အယ်လင်နာ ဝှစ်မိုး

အိုင်ဗီသည် ငေးငိုင်နေရာမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူမရှိရာသို့ မောင်းနှင်လာသော အနက်ရောင် မာစီးတီးဘန့်ဇ် G-class ကားကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အိုင်ဗီ့ကို မြင်သည်နှင့် ကားက ရှေ့တွင် ထိုးရပ်သွားပြီး မှန်တံခါးများ ပွင့်လာသည်။ ဆံပင်နီညိုရောင်နှင့် ပီပြင်သော ရုပ်ရည်ရှိသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးက အိုင်ဗီ့ဘက်သို့ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပေးလိုက်၏။

"ဟေး... အဲလ်ရိုး တောင်ကုန်း ကို ဘယ်လိုသွားရမလဲဆိုတာ ပြောပြပေးနိုင်မလား။ လမ်းညွှန်ပေးရုံဆို ရပါပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ဖုန်းက အားကုန်သွားလို့ ဂူးဂဲလ်က မြေပုံကို ကြည့်လို့မရတော့လို့ပါ"

ထိုအမျိုးသားသည် ဖော်ရွေသော လေထုတစ်ခုဖြစ်အောင် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူ၏ နဖူးပေါ်တွင် ခြောက်ကပ်နေသော သွေးစများနှင့် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ပုံစံမှာ သူ၏ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းလှသော ခရီးစဉ်အကြောင်းကို သက်သေခံနေသည်။

"ဒီကနေဆို ၂ နာရီလောက် သွားရမယ်။ ပြီးတော့ ရှင်တို့ အခု သွားနေတာက လမ်းမှားနေတယ်" အိုင်ဗီက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေပြီးနောက် သူမ၏ ခရီးကို ဆက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သူမ၏ အေးစက်စက် အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထိုအမျိုးသား၏ မျက်ဝန်းများ ဝင်းလက်သွားသည်။ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ထဲတွင် အကူအညီပေးချင်လွန်းသည့် စိတ်ထားမျိုးကသာ လူကို သတိထားမိစေတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ထူးထူးဆန်းဆန်းပင် ထိုအမျိုးသား၏ သတိထားမှုများ လျော့ကျသွားပြီး ပြုံးလိုက်မိသည်။ "ညီမလေး... ကြည့်ရတာ ပင်ပန်းနေပုံပဲ။ ကျွန်တော်တို့နဲ့ အတူ လိုက်မလား"

"မလိုက်ဘူး" အသံနှစ်သံ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

အိုင်ဗီက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ သူမ လမ်းဆက်မလျှောက်ခင်အထိ ကားနောက်ခန်းမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထိုင်နေသည်ကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း သူမသည် ဆက်လက်သိကျွမ်းရန် စိတ်မပါသဖြင့် လမ်းဆက်လျှောက်ခဲ့သည်။ ကားအင်ဂျင်သံ ဟိန်းခနဲ မြည်လာပြီး သူမရှေ့တွင် ထပ်မံ ထိုးရပ်ပြန်သည်။

"ကျွန်တော်တို့ အခုသွားမယ့် လမ်းကြောင်းက မှန်ရဲ့လားဆိုတာလေး သိချင်လို့ပါ"

အရင်က သူတို့သည် အိုင်ဗီနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ သွားနေကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အခုတော့ သူမနောက်သို့ လိုက်လာကြခြင်းပင်။ အိုင်ဗီက ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း စကားတစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။

"ရှေ့ကို ၁၅ မိနစ်လောက် တည့်တည့်မောင်းသွားရင် လမ်းဆုံတစ်ခု တွေ့လိမ့်မယ်။ အဲဒီမှာ ဘယ်ဘက်ကို ချိုးလိုက်၊ ပြီးရင် လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ယောက်ယောက်ကို မေးကြည့်..."

စကားပြောနေရင်းတန်းလန်းမှာတင် သူမ ရပ်သွားမိသည်။ ဘယ်လမ်းသွားလမ်းလာက အပြင်ထွက်နေမှာလဲ? ဇမ်ဘီတွေလား? အင်း... ဒါပေမဲ့ ဇမ်ဘီတွေက လမ်းညွှန်ပေးနိုင်တာမှ မဟုတ်တာ။

"ထားပါတော့... ဘယ်ဘက်ချိုးပြီးရင် နောက်ထပ် မိနစ် ၂၀ လောက် တည့်တည့်မောင်း။ အဲဒါဆိုရင် အဆင့်မြင့် ဈေးဝယ်စင်တာတစ်ခု တွေ့လိမ့်မယ်။ အဲဒီမှာ ဘယ်ဘက်ကို ထပ်ချိုး၊ ပြီးရင် ညာဘက်ကို ချိုးလိုက်"

သူတို့ ဒီလမ်းညွှန်ချက်တွေကို မှတ်မိမလားဆိုတာ အိုင်ဗီ မသေချာသော်လည်း သူမနှင့် မဆိုင်သည့် ကိစ္စပင်။ သူမသည် လမ်းဆက်လျှောက်နေခဲ့ပြီး ကားက သူမကို ကျော်တက်သွားတော့သည်။

ကားထဲတွင် ဖီးလစ်ဟု အမည်ရသော ထိုအမျိုးသားသည် သူ့ဇနီး အယ်လင်နာ ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ အယ်လင်နာကတော့ အိုင်ဗီ့ကို သတိထားသော အကြည့်ဖြင့် လှမ်းကြည့်နေဆဲပင်။

"စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူက တခြားလူတွေလို ကျွန်တော်တို့ကို ဓားပြတိုက်မယ့်သူ မဟုတ်ပါဘူး" ဖီးလစ်က အာမခံလိုက်သည်။ သူ့ဇနီးသည် ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေရသလဲဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။

လွန်ခဲ့သော ပတ်အနည်းငယ်က သူတို့ အိမ်မှာနေစဉ် ဇမ်ဘီအချို့ အိမ်ထဲသို့ ခိုးဝင်လာပြီး သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့သည် ထိုအခြေအနေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့ပြီး သူတို့ပိုင်ဆိုင်သည့် ရိက္ခာ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်း လောက် တင်ထားသည့် ကားဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားနိုင်ခဲ့ကြသည်။

အိမ်က ထွက်လာပြီးနောက် လမ်းမှာ ဒဏ်ရာရနေသော လမ်းသွားလမ်းလာတစ်ဦးကို တွေ့၍ စိတ်ကောင်းဝင်ကာ ကူညီခဲ့ကြသော်လည်း ထိုလူက သူတို့၏ ရိက္ခာ ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ခိုးယူပြီး ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူထင်မှာလဲ။

ထို့အပြင် သနားစရာကောင်းဟန်ဆောင်ပြီး အစားအသောက် လိမ်တောင်းသည့် လူလိမ်အချို့နှင့်လည်း ကြုံခဲ့ရသေးသည်။

သူ့မျက်ဝန်းများက သူ့ဇနီး၏ ပေါင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသော အမြွှာလေးနှစ်ဦးဆီသို့ မသိစိတ်က ရောက်သွားပြီး အေးစက်သော အကြည့်များအစား ဝမ်းနည်းရိပ်များ အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

အယ်လင်နာသည် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားပြီးမှ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ရှင် မသိပါဘူး! အဲဒီကောင်မလေးကလေ... ဒီလို အန္တရာယ်များတဲ့ တောအုပ်ထဲမှာ ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေရတာလဲ ပိုဆိုးတာက... ဇမ်ဘီတွေက သူ့ကို ရှောင်နေကြသလိုမျိုး ကျွန်မ ခံစားနေရတယ်..."

"သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှုကို ဖျောက်ပစ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုခု နိုးထထားလို့ ဖြစ်မှာပေါ့" ဖီးလစ်က ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ထုတ်လိုက်ရာ အယ်လင်နာလည်း ထိုအချက်က ယုတ္တိရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

"မေမေ... ပူတယ်..." လှပသော ဆံပင်နက်လေးများရှိသည့် အမြွှာလေးတစ်ဦးက အိပ်ပျော်နေရာမှ လူးလဲလိုက်သဖြင့် သူတို့၏ အာရုံက ကလေးများဆီသို့ ရောက်သွားကြသည်။

"မေမေ ဆေးရှာပေးမယ်နော်၊ ချစ်လေးတို့။ အိပ်ပျော်မသွားစေနဲ့ဦးနော်၊ ဟုတ်ပြီလား ဦးဦးတို့ရဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကို ရောက်တော့မှာပါ" အယ်လင်နာက တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ကာ အားပေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် မည်မျှလောက် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်သာ သိသည်။

ဖီးလစ်သည် ရှေ့က လမ်းကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်နှာ ပျက်သွားပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်မကောင်းပါဘူး အယ်လင်နာ... ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ထဲ... အဲဒီကောင်မလေးကို ကူညီသင့်တယ်လို့ ထင်တယ်"

အယ်လင်နာ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး လေသံမာမာဖြင့် "ဖီးလစ်၊ ရှင် အဲဒီကောင်မလေးကို စိတ်ဝင်စားသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရောက်လာပြီးနောက် အရည်အချင်းရှိသော အမျိုးသားအတော်များများက သူတို့ဇနီးသည်တွေကို သစ္စာဖောက်ပြီး နောက်မယား ထားကြသည်ကို အယ်လင်နာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ စွမ်းအားနိုးထလာပြီးနောက် ပို၍ အစွမ်းထက်လာသော်လည်း သူမကတော့ ဘာစွမ်းအားမှမရှိသည့် သာမန်အမျိုးသမီးတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

တကယ်လို့ သူသာ သူမကို ထားခဲ့ရင်... ကလေးတွေကို ဘယ်လို ပြုစုရမလဲ? သူမ ဘယ်လို အသက်ရှင်ရမလဲ? ဒါမှမဟုတ် သူက အဲဒီကောင်မလေးကို မယားငယ်အဖြစ် ထားချင်နေတာလား?

"မင်း အတွေးလွန်နေပြီ အယ်လင်နာ။ ကိုယ် မင်းကို အမြဲတမ်း ချစ်နေမှာပါ။ နောက် ၂ နာရီကြာရင်တောင် ငါတို့ လမ်းမှန်ကို ရောက်ပါ့မလားဆိုတာ ငါ မသေချာဘူး၊ ကလေးတွေကလည်း ထပ်ပြီး မစောင့်နိုင်တော့ဘူးလေ" ဖီးလစ်က ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ယုံကြည်ချက်ရှိသော မျက်ဝန်းများကြောင့် သူမ စိတ်အေးသွားပြီး ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ဝေဝါးနေသည့် စိတ်အာရုံများလည်း ကြည်လင်သွားသည်။

သူမ ငြိမ်သက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဖီးလစ်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ မင်း မကြိုက်ရင် ကိုယ်မလုပ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာတော့ သူ့ကို အကူအညီမပေးဘဲ ထားခဲ့ရင် နောင်တရလိမ့်မယ်လို့ ခံစားနေရတယ်"

အယ်လင်နာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီလေ"

ဖီးလစ်သည် အိုင်ဗီ လိုက်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေပြီးမှ မှန်တံခါးကိုချကာ ကမ်းလှမ်းလိုက်သည်။ "ဟို ညီမလေး၊ ဒီလိုရှိတယ်... ကိုယ်က လမ်းညွှန်တာကို သိပ်မကျွမ်းကျင်လို့လေ၊ အဲဒါကြောင့် အဲလ်ရိုး တောင်ကုန်း ကို လမ်းပြပေးနိုင်မလား အဲဒီအစား ညီမလေးသွားချင်တဲ့ နေရာကို ကိုယ် လိုက်ပို့ပေးပါ့မယ်"

အိုင်ဗီသည် ဖီးလစ်ကို သံသယအပြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ ကျေးဇူးပဲ"

သူမ၏ သတိထားနေသော အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဖီးလစ်က ရှင်းပြလိုက်၏။

"ညီမလေး၊ ခဏလေး စောင့်ပါဦး။ တကယ်တော့ ကိုယ့်ကလေးနှစ်ယောက်က ဖျားနေတာ၊ သူတို့အခြေအနေက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုဆိုးလာလို့ပါ။ ဇနီးရဲ့ မောင်လေးက အဲဒီမှာ နေတာမို့လို့ အဲလ်ရိုး တောင်ကုန်း ကို သွားချင်တာပါ။ ညီမလေးသာ လမ်းပြပေးနိုင်ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ"

အိုင်ဗီက ခေတ္တရပ်သွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "နာမည်က"

"ဖီးလစ် ဝှစ်မိုး ပါ" ဖီးလစ်က အိုင်ဗီက သူ့နာမည်ကို မေးသည်ဟု ထင်လိုက်ခြင်းပင်။ အိုင်ဗီကလည်း သူ နားလည်မှုလွဲသွားမှန်း သိသဖြင့် ထပ်ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ရှင့်ဇနီးရဲ့ မောင်လေး နာမည်ကို မေးတာ"

"ဩော် သူ့နာမည်က ဂျိုးဇက် ရစ်ချက်ပါ။ သူက စစ်သားတစ်ယောက်လေ၊ ပြီးတော့..."

"ဂျိုးဇက် ရစ်ချက်လား" အိုင်ဗီ့မျက်လုံးများ အံ့ဩတကြီး ပြူးကျယ်သွားရသည်။

သူမသည် ထိုအမျိုးသား၏ နာမည်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ ဖီးလစ် ဝှစ်မိုး...။ ရစ်ချက် မိသားစုနှင့် ပတ်သက်နေသည့် ဝှစ်မိုး...။

သူမသည် နောက်ခန်းကလူကို မြင်ရမည့်အလား ကားမှန်အမည်းကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ရင်နေသော အသံဖြင့် သူမ မေးလိုက်မိသည်မှာ -

"ဒါဆိုရင်... နောက်ခန်းမှာ ထိုင်နေတာက အယ်လင်နာ ဝှစ်မိုး ပေါ့လေ ဟုတ်လား"