အခန်း (၅၂၇-၅၂၈)
Vol. 53 Ch. 527-528
အခန်း (၅၂၇) သက်ရှိညွန်ပျံ
'ဒါဟာ ခက်ခဲတဲ့ အခြေအနေတွေကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ ဘယ်သူက ပိုပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန် တွေးတောနိုင်မလဲ၊ ဘယ်သူက ပါးနပ်တဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ လှည့်ဖြားနိုင်မလဲဆိုတာကို စမ်းသပ်တာ ဖြစ်ရမယ်။ တစ်နည်းပြောရရင် ဒါဟာ ခွန်အားကို စမ်းသပ်တာ မဟုတ်ဘဲ ဦးနှောက်ကို စမ်းသပ်တာပဲ။ အဲဒီမိန်းကလေးကတော့ နည်းလမ်းမှားသွားခဲ့တယ်' လုံချန်းက ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။
ရွှမ်ယီသည် ထိုမိန်းကလေးနှင့်အတူ ပြန်ထွက်လာသည်။ မိန်းကလေးမှာ ခေါင်းငိုက်စိုက်ချလျက် အခြားတပည့်များရှိရာသို့ ပြန်လျှောက်သွားသည်။
"ဒါတွေဟာ အတွင်းပိုင်း စမ်းသပ်မှုတွေ ဖြစ်တဲ့အတွက် မင်းတို့ သေဆုံးတာမျိုး မဖြစ်အောင် ငါ တတ်နိုင်သမျှ ကာကွယ်ပေးသွားမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ယဇ်ပူဇော်ပွဲ အကြောင်း ငါပြောခဲ့တာကိုတော့ အလိမ်အညာလို့ မမှတ်ယူလိုက်ပါနဲ့။ အဲဒီမှာတော့ အသက်ကယ်ဆေးတွေက အာနိသင်မရှိတဲ့အတွက် ဘယ်သူမှ သုံးပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" ရွှမ်ယီက တပည့်အားလုံးကို ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် အနက်ရောင်သေတ္တာကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံထုတ်ယူကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ချထားလိုက်သည်။
"နောက်တစ်ယောက်... တာဝန်ကို နှိုက်ယူတော့" သူမက ကြေညာသည်။
နောက်ထပ် မိန်းကလေးတစ်ဦး ရှေ့ထွက်လာပြီး အနက်ရောင်သေတ္တာထဲမှ စာရွက်တစ်ရွက်ကို နှိုက်ယူလိုက်သည်။
သူမသည် စာရွက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။
"နင့်ရဲ့... ကို... ထိုး..." သူမက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သော်လည်း ဆက်မဖတ်နိုင်မီမှာပင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြန်သည်။
"ငါက မင်းတို့ တစ်ယောက်ချင်းစီကို သီးခြားစီ ပြောနေရမှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါကိုယ်တိုင် မသတ်မချင်း မင်းတို့က သင်ခန်းစာ မရကြဘူးလား" ရွှမ်ယီက ထိုမိန်းကလေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ "အကုန်လုံးကို အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ဖတ်စမ်း"
"နင့်ရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ထိုးပါ၊ ပြီးတော့ ဘယ်လို ကုသမှုမျိုးကိုမှ မသုံးဘဲ နှစ်မိနစ်တိုင်အောင် အသက်ရှင်အောင် နေပါ" သူမက စာရွက်ပေါ်မှ စာသားကို အဆုံးထိ ဖတ်လိုက်ရသည်။
"ကောင်းပြီ။ မင်းရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ထိုးပြီး နှစ်မိနစ်ကြာအောင် အသက်ရှင်နေရမယ်" ရွှမ်ယီက မိန်းကလေးကို ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ကာ မိန်းကလေးကို ပေးလိုက်သည်။
မိန်းကလေးမှာ ဓားကို ယူလိုက်သော်လည်း တုံ့ဆိုင်းနေဟန် ရှိသည်။
"နင် ဒါကို လုပ်ဖို့ အချိန်ဆွဲလေလေ၊ ငါက အသက်ကယ်ဆေး ကျွေးဖို့ အခွင့်အလမ်း နည်းလေလေပဲ။ ပြီးတော့ ငါက စိတ်တိုပြီး နင့်ကို ကိုယ်တိုင် သတ်လိုက်ရင်လည်း အသက်ကယ်ဆေး ရမှာ မဟုတ်ဘူး" ရွှမ်ယီက ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
မိန်းကလေးသည် ဓားကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ သူမ၏ ရင်ဘတ်ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။
သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီးနောက် နှလုံးသားထဲသို့ ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်ရာ ဓားသွားမှာ ကျောဘက်သို့ပင် ထွက်လာတော့သည်။
သူမသည် သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲလာပြီး ဒူးထောက်လျက် လဲကျသွားသည်။
ရွှမ်ယီမှာ ခေါင်းခါရုံမှအပ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။
လုံချန်းနှင့် ရူရှင်တို့လည်း ထိုနည်းတူပင် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် စာရွက်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော စာသားကို မြင်လိုက်ကြသည်။ စာရွက်တွင် နှလုံးသားကို ထိုးရမည်ဟုသာ ပါရှိပြီး မည်မျှအထိ နက်အောင် ထိုးရမည်ဟု မဖော်ပြထားပေ။ အကယ်၍ သတိထားမည်ဆိုပါက မိနစ်အနည်းငယ်ကြာအောင် အသက်ရှင်ရန်မှာ လွယ်ကူလှသည်။ သို့သော် ထိုမိန်းကလေးမှာ ဤတာဝန်များ၏ လေးနက်မှုအပေါ် အာရုံရောက်နေသဖြင့် ဤသေးငယ်သော အချက်လေးကို မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။
'သတိရှိမှုနဲ့ အကဲခတ်နိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်တာပဲ။ စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... ဒီစမ်းသပ်မှုတွေက တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်' လုံချန်းက တွေးတောမိသည်။
မိန်းကလေးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ မှောက်လျက် လဲကျသွားသည်။ စက္ကန့် ၆၀ ခန့်အကြာတွင် သူမ၏ မျက်လုံးများ မှိတ်သွားပြီး အသက်ပျောက်သွားတော့သည်။ သူမသည် သူမ၏ တာဝန်ကို အောင်မြင်အောင် မထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။
"ငတုံးမလေး" ရွှမ်ယီက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှည့်ကာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ဓားအား ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အသက်ကယ်ဆေး တိုက်ကျွေးလိုက်သည်။
မိန်းကလေးမှာ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာပြီး နိုးလာခဲ့သည်။
"နင် ကျရှုံးပြီ။ ပြန်သွားတော့" ရွှမ်ယီက သူမကို ပြောလိုက်သည်။
မိန်းကလေးမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့် နောက်သို့ ပြန်လျှောက်သွားသည်။
"နောက်တစ်ယောက်" ရွှမ်ယီက ဆိုသည်။
တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် တပည့်များမှာ ရှေ့ထွက်လာကာ တာဝန်များကို နှိုက်ယူကြသော်လည်း မည်သူမျှ မအောင်မြင်ကြပေ။ အားလုံးမှာ သေဆုံးသွားကြပြီး တာဝန်ကို အပြီးသတ်နိုင်ခြင်း မရှိကြပေ။
မကြာမီမှာပင် ရူရှင်၏ အလှည့် ရောက်လာသည်။
တပည့်အချင်းချင်း၏ အမြင်အရ ရူရှင်သည် အခြားသူများထက် အများကြီး သာလွန်သူ ဖြစ်သဖြင့် သူသာလျှင် အောင်မြင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု လူတိုင်းက မျှော်လင့်နေကြသည်။
ရူရှင်သည် သေတ္တာထဲသို့ လက်နှိုက်ကာ စာရွက်တစ်ရွက် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
သူသည် စာရွက်ကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမြဲအေးစက်နေသော မျက်နှာမှာပင် တာဝန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဖြူလျော်သွားတော့သည်။
"အသံကျယ်ကျယ်နဲ့ ဖတ်ပြ" ရွှမ်ယီက သတိပေးလိုက်သည်။
"သက်ရှိညွန်ပျံ ထဲကို ဝင်ပြီး မသေဘဲနဲ့ ဆယ်မိနစ်ကြာအောင် နေပါ" ရူရှင်က ဖတ်ပြလိုက်သည်။
'ဒါကိုတောင် ထည့်ထားကြတာလား။ သူတို့ တကယ်ပဲ နောက်နေတာလား' ရွှမ်ယီသည် ထိုတာဝန်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။
လုံချန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနေရာတွင် ရှိနေသူတိုင်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်နေသည်အား တွေ့လိုက်ရသည်။ လူတိုင်း ဘာကြောင့် ဤမျှ တုန်လှုပ်နေကြသလဲဆိုသည်ကို သူ နားမလည်ပေ။ ထိုသက်ရှိညွန်ပျံ ဆိုသည်မှာ တကယ်ပင် ထိုမျှ အန္တရာယ်များသည်လော။
လုံချန်းသည် သူ၏ ဘေးမှ လူတစ်ယောက်ကို သက်ရှိညွန်ပျံဆိုသည်မှာ ဘာလဲဟု မေးလိုက်သည်။
ထိုလူမှာ ရူရှင်ထံမှ အကြည့်မခွာဘဲ ပြန်ဖြေသည်။ "အဲဒါ ဒီဂိုဏ်းရဲ့ အဆိုးရွားဆုံး နေရာတွေထဲက တစ်နေရာပဲ။ ဒါကို တာဝန်တစ်ခုအနေနဲ့ ထည့်ထားတာကိုတောင် မယုံနိုင်ဘူး။ အကြီးအကဲတွေတောင် အဲဒီညွန်ထဲကို ဝင်ဖို့ ကြောက်ကြတာ"
"ဟင်... တော်တော်လေး အခြေအနေ ဆိုးပုံရသားပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။
"အခြေအနေ ဆိုးရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကြီး။ သက်ရှိညွန်ပျံထဲ ဝင်ရတာထက် သေလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"
"ငါသာ ရူရှင်ရဲ့ နေရာမှာဆိုရင် သက်ရှိညွန်ပျံထဲ သွားမယ့်အစား ဒီမှာတင် သေလိုက်ဖို့ကိုပဲ ရွေးချယ်မှာ"
"ရူရှင်ကတော့ ကံအဆိုးဆုံးပဲ"
"သူ လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ဘူး"
"ငါကတော့ သူ လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်တယ်။ သူက သိက္ခာကို ဘယ်အရာထက်မဆို ပိုတန်ဖိုးထားတာ။ အကြီးအကဲရှေ့မှာ သူ ကြောက်ပြနေရင် သိက္ခာကျမှာပေါ့။ သူ သေချာပေါက် လုပ်မှာပါ"
"သနားစရာ ကောင်းလိုက်တာ"
လူများမှာ သက်ပြင်းချရင်း သူတို့၏ ထင်မြင်ချက်များကို တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသည်။
'တစ္ဆေကျောင်းတော်က တပည့်တွေတောင် ဒီလောက် ကြောက်နေကြတယ်ဆိုရင် အဲဒီညွန်က တကယ့်ကို တစ်ခုခု ဖြစ်ရမယ်။ ဒီရူရှင်ကတော့ တကယ်ကို ကံဆိုးတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ သေတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခုထိတော့ ဘယ်သူမှ တကယ် မသေသေးဘူးလေ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလောက်တောင် အန္တရာယ်များတယ်ဆိုရင်တော့ သူ သေသွားနိုင်တဲ့ အခြေအနေကိုလည်း လျစ်လျူရှုလို့ မရဘူး' လုံချန်းက တွေးလိုက်သည်။
ရူရှင်သည် စာရွက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ရွှမ်ယီကလည်း သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်နေသည်။ မည်မျှပင် အန္တရာယ်များပါစေ အတွင်းပိုင်း စမ်းသပ်မှု၏ စည်းကမ်းများကိုတော့ သူမအနေဖြင့် အချိုးဖောက်ခံမည် မဟုတ်ပေ။
"ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်" ရူရှင်က လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီ" ရွှမ်ယီက ရူရှင်၏ သတ္တိကို ချီးကျူးသောအားဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"မင်းတို့တွေ အားလုံး ဧရာမကျားငန်းဖြူပေါ် တက်ကြ။ သူက မင်းတို့ကို လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီ ပြန်ပို့ပေးလိမ့်မယ်။ ဘယ်သူမှ အဲဒီနေရာကနေ ထွက်မသွားရဘူး။ ငါ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်။ တစ်ယောက်ယောက် ပျောက်နေတာကို ငါ သိလိုက်ရင်တော့ မင်းတို့ လူဖြစ်လာရတာကို နောင်တရသွားစေရမယ်" ရွှမ်ယီက အခြားတပည့်များကို ပြောပြီးနောက် ရူရှင်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ပျံသန်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
"သနားစရာပဲ။ သူ အသက်ရှင်လျက် ပြန်လာမယ်လို့ ငါ မထင်ဘူး။ သူကတော့ ပြီးသွားပါပြီ" လူတစ်ယောက်က ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။
လုံချန်းသည် အခြားသူများ ဆွေးနွေးနေကြစဉ် အချို့သော သူများနှင့်အတူ ဧရာမကျားငန်းဖြူဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။
လုံချန်းသည် ဧရာမကျားငန်းဖြူပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့အပေါ် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်များဖြင့် အဆက်မပြတ် ချိန်ရွယ်နေသည်ကို သူ ခံစားနေရသည်။ သူကတော့ ခေါင်းခါရုံမှအပ ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။
အခန်း (၅၂၈) ဝင်္ကပါများ၏ လျှို့ဝှက်ချက်
'သူက တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် သိသာအောင် လုပ်နေရတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါကပဲ သူ့ကို အရမ်းနှိပ်စက်လိုက်လို့ စိတ်လွတ်သွားတာလား' လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်ကို သတ်ချင်သည်ဆိုလျှင် မိမိ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော ဆန္ဒအား ဤမျှ သိသာအောင် ပြနေစရာ မလိုဟု သူ ယုံကြည်ထားသည်။ ၎င်းမှာ ရန်သူ့ကို သတ်လိုသည်ဟု အသိပေးလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဤမိန်းကလေးမှာ အတွေ့အကြုံ အလွန် နုနယ်လွန်းလှသည်။ အကယ်၍ သူမ ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေမည်ဆိုပါက သူမ၏ ချစ်သူကဲ့သို့ပင် သေချာပေါက် သေဆုံးရပေလိမ့်မည်။
လုံချန်းသည် သူမကို နောက်တစ်ကြိမ် လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော လူငယ်တစ်ဦးကို စကားစတင် ပြောလိုက်သည်။
"ဟေ့... မင်းသိတဲ့အတိုင်းပဲ ငါက တချို့အရာတွေကလွဲရင် ဘာမှမမှတ်မိတော့ဘူး။ ဒီနေရာရဲ့ အခြေခံအချက်အလက်တချို့ကို သိရအောင် ငါ မင်းကို တချို့အရာတွေ မေးလို့ရမလား" လုံချန်းက ဆံပင်နက်နှင့် ကောင်လေးကို မေးလိုက်သည်။
"ရတာပေါ့... ငါ ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်" ထိုကောင်လေးက လုံချန်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း အေးအေးဆေးဆေး ပြန်ဖြေသည်။
"ဟေး... အားလုံးပဲ... လာကြတော့လေ။ ငါတို့ အကြီးအကဲရွှမ်ရဲ့ အမိန့်အတိုင်း ပြန်သွားဖို့ လိုတယ်။ သူ ပြန်လာတဲ့အချိန်မှာ မင်းတို့ မရှိနေရင်တော့ ပြဿနာ အကြီးအကျယ် တက်လိမ့်မယ်။ မိနစ်ပိုင်းအတွင်း မလာရင်တော့ မင်းတို့ကို ထားခဲ့ပြီး ငါတို့ သွားတော့မယ်" ဧရာမကျားငန်းဖြူပေါ်ရှိ လူတစ်ယောက်က မြေပြင်တွင် စကားပြောနေသူများကို သတိပေးလိုက်သည်။
ထိုသတိပေးချက်အား ကြားသောအခါ လူများမှာ ဧရာမကျားငန်းဖြူဆီသို့ လျှောက်လှမ်းလာကြသော်လည်း သူတို့၏ ဆွေးနွေးမှုကိုတော့ မရပ်တန့်ကြပေ။
လုံချန်းမှာ သားရဲကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ဆံပင်နက်နှင့် ကောင်လေးကို ပထမဆုံး မေးခွန်း စတင်မေးမြန်းလိုက်သည်။
"သက်ရှိညွန်ပျံက ဘာတွေ အဲဒီလောက် ဆိုးဝါးနေလို့လဲ။ ဆိုလိုတာက အဲဒါက ရူရှင်ကို တကယ်တမ်း ဘာလုပ်မှာလဲ" လုံချန်းက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"သက်ရှိညွန်ပျံဆိုတာ မင်း ဘယ်တော့မှ မသွားသင့်တဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နေရာပဲ။ အဲဒီထဲကို ဝင်တဲ့သူတွေဆီက သက်စောင့်အားတွေကို သူတို့ သေတဲ့အထိ စုပ်ယူပစ်တာ။ ငါကြားဖူးတာတော့ လူတွေ မသေမချင်း သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်တွေက ပုပ်ပွလာတာတဲ့။ အဲဒီလို ခံစားချက်နဲ့အတူ ဝိညာဉ်ကိုတောင် အေးစိမ့်သွားစေတဲ့ နာကျင်မှုကိုပါ ခံစားရတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ တခြားအရာတွေ အများကြီး ရှိသေးပေမဲ့ ဒါကတော့ အနှစ်ချုပ်ပဲ" ထိုကောင်လေးက အလေးအနက် ပြန်ဖြေသည်။
"ဪ... တော်တော်လေး ဆိုးတာပဲ" လုံချန်းက အခြားမေးခွန်းများ မမေးသေးဘဲ စကားဝိုင်းကို ဆက်ထိန်းထားရန် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူသည် အခြားသူများ ရူရှင်အကြောင်း ပြောနေသကဲ့သို့ပင် ထိုအကြောင်းကို ဆက်လက် ပြောဆိုနေလိုက်သည်။
တပည့်များ အားလုံး ဧရာမကျားငန်းဖြူပေါ်တွင် ထိုင်မိသောအခါ သားရဲကြီးမှာ စတင် ပျံသန်းတော့သည်။
၎င်းသည် ကြမ်းပြင်များကြားမှ ဖြတ်သန်းပျံသန်းကာ အကြီးအကဲမူ၏ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
"တစ္ဆေကျောင်းတော်ရဲ့ အဆင့်ဆင့် အုပ်ချုပ်ပုံက ဘယ်လိုလဲ။ အကြီးအကဲတွေထက် ပိုမြင့်တဲ့သူက ဘယ်သူလဲ။ ပြင်ပလောကနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ ကိစ္စတွေ၊ ပြစ်ဒဏ်ပေးတာတွေ စတဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်တဲ့ ဌာနတွေရော ရှိလား" လုံချန်းက ထိုကောင်လေးနှင့် ရင်းနှီးသွားပြီဟု သေချာသောအခါ မေးလိုက်သည်။
"အုပ်ချုပ်ရေးစနစ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး အဆင့်တွေအထိ ငါ မသိပေမဲ့ အခြေခံကိုတော့ သိပါတယ်။ ကျောင်းတော်အကြီးအကဲ အဆင့်အောက်မှာ ရာထူးတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ သူတို့ထက် မြင့်တဲ့ ရာထူးကတော့ နည်းနည်းပဲ ရှိတယ်" ကောင်လေးက သူ၏ မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ကိုင်ကာ ပြန်ဖြေသည်။
"ကျောင်းတော် အကြီးအကဲတွေထက် မြင့်တာကတော့ ကျောင်းတော် ယဇ်ပုရောဟိတ်တွေပဲ။ သူတို့က ဂိုဏ်းရဲ့ ဗဟိုချက်မလိုပဲ။ ဂိုဏ်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရာတွေရော ပြင်ပကိစ္စရပ်တွေကိုပါ သူတို့ ကိုင်တွယ်ကြတယ်။ ဂိုဏ်းခွဲတွေ ရှိမယ်ဆိုရင်လည်း ယဇ်ပုရောဟိတ်တွေက တကယ့် ခေါင်းဆောင်တွေပဲ။ ငါလည်း သူတို့အကြောင်း ကြားဖူးတာပဲ ရှိပြီး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးလို့ အများကြီးတော့ မသိဘူး။ ယဇ်ပူဇော်ပွဲ အချိန်ကျရင်တော့ သူတို့ကို မြင်ရနိုင်တယ်။ အဲဒါက အရေးကြီးတဲ့ ပွဲဆိုတော့ သူတို့ ရှိနေသင့်တာပေါ့"
"ယဇ်ပုရောဟိတ်တွေထက် မြင့်တာကတော့ တစ်ယောက်တည်း ရှိတယ်၊ အဲဒါက ကျောင်းတော်အရှင်ပဲ။ ကျောင်းတော်အရှင်ကိုလည်း ဘယ်သူမှ မမြင်ဖူးကြဘူး။ ငါကြားတာတော့ ကျောင်းတော်အရှင်က တစ္ဆေကျောင်းတော်ရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ပြီး အဲဒီအထပ်ကနေ အပြင်ကို သိပ်မထွက်ဘူးတဲ့" ထိုကောင်လေးက လုံချန်းကို ရှင်းပြသည်။
'ကျောင်းတော်ယဇ်ပုရောဟိတ်တွေ... ဒါက ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စဆိုတော့ သူတို့ ပါဝင်ပတ်သက်နေမှာပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်က ဒါကို သိတယ်ဆိုရင် အဲဒါ သူတို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ခွန်အားက... သူတို့ဆီကနေ အဖြေတွေကို ငါ ဘယ်လို ရအောင်ယူမလဲ' လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တွေးနေမိသည်။
'တကယ်လို့ ကျောင်းတော်အရှင်က တစ္ဆေကျောင်းတော်ရဲ့ အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ နေတယ်ဆိုရင် ယဇ်ပုရောဟိတ်တွေက ဒုတိယ အပေါ်ဆုံးထပ်မှာ နေထိုင်ကြမှာပဲ' သူ ခန့်မှန်းလိုက်သည်။
"ငါ ဒီကိုလာတုန်းက နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါတွေ အများကြီး တွေ့ခဲ့တယ်။ အဲဒါတွေ အားလုံးက မတူညီတဲ့ အထပ်တွေကို ဆက်သွယ်ပေးထားတာ မဟုတ်လား" လုံချန်းက စုံစမ်းလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ ဝင်္ကပါတွေက မတူညီတဲ့ အထပ်တွေကို ပို့ပေးတာ။ တစ္ဆေကျောင်းတော်မှာ လှေကားတွေ မရှိတော့ လူတိုင်း ဝင်္ကပါတွေကိုပဲ သုံးကြရတယ်။ နောက်ပြီး တစ်ခုရှိတာက ပိုမြင့်တဲ့ အထပ်တွေကို ပို့ပေးမယ့် ဝင်္ကပါတွေရဲ့ ရှေ့မှာပဲ အစောင့်တွေ ရှိတတ်ကြတာ။ ဥပမာ ငါတို့က အခု ၁၂ ထပ်မှာ ရှိနေတယ်ဆိုရင်၊ ပထမ ၁၁ ထပ်ကို သွားမယ့် ဝင်္ကပါတွေမှာ အစောင့် မရှိဘူး။ ငါတို့ ၁၁ ထပ်ကို ရောက်သွားရင်လည်း ပထမ ၁၀ ထပ်ကို သွားမယ့် ဝင်္ကပါတွေမှာ အစောင့် မရှိပြန်ဘူး။ အဲဒီလိုပဲ သွားတာ။ အောက်ထပ်တွေကို သွားရတာ လွယ်ပေမဲ့ အပေါ်ထပ်တွေကို သွားဖို့ကတော့ ခက်ခဲတယ်"
"အောက်ထပ်တွေကို သွားဖို့ ဘာခွင့်ပြုချက်မှ မလိုပေမဲ့ အပေါ်ထပ်တွေကို သွားတဲ့အခါမှာတော့ ဝင်္ကပါတွေကို စောင့်နေတဲ့ ကျောင်းတော်သူရဲကောင်းတွေကို ဖြတ်ကျော်ဖို့ ခွင့်ပြုချက် လိုလိမ့်မယ်" ဆံပင်နက်နှင့် ကောင်လေးက ပြန်ဖြေသည်။
"ခွင့်ပြုချက်ဆိုတာ ဘာလဲ။ အာဏာပိုင် ခွင့်ပြုမိန့် လက်မှတ်လိုမျိုး တစ်ခုခု ရထားတာလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။
"မင်းဆီမှာ ရှိပြီးသားပဲ။ မင်းရဲ့ တပည့်တံဆိပ်က မင်းရဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့် အထောက်အထားပဲ။ အရှေ့ဘက်မှာ မင်းရဲ့ နာမည်နဲ့ ပုံ ပါလိမ့်မယ်၊ အနောက်ဘက်မှာတော့ မင်း သွားခွင့်ရှိတဲ့ အထပ်တွေကို ဖော်ပြထားလိမ့်မယ်" ထိုသို့ ဆိုကာ ထိုကောင်လေးက သူ၏ ကတ်ပြားကို လုံချန်းအား ပြသလိုက်သည်။
'တပည့်တံဆိပ် ဟုတ်လား' လုံချန်းသည် မူလင်း၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
၎င်းမှာ အရှေ့ဘက်တွင် မူလင်း၏ ပုံပါသော သတ္တုကတ်ပြားလေး တစ်ကတ် ဖြစ်သည်။ ထိုကတ်တွင် သူ၏ နာမည်နှင့် သူ၏ မိခင် နာမည် ပါရှိသည်။ ၎င်းက သူ့ကို ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိ မှတ်ပုံတင်ကတ်များကို သတိရစေသည်။
လုံချန်းသည် ကတ်ကို လှန်ကာ အနောက်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
"၁ ကနေ ၁၂ အထိ၊ ပြီးတော့ ၂၁" လုံချန်းက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ အဲဒါက ယုတ္တိရှိပါတယ်။ ငါ့မှာလည်း မင်းလိုပဲ အဆင့် ၁ ကနေ ၁၂ အထိ သွားခွင့်ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ မင်းအမေ နေထိုင်တဲ့ အဆင့် ၂၁ ကို သွားဖို့ အပို လုပ်ပိုင်ခွင့် ရထားတာပေါ့" ကောင်လေးက ရှင်းပြသည်။
'စုစုပေါင်း ၂၆ ထပ် ရှိတာမှာ ငါ့မှာ အဆင့် ၂၁ အထိ သွားခွင့် ရှိနေပြီ။ ငါက အဲဒီထက် မြင့်တဲ့နေရာကို သွားဖို့ လိုတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တရားဝင် သွားလို့ မရဘူး။ ကံကောင်းတာက အကြီးအကဲတွေရဲ့ အထပ်ကတော့ ကွာခြားတယ်။ အဲဒီက ဝင်္ကပါတွေမှာ အစောင့် မရှိဘူး။ ဘယ်ဝင်္ကပါက ဘယ်ကို ပို့ပေးတယ်ဆိုတာကိုသာ ငါ နားလည်သွားရင် ငါ ဘယ်နေရာကိုမဆို သွားနိုင်ရမယ်' လုံချန်းက တွေးတောလိုက်သည်။
"ဘယ်ဝင်္ကပါက ဘယ်ကို ပို့ပေးတယ်ဆိုတာ ဘယ်လို သိနိုင်မလဲ။ ငါသာ ပထမထပ်မှာ ရှိနေရင် ဘယ်တစ်ခုက ၁၂ ထပ်ကို ပို့ပေးမလဲဆိုတာ ဘယ်လို သိနိုင်မလဲ။ သူတို့ကို ခွဲခြားဖို့ တစ်ခုခု ရှိလား" လုံချန်းက ကောင်လေးကို မေးမြန်းလိုက်လေတော့သည်။