အခန်း (၃၂၃-၃၂၄)

အခန်း (၃၂၃) - ထိုက်ချန်းတောင် ဗဟိန်းမိသားစု ၊ နှစ်ရှည်လများ ရန်ငြိုးဟောင်း ၊ ကံကြမ္မာ၏ သားတော် ၊ အမွေအနှစ် လုပွဲ

စုယော့ယွင်မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ထိုမေးခွန်းကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု မသိမသာ ပေါ်လာတော့သည်။

"သူတစ်ယောက်တည်းပဲ ဖြစ်မှာပါ"

ဤလူငယ်တာအိုဆရာ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သူမ နားလည်သွားလေပြီ။

ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ လျော့ကျသွားကာ အနည်းငယ်ပင် ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်လာရ၏။

စုယဲ့မှာမူ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ဓားမျက်ခုံးအစုံကို ကျုံ့လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း အုံ့မှိုင်းသွားတော့သည်။

"မင်းက တကယ်ပဲ ရူးနေတာလား၊ ရူးချင်ယောင် ဆောင်နေတာလား ငါက ဘယ်လိုကြည့်ကြည့် မိန်းမလှလေးကို ကယ်တင်တဲ့ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ပဲ... မင်းပေးတဲ့ ဆေးလုံးလေးတွေကို ယူပြီး ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်နေမယ်လို့ ထင်နေတာလား"

လီယန်ချူက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

စုယဲ့၏ မျက်နှာမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ရီသွား၏။

သူကဲ့သို့သော အထက်တန်းစား မိသားစုမှ သားတော်တစ်ဦး၏ တည်ငြိမ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။

"မင်း... မင်း သေချင်နေပြီပဲ "

ချန်း

သူသည် ဓားဖြင့် တစ်ချက် ထိုးလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စွမ်းအင်များမှာ သူ၏ဓားထံသို့ ရူးသွပ်စွာ စုပြုံလာပြီး တောက်ပသော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

လီယန်ချူသည် လက်သီးတစ်ချက် တည့်တည့် ထိုးလိုက်၏။

ဗုံး

ပူပြင်းလှသော သွေးချီများက လက်သီးမှတစ်ဆင့် လျှံထွက်လာသည်။

စုယဲ့၏ ဓားအရှိန်အဝါမှာ ရိုက်ခွဲခြင်း ခံလိုက်ရသဖြင့် သူ၏မျက်နှာမှာ အေးစက်သွားတော့သည်။

သူသည် ခြေလှမ်းအပြောင်းအလဲ ကို အသုံးပြုကာ လီယန်ချူ၏ ရှေ့သို့ ချက်ချင်း ရောက်လာပြန်သည်။

ဓားအရှိန်အဝါများမှာ တစ်ဖန် ပြန်လည် စုစည်းလာ၏။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အလွန်ထက်မြက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါ သုံးခုပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် နောက်သို့မဆုတ်ဘဲ ရှေ့သို့ တိုးဝင်လိုက်သည်။

လေထဲတွင် သူ၏ကိုယ်ဟန်မှာ ရိပ်ခနဲ ပုံရိပ်ယောင်များ ကျန်ရစ်ခဲ့ကာ ထက်မြက်လှသော ဓားအရှိန်အဝါများကြားမှပင် လက်ငါးချောင်းကို ကွေးညွတ်၍ စုယဲ့၏ လက်မောင်းကို တိုက်ရိုက် လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

စုယဲ့မှာ ထိတ်လန့်သွားကာ မျက်နှာပျက်သွားရ၏။

သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် စောနက ကျူးကော့ကျန့်တို့၏ သွေးပျက်ဖွယ် အဆုံးသတ်ကို ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။

သူသည် လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခုကို ချက်ချင်း ရိုက်ခွဲလိုက်၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် လီယန်ချူ၏ သံမဏိညှပ်ကြီးသဖွယ် လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်သွားနိုင်ခဲ့သည်။

နေရာရွှေ့ပြောင်းအတတ်

ဝုန်း

လီယန်ချူက လက်ဝါးတစ်ချက် ချက်ချင်း ထပ်မံရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

လေခွဲလက်ဝါး

လက်ဝါးအရှိန်အဝါမှာ သောင်းကျန်းနေသော ဝံပုလွေနှင့် ပြင်းထန်သော လှိုင်းလုံးကြီးများအလား တိုးဝင်သွားရာ စုယဲ့မှာ လေဖိအားကြောင့် အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားရ၏။

သူသည် ဓားအရှိန်အဝါ ဆယ့်သုံးခုကို တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်လိုက်ကာ

ချန်း

ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်သည်။

တောက်ပသော ဓားအရှိန်အဝါမှာ မောက်မာလှသော အသွင်ဖြင့် လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးအားကို အတင်းအဓမ္မ ဖြိုခွင်းလိုက်တော့သည်။

"မင်းကို ငါ တကယ်ပဲ ကြောက်နေတယ်လို့ ထင်နေတာလား "

စုယဲ့က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

သူ၏ ဓားထပ်အတတ် မှာ ဓားအရှိန်အဝါများကို အဆင့်ဆင့် ထပ်နိုင်သောကြောင့် အလွန်အစွမ်းထက်လှ၏။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများ အေးစက်သွားသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် စုယဲ့၏ နောက်ကျောဘက်၌ ချက်ချင်း ပေါ်လာတော့သည်။

တာအိုအတတ် နတ်ဘုရားခြေလှမ်း

စုယဲ့မှာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားကာ တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရတော့ပေ။

ကွဲ

သူ၏ ကျောရိုးမှာ လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးတစ်ချက်အောက်တွင် ကျိုးကြေသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ အားမရှိဘဲ လဲကျသွားတော့သည်။

စုယော့ယွင်မှာ မျက်လုံးပြူးကာ အံ့အားသင့်နေမိသည်။

သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးမှာလည်း အနည်းငယ် ဟပြဲဖြစ်နေ၏။

စောနက နှစ်ယောက်သား အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်နေကြသည် မဟုတ်ပါလား ဘာလို့ အခုမှ တစ်ချက်တည်းနဲ့ အပြတ်အသတ် အနိုင်ရသွားတာလဲ

ထိုစဉ် စုယဲ့၏ကိုယ်ပေါ်မှ စိမ်းလဲ့လဲ့အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာကာ တည်ငြိမ်မြင့်မြတ်သော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦး၏ ပုံရိပ်အဖြစ် စုစည်းသွားသည်။

"မိတ်ဆွေလေး... ငါ့မျက်နှာကို ထောက်ထားပြီး သူ့အသက်ကို ချမ်းသာပေးပါလား"

၎င်းမှာ စုယဲ့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထည့်ထားသော ဘေးကင်းလုံခြုံရေး အစီအမံတစ်ခု ဖြစ်သည်။

အန္တရာယ်ကြုံရသည့်အခါမှသာ ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်၏။

သို့သော် လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် အမျိုးသမီးကြီး၏ ပုံရိပ်မှာ အနည်းငယ် နောက်ကျပြီးမှ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

"မြွေဖြူမိစ္ဆာလား "

လီယန်ချူသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို သုံးကာ အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ထိုအမျိုးသမီးမှာ လျှာနှစ်ခွ ထုတ်နေသော မြွေဖြူကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ငါက ဗဟိန်းယူ ပါ... ဒီကောင်လေးနဲ့ ငါနဲ့က ပတ်သက်မှုရှိလို့ပါ၊ မိတ်ဆွေလေး လက်လျှော့ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ် "

"ထိုက်ချန်းတောင် ဗဟိန်းမိသားစုက ဒီကျေးဇူးကို မမေ့ပါဘူး "

ဤမိစ္ဆာမှာ တောရိုင်းမိစ္ဆာ မဟုတ်ပေ။

နယ်စပ်ပြင်ပရှိ နာမည်ကြီး နတ်ဘုရားငါးပါး ထဲမှ တစ်ပါး ဖြစ်သည်။

မြေခွေး ၊ မြွေ ၊ ဖြူကောင် ၊ တောဆိတ် နှင့် ကြွက် ဟူသော အဖွဲ့အစည်းကြီးမှာ အင်အားကြီးမားလှသည့် အဖွဲ့အစည်းကြီး ဖြစ်၏။

စုယော့ယွင်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့သွားသလို ရင်ထဲတွင်လည်း ဖော်မပြနိုင်သော နာကျည်းချက်များ ပေါ်လာတော့သည်။

သူမ၏ စိတ်ထဲမှ သံသယများ ယခုမှ ရှင်းလင်းသွားတော့သည်။

စုယဲ့တွင် နယ်စပ်ပြင်ပ ဗဟိန်းမိသားစု၏ အကာအကွယ် ရှိနေမှတော့ သူမ၏ မိခင် စောစောစီးစီး သေဆုံးသွားရသည့် ကိစ္စတွင် စုယဲ့နှင့် မကင်းနိုင်သည်မှာ သေချာလှပေသည်။

သို့သော် ယခု ဗဟိန်းယူ ပေါ်လာပြီဆိုလျှင် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာမှာ စိတ်ပြောင်းသွားနိုင်ပေသည်။

ကျင့်စဉ်မြင့်မားသော ဘုန်းကြီး သို့မဟုတ် တာအိုဆရာများပင်လျှင် ဗဟိန်းမိသားစုကဲ့သို့သော နတ်ဘုရား မျိုးနွယ်များနှင့် ရန်ငြိုးမဖွဲ့လိုကြပေ။

စုယော့ယွင်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားမိသည်။

သူမ၏ လက်သည်းများမှာ ဖြူဝင်းသော လက်ဖဝါးထဲသို့ နက်ရှိုင်းစွာ စိုက်ဝင်နေ၏။

သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဗဟိန်းယူမှာလည်း ထိုကဲ့သို့ပင် ယုံကြည်ချက် ရှိနေသည်။

သူမသည် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်ရင်း စုယဲ့ကို မည်သို့ ကုသပေးရမလဲဟု စတင် တွေးတောနေလေပြီ။

ဤကောင်လေးမှာ ကြီးမားသော ကံကြမ္မာ ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားငါးပါး မျိုးနွယ်စုများ အလယ်ပိုင်းဒေသ ကို သိမ်းပိုက်မည့် အစီအစဉ်အတွက် အလွန်အရေးပါသဖြင့် အမှားအယွင်း ခံ၍မဖြစ်ပေ။

"မိစ္ဆာတစ်ကောင်က... ငါ့ကို မျက်နှာသာပေးဖို့ လာပြောနေတာလား ရယ်စရာပဲ "

လီယန်ချူက ပြုံးလိုက်သည်။

ဝုန်း

သူသည် လက်ဝါးတစ်ချက် တိုက်ရိုက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ထိုတည်ငြိမ်လှပသော အမျိုးသမီးကြီး၏ ပုံရိပ်မှာ ချက်ချင်းပင် အစအနမကျန် ပျက်စီးသွားတော့သည်။

စုယော့ယွင်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွား၏ လီယန်ချူသည် အကြမ်းတမ်းဆုံးနှင့် အမိုက်မဲဆုံး အမူအရာဖြင့် နတ်ဘုရားငါးပါးဝင် ဗဟိန်းမိသားစု၏ မျက်နှာကို ရိုက်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် စုယဲ့၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းအားလုံးကို လျင်မြန်စွာ ရှာဖွေယူလိုက်သည်။

စောနက ထိုကောင်က ဆေးပုလင်း နှစ်လုံး ထုတ်ပြခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

လီယန်ချူသည် နတ်ဘုရားခြေလှမ်း ကို သုံးကာ သူ၏ နောက်ကျောသို့ ရောက်သွားခြင်းမှာလည်း အရှိန်မထိန်းနိုင်ဘဲ လူကို တစ်စစီ ဖြစ်သွားမှာ စိုးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျောရိုးကိုသာ ချိုးလိုက်ခြင်းမှာ သူ့ကို အသုံးမကျသော ဒုက္ခိတတစ်ဦး ဖြစ်သွားစေရန်ပင်။

စုယဲ့မှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး တွန့်လိမ်နေကာ သွားကို ကြိတ်ထားရ၏။

စောနက ပြောစကားများကို သူ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ဤလူငယ်တာအိုဆရာမှာ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သူဖြစ်မှန်း သိသွားလေပြီ။

ဗုံး

ကြီးမားသော ကံကြမ္မာကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး ကံတရားများစွာ ပတ်သက်နေသော မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်း၏ ဒုတိယသားတော်မှာ ဦးခေါင်းကို ကန်ခံလိုက်ရသဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ကျူးကော့ကျန့်တို့ လူနှစ်ယောက်၏ အလောင်းမှ ပစ္စည်းများကိုလည်း အကုန်ယူလိုက်သည်။

ထို့နောက် သုံးယောက်စလုံး၏ အလောင်းကို သွေးချီမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသော ယန်မီး ဖြင့် မီးရှို့ပစ်လိုက်သည်။

သူသည် အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသော စုယော့ယွင်ကို ဆွဲမလိုက်ကာ လျင်မြန်စွာပင် ထိုနေရာမှ ပျံထွက်သွားတော့သည်။

ခဏအကြာတွင်...

ကောင်းကင်ယံမှ ကြိုးကြာသံ တစ်ခု ကြားလိုက်ရပြီး လူရိပ်တစ်ခု ဆင်းသက်လာသည်။

ထိုသူမှာ တန်းရန်ကျီ ဖြစ်၏။

ချင်းယွဲ့ထန်၏ ရှေးဟောင်းမြို့တော်မှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းလှသဖြင့် ကြိုတင်ချိန်းဆိုထားသော လျှို့ဝှက်အမှတ်အသားများ မရှိလျှင် ဆုံတွေ့ရန် ခက်ခဲလှသည်။

တန်းရန်ကျီသည် မြို့၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ဤနေရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အရှိန်အဝါများကို ခံစားကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွား၏။

"တာအိုဘာသာက စစ်မှန်သောမီး လည်း မဟုတ်ဘူး၊ ဗုဒ္ဓဘာသာက ကံကြမ္မာမီး လည်း မဟုတ်ဘူး... ဒါက သိုင်းသမားတွေရဲ့ သွေးချီတွေနဲ့ တောက်လောင်ထားတဲ့ ယန်မီးပဲ"

"ဒီတစ်ခါ ချင်းယွဲ့ထန် နယ်မြေထဲကို ဒီလောက်အစွမ်းထက်တဲ့ ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ယောက် ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

သူသည် သဘာဝအရ မီးဓာတ် ပိုင်ဆိုင်သူဖြစ်သဖြင့် မီးနှင့်ပတ်သက်လျှင် အလွန် အာရုံခံနိုင်စွမ်း မြင့်မားသည်။

ထိုနေရာကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ကြိုးကြာဖြူပေါ် တက်ကာ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားတော့သည်။

ချင်းယွဲ့ထန်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ပြည့်ဝနေသဖြင့် ကျင့်ကြံရန် နေရာကောင်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ စွမ်းအင်များမှာ ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်နေကာ အလွန်သိပ်သည်းနေ၏။

၎င်းမှာ အမွေအနှစ် တစ်ခုခု ပေါ်ထွက်လာတော့မည့် နိမိတ်ပင်

ဒါက တန်းရန်ကျီ အလိုအပ်ဆုံး အရာပင်... နတ်ဘုရား အမွေအနှစ်

"ကိုယ်ခံပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲလေ... ယန်မီးကို ထုတ်နိုင်ရင်တောင် ငါတို့ရဲ့ တာအိုအတတ်တွေလောက်တော့ မသိမ်မွေ့နိုင်ပါဘူး... အမွေအနှစ် ရဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး "

တန်းရန်ကျီ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်နေရသူမှာ ဟော့တယ်ကျုံး မှ ယဲ့ဟုန်ယွမ် အစရှိသည့် လူနည်းစုသာ ရှိသည်။

မုယုံလုံချန်း သို့မဟုတ် ရွှမ်းခုန်းဓားဂိုဏ်းမှ ချန်ထျန်းယွမ် တို့ထက် ယဲ့ဟုန်ယွမ်က သူ့အတွက် အကြီးမားဆုံး ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အဓိကတာဝန်မှာ ဟုန်ပိုင်ဝေအတွက် ကပ်စားချေဖို့ မဟုတ်ဘဲ ယဲ့ဟုန်ယွမ်ကို ရှာဖွေပြီး သတ်ပစ်ရန်ပင်။

သို့မဟုတ်ပါက အမွေအနှစ် ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ ဟော့တယ်ကျုံးတပည့် ယဲ့ဟုန်ယွမ်မှာ သူ၏ အကြီးမားဆုံး ရန်သူ ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

မြို့တော်၏ လမ်းကြားတစ်ခုအတွင်း။

အဖြူရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော ပညာရှိတစ်ဦးမှာ သွေးအိုင်ထဲတွင် လဲကျနေကာ မျက်နှာမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်နေသည်။

သူ၏ ရင်ဘတ်တွင် သွေးစိမ်းရှင်ရှင်နှင့် အပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေ၏။

လက်ထဲတွင် ပလွေတစ်ချောင်း ကို ကိုင်ထားသော အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ လက်တွင် သွေးများ စိုရွှဲနေကာ အမူအရာမှာ အေးစက်နေသည်။

သူမသည် မြို့ထဲသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းထဲတွင် နာကျည်းချက်များ ပြည့်နှက်နေ၏။

"ယုတ်မာတဲ့ တာအိုဆရာ "

"ငါ့မျက်နှာကို မထောက်ထားတဲ့အပြင် ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ခွဲကိုပါ ရိုက်ခွဲပစ်တယ်ပေါ့ "

သူမသည် ချင်းယွဲ့ထန် နယ်မြေထဲသို့ ကိုယ်ယောင်ဖျောက် ဝင်ရောက်လာသော ဗဟိန်းယူ ပင် ဖြစ်သည်။

စုယဲ့သည်လည်း မသိခဲ့ပေ... ဤနယ်စပ်ပြင်ပ နတ်ဘုရားမျိုးနွယ်မှာ သူ့နောက်သို့ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါလာခဲ့ကြောင်းကို။

ဗဟိန်းယူ၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန်ပင် ယုတ်မာနာကျည်းနေ၏။

သူမသည် ထိုပညာရှိ၏ အလောင်းပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်ကာ အငမ်းမရ စတင်စားသောက်တော့သည်။

အခန်း (၃၂၄) - အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေး ၊အောက်လမ်းပယောဂအတတ် ၊ ရင်ဖွင့်ချက် ၊ အကြီးစား ကြက်သားစားပွဲတော်ကြီးလား

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင်...

ထိုပညာရှိ၏ အလောင်းမှာ အစအနမကျန် စားသောက်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေးသည် ထရပ်လိုက်ကာ လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သွေးကွက်များအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူမသည် တစ်စုံတစ်ရာ မဖြစ်ခဲ့သလိုပင် အပြစ်ကင်းစင်သော ဟန်ပန်ကို ပြန်လည်ဆောင်ယူကာ အခန်းထဲမှ အေးအေးလူလူ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်းလမ်းကြားတစ်ခုအတွင်း။

လီယန်ချူသည် စုယော့ယွင်၏ မည်းနက်နေသော ဒဏ်ရာပေါ်သို့ လက်ဝါးကို အသာအယာ တင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ တောက်ပလာ၏။

ကပ်ကျော်အဆောင်

စုယော့ယွင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပြင်းထန်သောအဆိပ်များမှာ သဘာဝရန်သူနှင့် တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

အဆိပ်များမှာ ချက်ချင်းပင် အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

မည်းနက်နေသော သွေးပုပ်များမှာ တဖြည်းဖြည်း စီးထွက်လာပြီးနောက် အနီရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

စုယော့ယွင် ခံစားနေရသော ခေါင်းမူးဝေခြင်းနှင့် ရင်ဘတ်အောင့်ခြင်း ဝေဒနာများမှာ ချက်ချင်းပင် ယူပစ်သလို ပျောက်ကွယ်သွား၏။

ရှဲ ရှဲ ရှဲ

သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အဖြူရောင် မီးခိုးများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မကြာမီမှာပင် သွေးကြောထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေသော အဆိပ်အတောက်အားလုံး ကုန်စင်အောင် ဖယ်ရှားပြီးသား ဖြစ်သွားသည်။

စောစောက အမည်းရောင်အငွေ့များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အဆိပ်မှာ နှလုံးအိမ်အထိ ရောက်တော့မည့် အခြေအနေမှ စုယော့ယွင်၏ မျက်နှာမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် ကြည်လင်လာတော့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုဆရာကြီး"

စုယော့ယွင်က ပြောလိုက်သည်။

ခဏကြာသည်အထိ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ ပြန်မရပေ။

သူမ ခေါင်းကို အသာအယာ မော့ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကြောင်အသွားရ၏။

သူမရှေ့တွင် လူရိပ်ပင် မရှိတော့ချေ။

ထိုခန့်ညားချောမောသော လူငယ်တာအိုဆရာမှာ လမ်းကြားထဲတွင် စုယော့ယွင်တစ်ယောက်တည်းကို ထားခဲ့ကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။

လီယန်ချူသည် လေပွေအလား လျင်မြန်သော ကိုယ်ဖော့ပညာဖြင့် အခန်းတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

အခန်းတွင်း ပြင်ဆင်မှုမှာ ရိုးရှင်းလှ၏။

ကျန်းထင်ရှန်း နယ်မြေကဲ့သို့ပင် လူနေထိုင်ခဲ့သည့် အမှတ်အသား တစ်ခုမျှ မကျန်ခဲ့ပေ။

အထဲမှာရှိသမျှ လူတွေအားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပျောက်ကွယ်သွားသလိုပင်။

နတ်ဘုရားနယ်မြေတွေရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုတော့ လီယန်ချူ အခုလောလောဆယ် စူးစမ်းဖို့ မရည်ရွယ်သေးပါ။

ဆရာဦးလေး ရဲ့ ပြောစကားအရဆိုရင် နောက်ပိုင်းမှာ နတ်ဘုရားနယ်မြေတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပွင့်လာဦးမှာဖြစ်လို့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သိလာရမှာ ဖြစ်သည်။

သူသည် စုယဲ့တို့ လူသုံးယောက်ဆီမှ ရလာသော ပစ္စည်းများကို စတင် စစ်ဆေးလိုက်သည်။

နန်ရှန်ဆေးလုံး ဝိညာဉ်ကို အားကောင်းစေသည့် အဖိုးတန်ဆေးလုံး ၁၀ လုံး။

ဖောက်ထွက်ဆေးလုံး ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည့် ဆေးလုံး ၁၅ လုံး။

ကျောက်စိမ်းရည် ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကို သန့်စင်ပေးသည့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ ရတနာတစ်ပုလင်း။

ဘေးရန်နှင် အဆောင် ၁၀ ချပ်။

ရှေးဟောင်းဓားတစ်စင်း ဝူကော ဟု ရှေးဟောင်းအက္ခရာဖြင့် ထွင်းထုထားသည်။

ရှစ်ကွက်ဝင်္ကပါ သံလိုက်အိမ်မြှောင် တစ်ခု။

ပြင်းထန်သော ကာမအားပေးဆေးများ၊ အဆိပ်များနှင့် မူးယစ်ဆေး အပုံလိုက်

ကျောက်စိမ်းအဆောင်တစ်ခု။

ငွေစက္ကူ ရှစ်သောင်း ၈၀၀၀၀

လီယန်ချူသည် ပစ္စည်းအားလုံးကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ် ထဲသို့ အကုန်ထည့်လိုက်သည်။

အတော်လေး အမြတ်ထွက်သည့် ရလဒ်ပင်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လင်းလက်သွားသည်။

"ငါတော့ ဒီနတ်ဘုရားနယ်မြေကို အသုံးချရမယ့် နည်းလမ်းမှန်ကို တွေ့သွားပြီထင်တယ်"

လူသတ်ပြီး ပစ္စည်းလုရတာကို လူတွေ ဘာလို့ ဒီလောက်ကြိုက်ကြလဲဆိုတာ သူ အခုမှ နားလည်တော့သည်။

အန္တရာယ်များတာကလွဲရင် တကယ်ကို စိတ်ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။

ဤဆေးလုံးတွေဆိုလျှင် သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေ အိမ်မက်ပင် မမက်ရဲသည့် အရာတွေ ဖြစ်သည်။

ဆေးဖော်စပ်နည်းတွေ၊ ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက လောကမှာ ပျောက်ကွယ်နေပြီဖြစ်ပြီး ချင်းချန်တောင် သို့မဟုတ် မော်ရှန်းတောင် ကဲ့သို့သော တာအိုဂိုဏ်းကြီးတွေမှာသာ ရှိနိုင်သည့် အရာတွေဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်လိုက်ကာ ဤနေရာမှ ထူထပ်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများကို အာရုံခံစားပြီး ကျင့်ကြံရန် ပြင်လိုက်သည်။

ဤမျှ ကောင်းမွန်သော စွမ်းအင်တွေကို ကျင့်ကြံဖို့ အသုံးမပြုလျှင် နှမြောစရာ ကောင်းလှသည်။

ရုတ်တရက် အခန်းတံခါးမှာ ဝုန်းခနဲ ပွင့်သွားကာ လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

လှပသော မျက်နှာနှင့် ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အချိုးအစားကျလှသော အသက် ၁၈-၁၉ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦးပင်။

"နောက်ဆုံးတော့ ရှင့်ကို ရှာတွေ့ပြီ"

စုယော့ယွင်က ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူ : "..."

စုယော့ယွင်သည် လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် အားမနာတမ်း ထိုင်ချလိုက်ကာ လီယန်ချူ၏ ထင်ရှားပြတ်သားသော ဘေးတိုက်မျက်နှာအလှကို အငမ်းမရ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ကိစ္စရှိလို့လား"

စုယော့ယွင်၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားကာ ပို၍ပင် လှပနုနယ်သွားသည်။

ထို့နောက်... သူမသည် သတိလစ်ကာ လဲကျသွားတော့သည်

"..." လီယန်ချူ။

ဒါ... အတင်းကပ်ပြီး ဒုက္ခပေးတာ လား သူ အံ့ဩသွားရ၏။

သူသည် လှပလွန်းသော ထိုမိန်းကလေးကို ပြေးမဖမ်းသလို၊ သေးသွယ်သော ခါးလေးကိုလည်း ဖေးမခြင်း မပြုဘဲ ဒီအတိုင်း ကြည့်နေလိုက်ရာ စုယော့ယွင်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ လဲကျသွားတော့သည်။

လေထုမှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ခဏအကြာမှ လီယန်ချူ သွားရောက်စစ်ဆေးကြည့်သည့်အခါ ထိုမိန်းကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်များမှာ အလွန်အမင်း အားနည်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ ကိုယ်ထဲတွင် အလွန်မှောင်မိုက်သော ကျိန်စာစွမ်းအင် တစ်ခုက ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သူမ၏ ကလီစာများကို တိုက်စားကာ အသက်စွမ်းအား များကို ဝါးမြိုနေလေပြီ။

"ဟင် "

လီယန်ချူ အံ့ဩသွားသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် ကျိန်စာအတတ် သို့မဟုတ် အောက်လမ်းအတတ်တွေဆိုလျှင်လည်း ကပ်ကျော်အဆောင် ၏ စွမ်းအားဖြင့် ဖယ်ရှားနိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုမိန်းကလေး၏ အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။

သူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ စုယော့ယွင်ကို အသာအယာ ပွေ့ချီ၍ ခုတင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

သူသည် ခုတင်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ကာ သူမ၏ ဖြူဝင်းနုနယ်သော လက်ဖဝါးလေးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

ထို့နောက် အသက်စွမ်းအားများ ပြည့်ဝသော တာအိုဝိညာဉ်စွမ်းအားကို သူမ၏ ကိုယ်ထဲသို့ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

စုယော့ယွင်သည် ညည်းတွားသံလေး ထွက်ပေါ်လာကာ မျက်မှောင်ကို ကျုံ့ထားမိသည်၊ သူမသည် ကြီးစွာသော နာကျင်မှုကို ခံစားနေရပုံပေါ်၏။

လီယန်ချူသည် စွမ်းအားပို၍ ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

ယခုအချိန်မှာ မိန်းကလေးကို ညှာတာနေရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ပိုမိုမြန်ဆန် ပြင်းထန်စွာ စုယော့ယွင်၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

အမည်းရောင် အငွေ့အမျှင်လေးများ စုယော့ယွင်၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

စုယော့ယွင်၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေကာ အသက်ရှူသံများမှာလည်း မြန်ဆန်နေ၏။

"ဒါက... အောက်လမ်းပယောဂအတတ် ရဲ့ တန်ပြန်သက်ရောက်မှု လား"

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

အောက်လမ်းပယောဂအတတ် ဆိုသည်မှာ စုန်းကဝေအတတ်တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ကျင့်ကြံသူများသည် ကောင်းသော အဆုံးသတ်ကို မရရှိနိုင်ဘဲ အလွန်နာကျင်စွာဖြင့် သေဆုံးရတတ်သူများ ဖြစ်သည်။

"မြောက်ပိုင်းနယ်စားမင်း အိမ်တော်က သမီးတော်တစ်ယောက်က ဘာလို့ ဒီလို အောက်လမ်းအတတ်ကို ကျင့်နေရတာလဲ "

လီယန်ချူ စဉ်းစားနေမိသည်။

စောနက စုယော့ယွင်သည် မုယုံလုံချန်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရသလို၊ စုယဲ့၏ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်မှုကိုလည်း ခံခဲ့ရပြန်သဖြင့် အသက်ရှူပင် မဝတော့သည့် အခြေအနေ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသာ အဆိပ်တွေကို မဖယ်ရှားပေးခဲ့လျှင် ဤကျိန်စာနှင့် အဆိပ်ပေါင်းပြီး သူမသည် အလွန်နာကျင်စွာဖြင့် သေဆုံးသွားမှာ သေချာလှသည်။

ဆေးနည်းလည်း ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

"မင်းကံကြမ္မာက တကယ်ပဲ ကောင်းတာလား၊ ဆိုးတာလား "

လီယန်ချူ သက်ပြင်းချကာ သူ၏ စွမ်းအားများကို ပို၍ တိုးမြှင့်လိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စစ်မှန်သော ယန်စွမ်းအင် ကိုပါ ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းပေးလိုက်၏။

စုယော့ယွင်သည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားမိသည်။

သူမသည် ရေပူစမ်းတစ်ခုထဲတွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ ခံစားရကာ ချွေးများလည်း တစိုစို ထွက်လာတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူမသည် မျက်လုံးများ ပြန်ပွင့်လာ၏။

ပလပ်

သူမသည် သွေးပုပ်တစ်လုပ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ရာ အသက်ရှူရသည်မှာ များစွာ ပေါ့ပါးသွားတော့သည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တာအိုဆရာကြီး"

စုယော့ယွင်က အားနည်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက တကယ်ကို သတ္တိရှိတာပဲ... ငါက မင်းကို ကယ်လိမ့်မယ်၊ ကယ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် ယုံကြည်နေတာလဲ "

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မလည်း ကံကို ယုံပြီး လောင်းကြေးထပ်လိုက်တာပါ၊ တာအိုဆရာ က တကယ်ပဲ အစွမ်းထက်တဲ့သူ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

စုယော့ယွင်က အသာအယာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် အားယူ၍ ခုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ ဒူးထောက် အလေးပြုရန် ပြင်လိုက်သည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

"ငါက သူတစ်ပါး ငါ့ကို ဒူးထောက်တာ မကြိုက်ဘူး"

သူသည် လက်ဝါးကို အသာအယာ မြှောက်လိုက်ရာ နူးညံ့သော စွမ်းအားတစ်ခုက စုယော့ယွင်၏ ကိုယ်ကို မတင်လိုက်သည်။

စုယော့ယွင်၏ လှပသော မျက်နှာထက်တွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းနေကာ မျက်လုံးများမှာလည်း နီမြန်းနေ၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ "

လီယန်ချူ မေးလိုက်သည်။

စုယော့ယွင်သည် မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လီယန်ချူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ငိုကြွေးလိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် အမှတ်တမဲ့ဖြင့် သူမကို ကိုယ်ခံပညာသုံးကာ တွန်းထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အတင်းပြန်ထိန်းလိုက်ရသည်။

စုယော့ယွင်သည် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေအောင် ငိုကြွေးနေ၏။

သူမသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ စွန့်ပစ်ခြင်း ခံလိုက်ရသော ဒုက္ခသည် မိန်းကလေးတစ်ဦးအလားပင်။

အတော်ကြာမှ သူမ၏ ငိုသံမှာ တဖြည်းဖြည်း တိတ်သွားတော့သည်။

"ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ရေရှောင် အဆောင် ရှိလို့ တော်သေးတာပေါ့၊ မဟုတ်ရင်တော့ ဒီဝတ်စုံမှာ နှာရည်တွေ၊ မျက်ရည်တွေနဲ့ ပေကုန်တော့မှာပဲ"

လီယန်ချူ ရုတ်တရက် တွေးလိုက်မိသည်။

သို့သော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေသည်မှာ သူမ၏ ဘဝနောက်ခံကြောင့် ဖြစ်နိုင်သဖြင့် ဤကဲ့သို့ တွေးမိသည်မှာ မသင့်တော်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူလည်း ဘာလုပ်ပေးရမလဲ မသိပေ။

သူသိသော ဆိုင်ရှင်မ ကလည်း ငိုတတ်ပါသည်၊ သို့သော် ထိုဆိုင်ရှင်မ ၏ မျက်နှာက အမူအရာကတော့ ယခုလို မဟုတ်ဘဲ ပျော်ရွှင်ကြည်နူးမှုတွေ ပါဝင်နေတတ်သည်။

ထိုအချိန်မျိုးမှာတော့ ချော့နေဖို့ မလိုပါ...။

စုယော့ယွင်သည် နှစ်ရှည်လများ ရင်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားသည့် ခံစားချက်တွေကို အကုန်ငိုချလိုက်ပြီးနောက် စိတ်တည်ငြိမ်သွားသည့် အခါမှသာ သူမသည် သူစိမ်းယောကျ်ားတစ်ယောက်၏ ရင်ခွင်ထဲ ရောက်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

သူမသည် ချက်ချင်း ထလိုက်ကာ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားတော့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ လေထုမှာ အနည်းငယ် ကြည်နူးဖွယ် ကောင်းနေ၏။

"ကျွန်မ ဘာလို့ ဒီလောက် ဝမ်းနည်းတကြီး ငိုနေလဲဆိုတာ ရှင်မမေးဘူးလား "

စုယော့ယွင်က အသာအယာ မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူက မျက်ခုံးပင့်ကာ

"ငါတို့က အဲဒီလောက်အထိ ရင်းနှီးလို့လား "

စုယော့ယွင် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုထင်ရှားပြတ်သားသော မျက်နှာအလှကို ပို၍ပင် သဘောကျသွားမိသည်။

သူမသည် လီယန်ချူကို သေချာပင် စိုက်ကြည့်နေမိ၏။

လီယန်ချူ : "..."

ဒီကောင်မလေး ဘာဖြစ်သွားတာလဲ

ဝုန်း

ရှေးဟောင်းမြို့တော်အတွင်းမှ ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ စွမ်းအင်များမှာ ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်ကုန်၏။

၎င်းမှာ ထိပ်တန်းပညာရှင်တွေ တိုက်ခိုက်နေသည့် လက္ခဏာပင်

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများ လင်းလက်သွားကာ စုယော့ယွင်ကို ကျော်ဖြတ်၍ အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်သွားသည်။

"ဟား... မိုက်တယ်၊ ဝင်လာတာ ဘယ်လောက်မှ မကြာသေးဘူး၊ ပြန်ချနေကြပြန်ပြီ "

"ဒီ ချင်းယွဲ့ထန် နယ်မြေက အကြီးစား ကြက်သားစားပွဲတော် ကြီးလား "

သူက ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

စုယော့ယွင်မှာတော့ ကြောင်အသွားရ၏... ကြက်သားစားပွဲတော် အဲဒါက ဘာကြီးလဲ