဝဲလျက် တတိယမြောက် သတင်းအချက်အလက်ကို ရေးသားလိုက်တော့၏။

(အထူး လျှို့ဝှက် သတင်းအချက်အလက် (အပိုင်း ၃) - )

(ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းမှုမှာ ကျွန်မတို့ မှန်းဆထားသည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေပါသည်။)

(သူတို့သည် အရှက်မရှိသော ‘ထောင်ချောက်ဆင် ဖမ်းဆီးခြင်း’ နည်းဗျူဟာကို ပိုင်ဆိုင်ထားရုံသာမက... မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လူသတ်သမား ထောင်ပေါင်းများစွာကို ဆင့်ခေါ်နိုင်သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် လှုပ်ရှားမှု စွမ်းရည်များကိုပါ ပိုင်ဆိုင်ထားကြပါသည်။)

(ယနေ့ တိုက်ပွဲတွင်... ချီစုစည်းမှု အဆင့်နိမ့် တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးကို ဝိုင်းဝန်း သတ်ဖြတ်ရန်အတွက်... သူတို့သည် စစ်တပ် အင်အား သုံးထောင်တိတိကို အသုံးပြုခဲ့ကြပါသည်။ သူတို့၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုနှင့် ရူးသွပ်မှုများမှာ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှပါသည်။)

(ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပင်လျှင်... သူတို့၏ အလိုတူ အလိုပါ တစ်ယောက်အဖြစ် အတင်းအကြပ် အသုံးချခံခဲ့ရပါသည်။ အရှင်... ကျွန်မကို ကယ်ပါဦးရှင်... ကျွန်မလည်း သူတို့နဲ့ တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားတော့မယ်လို့ ခံစားနေရပါပြီ...)