အခန်း (၂၅-၂၇)

အခန်း (၂၅)

ဇန်နဝါရီလအစောပိုင်းတွင် ကျောင်းများ ပိတ်ကြလေပြီ။

လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းကမှ သမီးဖြစ်သူကို အလကားကျွေးမွေးထားရသည်ဟု ညည်းတွားနေသော အဒေါ်ဝမ်သည် ယခုရက်ပိုင်းတွင် သမီးအိမ်ပြန်လာတော့မည်ဟု ရေရွတ်ရင်း အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေလေသည်။

နေ့တိုင်း အိမ်ထဲမှာနေရတာ ပျင်းနေလို့လား မသိ။ အန်းအန်းက နေ့တိုင်း အပြင်ထွက်ချင်နေသည်။ အခုဆိုရင် ကျန်းရိုက ဘေးအိမ်ကို ခေါ်သွားရုံနှင့် မကျေနပ်တော့ဘဲ လမ်းတစ်ဖက်ခြမ်းကို လှမ်းကြည့်ပြီး ပိုဝေးတဲ့ နေရာကို သွားချင်နေသည်။

ထို့ကြောင့် ဒီနေ့တွင် ကျန်းရိုက အန်းအန်းကို ခေါ်ပြီး ကျိုးကျန့်အိမ်သို့ အလည်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဒီရက်ပိုင်း ရာသီဥတုက အတော်အေးလာပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက နှင်းကျခဲ့သေးသည်။ လမ်းပေါ်တွင် နှင်းရှင်းထားသူများ ရှိသဖြင့် လမ်းမချောသော်လည်း လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် နှင်းဖြူဖြူထူထူများ ပုံထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ တချို့နေရာများတွင် ကလေးခြေရာများကို တွေ့ရသည်။ ကလေးတွေက လမ်းမကြီးပေါ် မလျှောက်ဘဲ ဆော့ချင်လို့ နင်းထားတာ ဖြစ်မည်။

အပြင်မထွက်ခင် ကျန်းရိုက ကလေးကို အနွေးထည်အထူကြီး ဝတ်ပေးပြီး ဝါဂွမ်းစောင်အသေးလေးနှင့် ထပ်ပတ်လိုက်သည်။ ခေါင်းပေါ်တွင် ပန်းရောင်သိုးမွေးဦးထုပ် ဆောင်းပေးထားသည်။ ဦးထုပ်က နည်းနည်း ကြီးနေသည်။ လီရှောင်း မြို့ပေါ်ကုန်တိုက်ကနေ ဝယ်လာပေးတာ။ လက်အိတ်သေးသေးလေး တစ်စုံလည်း ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကလေးက လက်အိတ်ဝတ်ရတာ မကြိုက်ဘူး။ ဆောင်းတွင်းဆိုတော့ အဝတ်အစားတွေ အများကြီး ဝတ်ထားရလို့ လက်နှစ်ဖက်က အင်္ကျီလက်ထဲ ရောက်နေပြီး ဝတ်လို့လည်း မရတော့ဘူး။

ဒီလောက် ဝတ်ထားလိုက်တော့ နည်းနည်း များသွားပြီ။ နှစ်လကျော်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ကလေးဆိုပေမယ့် ချီရတာ ကျန်းရို အတော်မောသွားသည်။ တော်သေးတာက အိမ်ကနေ ကျိုးကျန့်အိမ်ကို သွားတာ သိပ်မဝေးဘူး။ လမ်းနှစ်လမ်းလောက် ဖြတ်လိုက်ရင် ရောက်ပြီ။

ကောင်မလေးက သူမရင်ခွင်ထဲမှာမို့ ဘာမှ သိပ်မမြင်ရပေမယ့် ဉာဏ်ကောင်းတယ်။ အပြင်ထွက်လာမှန်း သိလို့ လည်ပင်းကို အစွမ်းကုန်ဆန့်ပြီး အပြင်ကို လှမ်းကြည့်နေတယ်။

အိမ်မှာ လီရှောင်း လုပ်ပေးထားတဲ့ တွန်းလှည်းရှိပေမယ့် ခေတ်မီတွန်းလှည်းတွေလို လေကာမှန် မပါဘူး။ လေတိုက်ရင် ကလေးဖျားမှာ စိုးလို့။ ပြီးတော့ လမ်းတွေကလည်း သိပ်မကောင်းဘူးလေ။

ကျန်းရိုက အလျင်မလိုပါဘူး။ လမ်းမှာ စိတ်ဝင်စားစရာတွေ့ရင် ရပ်ပြီး ကြည့်တယ်။ ကလေးကို ချီထားတဲ့ ပုံစံပြောင်းပြီး လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။

ဥပမာ - စားသောက်ဆိုင်ရှေ့ ဖြတ်သွားတုန်း တံခါးဝမှာ ခွေးဝါကြီးတစ်ကောင် ချည်ထားတာ တွေ့တော့ ကလေးကို နည်းနည်း မြှောက်ပြလိုက်တယ်။

"ဒါ ခွေးလေးလေ... ခွေးက ဘယ်လို အော်လဲ။ ဝုတ် ဝုတ်"

ကောင်မလေးက မျက်လုံးနက်နက် ဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေ ပြူးပြီး ကြည့်နေတယ်။ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးပေါ်မှာ အံ့ဩနေတဲ့ ပုံစံလေးနဲ့။

မြေကြီးပေါ် ဝပ်နေတဲ့ ခွေးဝါကြီးက သားအမိနှစ်ယောက်ကို မော့ကြည့်ပြီး ပျင်းသွားလို့လား မသိဘူး။ ပြန်ဝပ်နေလိုက်တယ်။

ကျန်းရိုက ကလေးချီပြီး ထွက်သွားတော့ ကလေးက မလိုက်ချင်ဘူး။ ခေါင်းကို လှည့်ပြီး နောက်ပြန် ကြည့်နေတယ်။ ပါးစပ်ကလည်း "အာ... အာ..." နဲ့ အော်နေသေးတယ်။

'မေမေ... သမီး ကြည့်ချင်သေးတယ်' လို့ ပြောနေသလိုပဲ။

ကျန်းရို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်ချီသွားလိုက်သည်။

ကျိုးကျန့်အိမ် ခြံစည်းရိုးက နိမ့်နိမ့်လေး။ ကျန်းရို ရောက်သွားတော့ သုံးနှစ်အရွယ် ကျိုးဟုန်နဲ့ ကလေးတစ်သိုက် ခြံထဲမှာ နှင်းလူ လုပ်နေကြတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကလေးတွေက ရွယ်တူတွေ။ ပါးတွေ၊ လက်တွေ အေးခဲပြီး နီရဲနေတာတောင် ဂရုမစိုက်ဘဲ နှင်းတွေနဲ့ ဆော့နေကြတယ်။ အင်္ကျီလက်တွေ၊ ဒူးခေါင်းတွေ စိုရွှဲနေပြီ။

မိဘတွေကတော့ တံခါးဝမှာထိုင်ပြီး နေကြာစေ့စားရင်း စကားပြောနေကြတယ်။ ကလေးတွေကို တစ်ချက်တောင် လှည့်မကြည့်ဘူး။

နောက်ဆုံးတော့ မျက်စိရှင်တဲ့ ကျိုးဟုန်က ကလေးချီလာတဲ့ ကျန်းရိုကို တွေ့သွားတယ်။ အိမ်ထဲ ပြေးဝင်သွားပြီး အော်ပြောတယ်။

"မေမေ... ဒေါ်လေးကျန်း လာတယ်"

သူများအိမ်မှာထက် အများကြီး သွက်လက်နေတယ်။

ဝမ်ယန်က ချက်ချင်း သတိမထားမိဘူး။ သူမက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ မနက်က ပေါင်းထားတဲ့ ကန်စွန်းဥတွေ ယူနေတာ။ ဒါတွေက ဈေးမကြီးပါဘူး။ မိဘအိမ်က စိုက်ထားတာ။ မြေအောက်ခန်းထဲမှာ အများကြီး သိုလှောင်ထားတယ်။ ဒီရက်ပိုင်း မြစ်ရေ၊ ကန်ရေတွေ ခဲကုန်တော့ ငါးဖမ်းလို့ မရတော့ဘူး။ သူမ ဈေးရောင်းတာ ရပ်ထားပြီး မြို့နယ်ထဲမှာပဲ နေနေလိုက်တယ်။

အစ်ကိုကြီးနဲ့ မရီးက သဘောကောင်းပေမယ့် အဖေက မျက်နှာကြီးတယ်။ သူမ အိမ်မှာ နေနေရင် အဖေ မျက်နှာပျက်မှာ စိုးလို့။ တော်သေးတာက ကျိုးကျန့်နဲ့ ယောက္ခမက လူကောင်းတွေ။ အိမ်မှုကိစ္စတွေ သူမကို လွှဲပေးထားတယ်။

အစ်ကိုကြီးက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ လာပို့သွားတယ်။ ကန်စွန်းဥတွေလည်း ပါတယ်။ မနက်က ထမင်းချက်ရင်း ပေါင်းထားတာ။ အခု ဧည့်သည်လာတော့ ဧည့်ခံမလို့ ယူနေတာပင်။

သားဖြစ်သူက "ဒေါ်လေးကျန်း" လို့ အော်တာကြားတော့ ဘယ်သူလဲလို့ စဉ်းစားနေတာ။

ဘေးခန်းမှာ လှဲနေတဲ့ ကျိုးကျန့်အမေက လှမ်းမေးလိုက်တယ်။

"ရှောင်လီ မိန်းမ လာတာလား"

ဝမ်ယန် ကြားတာနဲ့ ပန်းကန်ချပြီး အပြင်ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။

ခြံထဲမှာ ကျန်းရိုက အန်းအန်းကို ချီပြီး ကလေးတွေ နှင်းလူလုပ်တာ ကြည့်နေတယ်။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း နှင်းလုံးလေးလုပ်ပြီး ကလေးကို ပြနေတယ်။

"လှလား... ကြီးလာရင် သမီးအဖေကို လုပ်ခိုင်းနော်"

အန်းအန်းက မျက်လုံး ဝိုင်းဝိုင်းလေးနဲ့ သူမလက်ထဲက နှင်းလုံးကို ကြည့်နေတယ်။ စောင်ထဲက လက်ကလေးကို အတင်းရုန်းပြီး ထုတ်မလို့ လုပ်နေတယ်။ ပါးစပ်ကလည်း "အာ... အာ..." နဲ့ အော်နေတယ်။ လိုချင်လို့ နေမှာ။

ဒါပေမဲ့ လက်ကလေးက ထွက်မလာဘူး။

န်းရိုက ပြုံးကြည့်နေပြီး နှင်းလုံးကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ အိမ်ထဲ ဝင်လာခဲ့သည်။ ဧည့်ခန်းထဲက အဒေါ်ကြီးတွေကို မသိပေမယ့် သူတို့က ကြည့်နေကြလို့ ပြုံးပြလိုက်သည်။

အဒေါ်ကြီးတွေက ကျိုးမိသားစုမှာ ဧည့်သည်ရောက်လာတော့ ဆက်မနေတော့ဘူး။ ဝမ်ယန် ထွက်လာတော့ ကလေးတွေ ခေါ်ပြီး ပြန်သွားကြသည်။

ဝမ်ယန်က ကျန်းရိုကို အခန်းထဲ ခေါ်သွားသည်။ ကျိုးကျန့်အမေ အိပ်တဲ့အခန်း။

ဝင်လာတော့ ကျိုးကျန့်အမေက ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေရာကနေ ထထိုင်သည်။ သူမ ကြည့်ရတာ ကျန်းမာရေး ကောင်းပုံရသည်။

ဝမ်ယန်က ကုလားထိုင် ယူပေးသည်။ မီးဖိုချောင်ကနေ ကန်စွန်းဥပေါင်းနဲ့ ရေနွေးတစ်ခွက် ယူလာသည်။

မကြာသေးခင်ကမှ အသားဖြူလာတဲ့ ကျိုးဟုန်က သူမနောက်ကနေ တကောက်ကောက် လိုက်နေသည်။

ကျန်းရိုက သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"လာ... ဒေါ်လေး မုန့်ယူလာတယ်"

အိတ်ကပ်ထဲက မြေပဲကြော်တစ်ထုပ် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ဒါက လုပ်ရလွယ်တယ်။ ကြက်ဥ၊ သကြား၊ ဂျုံမှုန့်နဲ့ ကော်မှုန့် ရောနယ်ပြီး မြေပဲကို ကပ်ကြော်လိုက်ရုံပဲ။

မနက်က ကြော်ပြီးတော့ လီရှောင်း အများကြီး ယူသွားသေးတယ်။

ကျိုးဟုန်က မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က ဒီဒေါ်လေး ပေးတဲ့ အသားပြားကို မှတ်မိနေတယ်။ အရသာ ရှိလိုက်တာ။

သူက ရှက်တတ်တော့ မယူရဲဘူး။ အမေကို မော့ကြည့်နေတယ်။

ဝမ်ယန်က ဒီတစ်ခါ အားမနာတော့ဘူး။ သူ့ကို တွန်းပြီး ယူခိုင်းလိုက်သည်။

ကျိုးဟုန်က မသွားရဲဘဲ ရပ်နေသည်။

ကုတင်ပေါ်က ကျိုးကျန့်အမေက ကြည့်ပြီး ရယ်မောသည်။

"ဒီကလေးက ရှက်တတ်တယ်။ ကျိုးကျန့် ငယ်ငယ်ကလိုပဲ။ သွားယူလေ... ဒေါ်လေးကျန်းက အပြင်လူမှ မဟုတ်တာ"

ကျန်းရိုက ထပ်ခေါ်လိုက်သည်။

"လာလေ... ညီမလေးကို လာကြည့်ပါဦး"

ကျိုးဟုန်က ကျန်းရိုရင်ခွင်ထဲက ညီမလေး မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေနဲ့ ကြည့်နေတာ တွေ့တော့မှ ရဲရဲတင်းတင်း ရှေ့တိုးလာသည်။

ကျန်းရိုက မြေပဲကြော် ပေးလိုက်သည်။ ကလေးကို နိမ့်ချပြီး ပြလိုက်သည်။

"ညီမလေးကို မှတ်မိလား"

ကျိုးဟုန်က ညီမလေး ကြည့်နေတာ တွေ့တော့ ခေါင်းညိတ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"အန်းအန်း"

နာမည် မှတ်မိနေသေးတယ်။

ကျန်းရို ပြုံးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ညီမလေး အန်းအန်းလေ"

ကျိုးကျန့်အမေကလည်း ပြုံးသည်။

"သမီး ကလေးမွေးတတ်တယ်။ ဝဖြိုးနေတာပဲ"

ဖြူဖြူဖွေးဖွေး ဝဝကစ်ကစ်လေး။ ဒီလောက် အသားပြည့်တဲ့ မိန်းကလေးမျိုး မတွေ့ဖူးဘူး။ သူမက ဆင်းရဲတဲ့ ခေတ်က လာတာဆိုတော့ မွေးကင်းစ မိန်းကလေးတွေကို လွှင့်ပစ်တာ၊ မပစ်ရင်တောင် အဝတ်အစား စုတ်ပြတ်သတ်ပြီး ပိန်ညောင်ညောင် ဖြစ်နေတာတွေပဲ မြင်ဖူးတယ်။

လီရှောင်းတို့ လင်မယား ကလေးကို တကယ် ချစ်မှန်း သိသာတယ်။

ဂရုတစိုက် မွေးထားမှ ဒီလောက် ဖြူဖြူနုနုလေး ဖြစ်လာမှာ။

ကောင်မလေးက လူမကြောက်ဘူး။ ကျိုးဟုန် မုန့်စားနေတာ မြင်တော့ မျက်တောင်မခတ် ကြည့်နေတယ်။ ပါးစပ် ဟလာပြီး တံတွေးတွေ စီးကျလာတယ်။

ကျိုးဟုန်က ကျန်းရိုကို မော့ကြည့်တယ်။ ကျန်းရိုက အေးဆေးပဲ ကလေး တံတွေး သုတ်ပေးလိုက်တယ်။

"စား... စား... သားဘာသာ စား။ သူ ဒါတွေ မစားတတ်ဘူး။ ဂရုမစိုက်နဲ့"

မလာခင် နို့ အများကြီး သောက်လာတာ။

ကျိုးဟုန် ဆက်စားတယ်။ နှစ်စေ့လောက် စားပြီး တစ်ခုခု သတိရသွားသလို လှည့်ပြီး ကုတင်ပေါ်က အဘွားဆီ ပြေးသွားတယ်။ ခြေဖျားထောက်ပြီး ပေးတယ်။

"အဘွားလည်း စား"

ကျိုးကျန့်အမေ ကြည့်ပြီး ရင်ထဲ နွေးထွေးသွားတယ်။

"လိမ်မာလိုက်တဲ့ ကလေး"

.....

ကျန်းရို ကျိုးကျန့်အိမ်မှာ တစ်မနက်လုံး နေလိုက်တယ်။ ပြန်တော့မယ် လုပ်တော့ ဝမ်ယန်နဲ့ ကျိုးကျန့်အမေက စိတ်မချလို့ ဝမ်ယန်ကို လိုက်ပို့ခိုင်းတယ်။

ကျန်းရိုလည်း မငြင်းတော့ဘူး။ အပြန်လမ်းမှာ ဈေးဝင်ပြီး ဟင်းဝယ်စရာ ရှိသေးတယ်။ အိမ်မှာ ဟင်းကုန်နေပြီ။

လမ်းမှာ ဝမ်ယန်က အန်းအန်းကို တစ်လှည့် ချီပေးတယ်။

အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ ဝမ်ယန်က ကလေး ပြန်ပေးတယ်။ ကျန်းရို အိမ်ထဲ ဖိတ်မှာစိုးလို့ ဦးအောင် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အိမ်ပြန် ထမင်းချက်ရဦးမယ်။ သွားတော့မယ်နော်။ နောက်မှ လာလည်ဦး"

သူမက အခု စကားပြောတာ နှေးသွားပြီဖြစ်တာကြောင့် ကျန်းရို နားလည်လောက်သည်။

ကျန်းရို ပြုံးပြလိုက်သည်။

"အားနာစရာကြီး။ လမ်းမှာ ဂရုစိုက်နော်"

ဘေးနားက ကောင်လေးကိုလည်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ကျိုးဟုန်လေး... တာ့တာ"

ကျိုးဟုန် ရှက်သွေးဖြာသွားတယ်။ အဒေါ်က သူ့ကို နှုတ်ဆက်မယ် မထင်ထားဘူး။ အလေးထားခံရသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။

ကျိုးဟုန် ရှက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ဒေါ်လေးက သူ့ကို နှုတ်ဆက်မယ် မထင်ထားဘူး။

သတ္တိမွေးပြီး ပြန်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဒေါ်လေး တာ့တာ့... အန်းအန်း တာ့တာ့"

ကျန်းရို သူတို့ ထွက်သွားတာကို ရပ်ကြည့်နေသည်။ ဝေးသွားတော့ ကျိုးဟုန်က လှည့်ကြည့်သေးတယ်။ ကျန်းရို ရှိနေသေးတာ မြင်တော့ ပြုံးလိုက်တယ်။

လူမမြင်ရတော့မှ ကျန်းရို အိမ်ထဲ ဝင်ဖို့ ပြင်လိုက်သည်။ နှစ်လှမ်းလောက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ သစ်ပင်နောက်ကနေ ဝတုတ်တုတ် လူရိပ်တစ်ခု ထွက်လာတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

ကောင်လေးက မကျေမနပ် ကြည့်နေသည်။ ဘယ်လောက်ကြာကြာ စောင့်နေလဲ မသိဘူး။ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးတွေ နီရဲနေတယ်။ နှာရည်တွေ ရှူနေတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ နှာရည်တွေ များလွန်းလို့ လက်မောင်းနဲ့ သုတ်လိုက်ရာ အရှည်ကြီး ပါလာသည်။

ကျန်းရို ရွံသွားသည်။

ကောင်လေးက မကျေမနပ် မေးလိုက်သည်။

"နင် ဘယ်သွားနေတာလဲ... ငါ စောင့်နေတာ ကြာပြီ"

ကျန်းရို ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်သည်။

"နင် ဘာလာစောင့်တာလဲ... ငါမှ နင့်ကို မဖိတ်တာ"

ကောင်လေး စကားဆို့သွားသည်။ ဒေါသထွက်ချင်ပေမယ့် ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက် အရိုက်ခံရတာ သတိရပြီး မလုပ်ရဲဘူး။

ပါးကို ဖောင်းလိုက်ပြီး မာမာထန်ထန် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မလတ် ကွာရှင်းတော့မယ်။ အိမ်မှာ အစာငတ်ခံ ဆန္ဒပြနေတယ်။ အမေက နင့်ကို ပြန်လာကြည့်ခိုင်းနေတယ်"

ပြောရင်းနဲ့ ကျန်းရိုလက်ထဲက အသားကို လှမ်းကြည့်နေသည်။ အသားမစားရတာ ကြာပြီ။ အစ်မလတ် ကွာရှင်းမယ် လုပ်ကတည်းက ယောက်ျားက အသားမပို့တော့ဘူး။

ကျန်းရို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အရင်တုန်းက အမေလာတုန်းက ကွာရှင်းနေပြီ ပြောတာပဲ။ အခုထိ မပြီးသေးဘူးလား။ အစာငတ်ခံ ဆန္ဒပြနေတယ်တဲ့။

ဒါပေမဲ့ အခုခေါ်တာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ။

ပိုက်ဆံတောင်းမလို့ နေမှာပေါ့။

ကျန်းရို ဒီလို စိတ်ပျက်စရာ ကိစ္စတွေ ဂရုမစိုက်ချင်ဘူး။

"ကွာရှင်းသင့်တာ ကြာပြီ"

မောင်လေး - "……"

ကျန်းရို သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နင် ပြန်တော့... နင့်ယောက်ဖ ပြန်လာတော့မယ်"

မောင်လေးက လီရှောင်း နာမည်ကြားတော့ ကြောက်သွားသည်။ ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်း မသွားချင်သေးဘူး။

"…… အစ်မ... ကျွန်တော် ဗိုက်ဆာတယ်"

ကျန်းရို ဘာမှ မခံစားရဘူး။ အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

"အော်... နင် ဝိတ်ချဖို့ လိုနေပြီပဲ"

"……" ကောင်လေး ဒေါသထွက်လွန်းလို့ ရင်ဘတ် နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။

"ကျန်းရို... နင် ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ"

ကျန်းရို စကားမပြောချင်တော့ဘူး။ ဒီမောင်လေးကို သူမ နည်းနည်းလေးမှ မကြိုက်ဘူး။

တံခါးဖွင့်ပြီး ဝင်သွားသည်။ ဝင်ချင်တဲ့ ကောင်လေးကို ပြောလိုက်သည်။

"နင့်ယောက်ဖ ဒီရက်ပိုင်း စိတ်မကြည်ဘူး။ အရိုက်ခံရမှာ မကြောက်ရင် ဝင်ခဲ့။ ငါတော့ ဝင်မပြောပေးဘူး"

ကောင်လေး ခြေလှမ်းတုံ့သွားသည်။ ကျန်းရိုကို နာကျည်းစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

ကျန်းရို ဂရုမစိုက်ဘူး။

တစ်နပ်လောက် ငတ်လို့ မသေပါဘူး။ ဒီလို ကလေးဆိုးမျိုးကို အလိုလိုက်လို့ မဖြစ်ဘူး။ မဟုတ်ရင် ပိုဆိုးလာလိမ့်မယ်။

မောင်လေးက သူမကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

"ကျန်းရို... နင် တွေ့မယ်"

အံကြိတ်ပြီး ပြောကာ ထွက်သွားသည်။

ဘေးအိမ်က ဒေါ်ကြီးဝမ် အသံကြားလို့ ထွက်ကြည့်သည်။ ဝတုတ်တုတ် ကောင်လေး ပြေးထွက်သွားတာ တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

ကျန်းရို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မပြောချင်ဘူး။ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

"ဦးလေးဝမ် ဒီနေ့ ဘယ်လိုလဲ"

ဒေါ်ကြီးဝမ်က သူမ မပြောချင်မှန်း သိလို့ မမေးတော့ဘူး။

"ကောင်းပါတယ်... နေ့တိုင်း စားလိုက် သောက်လိုက်နဲ့"

ကျန်းရို ရယ်လိုက်မိသည်။

....

ညနေ လီရှောင်း ပြန်လာတော့ ကျန်းရိုက မောင်လေး လာသွားတဲ့အကြောင်း ပြောပြသည်။ သူ ကြားပြီးတော့ ကျန်းရိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းရို မျက်မှောင်ကြုတ်ထားတာ မြင်တော့ ခဏတိတ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"မနက်ဖြန် ငါ သွားကြည့်လိုက်မယ်"

ကျန်းရို သူ ဒီလိုပြောမယ် မထင်ထားဘူး။ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

လီရှောင်း မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ဘာကြည့်တာလဲ"

ကျန်းရို ရယ်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ရင်ထဲ နွေးထွေးသွားသည်။ သူမ မျက်နှာကို ထောက်ထားမှန်း သိလို့။

စရောက်ခါစကဆိုရင် သူက သူမ မိသားစုကို သိပ်မုန်းတာ။

စဉ်းစားပြီးတော့ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်မလတ် တစ်ခုခုဖြစ်နေရင် ဝင်ပါလိုက်။ ဘာမှမဖြစ်ရင် မပါနဲ့တော့"

လီရှောင်း သူမကြောင့် ဒုက္ခရောက်မှာ မလိုလားဘူး။

ကျန်းမိသားစု သမီးသုံးယောက်မှာ အစ်မကြီးက ပျော့ညံ့တယ်။ အစ်မလတ်က မာတယ်။ တတိယမြောက် "ကျန်းရို" ကတော့ နှစ်ယောက်စလုံးနဲ့ တူတယ်။ အပြင်ပန်း ပျော့ပေမယ့် အတွင်းစိတ် မာတယ်။

ဒါကြောင့် အစ်မလတ် ကွဲချင်လို့ အစာငတ်ခံ ဆန္ဒပြတယ် ဆိုတာ ကြားရတော့ မအံ့ဩဘူး။

လီရှောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒီကိစ္စကို စိတ်ထဲ သိပ်မထားပါဘူး။

ဒီရက်ပိုင်း ရာသီဥတု ပိုအေးလာပြီ။ ညအိပ်ရာမဝင်ခင် ကျန်းရို ရေနွေးနဲ့ ခြေထောက် စိမ်လေ့ရှိသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပိုင်ရှင်က အားနည်းတော့ ရာသီလာရင် ဗိုက်နာတတ်တယ်။ ဂရုမစိုက်ရင် ပိုဆိုးတတ်တယ်။

ပြီးတော့ တောင်ပိုင်း ဆောင်းတွင်းက စိုစွတ်ပြီး အေးတယ်။ စောင်တွေကို တစ်ရက်လောက် မလှန်းရင် စိုထိုင်းထိုင်း ဖြစ်နေတတ်တယ်။ ကျန်းမာရေးနဲ့ မညီညွတ်ဘူး။

အရင်က ကလေးကို ပုခက်ထဲ သိပ်ပေမယ့် အခုတော့ တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရမှာ အေးမှာစိုးလို့ နှစ်ယောက်ကြားထဲ ထားအိပ်သည်။

လီရှောင်းက အပူဓာတ် များတော့ သားအမိနှစ်ယောက်ကို နွေးထွေးစေသည်။

ကျန်းရို ခြေထောက်စိမ်ရင် လီရှောင်းလည်း လာစိမ်တတ်သည်။ သူ့ခြေထောက်က သွေးခဲနေလို့ ကျန်းရိုက အရိုင်းရွက်တွေ ထည့်ပေးထားသည်။ သူ နားမလည်ပေမယ့် မီးနေတုန်းက ကောင်းတယ်ဆိုလို့ သူ့အတွက်လည်း ကောင်းလောက်မယ် ထင်လို့။

ရေက နည်းနည်း ပူသည်။ ကျန်းရိုက မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး လီရှောင်းခြေဖမိုးပေါ် တင်ထားသည်။ တစ်ခါတစ်လေ အောက်ကို ထိုးစမ်းကြည့်သည်။ လီရှောင်းက ယဉ်ပါးနေပြီ။ ကျန်းရိုက တစ်ခါတလေ ဗိုလ်ကျတတ်မှန်း သိနေပြီ။ တချို့ကိစ္စတွေ သူ လုပ်လို့ ရပေမယ့် သူ လုပ်လို့ မရဘူး။

အစားအသောက်ဆိုရင်လည်း မကြိုက်တာဆို ရက်ရောတယ်။ ကြိုက်တာဆို သူ အရင် ခိုးစားပြီးမှ ကျွေးတာ။

လီရှောင်းက သမီးကို ပွေ့ပြီး လေယာဉ်ပျံ စီးတမ်း ကစားပေးနေသည်။ ဒီရက်ပိုင်း ကလေးက ဒါကို သဘောကျနေတာ။ ညတိုင်း အိပ်ရာမဝင်ခင် ဆော့ရမှ။ အမေလိုပဲ ဗိုလ်ကျတာ။

ပျော်နေတော့ ကလေးက ပြုံးဖြီးနေသည်။ ပန်းရောင် လျှာလေး ထွက်လို့။

လီရှောင်း ခဏလောက် ဆော့ပေးပြီး ရေအေးသွားပြီ ထင်လို့ ကလေးကို ကုတင်ပေါ်ချ၊ ခြေထောက်သုတ်ပြီး မစိမ်တော့ဘူး လုပ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ကလေးက လက်မခံဘူး။ လက်ကလေး ဝှေ့ယမ်းပြီး "အာ... အာ... အာ..." နဲ့ အော်နေသည်။

ထပ်ဆော့ချင်လို့ ကန့်ကွက်နေတာ။

လီရှောင်း လက်သီးဆုပ်လေးကို ညှစ်လိုက်သည်။ "ခဏနေမှ ဆော့မယ်"

ကျန်းရို သုတ်ပြီးသား တဘက်ကို ယူပြီး သူ့ခြေထောက်ကို ဖြစ်သလို သုတ်ကာ ရေသွားသွန်လိုက်သည်။

ရေသွန်ပြီး ပြန်လာတော့ ကျန်းရို သတိပေးသည်။ "ဆေးလိမ်းဖို့ မမေ့နဲ့"

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်က သူ့ခြေထောက် သွေးခဲနေတာ တွေ့လို့ လမ်းထိပ်က ဆေးခန်းမှာ ဆေးသွားဝယ်ပေးထားတာ။ ဒါပေမဲ့ လီရှောင်းက မေ့မေ့နေတတ်တယ်။

တကယ်ပါပဲ... ကျန်းရို သတိမပေးရင် မေ့နေဦးမှာ။ သူ စားပွဲပေါ်မှာ ဆေးဘူး လိုက်ရှာနေသည်။ ရှာမတွေ့ဘူး။

"မင်း တွေ့မိသေးလား။ ဘယ်မှာထားမိမှန်း မသိတော့ဘူး"

ကျန်းရို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ စာအုပ်ချပြီး လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဟို ဗီရိုပေါ်မှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဝေးနေတော့ သိပ်မသဲကွဲဘူး။

လီရှောင်း လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဆေးပုလင်းအနီလေး တွေ့လိုက်ရသည်။

ကုတင်ပေါ် ယူသွားပြီး လိမ်းလိုက်သည်။ ခြေထောက်ပဲ လိမ်းတာ။ လိမ်းပြီးတော့ ကုတင်ဘေးက ခုံပေါ် တင်ထားလိုက်သည်။

ပြီးတော့ သမီးကို ပြန်ချီပြီး လေယာဉ်ပျံ စီးတမ်း ဆော့ပေးသည်။ ကလေးက သဘောကျပြီး ရယ်နေသည်။ ရယ်ရင်း သမ်းဝေလာသည်။ ဒါပေမဲ့ မအိပ်ချင်သေးဘူး။ လီရှောင်း ရပ်လိုက်တာနဲ့ လက်ဝှေ့ယမ်းပြီး တောင်းဆိုနေတယ်။

မငိုမယိုဘူး။ "အာ... အာ... အာ..." နဲ့ အော်ပြီး မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးနဲ့ ကြည့်နေတာ။ ဘာလို့ မဆော့တော့တာလဲ မေးနေသလိုပဲ။

လီရှောင်း စိတ်မာပေမယ့် မနေနိုင်တော့ဘူး။

ကလေး အိပ်ပျော်သွားတဲ့အထိ ဆော့ပေးရသည်။ ပြီးမှ စောင်ထဲ ထည့်၊ အပေါ်ထပ်အင်္ကျီ ချွတ်ပြီး စောင်လွှမ်းပေးလိုက်သည်။

ပျော်လွန်းလို့လား မသိ။ အိပ်ပျော်သွားတာတောင် နှုတ်ခမ်းထောင့်လေး ကွေးနေသေးတယ်။

ဒီအချိန်ရောက်ရင် ကျန်းရို စာအုပ်ချပြီး အိပ်တော့တာပဲ။

ကြာလာတော့ လီရှောင်း သံသယ ဝင်လာသည်။ ဒီမိန်းမ တမင်သက်သက် လုပ်တာလား။ ကလေး မထိန်းချင်လို့ စာဖတ်ချင်ယောင် ဆောင်နေတာလား။

ကလေးက အိပ်ပျော်သွားရင် လိမ်မာတယ်။ ကျန်းရိုက လက်လေး ခြေထောက်လေးတွေကို စမ်းကြည့်သည်။ နွေးနေမှ စောင်ကို သေချာ ဖိပေးပြီး ဘေးမှာ ဝင်လှဲလိုက်သည်။

လီရှောင်းလည်း မီးပိတ် အိပ်လိုက်သည်။

....

ကလေးက ဘေးမှာ အိပ်နေတော့ ကျန်းရို နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် မအိပ်ပျော်ဘူး။ အသံနည်းနည်းကြားတာနဲ့ နိုးလာတတ်သည်။

သန်းခေါင်ယံမှာ ဘေးနားက တရှပ်ရှပ် အသံကြားလို့ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး မျက်လုံး ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ပထမဆုံး ကလေးကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကလေးက အိပ်ကောင်းနေတုန်း။ စောင်လည်း လုံနေတယ်။

အပြင်ဘက်က လီရှောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ အခန်းက လုံးဝ မမှောင်တော့ မသဲမကွဲ မြင်ရသည်။ အမျိုးသားက လက်တွေ ခြေထောက်တွေကို ပွတ်တိုက်နေသည်။ ယားနေပုံရသည်။ ကုတ်နေတဲ့ အသံက နည်းနည်း ကျယ်တယ်။

ဒါပေမဲ့ လူက မနိုးဘူး။ အိပ်မပျော်ဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံ။

ကြည့်ရတာ သွေးခဲတာ ပြန်ထလာပြီ ထင်တယ်။

ကျန်းရို ကြည့်ပြီး ကုတင်ပေါ်က အသာလေး ဆင်းလိုက်သည်။ ကုတင်ခြေရင်းက ဆင်းတာ။ တစ်ခါတစ်လေ အိမ်သာထသွားရင် လူမနိုးအောင် ခြေရင်းက ဆင်းလေ့ရှိသည်။

ဆင်းပြီးတော့ အပြင်ဘက် ကုတင်ဘေးမှာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်သည်။ ကုတင်ဘေး ခုံပေါ်က ဆေးပုလင်းကို ယူ၊ အဖုံးဖွင့်ပြီး ဆေးအစိမ်းရောင်ကို လက်ညှိုးနဲ့ ကော်ယူလိုက်သည်။ ကျန်လက်တစ်ဖက်က စောင်အပြင်ရောက်နေတဲ့ လီရှောင်းလက်ကြီးကို ယူပြီး နေရာစမ်းကာ ဖွဖွလေး လိမ်းပေးလိုက်သည်။

ဆေးက အေးနေတော့ လီရှောင်း နေသာသွားသည်။ ဒါပေမဲ့ နိုးလာသည်။

မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ကုတင်ဘေးမှာ လူရိပ်တစ်ခု တွေ့လိုက်ရသည်။

လက်နှစ်ဖက်လုံး လိမ်းပေးပြီးတော့ အမျိုးသမီးက ကုတင်ခြေရင်းဘက် တိုးသွားပြီး စောင်လှန်မလို့ လုပ်သည်။

လီရှောင်း သဘောပေါက်သွားပြီး အသံအက်အက်နဲ့ ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ဘာသာ လုပ်မယ်"

ကျန်းရို အသံကြားတော့ လှည့်ကြည့်သည်။ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"အိပ်နေလိုက်။ ခဏလေးနဲ့ ပြီးပြီ"

ခြေအိတ်ကို ချွတ်လိုက်သည်။ အိပ်ခါနီး တစ်ခါ လိမ်းထားသေးတယ်။ အရင်တုန်းက အပြောခံရဖူးလို့ ခြေထောက်ဆေးလိမ်းရင် ကုတင်ပေမှာစိုးလို့ ခြေအိတ် ဝတ်အိပ်တာ။

လီရှောင်း မလှုပ်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မအိပ်တော့ဘဲ မျက်လွှာချပြီး ကြည့်နေသည်။

သူမ လုပ်ပုံကိုင်ပုံက ဖွဖွလေး။ ယားတောင် ယားချင်လာတယ်။

ကျန်းရိုက စောင်ပြန်ခြုံပေးပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ရပြီ... ဆက်အိပ်တော့"

"အင်း"

လီရှောင်း မျက်လုံး မှိတ်လိုက်သည်။ ဆေးစွမ်းကောင်းလို့လား၊ တခြားအကြောင်းကြောင့်လား မသိ။ လက်တွေ ခြေထောက်တွေ မယားတော့ဘူး။

ဒါပေမဲ့ အိပ်မပျော်တော့ဘူး။

......

နောက်တစ်နေ့မှာ ကျန်းရို အဒေါ်ဝမ်အိမ် သွားလည်တော့ လီရှောင်း ပထွေးရဲ့သား မနေ့ညက ပြန်ရောက်နေပြီလို့ ကြားခဲ့ရသည်။ ကျန်းရို တွေးလိုက်မိသည်။ ယောက္ခမက မြှောက်ပေးလို့ လာရန်ရှာဦးမယ် ထင်တယ်။

ထင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ။ နေ့လယ်စာ စားပြီးလို့ ခြံထဲမှာ ကလေးချီပြီး လမ်းလျှောက်နေတုန်း လင်းမေ့ရူ အလျင်စလို ရောက်လာသည်။ မြင်တာနဲ့ မေးတော့တာပဲ။

"ကျူးချန်က ကျန်းနန်အပန်းဖြေစခန်းမှာ အလုပ်ဝင်ခိုင်းတာ နင် ငြင်းလိုက်တယ် ဆို"

ကျန်းရို တွေးလိုက်မိသည်။ လင်းမေ့ရူရဲ့ လင်ပါသားက သတင်းထောက် မလုပ်တာ နှမြောစရာပဲ။ ပြန်ရောက်တာနဲ့ အကုန် စုံစမ်းပြီးနေပြီ။

လင်းမေ့ရူက ပေါင်ကို ပုတ်ပြီး ဒေါသထွက်နေသည်။

"နင် ဦးနှောက် ပျက်နေလား။ အဲဒီလောက် ကောင်းတဲ့ အလုပ်ကို မယူဘူးတဲ့။ ငါ ကြားတာတော့ တစ်ရက် ၁၀ ယွမ် ရတယ်တဲ့။ တစ်လဆို ၃၀၀ တောင် ရှိပြီ"

သူမချွေးမ တုံးအလိုက်တာလို့ တွေးနေမိသည်။ သူမဆို နေ့တိုင်း ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်တာတောင် တစ်လ ၂၀၀ ကျော်ပဲ ရတာ။

တွေးလေ ဒေါသထွက်လေပဲ။ ဆဲလိုက်သည်။

"အထဲမှာ အလုပ်က ဘယ်လောက် သက်သာလဲ နင် သိလား။ ထမင်းဟင်း ပို့ရုံပဲလေ။ ဧည့်သည်လည်း မများဘူး။ မိုးပေါ်က မုန့်ကျတာနဲ့ တူတူပဲ။ အဲဒါကို နင်က ငြင်းလိုက်တယ်။ ဝင်ချင်တဲ့လူတွေ တန်းစီနေတာ နင် သိရဲ့လား။ လီရှောင်းကရော ဘာလို့ မတားတာလဲ"

ကျန်းရို ရယ်ချင်လာသလို ဒေါသလည်း ထွက်မိသည်။ ဘာလို့ ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ။

အရင်တုန်းက ဂရုမစိုက်တော့ဘူး ပြောထားတာ မဟုတ်လား။

လင်းမေ့ရူက ဆဲရင်းနဲ့ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ဒါဆို နင် ကျူးချန်ကို ပြောပေးပါလား။ ငါ့ကို ဝင်လုပ်ခိုင်းလို့ ရမလားလို့"

ကျန်းရို မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။ "......"

မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေတာ မြင်တော့ တွန့်ဆုတ်တွန့်ဆုတ် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ... အဲဒါက... အဲဒီမှာက ငယ်ရွယ်ချောမောတဲ့ မိန်းကလေးတွေပဲ လိုချင်တာလေ။ ဟိုတယ်ပုံရိပ်အတွက်တဲ့။ အမေက အဆင်မပြေလောက်ဘူး။ သန့်ရှင်းရေး ဝန်ထမ်း လျှောက်မလား"

လင်းမေ့ရူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူက အဲဒါ လုပ်ချင်မှာလဲ။ ညစ်ပတ်ပြီး ပင်ပန်းတာ"

"……" ရွေးနေသေးတယ်။

ကျန်းရို ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး။

လင်းမေ့ရူက သူမ ဘာမှ မပြောတာ မြင်တော့ သားဖြစ်သူလို အ, နေတယ် ထင်ပြီး ဒေါသထွက်သွားသည်။

"တကယ် အသုံးမကျဘူး။ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ အလုပ်ကို မယူဘူး။ ဘာလိုချင်သေးတာလဲ။ ဗိုက်ကလည်း မကောင်းဘူး။ သားယောက်ျားလေးတောင် မမွေးနိုင်ဘူး..."

ကျန်းရိုက သူမ လွန်လာပြီလို့ ထင်လိုက်သည်။ သူမကို ဆဲတာ ကိစ္စမရှိပေမယ့် အန်းအန်းကို ဆဲတာတော့ မခံနိုင်ဘူး။ ပြန်ပြောမလို့ လုပ်တုန်း။

မော့ကြည့်လိုက်တော့ ခြံဝင်းတံခါးဝမှာ လီရှောင်း ရပ်နေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ ဘယ်အချိန်က ရောက်နေလဲ မသိဘူး။ မျက်နှာက မည်းမှောင်နေသည်။

ကျန်းရို စိတ်မဆိုးတော့ဘူး။ သူ့ကို ကြည့်ပြီး ဝမ်းနည်းသလို နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

လင်းမေ့ရူက ကျန်းရို ပုံစံကို မြင်တော့ စိတ်ကျေနပ်သွားသည်။ ထပ်ပြောမလို့ လုပ်တုန်း တစ်ခုခုကို သတိထားမိပြီး လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်နှာမည်းကြီးနဲ့ သားဖြစ်သူကို တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် လန့်ဖျပ်သွားလေသည်။

လီရှောင်းက သူမကို အေးစက်စက် ကြည့်ပြီး လက်ထဲကပစ္စည်း ပစ်ချကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

ကျန်းရိုနဲ့ လင်းမေ့ရူ နှစ်ယောက်လုံး အံ့သြသွားသည်။ ကျန်းရိုက နားမလည်ပေမယ့် လင်းမေ့ရူကတော့ သဘောပေါက်သွားပြီး ပေါင်ကို ရိုက်ကာ "ဒုက္ခပဲ" ဟု အော်လိုက်သည်။

ဘာမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ နောက်က လိုက်ပြေးသွားသည်။

ကျန်းရို မျက်တောင် ခတ်လိုက်သည်။ ရင်ခွင်ထဲက ကောင်မလေးရဲ့ အပြစ်ကင်းစင်တဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ဆုံလိုက်သည်။ ရယ်ချင်မိသွားသည်။ ဒီသားအမိနှစ်ယောက်က စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသားပဲ။

.....

ခဏနေတော့ လီရှောင်း ပြန်မလာဘဲ အဒေါ်ဝမ်က အပြေးရောက်လာပြီး ပြောသည်။

"ဒုက္ခပါပဲ ရှောင်ရို... ရှောင်လီက ဟယ်သားအဖကို ရိုက်နေပြီ။ နင့်ယောက္ခမ ဆွဲလို့လည်း မရဘူး"

ကျန်းရို ကြားတော့ ကျေနပ်သွားသည်။ "ရိုက်ပါစေ!"

ဒီသားအဖ လုပ်ရပ်တွေကို သူမ ကြည့်မရတာကြာပြီ။ ဘယ်သူမှ မထိန်းနိုင်တော့ လီရှောင်းကို အသက်ရှူချောင်အောင် လုပ်ခိုင်းလိုက်တာ ကောင်းတယ်။

ပြဿနာတက်လည်း မိသားစုရန်ပွဲလောက်ပဲ ဖြစ်မှာ။

သူများ စိတ်ဒုက္ခပေးတာလောက်တော့ ဘယ်သူ မလုပ်တတ်လို့လဲ။

ညဘက် ကျန်းရိုက ဝယ်လာတဲ့ ဟင်းတွေ အကုန်ချက်လိုက်သည်။ နှစ်နပ်စာ ရည်ရွယ်ထားပေမယ့် စိတ်ကြည်နေလို့ လီရှောင်းကို ကောင်းကောင်း ကျွေးချင်လို့လေ။

လီရှောင်း ထမင်းစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခါ သူ လာရင် ငါ့ကို ပြော"

ဆိုလိုတာက - လာရင် ထပ်သွားရိုက်မယ် ပေါ့။

သူ့အမေနဲ့ ဟယ်ဝမ်ဟွာကို ယဉ်ကျေးလို့ မရဘူး။ လက်သီးနဲ့မှ ရမှာ။

ကျန်းရို သတိပေးလိုက်သည်။ "အရမ်းကြီး မရိုက်နဲ့နော်။ ပြဿနာတက်နေမယ်"

လီရှောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါ သိပါတယ်"

ပါးစပ်ဟပြီး ပြောမလို့ လုပ်တုန်း နှုတ်ခမ်းထောင့်က နာသွားလို့ "ရှီး" ဟု ညည်းလိုက်သည်။

ကျန်းရို အသံကြားလို့ ကြည့်လိုက်တော့ နှုတ်ခမ်းနားမှာ ကုတ်ရာတွေ တွေ့လိုက်ရသည်။

"အကုတ်ခံလိုက်ရတာလား"

လီရှောင်း မဲ့ရွဲ့လိုက်သည်။ "ဟယ်ဝမ်ဟွာဆိုတဲ့ကောင်က မိန်းမကျနေတာပဲ"

ကုတ်တာ ခြစ်တာတွေ လုပ်လို့ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ အရာတွေ ကျန်ခဲ့သည်။

ကျန်းရို မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသည်။ "ဘာလဲ... မိန်းမတွေကို အထင်သေးတာလား"

ဟယ်ဝမ်ဟွာကို ဆဲရင် ဆဲလေ။ မိန်းမတွေနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။

"......"

.....

ဒါပေမဲ့ ညဘက် ရေချိုးပြီး အခန်းပြန်ရောက်တော့ ကျန်းရိုက သူ့ကို အနားခေါ်ပြီး ဆေးထည့်ပေးသည်။

လီရှောင်း သူမရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး မျက်နှာ မော့ပေးသည်။

အပြစ်အနာအဆာကင်းတဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ နှုတ်ခမ်းနားက ကုတ်ရာက ထင်ရှားနေသည်။ သွေးတောင် စို့နေသည်။ ကျန်းရိုက အိုင်အိုဒင်းနဲ့ ပိုးသတ်ပြီး ဆေးလိမ်းပေးသည်။

ကလေးမွေးပြီးကတည်းက ကျန်းရိုက အိမ်မှာ ဆေးပစ္စည်းတွေ ဆောင်ထားတတ်သည်။ ကလေး ထိခိုက်မိရင် သုံးလို့ရအောင်။

ဆေးလိမ်းပေးရင်း ကျန်းရိုက မိဘအိမ်အကြောင်း မေးလိုက်သည်။

ဒီနေ့ လီရှောင်း စောစောပြန်လာတာ။ နေ့လယ်က ကုန်သွားယူရင်း ယောက္ခမအိမ် ဝင်ကြည့်မယ် ပြောသွားတာ။ ဘယ်လိုနေလဲ မသိလို့ မေးကြည့်တာ။

လီရှောင်းက "မသိပါဘူး။ နေ့လယ် ထမင်းစားတုန်းက သူလည်း စားပွဲပေါ် ရောက်လာတယ်။ တော်တော် စားတာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"......" ထားလိုက်ပါတော့။ ထမင်းသွားစားတာ ဖြစ်မယ်။

.....

နောက်တစ်နေ့မနက် လီရှောင်း စောစော ထွက်သွားသည်။ မနေ့က ကိစ္စကြောင့် လင်းမေ့ရူ မှတ်လောက်ပြီ ထင်ပေမယ့် မနက်ပိုင်းမှာပဲ ရောက်လာပြန်သည်။ မျက်နှာတစ်ခြမ်း ရောင်ကိုင်းနေသည်။

ရောက်တာနဲ့ ဒေါသတကြီး ပြောသည်။

"နင် သူ့ကို မထိန်းနိုင်ဘူးလား။ ကြည့်ပါဦး ရိုက်ထားတာ။ ဟယ်သားအဖ ဒီနေ့ အိပ်ရာတောင် မထနိုင်ဘူး"

ကျန်းရိုက ရောင်နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ လီရှောင်း လက်ချက် မဟုတ်လောက်ဘူး။ လီရှောင်းက အမေဖြစ်သူကြောင့် ဒေါသထွက်တတ်ပေမယ့် တစ်ခါမှ လက်မပါဖူးဘူး။

မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ဟယ်အိမ်က လူ ရိုက်တာလား"

လင်းမေ့ရူက မျက်နှာအုပ်ပြီး ဒေါသတကြီး ပြောသည်။

"မနေ့က လီရှောင်း လွန်လွန်းလို့ အဘိုးကြီးဟယ်က ငါ့အပေါ် မဲတာပေါ့"

ကျန်းရို ဘာပြောရမှန်း မသိတော့။ သက်ပြင်းချပြီး မေးလိုက်သည်။

"အမေ... အမေ ဘာလိုချင်တာလဲ။ သူများတွေ အိမ်ထောင်ပြုတာ ပိုက်ဆံမက်လို့၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်အပေါ် ကောင်းလို့။ အမေကျတော့ရော... ဘာမှလည်း မရ၊ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး သူ့ကိုရော၊ သူ့ကလေးကိုပါ ကျွေးမွေးရတယ်။ အခု အရိုက်ပါ ခံရသေးတယ်။ အမေ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ"

ဒေါသထွက်လွန်းလို့ အရင်ဘဝက အခန်းဖော်ဆီက သင်ထားတဲ့ လေယူလေသိမ်းတွေတောင် ပါလာသည်။

လင်းမေ့ရူ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်ပြောစရာ မရှိတော့ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"မိန်းမတစ်ယောက်က ယောကျ်ားမရှိရင် ရှက်စရာကောင်းတယ်။ နင့်ကို ပြောလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"......"

ကျန်းရို စိတ်ကုန်သွားပြီ။

.....

လူပြန်သွားတော့ ညနေ လီရှောင်း ပြန်လာတာနဲ့ ပြောပြလိုက်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မနေ့ညက လီရှောင်း ကိုယ်တိုင် မှာထားတာလေ။

လီရှောင်းလည်း စိတ်ပျက်နေပုံရသည်။ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိဘူး။ နောက်ဆို လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

တကယ်လည်း မလာတော့ပါဘူး။

ညဘက် ထမင်းစားပြီး သူ ဟယ်သားအဖကို ထပ်သွားရိုက်လိုက်လို့လေ။

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၂၆)

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် လီရှောင်း ရုတ်တရက် ပြန်လာကာ သူမ၏ ဒုတိယအစ်မ ထွက်ပြေးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလာလေသည်။

လီရှောင်း နေ့စဉ် ကုန်ပစ္စည်းသွားယူသည့်နေရာမှာ အောက်ဘက်ရှိ မြို့နယ်တစ်ခုမှ ဝက်မွေးမြူရေးခြံဖြစ်ပြီး၊ မူလပိုင်ရှင်၏ ဒုတိယအစ်မ၏ ခင်ပွန်းမှာ ထိုမြို့နယ်၌ပင် စူပါမားကက်ဖွင့်ထားသူ ဖြစ်သည်။ မြို့နယ်မှာ မကြီးမားလှဘဲ လမ်းနှစ်လမ်းသာရှိသဖြင့် တစ်ခုခုဖြစ်လျှင် သတင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ပျံ့နှံ့သွားတတ်၏။

ထို့ပြင် ကျန်းထျင့်၏ ခင်ပွန်းမှာ မြို့နယ်အတွင်း နာမည်ကောင်းရှိသူ မဟုတ်ဘဲ ရုပ်ရည်အသင့်အတင့်ရှိသော အမျိုးသမီးများကို မြင်လျှင် လိုက်လံပွေရှုပ်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ ယခုကိစ္စ ပေါ်ပေါက်လာသောအခါ တစ်မြို့နယ်လုံးက လူများမှာ ပွဲကြည့်နေကြတော့သည်။

အသေးစိတ်အခြေအနေကို လီရှောင်းကိုယ်တိုင်လည်း သေချာမသိသော်လည်း ကြားရသလောက်မှာ ကျန်းထျင့်သည် မိဘများ၏ ဖျောင်းဖျမှုကြောင့် အိမ်ပြန်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကမူ ကျန်းထျင့်သည် အရင်ကကဲ့သို့ပင် ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ စိတ်ထဲမထားဘဲ အိမ်တွင် ရက်အနည်းငယ် ငြိမ်နေပြီးနောက်တွင်မူ မူလဗီဇပြန်ပေါ်လာကာ အပြင်ထွက်၍ မိန်းမလိုက်ရှာပြန်လေသည်။

ထိုအခါ ကျန်းထျင့်သည် ယောက္ခမအိမ်မှလူများ သတိမထားမိခိုက်တွင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ပိုက်ဆံဝှက်ထားသည့် ဗီဒိုကို လွှဖြင့်တိုက်၍ဖွင့်ကာ ရှိသမျှပိုက်ဆံအားလုံးကို ယူဆောင်၍ ထွက်ပြေးသွားခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ မည်သည့်နေရာသို့ ပြေးသွားသည်ကိုမူ ဘယ်သူမှ မသိကြချေ။ သူမသည် ကြိုတင်၍ မည်သည့်ထူးခြားသော အမူအရာကိုမျှ ပြသခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ယောက္ခမအိမ်မှလူများ သူမ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို သိရှိချိန်တွင်မူ ဒုတိယမြောက်နေ့ ညနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ တစ်နေ့နှင့် တစ်ညလုံးတိတိ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ တစ်နေ့နှင့် တစ်ညဆိုသော အချိန်အတိုင်းအတာမှာ ရထားစီးသွားခဲ့လျှင် မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားမည်ကို ဘယ်သူမှ မခန့်မှန်းနိုင်တော့ပေ။

"သူ့ယောက္ခမအိမ်ကလူတွေတော့ ရူးမတတ်ဖြစ်နေကြပြီလို့ ကြားတယ်၊ မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်မက ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်တောင် ယူသွားလဲမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ပမာဏကတော့ မနည်းလှဘူး ထင်ရတာပဲ။"

လီရှောင်းက ဤသို့ပြောသောအခါ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ ထိုနေ့က ယောက္ခမအိမ်တွင် ထမင်းစားစဉ်ကတည်းက ဒုတိယအစ်မသည် ထွက်ပြေးရန် စိတ်ကူးရှိနေလောက်ပြီဟု သူက ခန့်မှန်းနေမိ၏။

ထိုနေ့က ထမင်းစားနေရင်း သူမက အပြင်သို့ ရထားစီးသွားလျှင် လက်မှတ်ကို ဘယ်လိုဝယ်ရလဲဟု လှည့်ပတ်မေးမြန်းနေခဲ့ခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်တော့ပေ။ ထိုစဉ်က သူသည် တစ်မျိုးကြီး ခံစားခဲ့ရသော်လည်း မေးသမျှကို ဖြေကြားပေးခဲ့ရုံမက ပိုက်ဆံကဲ့သို့ အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို ကိုယ်ပေါ်တွင် ခွဲ၍ ဝှက်ထားရန်၊ ရထားပေါ်တွင် သူခိုးများသဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ ဆင်းရဲသားပုံစံ ဖန်တီးထားရန် စသည်ဖြင့် အကြံပေးခဲ့သေးသည်။ သူမ၏ ဒုတိယအစ်မသည် ထိုစကားများကို မှတ်သားထားပုံရ၏။

ကျန်းရိုသည်လည်း ဤသတင်းကြောင့် အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ "အမေတို့ကကော..." ဟု မေးလိုက်သည်။

သူမ မည်သို့မေးရမည်ကိုပင် မသိတော့ပေ။ မူလပိုင်ရှင်၏ မိဘများသည် ဒေါသထွက်နေကြမည်မှာ သေချာသော်လည်း အနာဂတ်တွင် သူတို့ကို ပြုစုလုပ်ကျွေးမည့် သမက်တစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားရခြင်းအတွက် ပို၍ ဒေါသထွက်နေကြလိမ့်မယ်လို့ သူမ ခံစားနေရသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လီရှောင်းက ပါးစပ်ကို တစ်ချက်တွန့်လိုက်ကာ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်းရဲ့ မိဘတွေကတော့ အရှုံးမခံပါဘူး။"

အရှုံးမခံရုံတင်မကဘဲ သူတို့၏သမီးကို တစ်ဖက်က တစ်ခုခုလုပ်လိုက်သောကြောင့်သာ ထွက်ပြေးသည်ဟု အကြောင်းပြသည်ဟူ၍ပင် တစ်ဖက်ကို ပြန်လည်စွပ်စွဲနေကြသေးသည်။ "လူရှိရင် လူကိုပြ၊ သေရင် အလောင်းကိုပြ" ဟုပင် ဆိုနေကြသေး၏။

ကျန်းရို၏ မိဘများသည် အမှန်တကယ်ပင် လုပ်ရက်လွန်းလှသည်ဟု ပြောရမည်။ ဤသို့ ပြုမူလိုက်ခြင်းကြောင့် ကျန်းထျင့်၏ ယောက္ခမအိမ်မှလူများသည် တင်တောင်းပစ္စည်းကို ပြန်တောင်းချင်လျှင်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယခုတွင်မူ နှစ်ဖက်စလုံးက အသီးသီး အမှန်တရားကိုယ်စီဖြင့် ငြင်းခုံနေကြရာ ကျန်းမိသားစုက အရှုံးမခံရုံသာမက တစ်ဖက်လူမှာလည်း မည်သည့်အမြတ်မျှ ထွက်ပုံမရချေ။

ကျန်းရို ဤသည်ကို ကြားသောအခါ မျက်နှာပူသွားရသည်။ လောကကြီးမှာ ထူးဆန်းတာတွေ အများကြီးရှိလှ၏။ ကျန်းမိသားစုကဲ့သို့ လူမိုက်ဆန်ဆန် ပြုမူတတ်သူမျိုးကို သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သေချာပေါက် မူလပိုင်ရှင်၏ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အကြံအစည်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျန်းထျင့်၏ကိစ္စမှာ ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲလှသည်။ သူမသည် ထွက်ပြေးသွားခြင်းဖြစ်ပြီး ကွာရှင်းခြင်း မဟုတ်သဖြင့် ပြန်ရှာတွေ့လျှင်ပင် အိမ်တွင်းရေးကိစ္စသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

......

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းရိုသည် မီးထဲသို့ ကိုယ်တိုင်ဝင်မတိုးလိုသဖြင့် လီရှောင်းကို သွား၍ မကြည့်ခိုင်းတော့ပေ။ သို့သော်လည်း သူတို့က မသွားသော်လည်း လူများက သူတို့အိမ်သို့ ရောက်လာကြလေသည်။

ကျန်းရို၏ အစ်မကြီးမှာ မူလက ကျန်းလန်သီဟု အမည်ရှိခဲ့သည်။ ကျန်းမိသားစု မိဘများက ထိုအမည်ကို ပေးခဲ့ခြင်းမှာ သားယောက်ျားလေးများ ထပ်မံရရှိစေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် မိန်းကလေးများသာ ဆက်တိုက် မွေးဖွားလာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အိမ်နီးချင်းများက အကြီးဆုံးသမီး၏ အမည်မှာ မကောင်းသဖြင့် သားယောက်ျားလေးများကို အပြင်ထုတ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြောင်း နောက်ပြောင်ပြောဆိုကြလေသည်။

ထိုသို့ နောက်ပြောင်ပြောဆိုခြင်းကို ကျန်းမိသားစု လင်မယားက အတည်မှတ်ယူကာ ထိုအချိန်မှစ၍ အကြီးဆုံးသမီး၏ အမည်ကို ကျန်းလန်ဟု ပြောင်းလဲလိုက်ကြသည်။ ဒုတိယသမီးဖြစ်သူကိုမူ သမီးမွေးခြင်း ရပ်တန့်စေရန် ကျန်းထျင့်ဟု အမည်ပေးခဲ့ကြသည်။

ကျန်းလန်သည် ခင်ပွန်းဖြစ်သူနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုလင်မယားမှာ ကျန်းရို၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ပုံစံအတိုင်းပင်ဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ခဲ့ရသဖြင့် သူတို့၏ ရုပ်ရည်မှာ အသက်အရွယ်ထက် ပို၍ အိုမင်းနေကြ၏။ ကျန်းလန်မှာ အလွန်ပိန်လှီကာ ပါးများပင် ချိုင့်ဝင်နေပြီး အသားအရေမှာလည်း ညိုမည်းကြမ်းတမ်းကာ မျက်နှာပေါ်၌ အရေးအကြောင်းများ ထင်ရှားနေသည်။

ဘေးနားရှိ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာလည်း ထို့အတူပင်။ အရပ် ၅ ပေ ၇ လက်မခန့်ရှိသော်လည်း ခါးအနည်းငယ် ကိုင်းနေသဖြင့် အစ်မကြီးထက်ပင် နိမ့်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

ကျန်းရို၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အစ်မကြီးမှာ ဘဝကံမကောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျန်းယန်၏ ခိုင်းစေမှုကိုခံခဲ့ရပြီး ငယ်စဉ်က အိမ်တွင် ထမင်းချက်၊ အဝတ်လျှောက် လုပ်ခဲ့ရကာ ကြီးလာသောအခါ ဖခင်ဖြစ်သူနောက်လိုက်၍ လယ်ထဲတွင် ပင်ပန်းစွာ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသည်။ လေတိုက်တိုက်၊ နေပူပူ တစ်ရက်မျှ မနားခဲ့ရပေ။ အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက်တွင်လည်း ယောက္ခမအိမ်တွင် လုပ်ရုံသာမက မိဘအိမ်သို့လည်း မကြာခဏ ပြန်လာကာ အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးတတ်ပြီး အလုပ်များသည့် ရာသီများတွင် နှစ်အိမ်လုံး၏ အလုပ်များကို လုပ်ပေးခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

ကျန်းယန်သည် ဤသမီးကို တွေ့တိုင်း အမြဲချီးမွမ်းလေ့ရှိသဖြင့် အစ်မကြီးမှာ မည်သည့်မကျေနပ်ချက်မျှ မရှိဘဲ ပို၍ပင် ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကွယ်ရာတွင်မူ ကျန်းယန်က တတိယသမီးဖြစ်သူကို "မင်းအစ်မကြီးကတော့ လားတစ်ကောင်လိုပဲ၊ တစ်ဘဝလုံး အလုပ်ပဲ လုပ်တတ်ပြီး ဘာမှဖြစ်ထွန်းမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလေ့ရှိ၏။

ထို့အပြင် "ကျန်းရို" ကို စာကောင်းကောင်းသင်ရန်နှင့် နောင်တွင် သူမ၏ ဒုတိယအစ်မကဲ့သို့ ဂုဏ်ရှိသော အိမ်ထောင်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိရန်လည်း ပြောလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် မူလပိုင်ရှင် "ကျန်းရို" သည် စိတ်ထဲတွင် ဤအစ်မကြီးကို အလွန်အထင်သေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုသည် အိမ်တွင် နေ့လည်စာ ချက်ပြုတ်နေခိုက် ဖြစ်သဖြင့် သူတို့ကို ထမင်းစားရန် တားထားလိုက်သည်။ အစ်မကြီးက ပထမတော့ ငြင်းဆိုနေသော်လည်း ကလေးနှစ်ယောက် အိမ်တွင် ကျန်ခဲ့သည်ဟု ပြောလာသည်။ ကျန်းရိုက သူမ၏ ပိန်လှီနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် "ဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ အိမ်မှာ ထုပ်ထားတဲ့ ကောက်ညှင်းထုတ်တွေ ရှိတယ်၊ ပြန်ရင် ကလေးတွေအတွက် ယူသွားပေးလို့ ရတာပဲ။ ဒါ့အပြင် ထမင်းတစ်နပ်စားတာက အချိန်အများကြီး မကုန်ပါဘူး၊ အစ်မတို့က လာခဲတာကို။" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းလန်သည် ညီမဖြစ်သူ "ကျန်းရို" နှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးသည်။ ငယ်စဉ်က "ကျန်းရို" ကျန်းမာရေးမကောင်းစဉ်က သူမကိုယ်တိုင် ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ကျန်းယန်က တတိယသမီးမှာ ပို၍လှလာပြီး စာလည်းတော်လာသဖြင့် "ကျန်းရို" ရှေ့တွင် ကုန်းချောစကားများ ပြောဆိုကာ သူမဘက်ပါအောင် ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျန်းလန်က ထိုအရာများကို မသိရှိဘဲ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ညီမလေးမှာ အမြဲတမ်း လိမ္မာယဉ်ကျေးသော ညီမလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။

သူမသည် မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သဖြင့် အားနာစွာဖြင့် "ဒါဆိုလည်း စားမယ်လေ၊ မင်းကို မတွေ့ရတာလည်း တော်တော်ကြာပြီ။" ဟု ပြောလိုက်သည်။ စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် "ကလေးကော၊ ကလေးကို ကြည့်ပါရစေဦး။ အရင်က အမေ့ဆီကနေ ကြက်ဥ အလုံးငါးဆယ် ပို့ခိုင်းလိုက်တယ်၊ ကုန်ပြီလား။ မင်းက ငယ်ငယ်ကတည်းက ကျန်းမာရေးမကောင်းတော့ ကလေးမွေးပြီးရင် အားရှိအောင် စားရမယ်၊ မလောက်ရင် အစ်မဆီ ထပ်တောင်းနော်။" ဟု ပြောလာသည်။

ဘေးနားမှ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်ရှားလိုက်သော်လည်း ဘာမှတော့ မပြောခဲ့ပေ။ ကျန်းရိုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တိတ်ဆိတ်သွားမိသည်။ ကျန်းယန် ယူလာပေးခဲ့သော ကြက်ဥတစ်ခြင်းမှာ မည်သည့်အကျိုးအမြတ်မျှ မရသဖြင့် မြို့ထဲသွားရောင်းမည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို သတိရသွားမိ၏။ ထိုကြက်ဥများသည် ပိုက်ဆံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီမှာ သေချာလှသည်။

ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးထဲမှ နှမြောတွန့်တိုသည့် အမူအရာကို မြင်သောအခါ ကျန်းရိုလည်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူမအပေါ်တွင်ပင် ဤမျှ ရက်ရောနေလျှင် ကျန်းယန်နှင့် မောင်လေးအပေါ်တွင်မူ ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ချေ။ သို့သော် အစ်မကြီး၏ အိမ်အခြေအနေမှာ မကောင်းလှဘဲ ကလေးနှစ်ယောက်ကိုလည်း ကျွေးမွေးနေရသေးသည်။

ကျန်းရိုသည် ဤသို့ မိဘအိမ်ကိုသာ ကူညီပြီး မိမိ၏ မိသားစုငယ်လေးကို လျစ်လျူရှုသည့် အပြုအမူကို နားမလည်နိုင်သဖြင့် "အစ်မပဲ စားပါ၊ ကြက်ဥက အာဟာရရှိတာမို့ ကလေးနှစ်ယောက်ကိုပဲ ကျွေးလိုက်ပါ။" ဟု မနေနိုင်ဘဲ ဖျောင်းဖျလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ခေါင်းမော့၍ ကျန်းရိုကို အံ့သြစွာ ကြည့်လာသည်။ အစ်မကြီးကမူ "သူတို့က ဒါတွေ မကြိုက်ကြပါဘူး။" ဟု ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောရှာသည်။

"..."

ကျန်းရိုသည် မီးဖိုချောင်သို့ သွား၍ ဟင်းများကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် နေ့လည်စာအတွက် ဟင်းသုံးမျိုးနှင့် ဟင်းရည်တစ်မျိုး ချက်လေ့ရှိပြီး လီရှောင်းအတွက် တစ်ဝက်ချန်ထားတတ်သည်။ လီရှောင်းမှာ ပိုက်ဆံရှာရသည်မှာ ပင်ပန်းသဖြင့် ကျန်းရိုက စားသောက်ရေးတွင် ပို၍ ဂရုစိုက်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ယနေ့ နေ့လည်တွင် မှိုငရုတ်သီး အသားကျော်၊ ပဲပင်ပေါက်ကျော်၊ နွားခြေထောက်နဗျစ်စွပ်ပြုတ်နှင့် ပဲပြားဟင်းရွက်ဟင်းရည်တို့ကို ချက်ထားသည်။ နွားခြေထောက်နဗျစ်ကို ကျန်းရိုက အမဲသားဆိုင်တွင် ဝယ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ အရင်က လီရှောင်း မစားဖူးသော်လည်း ကျန်းရို တစ်ခါချက်ပေးပြီးကတည်းက သူ အလွန်ကြိုက်သွားသဖြင့် ဈေးတွင် တွေ့လျှင် ဝယ်လာကာ ချက်ကျွေးလေ့ရှိသည်။

ကျန်းရိုသည် ပန်းကန်နှစ်လုံးယူကာ လီရှောင်းအတွက် ဟင်းနှင့် ဟင်းရည်ကို သီးသန့်ဖယ်ထားလိုက်သည်။ ဟင်းများကို ပြင်ပြီးနောက်တွင် "လီရှောင်းက ခဏနေရင် ပြန်လာစားမှာမို့ သူ့အတွက် ဖယ်ထားလိုက်လို့ ဟင်းက နည်းနည်း နည်းသွားနိုင်တယ်။" ဟု ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်သည်။

အစ်မကြီးက အန်းအန်းကို ချီ၍ ဆော့ကစားနေပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ထိုင်၍ ရေသောက်နေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပြင်ဆင်ထားသည့် ဟင်းများကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။ အစ်မကြီးက "ဒီလောက်တောင် များနေတာကို၊ ပြန်ဖယ်ထားလိုက်ပါ၊ ငါတို့က ဘာဖြစ်ဖြစ် စားလို့ရပါတယ်။" ဟု အလျင်အမြန် ပြောလာသည်။

ကျန်းရိုက နားမထောင်ဘဲ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် "အစ်မက လာခဲတာကို၊ ဒီလိုပြောရင် သူစိမ်းဆန်ရာ ကျလိမ့်မယ်၊ ဟင်းက အများကြီး မဟုတ်ပါဘူး။" ဟု ဆိုကာ မီးဖိုချောင်သို့ သွား၍ ဟင်းရည်နှင့် ပဲပင်ပေါက်ကျော်ကို ထပ်မံယူလာသည်။ အစ်မကြီးမှာ ထိုင်မနေနိုင်တော့ဘဲ ကလေးကို ပုခက်ထဲထည့်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်ကူသည်။ ကျန်းရိုက "ဟင်းတွေ ကုန်ပါပြီ၊ အစ်မ ထမင်းပဲ ခူးလိုက်ပါတော့။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထမင်းစားနေစဉ်တွင် အစ်မကြီးက ယနေ့လာရသည့် အကြောင်းရင်းကို ပြောပြလာသည်။ ဒုတိယညီမလေး ထွက်ပြေးသွားသဖြင့် မိဘများမှာ အလွန်စိုးရိမ်နေကြကြောင်း၊ ရက်အနည်းငယ်ရှိပြီဖြစ်၍ လိုက်ရှာနေကြကြောင်းနှင့် သူမ တွေ့မိသလားဟု မေးမြန်းလာသည်။ စကားဆုံးသောအခါ သူမက သက်ပြင်းချရင်း "ဒုတိယညီမလေးကလည်း တကယ်ပါပဲ၊ ဒီလောက်ကြီးတဲ့အထိ မိဘတွေကို စိတ်ပူအောင် လုပ်နေတုန်းပဲ။ သမက်က ပွေပေမဲ့ သူမအပေါ်မှာတော့ ကောင်းရှာပါတယ်၊ အရင်က ရွှေလက်ကောက်တောင် ဝယ်ပေးသေးတာကို၊ သူမက ဘာလို့ တန်ဖိုးမထားမှန်း မသိဘူး။" ဟု ညည်းညူပြောရှာသည်။

ကျန်းရိုသည် ထမင်းကို အနည်းငယ်စားလိုက်ပြီးနောက် ဟင်းများကို ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ ရှေ့သို့ တိုးပေးကာ "အစ်ကိုကြီး များများစားပါ၊ ကျွန်မရဲ့ လက်ရာက တော်တော်ကောင်းပါတယ်။" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် အစ်မကြီးကိုလည်း မှိုအသားကျော်များကို ထည့်ပေးကာ "အစ်မလည်း မြည်းကြည့်ပါဦး၊ အရသာ ဘယ်လိုလဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

စကား အဖြတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းလန် တစ်ခဏမျှ ကြောင်သွားသော်လည်း ဟင်းကို မြည်းကြည့်ပြီးနောက်တွင် အရသာ အလွန်ကောင်းသဖြင့် "ငါကျော်တာထက် အများကြီး ပိုကောင်းတယ်" ဟု ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ကျန်းရိုကလည်း ပြုံး၍ "ဒါက အစ်မက အသားကို ဝယ်မစားလို့ပါ၊ အစ်မလည်း ချက်ရင် ကောင်းမှာပါ။" ဟု ဆိုကာ "အစ်မက မိဘအိမ်ကိစ္စတွေကို လျှော့နိုင်မယ်ဆိုရင် အသားစားဖို့ ပိုက်ဆံ ရှိလာမှာပါ။" ဟု ဆက်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းလန် ထမင်းစားနေသည့် လက်မှာ တုံ့ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူကလည်း အံ့သြစွာဖြင့် ကျန်းရိုကို ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။

ကျန်းရိုက ပြုံးနေရာမှ မျက်နှာအနည်းငယ် အေးစက်သွားကာ ကျန်းလန်ကို ကြည့်ပြီး "အစ်မ၊ ငယ်ငယ်က ကျွန်မကို ထိန်းပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်မ စေတနာနဲ့ ဖျောင်းဖျပါရစေ၊ မိဘအိမ်ကိစ္စတွေကို နောင်မှာ လျှော့ပြီး ပါဝင်ပါတော့။ အစ်မ အိမ်ပြန်ရင် မှန်ကို သေချာကြည့်ပါဦး၊ အစ်မက အခုမှ အသက်သုံးဆယ်ကျော်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ အမေ့ထက်တောင် ပိုအိုနေသလိုပဲ။ အစ်မရဲ့ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပါ၊ မောင်လေးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ဘယ်သူက ပိုပြီး ကောင်းကောင်းနေရလဲ။"

"ကျွန်မတို့အမေက အစ်မထင်သလောက် မဆင်းရဲပါဘူး။ ဒုတိယအစ်မ ထွက်ပြေးတာကတော့ သူ့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုပါ၊ ကျွန်မကတော့ သူ့ရဲ့လုပ်ရပ်ကို အရမ်းထောက်ခံတယ်။ မပြေးလို့ ဘာလုပ်မှာလဲ၊ အစ်မလိုပဲ အဖေတို့ အမေတို့ မောင်လေးတို့အတွက် သွေးစုပ်ခံနေဦးမှာလား။"

ကျန်းလန် ဤစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ "ညီမလေး၊ အဖေနဲ့အမေကို ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလိုပြောရတာလဲ၊ သူတို့က အရင်က မင်းကို ဘယ်လောက်တောင် ချစ်ခဲ့ကြလဲ။"

ကျန်းရိုသည် သူမအား ပြော၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သိသဖြင့် တစ်ဖက်ရှိ ခဲအိုဖြစ်သူကို "အစ်ကိုကြီး၊ ဒီကိစ္စတွေကို နောက်ပိုင်းမှာ မပါဝင်ပါနဲ့တော့၊ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေက လူကောင်းတွေ မဟုတ်ပါဘူး၊ အစ်ကိုတို့ ဒီလိုဖြစ်နေတာကို မြင်ရတာ ကျွန်မ တကယ် စိတ်မကောင်းဘူး။ ကျွန်မမိဘတွေက အစ်မအပေါ်မှာ ကျေးဇူးရှိတယ်ဆိုပေမဲ့ ဒီနှစ်တွေအတွင်း အစ်မက ပြန်ဆပ်လို့ ကုန်ပါပြီ၊ ဘာမှ မကြွေးတော့ဘူး။ အစ်ကိုက အစ်မပြောသမျှကို နောက်ပိုင်းမှာ နားမယောင်ပါနဲ့တော့၊ ကိုယ့်ကလေးကို ကိုယ်ပဲ ချစ်ရမှာပါ၊ အစ်ကို့မှာ ကျွေးရမယ့် ကလေးနှစ်ယောက် ရှိသေးတာမို့ သူတို့ကို မနစ်နာစေပါနဲ့။"

"ကျွန်မ ဘာလို့ လီရှောင်းနောက် လိုက်ခဲ့လဲဆိုတာ သူတို့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်ကနေ လွတ်ချင်လို့ပဲ၊ တကယ်လို့ ကျွန်မသာ အဲ့ဒီကျောက်ပေါက်မျက်နှာနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့ရင် ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယအစ်မနဲ့ ထူးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အခုလို ကောင်းကောင်းနေရပါ့မလား။ ဒုတိယအစ်မက လူလိမ္မာပါ၊ သူမမှာ ပိုက်ဆံလည်း ရှိတယ်ဆိုတော့ အပြင်မှာ ကောင်းကောင်း နေနိုင်မှာပါ။ အစ်ကိုတို့ပဲ ကြည့်ပါဦး၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်း မိဘအိမ်ကိစ္စရော၊ လျိုမိသားစုကိစ္စရော ပါဝင်နေပေမဲ့ ကိုယ့်အတွက် ဘာမှ မကျန်ခဲ့ဘူး၊ ဒါက တကယ် မတန်ပါဘူး။"

"တကယ်တော့ သူတို့ရဲ့ဘဝက အစ်ကိုတို့ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုကောင်းပါတယ်။ နောင်မှာ ပိုက်ဆံကို သေချာစုပြီး ကလေးနှစ်ယောက်ကို စာသင်ခိုင်းပါ၊ ပညာတတ်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ။"

ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ တိတ်ဆိတ်သွားမိသည်။ သူ ခုနက သတိထားမိသည်မှာ ကျန်းရို၏ကလေးမှာ ဖြူဖြူဖွေးဖွေးနှင့် လှပနေခြင်းပင်။ သူသည် မိမိ၏ သားကြီးကို ပြန်လည် မြင်ယောင်မိသည်။ မွေးစက အသားဖြူသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ပိန်ပိန်ညှောင်ညှောင်နှင့် အသားအရေမှာလည်း မည်းညစ်နေကာ အသက် ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ် ရှိသော်လည်း ၅ နှစ်သားလောက်သာ ရှိပုံရသည်။

သမီးလေးမှာလည်း မွေးကတည်းက ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မစားရရှာပေ။ အိမ်ရှိ ကြက်ဥများကို သူမ၏ အမေဖြစ်သူက မောင်လေးကို ပေးရန်အတွက် သိမ်းထားတတ်သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်မှာ ငယ်ငယ်ကတည်းက သိတတ်လွန်းလှသဖြင့် ကြက်ဥစားတိုင်း သူတို့ မကြိုက်ကြောင်း၊ မိဘနှစ်ပါး အလုပ်ပင်ပန်းသဖြင့် မိဘများကိုသာ စားစေလိုကြောင်း ပြောတတ်ကြသည်။ သို့သော် သူ၏ဇနီးမှာမူ ယောက္ခမ၏ စကားကိုသာ နားထောင်သူ ဖြစ်သည်။

ခဲအိုဖြစ်သူ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေကာ "ညီမလေး..." ဟု ခေါ်လိုက်သည်။ ဘေးနားရှိ ကျန်းလန်မှာမူ သူတို့နှစ်ဦးကို ကြောင်စီစီဖြင့် ကြည့်နေကာ သူတို့ ဘာကို ဆိုလိုမှန်း မသိရှာပေ။ သူမ ဘာမှပင် မပြောရသေးချေ။

သူတို့ကို ပြန်ပို့သောအခါ ကျန်းရိုသည် အိမ်ရှိ ဟင်းရွက်ကျော်များ၊ ကောက်ညှင်းထုတ်များနှင့် မုန့်အချို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်ကာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး "အစ်ကိုကြီး၊ အစ်မကြီးကိုလည်း အပြစ်မတင်ပါနဲ့၊ သူမက စာမသင်ခဲ့ရတော့ ကျွန်မအမေရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို တစ်ဘဝလုံး ခံခဲ့ရတာပါ။"

လက်ထဲတွင် လေးလံသော ပစ္စည်းများကို ကိုင်ထားရင်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရသည်။ ကျန်းရိုက ကျန်းလန်ကို အပြစ်ပြောနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ စိတ်ပူနေကြောင်း သူ သိရှိလိုက်သည်။

ကျန်းမိသားစုဖြစ်စေ၊ လျိုမိသားစုဖြစ်စေ သူတို့ကို အမှန်တကယ် အထင်သေးကြသည်ကို သူ ခံစားမိသည်။ အလုပ်များသည့် ရာသီတွင်သာ မျက်နှာသာပေးတတ်ကြပြီး စိတ်ရင်းဖြင့် ဘယ်သူမှ မဆက်ဆံကြပေ။ သူတို့အတွက် စဉ်းစားပေးသူ သို့မဟုတ် ကလေးများကို ပညာသင်ရန် တိုက်တွန်းသူဟူ၍ ဘယ်သူမှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။ ကျန်းရို၏ စကားများသည် သူတို့အတွက် အမှန်တကယ် စေတနာပါကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ပေါင်နှစ်ရာအလေးချိန်ကို ထမ်းရသော်လည်း မျက်နှာမပျက်တတ်သော အမျိုးသားမှာ ယခုအချိန်တွင်မူ မျက်ရည်များ ဝဲလာကာ "ညီမလေး၊ ငါ အခုပဲ စဉ်းစားကြည့်တယ်၊ မင်းပြောတာ မှန်တယ်၊ ပြန်ရင် ငါ ကြိုးစားပြီး ပိုက်ဆံရှာမယ်၊ ကလေးတွေကို စာသင်ခိုင်းမယ်၊ သူတို့သာ သင်နိုင်ရင် ရှိတာတွေ အကုန်ရောင်းပြီးတော့တောင် ငါ ထောက်ပံ့မှာပါ။" ဟု တုန်ယင်သော အသံဖြင့် ပြောရှာသည်။

ဤသို့သော ဘဝကို သူလည်း ငြီးငွေ့လှပြီ ဖြစ်သည်။ ပညာတတ်ခြင်းက ပိုကောင်း၏။ သူတို့ဇနီးမောင်နှံမှာ ပညာမတတ်သဖြင့်သာ လူတိုင်း၏ နှိပ်စက်မှုကို ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒုတိယညီမလေးမှာ ပညာတတ်သဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ထွက်ပြေးရဲသည်၊ ကျန်းရိုမှာ ပညာတတ်သဖြင့် ယောက္ခမ၏ အစီအစဉ်ကို မစောင့်ဘဲ ရှောင်ထွက်နိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ တစ်ဘဝလုံးမှာ ဤသို့သာ ကုန်ဆုံးတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း ကလေးများမှာမူ ငယ်ပါသေးသဖြင့် ပညာတတ်လျှင် သူတို့ထက် ပိုမိုသာလွန်လာမည်မှာ သေချာလှသည်။

အစ်မကြီးမှာ ဘေးနားမှ ရပ်ကြည့်နေပြီး စကားဝင်ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ချေ။ ကျန်းရိုက သူမကို လုံးဝကြည့်မနေပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူမက "သွားပြီနော်" ဟုသာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ရှာသည်။

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ကျန်းလန်က ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို အကြိမ်ကြိမ် စကားပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူက မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ ဘယ်လိုမှ မတုံ့ပြန်ဘဲ အမြန်လျှောက်သွားလေသည်။

အိမ်ရောက်သောအခါ ကလေးနှစ်ယောက်မှာ သူတို့ ယူလာသည့် စားစရာများကို မြင်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြသည်။ အငယ်မလေးမှာ အသားကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးလေးများ တောက်သွားသော်လည်း တံတွေးသာ မြိုချ၍ မကိုင်ရဲဘဲ "ဦးလေးကို ကျွေးလိုက်ပါ၊ သမီး မဗိုက်ဆာဘူး။" ဟု ကြောက်ရွံ့စွာ ပြောရှာသည်။ ဘေးမှ သားကြီးမှာလည်း ခေါင်းငုံ့နေရုံသာ ရှိသည်။

ဤသည်မှာ ထိုလူကြီးကို နောက်တစ်ကြိမ် မျက်ရည်ဝဲစေပြန်သည်။ အစ်မကြီးမှာလည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြောင်အသွားမိလေသည်။

......

ယနေ့ လီရှောင်း ပြန်လာသည်မှာ အနည်းငယ် နောက်ကျသွားသည်။ ညနေ ၄ နာရီကျော်မှ ပြန်ရောက်လာပြီး လမ်းတွင် လူအိုကြီးတစ်ဦး လဲကျနေသည်ကို မြင်သဖြင့် ကျိုးကျန့်နှင့်အတူ မြို့ပြဆေးရုံသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ရသည်

မှောင်စပြုနေပြီဖြစ်သဖြင့် သူနှင့် ကျိုးကျန့်မှာ ပစ္စည်းများကို ချပြီးသည်နှင့် ထမင်းပင်မစားဘဲ ချက်ချင်းပင် ပြန်ထွက်သွားကြပြန်သည်။ ကျန်းရိုသည် အခန်းထဲသို့ အမြန်ပြေးဝင်ကာ သူမ ညနေက ကြော်ထားသော ထမင်းခြောက်ကြော်များကို ယူလာပေးလိုက်သည်။

လီရှောင်းမှာ ပုံမှန်အချိန်တွင် ထမင်းမစားရတတ်သဖြင့် ကျန်းရိုက အမြဲတမ်း မုန့်အချို့ကို ပြင်ဆင်ထားတတ်သည်။ ယနေ့ မုန့်များကို အစ်မကြီးကို ပေးလိုက်သဖြင့် ထမင်းခြောက်ကြော်ကို ထပ်မံကြော်ထားခြင်း ဖြစ်ရာ ယခုတွင် အသုံးတည့်သွားတော့သည်။

"လမ်းမှာ စားသွားနော်၊ စောစောပြန်လာခဲ့ဦး။"

လီရှောင်းကလည်း သူမကို အားမနာဘဲ တစ်ခုယူစားလိုက်ကာ ကျိုးကျန့်ကိုလည်း တစ်ခုပေးလိုက်ပြီး "သွားပြီ၊ အိမ်မှာ သတိထားနေဦး။"

"အင်း"

ကျိုးကျန့်ကလည်း ကျန်းရိုကို လက်ပြနှုတ်ဆက်ကာ "မရီး၊ သွားပြီနော်။"

"သွားပါပြီ"

နှစ်ဦးသား ကားမောင်း၍ ထွက်သွားကြလေသည်။

ညတွင် ကျန်းရိုသည် ထမင်းကို နောက်ကျမှ ချက်သော်လည်း သူမ စားပြီးသည်အထိ လီရှောင်း ပြန်မလာသေးပေ။ ၉ နာရီကျော်သည်အထိ စောင့်နေပြီးမှ အပြင်ဘက်တွင် အသံကြားလိုက်ရသည်။

ကျန်းရိုသည် ကလေးကို နို့တိုက်ပြီး အိပ်ရန် ပြင်နေခိုက် အသံကြားသဖြင့် အင်္ကျီကို လွှမ်းခြုံကာ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ကလေး နိုးသွားမည် စိုးသဖြင့် မီးကို မဖွင့်ခဲ့ပေ။

အခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ တံခါးဝသို့ ဝင်လာပြီး လမ်းလျှောက်လျှင် ထော့နဲ့ထော့နဲ့ ဖြစ်နေကာ လက်မောင်းကိုလည်း ကြည့်နေသည်။ ရုတ်တရက် ကျန်းရို ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ "မအိပ်သေးဘူးလား" ဟု အံ့သြစွာ မေးလာသည်။

ကျန်းရိုမှာ တစ်ခုခု မှားနေကြောင်း ခံစားမိသဖြင့် ဧည့်ခန်းမီးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ရွှဲရွှဲစိုနေပြီး အောက်ပိုင်းတွင် ရွှံ့ဗွက်များ ပေကျံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ရှင် ဘာဖြစ်လာတာလဲ။"

ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ မတော်တဆ ချော်လဲတာပါ။"

သူက ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားပြီး ကျန်းရို ထပ်မေးမည် စိုးသဖြင့် "စားစရာ ရှိလား" ဟု စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

ကျန်းရိုက သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမက ဘယ်နေ့မှာ စားစရာ မချန်ထားဖူးလို့လဲ။ ဤသို့ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲခြင်းမှာ အလွန်သိသာလွန်းလှသည်။ သို့သော်လည်း သူမသည် မီးဖိုချောင်သို့ သွား၍ နွေးထားသော ထမင်းနှင့် ဟင်းများကို ယူလာပေးလိုက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ သူ့အတွက် လဲလှယ်ရန် အဝတ်အစားများကို ရှာဖွေပေးလိုက်သည်။ ယနေ့ နေပူသဖြင့် ရေနွေးဖြင့် ရေချိုးနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သူ လမ်းလျှောက်သည့် ပုံစံကို သတိရကာ "ရှင့်ခြေထောက် ဘာဖြစ်လာတာလဲ" ဟု မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

သူက ခဏမျှ ခေါင်းမော့ကာ "ခုနက လမ်းကို သေချာမမြင်လို့ ကားပေါ်ကအဆင်းမှာ လည်သွားတာ။" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကျန်းရိုက သူ့ကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ မီးဖိုချောင်သို့ သွား၍ ရေအေးတစ်ဇလုံ ယူလာကာ အခန်းထဲသို့ ထည့်ထားလိုက်သည်။

လီရှောင်း ထမင်းစားပြီးနောက် ယူလာသော ဝက်အူများကို ဆေးကြော၍ ချက်ပြုတ်ကာ သန်းခေါင်ကျော်မှ ရေချိုးခန်းသို့ သွား၍ ရေချိုးလိုက်သည်။

အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းရိုမှာ မအိပ်သေးဘဲ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်နေလေသည်။ ကလေးငယ်မှာ အိပ်ပျော်သွားလျှင် ဘာသံကြားကြား မနိုးတတ်သဖြင့် မီးဖွင့်ထားခြင်းက ပြဿနာမရှိပေ။

သူသည် စားပွဲဆီသို့ အရင်သွားကာ ယာရွှမ်း ခရင်မ်ဘူးကို ဖွင့်၍ အနည်းငယ်ယူကာ လက်ထဲတွင် ပွတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်သို့ အမြန်ပွတ်လိမ်းလိုက်သည်။ ကျန်းရိုက သူ အမြဲတမ်း အပြင်ထွက်နေရသဖြင့် ဤသည်ကို မလိမ်းလျှင် အိုသွားလိမ့်မယ်လို့ ပြောထားခဲ့သည်။

သူသည် ရုပ်ရည်ကို အလွန်အမင်း ဂရုမစိုက်သော်လည်း နောင်တွင် အန်းအန်းကို တက္ကသိုလ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလျှင် လူများက သူ့ကို သမီးနှစ်ယောက်ကို ခေါ်လာသည့် ဖခင်ဟု အထင်မှားမည်ကို စိုးရိမ်မိသည်။ ကျန်းရို၏ အတွေးမှာ ဝေးလွန်းသည်ဟု ထင်သော်လည်း သူ လက်မခံနိုင်ပေ။

ကျန်းရိုက သူ့အား ဇလုံထဲရှိ ရေအေးဝတ်ဖြင့် ခြေထောက်ကို အုပ်ထားရန် ပြောလာသည်။ "အိမ်မှာ ဒဏ်ကြေဆေး မရှိလို့ အရင်ဆုံး အုပ်ထားလိုက်ဦး၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ဆေးဆိုင်ကို သွားဝယ်ပေးမယ်။"

လီရှောင်းက ထိုအတိုင်း လုပ်လိုက်ကာ နာကျင်မှုကို အောင့်ခံ၍ ကုတင်ဘေးသို့ သွားထိုင်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အတော်လေး နာကျင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ခုနက ပြန်လာစဉ်က ကျန်းရို အိပ်နေပြီဟု ထင်သဖြင့်သာ ထော့နဲ့ထော့နဲ့ လမ်းလျှောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး ယခုတွင်မူ သူမ စိတ်ပူမည်စိုးသဖြင့် ဟန်ဆောင်ထားရသည်။

ဤစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရသည်။ ပင်ပန်းလှသော်လည်း နေ့တိုင်း ပြန်လာချိန်တွင် သူမနှင့် ကလေးကို မြင်ရခြင်းက ပင်ပန်းသမျှကို တန်စေသည်ဟု ခံစားရ၏။ စောစောက ကားနှင့်အတူ ကျင်းထဲသို့ ပြုတ်ကျစဉ်က သူ အတော်လေး ကြောက်လန့်သွားခဲ့သည်။ သူ တစ်ခုခုဖြစ်သွားလျှင် ကျန်းရိုနှင့် ကလေး ဘာဖြစ်သွားမည်နည်းဟု တွေးတောနေမိ၏။ မိမိ၏ ဇနီးနှင့် ကလေးမှာ သူတစ်ပါးလက်သို့ ရောက်ရှိသွားမည်ကို သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်ပေ။

သူသည် ကုတင်အလယ်တွင် လက်ပစ်ခြေပစ် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ပုဝါဖြင့် ဒဏ်ရာရထားသော ခြေကျင်းဝတ်ကို ပတ်ထားလိုက်သည်။ အေးစက်သော ပုဝါမှာ ခြေကျင်းဝတ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ တုန်သွားရသော်လည်း နာကျင်မှုကိုမူ အနည်းငယ် သက်သာစေလေသည်။

သူသည် ခဏလောက် အုပ်ထားပြီးနောက် သူ့ကို ကြည့်နေသော ကျန်းရိုကို "အိပ်တော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။ မအေးတော့သော ပုဝါကို ဇလုံထဲသို့ လှမ်းပစ်လိုက်ကာ မီးပိတ်၍ အိပ်လိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် လီရှောင်းမှာ မိုးမလင်းမီကပင် နိုးလာခဲ့သည်။ ဘေးရှိ ကလေးငယ်မှာ အိပ်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် သူသည် မျက်နှာသစ်ရန် ပြင်ဆင်ပြီးမှ နို့တိုက်ရန် စဉ်းစားလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ ခြေထောက် မြေကြီးပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ နာကျင်လွန်းသဖြင့် "အား" ဟု တိုးတိုးလေး ညည်းတွားမိသွားသည်။

အသံမှာ မကျယ်သော်လည်း အထဲတွင် အိပ်နေသော ကျန်းရိုက ကြားသွားကာ မျက်လုံးကို ပွတ်ရင်း သူ့ကို ကြည့်ပြီး အိပ်ချင်မူးတူး အသံဖြင့် "ခြေထောက် မသက်သာသေးဘူးလား။ ဒီနေ့ မသွားနဲ့တော့၊ တစ်ရက်လောက် နားလိုက်ပါ။" ဟု မေးလာသည်။

"ရပါတယ်၊ မနာပါဘူး၊ မြေကြီးက အေးလွန်းလို့ပါ။"

ကျန်းရိုက မယုံကြည်ဘဲ ကုတင်ပေါ်မှ ထထိုင်ကာ "ခြေထောက်ကို မြှောက်ပြပါဦး၊ ကျွန်မ ကြည့်ချင်လို့။"

လီရှောင်းက သူမကို ကျောခိုင်း၍ အင်္ကျီဝတ်လိုက်ကာ သူမ စကားကို နားမထောင်ဘဲ "ဒီရက်ပိုင်း ပိုက်ဆံ ပိုရှာထားမယ်၊ နောက်နှစ်ကျရင် တောင်ပိုင်းကို သွားကြည့်မယ်၊ ဒီပိုက်ဆံတွေကို မင်းနဲ့ ကလေးအတွက် အိမ်မှာ သုံးဖို့ ထားခဲ့မယ်။" ဟု ပြောလာသည်။

ကျန်းရိုမှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် သူ့ကို ဆွဲကာ "အဲ့ဒီလောက်ကြီးလည်း မကြိုးစားပါနဲ့။"

လီရှောင်းက အင်္ကျီဝတ်ပြီးနောက် သူမကို လှည့်ကြည့်ကာ "ဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ အရင်က လူတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်တာက ဒါထက် ပိုဆိုးသေးတယ်၊ တကယ် ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ပြောပြီးနောက်တွင် အပြင်သို့ ထွက်သွားကာ လမ်းလျှောက်ပုံမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။ သူက အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ နောက်လှည့်ကြည့်ပြီး "ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ပြောသားပဲ" ဟု ဆိုကာ ပြုံးပြလေသည်။ ကျန်းရိုမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိတော့သည်။

နေ့လည်တွင် လီရှောင်း ပြန်လာသောအခါ လမ်းလျှောက်သည့် ပုံစံမှာ သိသိသာသာ ကွဲပြားနေသည်ကို ကျန်းရို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူ့ကို ထိုင်ခုံတွင် အတင်းထိုင်ခိုင်းကာ ညာဘက် ပုဆိုးစကို လှန်ကြည့်လိုက်သောအခါ ခြေကျင်းဝတ်မှာ အတော်လေး ရောင်ကိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တင်းမာသွားကာ "ဒါက ရှင်ပြောတဲ့ ဘာမှမဖြစ်တာလား။" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီရှောင်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် အားနာဟန်ဖြင့် "တကယ်တော့ မနာပါဘူး..." ကျန်းရို၏ တင်းမာသော အကြည့်များကို မြင်သောအခါ အသံမှာ တိုးသွားပြီးနောက်တွင်မူ သက်ပြင်းချကာ "နောက်ထပ် နှစ်ရက်လောက်ပဲ လုပ်ပါရစေ၊ ဒီရက်ပိုင်း အရောင်းအဝယ်က တအားကောင်းနေတာ၊ ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်ရပါဘူး၊ ဟင်းရွက်ပဲ ရောင်းပေးရတာ၊ လမ်းလျှောက်စရာ မလိုပါဘူး။" ဟု ဆိုကာ ဈေးဆစ်ရန် ကြိုးစားရှာသည်။

ကျန်းရိုက ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ဒါဆိုရင် ဒီလိုလုပ်မလား၊ ရှင်က အိမ်မှာ ကလေးထိန်း၊ ကျွန်မက ကျိုးကျန့်နဲ့အတူ မြို့ထဲကို..." ဟု စကားစလိုက်သည်။

ကျန်းရို၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် လီရှောင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "မရဘူး" ဟု ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ အပြင်တွင် အေးလွန်းလှပြီး အလုပ်များလျှင် ထမင်းပင် စားချိန်မရှိရာ သူမ မည်သို့ ခံနိုင်ရည်ရှိမည်နည်း။

ထို့နောက်တွင်မူ သက်ပြင်းချကာ "ထားလိုက်ပါတော့၊ ကျိုးကျန့်ကို ပြောလိုက်မယ်၊ ဒီနှစ်ရက် အိမ်မှာပဲ နားတော့မယ်။"

ကျန်းရိုသည် သူ၏ တည်ငြိမ်ပြီး အားကိုးရာမဲ့သော မျက်လုံးများကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးလေး ချိုမြိန်သွားရသည်။ သို့သော် မျက်နှာကိုမူ မပြဘဲ "အခြေအနေကို အရင်ကြည့်မယ်၊ အရမ်းဆိုးရင်တော့ ပြောရမှာပဲ။" ဟု ဆိုကာ တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်းသည် သူမကို အမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့သွားပုံရကာ နားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ လိမ်လိမ်မာမာဖြင့်ပင် အိပ်ရာပေါ်တွင် လှဲနေတော့သည်။ ကျန်းရိုက သူ့ကို ဆေးရုံသို့ ခေါ်သွားချင်သော်လည်း လီရှောင်းက လုံးဝ မသွားလိုပေ။ သူ့စိတ်ထဲတွင် မသေမချင်း ဆေးရုံသွားရန် မလိုအပ်ဟု ထင်မြင်ထားသည်။

ကျန်းရိုက သူ့ကို မနိုင်သဖြင့် ညနေတွင် နှင်းများ ထပ်မံကျလာသောအခါ သူ့ကို လွှတ်ထားလိုက်သည်။ သို့သော် သူမသည် လမ်းပေါ်ရှိ ဆေးဆိုင်သို့ သွား၍ ဒဏ်ကြေဆေးရည် ဝယ်လာခဲ့ကာ ကျိုးကျန့်အိမ်သို့ သွား၍ လီရှောင်း နားမည့်အကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။

ကျိုးကျန့်သည်လည်း လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရထားသဖြင့် လီရှောင်း နားမည်ကို သိသောအခါ ဝမ်ယန့်ကပင် "အစ်ကိုကြီးလည်း နားတာဆိုတော့ ရှင်လည်း သေချာနားလိုက်ဦး။" ဟု ဆိုကာ သဘောတူပေးလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် ကျိုးကျန့်သည်လည်း နှစ်ရက်ခန့် ခဏနားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

.....

ညနေတွင် ကျန်းရိုသည် လီရှောင်းကို ဆေးရည်ဖြင့် ပွတ်ပေးကာ သေချာ အိပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ အရင်က ရဲစခန်းတွင် လူများ ဒဏ်ရာရလျှင် ဤသို့ပင် ဆေးရည်ဖြင့် ပွတ်ပေးလေ့ရှိသည်။ ဒီကာလအတွင်း အမှန်တကယ် ပင်ပန်းနေပုံရသဖြင့် လီရှောင်းမှာ နေ့လည် ၁ နာရီမှ ညနေ ၅ နာရီအထိ ဆက်တိုက် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ကျန်းရို သွားမခေါ်လျှင် နိုးပုံမရချေ။

ကလေးငယ်မှာလည်း သူ့ဘေးတွင် လဲလျောင်းရင်း လက်ကလေးဖြင့် ကစားနေကာ ကျန်းရို လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းသာအားရဖြင့် ခြေထောက်လေးများကို ကန်နေလေသည်။ ကျန်းရိုသည် ကုတင်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ကလေးကို အရင်စလိုက်ပြီး လီရှောင်းက မလှုပ်မယှက် ရှိနေသဖြင့် ဖျားနေသလားဟု စိုးရိမ်ကာ နဖူးကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ နဖူးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်သောအခါ အနည်းငယ် ပူနေသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် သူ့ကို အသာအယာ တွန်းကာ "လီရှောင်း၊ နိုးတော့၊ မအိပ်နဲ့တော့၊ အခုအိပ်ရင် ညကျရင် အိပ်မပျော်ဘဲ နေလိမ့်မယ်။" ဟု တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။

နှစ်ခါခန့် တွန်းပြီးနောက်တွင်မူ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မျက်လုံးကို အသာအယာ ဖွင့်လာသည်။ မျက်လုံးပွင့်လာသော်လည်း သတိမလည်သေးဘဲ အပေါ်သို့ ကြောင်စီစီ ကြည့်နေသဖြင့် ကျန်းရိုက သူ့နဖူးကို ထပ်မံစမ်းကြည့်ကာ "ဖျားတော့ မဖျားပါဘူး။" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ဖဝါး အထိအတွေ့ကို ခံစားရသောအခါ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက တစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ လက်ကလေးကို ဖမ်းဆုပ်ကာ မျက်လုံးကို နှိမ့်၍ ကျန်းရိုကို ကြည့်လာသည်။

"မင်းရဲ့ လက်က အပူချိန်တိုင်း ကိရိယာလား၊ ဒီလိုနဲ့ သိနိုင်တာလား။" ဟု မေးလာသည်။ အိပ်ရာနိုးကာစ ဖြစ်သဖြင့် အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်ကာ ဩရှရှ ဖြစ်နေသည်။ ကျန်းရိုသည် သူ၏ နောက်ပြောင်မှုကို ကြားသောအခါ သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသောအခါ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်မျိုးသော နွေးထွေးမှုများ ပါဝင်နေသဖြင့် သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ အနည်းငယ် ပူတက်လာရသည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ဖိကာ လက်ကို အမြန်ပြန်ဆွဲလိုက်ပြီး သူ့ကို မကြည့်ရဲတော့ဘဲ "တကယ်ပဲ အိပ်နိုင်လွန်းတယ်၊ လူကို ထိတ်လန့်အောင် လုပ်တယ်။" ဟု ဟန့်လိုက်ပြီးနောက် ထ၍ ထွက်သွားလေသည်။

လီရှောင်းသည် သူမ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် နှမြောစွာဖြင့် လက်ကို ပြန်ချလိုက်ကာ ခဏလောက် ထပ်မံလှဲနေပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ အိပ်ရာပေါ်မှ ထလာခဲ့သည်။ ဘေးရှိ ကလေးငယ်ကို ချီကာ အနှီးလဲပေးပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

ယနေ့ လီရှောင်း အိမ်တွင် ရှိသဖြင့် ကျန်းရိုက ထမင်းကို စောစောချက်ထားရာ သူ နိုးလာချိန်တွင် အားလုံး အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မီးဖိုချောင်တွင် ကျန်းရိုသည် မီးဖိုထဲမှ မီးသွေးခဲများကို ထုတ်၍ မြေအိုးဇလုံထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ဤဒေသ၏ ဆောင်းတွင်းတွင် အလွန်အသုံးဝင်သော အပူပေးကိရိယာ ဖြစ်သည်။ မီးသွေးခဲများပေါ်တွင် ပြာအနည်းငယ် အုပ်လိုက်ပြီးနောက် မီးအိုးကို သစ်သားပုံးတစ်ခုထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ဤသစ်သားပုံးပေါ်တွင် အပေါက်ဖောက်ထားသော သစ်သားအဖုံး အုပ်လိုက်လျှင် ခြေထောက်ကို တင်၍ အပူလှုံနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဆောင်းဝင်ကတည်းက ကျန်းရိုသည် ဤအရာကို အသုံးပြု၍ ကလေး၏ အနှီးများကို အခြောက်ခံလေ့ရှိသည်။ သူမသည် ခေါင်းလျှော်ပြီးနောက်တွင်ပင် ဤအရာပေါ်တွင် ကုန်း၍ အပူပေးတတ်ရာ အရင်တစ်ခါက ဆံပင်များပင် မီးလောင်မတတ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။

ကျန်းရိုသည် မီးအိုးကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ ယူသွားလိုက်သည်။ လီရှောင်းမှာ မည်သည့်စိတ်ကူးဖြင့် ဖြစ်သည်မသိဘဲ သူမ နောက်သို့ ကလေးကို ချီ၍ လိုက်လာလေသည်။ သူမ သွားသမျှ နေရာတိုင်းသို့ သူက လိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ ခြံထဲမှ ဖိနပ်များကို ပြန်သိမ်းပြီးနောက် သူ့ကို လှည့်ကြည့်၍ "ရှင် ဘာလို့ ကျွန်မနောက်ကို လိုက်နေတာလဲ။ ဟင်းတွေ သွားယူပြီး ထမင်းစားတော့လေ။" ဟု ထူးဆန်းစွာ မေးလိုက်တော့သည်။

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၂၇)

ကျန်းရို ထိုသို့ပြောလိုက်သဖြင့် လီရှောင်းမှာ မတတ်သာဘဲ ကလေးကိုချီကာ မီးဖိုချောင်သို့သွား၍ ဟင်းများ သွားယူရတော့သည်။

ညစာမှာလည်း ဟင်းသုံးမျိုးနှင့် ဟင်းရည်တစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုသည် စားသောက်ရေးကို အတော်လေး အလေးထားသူဖြစ်ရာ အရသာရှိရုံသာမက အာဟာရမျှတမှုကိုလည်း ဂရုစိုက်၏။ ဥပမာအားဖြင့် ယနေ့စားသည့်ဟင်းများကို မနေ့ကစားခဲ့သည်များနှင့် မတူအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး စီစဉ်တတ်သည်။

လီရှောင်းကမူ သူမနှင့်မတူပေ။ သူကြိုက်သည့်ဟင်းဆိုလျှင် ထိုအရာကိုပင် အမြဲဝယ်တတ်သည်။ အရင်က တစ်ခါဆိုလျှင် ကျန်းရိုချက်ပေးသည့် ခရမ်းသီးအသားနုပ်စင်းကျော်ကို ကြိုက်သွားသဖြင့် နေ့တိုင်း ခရမ်းသီးများ ဝယ်လာခဲ့ရာ ကျန်းရိုမှာ အန်ချင်သလိုတောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် နေ့စဉ် ဘာဟင်းချက်မည်ကို ကြိုပြောထားပြီး သူ့ဘာသာ ရွေးဝယ်ခွင့် မပေးတော့ပေ။

ကျန်းရိုသည် မခြောက်သေးသော ဖိနပ်များကို မီးအိုးပါသည့် သစ်သားပုံးထဲတွင် ထည့်၍ အပူပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် မီးဖိုချောင်သို့သွား၍ လက်ဆေးလိုက်ရာ လီရှောင်းမှာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကလေးကိုချီ၊ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ယောက်မကိုကိုင်ကာ ထမင်းခူးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းရို လက်ဆေးပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးအတွက် ထမင်းစားတူများကို ယူလိုက်သည်။

ထမင်းစားနေစဉ်တွင် နှစ်ဦးသားမှာ အရင်ကကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်မနေတော့ပေ။ လီရှောင်းက စကားနည်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းရို တစ်ခုခုပြောလျှင် သူက နားထောင်နေကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် တစ်ခွန်းစ၊ နှစ်ခွန်းစ ပြန်ထူးတတ်သည်။

ယခုအခါ ကျန်းရို၏ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်မှာ မကျယ်ပြန့်လှသော်လည်း သူမ၏ လူချစ်လူခင်ပေါများမှုကြောင့် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ အတင်းအဖျင်း သတင်းအစုံအလင်ကို သူမ သိနေတတ်သည်။ လီရှောင်းမှာ နေ့တိုင်း အပြင်ထွက်နေရသော်လည်း သတင်းရရှိမှုတွင် သူမကို မမီချေ။

ဥပမာအားဖြင့် ယခု ကျန်းရို ပြောပြနေသည့် သတင်းမျိုးပင်။ သူမက ရုတ်တရက် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လေသံဖြင့် "ရှင် သိလား၊ ကျူးချန်တို့ အိမ်မှာ ပြဿနာ တက်နေတယ်လေ။" ဟု စလိုက်သည်။

လီရှောင်းသည် ကျူးချန်ဟူသောအမည်ကို ကြားသောအခါ အလိုအလျောက် ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်သည်။

ကျန်းရို ဤသို့မေးလျှင် သူက ပြန်ဖြေရန် မလိုဘဲ သူမကိုယ်တိုင်ပင် အကုန်လုံး ပြောပြတော့မည်ကို သူ သိနေသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် လီရှောင်း စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ကျန်းရိုက တစ်ရက်ဆက်တည်း ပြောချာတော့သည်။ "ဒီနေ့ အဒေါ်ကြီးတွေ စကားပြောနေတာ ကြားတာတော့ ကျူးချန်ရဲ့ ယောက်ဖက အိမ်ထောင်ရေးလိမ်လည်မှု ခံလိုက်ရတယ်တဲ့။"

ဤခေတ်ကာလတွင် "အိမ်ထောင်ရေးလိမ်လည်မှု" ဆိုသော အယူအဆမှာ မရှိသေးသဖြင့် သူမက သူ နားမလည်မည်စိုး၍ ထပ်ရှင်းပြသည်။ "အဲ့ဒီ မေ့ဇီရဲ့ အစ်ကိုလေ၊ ကလေးဘဝကတည်းက လေဖြတ်ထားတဲ့လူ၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ သိခဲ့ပြီး အတင်းလက်ထပ်ချင်တယ်ဆိုလို့ လက်ထပ်ပေးလိုက်တာလေ။ မိန်းကလေးဘက်ကလည်း သဘောတူပေမဲ့ တင်တောင်းငွေကို အများကြီး တောင်းတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်္ဂလာပွဲပြီးလို့ နှစ်ရက်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ မိန်းကလေးကော၊ တင်တောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကော အကုန် ပျောက်သွားပြီတဲ့။"

"နောက်မှ ဘယ်သူပြောလဲမသိဘူး၊ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က တခြားရွာမှာလည်း ဒီလိုပဲ လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်တဲ့။ နှစ်နှစ်တောင် မပြည့်ခင် ထွက်ပြေးတာပဲ။ အခု ဒီလောက်အမြန် ပြေးသွားတာကတော့ ပိုက်ဆံရပြီးတာနဲ့ ဆက်ပြီး ဟန်မဆောင်ချင်တော့လို့ ဖြစ်မှာပေါ့။"

အမှန်တကယ်တော့ အဒေါ်ကြီးများ ပြောသည်မှာ ယခုထက် ပို၍ ပွင့်လင်းလှသည်။ ကျူးချန်၏ ယောက္ခမ မိသားစုမှာ ကိုယ့်သားအခြေအနေကို ကိုယ်မကြည့်ဘဲ မိုးပေါ်က ကျလာသလို ချောမောလှပသည့် မိန်းကလေးက အနားကပ်လာသည်ကို မရိပ်မိခြင်းမှာ အသိဉာဏ်မရှိခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း၊ ဤသည်မှာ သူခိုးကို အိမ်ထဲသို့ ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ပြောကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျူးချန်ကတော့ ဒီကိစ္စကို အခုထိ မသိသေးဘူးလို့ ကြားတယ်။ သူ့ယောက်ဖ မင်္ဂလာဆောင်တာတောင် သူ့ကို အသိမပေးဘူးတဲ့။ အဲ့ဒီ တင်တောင်းငွေတွေက ကျူးမိသားစုနဲ့ ပတ်သက်နေလို့ ဖြစ်မှာပေါ့။ မေ့ဇီတို့ မိသားစုက ဆင်းရဲတာဆိုတော့ ဒီလောက် ပိုက်ဆံအများကြီး ဘယ်က ရမှာလဲ။ ကျူးချန် သိသွားရင် မကျေမနပ် ဖြစ်မှာစိုးလို့ အသိမပေးတာ ဖြစ်လိမ့်မယ်။"

မေ့ဇီတို့ မိသားစု၏ လုပ်ရပ်မှာ အတော်လေး မရိုးသားဟုသာ ပြောရမည်။ ကျူးချန်က မေ့ဇီ၏ မိဘများသည် သားနှင့်သမီး ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်း မရှိဟု ပြောခဲ့သော်လည်း မေ့ဇီကိုယ်တိုင်ကမူ သူမ၏ မိဘအိမ်ဘက်ကိုသာ အတင်းဘက်လိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မိဘအပေါ် သိတတ်ခြင်း၊ မောင်အစ်ကိုကို ချစ်ခြင်းမှာ ပြဿနာ မရှိသော်လည်း ကြားထဲက ကျူးချန်မှာမူ ငွေထုတ်ကြီးသဖွယ် ဖြစ်နေရရှာသည်။

လီရှောင်းသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း မြို့နှင့်အိမ်ကိုသာ ကူးချည်သန်းချည် လုပ်နေရသဖြင့် ကျူးချန်၏ ကိစ္စများကို အမှန်တကယ် မသိရှိချေ။ ကျူးချန်နှင့် မတွေ့ရသည်မှာလည်း ရက်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က စကားများပြီးကတည်းက သူသည် ထိုလူအကြောင်းကိုပင် မတွေးမိတော့ချေ။ နေ့စဉ် အလုပ်များနေသဖြင့် သူ့ကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိပေ။

ယခုတွင်မူ သူ့အကြောင်း ကြားရသောအခါ မည်သို့သော ခံစားချက်မျိုးမှ မရှိဘဲ "ဒီကိစ္စကတော့ ကြားရုံပဲ နားထောင်ထားလိုက်ပါ။" ဟုသာ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

ယခု ကျန်းရို၏ နားထဲအထိ ရောက်လာပြီဆိုလျှင် ကျူးချန်လည်း မကြာမီ သိရှိတော့မည်မှာ သေချာလှသည်။

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမသည်လည်း သတင်းအဖြစ်သာ နားထောင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

.....

လီရှောင်း ခန့်မှန်းသည်မှာ မမှားပေ။ ကျူးချန်သည် အမှန်တကယ်ပင် သိရှိသွားပြီဖြစ်ကာ သူ့ထံသို့ အကူအညီတောင်းရန် ရောက်လာလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ထမင်းစားပြီးခါစတွင်ပင် ကျူးချန်မှာ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်လာသည်။ မျက်လုံးများမှာလည်း ငိုထားဟန်ဖြင့် အနည်းငယ် နီမြန်းနေ၏။

လီရှောင်းမှာ ကလေးကိုချီကာ တံခါးဝတွင် ထိုင်၍ နှင်းကျသည်ကို ကြည့်နေခိုက် ဖြစ်သည်။ အခုဆိုလျှင် ကလေးငယ်မှာ သုံးလရှိပြီဖြစ်သဖြင့် မတ်မတ်ချီနိုင်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း လည်ပင်းကိုမူ ထိန်းပေးထားရဆဲ ဖြစ်သည်။

လီရှောင်းမှာ အင်အားကြီးမားသူဖြစ်သဖြင့် ကလေးကို ချီထားလျှင် အလွန်မြဲမြံလှသည်။ ကလေးငယ်မှာလည်း ဖခင်ဖြစ်သူ ချီသည်ကို အလွန်သဘောကျ၏။ ကျန်းရိုနှင့်မူ မတူပေ။ ကျန်းရိုက ခဏချီလိုက်လျှင် အောက်သို့ လျောကျသွားတတ်သဖြင့် ကလေးငယ်မှာ ကျန်းရို၏ အင်္ကျီကို အမြဲတမ်း ဆွဲထားတတ်ရသည်။

ကလေးကို ချီထားချိန်တွင် လီရှောင်းမှာ အလွန်ငြိမ်သက်လှသဖြင့် ကျန်းရိုနှင့် အတော်လေး ကွာခြားလှသည်။ ကျန်းရိုက ကလေးကို စကားပြောရသည်မှာ အလွန်ဝါသနာပါပြီး ကလေးက ပြန်မပြောနိုင်သော်လည်း သူမဘာသာ မေးလိုက်၊ ဖြေလိုက် လုပ်နေတတ်သည်။ ကလေးငယ်မှာလည်း နားလည်သကဲ့သို့ သူမကို သေချာ ကြည့်နေတတ်၏။

သို့သော် ဖခင်ဖြစ်သူနှင့်အတူ ရှိနေချိန်တွင်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူက တစ်ခွန်းမျှ မပြောသော်လည်း သူမမှာ အလွန်ပင် လိမ္မာလှသည်။ သူမသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ မှီလျက် နှင်းကျသည်ကို အတူတူ ကြည့်နေတတ်သည်။

သားအဖ နှစ်ဦးမှာ ခေါင်းချင်းဆိုင်လျက် တူညီသော အမူအရာများ ရှိနေကြရာ ပုံစံတူ တစ်ပုံစံတည်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျူးချန် တံခါးဖွင့်ဝင်လာသောအခါ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်ပြီး ကြောင်အသွားမိသည်။ လီရှောင်း၏ ကလေးမွေးပြီးကတည်းက သူ မတွေ့ရသေးပေ။ ကလေးတိုင်းမှာ တူတူပဲဟု ထင်ထားသဖြင့် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိခဲ့ပေ။

သို့သော် ယခုအခါ ဖြူဖြူဖွေးဖွေးနှင့် ပန်းလေးတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ လှပနေသော အန်းအန်းကို မြင်သောအခါ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ စိတ်ထဲတွင် မနာလိုစိတ် အနည်းငယ် ပေါ်လာမိသည်။

မနာလိုဖြစ်သည်ဟု ပြောရသည်မှာ အနည်းငယ် ရယ်စရာကောင်းလှ၏။ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက လီရှောင်းအပေါ် မနာလိုဖြစ်စရာ ဘာမှမရှိခဲ့ဘဲ လီရှောင်းနှင့် ကျိုးကျန့်တို့ကိုပင် သနားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အိမ်အခြေအနေများမှာ မကောင်းလှသဖြင့် ငယ်စဉ်က အတူဆော့ကစားစဉ် သူသည် အမြဲတမ်း အသာစီးရနေသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရသည်။ အကြောင်းကတော့ သူသည် ဝဝလင်လင် စားရသည်၊ ကောင်းကောင်း ဝတ်ရသည်၊ မိဘများ၏ အချစ်ကိုလည်း ရရှိထားသူ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် မည်သည့်အချိန်မှစ၍ ပြောင်းလဲသွားသည်မသိဘဲ သူတို့မှာ တဖြည်းဖြည်း ကွဲပြားလာကြသည်။ လီရှောင်းမှာ စားဝတ်နေရေးတွင် စည်းစနစ်ကျလာသည်၊ ကျိုးကျန့်မှာလည်း စိတ်တူကိုယ်တူ ချစ်သူကို တွေ့ရှိသွားသည်၊ ကျင်းတာ့ယိုမှာမူ ပြည်နယ်မြို့တော်ရှိ တက္ကသိုလ်သို့ပင် တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သည်။

သူနှင့် ဝမ်ထောင်သာလျှင် နဂိုနေရာ၌ ရပ်တန့်နေခဲ့ကြသည်။

အရင်က လီရှောင်းနှင့် ပတ်သက်မှု ဖြတ်တောက်လိုက်သောအခါ သူသည် စိတ်ထဲတွင် မသိမသာ သက်ပြင်းချနိုင်ခဲ့သည်။ သူတို့ မည်မျှ ကြိုးစားနေသည်ကို မမြင်ရလျှင် သူသည်လည်း အေးအေးဆေးဆေး ဆက်လက် နေနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ကျူးချန်၏ အကြည့်မှာ လီရှောင်းပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး ခဏလောက် ရပ်နေမိသည်။ လီရှောင်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်ခုံးပင့်လျက် "မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျူးချန် ထိုအခါမှ သတိပြန်ဝင်လာကာ မျက်နှာပေါ်တွင် ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။ သူသည် ခြံထဲသို့ ဝင်လာပြီး လာရသည့် အကြောင်းရင်းကို တိုက်ရိုက်မပြောဘဲ "ဒါက အန်းအန်းလား၊ တကယ် ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။" ဟု အရင်စကားစလိုက်သည်။

လီရှောင်းမှာ ထိုစကားကို ကြားသော်လည်း ထူးခြားသော တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ချောမောသည်ဟု ချီးမွမ်းခံရသူဖြစ်ပြီး မကြာသေးမီက သမီးလေးကို ချီ၍ အပြင်ထွက်လျှင်လည်း "ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်"၊ "လှတယ်" ဆိုသော စကားများကို နားပူအောင် ကြားနေရသူ ဖြစ်သည်။

ကလေးငယ်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ ပို၍ပင် တည်ငြိမ်လှသည်။ သူမသည် ကျူးချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စိတ်မဝင်စားဟန်ဖြင့် အပြင်ဘက်ရှိ နှင်းကျနေသည်ကိုသာ ပြန်လည် ကြည့်နေလေသည်။ ထိုအမူအရာမှာ လီရှောင်းနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။

လီရှောင်းသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဤသို့ပင် လူကို ဂရုမစိုက်တတ်သော အကျင့်ရှိသည်။

ကျူးချန်သည် စိတ်ထဲမှ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

သူသည် အိမ်ခေါင်မိုးအောက်သို့ လာကာ ကိုယ်ပေါ်ရှိ နှင်းများကို ခါလိုက်သော်လည်း အိမ်ထဲသို့ မဝင်ဘဲ တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် လာရသည့် အကြောင်းရင်းကို ပြောပြလေသည်။

"ရှောင်းကော၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်။" ဟု ရိုးသားသော လေသံဖြင့် ဆိုသည်။

သူက ခဏမျှ ရပ်ကာ "ဒီကိစ္စကို နောက်မှ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်တော် လက်ခံပါတယ်။ အခု ကျွန်တော် အခက်အခဲလေး တစ်ခုနဲ့ ကြုံနေလို့၊ အစ်ကိုက စိတ်မထားဘဲ ခဏလောက် ကူညီပေးနိုင်မလား။"

လီရှောင်း စကားမပြောရသေးမီမှာပင် သူသည် မေ့ဇီတို့ မိသားစု၏ ကိစ္စအားလုံးကို ပြောပြတော့သည်။ ပြောရင်းဖြင့် မျက်လုံးများ နီမြန်းလာကာ လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်လျက် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် စကားပြောရင်း အသက်ကို အတင်းရှူနေရရှာသည်။

ထိုပိုက်ဆံများမှာ သူ့မိဘများ တစ်ဘဝလုံး စုဆောင်းထားသည့် ပိုက်ဆံများဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ပင်ပန်းစွာ ရှာဖွေထားသည့် ပိုက်ဆံများ ဖြစ်သည်။ မေ့ဇီက သူမ၏ မိဘများသည် သားနှင့်သမီး ခွဲခြားဆက်ဆံခြင်း မရှိကြောင်း၊ လက်ထပ်ပြီးလျှင် ထိုတင်တောင်းငွေများကို ပြန်ယူလာမည်ဟု ပြောခဲ့သဖြင့် သူက မိဘများကို အတင်းနားချ၍ သဘောတူခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုတွင်မူ မေ့ဇီသည် ထိုတင်တောင်းငွေများကို သူမ၏ အစ်ကိုအတွက် ချန်ထားရုံသာမက သူမ၏ အစ်ကိုက ထိုပိုက်ဆံများကို အခြားသူအား တင်တောင်းငွေအဖြစ် ပေးလိုက်ပြန်သည်။

ဒါဆို သူတို့မိသားစုက ဘာလဲ။

သူတို့ ပင်ပင်ပန်းပန်း ရှာထားသမျှ ပိုက်ဆံတွေက သူမအစ်ကို မိန်းမရဖို့အတွက်လား။

အဓိကမှာ ထိုပိုက်ဆံများကို လိမ်လည်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ကာ ယခုတွင် ထိုလိမ်လည်သူမှာ မည်သည့်နေရာသို့ ရောက်နေမှန်း မသိချေ။

ကျူးချန်သည် ဤအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း ရင်ထဲတွင် ဒေါသကြောင့် နာကျင်ရသည်။ မေ့ဇီအစ်ကို၏ ကိစ္စမှာ သိသာလွန်းလှသော လိမ်လည်မှု ဖြစ်သည်။ သူကဲ့သို့ ပုံမှန်မဟုတ်သောလူကို ဘယ်မိန်းကလေးကမှ စိတ်ဝင်စားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ မေ့ဇီတို့ မိသားစု မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပစဉ်က သူတို့ကို အသိမပေးခဲ့ခြင်းပင်။ ဒါက ဘယ်သူ့ကို ကာကွယ်နေတာလဲ။

မေ့ဇီကိုယ်တိုင် သိသလား၊ မသိဘူးလား ဆိုသည်ကို သူ မသိတော့သလို သိလည်း မသိချင်တော့ပေ။ သူ သိသည်မှာ ထိုပိုက်ဆံများကို ပြန်ရအောင် လုပ်ရမည်ဟူ၍သာ။

ယခုတွင် သူ အမှန်တကယ် နောင်တရမိသည်။ အကယ်၍သာ သူမကို လက်မထပ်ခဲ့လျှင် ဤသို့သော ကိစ္စမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရမည် မဟုတ်ပေ။ လီရှောင်းနှင့် ကျိုးကျန့်တို့ကဲ့သို့ မိမိအပေါ် စိတ်ရင်းရှိသူကို တွေ့ရှိခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျူးချန် ပြောပြသည့် အကြောင်းအရာများမှာ ကျန်းရို ကြားခဲ့ရသည်ထက် ပို၍ အသေးစိတ်လှသည်။ သို့သော် ထမင်းစားစဉ်ကတည်းက ကြားသိထားပြီးဖြစ်သဖြင့် လီရှောင်း၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ထူးခြားသော ခံစားချက်မျိုး မရှိပေ။

ဤပိုက်ဆံများသည် သူနှင့် မသက်ဆိုင်သဖြင့် ကျူးချန် မည်မျှပင် ဒေါသထွက်နေပါစေ သူက ထပ်တူ ခံစားပေးနိုင်ခြင်း မရှိချေ။

သူ နားထောင်ပြီးနောက် ခံစားမိသည်မှာ တစ်အိမ်သားလုံး အသိဉာဏ် မရှိကြခြင်းပင်။ ကျူးချန်မှာလည်း အသိဉာဏ် မရှိသလို၊ သူ၏ ယောက္ခမ မိသားစုမှာလည်း ပို၍ပင် အသိဉာဏ် မရှိကြချေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤသို့သော ကိစ္စမျိုးမှာ သူနှင့် ကျန်းရိုအပေါ်တွင် ဖြစ်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ကျန်းရို၏ အစ်မကြီးမှာ စိတ်မမှန်သည့် မိခင်ကြောင့် အမြဲတမ်း နှိပ်စက်ခံနေရသော်လည်း ကျန်းရိုသည် အစ်မကြီးကို ပိုက်ဆံပေးရန် မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ သို့သော် အိမ်ရှိ စာအုပ်ဟောင်းများ၊ စာရေးကိရိယာများကိုမူ အစ်မကြီး၏ ကလေးများအတွက် ပေးပို့ခိုင်းခဲ့သည်။

ထိုပစ္စည်းများသည် ကျန်းယန်နှင့် မောင်လေးတို့အတွက် အသုံးမဝင်သော်လည်း ကလေးနှစ်ယောက်အတွက်မူ အမှန်တကယ် အသုံးဝင်လှသည်။ ထို့အပြင် နောင်တွင် ကလေးနှစ်ယောက် စာတော်လျှင် သူမက တတ်နိုင်သရွေ့ ကူညီမည်ဟုလည်း ပြောခဲ့သေးသည်။

လီရှောင်းကလည်း ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် စိတ်နှလုံး ကောင်းသူဖြစ်ရာ မိဘအိမ်ဘက်ကိုသာ အကုန်ပုံမပေးဘဲ ဆွေမျိုးသားချင်းများကို အသင့်အတင့် ကူညီခြင်းကို သူ မကန့်ကွက်ချေ။

ကျူးချန် စကားဆုံးသောအခါ လီရှောင်းကို ကြည့်ကာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် "ရှောင်းကော၊ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါဦး။ အစ်ကို့မှာ သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်၊ အဆက်အသွယ်တွေလည်း အများကြီး ရှိတာပဲ။ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက အများကြီးကို လိမ်ခဲ့တာဆိုတော့ သူ့ကို ဖမ်းပေးတာက လူသားတွေအတွက် ကောင်းမှုလုပ်တာပဲ မဟုတ်လား။ အစ်ကို့သူငယ်ချင်းတွေကို အကူအညီတောင်းပေးပါဦး၊ အရင်က အစ်ကိုပြောဖူးတဲ့ လောင်ကုံဆိုတဲ့လူလေ၊ သူက နယ်ပယ်အစုံမှာ လူရှိတာ မဟုတ်လား။ သူဆိုရင် သေချာပေါက် သိမှာပါ။ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက တကယ် ယုတ်မာလွန်းလို့ ပိုက်ဆံတွေ ပြန်ရမှ ဖြစ်မှာပါ။ အဲ့ဒါတွေက ကျွန်တော့်မိဘတွေရဲ့ တစ်ဘဝလုံး စုဆောင်းထားတာတွေပါ၊ တောင်းပန်ပါတယ် ရှောင်းကော..." ဟု ဆိုကာ ငိုရှာတော့သည်။

ယနေ့ ညနေတွင် ဤသတင်းကို ကြားရသောအခါ ကျူးချန်အတွက် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ခေါင်းထဲတွင် မူးဝေသွားကာ ဤသို့သော ကိစ္စမျိုး မိမိအပေါ်တွင် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ့အမေမှာလည်း ထိုနေရာ၌ပင် မေ့လဲသွားခဲ့သည်။

သူသည် အိမ်တွင် မေ့ဇီကို အကြာကြီး စစ်ဆေးခဲ့သော်လည်း သူမက ငိုနေရုံသာရှိသဖြင့် ဘာမှ မသိခဲ့ရပေ။ နောက်မှ ယောက္ခမအိမ်သို့ သွားမေးသော်လည်း သူတို့ကလည်း ဘာမှ မပြောကြချေ။ နောက်ဆုံးတွင် အိမ်နီးချင်းများ၏ စကားများမှတစ်ဆင့် အမှန်တရားကို သိရှိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် လူသတ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်ခဲ့မိသည်။ သူ မည်သို့ အိမ်ပြန်ရောက်လာသည်ကိုပင် မသိတော့ဘဲ စိတ်ဓာတ်များ ပြိုလဲကာ ခေါင်းထဲတွင် ဘာမှ မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လီရှောင်းကို သတိရကာ မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်ဖြင့် ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီရှောင်း၏ သူငယ်ချင်းများမှာ နယ်ပယ်အစုံတွင် ရှိကြသဖြင့် ချင်ဝမ်ကော်ကဲ့သို့သော လူမျိုးကပင် သူ့အကြောင်းကို ကောင်းကောင်းပြောခဲ့ဖူးရာ လူတစ်ယောက်ကို ရှာဖွေရန်မှာ ခက်ခဲလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု သူ ထင်မှတ်နေမိသည်။

လီရှောင်းသည် ထိုစကားများကို နားထောင်ပြီး ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စကို သူ မကူညီနိုင်ဘူး။"

ကျန်းရိုသည် မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာကာ လီရှောင်းကိုယ်စား တိုက်ရိုက် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "ကျူးချန်၊ ကျွန်မက သူ ရှင့်ကို မကူညီစေချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ လီရှောင်းက ဒီရက်ပိုင်း ခြေထောက်ဒဏ်ရာရထားလို့ အပြင်မထွက်နိုင်တာပါ။ ကျွန်မကို စိတ်မပူတတ်ဘူးလို့ မထင်ပါနဲ့၊ ဒီလို ဆောင်းတွင်းကြီးမှာ သူ အပြင်ထွက်ဖို့က တကယ် မလွယ်ဘူး။"

ကျူးချန်သည် လီရှောင်း၏ ခြေထောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ထပ်မံပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကျန်းရိုက ရှေ့သို့ တိုးလာကာ "ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ သူ့ကို အကူအညီတောင်းလည်း အပိုပဲ။ သူက သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယအစ်မ ထွက်ပြေးတုန်းကတောင် သူ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး၊ အခု ရှင်ပြောတဲ့ မိန်းကလေးက လိမ်လည်နေကျလူဆိုတော့ သာမန်လူတွေထက် ပိုပြီး ပုန်းတတ်မှာပေါ့။"

"ဒီလိုဖြစ်လာရင် ရှင် ရဲကိုပဲ တိုင်သင့်တယ်။ ဘဝက ရုပ်ရှင်မဟုတ်ဘူး၊ ရုပ်ရှင်ထဲကအတိုင်း လက်တွေ့မှာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူသိတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကလည်း သူ့ထက် ဘာမှမသာပါဘူး၊ ရှင့်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို လီရှောင်းအပေါ်မှာ မထားသင့်ဘူး။"

ကျူးချန်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ လီရှောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းရို စကားပြောပြီးကတည်းက လီရှောင်းမှာ တစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ပေ။ ကျူးချန်မှာ လီရှောင်း၏ သဘောထားကို နားလည်သွားဟန်ဖြင့် မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားသည်။

သို့သော် ထိုပိုက်ဆံများကို နှမြောလှသဖြင့် ခက်ခဲစွာဖြင့် "မရီး၊ အစ်ကို၊ ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ကျွန်တော် တကယ် မှားသွားတာပါ၊ ကျွန်တော်..."

ကျန်းရိုက တိုက်ရိုက် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "ကျူးချန်၊ ဒီလိုစကားတွေ မပြောပါနဲ့တော့၊ ပြီးခဲ့တဲ့ကိစ္စတွေကို ကျွန်မတို့ မေ့သွားပါပြီ။ ရှင့်ရဲ့ အခုကိစ္စက အတော်လေး ခက်ခဲလှပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ အင်အားက သေးငယ်လွန်းလို့ တကယ် မကူညီနိုင်ပါဘူး။ ရှင် အမြန်ဆုံး ရဲကိုပဲ သွားတိုင်ပါ၊ အဲ့ဒီလိမ်လည်သူမှာ အပေါင်းအပါတွေ ရှိနိုင်သလို လူတစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ရတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး။"

ကျူးချန်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ လှုပ်ရှားသွားကာ ကလေးကို ချီထားသော လီရှောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ့နောက်တွင် လီရှောင်းကို ကာကွယ်ထားသော ကျန်းရိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှမပြောတော့ဘဲ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

သူ စိတ်ဆိုးသွားပုံရသော်လည်း ကျန်းရိုက ဂရုမစိုက်ဘဲ လီရှောင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင် ခုနက ဘာပြောမလို့လဲ။"

လီရှောင်း တစ်ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။ ခုနကတင် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနေသော အမျိုးသမီးမှာ ယခုတွင်မူ မျက်ခုံးတန်းကြီးဖြင့် စိတ်ဆိုးနေသည့် ပုံစံသို့ ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။

ကျန်းရိုက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် "ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဘယ်လိုဖြစ်လို့ လက်ခံချင်နေရတာလဲ။ ရှင် ဝင်ပါရင် ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ ရှင့်မှာ သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူ့ကို ပြောတာလဲ။ အကူအညီပေးရင်းနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြဿနာရှာမိနေဦးမယ်။ ရှင် ယုံလား၊ ရှင်သာ လူကိုရှာတွေ့ပြီး ပိုက်ဆံကို ရှာတွေ့ရင်တော့ ဒါက ရှင့်ရဲ့ တာဝန်လို့ သူက ထင်လိမ့်မယ်၊ တကယ်လို့ ရှာမတွေ့ရင်တော့ ရှင်က အရင်ကိစ္စကို အငြိုးထားလို့ သေချာမရှာပေးဘူးလို့ သူက အပြစ်တင်လိမ့်မယ်။ ရှင် လူကို ရှာတွေ့ပေမဲ့ ပိုက်ဆံ လျော့နေရင်လည်း ရှင်ပဲ ခိုးယူထားသလားလို့ သူက သံသယဝင်ဦးမှာ။"

ဤသို့သော ကိစ္စမျိုးကို ကျန်းရို အများကြီး မြင်ဖူးလှသည်။ အရင်က လူငယ်တစ်ယောက်မှာ သူငယ်ချင်းအတွက် စိတ်လိုက်မာန်ပါ သွားရောက်ကူညီရာမှ လူသတ်မှု ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး သူငယ်ချင်းမှာ ဘာမှမဖြစ်ဘဲ သူကမူ ထောင်ကျကာ အကြွေးများစွာ တင်ရှိသွားခဲ့ဖူးသည်။

တကယ်လို့ လီရှောင်းက လူရှာနေရင်းနဲ့ တစ်ဖက်လူကို မတော်တဆ ထိခိုက်အောင် လုပ်မိရင် ဒီတာဝန်ကို ဘယ်သူ ယူမှာလဲ။

ကျူးချန်က ရှေ့က ရပ်တည်ပေးမှာလား။

ကျန်းရိုကတော့ မယုံကြည်ပေ။

ထို့အပြင် အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ကျန်းရို ခုနက ကျူးချန်ကို ပြောခဲ့သည်မှာ အလိမ်အညာ မဟုတ်ပေ။ ဤသို့ ရဲရဲတင်းတင်း အိမ်ထောင်ရေးလိမ်လည်နေသော အမျိုးသမီးများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုံမှန်အားဖြင့် လူရှိတတ်ပြီး ရက်စက်လျှင် လူအသက်ကိုပင် ရန်ရှာတတ်ကြသည်။

လီရှောင်း မည်မျှပင် တော်ပါစေ ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။

မူလက လီရှောင်း၏ အချက်အလက်များထဲတွင် ဤကိစ္စကို မဖော်ပြထားသော်လည်း ယခုဘဝတွင် သူနှင့် အရင်ဘဝက လီရှောင်းမှာ နေရာအတော်များများတွင် ကွဲပြားနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် ထိုအချက်အလက်များဖြင့် လီရှောင်း၏ အနာဂတ်ကို ခန့်မှန်းရန် မဝံ့တော့ပေ။

လီရှောင်းက နှာခေါင်းကို ပွတ်ကာ အားနာစွာဖြင့် "ငါ ဘာမှ မပြောရသေးပါဘူး။"

ဤအမျိုးသမီးမှာ ဒေါသ ပိုပိုကြီးလာလေပြီ။ သို့သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အကာအကွယ်ပေးခံရသည့် ခံစားချက်ကြောင့် မသိမသာ ကျေနပ်နေမိသည်။

.....

ကျူးချန်သည် လီရှောင်း၏အိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ကျိုးကျန့်ထံသို့ တိုက်ရိုက်သွားသည်။ ကျိုးကျန့်မှာ လီရှောင်းနှင့် အရင်းနှီးဆုံးဖြစ်သဖြင့် လီရှောင်း၏ သူငယ်ချင်းများအားလုံးကို သူ သိရှိပေလိမ့်မည်။

ကျူးချန်သည် ကျိုးကျန့်အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ လီရှောင်းထံတွင် ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ထပ်မံပြောပြကာ ကျိုးကျန့်ကို ကူညီရန် တောင်းဆိုသည်။

ကျိုးကျန့် စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ကျိုးကျန့်၏ ဇနီး ဝမ်ယန့်က အခန်းထဲမှ လှမ်းအော်ကာ ဗိုက်နာနေကြောင်း ပြောလာသည်။

ဝမ်ယန့်မှာ မနေ့ကတင် ကိုယ်ဝန် တစ်လရှိကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် ကျိုးကျန့်မှာ အလွန်စိုးရိမ်သွားကာ နောက်သို့ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ "ဘယ်နားက နာတာလဲ။" ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလေသည်။

ကျူးချန်သည် အပြင်ဘက်တွင် အတော်ကြာအောင် စောင့်နေသော်လည်း လူထွက်မလာသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်ခုခုကို နားလည်သွားဟန်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် လှောင်ပြုံးပြုံးကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

လူထွက်သွားသည်နှင့် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပုန်းနေသော ကျိုးဟုန်လေးမှာ လျင်မြန်စွာ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး မိခင်ဖြစ်သူ၏ ကုတင်ဘေးသို့ သွားကာ "သွားပြီ။" ဟု တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ဝမ်ယန့်၏ ဗိုက်နာခြင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ကျိုးကျန့်မှာ ကြောင်အကြည့်နေရင်းမှ နောက်မှ သတိဝင်လာကာ "မင်း ဟန်ဆောင်တာလား။" ဟု စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ယန့်က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ "ကျွန်မ ဟန်မဆောင်ရင် ရှင်က သဘောတူတော့မှာလား။"

ကျိုးတို့အိမ်မှာ စုတ်ပြတ်နေသဖြင့် အပြင်ဘက်မှ စကားပြောသံများကို အခန်းထဲမှ ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယန့်က "ရှင် ပြောကြည့်ပါဦး၊ ရှင်နဲ့ရှောင်းကောမှာ ဘယ်သူက ပိုပြီး တော်လဲ။ ကျူးချန်က သူ့ဆီ မသွားဘဲ ဘာလို့ ရှင့်ဆီ လာတာလဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျိုးကျန့်မှာ အစက စိတ်ဆိုးနေသော်လည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စဉ်းစားကြည့်ရာ အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ ဖြစ်နေသည်။ ဟုတ်သားပဲ၊ ကျူးချန်က ဘာလို့ အစ်ကို့ဆီ မသွားဘဲ ငါ့ဆီ လာတာလဲ။

ဝမ်ယန့်က အားမနာဘဲ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မသာ ကျူးချန်ဆိုရင် အရင်ဆုံး ရှင့်အစ်ကိုဆီပဲ သွားမှာပေါ့။ သူ ရှင့်ဆီ လာတယ်ဆိုကတည်းက ရှင့်အစ်ကိုဆီမှာ အငြင်းခံရလို့ပဲ ဖြစ်မှာ။ ရှင့်အစ်ကိုနဲ့ မရီးကတောင် သဘောမတူတာကို ရှင်က ဘာလို့ ဝင်ပါချင်ရတာလဲ။"

သူမသည် ဗဟုသုတ အများကြီး မရှိသော်လည်း အချက်တစ်ခုကိုမူ သိရှိသည်။ လူလိမ္မာနောက်ကို လိုက်လျှင် မနစ်နာနိုင်ချေ။

ကျိုးကျန့်မှာ အသိဉာဏ်ရှိသူ၊ အလုပ်ကြိုးစားသူနှင့် စိတ်နှလုံးကောင်းသူ ဖြစ်သဖြင့် ဝမ်ယန့်က သူနှင့် လက်တွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမတွင် ကလေးတစ်ယောက် ပါလာသဖြင့် ဘယ်သူ့ကိုမဆို လက်ထပ်ရန် မဖြစ်နိုင်ဘဲ မိမိနှင့် မိမိ၏ကလေးအပေါ် ကောင်းမွန်မည့်သူကိုသာ ရှာဖွေရမည် ဖြစ်သည်။ လက်တွေ့တွင်လည်း သူမ ရွေးချယ်မှု မမှားခဲ့ပေ။ မြို့ထဲသို့ ရောက်လာသည့် ရက်ပိုင်းအတွင်း သူမ၏ အစ်ကိုအရင်းနှင့် မရီးအရင်းတို့ထံတွင် နေခဲ့ရသည်ထက် ပို၍ စိတ်ချမ်းသာရသည်။

သို့သော် တစ်ချက်မှာ ကျိုးကျန့်မှာ စိတ်ထားရိုးလွန်းလှသည်။ သူ ယခုတိုင် အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်ခြင်းမှာလည်း သူ၏အစ်ကို လီရှောင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ခုနက ကျူးချန် ပြောပြသမျှထဲတွင် သူ လီရှောင်း၏အိမ်သို့ သွားခဲ့သည့်အကြောင်း တစ်ခွန်းမျှ မပါဝင်ခဲ့ပေ။

သူသည် ကျိုးကျန့်သာ လီရှောင်း ငြင်းဆိုခဲ့သည်ကို သိလျှင် သဘောတူမည်မဟုတ်သည်ကို သိရှိနေပုံရသည်။

ကျိုးကျန့်သည် ဝမ်ယန့်၏ စကားများကို ကြားသောအခါ အားလုံးကို နားလည်သွားပြီး "ကျူးချန် ဒီကောင်စုတ်က ငါ့ကို လှည့်တာပဲ။" ဟု မနေနိုင်ဘဲ ဆဲလိုက်မိသည်။

...

ကျူးချန်သည် အိမ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဝမ်ထောင်ထံသို့ မသွားခဲ့ပေ။ ဝမ်ထောင်အတွက်မူ သူ လုံးဝ ထည့်မစဉ်းစားပေ။ ဝမ်ထောင်သည် သူ့ကို ကူညီနိုင်မည်မဟုတ်သည်ကို သူ သိရှိနေသည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ သူသည် လီရှောင်းကိုသာ သူငယ်ချင်းအစစ်အမှန်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားခဲ့သည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သို့သော် အရင်းနှီးဆုံး ညီအစ်ကိုများမှာ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက စိတ်ဝမ်းကွဲသွားကြသည်ကိုမူ သူ မသိတော့ချေ။

ကျူးချန် မိမိ၏ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ အထဲသို့ မဝင်ရသေးမီမှာပင် အိမ်ထဲမှ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ဆဲဆိုသံနှင့် ဇနီးဖြစ်သူ၏ ငိုယိုသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူသည် ထိုနေရာ၌ အတော်ကြာအောင် ရပ်နေပြီးမှ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝင်သွားလိုက်သည်။

အိမ်ထဲသို့ ရောက်သောအခါ ပုံမှန်အားဖြင့် လည်ပတ်လှုပ်ရှားနိုင်သော မိခင်ဖြစ်သူမှာ ယခုတွင်မူ မျက်နှာပျက်ယွင်းလျက် ထောင့်တစ်နေရာရှိ အမျိုးသမီးကို ညွှန်ပြကာ ဆဲဆိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ "နင့်ကြောင့်ပဲ၊ နင့်ကြောင့်ပဲ ဖြစ်ရတာ၊ ငါတို့သားက ဘာကံဆိုးမှုတွေနဲ့ ကြုံလို့ နင်လို အတိတ်မကောင်းတဲ့ မိန်းမကို လက်ထပ်မိရတာလဲ။ နင် ဘာလို့ မသေသွားတာလဲ..."

ဆဲဆိုသံမှာ တစ်သံထက်တစ်သံ ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။ ချန်မေ့မှာမူ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ကပ်လျက် မျက်နှာကို လက်နှင့်အုပ်ကာ ငိုနေရှာသည်။

ဖခင်ဖြစ်သူမှာမူ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ဆေးလိပ်သောက်နေသည်။

ကျူးမိခင်သည် ချန်မေ့၏ ပုံစံကို မြင်သောအခါ သူမကို သတ်ပစ်ချင်စိတ်ပင် ပေါက်နေသည်။ "နင်က ငိုရဲသေးတယ်လား၊ နင့်နှလုံးသားက ကျောက်ခဲနဲ့ လုပ်ထားတာလား။ ငါတို့မိသားစုက နင့်အပေါ် ဘာတွေ မကောင်းလို့ နင်က ငါတို့ကို ဒီလို ဒုက္ခပေးရတာလဲ။ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးပါ၊ အဲ့ဒါတွေက ငါနဲ့ ကျူးချန်အဖေရဲ့ တစ်ဘဝလုံး စုဆောင်းထားတာတွေလေ..."

ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး လိမ်လည်ခံလိုက်ရသည်ကို တွေးမိတိုင်း သူမ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရသည်။ ချန်မိသားစုက သမီးကို ချစ်သဖြင့် တင်တောင်းငွေအားလုံးကို ပြန်ထည့်ပေးမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ပြီး နောင်တွင် မြေးဖြစ်သူအတွက် ဖြစ်မည်ဟု တွေးကာ သူမ မကန့်ကွက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ချွေးမဖြစ်သူက ထိုပိုက်ဆံအားလုံးကို သူမ၏အစ်ကိုအတွက် ချန်ထားခဲ့လိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

ယခုတွင်မူ လူလည်းမရှိ၊ ပိုက်ဆံလည်း မရှိတော့ပေ။ သူမ အလွန်ပင် နှမြောလှ၏။

ကျူးချန်သည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ ကျူးမိခင်က ဆဲဆိုနေဆဲဖြစ်ပြီး ကျူးဖခင်က မြင်သောအခါ "ဘယ်လိုလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

သူမ၏သားမှာ လီရှောင်းထံသို့ သွားခဲ့သည်ကို သူ သိရှိသဖြင့် လီရှောင်းအပေါ်တွင်လည်း မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ရှိနေမိသည်။

ကျူးချန်က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန် ရဲသွားတိုင်မယ်။"

သို့သော် ထိုပိုက်ဆံများသည် ယခုတွင် ချန်မိသားစု၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေပြီး သူတို့လက်ထဲတွင် လိမ်လည်ခံရခြင်း ဖြစ်ရာ ရဲတိုင်မည်ဆိုလျှင်လည်း ချန်မိသားစုကသာ တိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ကျူးချန်မှာ ပို၍ပင် ပင်ပန်းသွားရသည်။ ယခု သူ ဘာမှ မပြောချင်တော့ပေ။

ကျူးမိခင်မှာလည်း သားဖြစ်သူကို မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကြည့်နေခဲ့ရာမှ ယခုကဲ့သို့ မြင်သောအခါ မျှော်လင့်ချက်များ ပျက်စီးသွားကာ ရူးသွပ်သွားသကဲ့သို့ ကျူးချန်ဆီသို့ ပြေးသွားကာ လက်ဖြင့် ထုရိုက်ပြီး ငိုကြွေးတော့သည်။ "နင်က ဘယ်လို သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပေါင်းနေတာလဲ။ အရေးကြီးတဲ့အချိန်မှာ တစ်ယောက်မှ အားမကိုးရဘူး။ နင်က လီရှောင်းတို့နဲ့ အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား။ ငယ်ငယ်က သူတို့နဲ့ မပေါင်းခိုင်းတာကို နင်က အတင်းပေါင်းခဲ့ပြီး အခု နင့်သူငယ်ချင်းတွေ ဘယ်မှာလဲ။ နင် တွေ့သမျှက ဘာလို့ လူကောင်းတွေ မဟုတ်ရတာလဲ..."

ကျူးချန်သည် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေစဉ်တွင် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားရပြီး ပြန်လည် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဒါတွေက အမေတို့ကြောင့် မဟုတ်ဘူးလား။ လူတွေ အသုံးမဝင်တဲ့အချိန်မှာ သူတို့ကို အထင်သေးပြီး အသုံးဝင်လာတဲ့အခါကျမှ အကူအညီ သွားတောင်းကြတာလေ။ အမေတို့က လီရှောင်းတို့ကို တကယ်ပဲ အနိုင်ကျင့်လို့ရတဲ့လူတွေလို့ ထင်နေတာလား။ ကျွန်တော် ဒီအခြေအနေထိ ရောက်သွားတာ ဘယ်သူ့ကြောင့်လဲ။"

"အရင်က မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက သူတို့ကို တမင်တကာ အပြင်မှာ တားထားခဲ့တုန်းက ဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာမယ်လို့ ဘာလို့ မတွေးခဲ့ကြတာလဲ။"

ကျူးမိခင်ကလည်း ဒေါသကြီးသူ ဖြစ်သည်။ "နင်က ငါ့ကို ပြန်အပြစ်တင်နေတာလား။ ငါက နင့်ကို လက်ထပ်ခိုင်းတာလား။ ငါ ဒီအိမ်ထောင်ကို အမြဲတမ်း ကန့်ကွက်ခဲ့တာလေ၊ နင်ကိုယ်တိုင်ပဲ ဇွတ်လုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ နင်လို ကောင်စုတ်၊ အခု ငါ့ကို ပြန်အပြစ်တင်နေသေးတယ်။ နင်သာ ဒီဒုက္ခပေးတဲ့မိန်းမကို လက်မထပ်ခဲ့ရင် ပိုက်ဆံတွေ ပျောက်ပါ့မလား။ ငါ့ပိုက်ဆံတွေ ပြန်ပေး၊ ငါ့ပိုက်ဆံတွေ ပြန်ပေး..."

ရန်ပွဲမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာစဉ်တွင် ကျူးချန်၏ ဖခင်ဖြစ်သူက စားပွဲကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်လိုက်သည်။ "တော်ကြတော့။"

ညတွင် အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ချန်မေ့သည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲ၍ ငိုနေသည်။ ကျူးချန် အိပ်ရာပေါ်သို့ တက်သောအခါ ချန်မေ့က လှည့်၍ ကျူးချန်ကို ဆွဲကာ ရှိုက်ကြီးတငင်ဖြင့် "ကျူးချန်..." ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

အရင်က သူမအလိုကို လိုက်ခဲ့သော ကျူးချန်မှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏လက်မောင်းကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာဖြင့် ကျောခိုင်းအိပ်လိုက်ကာ တစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ပေ။ ချန်မေ့သည် သူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်း ကိုက်ထားလိုက်လေသည်။

....

နောက်တစ်နေ့တွင် လီရှောင်း၏ ခြေကျင်းဝတ်ရှိ ဒဏ်ရာမှာ များစွာ သက်သာမလာသေးသဖြင့် ကျန်းရိုသည် သူ၏ ကန့်ကွက်မှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဘေးအိမ်မှ အဒေါ်ဝမ်ထံတွင် ဝှီးချဲ ငှားရမ်းကာ သူ့ကို မြို့နယ်ဆေးရုံသို့ တွန်း၍ ခေါ်သွားလေသည်။

မနက်တွင် နှင်းမကျတော့သော်လည်း လမ်းဘေးရှိ နှင်းများမှာ အတော်လေး နက်လှသဖြင့် လူ၏ ခြေသလုံးအထိ ရှိနေသည်။ လမ်းအလယ်ရှိ နှင်းများကိုမူ မနက်ပိုင်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်က လှည်းထားပုံရပြီး အဖြူရောင် ပါပါးလေးသာ ကျန်ရှိကာ အပေါ်တွင် ခြေရာများစွာ ထင်ကျန်နေသည်။

ကျန်းရိုက နောက်မှ ဝှီးချဲကို တွန်းပေးကာ လီရှောင်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်မူ အန်းအန်းကို ချီထားသည်။ သူသည် ကလေးကို သူ၏ ဂွမ်းအင်္ကျီထဲတွင် ထည့်ထားပြီး အင်္ကျီကို အနည်းငယ် လှန်ကြည့်လိုက်လျှင် ကလေး၏ ဝိုင်းစက်တောက်ပြောင်သော မျက်လုံးကြီးနှစ်လုံးကို တွေ့ရသည်။

သူမသည် မငိုဘဲ၊ မဂျီကျဘဲ သူ၏ အင်္ကျီထဲတွင် ငြိမ်ငြိမ်လေး နေနေသည်။ ကျန်းရို ပြောသကဲ့သို့ ဤကလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကျေးဇူးဆပ်ရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီရှောင်းသည် လေတိုက်၍ ကလေး အေးမည်စိုးသဖြင့် အင်္ကျီလည်ပင်းကို အသာအယာ ဖုံးအုပ်ထားလိုက်သည်။

တစ်လမ်းလုံး ဆေးရုံသို့ သွားကြသည်။ ကျန်းရိုသည် လီရှောင်းကို လူမရှိသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထားခဲ့ကာ သူမကိုယ်တိုင် စာရင်းသွားသွင်းသည်။ ဆေးရုံတွင် လူအလွန်မများလှသဖြင့် ကျန်းရို ခဏလောက် စောင့်ပြီးနောက် သူမ၏ အလှည့်ရောက်လာသည်။ သူမသည် စာရင်းနှစ်ခု သွင်းလိုက်သည်။ တစ်ခုမှာ လီရှောင်းအတွက်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုမှာ ကလေးအတွက် ဖြစ်သည်။ ယနေ့ ကလေး ကာကွယ်ဆေးထိုးရမည့်ရက် ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုသည် စာရင်းကိုယူကာ လီရှောင်းထံသို့ သွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ပထမဆုံး ဒုတိယထပ်ရှိ အရိုးအကြောဌာနသို့ သွားကြသည်။ ဓာတ်လှေကား မရှိသဖြင့် လီရှောင်းသည် ဝှီးချဲပေါ်မှ ဆင်းကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကလေးကိုချီ၊ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လှေကားလက်ရန်းကို ကိုင်ကာ ထော့နဲ့ထော့နဲ့ တက်သွားသည်။ ကျန်းရိုက ဝှီးချဲကို ကိုင်ကာ နောက်မှ လိုက်လာသည်။

ဒုတိယထပ်ရှိ အရိုးအကြောဌာနသို့ ရောက်သောအခါ လူရှိနေသဖြင့် အပြင်တွင် ခဏလောက် စောင့်ရသည်။ လီရှောင်း၏ ရင်ခွင်မှာ အလွန်နွေးထွေးလှသဖြင့် လီရှောင်း၏ အလှည့်ရောက်သောအခါ ကလေးငယ်မှာ သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေလေပြီ။

ကျန်းရိုက ကလေးကို လွှဲပြောင်းချီလိုက်သည်။ ဆရာဝန်က လီရှောင်းကို စစ်ဆေးပြီးနောက် "အရိုးနည်းနည်း အက်သွားတာမို့ ကျောက်ပတ်တီးလုပ်ဖို့ အကြံပေးချင်ပါတယ်။"

လီရှောင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မလိုအပ်ဟု ထင်သော်လည်း ကျန်းရိုက တိုက်ရိုက်ပင် "ဒါဆိုရင် ကျောက်ပတ်တီးပဲ လုပ်ပေးပါ။" ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"..."

......

နာရီဝက်ခန့် စောင့်ပြီးနောက် အားလုံး ပြီးစီးသွားသည်။ ဆရာဝန်က ဖြစ်နိုင်လျှင် ချိုင်းထောက် တစ်ချောင်း ဝယ်ယူရန်လည်း အကြံပေးလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လီရှောင်းက ဂရုမစိုက်ဘဲ ဝှီးချဲကို တွန်း၍ ထွက်သွားလေသည်။ ကျန်းရိုက နောက်မှ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောကာ တစ်လကြာလျှင် ကျောက်ပတ်တီး လာဖြုတ်ရန် ချိန်းဆိုခဲ့သည်။

ကလေး ကာကွယ်ဆေးထိုးရမည့်နေရာမှာ ပထမထပ်တွင် ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ အတူတူ အောက်သို့ ဆင်းလာကြသည်။ လီရှောင်းက ရှေ့မှနေ၍ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်ရန်းကိုကိုင်ကာ ခုန်ဆင်းသွားပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဝှီးချဲကို ကိုင်ထားသည်။

ကျန်းရိုက ကလေးကို ချီ၍ လိုက်သွားကာ "ပြန်ရောက်ရင် ကိုယ့်ဘာသာ ချိုင်းထောက် တစ်ချောင်း လုပ်လိုက်ဦး၊ ဒီလို ခုန်နေတာထက်စာရင် ပိုကောင်းတာပေါ့။" လီရှောင်းက အင်းဟု ပြန်ထူးသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အောက်ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ ကလေးငယ်များ၏ ငိုသံနောက်သို့ လိုက်၍ ကာကွယ်ဆေးထိုးသည့် အခန်းကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ လီရှောင်းသည် ဝှီးချဲပေါ်သို့ ပြန်ထိုင်လိုက်ကာ ကျန်းရို၏ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်ကို ပြန်လည် ချီလိုက်သည်။ ကလေးငယ်မှာ ဘာမှမသိသေးဘဲ နိုးလာကာစဖြစ်သဖြင့် လက်ကလေးဖြင့် မျက်လုံးကို ပွတ်နေပြီး မျက်နှာကို လီရှောင်း၏ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်နေသည်။ ဗိုက်ဆာ၍ နို့စို့ချင်နေပုံရသည်။

ကျန်းရိုက ဝှီးချဲကို တွန်းသွားကာ နောက်မှ တန်းစီလိုက်သည်။ ဆေးရုံခန်းမရှိ နာရီကို ကြည့်လိုက်ရာ မနက် ၁၀ နာရီသာ ရှိသေးသဖြင့် လီရှောင်းကို "ခဏနေရင် ဈေးကို တစ်ခေါက် သွားရအောင်၊ အိမ်မှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ မလောက်တော့ဘူး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်းသည် ရှေ့တွင် ဆေးထိုးခံနေရသော ကလေးငယ်များ အသည်းအသန် ငိုနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ သမီးလေး လန့်သွားမည်စိုး၍ သူမ၏ နားနှစ်ဖက်ကို အသာအယာ အုပ်ပေးထားလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူက ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ "ဒါက သေချာပေါက် ထိုးရမှာလား။" ဟု မေးလိုက်သည်။ သူ ငယ်စဉ်က ဤအရာများကို ထိုးခဲ့ဖူးပုံ မရချေ။

ကျန်းရိုက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ "ဒါပေါ့၊ ပိုက်ဆံလည်း ပေးပြီးပြီလေ။" ဟု ဆိုကာ စာရင်းကို သေချာ ကြည့်နေပြီး သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ကလေးငယ်၏ အလှည့်ရောက်သောအခါ သူနာပြုက ခေါင်းမော့၍ "လီချင်းရှူ" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

ကျန်းရိုက လီရှောင်းကို တွန်း၍ ရှေ့သို့ တိုးသွားသည်။ လီရှောင်းသည် သူ၏ ဂွမ်းအင်္ကျီကို လှန်လိုက်ရာ အထဲတွင် ဝိုင်းစက်ဖြူဖွေးနေသော ကလေးငယ်လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကလေးငယ်မှာ အလွန်ပင် ချစ်ဖို့ကောင်းလှရာ သူနာပြု၏ စိတ်ကိုပင် ပျော့ပျောင်းသွားစေပြီး အသံကို နှိမ့်ကာ "သူ့အင်္ကျီလက်ကို လှန်ပေးပါ။"

လီရှောင်းက သမီးကို ချီထားပြီး ကျန်းရိုက ကုန်း၍ ကလေး၏ အင်္ကျီများကို ချွတ်ပေးသည်။ အင်္ကျီများ အထပ်ထပ် ဝတ်ထားသဖြင့် အတော်ကြာအောင် ချွတ်လိုက်ရပြီးမှ ကလေးငယ်၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော လက်မောင်းလေး ထွက်လာသည်။ ကလေးငယ်မှာ အန္တရာယ်ရှိနေသည်ကို မသိသေးဘဲ ဝိုင်းစက်တောက်ပသော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် ကျန်းရိုကို ကြည့်နေလေသည်။ သူမ၏ ကိုယ်လေးမှာ ကျန်းရိုဘက်သို့ ယိုင်နေကာ သူမကို အလွန်ပင် အားကိုးနေပုံရသည်။

သူနာပြုသည် လက်ထဲတွင် ဆေးထိုးအပ်ကို ကိုင်လျက် လေထဲသို့ ဆေးအနည်းငယ် ညှစ်ထုတ်လိုက်ပြီးနောက် အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် အရက်ပြန်ဂွမ်းကို ကိုင်လိုက်သည်။ ကျန်းရိုက ကလေး၏ လက်မောင်းကို မြဲမြံစွာ ကိုင်ထားလိုက်သည်။

လီရှောင်း၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တင်းတင်းစေ့ထားကာ ကလေးထက်ပင် ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။ သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကလေးကိုချီကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ မျက်လုံးများကို အုပ်ထားပေးလိုက်သည်။

သူနာပြုက ထိုပုံစံကို မြင်သောအခါ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ "ခဏလေးပါပဲ၊ မနာပါဘူး။"

အရက်ပြန်ဂွမ်းဖြင့် အန်းအန်း၏ လက်မောင်းလေးကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် ဆေးထိုးအပ်ကို အသားထဲသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ ကလေးငယ်မှာ ဘာမှမသိသေးဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ လက်ဖဝါးကြီးကို သူမ၏ မျက်နှာလေးဖြင့် ပွတ်သပ်နေရှာသည်။ သို့သော် ဆေးထိုးအပ်ကို ပြန်ထုတ်လိုက်သောအခါတွင်မူ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပုံရသည်။

မျက်တောင်လေးများကို ခတ်လိုက်ကာ ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် နှုတ်ခမ်းလေးကို စူကာ ငိုတော့သည်။

"ဝူး... ဝူး... ဝူး..." ဟု အော်ကာ လီရှောင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။ မျက်လုံးနှင့် နှာခေါင်းလေးမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းသွားကာ အလွန်ပင် သနားစရာ ကောင်းလှသည်။ ကျန်းရိုက အရက်ပြန်ဂွမ်းဖြင့် ဆေးထိုးသည့်နေရာကို ဖိပေးကာ အင်္ကျီများကို အမြန်ပြန်ဝတ်ပေးလိုက်သည်။

နှုတ်မှလည်း "ရပါပြီ၊ ရပါပြီ၊ အိမ်ပြန်ကြစို့နော်၊ ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး၊ အန်းအန်းက တကယ် လိမ္မာတာပဲ။" ဟု အသာအယာ ချော့မြူလိုက်သည်။ လီရှောင်းကလည်း သူမ၏ ကိုယ်လေးကို ပုတ်ကာ ချော့ပေးနေသည်။

ဆေးရုံတံခါးဝမှ ထွက်လာချိန်တွင် ကလေးငယ်မှာ မငိုတော့သော်လည်း နှုတ်ခမ်းလေးကို စူထားကာ နီမြန်းနေသော မျက်လုံးကြီးများအောက်တွင် မျက်ရည်စတစ်စက်မှာ တွဲခိုနေပြီး အလွန်ပင် သနားစရာ ကောင်းလှသည်။

လီရှောင်းမှာ အလွန်ပင် စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားကာ အန်းအန်း၏ နားနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းရိုက နားစွင့်ကြည့်လိုက်ရာ "နာလား သမီး။ နာရင် အမေ့ကိုပဲ အပြစ်တင်လိုက်တော့၊ အဖေနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးနော်။" ဟု ပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဒါက လူပြောရမယ့် စကားလား။

ကျန်းရိုက သူ့ကျောကို အားရပါးရ တစ်ချက် ဆွဲလိမ်လိုက်သည်။

"..."

....

အပြန်လမ်းတွင် ဈေးသို့ ဝင်၍ ဟင်းဝယ်ကြသည်။ နှစ်သစ်ကူး နီးလာပြီဖြစ်သဖြင့် မြို့နယ်အတွင်း၌ အလွန်ပင် စည်ကားနေပြီး ကျေးရွာများမှ လူများမှာလည်း နှစ်သစ်ကူးပစ္စည်းများ လာရောက်ဝယ်ယူနေကြသည်။

ကျန်းရိုသည် ဝှီးချဲကို ဈေးတံခါးဝအထိ တွန်းလာပြီးနောက် အထဲတွင် ပြည့်နှက်နေသော လူအုပ်ကြီးကို မြင်သောအခါ လီရှောင်းကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အိတ်ထဲမှ ပိုက်ဆံကို ထုတ်ယူကာ ဟင်းများရအောင် အတင်းတိုးဝင်သွားတော့သည်။ သူမ နောက်ကျသွားလျှင် ဟင်းများ ကုန်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီရှောင်းမှာ သူမ အတင်းတိုးဝင်သွားသည့် ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး ကလေးကိုချီလျက် လူမရှိသော ထောင့်တစ်နေရာသို့ ဝှီးချဲကို ကိုယ်တိုင်တွန်း၍ သွားကာ ကျန်းရိုကိုသာ မျက်စိတစ်ဆုံး ကြည့်နေလိုက်သည်။

ကျန်းရိုသည် လူအုပ်ကြားထဲတွင် ငါးလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ကူးခတ်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

အတော်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူမသည် ဟင်းများကို ဝယ်ယူပြီးစီးသွားကာ သက်ပြင်းချလျက် လူအုပ်ထဲမှ ပြန်ထွက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ရှိနေသော်လည်း တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက်ရှာတော့သည်။

နှုတ်မှလည်း "လီရှောင်း၊ အန်းအန်း..." ဟု စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်နေရှာသည်။ ခုနက သူမ သူတို့ကို မေ့သွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျန်းရိုက လူအုပ်ထဲသို့ ပြန်လည် တိုးဝင်ရှာဖွေရန် ပြင်လိုက်စဉ် လီရှောင်းက မတတ်သာဘဲ "ဒီမှာလေ" ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်ရသည်။

"ကျန်းရို..."

နှစ်ခါခန့် ခေါ်ပြီးနောက် ကျန်းရို ကြားသွားကာ ချက်ချင်းပင် လှည့်ကြည့်လာသည်။ အဝေးမှ သူ့ကို မြင်သောအခါ အမြန်ပြေးလာပြီး သူ့ရှေ့သို့ ရောက်သည်နှင့် စိတ်တိုတိုဖြင့် သူ့လက်မောင်းကို တစ်ချက် ရိုက်လိုက်ကာ "ရှင် ဘယ်တွေ လျှောက်သွားနေတာလဲ။" ဟု ငေါက်တော့သည်။

"..."

သူ ဘယ်မှမသွားဘဲ ဒီနေရာမှာပဲ ရှိနေခဲ့တာပါ။

***