အခန်း (၂၈၁)

ကျုံးရှန်သည် သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာအင်အား သက်သက်ကိုသာ အသုံးပြုလျက် အမြင့်ဆုံး အမှတ်သို့ ခုန်တက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် အရှိန်ကုန်သွားကာ ပြန်လည် ကျဆင်းတော့မည့် အချိန်၌ လက်နှစ်ဖက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း လှုပ်ယမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက်ကျုံးရှန်သည် ကိုယ်တိုင်ပြုလုပ်ထားသော ရိုးရှင်းသည့် လေဟုန်စီး အတောင်ပံကို လက်နှစ်ဖက်တွင် လျင်မြန်စွာ တပ်ဆင်လိုက်၏။ လေဟုန်စီး အတောင်ပံကို ဖြန့်ကားလိုက်သည့်အခါ ကျဆင်းနေသော သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လေထဲ၌ ခေတ္တမျှ တန့်သွားသည်။

ထိုသည်က သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ကိုအောက်သို့ဆက်လက်ကျဆင်းမသွားစေဘဲ လေထု၏ ပင့်တင်မှုကိုအားယူလိုက်ကာ အထက်သို့ အနည်းငယ်ပြန်လည် မြင့်တက်သွားသည်။

အမြင့်မှ တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ ကျောက်တုံးကြီးနှင့် အကွာအဝေးသည်လည်း ပိုမို နီးကပ်လာခဲ့သည်။ ကျုံးရှန်သည် သစ်ရွက်တစ်ရွက်ကြွေကျလာသကဲ့သို့ လေထဲတွင် ဝေ့ဝဲလျက် သူ၏ ရည်မှန်းချက် ဖြစ်သော ကျောက်တုံးကြီးဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံသည် အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်သွားကာ မျက်နှာထက်တွင် ဝမ်းမြောက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျုံးရှန်သည် ကျောက်တုံးကြီးနှင့် ဆယ်မီတာခန့်သာ ဝေးတော့သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာ၏။ ထိုအချိန်၌ ကျဆင်းသည့် အရှိန်သည် ပိုမို မြန်ဆန်လာသဖြင့် သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အားစိုက် လှုပ်ယမ်းကာ လေဟုန်စီး အတောင်ပံ နှစ်ဖက်မှ ပြင်းထန်သော လေအဟုန်များကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ဆယ်မီတာခန့်အတွင်းရှိ လေထုကို ရိုက်ခတ်စေလိုက်သည်။

ကျုံးရှန်သည် ထိုလေထုပင့်အားအင်ကို အသုံးပြု၍ ခက်ခဲလှသော နောက်ဆုံး အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရည်မှန်းထားသည့် ကျောက်တုံးကြီးပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်နိုင်သည်။

သူသည် အနောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ မိုင်အနည်းငယ် အကွာအဝေး၌ သူ ပထမဆုံး အမှတ်အသား ပြုလုပ်ခဲ့သည့် ကျောက်တုံးကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရ သည်။

သူ၏ နည်းလမ်းသည် အမှန်တကယ်ပင် အလုပ်ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှချေသည်။ အမှတ်အသား တစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ကူးခြင်းအားဖြင့် ဝင်္ကပါပုံစံနယ်မြေ၏ နှောင့်ယှက်မှုများကို ခံရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ဤနည်းလမ်းသည် အားအင် အလွန်အမင်း ကုန်ခမ်းစေသည်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း လေးနာရီကြာအောင် ပတ်ချာလည်လျှောက်လှမ်းခြင်းမှ တစ်မိုင်ခန့် ခရီးပေါက်သည့် နည်းလမ်းထက်မူ များစွာ ပိုမို ကောင်းမွန်လေသည်။

ဒုတိယအထပ်တစ်ထောင်ဟင်းလင်းပြင် ကမ္ဘာအတွင်း၌ မည်သည့် သက်ရှိမျှ မရှိသော်လည်း အခြေအနေများသည် အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးလှသည်။ ကျုံးရှန်၌ သန်မာသောရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းကြောင့်သာ ကြမ်းတမ်းသောထိုအခြေအနေတွင် တောင့်ခံနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျုံးရှန်၏ ရုပ်ခန္ဓာ မည်မျှအထိ သန်မာသနည်း။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် မိစ္ဆာနတ်ဘုရားနယ်ပယ် အဆင့် ၃ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော မိုကျူးမိစ္ဆာနတ်ဘုရားများ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ပင် နှိုင်းယှဉ်နိုင်လေသည်။ မိုကျူးမိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများသည် သက်ရှိအားလုံးထဲ၌ ရုပ်ခန္ဓာ အတောင့်တင်းဆုံး ဖြစ်ကြသကဲ့သို့ ငရဲမိစ္ဆာများထက်ပင် သန်မာကြသူများ ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ကျုံးရှန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည်မူ လူသားမျိုးနွယ် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လူသားမျိုးနွယ်ကို သက်ရှိအားလုံး၏ အရှင်သခင်ဟု ခေါ်ဆိုကြကာ မိစ္ဆာများနှင့် နတ်ဆိုးများပင်လျှင် လူသားအသွင် ဖန်တီး၍ ကျင့်ကြံကြသော်လည်း ရုပ်ခန္ဓာ သန်မာမှုအပိုင်းတွင်မူ လူသားတို့သည် သာမန်အဆင့်၌သာ ရှိကြသည်။

ကမ္ဘာဦးခေတ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ္တဝါကြီးများနှင့် ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရား သားရဲများ၏ ရုပ်ခန္ဓာများသည်သာ အလွန်အမင်း သန်မာကြပြီး အမြင့်ဆုံးသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်များကို ရုပ်ခန္ဓာဖြင့် ခုခံနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျုံးရှန်သည် လူသားခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော မတွေးဝံ့စရာ ကောင်းလှသည့် အကန့်အသတ်ကို ကျော်လွန်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဓာတ်ကြီးငါးပါးနတ်ဘုရားနန်းတော်များ၏ အရှင်သခင် ဖြစ်နေသည့်အတွက်ကြောင့် သန့်စင်သော နတ်ဘုရားစွမ်းအားများကို အသုံးပြုနိုင်သော်လည်း သူ၏ အစစ်အမှန် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်သည် သူတော်စင်တစ်ပိုင်း အဆင့်၌သာ ရှိနေသေးသည်။ ထို့ကြောင့်ပင်လျှင် ငရဲဘုံ၏ အရှင်သခင် ခုနစ်ပါးသည် ဤသတင်းကို ကြားသိရသောအခါ အလွန်အမင်း အလေးထားနေကြခြင်း ဖြစ်ကာ ထိုကဲ့သို့သော အစွမ်းမျိုးသည် ယခင်ခေတ်က နဂါးမဲ့နတ်ဘုရားဘုရင်ဝူလုံ သာလျှင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျုံးရှန်သည် ယခင်က ဝူလုံနတ်ဘုရားဘုရင်ထက်ပင် ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် နိမ့်ပါးနေသေးသော်လည်း သူကျော်လွန်နိုင်ခဲ့သည့် အဆင့်အတန်းများမှာမူ ပိုမို များပြားလှသည်။ ယခင်က ဝူလုံနတ်ဘုရားဘုရင်သည် ငရဲဘုံတစ်ခုလုံးကို ဆူပူသောင်းကျန်းအောင် ပြုလုပ်ခဲ့ကာ သေးငယ်သော ကမ္ဘာငယ်လေးများအားလုံး၌ သူ၏ နတ်ဘုရား သန္ဓေသားလောင်းများကို ထည့်သွင်း၍ သူ၏ စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်အဖြစ် အသုံးချခဲ့သည်။

ထိုသို့သော လုပ်ရပ်သည် ငရဲကမ္ဘာ၏ ကောင်းကင်တာအိုကို အကြိမ်ကြိမ် စော်ကားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ငရဲဘုံ၏ ကောင်းကင်တာအိုသည် ကျုံးရှန်၏တည်ရှိမှုကိုပေါ့ဆရဲခြင်းမရှိဘဲအရှင်သခင် ခုနစ်ပါးသည်လည်း အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေကြလေသည်။

နဂါးမဲ့နတ်ဘုရားဘုရင်ဝူလုံကဲ့သို့ အစွမ်းထက်လှသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာပြီး ငရဲဘုံ၌ တစ်ဖန် ပြန်လည် ဆူပူသောင်းကျန်းမည်ကို သူတို့ ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

''ကောင်းကင်တက်လှမ်းခြင်းမျှော်စင်က တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ''

''ဒီတစ်ဆင့်တည်းနဲ့တင် မျှော်စင်တက်လှမ်းသူတွေရဲ့ ကိုးဆယ့်ကိုးရာခိုင်နှုန်းလောက်ကို တားဆီးနိုင်လောက်တယ်''

''ဇွဲလုံ့လ ရှိတဲ့သူတွေတောင်မှ ဒီနေရာကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ အချိန်တွေအများကြီး ကုန်ဆုံးသွားမှာ သေချာတယ်''

ကျုံးရှန်သည် လေဟုန်စီး အတောင်ပံကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ ကျောက်တုံးကြီးပေါ်၌ ရပ်လျက် အတွေးများစွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

အခြားသော ကျွမ်းကျင်သူ အချို့သည်လည်း ငှက်များ၏ ပျံသန်းမှုကို အတုယူ၍ နည်းလမ်း ရှာဖွေနိုင်ကြမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူတို့ ကုန်ဆုံးရမည့် အချိန်သည် ကျုံးရှန်ထက်များစွာ ပိုမိုကြာမြင့်ပေလိမ့်မည်။

ကျုံးရှန်သည် အောင်မြင်ခဲ့သော အတွေ့အကြုံကို အခြေခံ၍ လေဟုန်စီးခြင်း နည်းလမ်းဖြင့် ရှေ့သို့ ဆက်လက်ခုန်ကူးကာ ခရီးနှင်ခဲ့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အင်အားအကန့်အသတ်မရှိခြင်းသည် ဤနေရာ၌ ရရှိနိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အားသာချက် ဖြစ်နေ၏။

သုံးရက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ကျုံးရှန်သည် ကျောက်တုံးကြီး တစ်ခုပေါ်သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ သူသည် အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ဝမ်းမြောက်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အဝေးတစ်နေရာရှိ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းတွင် မြင်ကွင်းများ ပြောင်းလဲနေခဲ့ပြီး မွဲခြောက်နေသော ရှုခင်းများအစား စိမ်းလန်းသော လွင်ပြင်ငယ်နှင့် အဆောက်အအုံများ၏ အရိပ်အယောင်များကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့နေရသည်။

ထိုသည်က ကျုံးရှန်အနေဖြင့် ဝင်္ကပါပုံစံနယ်မြေကို ဖြတ်ကျော်နိုင်တော့မည် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။ သူသည် ဗဟိုချက်နယ်မြေ၏ အစွန်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်လေသည်။ ဤသုံးရက်အတွင်း သူသည် နေ့ညမနားဘဲ ခုန်ကူးခြင်း၊ လေဟုန်စီးခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့ကာ ကျောက်တုံးများပေါ်မှ တစ်ဆင့် ခရီးနှင်ခဲ့ရသည်။

ခုန်ကူးရာတွင် ပိုမို ကျွမ်းကျင်လာသည်နှင့်အမျှ ကုန်ဆုံးသည့်အချိန်လည်း များစွာ လျော့နည်းလာခဲ့ကာသုံးရက်အတွင်း မိုင်ပေါင်း နှစ်ထောင်ကျော်ခန့် ခရီးပေါက်ခဲ့လေသည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ လမ်းလျှောက်သည့် နည်းလမ်းဖြင့်သွားမည် ဆိုပါက ယခုရပ်နေသောနေရာသို့ ရောက်ရှိရန် အနည်းဆုံး သုံးနှစ်ခန့် နေ့ညမနား ပြေးလွှားနေရမည် ဖြစ်သည်။

ကျုံးရှန်သည် ခေတ္တမျှသာ ရပ်နားလိုက်ပြီး စိမ်းလန်းသော လွင်ပြင်ဆီသို့ ဦးတည်ကာ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းသွားလိုက်သည်။

နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် သူသည် စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းပြင်ပေါ်သို့ ခြေချနိုင်သွားလေသည်။ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကျောက်တုံးကြီးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ခြောက်သွေ့သည့် လွင်ပြင်ကြီး ရှိနေသော်လည်း ရှေ့တွင်မူ စိမ်းစိုနေသော လွင်ပြင်ငယ် ရှိနေသည်။ ဤနေရာနှစ်ခု၏ ကွာခြားချက်သည် အလွန်ပင် ကြီးမားလှသဖြင့် ကမ္ဘာခြားနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

ကျုံးရှန်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်လျက် ရှေ့သို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ သူသည် အထပ်နှစ်ထောင်ဟင်းလင်းပြင်ကမ္ဘာအတွင်းရှိ မည်သည့် မြင်ကွင်းကိုမျှ သူ လျှော့တွက်ဝံ့ခြင်းမရှိချေ။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် မြက်ပင်ရှည်များသာမက သစ်ပင်များကိုပါ မြင်တွေ့နေရသဖြင့် သက်ရှိအရိပ်အယောင်များ ရှိနေသကဲ့သို့ ထင်မှတ်ရသည်။

''ငါ အဆောက်အအုံတွေရဲ့ အရိပ်အယောင်ကို မြင်ခဲ့တာ မှားမယ်မထင်ဘူး...''

ကျုံးရှန်သည် အချို့သော အသေးစိတ် အချက်အလက်များကို ပြန်လည် စဉ်းစားလိုက်သည်။

အဆောက်အအုံ ရှိနေခြင်းသည် အသိဉာဏ်ရှိသော သက်ရှိများ ရှိနေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အသိဉာဏ်ရှိသော သက်ရှိများ ရှိနေပါက ဆက်သွယ် ပြောဆိုနိုင်မည် ဖြစ်ကာ နောက်အထပ်သို့ကူးပြောင်းပေးမည့် တံခါး၏ သဲလွန်စကိုလည်း လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ပေသည်။ ထို့အပြင် ဤနေရာ၌ တစ်စုံတစ်ရာသော အခွင့်အလမ်းများ ရှိမရှိကိုလည်း သိရှိနိုင်မည် ဖြစ်၏။

ကျုံးရှန်သည် သစ်တောကို ဖြတ်ကျော်လျက် ရှေ့သို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းခဲ့ရာ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်သည် အထက်သို့ မြင့်တက်လာသည်။ မိုင်တစ်ရာခန့် ခရီးနှင်ပြီးနောက်တွင်မူ မြေပြင်သည် အောက်သို့ ပြန်လည် နိမ့်ဆင်းသွားလေသည်။ သို့သော်လည်း တစ်လျှောက်လုံးတွင် မည်သည့် တောရိုင်းသတ္တဝါကိုမျှ မတွေ့ရသကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံ၌လည်း ငှက်များ၏ အော်မြည်သံကို မကြားရပေ။

ထို့နောက် သစ်တောအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာသောအခါ ကျုံးရှန်၏မြင်ကွင်းသည် ရုတ်တရက် ကျယ်ပြန့်သွားသည်။ သူသည် ကြီးမားလှသော တောင်တန်းကြီး၏ ခြေရင်း၌ ရပ်နေခြင်း ဖြစ်ကာ သူ၏ ရှေ့တွင် ကြည်လင်သည့် ရေကန်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ကျုံးရှန်သည် ကန်ဘောင်ဘေးသို့ တိုးကပ်သွားကာ ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်ချလိုက်၏။

ကန်ရေပြင်သည် အလွန်ပင် ကြည်လင်လှသဖြင့် သူ၏ ပုံရိပ်ကို အထင်အသား မြင်တွေ့နေရသည်။ ကျုံးရှန်သည် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ကာ လေတစ်ချက် မှုတ်လိုက်လျှင် ကန်ရေပြင်ထက်၌ လှိုင်းကြက်ခွပ်ကလေးများ ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူသည် လက်ဖြင့် ကန်ရေကို ခပ်ယူလိုက်ကာ သောက်ကြည့်လိုက်သည်။

ရေသည် အေးမြ ချိုမြိန်သော အရသာ ရှိကာ ကမ္ဘာဦး အငွေ့အသက်များပါဝင်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျုံးရှန်သည် နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့် သပ်လိုက်ကာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ရေစက်များကို ခါထုတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက်သူ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပြောင်းလဲသွားကာ ကန်ရေပြင်ကို ကြည့်နေသော သူ၏ အကြည့်များသည်လည်း တောက်ပလာ၏။

''ဒါက တျန်းယောင်း နတ်ဘုရားရေစင် ပဲ...''

''ဒီရေကန်တစ်ခုလုံးက တျန်းယောင်း နတ်ဘုရားရေစင်တွေနဲ့ ပြည့်နေတာလား...''

သူ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသော ရေကန်တစ်ခုလုံးသည် တျန်းယောင်း နတ်ဘုရားရေစင်ဟု ခေါ်ဆိုသည့် အဖိုးတန် ရတနာ ဖြစ်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ သူတော်စင်အဆင့် ရှိသော ရတနာတစ်မျိုး ဖြစ်ကာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်စုများအတွက် အလွန်ပင် အကျိုးရှိလှသည်။ ထိုရေစင်သည် သူတို့၏ မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုမိုကြံခိုင်လာစေရန်အင်အား ဖြည့်တင်းပေးနိုင်သကဲ့သို့ သွေးကြောများကိုလည်း သန့်စင်စေကာ သူတော်စင်အဆင့်မှ နတ်ဘုရားအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရာတွင် ကြုံတွေ့ရမည့် ဘေးဒုက္ခများကိုလည်းလျော့ချပေးနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ရှေးဟောင်း သွေးမျိုးဆက်များကို နိုးထလာစေနိုင်သည့် စွမ်းရည်လည်း ရှိနေသည်။

တျန်းယောင်း နတ်ဘုရားရေစင်သည် ပြင်ပလောကတွင် ကျောက်စိမ်းပုလင်းငယ်များဖြင့် ထည့်သွင်း ရောင်းချကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ပုလင်းငယ် တစ်လုံးစာ၏ တန်ဖိုးသည်ပင်လျှင် အဆင့်မြင့် အထွတ်အထိပ်ဝိညာဉ် ကျောက်တုံး သန်းနှင့်ချီ၍ တန်ဖိုးရှိ၏။ ထိုရေစင်၏တန်ဖိုးသည် ကျုံးရှန်အတွက်အရေးမပါသော်လည်း ရေကန်တစ်ခုစာ ပမာဏမှာမူ အံ့မခန်းပင် ဖြစ်သည်။

ရေကန်အတွင်းရှိ ရေစင်များကို ကျောက်စိမ်းပုလင်း မည်မျှအထိ ဖြည့်သွင်းနိုင်မည်ကို မည်သူမျှ မခန့်မှန်းနိုင်ချေ။ ဤပမာဏသည် စစ်ဗျူဟာမြောက်သော အရင်းအမြစ် ပမာဏ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။