အခန်း (၁၉၆-၁၉၈)

အပိုင်း (၁၉၆)

တစ်ခါ နားထောင်ပြီးသွားသည့်နောက်တွင် ဟယ်ဝေသည် တုန်ရင်နေသည့် လက်များဖြင့် ပြန်ရစ်သည့်ခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်ကာ ဖွင့်သည့်ခလုတ်ကို တစ်ဖန်ပြန်နှိပ်လိုက်လေသည်။

မျက်နှာကလွဲလျှင် အသံနှင့် လေသံသည် သူ လေးစားအားကျရသည့် ချီခိုင်၏အသံ ဖြစ်နေသည်မှာ သံသယဖြစ်ရန်မလိုချေ...

ဟယ်ဝေသည် စိတ်ပျက်ပျက်နှင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်တော့၏။ သူ၏ ပထမဦးဆုံးတုံ့ပြန်မှုမှာ ဒါကို မယုံနိုင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်လေ၏။ သို့သော်ငြားလည်း သူ၏ဆင်ခြင်ဉာဏ်က ဒါသည် အမှန်တရား ဖြစ်နေသည်ဟု သူ့ကိုပြောပြနေ၏။

အကယ်၍အစကတည်းက လိမ်ညာသည့်သူမှာ ချီခိုင်ဖြစ်နေလျှင်တော့...

ဒီလိုဆိုရင်တော့ ပြီးခဲ့တဲ့၆လအတွင်းမှာ သူက မောက်ဟွေ့မေကို တကတည်း ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ။

စွန်းထင်းသွားသည့်ဖန်ခွက်များ ကွဲကြေသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မောက်ဟွေ့မေနှင့် အခိုက်အတန့်အားလုံးသည် သူ၏စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာပြီး ချက်ချင်းဆိုသလို မတူညီသည့် အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်လာတော့၏။

သူမသည် သူ သူမကိုပေးခဲ့သည့် ပန်းစည်းတိုင်းကို မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားတတ်ခဲ့သည်။

သူမသည် အပြန်အလှန်အားဖြင့် တူညီသည့်လက်ဆောင်များကို သူ့အား အမြဲတမ်း ပြန်ပေးတတ်သည်။ သူကတော့ သူမကို ရှည်ကြာသည့်ကစားပွဲတစ်ခု ကစားနေသည်ဟုသာ ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော်ငြား အမှန်တွင်တော့ ဒါက မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ မိမိကိုယ်ကို လေးစားမှုသာဖြစ်နေ၏။

သတိရှိခြင်းနှင့် မြှောက်ပင့်နေခြင်းဟူသည့် သူ စဉ်းစားထားသည့်အရာများမှာ အမှန်တွင်တော့ သူမ၏စဉ်းစားတွေးတောခြင်းနှင့် သူ့အပေါ်လေးစားမှုသာ ဖြစ်နေလေသည်။

ချစ်သူရှိကြသည့် မိန်းကလေးများအားလုံးကဲ့သို့ပင် သူသည် သူတို့၏ဆက်ဆံရေးကို အလေးအနက်ထားခဲ့လေသည်။

လူမှုရေးအသိုင်းအဝိုင်းကို ဝင်ဆံ့ဖို့ ကြိုးစားနေသည်တဲ့လား။ သူသည် တော်တော်လေး ခက်ခက်ခဲခဲ ပြန်စဉ်းစားလိုက်ရ၏။ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ပြီးခဲ့သည့်၆လအတွင်းတွင် သူမသည် သူ့ထံက ဘာတစ်ခုမှ မတောင်းဆိုခဲ့သည်ကို ပြန်သတိရသွားတော့သည်...

"ဟယ်ဝေ"ဟယ်မင်သည် ရောက်လာပြီးသူ၏ ရုပ်သွင်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားတော့၏။ "နင် ဘာဖြစ်တာလဲ"

"အဲဒီမောက်ဟွေ့မေဆိုတဲ့ အရိုင်းစိုင်းမလေးက နင့်ကို ထပ်ပြီးတော့ ကျိန်ဆဲလိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

"ဒေါသထွက်မနေပါနဲ့လေ။ သူ့အတွက်ပဲ သနားပေးလိုက်စမ်းပါ" ဟယ်မင်သည် ပီတိတဖွားဖွားဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"သူပြီးခဲ့တဲ့၂ရက်တုန်းက မလာခဲ့ဘူးလေ။ ငါ ထင်တာက သူက ငါတို့ကို တမင်တကာ ရှောင်နေတယ်လို့ ထင်နေတာ။ ဒီနေ့ကျတော့ စာချုပ်ချုပ်ဖို့ ရှေ့နေတစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး တိုက်ရိုက် လာလိမ့်မယ်လို့တောင် ထင်မထားခဲ့မိဘူး"

"စက်ပစ္စည်းဘက်ကတောင်မှ ဆွေးနွေးဖို့အတွက် လူလွှတ်ခဲ့တယ်လေ"

"သူက အရမ်းရိုးအတာပဲ။ ကောလိပ်ကတောင်မှ ဘွဲ့လက်မှတ်မရသေးတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်က စက်ရုံတစ်ရုံ ဖွင့်ချင်နေသေးတယ်တဲ့လေ။ သူက တကယ့်ကို လုပ်ရဲကိုင်ရဲတဲ့သူပဲ"

ဟယ်ဝေ၏ မျက်နှာသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။ သူသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ရုံးခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။ ဒါရိုက်တာကျန်း ရောက်အလာကို စောင့်စားနေရင်း မောက်ဟွေ့မေသည် သူမ၏ရှေ့နေနှင့်အတူ စာချုပ်ပါ အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ပြန်လည်စစ်ဆေးနေသည်။

ရုံးခန်းတံခါးသည် ရုတ်တရက် တွန်းဖွင့်ခံလိုက်ရ၏။ ဟယ်ဝေသည် အမောတကော ပြေးဝင်လာခဲ့ပြီး စားပွဲပေါ်က သူမ၏စာချုပ်ကို ဖိချထားလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟွေ့မေ လက်မှတ်မထိုးနဲ့"

မောက်ဟွေ့မေက သူ့လက်ကို တွန်းထုတ်လိုက်ကာ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဒါကကျွန်မတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းလျှို့ဝှက်ချက်တွေ ပါနေတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ ထွက်သွားပေးပါ"

ဟယ်ဝေက စိုးရိမ်တကြီးပြောလိုက်သည်။ "ဒီစက်ရုံက ချေးငွေတစ်ခု မရနိုင်ဘူး။ ပြီးတော့ အလုပ်သမားတွေရဲ့ လစာအများကြီးကိုလည်း မပေးနိုင်သေးဘူး။ ဒီအပြင် မဖြေရှင်းရသေးတဲ့ ပြဿနာတွေလည်း အများကြီး ရှိနေသေးတယ်။ ဒီတော့ ယွမ်သန်းချီ မရှိရင် စက်ရုံကို လည်ပတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

မောက်ဟွေ့မေက သူ့ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုထားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဟယ်ဝေသည် သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားပြီး ပြောလိုက်၏။ "ငါ မင်းကို အရင်က နားလည်မှုလွဲခဲ့တာပါ။ စက်ရုံက မင်းကို ပညာပေးချင်ပြီးတော့ မင်းကို အရှက်ခွဲချင်ရုံသက်သက်ပါ။ ဒါက မင်းကို လှည့်စားဖို့ တကယ် မရည်ရွယ်ပါဘူး-ဒီနေ့လည်း ဒီအကြောင်းပြောပြဖို့ ငါ မင်းကိုစောင့်နေတာပါ"

"တကယ်လို့ မင်းက ဒါရိုက်တာကျန်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ရှက်ရွံတယ်လို့ ခံစားရရင်တော့ မင်းရဲ့ကိုယ်စား ငါ သူ့ကို စကားပြောပေးလို့ရပါတယ်..."

"ဟယ်ဝေ" မောက်ဟွေ့မေသည် သူ၏လက်ထဲက ဒေါသတကြီး ရုန်းကန်လိုက်ပြီး "ရှင်က ရှင့်ကိုယ်ရှင် ဘာထင်နေတာလဲ။ ရှင်က ကျွန်မရဲ့အလုပ်ကိစ္စကို ဘာဖြစ်လို့လာပြီး စိတ်ပူနေတာလဲ"

သူမသည် ဒေါသထွက်သွားသည့် စိတ်အခြေအနေ ဖြစ်သွားပြီး သူမကို ပိုလို့ပင် ဒေါသထွက်လာစေတော့သည်။ သူမက ဒီအတိုင်း ထရပ်လိုက်ကာ ဟယ်ဝေကို မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်ပြီး "ရှင့်ရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မက ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်နေတာလဲ။ ဆင်းရဲတဲ့ လူဆင်းရဲတစ်ယောက်၊ သိုက်တူးတဲ့သူ၊ ပြီးတော့ အရူးတစ်ယောက်လား"

ဟယ်ဝေသည် အေးခဲသွားပြီး "ငါ... မဟုတ်ရပါဘူး"

"ရှင် အဲဒီလိုထင်နေတာပါ" မောက်ဟွေ့မေက သရော်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ဟာကိုယ် အရမ်းကြီး ဖြောင့်မတ် မှန်ကန်တယ်လို့ ထင်မနေပါနဲ့"

"ကျွန်မက ရှင့်လိုလူမျိုးနဲ့ ဒေါသထွက်ရမဲ့အချိန်မှာဆိုရင် တော်ရုံတန်ရုံ ဒေါသထွက်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး"

မောက်ဟွေ့မေက အထင်သေးစွာဖြင့် သူ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင်က ကျွန်မအတွက် ဘာမှအများကြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိပါဘူး"

"ဒါရိုက်တာကျန်းက ရှင် ပြောခဲ့တဲ့ပြဿနာတွေ အားလုံးကို ကျွန်မကို ပြောပြထားပြီးသား။ ကျွန်မကလည်း အဲဒီပြဿနာတွေအတွက် ဖြေရှင်းချက်ရှိပြီးသား။ ဒီတော့ ရှင်အဲဒီကိစ္စအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ အခု ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ ထွက်သွားလိုက်ပါ"

ဟယ်ဝေသည် ဒါကို မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ချေ။ "ချေးငွေ မရှိဘဲနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ စီးပွားရေးတစ်ခုကို တည်ထောင်လို့ရမှာလဲ။ ကျန်းသာ့ဖာက မင်းကို လိမ်ညာခဲ့တာ မဟုတ်လား"

"ဟယ်ဝေ" မောက်ဟွေ့မေက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။ "တခြားသူတွေအပေါ် မကောင်းကြောင်း ခန့်မှန်းဖို့အတွက် ရှင့်ရဲ့အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ မှန်ကန်လှပါတယ်ဆိုတဲ့ယူဆချက်တွေကိုပဲ အမြဲတမ်း အသုံးချမနေနဲ့။ ဟုတ်ပြီလား။ လောကကြီးထဲမှာ လူတိုင်းက ရှင့်လိုမျိုးအောက်တန်းကျနေတာ မဟုတ်ဘူး"

"တကယ်လို့ ဒါရိုက်တာကျန်းကသာ ရှင်ထင်ထားသလို တကယ်ပဲ အတ္တကြီးခဲ့တယ်ဆိုရင် သူက ဒီစက်ရုံကို အစောကြီးကတည်းက ရောင်းချထားပြီးသား။ ကျွန်မကို လှည့်စားဖို့အတွက် ဒါကိုအသုံးချဖို့ ရှင့်ကို စောင့်နေမှာလဲ"

ဟယ်ဝေမှာ ဆွံ့အသွားတော့သည်။

မောက်ဟွေ့မေက ပြောလိုက်၏။ "ကျွန်မရဲ့ကိစ္စက ရှင်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ အခုချက်ချင်း ထွက်သွားပေးပါ"

သူသည် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် မောက်ဟွေ့မေက ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှင်က ကျွန်မကိုဂရုစိုက်ဖို့ အချိန်ရှိသေးတယ်ဆိုရင်လည်း ရှင်အစ်မကို တစ်ချက်လောက် သွားကြည့်လိုက်ပါတော့လား"

"ချီခိုင်က ရှင့်လိုလူမျိုးပဲ ဆိုတာကိုလည်း ရှင် ကြားပြီးသား ဖြစ်မှာပါ။ သူ့မှာ လူမှုရေးကျင့်၀တ် သိက္ခာဆိုတာ ဘာမှမရှိဘူး။ လုမိသားစုထဲကို လက်ထပ်ရဖို့အတွက် ဘာမဆိုလုပ်လိမ့်မယ်"

ဒီအချိန်တွင်တော့ သူမသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ လှောင်ပြောင်သရော်ကာ ပြောလိုက်တော့၏။ "ဒီလိုပုံစံ ကြည့်လိုက်တော့လည်း ရှင်က သူ့ကို လေးစားအားကျရမဲ့ အကြောင်းပြချက် ရှိနေတာပဲကိုး"

ဟယ်ဝေသည် သူ့လက်သီးကို တင်းနေအောင် ဆုပ်ထားလိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ငါ သူလှည့်စားတာ ခံလိုက်ရတာပါ"

မောက်ဟွေ့မေကတော့ ဘာမှဂရုမစိုက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စက ကျွန်မနဲ့ ဘာဆိုင်တော့လို့လဲ"

ဒါရိုက်တာကျန်းနှင့် သက်ဆိုင်ရာ စက်ရုံဝန်ထမ်းများသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လာသည့်အခါ ဤနေရာတွင် ဟယ်ဝေလည်း ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်ကြတာလဲ"

မောက်ဟွေ့မေက ပြုံးကာပြောလိုက်သည်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ဒါရိုက်တာကျန်း။ စာချုပ်ချုပ်ကြရအောင်ပါ" သူမသည် ဟယ်ဝေကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် မျက်နှာဆယ်ပေးထားလိုက်သည်။ "အဲဒီလိုမှ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် လူကြီးမင်းဟယ်က ကျွန်မ ဆီကနေ ဒီစက်ရုံကို လုသွားမှာ စိုးရိမ်ရတယ်"

ဒါရိုက်တာကျန်းက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့က မိန်းကလေးမောက်ကိုပဲ အရင်ရောင်းပါလိမ့်မယ်"

ဟယ်ဝေသည် ရုံးခန်းထဲမှ ကန်ထုတ်ခံလိုက်ရပြီး ပင့်သက်တစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် သူ့ ဆဲလ်ဖုန်းကိုထုတ်ကာ လုနနကို ဖုန်းခေါ်လိုက်၏။ "နင်ဘယ်မှာလဲ"

"-"

"ချီခိုင် နင်နဲ့အတူတူ ရှိနေတာလား"

"-"

"ဟုတ်ပြီ။ အဲဒီမှာစောင့်နေ"

လုနနက သူမကိုယ်တိုင်အတွက် ဝယ်ယူထားသည့်အိမ်သို့ အလင်းနှုန်းဖြင့် တစ်လျှောက်လုံး မောင်းဝင်လာပြီးနောက် ချီခိုင်ကို တွေ့လိုက်ရသည့်အချိန်တွင် ဘာတစ်ခွန်းမှမပြောဘဲ သူ့ကို ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

လုနနက အော်ဟစ်ကာ သူ့ကိုတားမြစ်လေ၏။ "အစ်ကို အစ်ကို နင် ဘာလုပ်နေတာလဲ"

ဟယ်ဝေက သူ့မျက်နှာကို လက်သီးဖြင့် နောက်တစ်ချက် ထပ်ထိုးလိုက်ပြီးမှ အမောတကောဖြင့် မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "သူ ငါတို့ကို လိမ်ညာနေခဲ့တာ။ နင်သိလား။ သူ နင့်ကို တစ်လျှောက်လုံး လိမ်ညာနေခဲ့တာ"

"ငါ သိပါတယ်။ သူ ငါ့ကို ဒီကိစ္စ ဝန်ခံပြီးပါပြီ" လုနနသည် ချီခိုင်အတွက် တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေ၏။

"အစ်ကို သူ ဒီကိစ္စကို နောင်တရနေပါပြီ။ နင် သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်လို့ မရဘူးလား။ သူက နောက်ဆိုရင် ငါ့ကို သေသေချာချာလေး ချစ်မှာပါ"

ဟယ်ဝေသည် သူမကို မယုံမကြည်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သတိပြန်ဝင်လာပြီး နှုတ်ဆိတ်နေသည့် ချီခိုင်ကို အေးတိအေးစက်ကြည့်လိုက်ပြီး သရော်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "မင်းက မြန်လှချည်လား။ မင်းက ငါ့ညီမကို ဘာတွေပြောခဲ့တာလဲ"

ချီခိုင်က ဘာမှမပြောချေ။ ထို့ကြောင့်လုနနက သူ့အတွက် ပြောပေးလေသည်။ "အရင်တုန်းက သူချစ်ခဲ့တဲ့သူက မောက်ဟွေ့မေဆိုတာ အမှန်ပါပဲ။ သူက မောက်ဟွေ့မေကို ဒေါသထွက်လို့ ငါနဲ့ တွဲခဲ့တာတဲ့"

"မောက်ဟွေ့မေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အဲဒီမကောင်းတဲ့ သတင်းကလည်း ဒီအတိုင်း ဒေါသကြောင့် ဖြစ်သွားခဲ့တာပါ"

လုနနက ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ သူ ငါ့ကိုစပြီးတော့ ချစ်မြတ်နိုးလာကတည်းက သူက နောက်ဆိုရင် ငါနဲ့အတူတူပဲနေမှာပါ"

ဟယ်ဝေက သရော်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ချီခိုင် ငါ့ညီမက အရူးလုပ်ဖို့ အဲဒီလောက် လွယ်တယ်လို့ မင်းက ထင်နေတာလား"

"မင်း ပြောခဲ့တဲ့စကားတွေအတွက် ဘာသက်သေမှ မရှိဘူးလို့ မင်းက ထင်နေတာပဲ။ ဒီတော့ မင်းကိုယ်မင်း ကပ်သီးကပ်ဖဲ့ ပြောနေတာပေါ့လေ" ဟယ်ဝေသည် လုနနကို လှမ်းဆွဲကာ ပြောလိုက်၏။

"လာခဲ့။ ငါ့နောက်လိုက်ဆင်းလာခဲ့။ အဲဒီနေ့ညက သူ မောက်ဟွေ့မေကို ဘာပြောခဲ့လဲဆိုတာကို နင်ကိုယ်တိုင် နားထောင်လို့ရအောင် လုပ်ပေးမယ်"

သူသည် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် သူနှင့်အတူ ဝေါ်ကီတော်ကီကိုပင် မယူလာနိုင်ခဲ့ပေ။

"သူက မောက်မိသားစုရဲ့ ချမ်းသာမှုတွေကို မက်မောခဲ့လို့ မောက်ဟွေ့မေ ဖြတ်တာခံလိုက်ရတာ။ သူ နင်နဲ့ တွဲနေတယ်ဆိုတာကလည်း ပိုက်ဆံအတွက်ပဲ"

"သူက ပိုကောင်းတဲ့သူကို တွေ့တာနဲ့ နင့်ကို ဖြတ်သွားလိမ့်မယ်"

ချီခိုင်၏ မျက်နှာသည် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မြန်မြန်ပြောလိုက်၏။

"မင်း ငါ့ကို အဲဒီလောက်အထိ အထင်လွဲသွားအောင် ဘာတွေကြားခဲ့လဲတော့ ငါ မသိပါဘူး။ ဒီကိစ္စမှာတော့-"သူသည် လုနနကို တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"နန အခုလောလောဆယ်တော့ ငါတို့တွေ လမ်းခွဲလိုက်ကြရအောင်။ ငါ အောင်မြင်လာပြီးတဲ့အချိန်မှပဲ..."

လုနနက အထိတ်တလန့် ပြောလိုက်၏။ "မရပါဘူး။ ငါ နင်နဲ့ လမ်းမခွဲချင်ဘူး။ ငါနင့်ကိုယုံတယ်"

သူမသည် ကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်ကာ ချီခိုင်ရှေ့တွင်ရပ်ပြီး ဟယ်ဝေနှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။

"အစ်ကို သူ့အရင်တုန်းက မှားယွင်းခဲ့တယ်ဆိုတာကလည်း သူက တစ်ခုခုကို အောင်မြင်ချင်လို့ပါ။ သူကလည်း ငါနဲ့ထိုက်တန်အောင် လုပ်ချင်တဲ့အတွက် အလုပ်ကြိုးစားနေပါတယ်။ အခုလည်း သူ မှားမှန်းသိသွားပါပြီ။ နင်က ဘာဖြစ်လို့ ဒါကိုတွယ်ကပ်နေသေးတာလဲ"

"နင်လည်းပဲ သူ့ရဲ့အရည်အချင်းတွေကို လေးစားခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ နင်ကလည်း လူငယ်တွေနဲ့ ဆင်းရဲသားတွေကို အထင်မသေးဘူးလို့ ပြောခဲ့တဲ့သူပဲလေ"

ဟယ်ဝေသည် လုနနကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။ "ဒီတော့ နင်က ငါ့ထက် သူ့ကိုပိုပြီးတော့ ယုံကြည်နေတာလား"

"အစ်ကို..." လုနနသည် သူ့လက်ကို လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ချွဲ့နွဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "နင်တို့အားလုံးက ငါ့အတွက် အရေးကြီးပါတယ်။ နင်က ငါ့ကို ဘယ်လိုလုပ်စေချင်လို့လဲ-"

ဟယ်ဝေက ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့နောက် လိုက်ဆင်းလာပြီးတော့ နင့်ရဲ့နားနဲ့ သူ ပြောခဲ့တဲ့စကားကို နားထောင်လိုက်"

လုနနသည် ချီခိုင်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မြန်မြန် ခေါင်းခါပြကာ ပြောလိုက်၏။ "အတိတ်က အရေးမကြီးတော့ပါဘူး။ ချီခိုင်နဲ့ ငါက အတူတူ ရှေ့ဆက်ကြဖို့ သဘောတူပြီးသွားပြီ"

"အစ်ကို ငါတို့တွေ ကောင်းမွန်တဲ့ဘဝမှာ သေချာပေါက် နေထိုင်ကြမှာပါ။ အချိန်က အားလုံးကို သက်သေပြသွားပါလိမ့်မယ်-"

ဒီစကားလုံး။ ဒီအကြည့်...

ဟယ်ဝေ၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူသည် လုနနကို သေသေချာချာလေး ကြည့်လိုက်၏။ သူ့မျက်လုံးများသည် သူ၏ ကော်လံပေါ်သို့ ရုတ်တရက် ကျရောက်သွားကာ တုန်ရင်နေသည့် လေသံတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်တော့၏။ "လုနန မဟုတ်မှလွဲရော မင်း..."

လုနနသည် သူက သူမအကြောင်း သိရှိသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အချိန်တွင် သူမ၏လက်ဖြင့် သူမ၏ကော်လံကို အုပ်ထားလိုက်ကာ ရှက်သွားတော့၏။ "အစ်ကို..."

"ချီခိုင် တိရစ္ဆာန်ကောင်" ဟယ်ဝေသည် ရှေ့သို့တစ်ဖန် အရှိန်ဖြင့်တိုးသွားဖို့ ကြိုးစားသော်ငြားလည်း လုနန၏ လမ်းပိတ်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။ "အစ်ကို အစ်ကို သူ့ကို မရိုက်ပါနဲ့တော့။ သူ့ကို မြူဆွယ်ခဲ့တဲ့သူက ငါပါ"

ချီခိုင်က သူ့သဘောထားကို ဆွဲကိုင်ထားဆဲဖြစ်ကာ ကပြာကယာ ထရပ်လိုက်၏။ "နနကို အပြစ်မပြောပါနဲ့။ ငါ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကိုယ့်ဟာကိုယ် မထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့လို့ပါ။ မင်း ငါ့ကိုစိတ်ရှိသလို ထိုးနှက်လို့ ရပါတယ်။ ငါ မင်းကို ပြန်မချပါဘူး။ ငါ နနကို တာဝန်ယူမှာပါ"

"မင်းက တာဝန်ယူဦးမယ်" ဟယ်ဝေသည် နောက်ဆုံးတော့လည်း ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။ သူသည် လုနနကို မြန်မြန်ဆွဲဖယ်လိုက်ကာ ချီခိုင်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့၏။

"ခွေးကောင်စုတ်။ မင်း ဘာစဉ်းစားနေတယ်ဆိုတာ ငါ မသိဘူးလို့ ထင်မနေနဲ့။ ချီခိုင် ငါ မင်းကို ပြောလိုက်မယ်။ မင်း မအောင်မြင်စေရဘူး"

ချီခိုင်သည် ပြန်မတိုက်ခိုက်ပေ။ ဒါကိုမြင်လိုက်သည့်အခါ လုနနမှာ ရင်ကျိုးရလေသည်။ သူမက ဟယ်ဝေ၏ လက်မောင်းကို လှမ်းဆွဲထားကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။ "နင် ဘာဖြစ်လို့ သူ့ကို ထိုးနှက်နေတာလဲ။ နင်ကရော မိန်းကလေးဘယ်နှယောက်နဲ့ အိပ်ခဲ့ပြီးပြီလဲ။ ထိုးနှက်ခံရကြေးဆိုရင် နင်က ပိုပြီး ထိုးနှက်ခံရသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဟယ်ဝေသည် မယုံမကြည်ဖြင့် သူမကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ "နင် ဘာပြောလိုက်တယ်"

လုနနသည် သူမ၏လက်ကိုင်ပဝါဖြင့် ချီခိုင်၏နှာခေါင်းသွေးကို ကပြာကယာ သုတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် မစဉ်းစားဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါ ပြောတဲ့စကားက မှားလို့လား။ နင်လည်းပဲ မောက်ဟွေ့မေနဲ့ အိပ်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

"အနည်းဆုံးတော့ ငါတို့တွေ ဘွဲ့ရပြီးသွားရင် သူက လက်ထပ်ဖို့ တလေးတနက် ရှိသေးတယ်"

"နင်ကျတော့ မောက်ဟွေ့မေကို အရူးလုပ်ပြီး သူ့ကိုဖြတ်ခဲ့တာပဲ။ ဒါက ပိုဆိုးတယ် မဟုတ်ဘူးလား"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ" ဟယ်ဝေသည် ဒေါသထွက်သွားပြီး "မောက်ဟွေ့မေက နင့်ထက်တောင် အများကြီး သာသေးတယ်။ သူက နင့်လို အရှက်မရှိတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး"

လုနနသည် သူမ၏ အပျိုစင်ဘဝ ဆုံးရှုံးသွားသည့်အတွက် စိုးရွံ့နေခဲ့လေသည်။ သူမသည် ဟယ်ဝေက သူမကို ဆူပူကျိန်းမောင်းနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့၏။

"ဟုတ်တယ်။ ငါက အရှက်မရှိဘူး။ ငါက သူ့လိုပဲ။ ငါက သူ့ကိုပဲ ချစ်တယ်။ ငါက သူ့ကိုပဲ လက်ထပ်ချင်တယ်"

ဟယ်ဝေသည် အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရင်သွားတော့၏။ "ကောင်းတယ်။ သိပ်ကောင်းတယ်"

"ဒါက မောက်ဟွေ့မေကို ဒုက္ခပေးခဲ့တဲ့အတွက် ဝဋ်လည်ခဲ့တာပဲ" ဟယ်ဝေသည် သူ့ခြေထောက်အောက်က လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ခွက်ကို ဒေါသတကြီး ကန်ကျောက်ပစ်လိုက်ပြီး လုနနကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်၏။ "နောက်ဆိုရင် နင် ကြိုက်တာ နင် လုပ်တော့။ ငါ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ နောက်ကျမှ နောင်တရပြီးတော့ ငါ့ကို လာမရှာနဲ့"

လုအိမ်မှ ထွက်လာပြီးသည့်နောက်တွင် ဟယ်ဝေသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိသည့် ဟာသတစ်ခုလို ခံစားလိုက်ရတော့၏။

သူသည် သူ့လက်သီးများကို တင်းနေအောင် ဆုပ်ထားလိုက်ပြီး မောက်ဟွေ့မေဆီသို့ ပြန်သွားဖို့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် သူ့အမှားကို ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းခွင့်ရဖို့ အခွင့်အရေးရသရွေ့ အပြစ်ပေးခံရခြင်းဖြစ်စေ၊ ရိုက်နှက်ခံရခြင်းဖြစ်စေ။ ဘာမဆို လက်ခံရလိမ့်မည်။

...

အပိုင်း (၁၉၇)

ဖြစ်ချင်တော့ ဟယ်ဝေသည် မောက်ဟွေ့မေ၏ အကြည့်တစ်ချက်ကိုပင် မရနိုင်ခဲ့ချေ။

စက်ရုံကို လက်လွှဲယူပြီးသွားသည့်နောက်တွင် မောက်ဟွေ့မေသည် စက်ပစ္စည်းအမှာစာကို ချက်ချင်း မှာယူခဲ့ပြီး ပန်းသီးဝယ်ဖို့ရန်အတွက် ဖန်းရုံဖန်နှင့် ဆက်သွယ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ပန်းသီးကို ၄စိတ် စိတ်ချင်ခဲ့၏။

ရှမြန်ကတော့ လက်တိုလက်တောင်းလုပ်ပေးကာ ကူညီရင်းဖြင့်ပင် ပင်ပန်းလာတော့သည်။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု လုပ်ခြင်းက လူသားတစ်ယောက် လုပ်နိုင်သည် တစ်စုံတစ်ခုမဟုတ်ဟုပင် ခံစားလာရတော့၏။

ဟယ်ဝေသည် လူကို လိုက်မမီချေ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ပထမဦးဆုံးအကြိမ် စက်ရုံထောင်သည့်အချိန်တွင် ပြဿနာပေါင်းများစွာကို သေချာပေါက် ရင်ဆိုင်လာရမည်ဟု သူက ထင်ထားခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ငွေရေးကြေးရေးပြဿနာပင်။ အချိန်တန်လာလျှင်တော့ သူသည် အကူအညီ ပေးလိမ့်မည်ဖြစ်ကာ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက ဆက်ဆံရေးကိုလည်း သေချာပေါက် ပြေလျော့အောင် လုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်ငြားလည်း မောက်ဟွေ့မေက ဘာပြဿနာမှ မတွေ့ကြုံရသေးခင်မှာပင် သူသည် ဖန်းမေဖျော်ရည်စက်ရုံနှင့် ကျင်းရိရှန်း သစ်သီးခြံပိုင်ရှင်များက စာချုပ်တစ်ခု ချုပ်ဆိုခဲ့ကြသည့်သတင်းကို ရရှိခဲ့လေသည်။

...

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ"

ဟယ်မိသားစု၏ စာကြည့်ဆောင်ထဲတွင် ဟယ်အဖေသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် စာရေးစားပွဲကို ဝုန်း ခနဲထုရိုက်လိုက်ပြီး ဟယ်မင်ကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးကာ ပြောတော့၏။ "အသီးစျေးနှုန်းကို အရင်ဆုံး စျေးနှိမ်ရမယ်လို့ မင်းကို ဘယ်သူပြောထားလို့လဲ"

ဟယ်မင်က မှားယွင်းစွပ်စွဲခံရသလို ပြောလိုက်လေသည်။ "ဦးလေး၂ ကျွန်မက ရုံးခန်းကို အခုမှ တာဝန်ယူထားတာပါ။ ဒီတော့ ကျွန်မကလည်း ဦးလေးကို အောင်မြင်မှုတချို့ ပြသချင်လို့ပါ။ ဟုတ်ပြီလား"

"မင်းရဲ့ အကြီးမားဆုံးအောင်မြင်မှုက စည်သွပ်စက်ရုံရဲ့ ပုံမှန်ထုတ်လုပ်မှုအခြေအနေကို ထိန်းသိမ်းထားဖို့ပဲလေ" ဟယ်အဖေသည် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်၏။

"ငါတို့တွေ အဲ့ဒီအသီးခြံပိုင်ရှင်တွေနဲ့ ၃နှစ်လုံးလုံး အတူတူလက်တွဲလာခဲ့ပြီး အရာအားလုံးကလည်း အဆင်ပြေနေတာ။ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ပတ်ပြီးတော့ ပြဿနာရှာနေတာလဲ။ ဒီကိစ္စအတွက် မင်းက ညွှန်ကြားချက်ကိုတောင် တောင်းခဲ့ဖူးလို့လား"

ဟယ်မင်မှာ လက်မခံနိုင်အောင် ပြန်ပြောလိုက်တော့၏။ "တကယ်လို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့တဲ့ မောက်ဟွေ့မေကြောင့်သာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ကျွန်မလည်း ဒီတစ်နှစ် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းအတွက် ယွမ်သောင်းချီသက်သာအောင် လုပ်နိုင်မှာ။ ဒါကလည်း ကျွန်မက ဦးလေး၂ကို အံ့သြရစေချင်လို့ မဟုတ်ဘူးလား"

သူမက နောင်တ မရသေးသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ဟယ်အဖေသည် ဒေါသထွက်ဖို့ရန် အင်အားပင်မရှိတော့ချေ။

"မောက်ဟွေ့မေကြောင့်သာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင်လည်း ငါက မင်းကို ဒီလိုလုပ်ခွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့စက်ရုံက အဲဒီယွမ်၁သိန်းလေးကို လိုနေလို့လား"

"ဟယ်မိသားစုရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာက ယွမ်သန်းချီထက် ပိုပြီးတော့ တန်ပါတယ်။ မင်းက အဲဒီယွမ်၁သိန်းလောက်လေးနဲ့ ဒီနာမည်ကို ဖျက်ဆီးချင်နေတာလား"

"ဦးလေး" ဟယ်မင်သည် သူ့သဘောထားက မဟုတ်တော့သည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အချိန်တွင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်လာတော့၏။ "ဒါက အဲဒီလောက်အထိ မပြင်းထန်ပါဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ဖို့အတွက် အချိန်ရှိသေးတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ ဖျော်ရည်စက်ရုံကလည်း ရှုပ်ထွေးနေတာပါ။ ရန်ပုံငွေတောင် မရှိဘူးဆိုရင် ဘာမှဖြစ်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟယ်မင်က ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အခုချက်ချင်း အသီးခြံပိုင်ရှင်တွေနဲ့ စာချုပ်သွားချုပ်လိုက်ပါမယ်။ နဂိုသဘောတူညီချက်အတိုင်းပဲ စာချုပ်ချုပ်လာခဲ့ပါ့မယ်"

အဖေဟယ်သည် သူ၏တူမလေးကို နှစ်အနည်းငယ်လောက် နိုင်ငံခြားသို့ ပို့ခဲ့ပြီးသည့်နောက်တွင် သူမက ဗီဇပါလာသည့် ယုတ်မာတတ်သည့်ညဉ်နှင့် တွယ်ကပ်တတ်သည့် အကျင့်စရိုက်တို့ကို မပြောင်းလဲနိုင်သေးသည်ကို မျှော်လင့်မထားမိချေ။ သူက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ထားလိုက်တော့။ ပြန်တော့။ ဒီကိစ္စကို စိတ်မပူနဲ့တော့။ ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ ငါ တခြားတစ်ယောက်ကိုပဲ ရှာလိုက်တော့မယ်"

ဟယ်မင်၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ "ဦးလေး၂"

ဟယ်အဖေကတော့ သူမကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ထွက်သွားတော့။ ငါ့အတွင်းရေးမှူးကို ဝင်လာခိုင်းလိုက်"

ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပြီးသည်နောက်တွင် သူက ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်ဝေကိုလည်း ခေါ်လိုက်"

ဟယ်မင်သည် ဘာမှထပ်မပြောရဲတော့ဘဲ မျက်နှာပေါ်တွင် နောင်တရသွားသည့် ရုပ်တစ်ခုဖြင့် လျှောက်ကာ ထွက်သွားတော့၏။

ခဏအကြာတွင် ဟယ်ဝေဝင်လာခဲ့သည်။

အဖေဖြစ်သူက တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသယောင်ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူက မေးလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းရှိသေးရဲ့လား"

ဟယ်အဖေက စိတ်ပျက်ပျက်ဖြင့် သူ့ကိုကြည့်လိုက်သည်။ "အတွေ့အကြုံရအောင်လို့ ငါ မင်းကို အပြင်ကိုလွှတ်လိုက်တဲ့ အကြောင်းအရင်းကလည်း မင်းက ဒီပရောဂျက်ကို ကိုယ့်ဟာကိုယ် လုပ်နိုင်မယ်လို့ ထင်ထားလို့။ မင်းရဲ့အမြင်နဲ့ စိတ်ကလည်းပဲ အလိုလိုကျယ်ပြောလာမယ်လို့ ထင်ထားခဲ့လို့။ မင်းက မင်းရဲ့စိတ်ကူးတွေအားလုံးကို မိန်းကလေးတွေကို ကစားဖို့ သုံးလိမ့်မယ်လို့ ငါထင်မထားခဲ့ဘူး"

"မင်း ငါ့ကို အရမ်းစိတ်ပျက်အောင် လုပ်လိုက်တာပဲ"

ဟယ်ဝေသည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး စကားမပြောရဲတော့ချေ။

ဟယ်အဖေကတော့ ဒေါသတကြီးပြောလိုက်၏။ "ဟယ်မင်က စျေးနှုန်းကို ချဖို့ကြိုးစားနေတာကို သိရဲ့သားနဲ့ ဘာဖြစ်လို့ မင်း သူ့ကို မတားခဲ့တာလဲ။ မင်း သူ့ကို စကားတစ်ခွန်းလောက်တော့ ပြောလိုက်သင့်တာပေါ့"

"သူက အရင်ဆုံး လှုပ်ရှားလိုက်ပြီးမှ ခွင့်ပြုချက်ကို နောက်မှ တောင်းနေတယ်။ ငါက အပြင်လူရဲ့ရှေ့မှာ သူ့ကို မျက်နှာပျက်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူးပေါ့လေ..."

အဖေဟယ်က ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပြီ။ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး မင်းကို စာရင်းမရှင်းတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းစန်းဟွမ်စည်သွပ်စက်ရုံကို ဘာဖြစ်လို့မဝယ်ခဲ့တာလဲ"

ဟယ်ဝေက ပြောလိုက်သည်။ "စန်းဟွမ်စည်သွပ်စက်ရုံက နောက်ကြောင်းပြဿနာတွေ အများကြီးပဲ ရှိတယ်လေ။ အဲဒါက ချေးငွေလည်း မရနိုင်ဘူး..."

ဟယ်အဖေက မျက်နှာသေဖြင့် သူ့ကိုဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ဒါရိုက်တာကျန်းနဲ့ တကယ် အတည်အတံ့ ထိုင်ပြီးတော့ ဆွေးနွေးပြီးပြီမလို့လား"

ဟယ်ဝေသည် ဘာမှမပြောတော့ချေ...။

"မင်းလုပ်နေတဲ့ ပရောဂျက်တွေ အားလုံးကို ရပ်ထားလိုက်ပြီးတော့ အခုအချိန်ကစပြီးတော့ ငါ့လက်ထောက်ပဲ ဆက်လုပ်တော့"

ဟယ်ဝေက တအံ့တဩ ပြောလိုက်သည်။ "အဖေ"

ရုတ်တရက်ဆိုသလို စာကြည့်ခန်းတံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။ ဟယ်ဝေ၏ မိထွေးသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်လာကာ ဝင်လာပြီးပြောလိုက်သည်။ "လောင်ဟယ် ကျွန်မ မိဘအိမ်ကို ပြန်သွားခဲ့တာ။ နနကတော့ ကျွန်မကို ရူးအောင် လုပ်နေတော့တာပဲ"

ဟယ်အဖေသည် ဖြစ်ပျက်နေသည့် အကြောင်းအရာကို သေချာပေါက်သိနေ၏။ လုနနသည် ဒီကာလအတွင်းတွင် မိသားစုအတွင်း၌ ပြဿနာပေါင်းများစွာကို ရှာဖွေခဲ့သည်။

သူက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။ "သွားလိုက်ပါ။ သူ့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း နားချလိုက်"

သူ၏မိထွေး ထွက်သွားပြီးသည့်နောက်တွင် ဟယ်အဖေ၏စိတ်သည် အာရုံလွဲသွားပြီး အရင်တုန်းကလို ဒေါသထွက်မနေတော့ဘဲ ဟယ်ဝေကိုကြည့်လိုက်လေသည်။

သူသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ သက်ပြင်းချမိလေတော့၏။ "ကလေးတွေက တကယ့်ကို ကြွေးရှင်ပဲ"

"နနက လုမိသားစုရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောမိန်းကလေး။ သူ့ဟာသူ ရပ်တည်နိုင်အောင် သင်ပေးရမဲ့အစား သူတို့တွေက သူ့ကို အလိုလိုက်ထားကြတယ်။ အခုတော့ ပြဿနာ ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ ဟုတ်တယ်မလား"

ဟယ်ဝေသည် အေးစက်သွားသည့် အမူအရာတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့၏။ ထိုနေ့ကစပြီး သူသည်လူနနကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ နားချဖို့ကြိုးစားခဲ့ပြီး အသံဖမ်းထားသည့်စက်ကို ဖိအားပေးကာ နားထောင်ခိုင်းခဲ့သော်ငြားလည်း သူမကတော့ချီခိုင်ကို ဒီအတိုင်း ယုံကြည်နေခဲ့ကာ သူမ၏မိသားစုကို မယုံကြည်ခဲ့ချေ။

"မောက်ဟွေ့မေ..." ဟယ်အဖေက ရုတ်တရက် စကားထပြောလိုက်သည်။

ဟယ်ဝေက အလန့်တကြားဖြစ်သွားပြီး သူကတစ်စုံတစ်ခုကို သိနေသည်ဟု ထင်သွားတော့၏။ သို့သော်ငြားလည်း ထို့နောက်တွင်တော့ သူသည် အဖေဖြစ်သူက သက်ပြင်းချသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ "ဒီကလေးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့တောင်မှ အဲဒီလောက်တောင် လုပ်ရည်ကိုင်ရည် ရှိရတာလဲ"

"မင်းသာ သူ့ရဲ့တစ်ဝက်လောက်တော်နေရင် ဘယ်လောက် ကောင်းလိုက်မလဲ"

ဟယ်ဝေက သွေးတိုးစမ်းကာ မေးလိုက်၏။ "အဖေ။ အဖေ သူ့ကို သိလို့လား"

ဟယ်အဖေက ပြောလိုက်သည်။ "ငါ သူ့ကို သိတာပေါ့။ သူက ရှင်းရှန်းအစားအသောက်စက်ရုံက သူဌေးရှရဲ့ သမီးလေ"

သူသည် ဒီအကြောင်းကို ပြောလိုက်သည့်အချိန်တွင် မနေနိုင်တော့ဘဲ အားကျစိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်မိတော့၏။ "သူဌေးရှထက် ကလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်တဲ့နေရာမှာ ပိုတော်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသေးဘူး။ သူ့မှာ သမီး၃ယောက်နဲ့ တူမလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက သူတို့အားလုံးကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာပဲ"

ဟယ်ဝေက မှင်တက်အံ့ဩသွားသည်။ "ရှင်းရှန်း အစားအသောက်စက်ရုံ ဟုတ်လား"

"ဟုတ်တယ်လေ။ လမ်းပေါ်မှာ ရောင်းချနေတဲ့ အသားကင်တွေ အားလုံးက သူ့ရဲ့အဆာပလာနဲ့ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကိုပဲသုံးကြတာ"

ဟယ်အဖေက ချီးကျူးစကားပြောလိုက်သည်။ "သူက လမ်းဘေးစျေးဆိုင်လေးတစ်ခုကနေ စပြီးတော့ ကြိုးစားလာခဲ့တာ။ နောက်ပိုင်းကျတော့ အသင့်စားခေါက်ဆွဲစက်ရုံ ငယ်လေးတစ်ခုကို ဝယ်ခဲ့ပြီး စက်ရုံတစ်ခု တည်ထောင်ခဲ့တယ်လေ။ ဒါက မင်းရဲ့အဖေ ဟိုတုန်းက ကြိုးစားခဲ့တဲ့ပုံနဲ့ တော်တော်လေးကို ဆင်တူတယ်"

"ငါ ကြားထားတာကတော့ မောက်ဟွေ့မေက လုပ်ငန်းစကတည်းက သူ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့တာတဲ့။ သူ့ရဲ့ယောကျ်ားကလည်း သူ့ကို ဂရုမစိုက်ပေးနိုင်ဘူးလေ။ ဒီတော့ သူကလည်း သမီးဖြစ်သူကိုပဲ အားလုံး ယုံကြည်အားကိုးခဲ့ရတော့တာပေါ့"

"အဲဒီအချိန်တုန်းက သူ့ရဲ့ယောက်ျားက မောက်ကျစ်ရှန်းလို့ခေါ်တဲ့ သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်လေ။ မင်းလဲ သိမှာပါ။ ရုပ်ချောချောလေးနဲ့ တစ်ယောက်"

ဟယ်ဝေမှာ ငေးငူသွားတော့သည်။ သူ့အမေက စက်ရုံတစ်ခု ထောင်ထားပြီး သူ့အဖေက သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက်။ ဒီတော့ ချီခိုင်က ဒါတွေအတွက်ကြောင့် သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့တာပဲ...။

ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ။ ပြီးခဲ့တဲ့၆လအတွင်းမှာ သူကတော့ မောက်ဟွေ့မေကို ချမ်းသာတဲ့လူနားကို ချဉ်းကပ်ပြီး သိုက်တူးသမားတစ်ယောက်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ။ ဘယ်တော့မှ သူ့ကို နားလည်ဖို့ မကြိုးစားခဲ့ဖူးဘူး။ တကယ်လို့ သူသာ နည်းနည်းလောက်လေး ပိုပြီးအလေးနက်ထားခဲ့မယ်ဆိုရင်...

ဟယ်အဖေသည် ဟယ်ဝေ၏အမူအရာကို သတိမထားမိသော်ငြားလည်း ဒီအတိုင်းသာ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။ "အခု ရှင်းရှန်းအစားအသောက်စက်ရုံက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကြီးလာပြီ။ သူ့သမီးကလည်း သူ့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်စက်ရုံတစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ပြီ"

ဟယ်အဖေသည် အင်မတန်မှ အားကျသွားတော့၏။ "သူက မြို့ငယ်လေးတစ်မြို့က လာခဲ့တာ။ သူ့ကို မင်းနဲ့ဟယ်မင်တို့နဲ့ ယှဉ်ကြည့်လိုက်စမ်း၊ တကယ်ပါပဲ။ သူ့ရဲ့အတွေးအခေါ်နဲ့ စိတ်ကူးတွေက ကလေးမလေး တစ်ယောက်လောက်တောင်မှ မကောင်းဘူး"

ဟယ်ဝေသည် သတိပြန်ဝင်လာပြီး အနည်းငယ် အံ့သြသွားတော့သည်။ "အဖေ ဖျော်ရည်စက်ရုံကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား"

"သူတို့တွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ မတည်ထောင်နိုင်ရမှာလဲ" ဟယ်အဖေက တအံ့တဩဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဲ့ဒီကလေးမလေး၂ယောက်က ပြီးခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဒီလောက် ပန်းကန်အကြီးကြီးကို ပြုလုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမိမှာလဲ။ လူငယ်တွေက တကယ့်ကို ရှိန်လောက်ပါပေတယ်"

ဟယ်ဝေက ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်းရှန်း အစားအသောက်စက်ရုံက သူတို့အတွက် သုံးပေးဖို့ ငွေသန်းချီတော့ရှိမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဟုတ်တယ်မလား"

"မင်းက သန်းချီဆိုတဲ့စကားကို ဘာအဓိပ္ပာယ်နဲ့ ပြောလိုက်တာလဲ" အဖေဟယ်က ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်းရှန်းအစားအသောက်စက်ရုံက လက်တလောမှာ အမှာစာတွေ အများကြီးရထားခဲ့တာ။ သူတို့ရဲ့အလုပ်အကိုင်၊ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံငွေကလည်း လုံလောက်တယ်ဆိုရုံလောက်ပဲရှိတာ။ ဥက္ကဋ္ဌရှကတောင်မှ သူ့သမီးက ဒီလောက်အချိန်ကြပ်တဲ့ အတောအတွင်းမှာ အလုပ်များအောင် လုပ်နေတယ်ဆိုပြီးတော့တောင်မှ ညည်းညူနေသေးတယ်"

"မောက်ဟွေ့မေကို မကူညီပေးနိုင်လို့ သူ့မှာ စိတ်မကောင်းတောင် ဖြစ်နေသေးတယ်။ သူက မောက်ဟွေ့မေရဲ့စက်ရုံကို လုံးဝဂရုစိုက်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒါကြောင့် အဲဒီမိန်းကလေး၂ယောက်က အံ့ဩစရာကောင်းတယ်လို့ ငါ ပြောတာပေါ့"

ဟယ်ဝေ၏စိတ်ရှုပ်သွားသည့် အမူအရာကိုကြည့်လိုက်ပြီး ဟယ်အဖေက ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"စက်ရုံက ချေးငွေမရနိုင်ဘူးဆိုပေမဲ့လည်း သူတို့တွေက စက်ပစ္စည်းရဲ့ အကြီးဆုံးရှယ်ယာ ကုန်ကျစရိတ်ကို ရောင်းဖို့အတွက် အစားထိုးကုန်ပစ္စည်းစနစ်ကို အသုံးချခဲ့တယ်လေ"

"စည်သွပ်စက်ရုံရဲ့ လုပ်အားနဲ့ စနစ်တွေကလည်း အဆင်သင့်ပဲ။ အသီးအနှံဝယ်ယူဖို့လောက်ပဲ နည်းနည်းလောက် ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟယ်မင်က သူတို့တွေ အဆင်ပြေသွားအောင် ကူညီပေးခဲ့တယ်လေ"

"သူတို့မှာ ယွမ်တစ်သိန်းလောက်ရှိပြီး ရက်အနည်းငယ်လောက် တောင့်ခံနိုင်မယ်ဆိုရင် ကုန်ပစ္စည်းကို အရည်အသွေးမြင့်မြင့် ထုတ်လုပ်ပေးပြီး စျေးကွက်ထဲမှာ စာရင်းဝင်သွားတာနဲ့ သူတို့တွေက အဲဒါကို ပြန်ရောင်းချနိုင်လိမ့်မယ်။ အဲဒီနောက်မှာ သူတို့တွေက နိုင်ငံခြားကိုတင်ပို့ပြီး ပြည်တွင်းမှာလည်းပဲ ရောင်းချနိုင်လိမ့်မယ်။ သူတို့တွေက စျေးကွက်နဲ့ပတ်သက်ပြီး စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ဘူးလေ"

ဟယ်အဖေက ရှင်းပြလိုက်၏။ "အစားထိုးကုန်ပစ္စည်းစနစ်တဲ့။ ဒါက ဒီနည်းလမ်းကို ပထမဦးဆုံး ကြားခဲ့ဖူးတာပဲ။ သူတို့တွေက ဒီအကြောင်းကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ သိနေလဲမသိပါဘူး"

ဟယ်ဝေမှာ မှင်တက်အံ့သြသွားလေသည်။ "သူတို့တွေက သခင်လေးနဥ်ကို အားကိုးနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဘာသခင်လေးနဥ်လဲ" ဟယ်အဖေက ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားသည်။ သူက မသိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဟယ်ဝေက ရှင်းပြလိုက်၏။

"မောက်ဟွေ့မေနဲ့ အတူတူလုပ်နေတဲ့ ရှမြန်ဆိုတာ ဥက္ကဋ္ဌရှရဲ့တူမလေ။ သခင်လေးနဥ်တူလေးရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့သူပေါ့"

"သူက သခင်လေးနဥ်ရဲ့ ချစ်သူကောင်မလေးဆိုလည်း ဟုတ်တယ်"

အဖေဟယ်သည် တအံ့တသြဖြစ်သွားပြီး မေးလိုက်၏။ "တကယ်လား"

"သူဌေးရှက ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး တစ်ခါမှလည်း မပြောခဲ့ဖူးပါဘူး။ သူက ကိစ္စတွေ အများကြီးကို ဝင်မစွက်ဖက်ချင်တာလည်း ဖြစ်လောက်တယ်။ တကယ်လို့ သူက အသက်ကယ်ပေးတဲ့ ကျေးဇူးရှင်ပါလို့ ထုတ်ပြောလိုက်ရင် လူတွေ အထင်လွဲသွားဖို့ လွယ်ကူတယ်လေ"

ဟယ်ဝေ...

သူသည် နားလည်မှု လွဲသွားခဲ့သည့် လူများထဲက တစ်ယောက်ပင်။

ဟယ်အဖေက ပြောလိုက်၏။ "ပြောကြတာကတော့ သူဌေးရှက အမြင်ကျယ်တဲ့ သူတစ်ယောက်တဲ့။ တကယ်လို့ ငါသာ သူ့နေရာမှာဆိုရင်လည်း သူ့ထက်ပိုပြီးကောင်းအောင်တော့ လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး" ထို့နောက်တွင်တော့ သူက ဟယ်ဝေကို ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ သူက ဒီအကြောင်းကို ကိုယ်တိုင်မပြောခဲ့ဘူးဆိုရင် သူကလည်း တခြားလူတွေကို မသိစေချင်တာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ မင်းလည်း မင်းရဲ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားပြီးတော့ တခြားသူတွေကို မပြောပြမိစေနဲ့"

ဟယ်ဝေသည် နှုတ်ဆိတ်ကာသာ နေမိတော့သည်။ သူသည် ထိုကိစ္စကိုပြုလုပ်ရန်အတွက် မည်သို့သောမျက်နှာ ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။

ဟယ်အဖေက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "ဟာ။ မောက်ဟွေ့မေက မင်း အသက်အရွယ်လောက်ပဲ ထင်တယ်"

"သူဌေးရှက သူ့အကြီးဆုံးသမီးရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို အခုတလော စိတ်ပူနေတာ။ ရှောင်ဝေ မင်းဒီကိစ္စကို မစဉ်းစားချင်ဘူးလား"

"ငါ အဲဒီကလေးမလေးကို အကြိမ်နည်းနည်းပါးပါးလောက်တော့ မြင်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူ့ပုံစံလေးက သူ့မိဘနဲ့ အတူတူပဲ။ အရမ်းလှတယ်။ တည်ငြိမ်တယ်။ သိတတ်တဲ့ အကျင့်စရိုက်လေးလည်း ရှိတယ်။ သတ္တိရှိပြီး စက်ရုံဖွင့်နိုင်တဲ့ သူ့အရည်အချင်းကို အကဲခတ်ကြည့်မယ်ဆိုရင် သူက သေချာပေါက် ဇနီးကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်လိမ့်မယ်"

အဖေဟယ်သည် ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားလေလေ သူ့အတွက်တော့ ပိုပြီးအဆင်ပြေသယောင် ရှိလေလေပင်။ သူက စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် အကြံပေးလိုက်၏။ "မင်းတို့တွေကို မိတ်ဆက်ပေးဖို့ ငါ သူဌေးရှကို မေးလိုက်ရမလား။ ဒါမှမဟုတ်လည်း မင်း သူကို ပထမဦးဆုံးအကြိမ်တော့ သွားတွေ့ကြည့်လိုက်ပေါ့။ လူငယ်တွေက ချက်ချင်းမိတ်ဆွေ ဖြစ်သွားနိုင်တာပဲလေ"

ဟယ်ဝေသည် ခါးသီးမှုအပြည့်ဖြ စ်သွားတော့သည်။ "မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော် သူ့ကို သိပါတယ်။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ဟာကိုယ်ပဲ လိုက်ပါ့မယ်"

ဟယ်အဖေသည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အချိန်တွင် အလွန်ဝမ်းသာသွားတော့သည်။ "မင်းက သူ့ကို တကယ်ရော လိုက်ချင်လို့လား"

ဟယ်ဝေသည် ခဏလောက် တုံ့ဆိုင်သွားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒါဆိုရင်လည်း စက်ရုံကနေ အသီးတွေဝယ်မဲ့ကိစ္စကို မင်းတာဝန်ပဲ ထားလိုက်တော့မယ်" အဖေဟယ်က သူ့ပေါင်ကို ပြန်ရိုက်လိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "သူက အသီးခြံပိုင်ရှင်တွေနဲ့ စာချုပ်ချုပ်ထားတာပဲ။ ငါတို့နဲ့ ရှယ်ယာအတူတူစပ်ဖို့ သူ့ကို မေးလိုက်လို့ရတယ်လေ။ စျေးပိုမြင့်ပြီး ပေးရမယ်ဆိုရင်လည်း ငါတို့အတွက်ကတော့ အဆင်ပြေမှာပါ"

သူ့အဖေ၏ ရုပ်သွင်လေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဟယ်ဝေသည် သူ့နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ရှိလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။ သူသည် အတိတ်က သူ့အမှားကို ပြန်လည်ဖြည့်ဆည်းပေးမည်ဖြစ်ကာ သူတို့သည် အစကနေ ပြန်စနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့လေသည်။

...

အပိုင်း (၁၉၈)

သို့သော်ငြားလည်း ၃လကြာပြီးနောက် စန်းမေဖျော်ရည်စက်ရုံက ဖျော်ရည်ပထမတစ်သုတ်ကို ထုတ်လုပ်လာသည့်အချိန်အထိ ဟယ်ဝေသည် မောက်ဟွေ့မေနှင့် အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောဆိုဖို့ရန် မအောင်မြင်နိုင်ခဲ့သေးချေ။

သူမသည် အမှန်ပင် အလုပ်များနေပြီး သူ့ကိုလည်း မတွေ့ချင်ခဲ့ပေ။ သူ့အတွက် အားကြိုးမာန်တက် စီစဉ်ပေးထားသည့် ဟယ်အဖေ၏ အလုပ်သဘောအရ ဆက်ဆံရေးကိုလည်း ဖန်းရုံဖန်က သူမကိုယ်စား ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သည်။

ဟယ်ဝေသည် သူမနှင့်နီးစပ်ဖို့ရန်အတွက် နည်းလမ်းပေါင်းများစွာ ကြိုးစားခဲ့သော်ငြားလည်း သူ ပြန်ရလိုက်သည့်အရာကတော့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး နှုတ်ဆက်ခြင်းနှင့် လျစ်လျူရှုခံရခြင်းသာ ဖြစ်တော့၏။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူမနှင့် ဖန်းရုံဖန်တို့က ပိုပိုပြီး ရင်းနှီးလာကြသည်ကိုသာ ကြည့်နေရလေသည်...

ရှမြန်ကလည်း မောက်ဟွေ့မေက ဖန်းရုံဖန် အလုပ်ထွက်လိုက်သည့်အကြောင်းကို သူမကို ပြောပြလာသည့်အချိန်က မအံ့ဩမိခဲ့ချေ။

ရှမြန်သည် နွေရာသီအားလပ်ရက် ကာလအတွင်းတွင် အနည်းငယ် ကူညီနိုင်သေးသည်။ သို့သော်ငြားလည်း ကျောင်းစဖွင့်ပြီးနောက်တွင်တော့ မောက်ဟွေ့မေ တစ်‌ယောက်သာ အလုပ်များရင်း ကျန်ခဲ့တော့၏။ သူမသည် တစ်လအတွင်းတွင် အများကြီး ပိန်ကျသွား၏။ နောက်ပိုင်းတွင်လည်း သူမသည် မကြာခဏ ဖန်းရုံဖန်၏နာမည်ကို ကြားနေရသည်။

‌နောက်ပိုင်းတွင်တော့ ဖန်းရုံဖန်သည် သူကိုယ်တိုင်အလုပ်တာ၀န် အများစုကို ယူထားကာ မကြာခဏဆိုသလို သူမကို စားသောက်ဖို့ရန်အတွက် အချိန်စီမံကြီးကြပ်ပေးခဲ့သည်ဟုပင် ဆိုရမည်။

ရှမြန်က မောက်ဟွေ့မေကို ကျီစယ်ကာ ကြည့်လိုက်ပြီး "ကြည့်ရတာ ဒီနှစ် နှစ်သစ်ကူးကျင်းပတဲ့ အချိန်ကျရင်တော့ အဒေါ်၂က အစ်မကို တိုက်တွန်းပေးစရာ မလိုတော့ဘူး ထင်တယ်"

"ဒီလိုတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ ငါတို့တွေ သူတို့ကို တိုက်တွန်းပေးရဦးမယ်။ သူတို့ကို ချိန်းတွေ့ဖို့ တိုက်တွန်းမဲ့အစား လက်ထပ်ကြဖို့ တိုက်တွန်းသင့်တယ်"

မောက်ဟွေ့မေသည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားပြီး သဘောထားကြီးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သေးသည်။

"အဲဒီငတုံးက အခုထက်ထိ ၀န်မခံသေးပါဘူး။ သူတို့တွေက ငါတို့ကို လက်ထပ်ဖို့ ဘာဖြစ်လို့ အဲဒီလောက်အထိ လောနေကြတာလဲ"

"တကယ်လို့ သူက ၀န်မခံသေးဘူးဆိုရင်လည်း သူ့ကို အိမ်မခေါ်လာနဲ့တော့လေ"

"သူကဖြင့် နင့်အတွက် တည်ငြိမ်တဲ့အလုပ်ကိုတောင်မှ ထွက်ထားခဲ့ရတာ။ ပြီးတော့ သူက သူ့ရဲ့ခံစားချက်ကိုလည်း နင့်ကို ဖွင့်မပြောသေးဘူးတဲ့လား" ရှမြန်မှာ အထိတ်တလန့် ဖြစ်သွားတော့သည်။

ယနေ့ခေတ်တွင် ဆရာတစ်ယောက်အလုပ်သည် အလွန်ရှားပါးပြီး ကောင်းမွန်ကာ တည်ငြိမ်သည့်အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဖျော်ရည်စက်ရုံကလည်း အခက်ခဲဆုံးနှင့် မရေရာသည့် အခြေအနေတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ရှမြန်သည် အခြေအနေက နောက်ပိုင်းတွင် ကောင်းမွန်လာမည်ကို သေချာပေါက် သိထားသော်ငြားလည်း ဖန်းရုံဖန်ကတော့ မသိသေးချေ။

သူ၏စွန့်စားမှုက အသေးအဖွဲတော့ မဟုတ်ပေ။

"ဒီလောကကြီးထဲမှာ ဒေါက်တာနဉ် ဘယ်နှယောက် ရှိနိုင်မှာလဲ" မောက်ဟွေ့မေက အပြုံးနှင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကိုယ့်ရဲ့အချစ်ကို တစ်နှစ်တောင်မှ ကြိုပြီးတော့ ဖွင့်ပြောထားခဲ့တာ"

ရှမြန်ကလည်း ထိုအကြောင်းကို စဉ်းစားလိုက်ပြီး ထိုအကြောင်းအရာက မှန်ကန်သည်ဟု သိလိုက်သည်။ သူမသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် မေးကိုချီထားလိုက်ကာ ပြောလိုက်တော့သည်။ "ဟုတ်တယ်။ ဒေါက်တာနဥ်က အထူးခြားဆုံးပဲ"

မောက်ဟွေ့မေက ရယ်မောလိုက်၏။

"အဲဒီဟယ်ဝေက အခုတလော နင့်ကို မဆက်သွယ်တော့ဘူး မဟုတ်လား"

မောက်ဟွေ့မေက ပြောလိုက်သည်။ "မဆက်သွယ်ဘူး။ ကြည့်ရတာ လုနနမှာ ပြဿနာတစ်ခုခု ရှိနေပုံရတယ်။ အခုတလော သူလည်း လုနနကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘူး ထင်တယ်"

ရှမြန်သည် ခဏလောက် မှင်တက်အံ့ဩသွားတော့သည်။ "ဘာဖြစ်ကြလို့လဲ"

မောက်ဟွေ့မေက ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ကြားထားတာကတော့ သူက ကိုယ်ဝန်ရှိလာပြီး ချီခိုင်နဲ့ လက်ထပ်ဖို့ သူ့မိသားစုတွေက ဖိအားပေးခဲ့တယ်တဲ့"

ရှမြန်သည် ထိုစကားကို ကြားလိုက်သည်နှင့်ချက်ချင်း ဘာဖြစ်နေသည်ကို သိလိုက်တော့၏။ "ဒီချီခိုင်က သူလုပ်နိုင်တဲ့ အရာမှန်သမျှကို တကယ်လုပ်တာပဲ"

“လုနနက အချစ်ရူးဆိုပေမဲ့လည်း လုအဖေက သူ့ရဲ့စီးပွားရေးကို ချဲ့ထွင်နိုင်တယ်ဆိုတော့ အရူးတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး။ ဟယ်ဝေကလည်း လုနနရဲ့ကိစ္စကို ဂရုမစိုက်တော့ဘူးလို့ ပြောပေမယ့်လည်း နောက်ဆုံးတော့ သူတို့တွေက နှစ်တွေအကြာကြီး အတူတူကြီးလာခဲ့ကြတာလေ။ သူက လုအဖေကို အသံသွင်းထားတာကို ပြလိုက်တယ်ဆိုရင်တော့ သူက ဒီမင်္ဂလာပွဲကို သေချာပေါက်သဘောတူမှာ မဟုတ်လောက်ဘူး"

ချီခိုင်က အဲဒီလောက် ညစ်ပတ်တဲ့နည်းလမ်းတစ်ခုကို သုံးလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့မိဘူး။

ဒီနေ့ခေတ်မှာက မင်္ဂလာမဆောင်ခင် တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးတယ်ဆိုတာက တကယ်ကို မဖွယ်မရာကိစ္စလို့ သတ်မှတ်ထားကြတာလေ။ လက်မထပ်ခင် ကိုယ်ဝန်ရှိလာတယ်ဆိုတော့ တကယ့်ကို ကြီးမားတဲ့သိက္ခာကျစရာ မကောင်းသတင်းတစ်ခုပဲပေါ့။

တကယ်လို့ သူသာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို တကယ်တမ်း ချစ်မြတ်နိုးခဲ့တယ်ဆိုရင် ဒီလို ဝေဖန်ခံရလောက်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ။

"ဒီတော့ သူတို့တွေက လက်ထပ်ဦးမှာတဲ့လား"

မောက်ဟွေ့မေက ပြောလိုက်သည်။ "ငါ မသိဘူး။ အဲဒီအကြောင်းကို ကြားထားတာလည်း တစ်ပတ်တောင်ကျော် နေပါပြီ"

ရှမြန်က ခေါင်းကိုခါလိုက်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်၏...

စကားပြောနေရင်းမှာပင် တံခါးခေါက်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး နဥ်ရှောက်ပိုင်၏အသံက တံခါးမှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ "မြန့်မြန်"

မောက်ဟွေ့မေက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒေါက်တာနဥ် အလုပ်ဆင်းလာပြီ။ မြန်မြန်သွားလိုက်တော့"

နွေရာသီကာလအတွင်းတွင် ဒုတိယခြံဝန်းကို အလှဆင်ဖို့ရန်အတွက် ဆွဲသားထားသည့် ပုံစံများအားလုံး ပြီးမြောက်သွားပြီဖြစ်ကာ ရှမြန်နှင့် ရှောင်ဖုန်းတို့ကလည်း မောက်မိသားစုဆီသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်ခဲ့သည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင်တော့ ရှ၀မ်ယွဲ့နှင့် မောက်ကျစ်ရှန်းတို့သည် အိမ်တွင်မရှိသည့်အချိန်တွင် နဥ်ရှောက်ပိုင်သည် ခြံဝင်းထဲသို့ အလွယ်တကူ ဝင်လာလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။ သူသည် ရှမြန်ကို လာရှာရသည့်အချိန်တွင် တံခါးကိုသာ အရင်ခေါက်ကာ အရင်ဆုံး လှမ်းခေါ်ရလေသည်။

ရှမြန်သည် အသံကို ကြားလိုက်သည့်အချိန်တွင် ဝမ်းသာအားရ ထရပ်လိုက်၏။ သူတို့သည် အချင်းချင်း မတွေ့ရသည်မှာ ရက်တော်တော်လေး ကြာမြင့်သွားပြီ။

သူမသည် ကျောင်းသွားနေရသည်မှာလည်း ၁လကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ပထမနှစ်နှင့် ဒုတိယနှစ်စာသင်နှစ်များအတွင်း ကျောင်းဝင်းထဲတွင် နေထိုင်ဖို့ရန် ဖိအားပေးခံခဲ့ရသည်။ သူမ၏အဆောင်ကလည်း ညတိုင်းလူစစ်ဆေးသည်။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ပိတ်ရက်မှသာ အိမ်သို့ပြန်လာနိုင်တော့သည်။ နဥ်ရှောက်ပိုင်ကလည်း အလုပ်ဆင်းပြီး သူမကိုတွေ့ဖို့ရန် ကျောင်းသို့ မကြာခဏ လာခဲ့သော်ငြားလည်း သူသည် နေ့တိုင်းမတွေ့နိုင်ခဲ့ချေ။

ရှမြန်သည် ပြေးထွက်သွားပြီး အရပ်မြင့်မြင့် ချောမောလှပသည့်လူငယ်လေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူ့ပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်တော့၏။ "ဒေါက်တာနဉ်"

နဥ်ရှောက်ပိုင်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို ပွေ့ဖက်ပေးလိုက်သည်။ သူက သူ၏မေးစေ့ဖြင့် သူမ၏ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး စကားပြောတော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် သူ့အိတ်ကပ်ထဲက ဆဲလ်ဖုန်းက မြည်လာတော့သည်။

နဥ်ရှောက်ပိုင်သည် လက်တစ်ဖက်က သူမကို ပွေ့ဖက်ထားပြီး ကျန်သည့်လက်တစ်ဖက်ကတော့ ဆဲလ်ဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ ဖုန်းခေါ်ဆိုသူကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူက ရှမြန်၏ ကျောပြင်လေးကို ပုတ်ပေးလိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "ကျောင်းက ဆက်တာ"

ရှမြန်သည် မြန်မြန်ထရပ်လိုက်ပြီး စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်တော့သည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ"

သူမ ကျောင်းသွားပြီးသည့် နောက်ပိုင်းတွင် ရှောင်ဖုန်းကို နဥ်ရှောက်ပိုင်၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ထားရှိလေသည်။

ကလေးသည် အသက်၈နှစ် ပြည့်တော့မည်ဖြစ်ရာ ကျား၊ မဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအကြောင်းကို သိရှိနေနှင့်ပြီးသား ဖြစ်၏။ မောက်မိသားစုကလည်း မိန်းကလေးများသာရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ရှောင်ဖုန်းက နဥ်ရှောက်ပိုင် နောက်လိုက်သွားရသည်ကို ပိုပြီးသဘောကျခဲ့၏။

အကယ်၍ ရှမြန်သာ အိမ်မှာမရှိခဲ့လျှင် သူသည် မကြာခဏဆိုသလို ချန်းချန်းနှင့်အတူ သွားနေလိမ့်မည်ဖြစ်ကာ အချိန်အများစုတွင်တော့ နဥ်ရှောက်ပိုင်၏အိမ်တွင်သာ နေလေ့ရှိသည်။

ထို့ကြောင့် အဆင်ပြေဖို့ရန်အတွက် မိဘဖုန်းနံပါတ်ကို ချန်ထားပေးရာတွင် နဥ်ရှောက်ပိုင်၏ဖုန်းကိုသာ ကျောင်းတွင် ချန်ထားပေးလိုက်တော့သည်။

လျှောက်လွှာကို ဖြည့်သည့်အချိန်ကလည်း နဥ်ရှောက်ပိုင်က သူ၏ဖုန်းနံပါတ်ကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ချရေးနေသည့် ရှမြန်ကို မြင်လိုက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်လေသည်။ "ဒုတိယကလေးကတော့ ပထမကလေးထက် စိုးရိမ်စရာ လျော့သွားသင့်ပါတယ်နော်"

ယခုအချိန်တွင်တော့ ထိုစကားကလည်း ကယ်နိုင်တော့မည်တော့ မထင်တော့ချေ။

ဖုန်းချလိုက်ပြီးသည့်နောက်တွင် နဥ်ရှောက်ပိုင်က ရှမြန်ကို ခေါ်လာခဲ့ကာ ပြောလိုက်တော့၏။

"ကျောင်းသွားကြမယ်။ ရန်ဖြစ်ကြလို့တဲ့"

"ကလေးက ဒဏ်ရာရသွားသေးလား" ရှမြန်သည် ထိုအသံကို ကြားလိုက်သည့်အခါ စိုးရိမ်သွားတော့သည်။ "ကလေး အဆင်ပြေရဲ့လား"

"ရှောင်ဖုန်းက ဘာဖြစ်လို့ ရန်ဖြစ်တာတဲ့လဲ"

မောက်ဟွေ့ကျူးနှင့် ချန်းချန်းတို့သည် ရန်ဖြစ်ကြသဖြင့် အိမ်ကို ၂ခေါက်ဖုန်းဆက်ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော်ငြားလည်း ရှောင်ဖုန်းကတော့ အိမ်ကိုတစ်ခါမှ ဖုန်းမခေါ်ခဲ့သေးချေ။ ဒီကလေးသည် ပျော့ပျောင်းသည့် အကျင့်စရိုက်တစ်ခု ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ အကယ်၍ သူသာ ရန်ဖြစ်ဖို့ ရန်ဖိအားပေးခံရလျှင်တော့ ဒီကိစ္စက သေချာပေါက် လေးနက်သည့်ကိစ္စသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ရှမြန်သည် အလွန်စိတ်ပူသွားတော့၏။

နဥ်ရှောက်ပိုင်သည် သူမက စိုးရိမ်နေသဖြင့် နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားသည်ကို သိလိုက်ရတော့၏။ ထို့ကြောင့် သူက သူမ၏ခေါင်းလေးကို ထိကိုင်ပေးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်လျှော့ပါ။ ချန်းချန်းနဲ့ ဟွေ့ကျူးတို့လည်း အဲဒီမှာ ရှိနေပါတယ်"

“ရှောင်ဖုန်းက ရန်ဖြစ်ရတာကို မကြိုက်ဘူးဆိုပေမဲ့ သူက အသက်၃နှစ်အရွယ်ကတည်းက တိုက်ခိုက်ရေးပညာတွေကို အချိန်အကြာကြီး သင်လာခဲ့တာလေ။ သာမန်ကလေးတွေက သူ့ကို မနိုင်ပါဘူး"

သူသည် ထိုစကားကို ပြောလိုက်သော်ငြားလည်း ကားကတော့ အလွန်မြန်မြန်ဆန်ဆန် မောင်းနှင်နေ၏။

ကျောင်းသို့ ရောက်ဖို့ရန်အတွက် ၅မိနစ်ပင်မကြာလိုက်ပေ။

ရှမြန်နှင့် နဥ်ရှောက်ပိုင်တို့သည် တတိယတန်း ဆရာများရုံးခန်းဆီသို့ အလောတကြီး ပြေးသွားလိုက်ကြပြီး ကျောင်းဆင်းချိန် အမှီလေးရောက်သွားကြ၏။ ဆရာများအားလုံးက ပစ္စည်းများကို ထုပ်ပိုးကာ အလုပ်ဆင်းလာကြပြီး တတိယတန်းအခန်း၁က ဆရာမလျိုတစ်ယောက်တည်းကသာ ကလေးတစ်အုပ်နှင့် ကျန်ခဲ့လေသည်။

ချန်းချန်း၊ မောက်ဟွေ့ကျူးနှင့် ရှောင်ဖုန်းတို့သည် အားလုံး လိမ်လိမ်မာမာလေး ရပ်နေကြကာ ဘာဒဏ်ရာဒဏ်ချက်မှတော့ မခံစားရခဲ့သည်မှာ သိသာသည်။ တော်တော်လေးကို သနားစရာကောင်းသည့်ရုပ် ဖြစ်နေသည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ရှောင်ဖုန်း၏ဘေးတွင် ရပ်နေ၏။ သူမ၏ ဆံပင်လေးက ငှက်သိုက်တစ်ခုလို ချည်ထားပြီး သူမ၏ကျောင်းဝတ်စုံလေးကလည်း ရှုပ်ပွပေရေနေကာ သူမ၏မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ဒီအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ဝံပုလွေလို မျက်ဝန်းတစ်စုံက သူမ၏မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရပ်နေသည့် ကောင်လေး၇ယောက်၊ ၈ယောက်ကို ရန်လိုစွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။

ထိုကောင်ကလေးများသည် သူမထက်တော့ အများကြီး ပိုပြီးအဆင်ပြေသေးသည်။ သို့သော်ငြားလည်း သူတို့သည်လည်း အပြစ်ပေးခံထားရဟန်တူ၏။ သူတို့သည် နုံးခွေနေကြကာ သူတို့၏ဝမ်းဗိုက်လေးကို ပွတ်သပ်နေပြီး တချို့ကတော့ သူတို့၏လက်မောင်းများကို အုပ်ထားကြလေသည်။ ရှမြန်သည် လက်သည်းခြစ်ရာများကြောင့် ဖြစ်လာသည့် သူတို့၏လက်ခုံပေါ်က သွေးထွက်နေသည့် အမှတ်အသားတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရ၏။ မောက်ဟွေ့မေ၏ လက်ချက် ဖြစ်သည်မှာ သိသာသည်။

မျက်နှာပေါ်က ဒဏ်ရာများအတွက်တော့ သူတို့ကလေး လုပ်ခဲ့သည် မဟုတ်တာ သေချာသည်။ သူတို့၏ ကလေးများသည် လူများကို မျက်နှာပေါ်တွင် ဘယ်တော့မှ မရိုက်နှက်ကြပေ။

ရှောင်ဖုန်းကတော့ ကလေးမလေးကို ဆက်တိုက်ငေးကြည့်နေကာ သူမကို သကြားလုံးတစ်လုံး ဂရုတစိုက် လှမ်းပေးလိုက်သည်။

ကလေးမလေးက သူ့ကို ဒီအတိုင်း လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သလို အကြည့်လွှဲထားလိုက်ပြီးနောက် ထိုအပြုအမူကို လုံးဝသဘောကျဟန်မတူချေ။ ဒါက ချန်းချန်းနှင့် မောက်ဟွေ့ကျူးတို့ကို သူ့အား စိုက်ကြည့်ရသွားအောင် ဖြစ်သွားစေတော့သည်။

သူတို့ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ကလေး၃ယောက်က ချက်ချင်းဆိုသလို ပြုံးလိုက်ကြလေသည်။

"အန်တီလေး"

"အစ်မမြန့်မြန်"

"ဦးဦး"

ရှမြန်သည် အလောတကြီး ရှေ့သို့ တက်သွားလိုက်ကာ ကလေးများ၏အဝတ်အစားများကို ဂရုတစိုက် ဆွဲမလိုက်ပြီး တချက်လောက် စစ်ဆေးလိုက်၏။ သူတို့သည် ဘာဒဏ်ရာမှမရသည်ကို အတည်ပြုပြီးသွားသည့်နောက်မှ စိတ်အေးသွားကာ သက်ပြင်းချမိတော့၏။ "ဘာဖြစ်ကြတာလဲ"

မိဘ တော်တော်များများကလည်း ရောက်လာကြသည်။ သူတို့အများစုကတော့ သူတို့ကလေးများ အဆင်ပြေ၊ မပြေကို အရင်ဆုံး လာရောက်ကြည့်ရှုကြပြီးမှ ဆရာမအား အခြေအနေကို မေးမြန်းကြ၏။

ဆရာမလျိုသည် အားလုံးက တစ်ပြိုင်တည်းပြောဆိုလာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး သေသေချာချာလေး မရှင်းပြနိုင်သဖြင့် သူမက ပြောလိုက်၏။ "မိဘတွေအားလုံး ရောက်တဲ့အထိ ခဏလောက် စောင့်လိုက်ကြပါဦး။ ပြီးရင် ကျွန်မက အားလုံးကို အတူတူရှင်းပြပါ့မယ်"

သူမသည် စကားပြောနေရင်းက အလွန်အရပ်မြင့်သန်မာသည့် ယောက်ျားတစ်ယောက်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ၀င်လာတော့သည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘယ်သူက ငါတို့ရဲ့ကျားပေါင်ကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့တာလဲ"

သူ့နောက်မှနေ၍ ဝဖိုင့်ဖိုင်အမျိုးသမီးကလည်း ဝင်လာပြီး ကလေး၇ယောက်၊ ၈ယောက်ထဲက အသန်မာဆုံးကလေးဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားလိုက်ကာ အော်ဟစ်ကာပြောဆိုတော့သည်။ "ပေါင်အာ ပေါင်အာ။ ဘယ်သူက နင့်ကို ဒီလိုရိုက်နှက်ခဲ့တာလဲ။ ဘယ်သူလဲ"

ကောင်ကလေးသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ကလေးမလေးနှင့် ရှောင်ဖုန်းတို့ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ကာ ဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "အဲဒီ၀က်ခေါင်းကလေးမနဲ့ ဗျောက်အိုး၃ကောင်"

ရှမြန်သည် ကလေး၃ယောက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။ သူတို့သည် ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်လေးနှင့် အဖွဲ့နာမည်တစ်ခု ရှိထားပြီးသား ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ပင် မထားမိခဲ့ချေ။

ကောင်လေးက ကလေး၄ယောက်ကို ဝင့်ကြွားစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ရှမြန်ကိုပင် အထင်သေးသလို လှမ်းကြည့်လိုက်ကာ အင်မတန်မှ ထောင်လွှားနေတော့၏။

ရှမြန်သည် သူ၏ယုံကြည်ချက်များ မည်သည့်နေရာက ရောက်လာသည်ကို မကြာမီတွင် သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ အမျိုးသမီးက ဘာမေးခွန်းမှ မမေးမြန်းဘဲ ကလေးမလေးကို တွန်းထုတ်လိုက်၏။

ဆရာမက သူတို့၂ယောက်ကို တားဖို့ရန်အတွက် ရှေ့သို့ဝင်လာခဲ့သည်။ "ဖူဖန့်အမေ စိတ်လျှော့ပါ။ ဖူဖန့်က တခြားသူတွေကို အရင်ဆုံး အနိုင်ကျင့်ခဲ့တဲ့သူပါ"

ဖူဖန့်အမေ၏ မျက်လုံးများသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။ "ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဆရာမလျို ရှင်က မျက်လုံးဖွင့်ရက်နဲ့ လိမ်နေတာပဲ။ ကျွန်မသားရဲ့ မျက်နှာပေါ်က ဒဏ်ရာတွေကို ရှင်မတွေ့ဘူးလား"

သူမသည် ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဆရာမကို ဘေးသို့တွန်းထုတ်လိုက်ကာ ကလေးမလေးကို ဖမ်းဖို့ရန်အတွက် ရှေ့သို့တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။ ရှောင်ဖုန်းသည် ကလေးမလေး၏ ရှေ့တွင် မြန်မြန်ဝင်ရပ်လိုက်ကာ ပြောလိုက်၏။ "တင်းစီကျင်းကို အရင်ဆုံး အနိုင်ကျင့်ခဲ့တာ ဖူဖန့်ပါ"

ဖူဖန့်၏အမေက သူ့ကိုဒေါသတကြီးဖြင့် စိမ်းစိမ်းဝါးဝါး ကြည့်လေသည်။ "နင်က ဘယ်ကလာတာလဲ ကောင်စုတ်လေး။ နင်က ဘာဖြစ်လို့ တခြားလူတွေရဲ့ကိစ္စကို ဝင်ရှုပ်နေတာလဲ"

ဖူဖန့်က ချက်ချင်း အော်ပြောလိုက်၏။ "အမေ သူလည်း ပါတယ်။ သူလည်း သားကိုရိုက်တယ်"

"ကောင်းပြီလေ။ နင်က ဒီလောက် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်လေးနဲ့များ အဲဒီလောက်တောင် ဆိုးသွမ်းနေတယ်ပေါ့..." ဖူဖန့်၏အမေသည် ပြောရင်းဆိုရင်း ရှောင်ဖုန်းကို လှမ်းဆွဲတော့မည် ပြင်လိုက်၏။

ရှမြန်က သူမ၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ကာ အေးစက်က်က ပြောလိုက်တော့သည်။ "မဒမ် ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ ယဉ်ကျေးပေးပါ။ ကျွန်မတို့တွေ ကိစ္စတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မလုပ်ရသေးပါဘူး။ ဒီတော့ ရှင်ဆုံးဖြတ်ရမဲ့အလှည့် မဟုတ်သေးဘူး"

"ဒဏ်ရာတွေကို ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့ ဒီကလေးမလေးက ရှင့်သားထက် ပိုပြီးပြင်းထန်တဲ့ဒဏ်ရာ ရထားတယ်ဆိုတာ သိသာပါတယ်။ ရူးကြောင်ကြောင် လုပ်ပြီးတော့ တခြားသူတွေကို အနိုင်ကျင့်မနေပါနဲ့"

အမျိုးသမီးသည် လက်ကို ဆွဲလွှတ်ဖို့ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်ငြားလည်း ရှမြန်က အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် သန်မာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ သူမသည် ဒေါသတကြီးမေး မြန်းလေသည်။ "နင်က ဘယ်သူလဲ။ ဒီကိစ္စက နင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

"ကျွန်မက ဒီကလေးတွေရဲ့မိဘပါ" ရှမြန်က ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်က ကျွန်မရဲ့ကလေးတွေကို ရိုက်ချင်နေတဲ့ဟာကို ကျွန်မရဲ့အလုပ် မဟုတ်ဘူးလို့ ရှင်က ထင်နေသေးတာလား"

ဖူဖန့်သည် ချက်ချင်းဆိုသလို အော်ပြောလိုက်၏။ "လျှောက်ပြောနေတာ။ ဝက်ခေါင်းကလေးမက အဖေ၊ အမေ မရှိတော့ဘူး။ မိဘ လုံးဝမရှိတော့ဘူး"

ရှမြန်သည် ဖူဖန့်၏အမေကို တွန်းထုတ်လိုက်ကာ သရော်ကာ ပြောလိုက်တော့၏။ "သူက ရှင့်ကို ဒီကလေးမလေးဆီ တန်းသွားအောင် ပြောခဲ့တာပဲ။ ဒီတော့ သူက အားနည်းတဲ့သူကို အနိုင်ကျင့်ပြီး သန်မာတဲ့သူကို ကြောက်ရွံတတ်တဲ့ အနိုင်ကျင့်တတ်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ပေါ့"

"နင် ဘာပြောလိုက်တယ်။ ပါးစပ်ပုပ်နဲ့ကောင်မ" ဖူဖန့်၏ အဖေက ရှမြန်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်၏။ "မင်းပြောရဲရင် ထပ်ပြောကြည့်လိုက်စမ်း"

သူသည် ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီးနောက် ရန်လိုစွာဖြင့် ရှေ့သို့လျှောက်လာခဲ့ကာ သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ထရိုက်တော့မည့်ပုံစံ ဖြစ်နေတော့သည်။ "ငါ ဒီနေ့ဒီကိစ္စကို မရှင်းရဘူးဆိုရင်...အား"

ဖူဖန့်အဖေ၏ ရုတ်တရက်အော်သံသည် အားလုံးကို အလန့်တကြား ဖြစ်သွားစေ၏။ ထို့နောက်တွင်တော့ သူတို့သည် အရပ် ၁.၈မီတာရှိသည့် သန်မာထွားကြိုင်းသည့် လူတစ်ယောက်က ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒုတ်ခနဲ ဒူးထောက်ချသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။ အားလုံးသည် ကြမ်းပြင်က တုန်ခါသွားသည်ကိုပင် ခံစားလိုက်ရ၏။

တစ်ချိန်လုံး ငြိမ်ငြိမ်သက်သက်လေး ရှိနေခဲ့သည့် ချောမောလှသည့် လူငယ်လေးသည် သူ့ခြေထောက်ကို အေးအေးလူလူ ပြန်သိမ်းထားလိုက်ပြီး ဖူဖန့်အဖေ၏လက်ကို လိမ်ချိုးထားလိုက်ကာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ပြောလိုက်၏။ "ခင်ဗျားက ဘယ်သူ့ကို ဆဲရေးနေတာလဲ။ ခင်ဗျားက ဘယ်သူ့ကို အပြစ်ပေးချင်နေတာလဲ"

ဖူဖန့်အဖေ၏ မျက်နှာသည် နာကျင်မှုကြောင့်နီရဲသွားပြီး သူသည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်ကာ ပြောလေတော့သည်။ "သောက်ကျိုးနည်း ခွေး...အား အား အား"

"ပေါင်အားအဖေ" ဖူဖန့်၏အမေသည် ငယ်သံပါအောင် အော်လိုက်ပြီး နဥ်ရှောက်ပိုင်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွား၏။ နဥ်ရှောက်ပိုင်က သူ့ခြေထောက်ကိုမြှောက်ကာ လူသန်ကြီး၏ကျောပြင်ကို ကန်ချလိုက်ပြီး သူ့ကို ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် နင်းထားလိုက်တော့သည်။

ဖူဖန့်၏အဖေသည် အချိန်မီ မတုံ့ပြန်နိုင်ခဲ့ဘဲ လုံးဝကို မှင်တက်အံ့သြသွားတော့သည်။

ဖူဖန့်နှင့် သူ့အမေတို့ကလည်း ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြတော့၏။

နဥ်ရှောက်ပိုင်က သူတို့ကို အေးတိအေးစက် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့တွေ ပါးစပ်ပိတ်ထားလို့ရမလား။ ခင်ဗျားတို့တွေ ဆရာမပြောနေတာရော ကြားရဲ့လား"

ဖူဖန့်က ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "သူ့ကိုလွှတ်လိုက်"

သူမအတွက် နဥ်ရှောက်ပိုင်၏အဖြေသည် ရုတ်ခြည်းဆိုသလို သူ၏ခြေထောက်က အားကို ထပ်ထည့်လိုက်ခြင်းပင်။

ဖူဖန့်၏အဖေမှာ ငယ်သံပါအောင်အော်ဟစ်ပြီး ဘာတစ်ခုကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်တော့သည်။ "ပါးစပ်ပိတ်ထား အဘွားကြီး"

ဖူဖန့်၏ အမေသည် ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောရဲတော့ချေ။ နဥ်ရှောက်ပိုင်က သူတို့အားလုံး တည်ငြိမ်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အချိန်ကျမှ ခြေထောက်ကို ပြန်သိမ်းထားလိုက်တော့၏။

ဖူဖန့်၏အမေသည် သူမ၏ယောက်ျားကို အလောတကြီး လာတွဲထူပေးကာ နဥ်ရှောက်ပိုင်ဆီမှ ဆွဲခေါ်သွားလိုက်တော့၏။ ဖူဖန့်၏အဖေသည် ဒီနေရာတွင် ဆက်နေဖို့ရန် မျက်နှာလုံးဝမရှိတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူက လက်ကိုခါချလိုက်ကာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ထွက်သွားတော့၏။

ဖူဖန့်၏ အမေသည် မတတ်သာတော့ဘဲ ဒီနေရာတွင်ဆက်နေပြီး လိမ်လိမ်မာမာလေး ရှိနေသည့် ဖူဖန့်ဘေးတွင် ရပ်လိုက်တော့သည်။ ရှမြန်က ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာမလျို ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ အကြောင်းအရာကို ဆက်ပြောပေးပါ"

ဆရာမလျိုက သတိပြန်ဝင်လာကာ မြန်မြန်ပြောလိုက်၏။ "ဪ ဒီလိုပါ..."

"ဖူဖန့်နဲ့ တခြားကလေးတွေက တင်းစီကျင်းကို အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်နေကြလေ။ ဒီနေ့ သူတို့တွေက တင်းစီကျင်းရဲ့ စာအုပ်တွေ အားလုံးကို ဆုတ်ဖြဲခဲ့ကြပြီးတော့ သူ့ရဲ့စားပွဲခုံပေါ်မှာလည်း မှင်တွေကို လောင်းချခဲ့ကြတယ်"

"ရှယွီဖုန်းက တင်းစီကျင်းကို ကူညီပြီး စာအုပ်တွေကို ကော်နဲ့ကပ်ပေးခဲ့တာ။ ဖူဖန့်နဲ့ တခြားသူတွေက ဒါကို မကြည့်နိုင်ဘူးလေ။ ဒီတော့ ကလေးတချို့ကို ခေါ်လာပြီး ရှယွီဖုန်းကို ထပ်ပြီးတော့ အနိုင်ကျင့်တော့တာပဲ"

"မောက်ဟွေ့ကျူးနဲ့ ကျူးယွီချန်းတို့ကလည်း အဲဒါကိုမြင်တော့ ရှယွီဖုန်းကို လာပြီးတော့ ကူညီပေးခဲ့ကြတာ။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ကလေးတွေကစပြီးတော့ ရန်ဖြစ်ခဲ့တာပဲ"

အမှန်တွင်တော့ သူတို့သည် အသက်၉နှစ်၊ ၁၀နှစ်အရွယ် ကလေးများသာရှိသည်။ ရန်ပွဲတစ်ခုက ဘာဒဏ်ရာဒဏ်ချက်မှ ဖြစ်လာနိုင်သည် မဟုတ်သော်ငြားလည်း ဒါသည် အမှန်ပင် ကောင်းမွန်သည့်ကိစ္စ မဟုတ်ပေ။

ဆရာမလျိုသည် တခြားကလေးများကို အနိုင်ကျင့်သည့် ကလေးများ၏ မိဘများကို ပြောလိုက်၏။

"တင်းမိသားစုမှာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အခု သူက သူ့ကိုစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ သူ့အဘွားတစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တာ။ သူ့မှာလည်း ပြဿနာတချို့က ရှိနှင့်နေပြီးသား။ ဒီကိစ္စကြောင့် တခြားကလေးတွေက ကျန်တဲ့ကလေးတွေကို အနိုင်ကျင့်တယ်ဆိုတာ မကောင်းပါဘူး။ မိဘတွေက အိမ်ပြန်သွားတဲ့အချိန်ကျရင် ကလေးတွေကို သေသေချာချာလေး ပြောဆို ဆုံးမပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

မိဘအများစုသည် ရှက်ရွံ့သွားတော့သည်။ ၁ယောက်၊ ၂ယောက်ကတော့ ဒါကိုအလေးမထားခဲ့ချေ။

ချန်းချန်းက ရုတ်တရက် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ထပြောလိုက်၏။ "ဖူဖန့်က တင်းစီကျင်းကို ထောက်ဆူးနဲ့လည်း ထိုးသေးတယ်။ ယောက်ျားလေး တော်တော်များများကလည်း တင်းစီကျင်းကို ရိုက်နှက်ခဲ့သေးတယ်။ တင်းစီကျင်းက ဒဏ်ရာရထားခဲ့တာ။ ဆေးဝယ်ဖို့ ဘာပိုက်ဆံမှ မရှိဘူး"

"ဦးလေးတို့တွေက ဆေးဖိုးကုန်ကျစရိတ်တွေ ပေးရမယ်"

"နောက်ပြီးတော့ သူတို့တွေက သူ့ရဲ့ဖတ်စာအုပ်တွေကို ဖြဲလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ခဲတံအိတ်ကိုလည်းပဲ ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ခုံပေါ်ကိုလည်း မှင်တွေနဲ့ လောင်းချခဲ့တယ်။ အဲဒီအတွက်လည်း ပြန်ပြီးတော့ လျော်ပေးရမယ်"

မိဘ တော်တော်များများသည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ဘယ်သူကမှ လျော်ကြေးပေးချင်စိတ် မရှိကြချေ။

ရှမြန်က လက်ကိုလှမ်းကာ တင်းစီကျင်းကို ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး ကလေးမလေး၏ ဖြူကောင်လို ရုန်းကန်နေပုံကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်ပြီး သူမ၏ကျောနှင့် ဝမ်းဗိုက်တို့ကိုဆွဲမပြီး တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဟုတ်ပါသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများရှိနေ၏။

သူမသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး ရုံးခန်းထဲက လက်ဆေးဇလုံထဲတွင် ကလေးမလေး၏ ညစ်ပတ်နေသည့်လက်နှင့် လက်မောင်းများကို ဆေးကြောပေးလိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင်လည်း အပ်ရာများနှင့် အညိုအမည်းဒဏ်ရာများ ရှိနေ၏။

ရှမြန်က သူမကို လက်မောင်းပေါ်တွင် ခေါ်ချီထားလိုက်ကာ ဖူဖန့်အမေရှေ့တွင် ဝင်ရပ်လိုက်သည်။

"ဆေးကုသကုန်ကျစရိတ်နဲ့ အာဟာရဖြည့်ဖို့ ကုန်ကျစရိတ်လည်း ပေးရမယ်။ အရင်ဆုံး ယွမ်၅၀ထုတ်လာခဲ့"

ရှမြန်က တင်းစီကျင်းအတွက် ရပ်တည်ပေးလိမ့်မည်ဟု မည်သူကမှ မျှော်လင့်မထားခဲ့ချေ။ သူမသည် လုံးဝကို ကျိုးကြောင်းမဲ့သည့် ဖူဖန့်အမေဆီသို့ တိုက်ရိုက်သွားလိုက်၏။ အားလုံးက အနည်းငယ် အံ့သြသွားကြတော့သည်။

ဖူဖန့်၏ အမေသည် ချက်ချင်းဆိုသလို ထခုန်ကာ ပြောလေတော့သည်။ "ငါတို့တွေက ဆေးဖိုးဝါးခအတွက်တောင်မှ နင်တို့တွေကို တရားမစွဲရသေးဘူး။ နင်တို့တွေကများ အတင့်ရဲလို့ ငွေအတွက် ငါတို့ဆီကို လာရဲသေးတယ်"

သူမသည် နဥ်ရှောက်ပိုင်ကို ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့ ကြည့်လိုက်သော်ငြားလည်း မဖွယ်မရာ ဘာစကားတစ်ခွန်းကိုမှ မပြောရဲခဲ့ချေ။ "ကလေးမ တခြားလူတွေရဲ့ကိစ္စကို ဝင်မစွက်ဖက်ပါနဲ့။ ဒီကောင်မစုတ်လေးနဲ့ နင်နဲ့က ဘာပတ်သက်လို့လဲ"

"ဒီကောင်မစုတ်လေးဆိုတာက ဘယ်သူလဲ" ရှမြန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူ့မှာ မိဘမရှိလို့ ရှင်တို့တွေက သူ့ကို အနိုင်ကျင့်နေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဒီနေ့ ကျွန်မက သူ့ရဲ့မိဘပဲ။ ကျွန်မကို ပိုက်ဆံပေးတော့"

သူမ၏ လက်ပေါ်က ကလေးမလေးသည် ရုတ်တရက်ဆိုသလို တောင့်တင်းသွား၏။ ရှမြန်သည် အကြောင်းတချို့ကြောင့် ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းလာတော့သည်။

ရှောင်ဖုန်းကလည်း ရုတ်တရက် ထပြောလိုက်သည်။ "တင်းစီကျင်းက ကောင်စုတ်မလေးလည်း မဟုတ်သလို ဝက်ခေါင်းနဲ့ ကလေးမလည်း မဟုတ်ဘူး"

"သူ့ရဲ့အဖေက အာဇာနည်တစ်ယောက်" ကလေးက လူကြီးများကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏မည်းနက်ဝိုင်းစက်နေသည့် စပျစ်ရောင်မျက်ဝန်းလေးထဲတွင် နားမလည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ "သူ့အဖေက သားတို့တွေကို ကာကွယ်ပေးဖို့ သေသွားခဲ့တာ။ ကျွန်တော်တို့တွေက သူတို့ကို ကာကွယ်ပေးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ဒေါ်ဒေါ်တို့တွေက သူ့ကို ဘာဖြစ်လို့ အနိုင်ကျင့်နေကြတာလဲ"

ကလေးလေး၏ အပြစ်ကင်းစင်သည့် ရိုးသားသည့်မေးခွန်းက လူတိုင်း၏ နှလုံးသားကို ထိခိုက်သွားတော့သည်။ မိဘ တော်တော်များများကလည်း ရှက်ရွံ့သွားကြပြီး ပိုက်ဆံများကို ဆွဲထုတ်လာကာ တင်းစီကျင်း၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်ပေးလိုက်ကြ၏။

"အိုက်ယိုး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ကလေးက မသိနားမလည်တဲ့သူပါ။ ကျွန်မတို့တွေ အိမ်ပြန်ရောက်သွားတဲ့ အချိန်ကျရင် သူတို့တွေကို ကောင်းကောင်းလေး ဆုံးမလိုက်ပါ့မယ်"

"ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီပိုက်ဆံကို ယူသွားလိုက်နော်။ အများကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အာဟာရ ဖြည့်စွက်စာတချို့ ဝယ်စားလိုက်ပါ"

"ကလေးရဲ့ စာရေးကိရိယာနဲ့ ဖတ်စာအုပ်အတွက် လျော်ကြေးပေးတယ်နော်"

"..."

ရှမြန်သည် လူမိုက်မကြီးတစ်ယောက်နှင့် တူနေသည့် ဖူဖန့်အမေရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး အေးတိအေးစက် ပြောလိုက်တော့သည်။ "ယွမ်၅၀။ ရှင် တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မပေးဘဲနဲ့တော့ ထွက်သွားဖို့မစဉ်းစားနဲ့"

...