အခန်း (၁၄၈-၁၅၀)

အခန်း (၁၄၈) - ချင်းယန်ဂိုဏ်း၏ သူလျှို.. သူတော်စင်မလေးက ငါတို့ကို သစ္စာဖောက်သွားပြီလား

~နေဝင်ရီသရော အချိန်။ ချန်ဝူတောင်တန်း၏ အစွန်အဖျားရှိ သစ်တောအုပ်ကြီး။ မိုးထိမတတ် မြင့်မားလှသော သစ်ပင်အိုကြီး တစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းထက်ဝယ်။

ထူထပ်လှသော သစ်ရွက်များကြား၌... စူးရှပြီး အံ့သြတုန်လှုပ်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံမှာ ပုန်းကွယ်လျက် ရှိနေသည်။

ထိုသူသည် အပြာနုရောင် ကိုယ်ကျပ် ညဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး... သစ်ပင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသည့်အလား သူ၏ အရှိန်အဝါ အားလုံးကို အပြည့်အဝ ဖုံးကွယ်ထားသည်။ သူကား ချင်းယန်ဂိုဏ်း၏ အတော်ဆုံး သူလျှိုတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ‘ညဉ့်ဇီးကွက်’ ဟု အမည်ဝှက် ပေးထားသူပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းကို စုံစမ်းရန် အမိန့်ပေးလိုက်ကတည်းက... ညဉ့်ဇီးကွက်သည် ကျားမြီးဆွဲရန် သွားနေသော သူတော်စင်မလေး ဆုချင်းကောကို လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ရှောက်ပေးရန်နှင့် အကူအညီ ပေးရန်အတွက် ဤနေရာ၌ ချောင်းမြောင်းနေခဲ့ရခြင်း ဖြစ်၏။ သူသည် သစ်ပင်ပေါ်၌ တစ်နေကုန် ထိုင်နေခဲ့ရသဖြင့် ခြေထောက်များပင် ထုံကျဉ်နေပြီ ဖြစ်၏။

တစ်နေ့တာလုံးတွင် သူသည် မိမိ၏ လောကအမြင်ကြီးကို ရိုက်ချိုးပစ်လိုက်ပြီး၊ တာအိုနှလုံးသားကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေနိုင်သော... ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းများစွာကို သူ၏ လက်ထဲရှိ ‘အဆင့်မြင့် ပုံရိပ်ကျောက်တုံး’ ဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ထားခဲ့ရသည်။

“ဒါ... ဒါဟာ ငါ သိခဲ့တဲ့ ဖြူစင်ရိုးသားပြီး ဖြောင့်မတ်လှတဲ့ စီနီယာ အစ်မကြီး ဆုချင်းကော တကယ် ဟုတ်သေးရဲ့လား”

ညဉ့်ဇီးကွက်၏ လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပြီး ပုံရိပ်ကျောက်တုံးပင် ပြုတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားရှာ၏။

အောက်ဘက်ရှိ တောင်ကုန်းလေးပေါ်တွင်မူ... ကံဆိုးလှသော တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးကို ‘အမဲလိုက်ခြင်း’ စစ်ဆင်ရေးကြီး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ညဉ့်ဇီးကွက်သည် သူ၏ ခေါင်းထဲ၌ မြင်ကွင်းများကို ပြန်လည် မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်မိသည်။

‘အဲ့ဒီလူယုတ်မာ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ နှောင့်ယှက်မှုကို ခံရချိန်မှာ... ဆုချင်းကောဟာ ဒေါသတကြီးနဲ့ ဓားထုတ်ပြီး မတိုက်ခိုက်ခဲ့ဘူးလေ။ အဲ့ဒီအစား သူမက အလွန်ကို ပါးနပ်လှတဲ့ ‘ရန်သူကို မြှူဆွယ်တဲ့’ အကွက်ကို သုံးသွားခဲ့တာပဲ။ သူမ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ နောက်ဆုတ်ပြလိုက်တာဟာ... တကယ်တော့ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေ ချောင်းမြောင်းနေတဲ့ နေရာကို တည့်တည့်မတ်မတ် ရောက်သွားအောင်၊ ရန်သူတွေကို သေတွင်းထဲ တိတိကျကျ ဝင်လာအောင် ဖန်တီးလိုက်တာပဲ မဟုတ်လား။

အဲ့ဒီနောက်မှာတော့ မိစ္ဆာစစ်သည် သုံးထောင်က မြေကြီးထဲကနေ ဝုန်းခနဲ ထွက်လာကြတာပဲ။’

ထိုမြင်ကွင်းမှာ လူ့ပြည်က ငရဲခန်း တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့၏။

ဆုချင်းကောသည် မိစ္ဆာစစ်တပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟို၌ တည်ငြိမ်အေးချမ်းစွာ ရပ်လျက် (အမှန်တော့ သူမ.. အရမ်း ကြောက်နေခဲ့လို့ပါ)... အမိန့်များ တည်ငြိမ်စွာ ပေးနေသည်ကို (အမှန်တော့ လူကျပ်လွန်းသဖြင့် မလှုပ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခြင်းသာ) ညဉ့်ဇီးကွက် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ တွေ့ခဲ့ရသည်။

ရက်စက်လှသော ထိုမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများမှာ လူသတ်ပြီးနောက်တွင် ဆုချင်းကောကို လုံးဝ (လုံးဝ) ထိခိုက်အောင် မလုပ်ခဲ့ကြပေ။ ထိုအစား သူတို့သည် သူမကို အလွန်တရာ ရိုသေလေးစားစွာ ဆက်ဆံကြပြီး... အချို့ကမူ သူမ၏ ဝတ်ရုံစမှ ဖုန်များကိုပင် ကူညီ သုတ်ပေးနေကြသေး၏။

ယခုအခါ စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းပြီးပြီ ဖြစ်ရာ... အရေးအကြီးဆုံးသော ‘ပစ္စည်းခွဲဝေခြင်း’ အစီအစဉ် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မျက်နှာတွင် အမာရွတ်များ ပြည့်နှက်နေပြီး တောဝက်စီးထားသော မိစ္ဆာခေါင်းဆောင် (ဝမ်သဲ့ဖာ) သည် သွေးများ ပေကျံနေသည့် ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ် သုံးလုံးကို ကိုင်ကာ ဆုချင်းကောထံသို့ ဖားယားသော မျက်နှာပေးဖြင့် လျှောက်လာသည်။

“ဟဲဟဲ... ညီမလေး၊ ဒီတစ်ခါတော့ မင်း ကျေးဇူးကြောင့်ပဲဗျို့။ ဒီ ဝက်ဆူ သုံးကောင်ဆီမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ တော်တော်လေး ပါလာတယ်ဟေ့”

တိတ်ဆိတ်နေသော တောင်ပေါ်တောအုပ်လေး အတွင်း၌ ဝမ်သဲ့ဖာ၏ ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီးမှာ ပို၍ပင် ရှင်းလင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

“ရော့... စည်းကမ်းအရဆိုရင် တစ်ဝက်စီ ခွဲရမှာလေ။ ဒါ မင်းအစုပဲ။ နည်းတယ်လို့တော့ မပြောနဲ့နော်... အစ်ကိုက တအား ဆင်းရဲနေလို့ပါဗျာ”

သူသည် စကားပြောရင်း ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ် တစ်လုံးကို ဆုချင်းကော၏ လက်ထဲသို့ ရက်ရောစွာ ထိုးထည့်ပေးလိုက်၏။

ဆုချင်းကောသည် မသိစိတ်မှနေ၍ ငြင်းဆန်ရန် ကြိုးစားလိုက်၏။ “မလုပ်ပါနဲ့... စီနီယာ အစ်ကိုကြီး။ ညီမလေး မယူပါရစေနဲ့ရှင်...”

“ယူထားလိုက်စမ်းပါ။ အားနာမနေနဲ့"

ဝမ်သဲ့ဖာက အိတ်ကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်း ထိုးထည့်ပေးလိုက်ပြီး... သူမ၏ ပခုံးကိုပင် ပုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သေးသည် (ဆုချင်းကောက ရှောင်လိုက်သည်)။

“ကျုပ်တို့က မိသားစုတွေပဲလေ... အတူတူ ပျော်ပြီး အတူတူ ဒုက္ခခံကြမှာပေါ့ဗျ”

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကစားသမား သုံးထောင်ကလည်း ဝင်ရောက် ဆူညံလိုက်ကြသဖြင့် နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့၏။

“ဟုတ်တယ် ညီမလေး။ မင်းကို ငါးစာအဖြစ် မသုံးရင်... ဒီနေ့ ကျုပ်တို့ ဘာအလုပ်မှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးဗျ"

“ညီမလေးက အကျိုးဆောင် အကြီးဆုံးပဲ။ အများဆုံး ယူရမှာပေါ့"

“နောက်ဆိုရင် ဒီလို အလုပ်မျိုးတွေအတွက် ညီမလေးကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်ဗျို့။ ညီမလေးရဲ့ ရုပ်လေးက... လူသား မွန်းစတား ဆွဲဆောင်တဲ့ စက်ကြီး ကျနေတာပဲဗျာ။ ကျုပ်တို့ကတော့ မင်းနောက်ကနေပဲ လိုက်တော့မယ်”

ပူနွေးနေဆဲ ဖြစ်သော ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်ကို ကိုင်ထားရင်း... ဆုချင်းကောသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ‘ရိုးသားလှသော’ အပြုံးများကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူမ၏ သူလျှို ဇာတ်ရုပ် ပေါ်မသွားစေရန်အတွက်... သူမသည် အရှက်တရားနှင့် အပြစ်မကင်းသလို ခံစားရမှုများကို ဖိသိပ်ကာ၊ ငိုတာထက် ဆိုးရွားသော အပြုံးတစ်ခုကို ညှစ်ထုတ်လျက် လူတိုင်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရရှာ၏။

“အင်းပါ... စီနီယာ အစ်ကိုကြီးတို့ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်”

သစ်ပင်ပေါ်ရှိ ညဉ့်ဇီးကွက်က ဤမြင်ကွင်းကို အလွန် ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာဖြင့် သူ၏ ပုံရိပ်ကျောက်တုံးထဲတွင် အပြည့်အဝ မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်၏။

သို့သော် ညဉ့်ဇီးကွက်၏ ကြိုတင် မှတ်ယူထားသော အမြင်တွင်မူ ဤမြင်ကွင်းမှာ လုံးဝ (လုံးဝ) ခြားနားသော အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆုချင်းကောသည် မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ဆင်မြန်းလျက် (အနည်းငယ် တောင့်တင်းနေသော်လည်း ညဉ့်ဇီးကွက် အမြင်တွင် ‘မာနထောင်လွှားသော လှောင်ပြုံး’ ဟု ထင်မှတ်ရသည်)... အပြစ်ကင်းသော တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူများ၏ သွေးများ စွန်းထင်းနေသည့် လုယက်ရာ ငွေများကို မိစ္ဆာခေါင်းဆောင်ထံမှ လက်ခံယူလိုက်၏။

ထို မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ အုပ်စုကြီးမှာလည်း သူမကို အလွန်တရာ အထင်ကြီး လေးစားနေကြပြီး၊ သူမကို သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ... ‘လူသား မွန်းစတား စုဆောင်းသူ’ (တကယ့်ကို ယုတ်မာတဲ့ ဘွဲ့အမည်ပဲ) ဟုပင် ခေါ်ဝေါ်နေကြသည် မဟုတ်ပါလော။

သူမဟာ ချင်းယန်ဂိုဏ်းရဲ့ သူတော်စင်မလေး မဟုတ်တော့ဘူး။ သူမဟာ... လုံးဝ (လုံးဝ) ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီပဲ။

“ပြီးသွားပြီ... အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီပဲ...”

ညဉ့်ဇီးကွက်မှာ ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ချွေးအေးများမှာလည်း ညဝတ်စုံကို ချက်ချင်း စိုရွှဲသွားစေတော့၏။

“စီနီယာ အစ်မကြီး ဆုက... ငါတို့ကို တကယ်ကြီး သစ္စာဖောက်သွားပြီပဲ”

“သူက မိစ္ဆာဂိုဏ်းထဲ ဝင်သွားရုံတင် မကဘူး... သူ့ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီနဲ့ အလှအပတွေကြောင့် အဆင့်မြင့် နေရာတစ်ခုကို ချက်ချင်း ရောက်သွားခဲ့တာပါလား။ ကြည့်စမ်း... ပိုက်ဆံတွေကို ယူလိုက်တဲ့ ပုံစံက ဘယ်လောက်တောင် ကျွမ်းကျင်နေသလဲ။ ဟို မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ရယ်နေပုံက ဘယ်လောက်တောင် ပျော်ရွှင်နေသလဲ၊ အဲ့ဒီ အပြုံးထဲမှာ ဖြောင့်မတ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ရဲ့ သိက္ခာတရားဆိုတာ နည်းနည်းလေးတောင်မှ မရှိတော့ပါလား”

“ဒါဟာ သူလျှို ဝင်လုပ်နေတာ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး... ဒါဟာ ‘အိမ်ပြန်လာတာ’ နဲ့ ပိုတူနေတယ်။ ‘အာဏာသိမ်းဖို့’ လုပ်နေတာတောင် ဖြစ်နိုင်သေးတယ်”

ညဉ့်ဇီးကွက် ဆက်၍ပင် မကြည့်ရဲတော့ချေ။

ဆက်ကြည့်နေပါက ဆုချင်းကောက သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရိပ်မိသွားပြီး... သူမ၏ ရူးသွပ်နေသော မိစ္ဆာစစ်တပ်ကြီး သုံးထောင်ကို အမိန့်ပေးကာ၊ ‘ယခင်က ဂျူနီယာ မောင်လေး’ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော မိမိကို အဝတ်အစားများ ချွတ်ပြီး သစ်ပင်ပေါ် ချိတ်ဆွဲကာ နောက်ထပ် သားကောင် တစ်ကောင်အဖြစ် ပြုလုပ်လိုက်မည်ကို သူ ကြောက်လန့်နေမိတော့၏။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးဆီကို အမြန်ဆုံး သတင်းပို့မှ ဖြစ်တော့မယ်။ အချိန်ဆွဲနေလို့ မရတော့ဘူး”

“ကြောက်စရာ ကောင်းတဲ့ ကိစ္စကြီး ဖြစ်နေပြီ။ ချင်းယန်ဂိုဏ်းမှာ... လောကကို တုန်လှုပ်စေမယ့် သစ္စာဖောက်ကြီး တစ်ယောက် ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီ”

ညဉ့်ဇီးကွက်သည် ပုံရိပ်ကျောက်တုံးကို သတိကြီးစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး၊ အသက်ကို အောင့်ကာ... သစ်ပင်ပေါ်မှ သစ်ရွက်ကြွေ တစ်ရွက်ပမာ အသံတိတ် ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

မြေပြင်သို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ဓားပျံကိုပင် မစီးရဲတော့ဘဲ (ဝိညာဉ်စွမ်းအား တုန်ခါမှုကြောင့် ရိပ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်)... မြေကြီးနှင့် ကပ်လျက် ‘အမြန်ပြေး မန္တန်’ ကို ကပ်ကာ ချင်းယန်ဂိုဏ်းဆီသို့ အသည်းအသန် ပြေးလွှားသွားတော့၏။

သူ၏ ကျောပြင်လေးမှာ ထိတ်လန့်မှုများ၊ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများနှင့်... ‘လောကကို တုန်လှုပ်စေမယ့် လျှို့ဝှက်ချက်ကြီး တစ်ခုကို သိလိုက်ရပြီ’ ဆိုသည့် လေးလံသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

---

တောင်ပေါ်၌ ဖြစ်၏။

မိမိသည် ‘သစ္စာဖောက်သွားပြီ’ ဟု အတည်ပြုခံလိုက်ရကြောင်းကို လုံးဝ (လုံးဝ) မသိရှာသော ဆုချင်းကောသည်... လက်ထဲရှိ ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်ကို ပူလောင်နေသော သံပူတုံးကြီး တစ်ခုကို ကိုင်ထားရသကဲ့သို့ ခံစားနေရပြီး လက်ဝါးများမှ ချွေးများပင် ထွက်လာတော့၏။

“ဘာလို့... ..ငါ့ကျောပြင်က အေးစက်နေသလို ခံစားနေရတာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က ..ငါ့ကို ကြည့်နေသလိုပဲနော်”

သူမသည် အနောက်ဘက်ရှိ နက်ရှိုင်းသော သစ်တောအုပ်ကြီးကို ဇဝေဇဝါဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း... လေတိုက်သဖြင့် သစ်ရွက်များ လှုပ်ခတ်နေသံမှလွဲ၍ ဘာကိုမှ မတွေ့ရချေ။

“ညီမလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ပင်ပန်းနေပြီလား”

ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် က အနားသို့ တိုးလာပြီး ဂရုတစိုက် မေးလိုက်၏။

“ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ နားကြမလား။ တစ်နေကုန် ငါးစာ လုပ်ရတာ တော်တော် ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ”

“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်။ ဒီလောက်နဲ့ပဲ သိမ်းကြစို့။ ပြန်ပြီး ညစာ သွားချက်ရဦးမယ်ဗျို့"

ကျောက်ကပ်ကြော် ကလည်း ဒယ်အိုးကို တီးကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

“ဒီနေ့ညတော့ ဒီက ရလာတဲ့ အဆင့် (၂) တောဝက်ရဲ့ ကလီစာတွေနဲ့ ‘ဝက်အူမဲ နှပ်’ လုပ်စားမယ်ဟေ့။ တကယ့်ကို အမိုက်စား ဖြစ်စေရမယ်”

‘ဝက်အူမဲ’ နှင့် ‘ကလီစာ’ ဟူသော စကားလုံးများကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဆုချင်းကော၏ မျက်နှာလေး ဖြူဖျော့သွားပြီး... ဗိုက်ထဲ၌ မွှေနှောက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ နေရာမှာတင် အန်ချင်စိတ်များပင် ဖြစ်ပေါ်လာတော့၏။

“ဒါဆိုရင်လည်း... ပြန်ကြတာပေါ့ရှင်”

သူမသည် မေ့လဲမတတ် ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အားနည်းစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ရရှာသည်။

နေဝင်ဆည်းဆာ အောက်ဝယ်... လုယက်ရာ ပစ္စည်းများ အပြည့်အဝ သယ်ဆောင်ကာ ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်လာနေကြသော ‘ဓားပြ’ အုပ်စုကြီးကို ကြည့်ရင်း... ဆုချင်းကော၏ ရင်ထဲတွင် အတိုင်းအဆမရှိသော အားငယ်မှုများနှင့် ဝေခွဲမရဖြစ်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့၏။

သူမသည် ဤနေရာသို့ အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းခံကာ သူလျှို လာလုပ်သော... သူရဲကောင်း တစ်ဦး၊ ကယ်တင်ရှင် တစ်ဦး ဖြစ်မည်ဟု အစပိုင်းက ထင်မှတ်ထားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော်လည်း ရလဒ်အနေဖြင့်... ယခုအခါ သူမသည် စစ်မှန်သော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်နှင့် ပိုပိုပြီး တူလာပြီဟု ခံစားနေရသည်။ စောစောက ပစ္စည်းခွဲဝေစဉ်ကပင်... “ဒီ ပိုက်ဆံတွေက ရတာ အရမ်း လွယ်တာပဲ” ဆိုသော ကြောက်မက်ဖွယ် အတွေးတစ်ခု သူမ၏ ခေါင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလော။

‘ဂိုဏ်းချုပ်... အကြီးအကဲတို့... ကျွန်မကို ဘယ်တော့များမှ လာကယ်ကြမှာလဲရှင်…’

‘အမြန်သာ လာမကယ်ရင်... ကျွန်မ တကယ်ပဲ ဖြေရှင်းလို့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးနော်’

ဆုချင်းကောသည် စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်နေမိတော့၏။

ထိုအချိန်တွင် ကစားသမား သုံးထောင်မှာ သူမကို ဝန်းရံလျက်... လုံးဝ ကီးကြောင်သော သီချင်းများကို ဆိုကာ... ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းဆီသို့ ခမ်းနားစွာ ချီတက်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

“ဘုရင်ကြီးက ..ငါ့ကို တောင်ပေါ် ကင်းလှည့်ခိုင်းတယ်လေ... လူ့လောကကြီးထဲမှာ သွားပြီး လျှောက်လည်ဦးမယ်‌ဟေး”

သီချင်းသံများမှာ ကျယ်လောင်ပြီး ပျော်ရွှင်ဖွယ် ကောင်းနေသော်လည်း... ဆုချင်းကော အတွက်မူ အလွန်တရာ နားငြီးစရာ ကောင်းလှပါ၏။

သူမ လုံးဝ (လုံးဝ) မသိရှာသည်မှာ... ထိုအချိန်၌ပင် ဝေးကွာလှသော ချင်းယန်ဂိုဏ်း၏ ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌... ထို ပုံရိပ်ကျောက်တုံးကြောင့် သူမကို ‘သုတ်သင် ရှင်းလင်းမည့်’ စစ်ဆင်ရေးကြီး တစ်ခု စတင် ဖြစ်ပေါ်နေပြီ ဆိုသည်ကိုပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

အခန်း (၁၄၉) - ဖြေရှင်းခွင့် မရခြင်း.. ကျွန်မ တကယ် မိစ္ဆာမ လုံးဝ (လုံးဝ) မဟုတ်ပါဘူးရှင်

~ချင်းယန်ဂိုဏ်း။ အတွင်းစည်း တောင်ထိပ်ရှိ ရွှေရောင် ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌။

ယနေ့တွင် ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်းရှိ လေထုမှာ ယခင်တစ်ခေါက်ကထက် အဆဆယ်လီမျှ ပိုမို လေးလံနေပြီး၊ လေဟာနယ်ကြီး တစ်ခုလုံး အေးခဲသွားတော့မည့်အလား ရှိနေတော့၏။

ဂိုဏ်းချုပ် ချင်ရွှမ် အရှင်သည် ပလ္လင်ထက်ဝယ် မျက်နှာကြီး ပြာနှမ်းလျက် ထိုင်နေပြီး... ဒေါသကြောင့် သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များပင် အနည်းငယ် ကမောက်ကမ ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်ရှိ ရွှေအမြုတေအဆင့် အကြီးအကဲ ခြောက်ဦးမှာလည်း တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာထားများ ရှိနေကြပြီး၊ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိန်းချုပ်ထားရသော ဒေါသများနှင့် စိတ်ပျက်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့၏။

ခန်းမဆောင်၏ အလယ်ဗဟို၌မူ... ရှေ့တန်းမှနေ၍ လဲကျမတတ် ပြန်လည် ပြေးလာခဲ့ရသော သူလျှို ညဉ့်ဇီးကွက်သည် မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်နေသည်။ သူသည် ရာဇဝတ်မှုများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် ‘အထောက်အထား’ ပုံရိပ်ကျောက်တုံးလေးကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အမြင့်သို့ မြှောက်တင်ထားပြီး... သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်ကာ ငိုသံပင် ပါနေတော့၏။

“အရှင်... တပည့် ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ တွေ့ခဲ့ရတာပါ။ စကားတစ်ခွန်းမှ အလိမ်အညာ မပါပါဘူး ခင်ဗျာ။ စီနီယာ အစ်မကြီး ဆု လုံးဝ (လုံးဝ) ပြောင်းလဲသွားပါပြီ...”

“တော်တော့”

ချင်ရွှမ် အရှင်က အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ စကားကို ဖြတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူသည် လေတစ်ချက်ကို အဝရှူလိုက်ပြီး လက်ညှိုးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းကာ... သန့်စင်သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တစ်ခုကို ပုံရိပ်ကျောက်တုံး အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်တော့၏။

“တစ်စုံတစ်ယောက်က အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေတာလား ဆိုတာကို... တစ်ချက် ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိနိုင်ပါတယ်”

“ဝှစ်...”

လေထဲတွင် ဧရာမ အလင်းတန်း ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်ထွက်လာပြီး၊ အလွန် ရှင်းလင်းပြတ်သားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

၎င်းမှာ... နာမည်ကျော် ‘ထောင်ချောက်ဆင် ဖမ်းဆီးခြင်း’ မြင်ကွင်းကြီးပင် ဖြစ်ချေသည်။

ရွှံ့များ ပေကျံနေသော်လည်း လှပလွန်းလှသည့် အဖြူရောင် ဝတ်စုံလေးနှင့် ဆုချင်းကောသည် လမ်းမလယ်၌ ကျက်သရေရှိစွာ ရပ်နေသည်။

တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူများ သူမထံသို့ ချဉ်းကပ်လာသည့် အခါတွင်မူ... သူမသည် ဓားထုတ်၍ တိုက်ခိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် သတိပေးခြင်းများကို မပြုလုပ်ခဲ့ဘဲ... အလွန်ပင် ‘ပါးနပ်လှသော’ ဘေးသို့ ရှောင်ထွက်သည့် အကွက်တစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်၏။ ပြင်ပလူများ၏ အမြင်တွင် ဤလှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန် ပြီးပြည့်စုံသော နည်းဗျူဟာမြောက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု တစ်ခု ဖြစ်နေပြီး... မိမိ၏ တိုက်ခိုက်ရေး နေရာကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်လိုက်ကာ ရန်သူများကို ချောင်းမြောင်းနေသော နေရာသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားစေခြင်းပင် ဖြစ်တော့သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်... ရက်စက်ပြီး ရိုင်းစိုင်းလှသော မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်အုပ်ကြီးသည် ချုံပုတ်များ အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာကြပြီး... တုတ်များဖြင့် ရိုက်နှက်ခြင်း၊ ထုံးမှုန့်များ ပက်ခြင်း တို့ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြုလုပ်သွားကြတော့၏။

ထို့နောက် မြင်ကွင်းမှာ အရေးအကြီးဆုံး အပိုင်း ဖြစ်သည့်... ‘ပစ္စည်း ခွဲဝေခြင်း’ အစီအစဉ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

တောဝက်ကို စီးထားသည့် ဝဖြိုးသော မိစ္ဆာခေါင်းဆောင် (ဝမ်သဲ့ဖာ) သည်... ဖားယားသော မျက်နှာပေးဖြင့် လေးလံလှသော ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ် တစ်လုံးကို ဆုချင်းကော၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ အတင်း ထိုးထည့်ပေးလိုက်၏။

ဆုချင်းကော ကကော... ဘယ်လို တုံ့ပြန်ခဲ့သလဲ။

ပုံရိပ်ထဲတွင် သူမသည် အနည်းငယ် ‘ငြင်းဆန်’ နေပုံ ရသော်လည်း (အကြီးအကဲများ၏ အမြင်တွင်မူ ၎င်းမှာ ဟန်ဆောင် ငြင်းဆန်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်)... နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် ‘ပျော်ရွှင်စွာ’ လက်ခံယူလိုက်ပြီး၊ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ အုပ်စုကြီးကို ‘ထူးဆန်းသော’ အပြုံးတစ်ခု (အမှန်တော့ ငိုတာထက် ဆိုးရွားသော အတင်း ညှစ်ပြုံးထားသည့် အပြုံး) ဖြင့် ပြုံးပြလိုက်၏။

သူမ၏ ဘေးပတ်လည်ရှိ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ သုံးထောင်မှာမူ... သူမကို ဖားယားနေကြပြီး “ညီမလေးက အကျိုးဆောင် အကြီးဆုံးပဲ”၊ “ကျုပ်တို့ အတူတူ ပျော်ကြမယ်”၊ “နောက်ဆိုရင် ညီမလေး နောက်ကနေပဲ လိုက်တော့မယ်” စသည့် စကားများကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောဆိုနေကြတော့၏။

စိမ်းဖန့်ဖန့် မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း ဤ ‘အစ်မကြီး’ အပေါ် လေးစားမှုများ အပြည့်အဝ ရှိနေကြသည်။

ပုံရိပ်မှာ... ရွှံ့များနှင့် ထုံးမှုန့်များ ပေကျံနေသဖြင့် အနည်းငယ် ‘ညစ်တီးညစ်ပတ်’ပုံ ပေါက်နေသော ဆုချင်းကော၏ လှပလွန်းလှသည့် မျက်နှာလေးပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားတော့၏။

“ဂျွတ်...”

ကြည်လင်သော အသံလေး တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာပြီး... ချင်ရွှမ် အရှင် ထိုင်နေသော ရှေးဟောင်း ကျောက်စိမ်း ပလ္လင်၏ လက်ရန်းမှာ အမှုန့်များ ဖြစ်သွားကာ ကျောက်စိမ်းမှုန့်များ လွင့်စင်သွားတော့သည်။

“ဒီ ကောင်မစုတ်လေး... ဒီ ကောင်မစုတ်လေး”

ဒေါသကြီးသော အကြီးအကဲ တစ်ဦး (ယခင် ပြစ်ဒဏ်ခတ်ရေး အကြီးအကဲ၏ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး) သည် စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် အားရပါးရ ထုလိုက်ပြီး... ပုံရိပ်ထဲမှ ဆုချင်းကောကို လက်ညှိုးထိုးကာ၊ သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများသာမက တစ်ကိုယ်လုံးပါ တုန်ယင်နေတော့၏။

“ငါတို့ ချင်းယန်ဂိုဏ်းက... အရင်းအမြစ်တွေ အများကြီး အကုန်အကျခံပြီး ပါရမီရှင် တစ်ယောက် ဖြစ်လာအောင် အနှစ်နှစ်ဆယ်တောင် အချိန်ယူ ပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာကို... သူက အခုတော့ အောက်တန်းကျတဲ့ ဒီမိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ သွားပေါင်းပြီး လုံးဝ (လုံးဝ) ကျဆုံးသွားခဲ့ပြီပဲ”

“သူ့ရဲ့ ကျွမ်းကျင်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကြည့်စမ်းပါဦး။ ပစ္စည်းတွေ ခွဲယူနေတဲ့ အချိန်မှာ ပေါ်လာတဲ့ ဟို မာနထောင်လွှားတဲ့ အပြုံးကို ကြည့်စမ်း။ ပြီးတော့ လူပုံအလယ်မှာ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်နဲ့တောင် ယှဉ်ရပ်နေသေးတယ်လေ။ သူဟာ ဂိုဏ်းရဲ့ အရှက်ပဲ။ ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ် တစ်ခုလုံးရဲ့ အရှက်ပဲ”

“စီနီယာ အစ်ကိုကြီး... စိတ်အေးအေး ထားပါဦးဗျာ

အခြား အကြီးအကဲ တစ်ဦးမှာလည်း မျက်နှာထား ဆိုးရွားနေသော်လည်း... အသိတရား အနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် အကြောင်းပြချက် ရှာပေးရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

“ချင်းကော က စိတ်ထား ကောင်းတဲ့ ကလေးပါ။ ဖြစ်နိုင်တာက... ဟို မိစ္ဆာခေါင်းဆောင် ကျန်းချန်ကများ သူ့ရဲ့ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်တဲ့... ယုတ်မာတဲ့ မှော်ပညာ တစ်ခုခုကို သုံးထားလို့များလား”

“စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားတယ် ဟုတ်လား”

ပြစ်ဒဏ်ခတ်ရေး အကြီးအကဲက လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး ပုံရိပ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ခံထားရတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဒီလောက်အထိ တောက်ပနေတာကို ခင်ဗျား မြင်ဖူးလို့လား။ သူ့ရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကို ကြည့်စမ်း။ ပစ္စည်းတွေ ခွဲယူနေတဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုကို ကြည့်စမ်းပါဦး။ ထိန်းချုပ်ခံထားရတဲ့၊ ဒါမှမဟုတ် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင် နည်းနည်းလေးတောင် မရှိဘူး။ သူကိုယ်တိုင်ကိုက ဒီအလုပ်ကို အရမ်း သဘောကျနေတာ အထင်းသားကြီးပဲလေ”

“ကျုပ် ထင်တာတော့ သူက အစကတည်းက သစ္စာဖောက်ချင်တဲ့ စိတ် ရှိနေတာ။ အခု အဲ့ဒီ မိစ္ဆာဂူထဲ ရောက်သွားမှ အကျင့်စရိုက် အစစ်အမှန်တွေ ပေါ်လာတာပဲ ဖြစ်ရမယ်”

“ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ ‘ဦးနှောက်ဆေးခြင်း’ လို့ ခေါ်တဲ့ မိစ္ဆာပညာ တစ်ခု ရှိတယ်လို့တော့ ကောလာဟလတွေ ထွက်နေတာပဲ။ အဲ့ဒီ ပညာက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အကျင့်စရိုက်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်လေ...”

ချင်ရွှမ် အရှင်က ဖြည်းညှင်းစွာ စကားဆိုလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ အေးစက်နေပြီး ပြတ်သားသော ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခု ပါဝင်နေတော့၏။

“ကျုပ်တို့ ဂိုဏ်းရဲ့ သူတော်စင်မလေး ဖြစ်တဲ့ ဆုချင်းကော ဟာ ချင်းယန်ဂိုဏ်းရဲ့ မျက်နှာစာပဲ။ အခုတော့ သူဟာ မိစ္ဆာချောက်နက်ကြီးထဲကို ကျဆင်းသွားပြီး မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ အလိုတူ အလိုပါ တစ်ယောက်တောင် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ လောကကြီးက ဖြောင့်မတ်တဲ့ ကျင့်ကြံသူ အားလုံးကို ကျုပ်တို့ အနေနဲ့ သေသေချာချာ ရှင်းပြတာမျိုး မလုပ်ရင်... ချင်းယန်ဂိုဏ်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိရှိ ရပ်တည်နိုင်တော့မှာလဲ”

သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး... လျှပ်စီးပမာ စူးရှလှသော အကြည့်များဖြင့် အခန်းတစ်ခုလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်၏။ ရွှေအမြုတေအဆင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်း၏ ကြီးမားလှသော ဖိအားက ခန်းမဆောင် အတွင်းရှိ လေထုကိုပင် အေးခဲသွားစေတော့၏။

“အမိန့် ထုတ်လိုက်စမ်း”

“ဆုချင်းကောရဲ့ ‘သူတော်စင်မလေး’ ဘွဲ့ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်။ ဂိုဏ်းရဲ့ အလိုချင်ဆုံး ရာဇဝတ်ကောင် စာရင်းရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ သူ့နာမည်ကို တင်ထားလိုက်စမ်း”

“ပြစ်ဒဏ်ခတ်ရေး ဆောင်က အတော်ဆုံး ‘အရိပ်ကိုယ်ရံတော်’ တွေကို ချက်ချင်း လွှတ်ပြီး... ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း အနီးတစ်ဝိုက်ကို ခိုးဝင်ခိုင်းလိုက်။ ဘယ်လောက်ပဲ အရင်းအနှီး ကြီးကြီး... ဒီမိန်းမကို ဂိုဏ်းဆီ ပြန်ခေါ်လာပြီး စစ်ဆေး မေးမြန်းရမယ်။ အကယ်၍ သူက ခုခံခဲ့ရင်တော့...”

ချင်ရွှမ် အရှင်သည် မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်ပြီး... တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဆယ်နှစ်ခန့် အိုမင်းသွားသည့်အလား ရှိနေကာ... သူ၏ နောက်ဆုံး စကားလုံး လေးလုံးကို ထုတ်ပြောလိုက်တော့သည်။

“သနား ညှာတာစရာ မလိုဘဲ... သတ်ပစ်လိုက်”

---

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၌ ဖြစ်၏။

မိမိသည် ‘အလိုချင်ဆုံး ရာဇဝတ်ကောင်’ တစ်ဦး ဖြစ်သွားပြီ ဆိုသည်ကို လုံးဝ (လုံးဝ) မသိရှာသော ဆုချင်းကောသည်... နောက်ထပ် ဘေးဒုက္ခတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေရပြန်သည်။

သူမသည် လေတိုက်နေသော ထင်းရုံလေးဆီသို့ ပြန်ရောက်ကာ အနားယူရန် ပြင်လိုက်ရုံသာ ရှိသေး၏။... ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြန်လည် ပြည့်ဝလာစေရန် တရားထိုင်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်မီ... အလွန် လောကြီးပြီး စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသော တံခါးခေါက်သံများကြောင့် လန့်နိုးသွားရ၏။

“ညီမလေး... ညီမလေး... မြန်မြန် တံခါးဖွင့်စမ်းပါ။ ကြီးကျယ်တဲ့ ကိစ္စကြီး ဖြစ်နေပြီ။ တကယ့်ကို သတင်းကောင်းကြီးပဲဟေ့”

အပြင်ဘက်မှ ဝမ်သဲ့ဖာ၏ အက်ကွဲကွဲ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး... သူ၏ လေသံမှာ နတ်ဘုရား လက်နက် တစ်ခုကို ရှာတွေ့ထားသည့်အလား စိတ်လှုပ်ရှားနေတော့သည်။

ဆုချင်းကောမှာ လန့်သွားပြီး သူမ၏ နှလုံးသားမှာ လည်ချောင်းဝသို့ပင် ရောက်လာတော့မည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

သတင်းကြီး ဟုတ်လား။ ..ငါ့ရဲ့ သူလျှို ဇာတ်ရုပ်ကိုများ သိသွားကြပြီလား။ ဒီ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေက ..ငါ့ကို လာဖမ်းတာများလား။

သူမသည် အဝတ်အစားများကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် သေသပ်အောင် ပြင်လိုက်ပြီး၊ လက်ጌထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ဓားမြှောင်လေးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ကာ... တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သတိကြီးစွာဖြင့် စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်၏။

“စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ဝမ်... ဘာဖြစ်လို့လဲရှင်။ ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီလဲ”

တောင်ခြေမှ ဖြတ်သွားသော လှည့်လည်သွားလာနေသည့် ကုန်သည် တစ်ဦးထံမှ ယခုလေးတင် သူ လုယူလာခဲ့သော အသစ်စက်စက် အလိုရှိကြောင်း ကြေညာစာရွက် (စနစ်မှ ဖန်တီးပေးထားသော ဇာတ်လမ်း အထောက်အကူပြု ပစ္စည်း) ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ဝမ်သဲ့ဖာသည်... သူမကို အားတက်သရော အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

“ညီမလေး... မင်းတော့ နာမည်ကြီးပြီဗျို့။ တကယ့်ကို နာမည်ကြီးသွားပြီဟေ့”

“ဒါ ဘာလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်စမ်း။ မင်း နာမည်ကြီးသွားပြီဗျာ”

ဆုချင်းကောသည် ထို ကြေညာစာရွက်ကို ဇဝေဇဝါဖြင့် လှမ်းယူလိုက်၏။

တစ်ချက်လေး ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်... သူမမှာ နေရာမှာတင် ကျောက်ရုပ် တစ်ရုပ်ပမာ တောင့်ခဲသွားပြီး၊ သွေးများပင် ချက်ချင်း အေးခဲသွားတော့၏။

အလိုရှိကြောင်း ကြေညာစာရွက်၏ အလယ်ဗဟို၌ သူမ၏ ပုံတူကို (တကယ့်ကို အသက်ဝင်လှအောင်) ရေးဆွဲထားပြီး... အောက်ဘက်တွင်မူ အလွန်တရာ တုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှသော၊ သွေးနီရောင် စာလုံးကြီးများ ရေးသားထားသည်။

(ချင်းယန်ဂိုဏ်း၏ သစ္စာဖောက် - မိစ္ဆာမ ဆုချင်းကော)

(ကျူးလွန်သော ပြစ်မှုများ - မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူများနှင့် ပူးပေါင်းခြင်း၊ တာအိုရောင်းရင်းများကို ဒုက္ခပေးခြင်း၊ ဂိုဏ်းကို သစ္စာဖောက်ခြင်းနှင့် ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ ကျင့်ကြံသူများကို သတ်ဖြတ်ရန် ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်း... စသည့် ခွင့်လွှတ်၍ မရနိုင်သော ပြစ်မှုကြီးများ။)

(ဆုကြေးငွေ - အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်း (အရှင်ဖြစ်စေ၊ အသေဖြစ်စေ ရရမည်)။)

(ကြေညာသူ - ချင်းယန်ဂိုဏ်း ပြစ်ဒဏ်ခတ်ရေး ဆောင်)

“ဖလပ်...”

ကြေညာစာရွက်လေးမှာ သူမ၏ တုန်ယင်နေသော လက်ထဲမှ လွတ်ကျသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလာသည်။

ဆုချင်းကော၏ ခေါင်းထဲတွင် လုံးဝ (လုံးဝ) ဗလာကျင်းသွားပြီး... “မိစ္ဆာမ”၊ “သစ္စာဖောက်” နှင့် “အရှင်ဖြစ်စေ၊ အသေဖြစ်စေ” ဟူသော စကားလုံးများသာ သူမ၏ နှလုံးသားကို ဓားချွန်များနှင့် ထိုးစိုက်နေသည့်အလား ပဲ့တင်ထပ်နေတော့၏။

“ဘယ်လို... ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ”

သူမမှာ ခေါင်းများ မူးနောက်လာပြီး၊ မျက်လုံးများထဲတွင်လည်း မျက်ရည်များ ချက်ချင်း ပြည့်လာကာ... အကူအညီမဲ့နေပြီး မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော အသံလေးဖြင့် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

‘ကျွန်မက သူလျှို တစ်ယောက်လေ။ ဂိုဏ်းထဲကို ခိုးဝင်လာတာပါ... ဘာလို့... ဘာလို့ အခုလိုတွေ ဖြစ်ကုန်ရတာလဲရှင်’

‘အရှင်... အကြီးအကဲတို့... နားလည်မှု လွဲနေတာပါရှင်။ ကျွန်မမှာ အပြစ်မရှိပါဘူး’

ဆုချင်းကော တစ်ယောက် ယိုင်တိုင်တိုင် ဖြစ်နေပြီး မျက်ရည်များ စီးကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ... ဝမ်သဲ့ဖာသည် သူမ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို လုံးဝ (လုံးဝ) နားလည်မှု လွဲသွားတော့သည်။

ကစားသမားများ၏ တန်ဖိုးထားမှု စနစ်တွင်... နာမည် ပိုနီလေလေ၊ ပိုပြီး အစွမ်းထက်လေလေ ဖြစ်ပြီး၊ ဆုကြေးငွေ များလေလေ၊ ဂုဏ်သိက္ခာ ပိုကြီးလေလေ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့ကြောင့် ဆုချင်းကော၏ တုံ့ပြန်မှုကို... ဝမ်းသာလွန်းလို့ ကျလာသော ‘ဝမ်းသာမျက်ရည်’ တွေဟု သူက ထင်မှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် ဆုချင်းကောကို ဆွဲဖက်လိုက်ပြီး တဟားဟား ရယ်လိုက်သည်။

“ညီမလေး... စိတ်မလှုပ်ရှားပါနဲ့။ မင်း ဝမ်းသာနေတယ် ဆိုတာကို အစ်ကို သိပါတယ်ဗျာ။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းတောင်နော်။ မင်းရဲ့ တန်ဖိုးက ..ကျုပ်ထက်တောင် များသွားပြီ။ ကျုပ်က ငါးထောင်ပဲ ရှိတာ”

“နောက်ဆိုရင် ကျုပ်တို့ အပြင်ထွက်တဲ့ အခါကျရင်... မင်းနာမည်ကို ပြောလိုက်တာနဲ့ ဘယ်လောက်တောင် အရှိန်အဝါ ကြီးလိုက်မလဲဗျာ။ အဲ့ဒါကိုမှ ‘လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း’ လို့ ခေါ်တာလေ။ မင်းက အခုဆိုရင် ကျုပ်တို့ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ မျက်နှာစာကြီး ဖြစ်နေပြီဗျို့”

“သွားကြစို့။ ညီမလေး အလိုရှိဆုံး စာရင်းရဲ့ ထိပ်ဆုံး ရောက်သွားတာရယ်၊ ချင်းယန်ဂိုဏ်းကို အရှက်ခွဲနိုင်ခဲ့တာရယ်ကို ဂုဏ်ပြုတဲ့ အနေနဲ့... ဒီနေ့ည ဟော့ပေါ့ သွားစားကြမယ်ဟေ့။ အစ်ကို ဒကာခံမယ်။ ကျောက်ကပ်ကြီးက ခုနကမှ ‘ပင်လယ်အောက်’ က ပစ္စည်းကောင်းတွေ ရလာတာဗျို့”

စကားတစ်ခွန်းမျှပင် ဆက်မပြောတော့ဘဲ... ဝမ်သဲ့ဖာသည် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော ဆုချင်းကောကို အတင်း ဆွဲယူကာ အပြင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားတော့၏။

“မလုပ်ပါနဲ့... ကျွန်မကို လွှတ်ပေးပါ။ မိစ္ဆာမ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မက...”

ဆုချင်းကောသည် အကူအညီမဲ့စွာ ရုန်းကန်နေသော်လည်း... ဝမ်သဲ့ဖာ၏ ‘အားတက်သရော’ ရှိလှသော ဧရာမ ခွန်အားကြီး အောက်တွင်မူ သူမ၏ ကြိုးစားမှုများမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်နေတော့၏။

သူမသည် ရယ်သံများနှင့် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသော ကျောက်ကွင်းပြင်ကျယ်ဆီသို့ အတင်းအကြပ် ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသည်။

နေဝင်ဆည်းဆာ အောက်ဝယ်... သူတို့၏ အရိပ်များမှာ ရှည်လျားစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်... မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော ဆုချင်းကောသည် နက်နဲလှသော အမှန်တရား တစ်ခုကို နောက်ဆုံး၌ နားလည် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး အချို့ကို ပခုံးပေါ် တင်လိုက်ပြီးပြီ ဆိုတာနဲ့... ဘယ်တော့မှ ပြန်ချလို့ မရနိုင်တော့ဘူး ဆိုတာကိုပေါ့။

မြစ်ဝါမြစ်ထဲ ခုန်ချပြီး ဆေးကြောရင်တောင် အပြစ်ကင်းအောင် မလုပ်နိုင်တော့။

မဟုတ်ဘူး... ဒီ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းမှာတော့... အကျိအချွဲ မိစ္ဆာတွေ အပြည့်ရှိနေတဲ့ အညစ်အကြေးကန်ထဲ ခုန်ချပြီး ဆေးကြောရင်တောင်... နာမည်ကောင်း ပြန်ရအောင် လုပ်လို့ မရတော့ဘူး ဆိုတာကိုပါပဲ။

အခန်း (၁၅၀) - ကျန်းချန်၏ ဖွင့်ချမှု.. မင်း ဘယ်သူလဲ ဆိုတာကို ငါ.. သိပါတယ်

~ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံ အချိန်။ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တောင်နောက်ဘက်၊ ချောက်ကမ်းပါး အစွန်း၌ ဖြစ်၏။

ကျောက်ကွင်းပြင်ကျယ်ဆီမှ ပျော်ရွှင်စွာ အောင်ပွဲခံနေကြသော ဆူညံသံများကို သဲ့သဲ့မျှ ကြားနေရသော်လည်း... လူသူကင်းမဲ့သော ဤတောင်နောက်ဘက် ချောက်ကမ်းပါးလေး၌မူ ထိုအသံများမှာ ကမ္ဘာခြားနေသည့်အလား လုံးဝ (လုံးဝ) သဟဇာတ မဖြစ်လှပေ။

ဆုချင်းကောသည် ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းရှိ ကျောက်တုံးပြာကြီး တစ်တုံးပေါ်တွင် တစ်ကိုယ်တည်း ထိုင်နေသည်။ သူမသည် လုံးခြေခံထားရသော အလိုရှိကြောင်း ကြေညာစာရွက်လေးကို လက်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထား၏။ အေးစက်လှသော ညလေညင်းက သူမ၏ ဆံပင်များကို လွင့်ပျံစေပြီး... မျက်တောင်လေးများတွင် တွဲခိုနေသော မျက်ရည်စများကို ခြောက်သွေ့သွားစေကာ... သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ကြီးမားလှသော အထီးကျန်မှုများနှင့် အေးစက်မှုများကိုသာ ချန်ရစ်ထားခဲ့တော့သည်။

လရောင်သည် သူမ၏ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာလေးပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး... ကြေကွဲဖွယ် ကောင်းလှသော မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများကို ထင်ဟပ် ပြသနေသည်။

“ဟက်... မိစ္ဆာမ တဲ့လား”

သူမသည် ကြေညာစာရွက်ပေါ်ရှိ အရုပ်ဆိုးလှသော ပုံတူကို ကြည့်ကာ... မိမိကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြောင်သည့် အက်ကွဲကွဲ ရယ်သံလေးဖြင့် ခါးသီးစွာ ရယ်လိုက်၏။

“ငါက ဂိုဏ်းအတွက် အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်း ခံပြီး၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် အနာတရ ဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး ဒီ မိစ္ဆာဂူထဲကို ဝင်လာခဲ့တာလေ။ ရလဒ်ကကော ဘာလဲ။ ‘မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းတယ်’၊ ‘တာအိုရောင်းရင်းတွေကို ဒုက္ခပေးတယ်’ ဆိုတဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေပဲလား”

“အရှင်... အကြီးအကဲတို့... ရှင်းပြဖို့ အခွင့်အရေးလေး တစ်ခုတောင် မပေးတော့ဘူးလားရှင်။ ဘာလို့များ ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ ကျွန်မကို သေဒဏ် ပေးလိုက်ကြရတာလဲ”

သူမသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး... မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေကာ အောက်ခြေကိုပင် မမြင်ရသော ချောက်နက်ကြီးဆီသို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်၏။

ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်က သူမကို လက်မခံတော့ပေ။

ဒီနေရာကလည်း မိစ္ဆာဂူကြီးပဲလေ။ သူမရဲ့ ဇာတ်ရုပ်မှန်ကိုသာ သိသွားလျှင်... သူမကို ‘ကိုယ့်လူ’ အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြသော ဟို အရူး မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေဟာလည်း... သူမကို ချက်ချင်းပဲ အပိုင်းပိုင်း အစစ ဆုတ်ဖြဲပစ်ကြမှာ သေချာပါသည်။

ရှေ့ဆက်သွားစရာ လမ်းလည်း မရှိတော့သလို... အနောက်ကို ပြန်လှည့်ဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလေ။

“အရှက်တကွဲနဲ့ နာကျင်စွာ သေဆုံးရမယ့် အစား... ..ငါ့ဘာသာပဲ...”

ဆုချင်းကောသည် မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်ပြီး၊ ခြေတစ်ဝက်ခန့် ရှေ့တိုးလိုက်ကာ... ကိုယ်ကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်၏။ သူမ၏ ဝတ်ရုံစလေးများမှာ လေထဲတွင် တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ပျံနေတော့၏။

ထို အရေးကြီးလှသော အခိုက်အတန့်မှာပင်...

“သေချင်နေပြီလား”

ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး တည်ငြိမ်သော်လည်း... ငြင်းဆန်၍ မရနိုင်သော အာဏာစက်များ ပါဝင်သည့် အသံကြီး တစ်ခုက သူမ၏ အနောက်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဆုချင်းကောမှာ နေရာမှာတင် တောင့်ခဲသွားပြီး အနောက်သို့ ဆတ်ခနဲ လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

လရောင်အောက်ဝယ်... ခရမ်းရွှေရောင် ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားသော လူငယ်လေး တစ်ဦးသည် သူမနှင့် ခြေလှမ်း ဆယ်လှမ်းခန့် အကွာတွင် ရပ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေပြီး... မှိန်ပျပျ အရှိန်အဝါ တစ်ခုက သူ့ကို ဝန်းရံထားသည်။ ကြယ်တာရာများပမာ နက်ရှိုင်းလှသော သူ၏ မျက်ဝန်းများကမူ သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ စူးစိုက် ကြည့်နေတော့၏။

ကျန်းချန် ပင် ဖြစ်၏။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးလား”

ဆုချင်းကောမှာ အလွန်တရာ ထိတ်လန့်သွားရသည်။ သူမ၏ ကျင့်စဉ်ကို ပိတ်လှောင်ထားသော်လည်း နတ်ဘုရားအာရုံကတော့ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။ ဤလူ ရောက်လာတာကို သူမ ဘယ်လိုလုပ် လုံးဝ (လုံးဝ) မသိလိုက်ရတာလဲ။

ဒါဟာ မိစ္ဆာခေါင်းဆောင် ကျန်းချန်ရဲ့ စွမ်းအားတွေလား။ တကယ့်ကို ခန့်မှန်းလို့ မရနိုင်တာပဲ။

သူမသည် မသိစိတ်မှနေ၍ အနောက်သို့ တစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်ပြီး... သူမ၏ လက်က ခါးရှိ ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ် (ကစားသမား တစ်ဦး လက်ဆောင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်) အပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ၊ မျက်လုံးများထဲတွင် သတိထားမှုများ အပြည့်အဝ ဖြစ်ပေါ်နေတော့၏။

“ဘယ်... ဘယ်တုန်းက ရောက်နေတာလဲရှင်။ ဘာလိုချင်လို့လဲ”

ကျန်းချန်က ပြန်မဖြေဘဲ ရှေ့သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။

သူ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း... ရွှေရောင် အားလှိုင်များက သူ၏ ခြေရင်းမှ နေ၍ ပြန့်ထွက်သွားတော့၏။ ရွှေအမြုတေအဆင့်၏ ကျယ်ပြောလှပြီး သန့်စင်လှသော ဖိအား တစ်ခုမှာ ဒီရေလှိုင်းကြီးပမာ လွှမ်းခြုံလာပြီး... ဆုချင်းကော၏ ထွက်ပေါက် အားလုံးကို ချက်ချင်းပင် ပိတ်ဆို့လိုက်၏။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေများပင်လျှင် ရပ်တန့်သွားသည်အထိ ဖြစ်သွားရရှာ၏။

“ဒီ ဂိုဏ်းထဲမှာ... ငါသာ သိချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့မျက်စိအောက်ကနေ ဘယ်အရာမှ လွတ်ကင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ”

ကျန်းချန်သည် ကျောက်တုံးပြာကြီး အနားသို့ လျှောက်သွားပြီး၊ မည်သည့် ဟန်ဆောင်မှုမှ မရှိဘဲ ထိုင်ချလိုက်၏။ သူသည် သူ၏ ဝတ်ရုံစကိုပင် သေသပ်အောင် ပြင်လိုက်သေးပြီး... သာမန် စကားစမြည် ပြောနေသည့်အလား ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆိုလိုက်တော့၏။

“မင်းရဲ့... တကယ့် ဇာတ်ရုပ် အစစ်အမှန် အပါအဝင်ပေါ့”

“ချင်းယန်ဂိုဏ်းရဲ့ လက်ရှိ သူတော်စင်မလေး... ဆုချင်းကော”

“ဝုန်း...”

ထိုစကားလုံးများမှာ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလား ဆုချင်းကော၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တည့်တည့်မတ်မတ် ကျရောက်သွားတော့၏။

သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် သေလူကဲ့သို့ ဖြူဖျော့သွားပြီး... တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်လာသည်။ ပိတ်လှောင်ထားသော ကိုယ်တွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာလည်း ရူးသွပ်စွာ ရုန်းကြွလာပြီး... အခင်းအကျင်းကို ဖောက်ထွက်ရန် အသည်းအသန် ကြိုးစားနေတော့၏။

သူ သိနေခဲ့တာပဲ။ သူ အစကတည်းက သိနေခဲ့တာပဲ။ ပြီးသွားပြီ။ ကျုပ်က သူ့မျက်စိအောက်မှာ လူပြက် တစ်ယောက်လို သရုပ်ဆောင်ပြနေခဲ့တာပါလား။ သူက ..ငါ့ကို ကစားနေတာ သေချာတယ်။

“သတ်ချင်သတ်၊ ညှဉ်းချင်ညှဉ်း... ရှင် သဘောပဲ”

ဆုချင်းကောသည် အံကို ကြိတ်လိုက်ပြီး သာမန် သံဓားလေးကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

(သူမသည် ရိပ်မိသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မိမိ၏ ဝိညာဉ်ဓားကို မထုတ်ရဲခဲ့ပေ... သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ၎င်းမှာ ရယ်စရာ တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ချေပြီ)။

သူမသည် ဓားဖျားကို ကျန်းချန်ဆီသို့ တည့်တည့် ချိန်ရွယ်လိုက်ပြီး၊ မျက်လုံးများထဲတွင် ပြတ်သားမှုများ ပြည့်နှက်နေတော့၏။

“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဆုချင်းကော... သေရင်တောင်မှ ရှင်တို့ မိစ္ဆာတွေရဲ့ စော်ကားမှုကိုတော့ မခံနိုင်ဘူး”

ဆုချင်းကော၏ ဓားကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း ကျန်းချန်သည် မျက်တောင် တစ်ချက်ပင် မခတ်ခဲ့ပေ။

သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ လေဟာနယ်ကို ညင်သာစွာ ဖိချလိုက်၏။

“ဝှစ်...”

အကြွင်းမဲ့ စိုးမိုးရာ နယ်မြေ အလုပ်လုပ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆုချင်းကောသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုကြီး တစ်ခုလုံး သံမဏိများပမာ ချက်ချင်း မာကျောသွားပြီး... ပေါင် တစ်ထောင်ခန့် လေးလံသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ဓားကို ချိန်ရွယ်ထားသည့် ပုံစံအတိုင်း ရပ်နေသော်လည်း... လက်ချောင်းလေး တစ်ချောင်းကိုပင် လှုပ်ရှား၍ မရနိုင်တော့ချေ။ ကိုယ်တွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာလည်း အေးခဲသွားပြီး၊ လုံးဝ (လုံးဝ) အာရုံခံ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

ဒါက... ရွှေအမြုတေအဆင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်း က... အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် ကို လုံးဝ (လုံးဝ) ဖိနှိပ်ထားနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။

“ထိုင်လိုက်”

ကျန်းချန်က စကားလုံး နှစ်လုံးကို တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်၏။

ထိုအခါ၊ ဆုချင်းကော၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှာ ထိန်းမရအောင် ပျော့ခွေသွားပြီး... မမြင်ရသော လက်ကြီး တစ်ဖက်က ဖိချလိုက်သည့်အလား၊ ကျန်းချန်၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်သို့ လိမ်မာစွာ ထိုင်ချလိုက်ရရှာတော့၏။

“ငါသာ မင်းကို သတ်ချင်တယ် ဆိုရင်... တောင်တံခါးဝကို မင်း ခြေချလိုက်တဲ့ နေ့ကတည်းက မင်း သေနေလောက်ပြီလေ။ အခုချိန်ထိ စောင့်နေစရာ အကြောင်းမှ မရှိတာ”

ကျန်းချန်က လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ... သူတို့ နှစ်ဦးကြားရှိ ကျောက်ခုံပေါ်၌ လက်ရာမြောက်လှသော လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်လုံးလေးများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် ဝိညာဉ် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ငှဲ့လိုက်ရာ... မွှေးကြိုင်လှသော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ တင်းမာနေသော လေထုနှင့် လုံးဝ (လုံးဝ) သဟဇာတ မဖြစ်လှပေ။

“ပြီးတော့... မင်းက အခု ချင်းယန်ဂိုဏ်းရဲ့ သူတော်စင်မလေး ဟုတ်သေးလို့လား”

ကျန်းချန်သည် လေတိုက်သဖြင့် လွင့်ပျံနေသော၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလိုရှိကြောင်း ကြေညာစာရွက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး... နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် လှောင်ပြုံး တစ်ခု ပေါ်လာတော့၏။

“လောကကြီးရဲ့ အမြင်မှာ... အခု မင်းဟာ ငါတို့ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ‘မိစ္ဆာမ’ ပဲလေ။ ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ် တစ်ခုလုံးက သတ်ပစ်ချင်နေတဲ့ သစ္စာဖောက်ပဲ မဟုတ်လား”

“မင်းကို သတ်ရမယ် ဟုတ်လား။ အဲ့ဒါဆိုရင် ချင်းယန်ဂိုဏ်းအတွက် အကူအညီ ကြီးကြီးမားမား ပေးလိုက်သလို ဖြစ်မသွားဘူးလား။ ရန်သူ့ အိမ်တွင်းရေး ရှင်းဖို့ ကူညီပေးရလောက်အောင် ကျုပ်က သဘောမကောင်းပါဘူး”

ထိုစကားများမှာ ချွန်ထက်လှသော ဓားမြှောင် တစ်လက်ပမာ ဆုချင်းကော၏ အနာကျင်ရဆုံးသော နေရာကို တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်သွားပြီး သွေးများပင် ထွက်လာစေတော့၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲရှိ ပြတ်သားမှုများမှာ ချက်ချင်းပင် ပြိုလဲသွားပြီး... အဆုံးအစမဲ့သော နာကျင်မှုများနှင့် ဝေခွဲမရဖြစ်မှုများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

လက်ထဲမှ သံဓားလေးမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ “ခွမ်” ခနဲ ကျသွားရှာ၏။

“ဒါဆိုရင်... ကျွန်မက ဘယ်ကို သွားရတော့မှာလဲရှင်...”

သူမသည် ပါးပြင်ပေါ်မှ မျက်ရည်များ မြက်ခင်းပြင်ပေါ်သို့ စီးကျနေရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“လောကကြီးက ဒီလောက် ကျယ်ပြောတာကို... ကျွန်မအတွက်တော့ သွားစရာ နေရာ တစ်ခုမှ မရှိတော့ဘူးပဲ”

“ဘယ်သူက မရှိဘူး ပြောလို့လဲ”

ကျန်းချန်သည် လက်ဖက်ရည် ပန်းကန်လုံးလေးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး တစ်ငုံ သောက်လိုက်ကာ... လွင့်ပျံနေသော ရေနွေးငွေ့များ ကြားမှနေ၍... ရင်ကွဲနေရှာသော သူ့ရှေ့မှ ကောင်မလေးကို ကြည့်လိုက်၏။

“ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ်က မင်းကို လက်မခံဘူး ဆိုတာ... သူတို့က ဟန်ဆောင် ကောင်းလွန်းပြီး မျက်ကန်းတွေ ဖြစ်နေလို့လေ။ သူတို့က အပေါ်ယံကိုပဲ ကြည့်ပြီး အမှားအမှန်ကို ဂရုမစိုက်ကြဘူး”

“ဒါပေမဲ့... ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ကတော့ လက်ခံနိုင်ပါတယ်”

“ငါ့ရဲ့ တပည့်တွေက အရူးတွေလိုပဲ၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး၊ ယုတ္တိ မရှိဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာ မဟုတ်လား"

ကျန်းချန်သည် လင်းထိန်နေပြီး ရယ်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေဆဲ ဖြစ်သော တောင်အောက်ရှိ ကျောက်ကွင်းပြင်ကျယ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ သေချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်စမ်းပါ။ ဒီရက်ပိုင်း အတွင်းမှာ... သူတို့က မင်းကို တကယ်ပဲ ထိခိုက်အောင် လုပ်ခဲ့ဖူးလို့လား”

ဆုချင်းကောမှာ အံ့သြသွားရသည်။

သူမသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို ပြန်လည် စဉ်းစားကြည့်လိုက်၏။

‘ဖရဲသီး အတင်း ခုတ်ခိုင်းတာက အရှက်ရစရာ ကောင်းပေမယ့်... ငါးစာ အဖြစ် အသုံးချခံရတာက ဒေါသထွက်စရာ ကောင်းပေမယ့်... အဆိပ်စားနေတာကို ကြည့်ရတာက တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းပေမယ့်...။

ဒါပေမဲ့...

အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့ အခါကျတော့... “..ငါ့ကို ဂရုမစိုက်နဲ့” လို့ အော်ရင်း သေဘေးကနေ ကာကွယ်ပေးဖို့ သူတို့ အလုအယက် တိုးဝင်ခဲ့ကြတယ် မဟုတ်လား။ ပစ္စည်း ခွဲဝေတဲ့ အခါကျတော့လည်း... “စည်းကမ်းအရဆိုရင် တစ်ဝက်စီ ခွဲရမှာလေ” ဆိုပြီး ဟို လူဝကြီးက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ငါ့ကို အတင်း ပေးခဲ့တယ်လေ။ ငါ့ကို အလိုရှိကြောင်း ကြေညာခံရတဲ့ အချိန်မှာတောင်... ဆုကြေးငွေ ရဖို့ ဖမ်းမယ့်အစား... သူမကို ‘ဂိုဏ်းရဲ့ မျက်နှာစာ’ လို့ ခေါ်ပြီး ဂုဏ်ပြုတဲ့ အနေနဲ့ ဟော့ပေါ့ သွားစားဖို့ ခေါ်ခဲ့ကြသေးတယ် မဟုတ်လား။

အဲ့ဒီ အပြုံးတွေ၊ အဲ့ဒီ အရူးလို အပြုအမူတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ... မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ဆိုတာ လုံးဝ (လုံးဝ) မရှိခဲ့ပါဘူး။’

“သူတို့က...”

ဆုချင်းကောက ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သော်လည်း... ဘာပြောရမည်ကို မသိတော့ချေ။

“သူတို့က အရူးတွေပါ။ ဒါပေမဲ့... သူတို့ဟာ အဖြူစင်ဆုံး လူတွေလည်း ဖြစ်တယ်”

ကျန်းချန်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး... ဆုချင်းကောကို ကျောပေးကာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လျက် ရပ်နေသည်။ လရောင်အောက်တွင် သူ၏ ဝတ်ရုံစများမှာ ငွေရောင် ကွပ်ထားသည့်အလား တောက်ပနေပြီး... ခန့်မှန်းရခက်လှသော ကျောပြင်တစ်ခုကို ချန်ရစ်ထားခဲ့တော့၏။

“ငါတို့ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ... ဘယ်က လာတယ် ဆိုတာကို မမေးဘူး။ ဖြောင့်မတ်တာလား၊ ယုတ်မာတာလား ဆိုတာကိုလည်း မမေးဘူး။ စိတ်ရင်းမှန် တစ်ခုတည်းကိုပဲ မေးတာ”

“ဆုချင်းကော... ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ်က မင်းကို စွန့်ပစ်လိုက်ပြီ ဆိုမှတော့... ဒီမှာပဲ နေလိုက်ပါလား”

“ဒီနေရာမှာပဲ... မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် မျက်လုံးတွေနဲ့ သေချာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပါ။ ‘အရူး’ လို့ ခေါ်တဲ့ ဒီတပည့်တွေက... ဟန်ဆောင်ကောင်းလှတဲ့ ဒီ ကျင့်ကြံခြင်း လောကကြီးကို... တစ်လှမ်းချင်းစီ ဘယ်လို ဇောက်ထိုး ပြောင်းလဲပစ်မလဲ ဆိုတာကိုပေါ့”

ကျန်းချန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ နောက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး... သန်မာပြီး ရှည်လျားလှသော သူ၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဆုချင်းကောထံသို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းသော်လည်း ယုံကြည်ချက် အပြည့်ရှိသော အလင်းတန်းများ တောက်ပနေတော့၏။

“ဒီ ဇာတ်လမ်းက အခုမှ စရုံလေးပဲ ရှိသေးတယ်။ အဓိက အန်ပီစီ တစ်ယောက် အနေနဲ့... မင်းက အခု ဇာတ်စင်ပေါ်ကနေ ဆင်းသွားချင်ပြီလား”

ဆုချင်းကောသည် ထိုလက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး... လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာသော နတ်ဘုရား တစ်ပါးပမာ၊ သို့သော်လည်း ထူးဆန်းသော ဆွဲဆောင်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည့်... လရောင်အောက်မှ ထိုအမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူမ၏ နှလုံးသားလေးမှာ တစ်ချက် ခုန်သွားရတော့၏။

မမြင်ရသော စွမ်းအားတစ်ခု၏ လမ်းညွှန်မှုကြောင့် သူမသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး... အေးစက်သော်လည်း သန်မာလှသော ထိုလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

“ကျွန်မ...”

“ကျွန်မ ဒီမှာပဲ နေပါ့မယ်ရှင်”

(အချက်ပေးသံ။ အရေးကြီး ဇာတ်လမ်း အန်ပီစီ ‘ဆုချင်းကော’ ၏ ဂိုဏ်းအပေါ် ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် သိသိသာသာ မြင့်တက်လာကြောင်း တွေ့ရှိရပါသည်။)

(လက်ရှိ အခြေအနေ - ဝေခွဲမရဖြစ်ခြင်း မှ... တစ်ဝက်တစ်ပျက် လက်အောက်ခံခြင်း (မိမိကိုယ်ကိုယ် အရှုံးပေးနေဆဲ) သို့ ပြောင်းလဲသွားပါသည်။)

(ဂုဏ်ယူပါတယ်.. လက်ခံသူ။ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ရှိ အလားအလာကောင်းသော တိုက်ခိုက်ရေးသမား (နှင့် မျက်နှာဖုံး အလှမယ်) တစ်ဦးကို ရရှိသွားပါပြီ။ ဂိုဏ်းတော်၏ ကံကြမ္မာ အကျိုးပေး အနည်းငယ် မြင့်တက်သွားပါပြီ။)

ကျန်းချန်သည် စိတ်ထဲမှ တဟားဟား ရယ်နေမိတော့၏။ ဒါဟာ သေချာပေါက် အောင်မြင်သွားတာပဲလေ။ သို့သော်လည်း မျက်နှာပေါ်တွင်မူ အထီးကျန် ဆရာကြီး ဟန်ပန်ကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်၏။

“အရမ်း ကောင်းတယ်”

“ဒီနေ့ကစပြီး... မင်းဟာ ငါတို့ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ‘ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ’ ပဲ”

“မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းတူတွေ အတွက်တော့...”

ကျန်းချန်က အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း... မျက်လုံးများထဲတွင် လူသတ်ချင်သော အရိပ်အယောင်များ တောက်ပသွားကာ အာဏာပါပါ ဆိုလိုက်၏။

“သူတို့ မင်းအပေါ် တင်ထားတဲ့ အကြွေးတွေကို... တပည့်တွေကို ခေါ်ပြီး အဆပေါင်း ထောင်ချီ ပြန်ရအောင် ငါ..ကူညီပေးမယ်”

“အခု မျက်ရည်တွေကို သုတ်လိုက်တော့။ မနက်ဖြန်... ငါတို့ ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတဲ့ ပွဲတော်ကြီး တစ်ခုကို သွားရမယ်”

ဆုချင်းကောသည် ကျန်းချန်ကို မှင်သက်စွာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူမသည် မှီခိုစရာ တိုင်လုံးသစ် တစ်ခုကို ရှာတွေ့သွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရတော့၏။