ခရမ်းမြို့တော်အတွင်းရှိ အင်အားစုများ

သားဖြစ်သူက ယန်ချင်းနှင့် မောင်နှမနှစ်ဦး၏ မှာကြားချက်များကို အလျင်အမြန် ပြောပြလိုက်သည်။

ယန်ချင်းက ကလေးနှစ်ဦးအတွက် ဂျင်ဂိုလက်ဖက်ရည်ကို သီးသန့် မှာကြားခဲ့ကြောင်း ပြောလိုက်ချိန်တွင် မီးဖိုချောင်ထဲရှိ ဝမ်လင်မယားမှာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

အဘိုးအိုက ပြောလိုက်သည်။ “အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီ ကောင်လေးနှစ်ယောက် အဲဒါကို ပြန်သောက်ရတော့မှာပဲ၊ သူတို့အတွက် ရည်ရွယ်ပြီး ဟင်းလျာစာရင်းထဲ ထည့်ပေးထားတာကို ငြင်းဆန်ပြီး၊ မသောက်ရဖို့ ဆင်ခြေမျိုးစုံ ပေးနေခဲ့ကြတာလေ...”

အဘွားအိုက သနားဂရုဏာသက်စွာ သက်ပြင်းချရင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“ရှင် တလွဲလုပ်လိုက်တာကလည်း သူတို့ ငြင်းရတဲ့ အကြောင်းရင်းတွေထဲက တစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား”

“အဲဒီကလေးတွေက ဘယ်လိုကလေးတွေလဲဆိုတာ ရှင် သိရဲ့သားနဲ့ ဟင်းလျာစာရင်းထဲ ထည့်ပြီး အဲဒီဈေးနှုန်း သတ်မှတ်လိုက်တယ်လေ”

“အထူးသဖြင့် အဲဒီလောက် ဈေးကြီးနေမှတော့ ငါတို့က အမြဲတမ်း အလကားတိုက်နေတာကို ကျစ်တာက လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခါတလေတော့လည်း အဲဒီကလေးတွေက အရမ်းကို သိတတ်လွန်းပြီး အားနာတတ်လွန်းတယ်လို့ ထင်မိတယ်...”

အဘိုးအိုက ဂျင်ဂိုလက်ဖက်ရည်များ ထည့်ထားသော ရွှံ့စေးနီရေနွေးအိုးတစ်လုံးနှင့် ဘေးတွင် ဆန်အရက်များ အပြည့်ထည့်ထားသော ပန်းကန်လုံးကြီးတစ်လုံး ပါရှိသည့် ဗန်းတစ်ချပ်ကို ကမ်းပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒါ အရင်ယူသွားလိုက်၊ ကျန်တာတွေက မိနစ်အနည်းငယ်နေရင် ရပြီ...”

“ဒါတွေပါ ပေးလိုက်ပါ...”

အနီးအနားရှိ ဘီစကွတ်အနည်းငယ်ကို ပန်းကန်ပြား တစ်ချပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်ရင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

သားဖြစ်သူက ဗန်းကို ကျွမ်းကျင်စွာ မလိုက်ပြီး ပြန်ထွက်သွားလေသည်။

…

ယန်ချင်းက မောင်နှမနှစ်ဦးကို မျက်စိကျနေသော မိုမျိုးနွယ်စုအကြောင်း စုံစမ်းကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“အစားအသောက်တွေ ရောက်လာဖို့ စောင့်နေတုန်း ဒီမြို့အကြောင်း နည်းနည်းလောက် ပြောပြပေးပါလား”

“ပတ်ဝန်းကျင်က မတူညီတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေ၊ အထူးသဖြင့် တခြားသူတွေထက် ထင်ရှားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေ၊ သူတို့ ရောင်းချတဲ့ ပစ္စည်းတွေ၊ ပြီးတော့ ဒီနေရာတဝိုက်က အာဏာဖွဲ့စည်းပုံလေး အကြောင်းပေါ့။ ဒီကို ရောက်ရောက်ချင်း မြို့ထဲ ဝင်ထွက်သွားလာနေတဲ့ စွမ်းအားကြီးတဲ့ လူတွေ အများကြီးကို သတိထားမိတယ်...”

“လူဒီလောက် အများကြီးကို စည်းကမ်းတကျ ဖြစ်အောင် ထိန်းထားနိုင်တဲ့ မြို့တော် အုပ်ချုပ်ရေးပိုင်းက တော်တော်လေး အထင်ကြီးစရာကောင်းတယ်...”

ကျစ်တာက သတိကြီးစွာဖြင့် ပြန်မေးလိုက်သည်။ “အာဏာဖွဲ့စည်းပုံလား... အစ်ကိုကြီးယန်ချင်း အဲဒီ သတင်းအချက်အလက်တွေကို ယူပြီး ဘာလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလဲ...”

ယန်ချင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “မင်းကကော ဘယ်လို ထင်လို့လဲ...” ထိုအပြုံးကြောင့် ကျစ်တာမှာ ပို၍ပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရသည်။

ယန်ချင်းက ကြီးမားလှသော အခကြေးငွေ ဆိုသည့် စကားလုံးပေါ်တွင် လေသံကို အလေးပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“မေးတဲ့ မေးခွန်းတိုင်းကို ဖြေပေးမယ်၊ လမ်းပြမှုရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုအနေနဲ့ ဆက်စပ် သတင်းအချက်အလက်တွေ အကုန်လုံးပေးမယ်လို့ မင်း ပြောခဲ့တယ် ထင်တာပဲ၊ မင်း တောင်းတဲ့ အခကြေးငွေကို သဘောတူပြီးတာတောင် မင်းက ကတိဖျက်တော့မလို့လား...”

ကျစ်တာက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးယန်ချင်း... ကျွန်တော် ကတိဖျက်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မေးနေတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေက နည်းနည်း အကဲဆတ်နေလို့ပါ၊ ပြီးတော့ လတ်တလောမှာ အဲဒီလို သတင်းအချက်အလက်တွေ ဖြန့်ဝေတာကို နှိမ်နင်းမှုတွေ ရှိနေလို့ပါ...”

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဘာမှ အကြံအစည် မရှိပါဘူး၊ ဒီကိစ္စကို အရမ်းကြီး တွေးလွန်မနေပါနဲ့၊ လမ်းသွားလမ်းလာ တစ်ယောက်ယောက် အလွယ်တကူ သိနိုင်တဲ့ ယေဘုယျ အချက်အလက်လောက်ပဲ လိုချင်တာပါ၊ မြို့ရဲ့ ယေဘုယျ အနေအထားလောက်ဆို ရပါပြီ...”

ယန်ချင်း၏ တောင်းဆိုချက်ကို ကြားသောအခါ ကျစ်တာနှင့် ကျစ်ရော့လန်တို့၏ အမူအရာများ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားကြသော်လည်း၊ ကျစ်တာကမူ ရံဖန်ရံခါ ယန်ချင်းဘက်သို့ သံသယမျက်လုံးများဖြင့် အကဲခတ်နေဆဲပင်။

ကျစ်တာက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ကောင်းပြီလေ၊ ယေဘုယျ အချက်အလက်လောက်ပဲ ပြောပြမယ်၊ အဲဒီထက် ပိုမပါဘူး”

“အဲဒီထက် ပိုပြီး အသေးစိတ် သိချင်တယ်လို့ တင်းခံနေမယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်တို့ လမ်းခွဲရလိမ့်မယ်၊ ကျွန်တော့် အသက်အန္တရာယ် ဒါမှမဟုတ် ညီမလေး ဒါမှမဟုတ် အဘိုးဝမ်နဲ့ အဘွားဝမ်၊ ဒီက တခြားဖောက်သည်တွေရဲ့ အသက်အန္တရာယ်ကို မစွန့်စားနိုင်ဘူး...”

ယန်ချင်းက မှော်စာလုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အစိမ်းရောင် အခွံငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အဆင်ပြေပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မပြောခင် လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်သွားအောင် ဒါလေးအရင် လုပ်လိုက်ရအောင်...”

ထိုအခွံငယ်ကို ပုတ်လိုက်ရာ သူတို့ ပတ်လည်တွင် ပူဖောင်းငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အမြင်အာရုံမှ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ကျစ်တာနှင့် ကျစ်ရော့လန် နှစ်ယောက်လုံးမှာ ထိုအခွံငယ်ကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများ တောက်ပလာကြသည်။

ကျစ်ရော့လန်က အခွံငယ်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ လက်ညှိုးထိုးပြရင်း သိချင်ဇောဖြင့် မေးလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီးယန်ချင်း... ဒါက ဘာလေးလဲ...”

ယန်ချင်းက အခွံငယ်ကို ကစားရင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ဒါက ကုလားကာလိပ်စိမ်းရဲ့ အခွံလေ၊ အသံတွေကို တားဆီးပေးတဲ့ ရတနာသေးသေးလေး တစ်ခုပေါ့”

“ ဒါလေး ရှိရင် မင်းတို့ ဘာပြောလဲဆိုတာကို တခြားတစ်ယောက်ယောက်က သိသွားမှာ စိတ်ပူစရာ မလိုတော့ဘူး...”

တကယ်တမ်းတွင် အပြာရောင်အဆင့် ကျင့်စဉ်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် သူတို့ ပတ်လည်တွင် ပိုမိုခိုင်မာသော အတားအဆီးတစ်ခုကို ဖန်တီးထားပြီးဖြစ်ကာ ထိုအတားအဆီးမှာ အခွံငယ် ပေးစွမ်းသော အကာအကွယ်ထက် အများကြီး ပိုမိုအားကောင်းသည်။

သို့သော် နန်းတော်အဆင့် အစောပိုင်းနှင့် အောက်ရှိ မည်သူကမျှ ဖောက်ထွင်း၍ မရနိုင်သော မမြင်ရသည့် အတားအဆီးတစ်ခု ရှိနေကြောင်း ပြောပြမည့်အစား၊ အခွံငယ်ကို အသုံးပြုပြခြင်းက ကျစ်မောင်နှမ၏ စိတ်ကို ပိုမို အေးချမ်းသွားစေမည်ဖြစ်သောကြောင့် ထပ်မံ ပေါင်းထည့်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ မဟုတ်ပါက နှစ်ယောက်လုံးက သူ့ကို မျက်နှာပြောင်တိုက် ကြွားလုံးထုတ်သူဟု သတ်မှတ်သွားနိုင်ပြီး နှုတ်ဆိတ်သွားနိုင်ခြေပင် ရှိသည်။

လိပ်ခွံအား စိတ်လှုပ်ရှားစွာ စူးစမ်းလေ့လာနေမှုမှ ဆွဲထုတ်လိုက်ရင်း ယန်ချင်းက မေးလိုက်သည်။ “ကဲ... စကြရအောင်...”

ကျစ်တာက အခွံငယ်ထံမှ အကြည့်များကို လွှဲဖယ်လိုက်ရင်း တွန့်ဆုတ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့...” ထို့နောက် အတွေးများကို စုစည်းရန် စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် ရပ်တန့်နေလိုက်သည်။

ကျစ်တာက စတင် ရှင်းပြလိုက်သည်။ “အထက်ပိုင်းကနေ စကြရအောင်၊ ခရမ်းမြို့တော်ကို မြို့စားမင်းက အုပ်ချုပ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အင်ပါယာတစ်ဝိုက်က တခြားမြို့စားတွေနဲ့ မတူတာက သူ့မှာ မြို့အတွင်း လည်ပတ်မှုအတွက် ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့် ရှိတယ်”

“ ဒါကြောင့် သူက ခရမ်းမြက်ခရိုင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကို တာဝန်ခံစရာ မလိုဘူး၊ တခြားခရိုင်တွေမှာကျတော့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတွေက သူတို့ ခရိုင်ထဲက မြို့စားတွေထက် ပိုမြင့်ကြတယ်”

“မြို့စားတွေကို ရာထူးကနေ ထုတ်ပယ်တာတွေ၊ ခန့်အပ်တာတွေကို သူတို့က ဆုံးဖြတ်ခွင့် ရှိတယ်...”

အဘိုးဝမ်၏ သားလာပို့သော ဗန်းပေါ်ရှိ အရာများကို ကြည့်ရန် ခေတ္တရပ်တန့်လိုက်ရင်း ကျစ်တာက ဆက်ပြောသည်။

“ဒါပေမဲ့ ဒီမှာက ကိစ္စက တစ်မျိုးဖြစ်နေတယ်၊ မြို့စားမင်းကို ဧကရာဇ်မိသားစုက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ခန့်အပ်ထားတာ၊ ပြီးတော့ မြို့စောင့်တပ်မှူးလိုပဲ သူကလည်း ဧကရာဇ်မိသားစုဝင် တစ်ယောက်ဆိုတာ အားလုံးက သိကြတယ်...”

ဘီစကွတ်များကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ကျစ်တာနှင့် ကျစ်ရော့လန်တို့၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားကြသော်လည်း ရေနွေးငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသည့် ဂျင်ဂိုလက်ဖက်ရည် ရွှံ့စေးနီရေနွေးအိုးကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း မှေးမှိန်သွားကြသည်။

သားဖြစ်သူက ဗန်းကို စားပွဲပေါ် ချပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ “ကျန်တာတွေကို အစီအစဉ်အတိုင်း ယူလာခဲ့ပေးပါ့မယ်၊ စောင့်နေတုန်း ဒါလေးတွေ အရင် သုံးဆောင်နှင့်ကြပါ...”

ယန်ချင်းက နို့နှစ်ရောင် ဆန်အရက်ပန်းကန်လုံးကို လှမ်းယူရင်း ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

“ကျေးဇူးပဲ...”

ကျစ်မောင်နှမ နှစ်ဦးကမူ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ်ဖြင့် ဂျင်ဂိုလက်ဖက်ရည်များကို ကိုယ့်ခွက်ထဲကိုယ် ငှဲ့ထည့်လိုက်ကြသည်။

ကျစ်တာက အဘိုးဝမ်၏ သား ထွက်သွားသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်မှသာ ဆက်လက် ရှင်းပြလေသည်။

“အပြင်ပန်းမှာ မြို့စားမင်းက မြို့ကို အုပ်ချုပ်နေတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ ဒီမှာ နေဖူးသူတွေကတော့ တကယ်တမ်းမှာ ခရမ်းမြို့တော်ကို အင်အားစုသုံးခုက အုပ်ချုပ်နေတာဆိုတာ သိကြတယ်”

“ အဲဒါတွေက မြို့စားမင်းရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့၊ မှူးမတ်မျိုးနွယ်စု ငါးစု နဲ့ အဖွဲ့အစည်း ခြောက်ခု ပေါ့၊ မြေနွယ်စားသောက်ဆိုင်က အဲဒီ အဖွဲ့အစည်းတွေထဲက တစ်ခုပဲ...”

ဂျွတ်...

ကျစ်တာ၏ ထုတ်ဖော်ပြောဆိုမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော လေးနက်သည့် လေထုကြီးမှာ ကျစ်ရော့လန် တိတ်တဆိတ် ကိုက်စားလိုက်သော ဘီစကွတ် အသံကြောင့် ကျိုးပျက်သွားလေသည်။

ယန်ချင်းနှင့် ကျစ်တာ နှစ်ယောက်လုံး၏ အကြည့်များက သူမထံ ရောက်လာသောအခါ ကျစ်ရော့လန်မှာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

“ဟီးဟီး...”