အခန်း (၄-၆)

အခန်း (၄)

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် ကျန်းရို နိုးလာသောအခါ အပြင်ဘက်တွင် မိုးလင်းနေပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ခေတ္တမျှ ဆက်အိပ်နေပြီးမှ နောက်ကျစွာဖြင့် သတိပြန်ဝင်လာကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် လျော့သွားသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

သူမသည် ကုတင်ပေါ်မှ ထကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ မူလက ထိုလူ ထွက်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း အခန်းပြင်သို့ ရောက်သောအခါ မီးဖိုချောင်ဘက်မှ ထမင်းဟင်းနံ့များ ရလိုက်သဖြင့် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။

ကျန်းရိုသည် မျက်နှာသုတ်ပဝါကိုယူကာ မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ ထမင်းဟင်းများ ချက်ပြုတ်ပြီးစီးနေပြီဖြစ်သည်။ ချက်ထားသော ဟင်းများကို အိုးဖုံးပေါ်တွင် တင်ထားပြီး ယင်ကောင်မနားစေရန် ဝါးဖြင့် ရက်လုပ်ထားသော အုပ်ဆောင်းတစ်ခုဖြင့် အုပ်ထားလေသည်။

လီရှောင်း၏ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရပေ။

ကျန်းရိုသည် မီးဖိုချောင်ထောင့်ရှိ စားပွဲငယ်လေးဆီသို့ သွားလိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် မျက်နှာသစ်ဇလုံ၊ သွားတိုက်တံနှင့် သွားတိုက်ဆေးများ တင်ထားသည်။ သူမသည် ကိုယ့်သွားတိုက်တံပေါ်သို့ သွားတိုက်ဆေး တစ်ဝက်ခန့် ညှစ်တင်လိုက်ပြီး ခေတ်ဟောင်းကြွေခွက်ခြမ်းပဲ့ကိုယူကာ ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် မျက်နှာသစ်ရေ တစ်ဝက်ခန့် ခပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်နှာသစ်ရန်အတွက် အပြင်ဘက် ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ခြံဝင်း၏ အနောက်ဘက်ထောင့်တွင် အပေါက်ပါသော ရေမြောင်းငယ်တစ်ခုရှိပြီး အသုံးမလိုသော ရေများကို ထိုနေရာတွင် သွန်ပစ်နိုင်သည်။

ကျန်းရို တံခါးဝမှ ထွက်လိုက်သည်နှင့် ရေတွင်းနားတွင် အဝတ်လျှော်နေသော အမျိုးသားကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ခြေလှမ်းတန့်သွားသည်။

ထိုအမျိုးသားသည် သူမကို ကျောပေးထားပြီး အင်္ကျီမဝတ်ထားပေ။ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်းတွင် စစ်သုံး ဘောင်းဘီရှည် တစ်ထည်သာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ တောင့်တင်းသန်မာသော ကျောပြင်၊ သွယ်လျကျစ်လျစ်သော ခါးနှင့် ဂျုံညိုရောင် အသားအရေတို့သည် နေရောင်အောက်တွင် ကျန်းမာသန်စွမ်းသော အလှတရားကို ထင်ဟပ်နေစေသည်။

ကျန်းရိုသည် မနေနိုင်ဘဲ နှစ်ခါပြန်ကြည့်မိလိုက်သည်။ သူမသည် ယောက်ျားတကာကို လိုက်ငမ်းတတ်သူ မဟုတ်သော်လည်း သူမ၏ အဖေနှင့် အစ်ကိုတို့ နွေရာသီတွင် အင်္ကျီချွတ်နေသည်ကို မြင်ဖူးသည်။ အဖေကတော့ ထားလိုက်ပါတော့၊ ဘီယာဗိုက်ကြီးက ကိုယ်ဝန်ဆောင်သည်နှင့် တူနေသည်။ အစ်ကိုကမူ ကြက်ဖြူလေးကဲ့သို့ ဖြူဖျော့ပိန်လှီပြီး ယောကျ်ားတစ်ယောက်နှင့်ပင် မတူပေ။

လီရှောင်းသည် မျက်နှာရော ခန္ဓာကိုယ်ပါ အပြစ်ပြောစရာ မရှိလောက်အောင် ကြည့်ကောင်းသည်ဟု ဝန်ခံရပေမည်။

သူမ၏အကြည့်များက ပြင်းထန်လွန်း၍လား မသိ၊ ခါးကိုကိုင်းကာ အဝတ်ညှစ်နေသော အမျိုးသားက ရုတ်တရက် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဆံပင်ရှည်များကို နောက်ဘက်တွင် တစ်ဝက် စည်းထားပြီး နားသယ်စပ်မှ ဆံပင်စများက ရှုပ်ပွနေကာ လှပသော နဖူးပြင်ကို ဖော်ပြနေသည်။ ပါးစပ်တွင် ဆေးလိပ်တစ်လိပ် ကိုက်ထားသော်လည်း မီးမညှိထားပေ။

သူသည် ဂရုမစိုက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းပြန်လှည့်သွားလေသည်။

သို့သော် သူ့လက်ထဲတွင် ညှစ်နေသော အဝတ်အစားများမှာ သူမ မနေ့ညက လဲထားသော အဝတ်အစားများ ဖြစ်နေသည်ကို ကျန်းရို သတိပြုမိလိုက်သည်။

ဤကဲ့သို့သော လီရှောင်းသည် သူမ၏စိတ်ထဲရှိ ပုံရိပ်ကို ချိုးဖျက်ပစ်လိုက်သည်ဟု ဆိုရမည်။

လီရှောင်းသည် သူမ ပထမဆုံး ကိုင်တွယ်ခဲ့ရသည့် အမှုဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က သူမသည် အလုပ်ပြောင်းရန် စိတ်ကူးရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း အလုပ်သင်ကာလတွင် အပါးခိုရန် မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ သူ့အကြောင်း မှတ်တမ်းများကို အလွတ်ရွတ်ပြနိုင်ရုံမက လက်ခုပ်ထဲက ရေလို သိနေခဲ့သည်။

ထိုစာလုံးများမှတစ်ဆင့် သူမသည် သတ္တိရှိပြီး စေ့စပ်သေချာသော၊ လိမ္မာပါးနပ်ပြီး ရက်စက်သော၊ သမီးဖြစ်သူကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော အမျိုးသားတစ်ဦးကို သိရှိခဲ့ရသည်။

သူသည် ကျောင်းထွက်စောသော်လည်း တစ်ချိန်က ဒေသတွင်း အကောင်းဆုံး အထက်တန်းကျောင်းသို့ ပထမအဆင့်ဖြင့် ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။

သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက လူမိုက်များ၊ ရဲများနှင့် ဆက်ဆံခဲ့ရပြီး အလွှာပေါင်းစုံမှ လူများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် စုံစမ်းထောက်လှမ်းမှုကို ရှောင်ရှားနိုင်စွမ်းလည်း မြင့်မားသဖြင့် ဆယ့်တစ်နှစ်ကြာ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေစဉ်အတွင်း မည်သူမျှ သူ့ကို မဖမ်းမိခဲ့ပေ။

သို့သော် သူသည် ဖခင်ကောင်းတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်သည်။ အခြားကလေးများရှိသည်ကို သူ့သမီးလည်း ရရှိစေရမည်။

ထူထဲသော မှတ်တမ်းများထဲတွင် သမီးဖြစ်သူ ရေးသားထားသော စာစီစာကုံးအချို့ကို ကျန်းရို တွေ့ခဲ့ရသည်။ ထိုစာများထဲတွင် သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဖခင်ကောင်းအကြောင်းကို ရေးဖွဲ့ထားသည်။ သူမ၏ဖခင်သည် အခြားသူများမရှိသော မြင်းရထားလေးများ လုပ်ပေးတတ်သည်။ သူမ နေထွက်သည်ကို ကြည့်ချင်သည်ဟု ပြောလိုက်ရုံဖြင့် အိပ်ပျော်နေသော သူမကို ကုန်းပိုးကာ ညသန်းခေါင်ကြီး တောင်ပေါ်သို့ တက်ပေးတတ်သည်။ ကျစ်ဆံမြီး ကျစ်နည်းကို တိတ်တဆိတ် သင်ယူပြီး သူမအတွက် လှပသော ကျစ်ဆံမြီးများ ကျစ်ပေးတတ်သည်။

သူသည် ရှုပ်ထွေးသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ သိထားသည်များမှာ ပြည့်စုံလုံလောက်ခြင်း မရှိသေးကြောင်း ကျန်းရို ရုတ်တရက် တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်နေသော အမျိုးသား အများစုမှာ ဆီပုလင်းလဲလျှင်ပင် မထူပေးတတ်သော သူမ၏ အဖေနှင့် အစ်ကိုကဲ့သို့သော လူပျင်းများသာဖြစ်သည်။

သူမသည် အနာဂတ် လက်တွဲဖော်၏ ပုံစံကို စိတ်ကူးယဉ်ဖူးသည်။ အခြေခံအကျဆုံး အချက်မှာ အိမ်မှုကိစ္စ လုပ်တတ်ရမည် ဆိုသည့်အချက်ပင်။

မထင်မှတ်ဘဲ ယခုတော့ ထူးဆန်းစွာဖြင့် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

ကျန်းရို စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဇလုံကို ကိုင်ကာ နံရံထောင့်သို့ လိမ္မာစွာ သွားလိုက်လေသည်။

.....

မနက်စာအတွက် ဟင်းသုံးပွဲ ရှိသည်။ ခရမ်းသီး ငရုတ်သီးကြော်၊ မုန်ညင်းဖြူကြော်နှင့် တို့ဖူးဝက်သားဟင်းချိုတို့ ဖြစ်သည်။

အရသာ သိပ်မကောင်းလှပေ။ ကျက်ရုံသာ ပြုတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုသည် ခေါင်းငုံ့ကာ ထမင်းနှစ်ပန်းကန် စားလိုက်သည်။ စားပြီးသောအခါ ထိုအမျိုးသားကပင် ထပြီး သိမ်းဆည်းပေးပြန်သည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများ လျင်မြန်သွက်လက်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းရိုလည်း ကျေနပ်စွာ လက်ခံလိုက်ပြီး ဗိုက်ကိုပွေ့ကာ ဧည့်ခန်းထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေလိုက်သည်။ နှစ်ပတ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ ကလေးအဝတ်အစားများချုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

အဝတ်အစား မချုပ်မီ ဒီဇိုင်းပုံစံ အရင်ဆွဲရမည်။ အံဆွဲထောင့်ထဲမှ ခဲတံတိုတစ်ချောင်းနှင့် မျက်နှာဖုံးကွာနေသော စာအုပ်အစုတ်တစ်အုပ်ကို ရှာဖွေရသည်မှာ အတော်ပင် ပင်ပန်းလိုက်သည်။

တူတော်မောင်၏ အဝတ်အစား ပုံစံများကို သူမ အလွန်ရင်းနှီးသည်။ နောင်ခေတ်တွင် မွေးကင်းစ ကလေးများသည် ဝတ်ရချွတ်ရလွယ်ကူသော ဘော်ဒီကပ် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ကြသည်။ ဆိုဒ်များမှာ ၅၀၊ ၆၀ စင်တီမီတာခန့် ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုသည် စားပွဲရှေ့တွင် ထိုင်ကာ အလေးအနက်ထား၍ ရေးဆွဲနေပြီး သတိထားရမည့်နေရာများကို စာရွက်ပေါ်တွင် မှတ်သားထားလိုက်သည်။

အပြင်ဘက် ခြံဝင်းတံခါးကို အကြိမ်ကြိမ် ခေါက်နေသော်လည်း သူမ မကြားပေ။

ကြားလိုက်၍ ထရပ်လိုက်သောအခါ လီရှောင်းက သူမထက် ဦးအောင် ထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ တံခါးသွားဖွင့်သည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းရိုသည် ပြန်ထိုင်လိုက်သည်။

သို့သော် စောစောက အလုပ်ကို ဆက်မလုပ်ဖြစ်ပေ။ အခန်းပြတင်းပေါက်သည် ခြံဝင်းနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖြစ်သဖြင့် လည်ပင်းကို အနည်းငယ် ဆန့်ထုတ်လိုက်ရုံဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် လီရှောင်း ခြံဝင်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူ့ကို လာရှာသူမှာ ကျူးချန် ဖြစ်နေသည်။

ကျူးချန်သည် သူ့ကို မြင်သောအခါ အားနာသလို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "အစ်ကို... အစ်ကို ထွက်လာပြီလို့ ကြားလို့ လာကြည့်တာ"

သူ့လက်ထဲတွင် လက်ဝါးအရွယ်အစားရှိသော ငါးနှစ်ကောင်ကို ကိုင်ထားသည်။ မနေ့က မေ့ကျီကို သွားကြည့်ပြီး အပြန်လမ်းတွင် မြစ်ထဲမှ ဖမ်းလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒီတစ်ခါ သူတို့ ရန်ဖြစ်ရခြင်းမှာလည်း သူ့ကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။ သူ့အတွက် လက်စားမချေပေးခဲ့လျှင် အချုပ်ထဲ ရောက်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

နောက်ဆုံးတော့ သူတစ်ယောက်တည်းသာ လွတ်မြောက်ခဲ့ရသည်။

ပြောရင်းဆိုရင်း သူက အမြန်ဖြည့်စွက် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့... ဘေးမြို့က စက်ရုံဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်မှာ လူလိုတယ်လို့ ကြားတယ်။ တစ်ရက် ၁၅ ယွမ် ရမယ်တဲ့။ အစ်ကို လိုက်မလား"

နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် အလုပ်ရှာရခက်ခဲသည်။ ကျူးချန်နှင့် မေ့ကျီတို့၏ မင်္ဂလာကိစ္စလည်း အတည်ပြုပြီးပြီဖြစ်သည်။ နှစ်ကုန်ကျလျှင် မင်္ဂလာဆောင်မည်ဖြစ်သဖြင့် ဤခြောက်လအတွင်း ပိုက်ဆံရှာရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

မင်္ဂလာဆောင်ကိစ္စ တွေးမိပြီး ကျူးချန်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။ "အစ်ကို... ကျွန်တော်တို့ မြို့နယ်က ဟိုတယ်ကြီးလည်း ပြီးတော့မယ်။ ပြီးရင် ကျွန်တော့်ဦးလေးက စားဖိုမှူး သွားလုပ်မှာ။ ကျွန်တော့်ကိုလည်း ခေါ်မယ်လို့ ပြောတယ်။ ဒီလိုဟိုတယ်ကြီးတွေက စားပွဲထိုးတွေ လိုအပ်တတ်တယ်။ အစ်ကို့မိန်းမကို အဲဒီမှာ အလုပ်သွင်းပေးလိုက်ပါလား"

ဒီအကြောင်းကြောင့်လည်း မေ့ကျီတို့အိမ်က သဘောတူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဒီတစ်ခါ ရန်ဖြစ်မှုကြောင့် လီရှောင်းတို့ အလုပ်လက်မဲ့ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ကျူးချန် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။ သူကတော့ အဆင်ပြေသည်။ အရင်က နားမလည်လို့ လီရှောင်းတို့နဲ့ လိုက်ရှုပ်နေခဲ့ပေမယ့် သူ့မှာ နောက်ခံလမ်းကြောင်းရှိသည်။ အခု ဦးလေးဆီမှာ အချက်အပြုတ်ပညာ သင်ယူနေပြီး နောက်ပိုင်း ကျွမ်းကျင်သွားရင် ကိုယ်ပိုင်ထမင်းဆိုင်လေး ဖွင့်နိုင်မည်။

ဒါပေမဲ့ လီရှောင်းတို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လီရှောင်းနဲ့ ကျိုးကျန့်တို့က မိဘမဲ့ ဒါမှမဟုတ် မိဘမစုံတဲ့ ကလေးတွေ။ မိဘတွေက ဂရုမစိုက်ဘူး။ ကုန်တင်ကုန်ချလုပ်ငန်းလေး လုပ်မယ် ကြံကာရှိသေး ခေါင်းဆောင်ချင်၊ အစ်ကိုကျန်းတို့နဲ့ ပြဿနာ ဖြစ်သွားရတယ်။

သူ့အမေနဲ့ မေ့ကျီက အခု လီရှောင်းနဲ့ အဆက်အဆံ မလုပ်ခိုင်းတော့ဘူး။ ကျူးချန်လည်း ဆက်ပြီး လေလွင့်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူးဆိုတာ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငယ်ငယ်က လီရှောင်း သူ့ကို စောင့်ရှောက်ခဲ့တာတွေကို သတိရပြီး လာပြောပြတာ။

ဟိုတယ်ကြီးမှာ စားပွဲထိုးလုပ်ရတာ အလုပ်ကောင်းပဲ။ အခု စက်ရုံတွေက အလုပ်သမား လျှော့ချတာ တစ်နှစ်ထက်တစ်နှစ် များလာတယ်။ နောက်ဆို အဆက်အသွယ်မရှိရင် ဝင်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။

ဒီနှစ်ပိုင်းတွေမှာ မြို့နယ်ခေါင်းဆောင် အသစ်ပြောင်းလာပြီး ခရီးသွားလုပ်ငန်း ဖွံ့ဖြိုးအောင် လုပ်မယ်၊ ဒီမြို့နယ်ကို ခရီးသွားမြို့နယ် ဖြစ်အောင် လုပ်မယ်ဆိုပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတွေ ဖိတ်ခေါ်နေတယ်။ ဟိုင်ချန်က သူဌေးကြီးတစ်ယောက်က ဒီမှာ ကြယ်လေးပွင့်အဆင့်ဟိုတယ်ကြီး လာဆောက်ထားတာ အရမ်းခမ်းနားတယ်။

လီရှောင်းကတော့ အရင်ကိစ္စတွေကို သိပ်ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ကျူးချန်က မျောက်လောက်ပဲ ပိန်တာ။ ရန်ဖြစ်ရင် ခေါ်သွားလည်း အရိုက်ခံရမယ့်ကောင်ပဲ။

ဘေးမြို့က လုပ်ငန်းခွင်မှာ လူလိုတယ်ဆိုတာကြားတော့ မရေမရာ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းရိုကို ဟိုတယ်မှာ စားပွဲထိုးလုပ်ခိုင်းဖို့ပြောတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သိပ်မကြိုက်ချင်ဘူး။

"အဲဒါ နောက်မှ ပြောကြတာပေါ့။ လုပ်ငန်းခွင်က ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ"

ကုန်တင်ကုန်ချလုပ်ငန်းက ပျက်သွားပြီ။ အစ်ကိုချင်ဆီမှာ သွားပြီး ခေါင်းမငုံ့ချင်ဘူး။ သူက လူမိုက်ဆန်ပေမယ့် စည်းကမ်းတော့ရှိတယ်။ တချို့ကိစ္စတွေက လုပ်လို့မရဘူး။ လုပ်လိုက်ရင် တစ်သက်လုံး ဆေးကြောလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး။

ကျန်းရို ဗိုက်ထဲမှာ သူ့သားလေး ရှိသေးတယ်။ အနာဂတ်အတွက် ထည့်စဉ်းစားရမယ်။

ဒီတစ်ခါ အချုပ်ထဲ ဝင်သွားတာကလည်း သူ့အကြံနဲ့သူပဲ။ အစ်ကိုချင်က စိတ်မြန်လွန်းတယ်။ ဘဝင်မြင့်လွယ်တယ်။ တစ်နေ့ ပြဿနာတက်မှာ သေချာတယ်။ ညီအစ်ကိုတွေကို ဒုက္ခမရောက်စေချင်လို့ အခွင့်ကောင်းယူပြီး ပြဿနာရှာလိုက်တာ။ အခုတော့ မျက်နှာပျက်စရာ ဖြစ်သွားပြီ။

ကျူးချန်က သူ့စိတ်ထဲ ဘာရှိမှန်း မသိဘူး။ "လေးငါးလလောက် ကြာမယ်" လို့ ပြန်ဖြေသည်။

လီရှောင်း မျက်မှောင် မပြေဘူး။ အချိန်နည်းနည်း ကြာတယ်လို့ ထင်တယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျန်းရို မွေးနေလောက်ပြီ။

သူ ပိုက်ဆံလိုတာတော့ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ သားလေး မွေးရင် သူ ရှိနေမှဖြစ်မယ်။ သူ့အမေက အားကိုးမရဘူး။ ကျန်းရို မိဘတွေဆို ပိုဆိုး။

သူ ဘာမှမပြောတော့ ကျူးချန်က အမြန်ဆက်ပြောတယ်။ "လုပ်ငန်းခွင်က နေ့စားရှင်းတာ။ လုပ်ချင်သလောက် လုပ်လို့ရတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ နှစ်ကုန်ထိလုပ်ပြီး ပြန်လာမယ် စိတ်ကူးထားတယ်။ နှစ်သစ်ကူးကို ပျော်ပျော်ပါးပါး ဖြတ်သန်းချင်လို့"

မေ့ကျီ မိဘတွေ တောင်းတဲ့ တင်တောင်းငွေက များလွန်းတယ်။ အိမ်က ပိုက်ဆံတွေ ကုန်သလောက်ဖြစ်နေပြီ။ ဒါကြောင့် လုပ်ငန်းခွင်ဝင်ပြီး ပိုက်ဆံရှာချင်တာ။ ဦးလေးနောက်လိုက်ပြီး နိုင်ငံပိုင် စားသောက်ဆိုင်မှာ အလုပ်သင်လုပ်တာ တစ်နေ့မှ ၃ ယွမ်ပဲ ရတယ်။ ညစ်ပတ်တဲ့အလုပ် ပင်ပန်းတဲ့အလုပ်တွေပဲ လုပ်ရတယ်။ အသားတစ်ပေါင်ဖိုးတောင် မရဘူး။

လီရှောင်းက မနေ့ညက ကျန်းရိုပြောတဲ့ စကားကို သတိရသွားတယ်။ ကလေးမွေးတော့မှာမို့ ပစ္စည်းတချို့ ပြင်ဆင်ရမယ်တဲ့။

သူလည်း နားမလည်ပါဘူး။ လိုရင်းကတော့ ပိုက်ဆံလိုတာပါပဲ။

ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကောင်းပြီလေ။ ငါ စဉ်းစားလိုက်ဦးမယ်"

.....

ကျူးချန်က ငါးထားခဲ့ပြီး ပြန်သွားသည်နှင့် လီရှောင်းက ငါးနှစ်ကောင်ကို ဆွဲပြီး အိမ်ထဲဝင်လာသည်။ ရေတစ်ပုံးလောက် ခပ်ပြီး မွေးထားဖို့ စိတ်ကူးလိုက်သည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ပြတင်းပေါက်ဘက်ကို အကြည့်ရောက်သွားတော့ ကျန်းရို လန့်ပြီး လည်ပင်းကို အမြန်ပြန်သွင်းလိုက်ရသည်။

အကွာအဝေးတစ်ခုရှိနေတာကြောင့် ကျန်းရို သိပ်မကြားလိုက်ရပေ။ ဒါပေမဲ့ ကျူးချန် အသံက တစ်ခါတစ်လေ ကျယ်လွန်းတော့ "လုပ်ငန်းခွင်" "ဟိုတယ်ကြီး စားပွဲထိုး" "မရီး" ဆိုတာလောက်ပဲ ကြားလိုက်ရသည်။

လီရှောင်းရဲ့ ဘဝဇာတ်ကြောင်းကို သူမ ကောင်းကောင်း သိထားတာကြောင့် အဖြစ်အပျက်တွေကို အမြန်ပဲ ဆက်စပ်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ မှတ်ဉာဏ် မမှားဘူးဆိုရင် ဒီနှစ်မှာ လီရှောင်းက ဒေသခံ လူမိုက်ခေါင်းဆောင် ချင်ဝမ်ကော်နဲ့ လမ်းခွဲခဲ့သည်။ ချင်ဝမ်ကော်ရဲ့ လူတွေက သူ့လူတွေကို ပြဿနာရှာလို့ လီရှောင်းက ရန်ဖြစ်ရင်း အချုပ်ထဲ ရောက်သွားသည်။ ပြန်ထွက်လာတော့လည်း ထပ်ရိုက်လိုက်လို့ ဆက်ဆံရေး လုံးဝ ပျက်သွားသည်။

အဲဒါကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် လီရှောင်းက စောစောစီးစီး ကြီးပွားနေလောက်ပြီ။ သူလုပ်ခဲ့တဲ့ ကုန်တင်ကားလုပ်ငန်းက နောင်ခေတ် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ကုမ္ပဏီတွေရဲ့ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပြီ။

ဒါပေမဲ့ သူ့ကံကောင်းတယ်လို့ပဲ ပြောရမလား။ ချင်ဝမ်ကော် ဆိုတဲ့လူက နောက်နှစ်နည်းနည်းကြာတော့ မူးယစ်ဆေးဝါးမှုနဲ့ သေဒဏ်ပေးခံလိုက်ရတယ်။ သူ့ထက် ဆယ်နှစ်စောပြီး သေသွားတယ်။

လမ်းခွဲပြီးနောက် လီရှောင်း လမ်းမှား ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူငယ်ချင်းနဲ့အတူ ဘေးမြို့က လုပ်ငန်းခွင်မှာ အုတ်သယ်ဖို့ သွားရာကနေ မမျှော်လင့်ဘဲ ပိရမစ် အရောင်းအဖွဲ့ထဲ ရောက်သွားပြီး အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရသည်။

ကံကောင်းတာက ဒီလူက သာမန်လူ မဟုတ်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီအဖွဲ့ရဲ့ အသိုက်အမြုံကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ အဲဒီမှာ ဖုန်း ဆိုတဲ့လူနဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးခဲ့ပြီး ငွေတစ်ပုံတစ်ပင် ပြန်ပါလာခဲ့သည်။ အဲဒီငွေက နောက်တစ်နှစ်မှာ တောင်ပိုင်းကို သွားပြီး စီးပွားရှာဖို့ အရင်းအနှီး ဖြစ်လာသည်။

"ကျန်းရို" ကတော့ ဒေသခံ ကြယ်လေးပွင့် ဟိုတယ်မှာ စားပွဲထိုး နှစ်အနည်းငယ် လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ အဲဒီမှာပဲ ဟောင်ကောင် သူဌေးတစ်ယောက်နဲ့ သိကျွမ်းပြီး နောက်ဆုံးတော့ သမီးကို ပစ်ချပြီး နောက်လိုက်ပြေးသွားခဲ့သည်။

ကျန်းရို စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူ့ကို သတိပေးသင့်လား မပေးသင့်လား မဝေခွဲတတ်ဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပိရမစ် အရောင်းအဖွဲ့ထဲရောက်သွားရင် အရေခွံမခွာရရင်တောင် ဒုက္ခအများကြီး ခံရမှာပဲ။

ဒါပေမဲ့ ရဲတပ်ဖွဲ့သင်တန်းကျောင်းဆင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ စိတ်ထဲမှာ တိတ်တဆိတ် တွေးမိတာက သူဝင်သွားတာ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် အန္တရာယ်ကင်းရှင်းသွားတာပဲ ဆိုပြီးတော့လေ။

ရွေးချယ်ရ ခက်လိုက်တာ။

.....

ကျန်းရို နည်းလမ်းကောင်း မစဉ်းစားရသေးခင်မှာပဲ ညနေဘက်မှာ ရာသီဥတု ရုတ်တရက် မည်းမှောင်လာပြီး မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းတော့သည်။

အိမ်ဟောင်းက ခေါင်မိုးမှာ ကြွေပြားတစ်ထပ်ပဲရှိတော့ အိမ်ထဲမှာ မိုးယိုတဲ့နေရာတွေ အများကြီးပဲ။ အိပ်ခန်းထဲမှာတောင် ယိုနေသည်။

ကျန်းရို ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ပထမဆုံး ကြုံဖူးတာ။ အိမ်က ဇလုံတွေတောင် ခံဖို့ မလောက်တော့ဘူး။

မိုးက အရမ်းသည်းတော့ အိမ်ထဲက နိမ့်တဲ့နေရာတွေမှာ ရေတွေ ဝပ်လာသည်။

နောက်ဆုံးတော့ လီရှောင်းက လှေကားကို ယူပြီး အပြင်ထွက်သွားသည်။ တံခါးဝမှာ ရပ်နေတဲ့ ကျန်းရိုကို "မင်း အိမ်ထဲမှာ ကြည့်နေ" ဟု ပြောသည်။

သူက တံခါးဝမှာ အင်္ကျီချွတ်လိုက်ပြီး လှေကားရှည်ကို အိမ်နံရံမှာ ထောင်လိုက်ပြီး မိုးထဲလေထဲ ခေါင်မိုးပေါ် တက်သွားသည်။ မကြာခင်မှာပဲ ခေါင်းပေါ်က ကြွေပြားတွေကို နင်းတဲ့အသံ၊ လှန်တဲ့အသံတွေ ကြားရသည်။ ပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ဝါးတားတား အသံနက်ကြီးနဲ့ လှမ်းမေးသံ ကြားရသည်။ "ယိုသေးလား"

ကျန်းရိုက ရေချိုးကန် ခံထားတဲ့နေရာကို သွားကြည့်လိုက်သည်။ ယိုတာ နည်းသွားပေမယ့် ယိုနေတုန်းပဲ။ အဲဒါနဲ့ ခေါင်းမော့ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "ယိုတယ်၊ စောစောက ဘယ်ဘက်နေရာက ယိုနေတာ"

သူမ သေချာပြောပြနိုင်ရဲ့လား မသိဘူး။ နှစ်ခွန်းလောက် ထပ်ရှင်းပြချင်သေးတယ်။ "အရှေ့ဘက် ဖြစ်လောက်တယ်၊ ရှင် အရှေ့ဘက်ကို... မဟုတ်ဘူး၊ အနောက်ဘက် ဖြစ်မယ်။ ဟုတ်တယ်၊ အနောက်ဘက်၊ ဟုတ်တယ်၊ အနောက်ဘက်..."

ပြောပြီးမှ တစ်ခုခုမှားနေသလို ခံစားရတယ်။ လက်နဲ့လည်း လုပ်ပြလိုက်သေးတယ်။ သူ့ရဲ့ ဘယ်ဘက်နေရာနဲ့ သူမရဲ့ ဘယ်ဘက်နေရာက မတူဘူးလေ။ ဒီအိမ်က တောင်ဘက်လှည့် ဆောက်ထားတာဆိုတော့ ကျန်းရို ခေါင်းကိုက်သွားတယ်။ ကိုယ်ဝန်ရှိလို့ ဦးနှောက်က တုံ့ပြန်မှု နှေးကွေးနေတာပဲ ဖြစ်မယ်။

သူမ ကောင်းကောင်း မခွဲခြားနိုင်ခင်မှာပဲ ခေါင်းပေါ်ကနေ ရယ်သံလိုလို ကြားလိုက်ရတယ်။ လီရှောင်းက ကြွေပြားတွေကို ပြင်ပြီးလို့ နေရာရွှေ့သွားပြီ။ ခဏနေတော့ ထပ်မေးတယ်။ "ဒီနေရာရော"

ကျန်းရိုက အသံကြားရာ အခန်းထဲကို အမြန်ပြေးသွားတယ်။ ခေါင်းမော့လိုက် ငုံ့လိုက် ကြည့်ပြီး "မယိုတော့ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူထွက်သွားတော့ ပြန်ယိုလာတာ တွေ့လိုက်ရလို့ "နေဦး၊ ပြန်ယိုနေပြီ" လို့ အော်ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်းက စိတ်မရှည်သလို "တောက်" ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

ဒါပေမဲ့ ပြန်လှည့်လာပြီး ကြွေပြားတွေကို လှန်ကြည့်ပေးလေသည်။ "ဒီလိုဆိုရင်ရော"

"ယိုတယ်"

"ဒီလိုဆိုရင်ရော"

"ယိုတုန်းပဲ"

"......"

သူ စိတ်မရှည်တာကို သတိထားမိလို့ ကျန်းရိုက "ရှင် တံခါးဘက်ကနေ ညာဘက်ကို စမ်းကြည့်ပါလား" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူမ အထင်မှားတာလား မသိဘူး။ ရယ်သံသဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရသလိုပဲ။

စုစုပေါင်း ယိုတဲ့နေရာ ဆယ်နေရာလောက်ကို ပြင်လိုက်ရတာ မိနစ် ၄၀ လောက် ကြာသွားတယ်။ လီရှောင်း ပြန်လာတော့ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲရွှဲစိုနေပြီ။

ကျန်းရိုက သူ့ကို ခေါင်းမြန်မြန်လျှော်ခိုင်းပြီး မျက်နှာသုတ်ပဝါတောင် သွားရှာပေးလိုက်သေးသည်။

လီရှောင်းက ကမ်းပေးတဲ့ ပဝါကို ယူပြီး ခေါင်းသုတ်လိုက်သည်။ မလှုပ်ဘဲ ရပ်နေရင်း သူမ အလုပ်ရှုပ်နေတာကို ကြည့်နေသည်။ သူမက မျက်နှာသစ်ဇလုံထဲက ညစ်ပတ်နေတဲ့ ရေတွေကို သွန်ပစ်လိုက်သည်။ တံခါးဝမှာ မိုးရေနဲ့ ပန်းကန်ဆေးလိုက်ပြီးတော့ စားပွဲကြီးပေါ်က ရေနွေးအိုးကို ယူလာသည်။

အလုပ်လုပ်ခဲ့တဲ့ သူရဲကောင်းကြီးမို့ ကျန်းရိုက ဂရုစိုက်ပေးတာပါ။ ဒါက သူမရဲ့ မရီးဆီကနေ သင်ထားတာ။ သူ့အစ်ကိုက အရင်က ဘယ်လောက် ပျင်းသလဲဆိုရင် အမေက ဘယ်လိုဆူဆူ ဘယ်လိုပြောပြော မရဘူး။ ဒါပေမဲ့ မရီးနဲ့ အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက်ပိုင်း အိမ်မှုကိစ္စတွေကို ဘယ်သူ့ထက်မဆို တက်တက်ကြွကြွ လုပ်တော့တာပဲ။

လျှို့ဝှက်ချက်က ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့အစ်ကို တစ်ခုခုလုပ်ပေးတိုင်း မရီးက အကြီးအကျယ် ချီးကျူးပြီး မျက်နှာလုပ်တတ်တယ်။ အဲဒါက သူ့အစ်ကိုရဲ့ မာနကြီးတဲ့ ယောက်ျားမာနကို ကျေနပ်စေတာလေ။

ကျန်းရိုကလည်း အတုခိုးပြီး ဆပ်ပြာယူလာတယ်။ ကုလားထိုင်ကို တံခါးဝအထိ ဆွဲလာတယ်။ ရေအေး ဇလုံတစ်ဝက်လောက် ခပ်လာပေးတယ်။ ရေနွေးအိုးထဲက ရေနွေးကို ဇလုံထဲ လောင်းထည့်ပြီး အပူချိန်ကို လက်နဲ့ စမ်းကြည့်လိုက်တယ်။ အနေတော်ပဲ။

ပြီးတော့ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ ရပ်နေတဲ့ လီရှောင်းဘက်ကို လှည့်ပြီး ချိုချိုသာသာလေး ပြုံးပြလိုက်သည်။ "လျှော်လို့ ရပြီ။ ရေချိုးဖို့ ရေနွေး သွားတည်ပေးမယ်"

လီရှောင်းက သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဘာမှတော့ မပြောဘူး။ သူမ ထွက်သွားတော့မှ မျက်နှာသုတ်ပဝါကို ဇလုံထဲ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီးတော့ ခါးကိုင်းပြီး ရေနွေးထဲ ခေါင်းနှစ်လိုက်သည်။

"......"

ဒါက လီရှောင်း လျှော်ဖူးသမျှထဲမှာ အပူဆုံး ခေါင်းလျှော်ရည် ဖြစ်လောက်သည်။

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၅)

လီရှောင်းသည် ခေါင်းလျှော်ပြီးနောက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေလေသည်။ ကျန်းရိုသည် အလိုက်တသိပင် သူ့အတွက် အဝတ်အစားများ ရှာပေးထားပြီး ရေချိုးရန် ရေနွေးပါ အသင့်ပြင်ဆင်ပေးထားလေသည်။

အမျိုးသားသည် စိုစွတ်နေသော ဆံပင်များကိုသုတ်ရင်း ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ကာ မျက်နှာသေဖြင့် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။ ရေချိုးကန်ထဲမှ ရေကို လက်ဖြင့် စမ်းကြည့်ပြီးနောက် ဘာမှမပြောဘဲ မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ မိမိဘာသာ ရေအေး တစ်ပုံးတစ်ဝက် ခပ်ယူလာခဲ့သည်။

ကျန်းရိုက သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြကာ "ရေအပူချိန် ချိန်ပေးထားတယ်၊ အနေတော်ပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"......"

အမျိုးသားသည် သူမကို တိတ်ဆိတ်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ရေပုံးကိုဆွဲကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ကျန်းရိုသည် ထူးဆန်းသလို ခံစားလိုက်ရသော်လည်း အများကြီး မစဉ်းစားတော့ဘဲ မီးဖိုပေါက်ရှေ့တွင်ထိုင်ကာ ရေနွေးဆက်တည်နေလိုက်သည်။ သူ ရေချိုးပြီးလျှင် သူမလည်း ရေချိုးမည်၊ ထိုအခါ သူမ၏ အဝတ်များကို သူနှင့်အတူ လျှော်ခိုင်းလိုက်မည်ဟု တွေးတောနေမိသည်။

ဟီးဟီး... သူမ တကယ် ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ။

ကျန်းရို မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လီရှောင်း ရေချိုးပြီး ထွက်လာသောအခါ ကျန်းရိုသည် သူ့ကို ရေချိုးကန်ထဲမှ ရေများ သွန်ခိုင်းလိုက်ပြီး သူမလည်း ရေချိုးမည်ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရို ရေချိုးပြီး ထွက်လာသောအခါ အပြင်ဘက်တွင် မိုးတိတ်သွားပြီဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသားသည် သူမ၏ အဝတ်များကိုပါ ယူဆောင်သွားပြီး ခြံဝင်းထဲရှိ ရေတွင်းနားတွင် အတူတူ လျှော်ဖွပ်ပေးနေလေသည်။

ညစာကို ကျန်းရို ချက်ပြုတ်သည်။ ငါးနှစ်ကောင်ကို ချက်လိုက်ပြီး ခရမ်းသီးပေါင်းနှင့် အသား ပဲစိမ်းဟင်းချိုတို့ လုပ်လိုက်သည်။

ဟင်းသုံးပွဲအနက် လီရှောင်း အကြိုက်ဆုံးမှာ ခရမ်းသီးပေါင်းဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။ ခရမ်းသီးပေါင်း လုပ်နည်းမှာ ရိုးရှင်းသည်။ ခရမ်းသီးကို အပြားလိုက်လှီးပြီး ထမင်းပေါင်းအိုးထဲတွင် ကပ်ကာ ပေါင်းထားလိုက်ရုံသာဖြစ်သည်။ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် ထည့်ထားသော ပန်းကန်လုံးငယ် တစ်လုံးကိုလည်း ထည့်ပေါင်းရသည်။ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် များများစားစား မလိုပေ။ နှမ်းဆီ၊ ဝက်ဆီ၊ ငရုတ်သီးမှုန့်နှင့် ဆားအနည်းငယ် ထည့်ထားရုံသာ။ ထမင်းကျက်သောအခါ နူးအိနေသော ခရမ်းသီးများကို ပန်းကန်လုံးငယ်ထဲထည့်ကာ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များနှင့် သမအောင် မွှေလိုက်လျှင် စပ်စပ်လေးနှင့် ထမင်းမြိန်စေသော ဟင်းတစ်ပွဲ ရရှိပြီဖြစ်သည်။

ညနေပိုင်းက နှစ်ယောက်သား ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသဖြင့် ကျန်းရိုသည် သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ဆက်ဆံရေးမှာ ပိုမိုနီးကပ်လာသည်ဟု ခံစားရပြီး ယခင်ကကဲ့သို့ သိပ်ပြီး အနေခက်မနေတော့ပေ။

ထမင်းစားနေစဉ် ထိုအမျိုးသားက စကားမပြောသဖြင့် အိမ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ ကျန်းရိုသည် စည်စည်ကားကားနေတတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် စကားစပြောလိုက်သည်။ သို့သော် ပြောစရာစကား သိပ်မရှိသဖြင့် အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးမှ "အမေ ဒီဘက်ကို မလာတာကြာပြီနော်၊ ရှင်မရှိတုန်းကတော့ နေ့တိုင်း ဟင်းလာပို့နေတာ" ဟု ပြောလိုက်မိသည်။

ခေါင်းငုံ့ကာ ထမင်းစားနေသော အမျိုးသားသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လာလေသည်။

ကျန်းရိုသည် သူ ဘာသဘောနှင့်ကြည့်မှန်း မသိသဖြင့် မျက်တောင်ခတ်ပြလိုက်သည်။

အမျိုးသားသည် သူမကို တည်ငြိမ်စွာကြည့်နေပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပုံရကာ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး "နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် ရောက်ပြီလေ" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ခေါင်းပြန်ငုံ့ကာ ထမင်းဆက်စားနေလေသည်။

ကျန်းရို၏ ဟင်းခပ်နေသော လက်များ ရပ်တန့်သွားပြီး အတော်ကြာမှ သူပြောလိုသည့် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားသည်။

နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် ရောက်ပြီဆိုတော့ လီရှောင်း၏ ပထွေးဖြစ်သူ သား ပြန်ရောက်လာပြီဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

......

လီရှောင်း၏မိခင်အကြောင်း မှတ်တမ်းများတွင် အများအပြား ဖော်ပြထားသည်။ လီရှောင်း၏ ဖခင် သေဆုံးပြီးနောက် သူမသည် နောက်ထပ် အမျိုးသားနှစ်ဦးနှင့် ပေါင်းသင်းခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူမသည် ဖိနပ်စက်ရုံ အလုပ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ဆင်းရဲသော ရွာတစ်ရွာမှ အသက်ကြီးကြီး အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ချော့မြှူမှုအောက်တွင် ရောက်သွားပြီးနောက် မိမိ၏အလုပ်ကို ထိုအမျိုးသား၏ သမီးအား လွှဲပေးလိုက်ရုံသာမက ရွာသို့ပါ လိုက်သွားပြီး ကျွန်သဖွယ် လုပ်ကိုင်ကျွေးမွေးခဲ့ရသည်။ သို့သော် မကြာမီ ထိုအမျိုးသား၏ စရိုက်မှန် ပေါ်လာပြီး ရိုက်နှက်နှိပ်စက်ခြင်းများ ပြုလုပ်လာသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ၁၃ နှစ်အရွယ် လီရှောင်းက လူခေါ်သွားပြီး ထိုအမျိုးသားကို ရိုက်နှက်ဆုံးမကာ မိခင်ဖြစ်သူကို ပြန်ခေါ်လာခဲ့ရသည်။

ခရိုင်မြို့သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လီရှောင်း၏ မိခင်သည် ဈေးရောင်းသည့်အလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် တတိယမြောက် အမျိုးသားနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ ယခုလက်ရှိ ပထွေးဖြစ်သူ ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် ကျန်းမာရေးမကောင်းသော်လည်း စာတော်သော သားတစ်ယောက် ရှိသည်။ သူသည်လည်း လူချော့တော်သူဖြစ်သဖြင့် လီရှောင်း၏ မိခင်ကို ရှာဖွေကျွေးမွေးခိုင်းကာ သူ့သားကိုပါ သားရင်းသဖွယ် စောင့်ရှောက်ခိုင်းထားလေသည်။

ယခင်ဘဝက ကျန်းရိုသည် အဖွဲ့ထဲမှ ဝါရင့်ရဲအရာရှိကြီးများနှင့် သီးသန့် ထမင်းစားစဉ် လီရှောင်း၏ ဇာတိရွာသို့ ရောက်ဖူးသော ရဲအရာရှိကြီးတစ်ဦး ပြောပြသည်ကို ကြားဖူးသည်။ လီရှောင်း၏ ပထွေးနှင့် ပထွေး၏သားတို့သည် လူကောင်းများ မဟုတ်ကြောင်း၊ လီရှောင်း ကျောင်းထွက်လိုက်ရခြင်းမှာ ထိုသားအဖနှစ်ယောက်၏ လက်ချက်ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သံသယရှိသည်ဟု ပြောပြဖူးသည်။ ဆယ်နှစ်ကျော်သက်တမ်းရှိသော ရဲအရာရှိကြီးဖြစ်သည့်အလျောက် လူတစ်ယောက် လိမ်နေသလား၊ စိတ်လိပ်ပြာမလုံ ဖြစ်နေသလား ဆိုသည်ကို စကားနည်းနည်း မေးလိုက်ရုံဖြင့် သိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိသူဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က အိမ်တွင် လီရှောင်း၏ မိခင်တစ်ယောက်တည်း ရှာဖွေကျွေးမွေးနေရပြီး လီရှောင်းနှင့် ပထွေး၏သားတို့သည် တစ်ချိန်တည်း အထက်တန်းတက်နေကြသဖြင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ကြီးမားလှသည်။ လီရှောင်း ကျောင်းထွက်လိုက်လျှင် တစ်ဦးတည်းသော အကျိုးရှိသူမှာ ပထွေး၏သားသာ ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်း လီရှောင်း အိမ်ခွဲထွက်သွားသောအခါ ထိုမိသားစု၏ဘဝသည် ပိုမိုကောင်းမွန်လာပြီး အိမ်မှ အသားဟင်းနံ့ မကြာခဏရကြောင်း အိမ်နီးချင်းများက ပြောဆိုကြသည်။

ထိုမျှသာမက ကျန်းရိုသည် မှတ်တမ်းများကို ဖတ်ရှုပြီးနောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထင်ကြေးတစ်ခုကိုလည်း တွေးမိခဲ့သည်။ "ကျန်းရို" နောက်လိုက်ပြေးသွားချိန်သည် လီရှောင်း တောင်ပိုင်းသို့ သွားရောက် စီးပွားရှာနေသော အချိန်ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် သမီးဖြစ်သူကို မိခင်ထံတွင် အပ်နှံထားခဲ့သော်လည်း သမီးလေး လေးနှစ်အရွယ်တွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ လီရှောင်းသည် ကလေးထိန်းတစ်ဦး ငှားရမ်းလိုက်ပြီး ပထွေးဖြစ်သူကိုလည်း အကြီးအကျယ်ရိုက်နှက်ခဲ့သဖြင့် ပထွေးဖြစ်သူမှာ ဆေးရုံတွင် နှစ်ဝက်ကျော် တက်ရောက်ခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ နှစ်ဖက်မိသားစု အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။

လူများက ကလေးကို နှိပ်စက်ခဲ့သည်ဟု ထင်ကြေးပေးကြသော်လည်း ကျန်းရိုကမူ ပထွေးဖြစ်သူသည် သမီးလေးကို လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကျူးလွန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု သံသယရှိမိသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နောက်ထပ် နှစ်ဝက်ကြာပြီးနောက် ပထွေးဖြစ်သူသည် လူမိုက်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့၏ ဝင်ရောက်ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး ခြေထောက်ကျိုးကာ ပြန်မလမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။

ပထွေးဖြစ်သူ၏ သားသည်လည်း အလုပ်ပြုတ်သွားပြီး ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အဆင်မပြေမှုများနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ဤသည်မှာ သာမန် အမုန်းတရားမျိုး မဟုတ်ပေ။

ဤထင်ကြေးကို သူမ မည်သူ့ကိုမျှ မပြောပြခဲ့ပေ။

သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း ဤထင်ကြေး မှားယွင်းပါစေဟု ဆုတောင်းမိသည်။

"ကျန်းရို" ၏ တိုတောင်းသော အတူနေမှတ်ဉာဏ်များအရ လီရှောင်း၏ မိခင်သည် သူတစ်ပါးကို အလိုလိုက်တတ်သော ပုံစံရှိသည်။ ယောက်ျားနှင့် ပထွေး၏သားကို သူမ ရှာကျွေးနေရသော်လည်း မာမာထန်ထန် မဆက်ဆံရဲဘဲ သူတို့ ပျော်ရွှင်အောင်သာ ကြိုးစားနေတတ်သည်။

ပထွေး၏သား အိမ်ပြန်ရောက်သည်နှင့် သားရင်းဖြစ်သူမှာ ဘေးရောက်သွားရသည်။

ယခု ပထွေး၏သား ကျောင်းပိတ်၍ အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီဖြစ်သဖြင့် လီရှောင်းကို သတိရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

အပြင်မှာ လူကြီးလူကောင်းဟန်ဆောင်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ကိုယ့်သားသမီး ထမင်းငတ်နေတာကို ဂရုမစိုက်တတ်တဲ့ ယောက်ျားမျိုးနဲ့ တူနေသည်။

ကျန်းရို မျက်နှာပျက်သွားသော်လည်း မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ အမျိုးသားကမူ မျက်လွှာချကာ ထမင်းစားနေပြီး လုံးဝ ဂရုစိုက်ပုံမရပေ။

ကျန်းရိုလည်း ဆက်ပြောစရာမရှိတော့သဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ တိတ်တဆိတ် ထမင်းစားနေလိုက်ရတော့သည်။

.....

ညဘက် မှောင်လာသောအခါ နှစ်ယောက်သား ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျောင်းနေကြသည်။

အမျိုးသားသည် လက်တစ်ဖက်ကို ခေါင်းအောက်တွင်ခုထားပြီး ပက်လက်လှန်ကာ ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ဘာတွေတွေးနေမှန်း မသိရပေ။

တစ်ရက်တာ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ကျန်းရိုသည် သူ့ကို သိပ်မကြောက်တော့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ရိုက်နှက်မည့်သူ မဟုတ်၊ ကိုက်စားမည့်သူ မဟုတ်သဖြင့် ကြောက်နေလည်း အပိုပင်။

ကျန်းရိုသည် ဘေးတစောင်းလှဲကာ သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဗိုက်ကိုပွေ့လျက် ကလေးလေးနှင့် ကစားနေသည်။ "နောက်တစ်ချက်လောက် ထပ်ကန်ပါဦး" ဟု တိုးတိုးလေး ချော့မြှူနေလိုက်သည်။

ဗိုက်ထဲမှ ကလေးလေးက နားလည်သည်လား မသိ၊ တကယ်ပင် တစ်ချက် ထပ်ကန်လိုက်သည်။

ကျန်းရို ပြုံးလိုက်ပြီး ဆက်လက် ပွတ်သပ်ပေးကာ ထပ်ကန်ခိုင်းနေသည်။

ဒီတစ်ခါ ကလေးလေးက မကန်တော့ဘဲ ဗိုက်ထဲတွင် လူးလွန့်ကာ တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ လက်သေးသေးလေးနှင့် ဗိုက်သားကို ထိုးလိုက်သဖြင့် ယားကျိကျိ ဖြစ်သွားသည်။

ဘေးနားမှ အမျိုးသားသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးလေး ကွေးအောင် ပြုံးနေသော သူမကို ကြည့်ကာ "သားက မင်းကို ကန်လိုက်တာလား" ဟု ရှားရှားပါးပါး မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အမူအရာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားကာ "ရှင်က သား လိုချင်တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

အမျိုးသားသည် သူမကို ဂရုမစိုက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောသော်လည်း မျက်နှာထားက "ဒါ အပိုစကားတွေ မေးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

သူသည် ကျန်းရို၏ဗိုက်ပေါ်သို့ အကြည့်ရောက်သွားပြီး အေးစက်နေကျ မျက်ဝန်းများ နူးညံ့သွားကာ "သေချာပေါက် သားပဲ ဖြစ်မှာပေါ့၊ ဒီလောက် လှုပ်ရှားနေတာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရို ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ခဏတာ ဘာမှမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။ သို့သော် စိတ်ထဲတွင်တော့ မကျေမနပ် ဖြစ်မိသည်။

ယခင်ဘဝက ဘယ်သူများလဲ သမီးလေးကို ကျစ်ဆံမြီး ကျစ်ပေး၊ ဂါဝန်လေးတွေ ဝယ်ပေးပြီး သမီးလေးအတွက် လက်စားချေဖို့ ဆယ်နှစ်ကျော် ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်တဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့တာ။

မသိစိတ်၏ တွန်းအားကြောင့် ကျန်းရိုသည် ပြန်မငြင်းဘဲ အလေးအနက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... သားလေးပါ"

"အင်း"

အမျိုးသားသည် မပီမသ ရေရွတ်လိုက်ပြီး ကျေနပ်သွားပုံရသည်။

ထို့နောက် "နောက်ရက်နည်းနည်းကြာရင် ငါ ပိုက်ဆံရှာထွက်တော့မယ်၊ နှစ်လလောက်နေမှ ပြန်လာမယ်" ဟု ရှားရှားပါးပါး ပြောလာသည်။

ကျန်းရို သူ့ကို ထပ်မော့ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသားသည် တစ်ဖက်သို့လှည့်ကာ မီးပိတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် အခန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် မှောင်မည်းသွားကာ ဘာမှမမြင်ရတော့ပေ။

မှောင်မည်းနေသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး နှုတ်ဖျားအထိ ရောက်လာသော စကားများကို ပြန်မျိုချလိုက်ရသည်။

......

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းရိုသည် လီရှောင်း၏ ပထွေးသား ဟယ်ဝမ်ဟွာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လူက ညနေပိုင်းတွင် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ လက်ထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်အချို့ ကိုင်ထားပြီး ခြံဝင်းတံခါးဝတွင်ရပ်ကာ သဘောကောင်းသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးပြနေသည်။

သူသည် လီရှောင်းထက် အသက်ကြီးသည်။ သုံးနှစ် ကျရှုံးခဲ့ပြီး ယခုနှစ်သည် စတုတ္ထမြောက်နှစ် ဖြစ်သည်။ လီရှောင်း၏ ဇာတိရွာသို့ ရောက်ဖူးသော ရဲအရာရှိကြီး ပြောပြချက်အရ ဤလူသည် နောက်ပိုင်းတွင် ဆရာအတတ်သင် တက္ကသိုလ်သို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့သော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဘွဲ့ရပြီး အလုပ်ဝင်သောအခါ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အမျိုးသမီးတစ်ဦးလိုက်လာသဖြင့် အလုပ်ရော စေ့စပ်ထားသူပါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် ရှာသမျှအလုပ်တိုင်း အဆင်မပြေဖြစ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဇာတိခရိုင်မြို့လေးသို့ ပြန်လာပြီး တက္ကစီမောင်းကာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုခဲ့ရသည်။

ထိုရဲအရာရှိကြီးက ပြောသည်မှာ ဤလူ၏ပါးစပ်မှ အမှန်တရားတစ်ခွန်းမှမထွက်ဘဲ ဟန်ဆောင်ကောင်းလွန်းသူဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ကလေးတစ်ယောက်၏ ကြီးပြင်းလာရာ ပတ်ဝန်းကျင်သည် အလွန်အရေးကြီးကြောင်းလည်း သုံးသပ်ပြခဲ့သည်။ လီရှောင်း၏အမှုကြောင့် သူသည် ကိုယ့်သားသမီး နှစ်ယောက်၏ ပညာရေးကို အထူးဂရုစိုက်လာပြီး အလုပ်များသော်လည်း အချိန်ပေးကာ ဖုန်းဆက်လေ့ရှိကြောင်း ပြောပြဖူးသည်။

ကျန်းရိုသည် ရှေ့မှ ဖြူဖြူချောချော အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်သည်။ လူတိုင်း အသားအရေ ဝါညစ်ညစ်နှင့် အာဟာရချို့တဲ့နေသော ခေတ်ကာလတွင် သူသည် ဤမျှ ဖြူစင်ကျန်းမာနေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ဘဝက အတော်လေး သက်တောင့်သက်သာရှိမည်မှာ သေချာသည်။

သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် အချိုးကျသော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း ရုပ်ရည်က သိပ်မချောလှပေ။ မျက်ရစ်မရှိသော မျက်လုံးသေးသေး၊ မျက်လုံးထောင့်က အောက်စိုက်နေပြီး မျက်လုံးအကွာအဝေး ကျဲသည်။ ပါးစပ်က အနည်းငယ် ပြဲသည်။ ရွှေရောင်ကိုင်းမျက်မှန် တပ်ဆင်ထားပြီး လူငယ်ဆန်ဆန် ဆံပင်ညှပ်ထားသဖြင့် စာတတ်ပေတတ် ပုံစံပေါက်နေသည်။

သူသည် ကောက်ရိုးဖြင့် စည်းထားသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ကျန်းရိုထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ဒါ အမေ ဒီနေ့ ရောင်းမကုန်တဲ့ ဟင်းစားတွေ၊ မင်းတို့အတွက် နည်းနည်း ယူလာပေးတာ။ အားရှောင်း ဒီရက်ပိုင်း ရန်ဖြစ်ပြီး အချုပ်ထဲ ရောက်သွားတယ်လို့ ကြားတယ်။ မင်း သူ့ကို သေချာပြောပြလိုက်ပါဦး။ အမေလည်း အသက်ကြီးပြီ၊ သူ့ကြောင့် စိတ်မပူရအောင် နေပါလို့"

ကျန်းရိုသည် သူ့ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် လက်ခုပ်တီးလိုက်မိသည်။

ရဲအရာရှိကြီး၏ သတိပေးချက်သာမရှိလျှင် ဤလူကို လူကောင်းဟု သူမ အမှန်တကယ် ထင်မှတ်မိလိမ့်မည်။

ဟယ်ဝမ်ဟွာသည် ခြံဝင်းထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး "အားရှောင်းရော" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရို - "အပြင်သွားတယ်"

အမျိုးသား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လက်လျော့လိုက်သော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပြီး "ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒါဆို ငါပြန်တော့မယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ့ကို မြင်ပြီး စိတ်ဆိုးနေဦးမယ်" ဟု ပြောကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကျန်းရိုကို သဘောကောင်းစွာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

မသိသူများကမူ ဒါကို ညီဖြစ်သူကို သည်းခံချစ်ခင်သော အစ်ကိုကောင်းတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ကျန်းရိုသည် အနာဂါတ်ခေတ်ကာလမှလာသူဖြစ်ပြီး ဝတ္ထုများနှင့် ဇာတ်လမ်းတွဲများစွာ ကြည့်ဖူးသူဖြစ်သဖြင့် စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်နှင့် ဤလူသည် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ နောင်လာမည့် အွန်လိုင်းဝတ္ထုများထဲမှ ဟန်ဆောင်ကောင်းသော ဇာတ်ရံမိန်းကလေးများနှင့် တူနေသည်။

ရောင်းမကုန်တဲ့ ဟင်းတွေ နည်းနည်းယူလာပေးတယ် ဆိုတာ ဘာသဘောလဲ။ ရန်ဖြစ်ပြီး အချုပ်ထဲ ရောက်သွားတယ်၊ အမေ အသက်ကြီးပြီ ဆိုတာကရော။ သူ့ကို မြင်ရင် စိတ်ဆိုးနေဦးမယ် ဆိုတာကရော။

နေရာတိုင်းတွင် လီရှောင်းကို နှိမ့်ချနေပြီး နေရာတိုင်းတွင် မိမိ၏လိမ္မာမှုကို ကြွားလုံးထုတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

စကားပြောတတ်လွန်းသဖြင့် လီရှောင်း၏မိခင်ကို ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ခြင်းမှာ မဆန်းပေ။

.....

ဟယ်ဝမ်ဟွာ အဝေးသို့ ရောက်သွားသောအခါ ကျန်းရိုသည် သူယူလာသော ဟင်းများကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ညှိုးနွမ်းနေသော မုန်ညင်းဖြူနှင့် ဟင်းနုနွယ်ရွက်များ ဖြစ်သည်။ ခေါင်းမော့လိုက်သောအခါ အခြားတစ်ဖက်မှ ပြန်လာသော လီရှောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့လက်ထဲတွင်လည်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ၊ နံရိုးနှစ်ချောင်း၊ ဝက်လက်နှစ်ချောင်းနှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ ကိုင်ထားသည်။

သူသည် အဝေးသို့ ရောက်သွားသော ကျောပြင်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကြည့်နေပြီး ကျန်းရိုဘက်သို့ လှည့်ကာ "သူ ဘာလာလုပ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

အသံက အေးစက်နေပြီး မနှစ်သက်ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။

ကျန်းရိုသည် လက်ထဲမှ ဟင်းများကို ပြလိုက်ပြီး ဟယ်ဝမ်ဟွာ ပြောသွားသော စကားများကို ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

ရဲတပ်ဖွဲ့သင်တန်းကျောင်း တက်ခဲ့ဖူးပြီး မှတ်ဉာဏ်လေ့ကျင့်မှုများ လုပ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် တစ်လုံးမကျန် ပြန်ပြောပြနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။

အမျိုးသားသည် နားထောင်ပြီးနောက် အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်သည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်သေးသော အမူအရာများ ပေါ်လာပြီး ထိုကဲ့သို့သော သေးသိမ်သည့် နည်းလမ်းများကို ဂရုမစိုက်ကြောင်း ပြသနေသည်။

သူသည် ကျန်းရိုကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ပြီး "နောက်ဆို သူ့ကို ဝေးဝေးက ရှောင်" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

ကျန်းရို ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုပေ။

.....

ညစာ စားပြီးနောက် လီရှောင်းသည် အခန်းထဲတွင် ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းနေသည်။ ကျန်းရိုက ကလေးအင်္ကျီ ညှပ်ပြီးပြီဖြစ်သဖြင့် ချုပ်ရုံသာ ကျန်တော့သည်။

သူမ အင်္ကျီချုပ်နေစဉ် လီရှောင်းသည် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို ဆာလာအိတ်ထဲသို့ ထည့်နေသည်။

ကျန်းရို အကြိမ်ကြိမ် လှမ်းကြည့်ပြီးနောက် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဘယ်တော့ သွားမှာလဲ"

"သန်ဘက်ခါ"

ကျန်းရို ကြားသောအခါ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ တုံ့ဆိုင်းနေမိသည်။ "ပြီးခဲ့တဲ့ရက်က ကျွန်မမောင် ပြန်သွားပြီး တိုင်ပြောလိုက်မှာ သေချာတယ်၊ ကျွန်မအမေ လာမှာကို စိုးရိမ်လို့"

အမျိုးသား၏ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားပြီး သူမဘက်သို့ လှည့်ကြည့်သည်။ ကျန်းရိုသည် သူ အထင်လွဲသွားမည် စိုးသဖြင့် ဗိုက်ကိုပွေ့ကာ အမြန်ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ကလေး လန့်သွားမှာ စိုးလို့ပါ"

သူ့ကို မခွဲချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။

အမျိုးသားသည် သူမ၏လက်မှတစ်ဆင့် ဗိုက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ မူလက အေးစက်စွာ ပြောမလို့ ရှိသော်လည်း အကြည့်များ နူးညံ့သွားပြီး "သူ လာရဲမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ပြန်လှည့်ပြီး ပစ္စည်းများ ဆက်သိမ်းနေလေသည်။

"ကောင်းပါပြီ"

ကျန်းရို နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။

.....

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် အမျိုးသား ထွက်သွားပြီး ညနေပိုင်းမှ ပြန်ရောက်လာသည်။ ပစ္စည်းများ အပြည့်တင်ထားသော စက်ဘီးအစုတ် တစ်စီးကို စီးလာသည်။ ပစ္စည်းများကို ဧည့်ခန်းထဲ ချထားပြီး စက်ဘီးသွားပြန်အပ်သည်။

ကျန်းရို အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်၊ အာလူး၊ ဆီ၊ အသားနှင့် အထည်စများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပိုက်ဆံ ဘယ်ကရပြီး ဒီလောက်အများကြီး ဝယ်လာမှန်း မသိပေ။

လီရှောင်း မကြာမီ ပြန်ရောက်လာပြီး ပစ္စည်းများကို မီးဖိုချောင် ဗီရိုထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် "မင်းအမေ လာမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ငါ မနက်ဖြန်မနက် သွားမယ်။ ကိစ္စရှိရင် ဘေးအိမ်က အဒေါ်ဝမ်ကို သွားပြော" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ခဏနားပြီးနောက် "ရောက်ရင် ဖုန်းဆက်မယ်၊ မွေးခါနီးရင် ပြန်လာခဲ့မယ်၊ အိမ်မှာ ဂရုစိုက်နေ" ဟု ဆက်ပြောသည်။

"ကောင်းပါပြီ"

ညစာစားချိန်တွင် ကျန်းရို စဉ်းစားပြီးနောက် သူ့ကို သတိပေးလိုက်သည်။ "ဟိုလေ... အပြင်မှာ ဂရုစိုက်နော်၊ အပြင်မှာ လူလိမ်တွေ များတယ်လို့ ကြားတယ်၊ တခုခုမှားနေရင် ပြေးနော်"

ကျန်းရိုသည် သူ သူခိုးဂူထဲ ဝင်တော့မည်ကိုသိပါလျက်နှင့် မတားဆီးခဲ့သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် မသန့်မရှင်း ဖြစ်နေမိသည်။

ထို့ကြောင့် အားနာစိတ်ဖြင့် ထမင်းစားပြီးနောက် သူဝယ်လာသော ဂျုံမှုန့်တချို့ကို နယ်ပြီး မုန့်လုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူဝယ်လာသော အသား၊ ဆီနှင့် အိမ်ရှိ ငရုတ်သီးများကို အသုံးပြုကာ ငရုတ်သီးဆီ နှစ်ပုလင်း လုပ်ပေးလိုက်သည်။

သူမ၏ အမေသည် X ပြည်နယ်သူ ဖြစ်သဖြင့် မုန့်နှင့် ငရုတ်သီးဆီ လုပ်ရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သည်။

ကျန်းရို လုပ်ကိုင်နေစဉ် အမျိုးသားသည် မီးဖိုပေါက်ရှေ့တွင်ထိုင်ကာ မီးကြည့်ပေးနေသည်။

တောက်ပသော မီးရောင်သည် သူ၏ ချောမောခန့်ညားသော မျက်နှာကို လင်းလက်စေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးကို နူးညံ့သိမ်မွေ့သွားစေသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း နွေးထွေးသော ခံစားမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၆)

လုပ်ပြီးသား ငရုတ်သီးဆီကို သစ်တော်သီးစည်သွပ်ဘူး အဟောင်းထဲတွင် ထည့်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော သစ်တော်သီးစည်သွပ်ဘူးများကို ကျန်းရို ငယ်စဉ်က စားခဲ့ဖူးသည်။ တစ်ချိန်က နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်နှင့် အခြားပွဲတော်များတွင် လက်ဆောင်ပေးရန် ခေတ်စားခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကာ စူပါမားကတ်များတွင်ပင် မရောင်းချတော့ပေ။

တစ်ချက်မြင်လိုက်ရုံဖြင့် အတိတ်က ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှုကို ပြန်လည်ခံစားလိုက်ရသည်။

ငရုတ်သီးဆီအိုးက ပူနေသေးသဖြင့် ကျန်းရိုသည် အဖုံးမပိတ်ဘဲ ဗီရိုထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ နယ်ထားသော ဂျုံမှုန့်တုံးကိုတော့ ရေတွင်းထဲတွင် ချိတ်ဆွဲထားလိုက်ပြီး မနက်ဖြန်မနက် စောစောထကာ သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးရန် စီစဉ်ထားသည်။

အမျိုးသားသည် အစမှအဆုံး စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ကျန်းရို၏နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလိုက်သည်။

သို့သော် ကျန်းရို ပြုလုပ်နေသည်များက သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးနေခြင်းဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူ ကောင်းစွာ သိရှိနေသည်။

နှစ်ယောက်သား အခန်းထဲသို့ ရောက်ပြီး အိပ်ရာဝင်လိုက်သည်။ အချိန်က အနည်းငယ် နောက်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းရို ပုံမှန် အိပ်ချိန်ထက် ကျော်လွန်နေပြီဖြစ်သဖြင့် လှဲချလိုက်သည်နှင့် မကြာမီ သူမ၏ အသက်ရှူသံများ ပုံမှန်ဖြစ်သွားသည်။

လီရှောင်းမှာမူ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် ဟိုလှိမ့်ဒီလှိမ့် ဖြစ်နေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းရိုဘက်သို့ မျက်နှာမူလိုက်သည်။ လရောင်က သူ၏ကျောဘက်မှ ဝင်ရောက်နေသဖြင့် သူ၏နေရာမှ ကြည့်လျှင် အမျိုးသမီး၏ ကျောပြင်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နေရသည်။ ကျောပေးထားသဖြင့် အမျိုးသမီး၏ ဗိုက်ကို မမြင်ရသော်လည်း ခါးအောက်ပိုင်းတွင် စောင်တစ်ပိုင်း ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ သို့သော် အပူဒဏ်ကြောင့် ထင်သည်၊ သူမ၏လက်က စောင်ကို အောက်သို့ မသိမသာ ဆွဲချနေလေသည်။

သူသည် လက်မောင်းကို ခေါင်းအုံးပြီး အနည်းငယ် မြင့်မားသော နေရာမှ ကြည့်လိုက်ရာ ပိုမိုမြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်နေသော သူမ၏ မျက်နှာကို မြင်ရသလို ဖြူဖွေးသွယ်လျသော ညာဘက်လက်တွင် ယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားသည်ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။

အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ လီရှောင်းသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ လုံးဝန်းနေသော ဗိုက်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ စိတ်ချင်းဆက်နွယ်နေ၍လား မသိ၊ ဗိုက်ထဲမှ ကလေးငယ်က အသာအယာ ကန်လိုက်လေသည်။

သေးငယ်သော အထိအတွေ့လေးကြောင့် နှလုံးသားမာကျောတတ်သော အမျိုးသားသည် ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားသည်။

သူ ကြက်သေသေနေမိပြီး အမျိုးသမီး၏ ညည်းညူသံသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရမှသာ လူမိသွားသော သူခိုးကဲ့သို့ လက်ကို အမြန်ပြန်ရုတ်လိုက်သည်။ သို့သော် လက်ပြန်ရုတ်လိုက်ချိန်တွင် ကျန်းရို၏ ဗိုက်ပေါ်မှ စောင်ကို အထက်သို့ ဆွဲတင်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ မေးစေ့အထိ ဖုံးအုပ်ပေးလိုက်သည်။

အိပ်ပျော်နေသော ကျန်းရိုသည် ပူအိုက်သည်ဟု ခံစားရ၍ ထင်သည်၊ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လက်ကို မြှောက်ပြီး စောင်ကို ပြန်ဖိချရန် ပြုလုပ်သည်။

အမျိုးသားက ခွင့်မပြုဘဲ ပို၍ပင် အထက်သို့ ဆွဲတင်လိုက်သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူ၏ အသိစိတ်က လမ်းညွှန်မှုကြောင့် ကျန်းရို၏ လက်ထဲမှ ယပ်တောင်ကို ဆွဲယူလိုက်ပြီး လက်ကို မြှောက်ကာ လေယပ်ပေးလိုက်လေသည်။

အေးမြသော လေပြည်လေးကြောင့် ကျန်းရို၏ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားမှုများ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြေလျော့သွားပြီး ဆက်လက် ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုတော့ပေ။

.....

နောက်တစ်နေ့ မိုးမလင်းမီတွင် လီရှောင်း နိုးလာသည်။ သူ နိုးလာသောအခါ ကျန်းရိုလည်း လိုက်နိုးလာသည်။ မနေ့ညက နယ်ထားသော ဂျုံမှုန့်နှင့် အစာသွပ်ရန် ပြင်ဆင်ထားသည်များကို သူမ သတိရနေသေးသည်။ လီရှောင်း မျက်နှာသစ်နေစဉ် သူမသည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ ပေါက်စီနှင့် မန်ထိုများကို ပေါင်းအိုးထဲ ထည့်ပေါင်းလိုက်သည်။

အသားပေါက်စီက ကြာကြာအထားမခံသဖြင့် ကျန်းရို နည်းနည်းသာ လုပ်လိုက်သည်။ မန်ထိုကတော့ နှစ်ရက်လောက် ခံသဖြင့် သူနှင့်အတူ ခရီးသွားမည့်သူများပါ စားနိုင်ရန် အလုံး ၂၀ ကျော် ပေါင်းလိုက်သည်။

အိမ်တွင် ဒယ်အိုးနှစ်လုံး ရှိသည်။ တစ်လုံးတွင် ပေါက်စီနှင့် မန်ထို ပေါင်းပြီး ကျန်တစ်လုံးတွင် ခေါက်ဆွဲပြုတ်သည်။

ခေါက်ဆွဲကို ကျန်နေသော ဂျုံမှုန့်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အပြားလိုက် လှီးပြီး ရေနွေးအိုးထဲ ထည့်ပြုတ်ကာ ကြက်ဥလေးလုံး ထည့်လိုက်သည်။ ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် နှမ်းဆီလည်း ထည့်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံး ပန်းကန်ထဲ ထည့်ခါနီးတွင် မနေ့ညက လုပ်ထားသော ငရုတ်သီးဆီ နှစ်ဇွန်း ထည့်လိုက်သည်။

ခေါက်ဆွဲရသောအခါ လီရှောင်းလည်း မျက်နှာသစ်ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုသည် သူ့အတွက် ဟင်းရည်ပန်းကန်လုံးအကြီးကြီးဖြင့် ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲ ပြင်ဆင်ပေးပြီး မီးဖိုခုံပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။

သူ သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးရောင်အောက်တွင် အမျိုးသမီးသည် ခေါင်းငုံ့ကာ အခြားအိုးတစ်လုံး၏ အဖုံးကို ဖွင့်နေသည်။ ဆံပင်စများက ပါးပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေပြီး ဖြူဖွေးသော ရေနွေးငွေ့များက သူမ၏မျက်နှာကို ဝါးတားတား ဖြစ်စေသော်လည်း နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသွင်အပြင်ကို ပေါ်လွင်စေသည်။

သူ နှုတ်ခမ်းကို ဖိလိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးကြီးကိုကိုင်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

ကျန်းရိုသည် ပေါက်စီများ ကျက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီကို မြင်သောအခါ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ မျက်နှာသစ်ဇလုံနှင့် သွားတိုက်တံကို ယူကာ မျက်နှာသစ်ရန် ထွက်သွားလိုက်သည်။ အစက ခေါက်ဆွဲများ အိုးထဲတွင် ကြာသွားလျှင် ပွသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူမ မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ခေါက်ဆွဲစားနေစဉ် ခြံဝင်းထဲမှ တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

ဧည့်ခန်းထဲမှ လီရှောင်းသည် ပန်းကန်လုံးကို ကိုင်လျက် တံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်သည်။ လာသူမှာ ကျူးချန် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပြီး ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ခရီးဝေးသွားရမည် ဖြစ်သဖြင့် ကျူးချန်သည် သူ၏ အကောင်းဆုံး အဝတ်အစားဖြစ်သော အပြာရောင် အစင်းကြား ကော်လာခေါက် လက်တိုအင်္ကျီနှင့် စစ်သုံးဘောင်းဘီ အစိမ်းရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ပခုံးပေါ်တွင် ဆာလာအိတ်တစ်လုံးထမ်းထားပြီး အနည်းငယ် လေးလံပုံရသဖြင့် ခါးကို အနည်းငယ် ကိုင်းထားရသည်။

ကျူးချန် မော့ကြည့်ပြီး လီရှောင်းကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ အမျိုးသား၏လက်ထဲတွင် ပန်းကန်လုံးကိုင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့သြသွားမိသည်။ သူ ထမင်းချက်စားရန် စိတ်ကူးရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ပေ။

လီရှောင်းလည်း ဘာမှ မစားရသေးဘူးထင်ပြီး ဘူတာရုံနားသွားကာ ပေါက်စီဝယ်စားရန် စောစောစီးစီး လာခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။

မသေချာသဖြင့် "ရှောင်းကော... သွားကြမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီရှောင်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "ငါ စားပြီးရင် သွားမယ်၊ ဝင်ခဲ့လေ" ဟု တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျူးချန် ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ သူ့နောက်မှလိုက်ကာ ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ခု ထူးခြားနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်ပြီး အံ့သြတကြီး ဖြစ်သွားသည်။ သန့်ရှင်းကျယ်ဝန်းနေသော ခြံဝင်းကို ကြည့်ပြီး အိမ်မှားဝင်မိသလားဟုပင် ထင်မှတ်သွားမိသည်။ ဧည့်ခန်းထဲရောက်ပြီး ဆာလာအိတ် ချလိုက်သည့်တိုင် အံ့သြမှု မပြေပျောက်သေးပေ။

ဒါတင်မကသေး၊ ကျန်းရို မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပို၍ပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ သူ့အမြင်တွင် ကျန်းရိုသည် လီရှောင်းကို အလွန်ကြောက်ရွံ့ပြီး အိမ်တစ်အိမ်တည်း အတူနေလျှင်တောင် အဝေးဆုံးသို့ ရှောင်နေတတ်သူဖြစ်သည်။

လီရှောင်းက သူလိုပဲ ခရီးထွက်ရမှာမို့ စောစောထတာ ဟုတ်ပါပြီ။ ကျန်းရိုကလည်း ထလာတယ်တဲ့လား။

သို့သော် သူ့ကို အံ့သြသွားစေသည်မှာ ကျန်းရိုက သူ့ကို မြင်သောအခါ ပြုံးပြလိုက်ပြီး ပန်းကန်လုံးကိုချကာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ မန်ထို၊ ပေါက်စီတစ်ပန်းကန်နှင့် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ရည်တစ်ခွက် ယူလာပေးကာ "ဒီလောက်စောစော ထလာတာ ဘာမှ စားရသေးဘူး မဟုတ်လား။ ခေါက်ဆွဲ ကုန်သွားလို့ မန်ထိုနဲ့ ပေါက်စီပဲစားပြီး ဗိုက်ဖြည့်ထားလိုက်နော်" ဟု ပြောလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျူးချန်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

ကျန်းရိုသည် သူ စိုက်ကြည့်နေသဖြင့် နေရခက်လာကာ ပန်းကန်လုံးကိုကိုင်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

ကျူးချန်၏အကြည့်က လီရှောင်းထံသို့ ရောက်သွားသည်။ လီရှောင်းကမူ တည်ငြိမ်နေပြီး ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ကိုင်ကာ စားပွဲကြီးဆီသို့ သွားလိုက်ပြီး "စားလေ" ဟု အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း အသားပေါက်စီတစ်လုံးကို ယူစားလိုက်သည်။

ကျူးချန်သည် စူးစမ်းချင်စိတ်ကိုမြိုသိပ်ကာ သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ မန်ထိုနှင့် ပေါက်စီနံ့လေး မွှေးနေသဖြင့် ဗိုက်ပိုဆာလာကာ မေးချင်သောစကားများကို မမေးတော့ဘဲ လက်လှမ်းကာ ပေါက်စီတစ်လုံး ယူစားလိုက်သည်။

မီးဖိုမှ ချခါစ ပေါက်စီသည် အလွန်နူးညံ့ပြီး ညှစ်လိုက်သည်နှင့် ချိုင့်ဝင်သွားသည်။ အနည်းငယ် ပူနေသေးသဖြင့် ကျူးချန်သည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဟိုပြောင်းဒီပြောင်း လုပ်ပြီး အခွင့်ကောင်းယူကာ ကိုက်ချလိုက်သည်။ တစ်ကိုက်တည်းနှင့် အစာသွပ်ထားသည်ကို ထိသွားပြီး အရသာရှိသော ဟင်းရည်များ စီးကျလာကာ လျှာကို ပူသွားစေသော်လည်း အရသာကောင်းလွန်းသဖြင့် ပြန်မထွေးထုတ်နိုင်ပေ။

သူ့ဦးလေး လက်ရာနှင့်ပင် မတိမ်းမယိမ်း ရှိလှသည်။

ကျူးချန်သည် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ရည်ကို မော့သောက်လိုက်ရာ အရသာ အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည် လီရှောင်းနှင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက အတူကြီးပြင်းလာသူဖြစ်သဖြင့် ဒါ လီရှောင်း၏လက်ရာမဟုတ်မှန်း ကောင်းစွာသိသည်။

ဒါဆို ကျန်းရိုလက်ရာပဲ ဖြစ်ရမယ်။

စိတ်ထဲတွင် အံ့သြမှင်သက်သွားမိသည်။ ကျန်းရိုတွင် ဤကဲ့သို့သော အရည်အချင်းရှိမှန်း လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။ လီရှောင်းကို ကျန်းရို အပိုင်ဖမ်းလိုက်တာ လီရှောင်း နစ်နာသွားတယ်လို့ သူ အမြဲတမ်း ထင်ခဲ့တာ။ အခုကြည့်ရတာ သိပ်မဆိုးလှပါဘူး။

သူနဲ့တော့ ကွာပါ့။ မနက်က သူ အိမ်ကထွက်လာတုန်းက မိဘတွေ မနိုးကြသေးဘူး။ မေ့ကျီတို့အိမ်က တင်တောင်းငွေ အများကြီး တောင်းလိုက်ကတည်းက သူ့အမေ စိတ်ပျက်သွားပြီး မြို့သူချွေးမ ယူတာထက်တောင် ဈေးကြီးသေးတယ်လို့ မြင်နေတာ။ ဒီတစ်ခါ ပိုက်ဆံရှာထွက်တာကလည်း နှစ်ကုန်ရင် မင်္ဂလာဆောင်ဖို့အတွက်ဆိုတာသိလို့ သူ့အမေက မနေ့ည ၇ နာရီကတည်းက အိပ်သွားတာ။ မနက်ကျတော့လည်း သူတစ်ယောက်တည်း ထွက်လာခဲ့ရတယ်။

စိတ်ထဲတွင် တမျိုးကြီး ဖြစ်သွားသည်။ ငယ်ငယ်တုန်းက ကျောင်းတက်ရင် သူက ဘယ်လောက်စောစောထထ စားစရာသောက်စရာ အဆင်သင့်ရှိတတ်ပေမယ့် လီရှောင်းကတော့ အမြဲတမ်း ဗိုက်ဆာနေတတ်တာ။

အခုကျတော့ နေရာချင်း လဲသွားသလို ခံစားနေရတယ်။

လီရှောင်း ခေါက်ဆွဲစားပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ကျန်းရိုသည် မီးဖိုပေါက်ရှေ့တွင်ထိုင်ကာ ခေါက်ဆွဲစားနေသည်။ လီရှောင်း ပန်းကန်လုံး ချလိုက်သောအခါ မီးဖိုခုံပေါ်တွင် မန်ထိုနှင့် ပေါက်စီများကို သန့်ရှင်းသော ပိတ်ပါးစဖြင့် ထုပ်ပိုးထားပြီး အပြင်ဘက်တွင် သတင်းစာစက္ကူ နှစ်ရွက်ဖြင့် ထပ်ပတ်ကာ သိုးမွေးကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဘေးနားတွင် အဖုံးပိတ်ထားသော ငရုတ်သီးဆီ နှစ်ဘူးလည်းရှိသည်။

လီရှောင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အိတ်ကပ်ထဲမှ ပိုက်ဆံတစ်ထပ်ကို ထုတ်ကာ မီးဖိုခုံပေါ် တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အောက်တွင် ထိုင်နေသော ကျန်းရိုကို "ငါ ဟိုရောက်ရင် ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်။ ဒီပိုက်ဆံ မင်း သုံးဖို့ထားလိုက်၊ ချွေတာမနေနဲ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းမောင်ကိုတော့ မပေးနဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒီနေရာရောက်တော့ မျက်နှာထား ချက်ချင်း အေးစက်သွားပြီး မျက်ဝန်းများ နက်မှောင်သွားကာ "မင်း သူ့ကို ပိုက်ဆံထပ်ပေးရင် ငါ သူ့ခြေထောက်ကို ရိုက်ချိုးပစ်မယ်" ဟု ဆက်ပြောသည်။

အသံကလည်း အေးစက်နေပြီး နောက်ပြောင်နေသည့်ပုံ လုံးဝမပေါက်ပေ။

"သူမ" ၏ မောင်ဖြစ်သူကို ထောက်ပံ့တတ်သော အကျင့်ကို မည်မျှမုန်းတီးကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။

ကျန်းရို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အမြန်ကတိပေးလိုက်သည်။ "မပေးပါဘူး၊ နောက်ဆို ဟိုဘက်နဲ့ အဆက်အသွယ် မလုပ်တော့ပါဘူး"

အမျိုးသား၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပြီး "အင်း" ဟု တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ စဉ်းစားပြီးနောက် "ငါ ၉ လပိုင်းကျရင် ပြန်လာမယ်။ ကိစ္စရှိရင် ဘေးအိမ်ကို သွားပြော၊ ငါ မှာခဲ့ပြီးပြီ" ဟု ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူ့ကို လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှင်လည်း အပြင်မှာ ဂရုစိုက်နော်၊ အပြင်မှာ လူဆိုးတွေများတယ်၊ ရှင်... ပိုပြီး သတိထားဦး"

အမျိုးသားက ရယ်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သော ပုံစံဖြင့် "ရပါပြီ၊ လျှောက်တွေးမနေပါနဲ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မန်ထို၊ ပေါက်စီနှင့် ငရုတ်သီးဆီဘူးများကိုယူကာ ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ကျန်းရိုသည် သူ၏ ဂရုမစိုက်သော ပုံစံကိုကြည့်ပြီး စိတ်ထဲတွင် ပို၍ အားနာမိသွားသည်။ ဒီရက်ပိုင်း အတူနေထိုင်ရသလောက် လီရှောင်းသည် သူမအပေါ် မဆိုးပေ။

ထိုသို့ တွေးမိပြီး ခေါက်ဆွဲလည်း ဆက်မစားနိုင်တော့ဘဲ ထရပ်ကာ အပြင်သို့ လိုက်ပို့လိုက်သည်။ အမျိုးသားသည် ပေါက်စီ၊ မန်ထိုနှင့် ငရုတ်သီးဆီဘူးများကို ဆာလာအိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ပြီး ကျူးချန်နှင့်အတူ ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ကျန်းရိုသည် နောက်မှလိုက်ကာ ခြံဝင်းတံခါးဝအထိ ပို့ပေးလိုက်သည်။

ခြံဝင်းအပြင်သို့ ရောက်သောအခါ အမျိုးသားက နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျူးချန်က ကျန်းရိုကို ပြုံးပြပြီး "မရီး... မပို့ပါနဲ့တော့၊ ကျွန်တော်တို့ အမြန်ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လီရှောင်းကို စိတ်မကောင်းစွာ ကြည့်ကာ ထပ်မံမှာကြားလိုက်သည်။ "ရှင် အပြင်ရောက်ရင် သေချာဂရုစိုက်နော်၊ အရှုံးခံရရင်လည်း စိတ်မလိုက်နဲ့၊ တကယ် မဖြစ်တော့ရင် စောစော ပြန်လာခဲ့"

လီရှောင်းနှင့် ကျူးချန်တို့၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ခွဲခွာရမှာ စိုးရိမ်နေသော ပုံစံအဖြစ် မြင်နေရသည်။

လီရှောင်း သူမကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းပါးကို တွန့်ကာ "ရပြီ၊ ပြန်ဝင်တော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လှည့်ထွက်ပြီး ခြေလှမ်းကျဲဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကျူးချန်လည်း နောက်မှ လိုက်သွားသည်။

ဘယ်ညာတစ်ဖက်စီတွင် ဆာလာအိတ်ကိုယ်စီ လွယ်ထားကြသော်လည်း သူကတော့ မော်ဒယ်လျှောက်လမ်းတွင် လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဘေးနားမှ ကျူးချန်ကတော့ အဘိုးကြီးတစ်ယောက်နှင့် တူနေသည်။

ကျူးချန်သည် ကျန်းရိုကို လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ အဝေးသို့ ရောက်သောအခါ နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းရို ရှိနေသေးသည်ကို တွေ့သဖြင့် ဘေးနားရှိ လီရှောင်းကို "မရီး ကြည့်နေတုန်းပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်း၏ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားပြီး နောက်လှည့်ကြည့်ချင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက် စိတ်မရှည်သလို ညည်းညူလိုက်သည်။ "မိန်းမတွေက ရှုပ်ကိုရှုပ်တယ်"

ကျူးချန်က ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး ဘာမှန်း နားမလည်သော်လည်း အားကျစွာဖြင့် "နောက်ဆို မေ့ကျီလည်း မရီးလိုမျိုး ဖြစ်လာရင် ကောင်းမှာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှေ့မှ လျှောက်နေသော အမျိုးသားသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မသိမသာ ကော့တက်သွားသည်။

သို့သော် ကျူးချန် အမှီလိုက်လာသောအခါ ချက်ချင်းပြန်ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ဆက်သွားလေသည်။

.....

လူများ ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းရိုသည် မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်လာပြီး ခေါက်ဆွဲဆက်စားသည်။ စားရင်းနှင့် ပိုက်ဆံများကို ရေတွက်ကြည့်ရာ ယွမ် ၃၀၀ တိတိ ရှိသည်။

အိမ်တွင် ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်တို့ အပြည့်ရှိနေသဖြင့် ဤ ယွမ် ၃၀၀ သည် သူမအတွက် အကြာကြီး အသုံးခံမည် ဖြစ်သည်။

လီရှောင်းက စကားနည်းသူဖြစ်သော်လည်း လူတစ်ယောက် လျော့သွားသဖြင့် အိမ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ကျန်းရိုသည် အလိုက်အထိုက်နေတတ်သူဖြစ်သဖြင့် မကြာမီ အသားကျသွားသည်။

နောက်ရက်များတွင် သူမသည် အိမ်ထဲ၌သာနေပြီး ကလေးအင်္ကျီချုပ်ခြင်း၊ ယောဂကျင့်ခြင်း၊ သန္ဓေသားပညာပေးခြင်းနှင့် ကိုယ့်အတွက် စားစရာကောင်းကောင်းများ လုပ်စားခြင်းတို့ဖြင့် အချိန်ကုန်ဆုံးစေသည်။

သုံးရက်ကြာပြီးနောက် ဘေးအိမ်မှ အဒေါ်ဝမ်က လီရှောင်း ဖုန်းဆက်လာကြောင်း လာပြောလေသည်။

***