အခန်း (၂၈-၃၀)

အခန်း (၂၈)

နှစ်သစ်ကူးရန် ဆယ်ရက်ခန့်သာ လိုတော့သည့်အချိန်တွင် လီရှောင်းမှာ အိမ်တွင် နှစ်ရက်ခန့် နားပြီးနောက် ဆက်၍ ထိုင်မနေနိုင်တော့ပေ။ သူကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ထားသော ချိုင်းထောက်ကို အားပြုလျက် ကျိုးကျန့်နှင့်အတူ မြို့ထဲသို့ ဝက်အူချောင်းနှင့် အဆာပြေစာများ သွားရောက်ရောင်းချပြန်လေသည်။

ယခုအခါ သူတို့၏ ဝက်အူချောင်းထုတ်ကုန်များမှာ အမျိုးအမည် စုံလင်လှပြီး အရောင်းအဝယ်မှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ ထို့ကြောင့် မြို့ထဲရှိ ဈေးများတွင်လည်း ဝက်အူချောင်းရောင်းသူများ ပေါများလာသော်လည်း သူတို့၏ လက်ရာမှာ အရသာရှိပြီး ဆိုင်မှာလည်း သန့်ရှင်းသဖြင့် ဖောက်သည်ဟောင်း အများအပြားမှာ သူတို့ထံတွင်သာ လာရောက်ဝယ်ယူကြ၏။

နှစ်သစ်ကူးရန် နီးကပ်လာပြီဖြစ်၍ ဈေးများမှာ အထူးစည်ကားနေပြီး လီရှောင်းနှင့် ကျိုးကျန့်တို့မှာ ယခုကဲ့သို့ အရောင်းအဝယ်အကောင်းဆုံးအချိန်ကို လက်လွတ်မခံလိုကြပေ။

ခရိုင်မြို့လေးအတွင်း၌လည်း အိမ်နီးချင်းများမှာ နှစ်သစ်ကူးအတွက် ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တွေ့ဆုံလျှင် မည်သည့်နေရာတွင် ပစ္စည်းများ လျှော့စျေးပေးနေကြောင်း၊ မည်သည့်ဆိုင်က ပို၍ ဈေးသက်သာကြောင်း စသည်ဖြင့် မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင် ပြောဆိုနေကြတော့သည်။

ကျန်းရိုကမူ ဤအရာများကို အတွေ့အကြုံ မရှိလှပေ။ အရင်က နှစ်သစ်ကူးလျှင် မိဘများကသာ စီစဉ်ပေးလေ့ရှိပြီး တစ်ခါတစ်ရံ သူမကို ဈေးဝယ်လိုက်ရန် ခေါ်သော်လည်း သူမက အင်္ကျီအသစ်ရမှသာ လိုက်ချင်သူ ဖြစ်သည်။

ဘာဝယ်ရမှာလဲဆိုသည်မှာ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အသား၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ ပန်းကန်အသစ်၊ တူအသစ်နှင့် နှစ်သစ်ကူး စာတန်းများ စသည်ဖြင့်သာ ရှိသည်။

လီရှောင်း အိမ်တွင်မရှိသဖြင့် ကျန်းရိုသည် မိမိဘာသာ စဉ်းစား၍ နှစ်သစ်ကူးစာတန်း၊ ပန်းကန်ခွက်ယောက်နှင့် အဝတ်အစားအသစ်များကို အရင်ဝယ်ထားလိုက်သည်။ အခြား လေးလံသော ပစ္စည်းများဖြစ်သည့် အသားနှင့် ဆန်တို့ကိုမူ လီရှောင်း အားသည့်အခါမှ ဝယ်ခိုင်းရန် စဉ်းစားထား၏။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဝမ်ယန့်သည် သူမ၏ မိဘအိမ်မှ ကိုယ်တိုင်စိုက်ပျိုးထားသော ကန်စွန်းဥ၊ အာလူး၊ ငါးခြောက်၊ ဝက်အူချောင်းခြောက်၊ ဘဲဥငန်နှင့် ဘဲအရှင် နှစ်ကောင်တို့ကို လာရောက်ပေးပို့လေသည်။

ဂုန်နီအိတ်ဝက်ခန့် ရှိသော ထိုပစ္စည်းများကို ချပေးရင်း သူမ၏ အေးလွန်း၍ နီမြန်းနေသော လက်များကို ပွတ်ကာ "ဒါတွေ အကုန်လုံးက ကျွန်မအစ်ကို ပို့ပေးလိုက်တာပါ၊ မရီးပဲ ယူထားလိုက်ပါဦး၊ မလောက်ရင် ထပ်တောင်းနော်။"

ကျန်းရိုသည် ထိုပစ္စည်းများကို ကြည့်ကာ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။ "ဒါတွေက များလွန်းပါတယ်၊ နည်းနည်းပဲ ချန်ထားပြီး ကျန်တာ ပြန်ယူသွားပါဦး၊ ကျွန်မတို့ လင်မယား နှစ်ယောက်တည်း စားလို့မကုန်ပါဘူး။"

ဝမ်ယန့်က သဘောကျစွာ ရယ်မောရင်း "အိမ်မှာ အများကြီး ရှိပါသေးတယ် မရီးရယ်၊ အားမနာပါနဲ့၊ စားလို့မကုန်ရင် တခြားလူတွေကို လက်ဆောင်ပေးလို့ ရတာပဲ။"

ယခုနှစ်တွင် သူ၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ လီရှောင်းနှင့်အတူ တောင်ပိုင်းသို့ သွားရောက် စွန့်စားမည်ဖြစ်ကြောင်း ကျိုးကျန့်ထံမှ သူမ ကြားသိထားသည်။ လီရှောင်းလင်မယားမှာ လူကောင်းများဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့ဘက်က အမြဲတမ်း အခွင့်အရေး ယူနေ၍ မဖြစ်ပေ။

သူမက မရီးဖြစ်သူအပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခြင်းကို လီရှောင်း မြင်တွေ့လျှင် နောင်တွင် ကျိုးကျန့်အပေါ်၌လည်း ပို၍ ဂရုစိုက်ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူမ တွေးတောမိခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်ယန့်က ထိုသို့ပြောသဖြင့် ကျန်းရိုလည်း အားမနာတော့ဘဲ သူမ ပြုလုပ်ထားသော အဆာပြေမုန့်အချို့ကို ဝမ်ယန့်၏ကလေးအတွက် ထည့်ပေးလိုက်သည်။

....

ဝမ်ယန့် ပြန်သွားပြီးနောက် ကျန်းရိုသည် ထိုပစ္စည်းများကို နေရာချကာ ဘဲအရှင်နှစ်ကောင်ကိုမူ ခြံထဲတွင် ချည်နှောင်၍ မွေးထားလိုက်ပြီး နှစ်သစ်ကူးနေ့ကျမှ စားရန် ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။

နေ့လည်စာ စားပြီးနောက် ကျန်းရိုသည် ကလေးကိုခေါ်၍ ဈေးသို့ သွားလေ့ရှိသည်။ သူမသည် ကလေးနှင့်အတူ ဖြစ်သဖြင့် တစ်ခါတည်းနှင့် ပစ္စည်းအများကြီး မဝယ်နိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း နေ့တိုင်း ထွက်လာကာ ပစ္စည်းအနည်းငယ်စီ ဝယ်ယူခြင်းဖြင့် လမ်းလျှောက်ထွက်သကဲ့သို့ ပြုလုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကလေးငယ်မှာလည်း ထိုသို့ ထွက်ရသည်ကို အလွန်သဘောကျ၏။ ယခုဆိုလျှင် ကျန်းရို ထမင်းစားနေသည်ကို မြင်လျှင်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ခြေထောက်လေးများကို ကန်နေတတ်သည်။ အထူးသဖြင့် ကျန်းရို ထမင်းစားပြီး သိမ်းဆည်းနေလျှင် သူမမှာ ပို၍ စိတ်လှုပ်ရှားကာ အပြင်ထွက်ရတော့မည်ကို သိရှိသဖြင့် တံခါးဝသို့သာ လှည့်ကြည့်နေတော့သည်။

ကျန်းရိုမှာ ထိုပုံစံကို ကြည့်ကာ မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။ တကယ့် လူလည်မလေးပင်။

နေ့လည်ခင်းအချိန်တွင် ဈေး၌ လတ်ဆတ်သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ မရှိတော့သဖြင့် ကျန်းရိုသည် ဆိတ်သား ရှိမရှိ သွားကြည့်လေသည်။ အမဲသားနှင့် ဆိတ်သားမှာ ဝယ်ရခက်လှပြီး စောစောလာရုံနှင့်လည်း မရနိုင်ဘဲ ကံပေါ်တွင်သာ မူတည်၏။

သို့သော် ယနေ့တွင် ကျန်းရို၏ ကံမှာ အတော်လေး ကောင်းလှသည်။ ဈေး၏ နောက်ဘက်တံခါးတွင် ဆိတ်သားသည်တစ်ဦးနှင့် တိုးလေသည်။ ဤဒေသရှိ ကျေးလက်များတွင် ဆိတ်မွေးသူ နည်းပါးသဖြင့် ဆိတ်သားစားသူမှာလည်း မများလှဘဲ ပုံမှန်အားဖြင့် အခြားနေရာမှ သယ်ယူလာရသဖြင့် ဈေးနှုန်းမှာလည်း အတော်လေး ကြီးမြင့်လှသည်။

သို့သော် ယခု နှစ်သစ်ကူးနီးလာပြီဖြစ်၍ အခြားနေရာမှ လူများမှာ မိမိတို့မွေးထားသော ဆိတ်များကို လာရောက်ရောင်းချကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် ဆိတ်ရောင်းသည့် မိသားစု ငါးဦးစလုံးမှာ အလုပ်ရှုပ်နေကြ၏။ ဆိတ်ကို ကြည့်ပေးသူ၊ အသားချိန်ပေးသူ၊ ပိုက်ဆံရေတွက်သူနှင့် ဘေးတွင် ဆိတ်ပေါ်ပေးနေသူဟူ၍ အသီးသီး ရှိနေကြသည်။ အသက် လေး၊ ငါးနှစ်အရွယ် ဆံပင်နှစ်ဖက်ခွဲချည်ထားသော မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦးသာလျှင် သူမ၏ အစ်ကိုဖြစ်သူဘေးတွင် ရပ်လျက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းကြည့်နေရှာသည်။

သူတို့မိသားစု ရောင်းသည့်ဈေးနှုန်းမှာ အလွန်တရားမျှတလှ၏။

ထို့ကြောင့် ဆိုင်ရှေ့တွင် လူအများအပြား ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျန်းရိုသည် လူအုပ်ကြားထဲသို့ အတင်းတိုးဝင်သွားသည်။ အရင်ပေါ်ထားသော ဆိတ်သားများမှာ ကုန်သွားပြီဖြစ်၍ လက်ကျန် အသားစအချို့သာ ရှိတော့သဖြင့် ကျန်းရို မဝယ်တော့ဘဲ အသစ်ပေါ်မည့် အသားကိုသာ စောင့်နေလိုက်သည်။

ဘေးနားရှိ အခြားလူများမှာလည်း ထို့အတူပင် စောင့်နေကြ၏။

ကျန်းရိုသည် သူမ၏ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးငယ်မှာ မြင်ကွင်းကြောင့် ကြောက်သွားမည်စိုးသော်လည်း နောက်သို့လည်း မဆုတ်လိုသဖြင့် လက်ဖြင့် မျက်လုံးကို ကာပေးထားလိုက်သည်။ သို့သော် ကလေးငယ်မှာမူ သူမ၏လက်ကြားထဲမှ ခေါင်းလေးကို စောင်း၍ ခိုးကြည့်နေလေသည်။

စစချင်းတွင် ကျန်းရို သတိမထားမိဘဲ မည်သည့်အသားကို ဝယ်ရမှာလဲဟုသာ အာရုံစိုက်နေမိသည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ မိန်းကလေးငယ်လေးက သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြမှသာ ကျန်းရို သတိဝင်လာပြီး ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးငယ်မှာ အလွန်ပင် စပ်စုချင်နေသည့် ပုံစံကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူမလည်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ဤခေတ်တွင် ကလေးပိုးသည့် လွယ်အိတ်များ မရှိသေးသဖြင့် ကျန်းရိုမှာ ဝမ်ယန့်ထံမှ သင်ယူထားသည့်အတိုင်း အိပ်ရာခင်းဖြင့် ကလေးကို ကိုယ်ပေါ်တွင် ပတ်ချည်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျေးလက်ဒေသများတွင် ကလေးကို ဤသို့ပင် ပိုးလေ့ရှိကြ၏။

ကျန်းရိုမှာ ဤနည်းလမ်းမှာ အလွန်အဆင်ပြေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် လိုက်လံအသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကလေးငယ်မှာ မိခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပတ်ချည်ခံထားရသော်လည်း ခေါင်းလေးကို စောင်း၍ အပြင်သို့ ကြည့်နေကာ အကြောက်အလန့် မရှိလှပေ။

ကျန်းရို အတန်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ဆိတ်သားများကို ဆိုင်ပေါ်သို့ တင်လိုက်သောအခါ မည်သည့်အသားကို ဝယ်မည်နည်းဟု စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကို မြဲမြံအောင် ရပ်လျက် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကလေးကို ကာကွယ်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် "ဒီအပိုင်း၊ ဒီအပိုင်း၊ ပြီးတော့ ဒီနေရာကော၊ အကုန်ယူမယ်..." ဟု အလျင်အမြန် လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ဆိတ်နံရိုး သုံးချောင်းနှင့် ပေါင်သားအကြီး တစ်တုံးကို ရရှိခဲ့သဖြင့် ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။

လမ်းတွင် မုန်လာဥဖြူအချို့ကိုလည်း ဝယ်ယူခဲ့ကာ အိမ်တွင် ဆိတ်သားစွပ်ပြုတ်ချက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

.....

အိမ်အပြန်လမ်းတွင် ကျန်းရိုသည် ဘယ်ကပြန်လာမှန်းမသိသော အဒေါ်ဝမ်နှင့် တိုးလေသည်။ အဒေါ်ဝမ်သည် စက်ဘီးတစ်စီးကို တွန်းလာပြီး စက်ဘီးနောက်နှင့် အရှေ့တွင် ပစ္စည်းများစွာ ချည်နှောင်ထားလေသည်။

သူမသည် ကျန်းရိုကို မြင်သောအခါ ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်သည်။ "ဘာတွေ ဝယ်လာတာလဲ။"

ကျန်းရိုက လက်ထဲရှိ အသားကို ဖြန့်ပြလိုက်သည်။ "ဆိတ်သား နည်းနည်း ဝယ်လာတာပါ။ ဝက်သား ဝယ်မလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ကောင်းတာ မတွေ့လို့။ အဒေါ်တို့အိမ်က အသားမှ စိတ်ချလက်ချ စားရတာ။"

ဦးလေးဝမ်မှာ ယခုတိုင် အိမ်တွင် နားနေရဆဲဖြစ်သဖြင့် ဝမ်တို့၏ အသားဆိုင်မှာလည်း ပိတ်ထားရဆဲ ဖြစ်သည်။

အဒေါ်ဝမ်သည် ထိုစကားကြောင့် ဂုဏ်ယူသွားကာ "ဒါပေါ့၊ ညည်းဦးလေးက လူရိုးပါ၊ သူရောင်းတဲ့ အသားက စိတ်ချရတယ်၊ အောက်က ရွာတွေမှာ မွေးတာလေ၊ ဖွဲနုတွေ ဟင်းရွက်တွေပဲ ကျွေးတာဆိုတော့ ကျန်းမာတယ်၊ အသားလည်း စားလို့ကောင်းတယ်။ အခုခေတ် ဝက်မွေးမြူရေးခြံတွေလို ဆေးထိုးတာတွေ၊ အစာကျွေးတာတွေ မဟုတ်ဘူး။ ဝက်တစ်ကောင်ကို လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ ကြီးအောင်လုပ်ထားတာဆိုတော့ အသားက ဘယ်မှာ စားလို့ကောင်းပါ့မလဲ။"

ကျန်းရိုကလည်း ခေါင်းတငြိမ့်ငြိမ့်ဖြင့် ထောက်ခံလိုက်သည်။

နှစ်ဦးသား လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောလာကြရာ အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်ခါနီးတွင် အဒေါ်ဝမ်က ဝေခွဲမရဟန်ဖြင့် ကျန်းရိုကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ဆိုလာသည်။ "ရှောင်ရုံ၊ အဒေါ် သမီးကို တစ်ခုလောက် ပြောပြမလို့၊ စိတ်တော့ မကောင်းမဖြစ်နဲ့ဦး၊ ငါလည်း အခြေအနေ အသေးစိတ်ကိုတော့ မသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကို အရင်ပြောပြထားတာ ပိုကောင်းမယ်လို့ ထင်လို့ပါ။"

ကျန်းရိုမှာ ထူးဆန်းသွားပြီး သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်က ခဏလောက် ရပ်ကာ "ဒီလိုပါ၊ မနေ့က ညနေပိုင်းမှာ လီရှောင်းက လမ်းပေါ်မှာ ဗိုက်ကြီးသည် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ ဆွဲလားရမ်းလားဖြစ်နေတာကို လူတချို့ မြင်လိုက်ရတယ်တဲ့၊ အတင်းအဖျင်း သတင်းတွေလည်း ထွက်နေကြတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ ပြန်ပြောလွှတ်လိုက်ပါတယ်။ မင်း ကြားရရင်လည်း စိတ်ထဲမထားနဲ့ဦး၊ လီရှောင်းက ကလေးကောင်းပါ၊ ဒီထဲမှာ တစ်ခုခု အထင်မှားတာ ရှိနိုင်တယ်၊ အိမ်ပြန်ရင် သူ့ကို သေချာ မေးကြည့်ဦး။"

ဤလင်မယား နှစ်ဦးစလုံးမှာ လူကောင်းများဖြစ်ကြပြီး ယခု အန်းအန်းလေးကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးလေးလည်း ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အဒေါ်ဝမ်မှာ သူတို့ကို အမှန်တကယ် စေတနာထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားမိသော်လည်း လီရှောင်းက သူမကို ဤအကြောင်း ပြောပြခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

သို့သော် သူမသည် စိတ်ထဲ၌ များစွာ ထည့်မထားပေ။ လီရှောင်း၏ လူစရိုက်ကို သူမ ကောင်းကောင်း သိရှိသည်။ ဤလူသည် သတ္တိရှိသူဖြစ်ရာ မကောင်းမှုတစ်ခုခု လုပ်ခိုင်းလျှင် လုပ်နိုင်သော်လည်း အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် ပတ်သက်မှုရှိပြီး ဗိုက်ကြီးအောင် လုပ်ခဲ့လိမ့်မည်ဟူသော စကားကိုမူ ကျန်းရို လုံးဝ မယုံကြည်ချေ။

ဤလူသည် လင်းမေ့ရူ၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် အမျိုးသမီးများကို အမြဲတမ်း ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍သာ "ကျန်းရို" ဘက်က အရင် မစတင်ခဲ့လျှင် သူသည် တစ်ဘဝလုံး လက်ထပ်မည် မဟုတ်လောက်ချေ။

ကျိုးကျန့်ကပင် ပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ သူသည် ငယ်စဉ်က ကျောင်းသူတစ်ဦး လဲကျနေသည်ကို မြင်လျှင်ပင် ဘေးမှ ပတ်ရှောင်သွားတတ်ပြီး လှည့်ပင် မကြည့်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

အလွန်ပင် အေးစက်လှ၏။

သို့သော် ကျန်းရိုသည် မိမိအပေါ် စေတနာထားသော အဒေါ်ဝမ်ကို ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် "သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဒေါ်၊ အိမ်ပြန်ရင် လီရှောင်းကို မေးကြည့်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အဲ့ဒီလို လူမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ ယုံကြည်ပါတယ်။ တခြားလူတွေ မသိပေမဲ့ သူက ကျွန်မနဲ့ အန်းအန်းအပေါ်မှာ တကယ် ကောင်းတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒီလိုမျိုးတော့ လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် အဒေါ်ဝမ်မှာ စိုးရိမ်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အမျိုးသားတိုင်းတွင် မကောင်းသော စရိုက်အနည်းငယ် ရှိတတ်ကြသည် မဟုတ်လား။ သူမ၏ ဦးလေးဝမ်ပင်လျှင် ငယ်စဉ်က ချောမောသော အမျိုးသမီးများကို ကြည့်ရသည်မှာ ဝါသနာပါခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်းရို ထိုသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ စိတ်အနည်းငယ် လျော့သွားရသည်။ ကျန်းရိုအနေဖြင့် အတင်းအဖျင်းများကို ကြားပြီး လီရှောင်းနှင့် ရန်ဖြစ်မည်ကိုသာ သူမ စိုးရိမ်မိခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမက ခေါင်းညိတ်ကာ "သေချာ မေးကြည့်ပါ၊ သူ့ကို ရန်မလုပ်နဲ့ဦး၊ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာက လူတွေ ခန့်မှန်းပြောနေကြတာပဲ၊ တချို့လူတွေက သူတစ်ပါး ကောင်းစားတာကို မကြည့်နိုင်ကြလို့ပါ။" ဟု ထပ်လောင်း သတိပေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။"

....

ကျန်းရိုက ပြန်ထူးလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲ၌ ထည့်မထားသဖြင့် အိမ်ရောက်သောအခါ ထိုကိစ္စကို မေ့သွားလေသည်။

ထိုနေ့ သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် အပြင်ဘက် ခြံဝင်းမှ တံခါးခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။ အပြင်ဘက်တွင် အိပ်နေသော လီရှောင်းမှာ မနိုးသေးချေ။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အရောင်းအဝယ် ကောင်းမွန်သဖြင့် သူနှင့် ကျိုးကျန့်တို့မှာ ပစ္စည်းများ ပို၍ ရောင်းရသဖြင့် ပင်ပန်းလွန်းကာ ကုတင်ပေါ် ရောက်သည်နှင့် အိပ်ပျော်သွားလေ့ရှိသည်။

ကျန်းရိုမှာ ကလေးကို ညလယ်နို့တိုက်ပြီးကာစ ဖြစ်သဖြင့် အိပ်ရာထဲသို့ လှဲလိုက်စဉ်တွင် အပြင်ဘက်မှ တံခါးကို ပြင်းထန်စွာ ခေါက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

သူမမှာ ထူးဆန်းသွားပြီး တစ်စုံတစ်ဦး အရေးကြီးကိစ္စ ရှိသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ လီရှောင်းကို မနှိုးတော့ဘဲ မိမိဘာသာ တံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

တံခါးခေါက်သံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်လှသဖြင့် ဘေးအိမ်မှ အဒေါ်ဝမ်ပင် နိုးလာလေသည်။ ကျန်းရို ခြံတံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ အဒေါ်ဝမ်က ထိုသူနှင့် စကားပြောနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မင်းက ဘယ်အိမ်က ကလေးလဲ။ ဘာကိစ္စရှိလို့ နေ့ခင်းမှာ မလာတာလဲ။ သန်းခေါင်ယံကြီးမှာ လူတွေ အကုန် အိပ်နေကြပြီလေ။"

ကျန်းရို၏ အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်မှာ အသက်မကြီးလှသော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ အဒေါ်ဝမ်က ဓာတ်မီးဖြင့် ထိုးကြည့်လိုက်ရာ သူမမှာ အသက် ၁၅၊ ၁၆ နှစ်ခန့်သာ ရှိပုံရပြီး ဆံပင်ကို မြင်းမြီးပုံစံ စည်းထားသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်မှ ဒေါသမှာ မပြေသေးဘဲ "ဒီ လီ ဆိုတဲ့လူက အိပ်ရဲသေးတယ်လား၊ ကျွန်မအစ်မက မွေးတော့မယ်၊ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အိပ်နိုင်ရတာလဲ..." ဟု ဆဲဆိုတော့သည်။

အသံမှာ အလွန်ကျယ်လောင်လှသဖြင့် နောက်ဘက်ရှိ အိမ်နီးချင်း အချို့ပင် နိုးလာကြသည်။

ကျန်းရို ထိုအချိန်တွင် တံခါးဖွင့်လိုက်ရာ ထိုစကားများကို ကြားပြီး ကြောင်အသွားကာ "မင်းအစ်မက ဘယ်သူလဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

မိန်းကလေးမှာ တံခါးဖွင့်ပေးသူမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေသဖြင့် ခဏလောက် ကြောင်သွားကာ ဆဲဆိုနေသည့် စကားများမှာလည်း ရပ်တန့်သွားသည်။ ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်ကြည့်ကာ "ဒီမှာနေတာ လီရှောင်း မဟုတ်ဘူးလား။" ဟု မေးလာသည်။

ကျန်းရိုမှာ စိတ်မဆိုးဘဲ ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ကျွန်မယောက်ျားက လီရှောင်းပါ၊ မင်းက ဘယ်သူလဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

မိန်းကလေးမှာ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။ "သူက အိမ်ထောင်ရှိတာလား။ အိမ်ထောင်ရှိနေပြီးတော့ ကျွန်မအစ်မကို ဘာလို့ အနိုင်ကျင့်ရတာလဲ။"

ကျန်းရိုက အမြန်တားဆီးလိုက်သည်။ "ခဏနေဦး၊ မင်း တစ်ခုခု အထင်မှားနေတာ ထင်တယ်။"

ကျန်းရို စကားမဆုံးမီမှာပင် မိန်းကလေးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်တော့သည်။ "ကျွန်မ ဘာကို အထင်မှားရမှာလဲ။ ကျွန်မအစ်မ ဗိုက်က ဒီလောက်ကြီးနေတာကို ဘာအထင်မှားစရာ ရှိသေးလဲ။ သူက မိန်းမရှိနေပြီးတော့ ကျွန်မအစ်မကို ဘာလို့ ဖျက်ဆီးတာလဲ။ လီရှောင်းကို အပြင်ခေါ်လိုက်ပါ၊ ကျွန်မ သူနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် မေးချင်တယ်၊ သူက လူကော ဟုတ်ရဲ့လား။"

မိန်းကလေးက တစ်တွတတွနှင့် ပြောဆိုနေပြီး ဘေးမှ အဒေါ်ဝမ်မှာ ပို၍ စိုးရိမ်သွားကာ မိန်းကလေး၏ တည်ငြိမ်သော လေသံကြောင့် လီရှောင်း တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့မည်ကို အမှန်တကယ် ကြောက်လန့်နေမိသည်။

ကျန်းရိုမှာ အဒေါ်ဝမ်အတွက် သမီးရင်းသဖွယ် ဖြစ်နေပြီး အန်းအန်းလေးမှာလည်း မြေးရင်းသဖွယ် ချစ်ရသူ ဖြစ်ရာ ဤမိသားစုလေး ကွဲကွဲပြားပြား ဖြစ်သွားမည်ကို သူမ မလိုလားပေ။

သူမက ဝင်၍ ပြောလိုက်သည်။ "တစ်ခုခု မှားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းအစ်မက အခု မွေးတော့မယ်ဆိုရင် မတ်လလောက်မှာ ကိုယ်ဝန်ရခဲ့တာ ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မတ်လတုန်းက လီရှောင်းက တခြားလူတွေနဲ့အတူ အပြင်မှာ ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေး လုပ်နေတာလေ။"

ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေး လုပ်သူများမှာ ကားပေါ်တွင်သာ စားအိပ်ရသဖြင့် အမျိုးသမီးနှင့် ပတ်သက်ရန် အချိန်မရှိချေ။

မိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများမှာ နီမြန်းနေကာ လက်မောင်းဖြင့် မျက်ရည်ကို သုတ်ရင်း "ကျွန်မအစ်မက အခု ခုနစ်လပဲ ရှိသေးတာ၊ အခုက စောမွေးတာလေ၊ မတ်လမှာ ရတာ မဟုတ်ဘူး။"

ထို့နောက် ကျန်းရိုကို ကြည့်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် "ကျွန်မ ရှင့်ကို မပြောချင်ဘူး၊ အဲ့ဒီ တိရစ္ဆာန် လီရှောင်းကိုပဲ အပြင်ခေါ်ခဲ့၊ သူ့ကို နာအောင် လုပ်ပစ်မယ်။"

ကျန်းရိုက နားမထောင်ဘဲ စဉ်းစားဟန်ဖြင့် "ခုနစ်လဆိုရင်တော့ မေလ၊ ဇွန်လလောက်မှာ ရတာ ဖြစ်မှာပေါ့။ လီရှောင်းက မေလကုန်မှာ ပြန်ရောက်လာတာ၊ အဲ့ဒီအချိန်မှာ သူက တခြားလူတွေနဲ့ စကားများထားလို့ ကုန်စည်ပို့ဆောင်ရေး အလုပ်တွေကို အပြီးသတ် သိမ်းဆည်းနေရတာလေ။ မင်းအစ်မနဲ့ ပတ်သက်ဖို့ နေနေသာသာ ရေချိုးဖို့တောင် အချိန်မရှိခဲ့တာ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ လူအများကြီးက သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေကြတာဆိုတော့ သူ့ဘေးမှာ ယင်မလေးတစ်ကောင်တောင် မကပ်နိုင်ပါဘူး။"

"အလုပ်တွေ ပြီးသွားတော့ သူက လူတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်လို့ ရဲစခန်းကို နှစ်ခါ ရောက်ခဲ့သေးတယ်။ ထွက်လာပြီးတော့လည်း နေ့တိုင်း အိမ်ပြန်လာတာပဲ၊ ပြီးတော့ အလုပ်သွားလုပ်တယ်၊ စက်တင်ဘာလကျမှ ပြန်ရောက်တာ။ စက်တင်ဘာလကနေ အခုအထိ သူက နေ့တိုင်း အိမ်ပြန်လာတာကို ဒီက အိမ်နီးချင်းတွေ အကုန်လုံး သက်သေခံနိုင်တယ်။"

ကျန်းရို၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အသံကို ကြားပြီးနောက် ဘေးမှ အဒေါ်ဝမ်က အမြန်ရှေ့ထွက်လာကာ "ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်၊ ငါ သက်သေခံနိုင်တယ်၊ လီရှောင်းက မိသားစုကို ကျွေးဖို့အတွက် အရမ်း ကြိုးစားတာ၊ နေ့တိုင်း စောစောထွက်၊ ညမိုးချုပ်မှ ပြန်လာတာပဲ။ သူက အပြင်မှာ ဒီလိုမျိုး လုပ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ လုံးဝ မယုံဘူး။"

အပြင်ထွက်၍ ပွဲကြည့်နေကြသော အိမ်နီးချင်းများမှာလည်း စဉ်းစားကြည့်ရာ အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ ဖြစ်နေသဖြင့် "ဟုတ်တယ်၊ လီရှောင်းက ညည်းပြောသလို လူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။"

"လီရှောင်းက တကယ်လို့ တာဝန်မယူတတ်တဲ့လူဆိုရင် ကျန်းရိုနဲ့ ကလေးအပေါ်မှာ ဒီလောက်အထိ ကောင်းပါ့မလား။" ဟု ဝိုင်းဝန်း ပြောဆိုကြလေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပြောဆိုသံများကို ကြားသောအခါ မိန်းကလေး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝေခွဲမရဟန် ပေါ်လာသော်လည်း ခေါင်းခါလျက် "ကျွန်မ ရှင်တို့ကို မယုံဘူး၊ ကျွန်မအစ်မ ကိုယ်တိုင်ပြောတာမို့ မမှားနိုင်ဘူး။ အရင်က ကျောင်းမှာတုန်းကလည်း လီရှောင်းက သူမကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့သေးတာပဲ..."

ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ကျန်းရို တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ "မင်းအစ်မ နာမည် ဘယ်သူလဲ။" ဟု ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

မိန်းကလေးက တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ "လျန်ကျင့်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ကျန်းရိုနှင့် စကားအများကြီး မပြောချင်ပေ။ "လီရှောင်း ဘယ်မှာလဲ၊ သူ့ကို အပြင်ခေါ်လိုက်စမ်းပါ၊ ဒီလောက် ရွံစရာကောင်းတဲ့လူကို ညည်းက ဘယ်လိုလုပ် ခံနိုင်ရည်ရှိပြီး ကာကွယ်ပေးနေတာလဲ။ သူ့ကို အပြင်ခေါ်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် ရှင်းခိုင်းလိုက်စမ်းပါ၊ ရှင် ကြောက်နေတာလား။"

ကျန်းရို၏ မျက်မှောင်မှာ ထပ်မံ ကြုတ်သွားရသည်။ သူမ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် လျန်ကျင့်မှာ အရင်က ကျောင်းတွင် လီရှောင်း သူမကို အနိုင်ကျင့်ခဲ့ကြောင်း စွပ်စွဲခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထိုကိစ္စကြောင့် လီရှောင်း ကျောင်းမှ ထွက်ခဲ့ရရုံမက နာမည်မှာလည်း လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။

အခြားသူဆိုလျှင် ထားပါဦး၊ လျန်ကျင့်ဆိုလျှင်မူ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ လီရှောင်း၏ အငြိုးအတေးကြီးသော စရိုက်နှင့်ဆိုလျှင် သူက လျန်ကျင့်ကို သတ်မပစ်သည်မှာပင် သူ၏ စိတ်ထားကြီးမြတ်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ထပ်မံ ပတ်သက်ရန်မှာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ကျန်းရိုသည် သူမ၏ စကားကြောင့် ဒေါသမထွက်ဘဲ ဒေါသဖြစ်နေသောသူမှာ အခြားသူ၏ စကားကို နားဝင်ရန် ခက်ခဲသည်ကို သိရှိသဖြင့် တတ်နိုင်သမျှ အသံကို နှိမ့်ကာ "ကျွန်မ ဘာကိုမှ မကြောက်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လီရှောင်းက ဒီရက်ပိုင်း အရမ်းပင်ပန်းနေလို့ပါ။ မနေ့ညက ကုတင်ပေါ် ရောက်တာနဲ့ အိပ်ပျော်သွားတာမို့ သူ့ကို ကောင်းကောင်း အနားယူစေချင်တာပါ။"

"မင်းအစ်မအကြောင်း ကျွန်မ သိပါတယ်။ တခြားကိစ္စတွေကို ကျွန်မ မသိပေမဲ့ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မလည်း အမှတ် (၁) အထက်တန်းကျောင်းမှာ ကျောင်းတက်နေတာပါ။ အဲ့ဒီတုန်းက အစအဆုံး မင်းအစ်မကပဲ လီရှောင်း သူ့ကို အနိုင်ကျင့်ပါတယ်လို့ ပြောခဲ့တာလေ။ သက်သေလည်း မရှိဘူး၊ အထောက်အထားလည်း မရှိဘူး၊ လီရှောင်းမှာ ရှင်းပြခွင့်တောင် မရဘဲ ကျောင်းကနေ အထုတ်ခံခဲ့ရတာ..."

စကားမဆုံးမီမှာပင် မိန်းကလေးက သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ အသံမြှင့်၍ မေးလာသည်။ "ရှင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ၊ ကျွန်မအစ်မက လိမ်နေတယ်လို့ ပြောချင်တာလား။"

ကျန်းရို ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူမ အရင်ဘဝက အချက်အလက်များကို ကြည့်စဉ်ကတည်းက တစ်ခုခု မှားနေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ထိုအချက်အလက်များထဲတွင် ကျောင်းနေဖက်များနှင့် အိမ်နီးချင်းများ၏ လီရှောင်းအပေါ် မကျေနပ်ချက်များသာ ပါရှိပြီး သူ ကျောင်းသူကို အနိုင်ကျင့်သည်ကိုမူ ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့သူ သို့မဟုတ် ကြားသိသူ တစ်ဦးမျှ မရှိဘဲ လူပြောသူပြောများကိုသာ ယုံကြည်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဦးတည်းသော သိရှိသူမှာ အနိုင်ကျင့်ခံရသည်ဟု ဆိုသော ကျောင်းသူသာ ဖြစ်သည်။

သူမသည် ထိုအချိန်က သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူကို ဤအချက်အလက်များက လီရှောင်းကို မည်သို့ ကိုယ်စားပြုနိုင်သလဲဟု မေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။ သူမ၏ ဆရာဖြစ်သူက ထိုအချက်အလက်များကို အကြာကြီး ဖတ်ရှုပြီးနောက် ပြောခဲ့သည်မှာ - အကယ်၍ လူတစ်ယောက်၏ နာမည်မှာ ပျက်စီးနေပြီဆိုလျှင် အခြားသူများမှာ ကိုယ်တိုင်မမြင်ရသော်လည်း သူ မကောင်းမှုတစ်ခုခု လုပ်သည်ဟု ကြားလျှင် မဆိုင်းမတွပင် ယုံကြည်သွားကြတတ်သည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ ဆရာက အရင်က ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသော အမှုတစ်ခုကိုလည်း ပြောပြခဲ့သေးသည်။ ခိုးမှုကျူးလွန်သူတစ်ဦးမှာ ရေနစ်နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးကို ကယ်တင်ရင်း သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ကလေး၏ မိဘများမှာ လျော်ကြေးပေးရမည် စိုးသဖြင့် သူတို့၏သားကို ထိုလူမှာ လူကုန်ကူးသူ ဖြစ်ကြောင်း၊ ကလေးမှာ လိမ္မာသဖြင့် မြစ်ထဲသို့ ခုန်ချ၍ ထွက်ပြေးခဲ့ရာ ထိုလူမှာ လိုက်ခုန်ရင်း မတော်တဆ သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း၊ သူတို့နှင့် မသက်ဆိုင်ကြောင်း ပြောခိုင်းခဲ့သည်။ ထိုလူမှာ ထောင်ကျဖူးသည့် မှတ်တမ်းများ ရှိသဖြင့် သူ၏ မိသားစုဝင်များပင်လျှင် ထိုစကားကို ယုံကြည်သွားခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍သာ ကလေးငယ်က နောက်ဆုံးတွင် ရဲကို အမှန်အတိုင်း မပြောပြခဲ့လျှင် ထိုအမှုမှာ ထိုအတိုင်းပင် ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းရိုသည် ဤကမ္ဘာသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် အိမ်နီးချင်းများနှင့် အဆင်ပြေအောင် နေထိုင်ကာ လီရှောင်း၏ ပုံရိပ်ကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ ကောလာဟလများက လူတစ်ယောက်ကို အပြစ်ပေးနိုင်သည်ကို သိရှိထားသောကြောင့်ပင်။

"ဘယ်အရာမဆို လူတစ်ယောက်ရဲ့ စကားကိုပဲ နားထောင်လို့ မရဘူးလေ။ မင်းအစ်မက ကလေးက လီရှောင်းကလေးပါလို့ ပြောရုံနဲ့ ဒီကလေးက လီရှောင်းကလေး ဖြစ်သွားရောလား။ အရင်ဆုံး သေချာ စုံစမ်းရမှာပေါ့။ ကျွန်မ ခုနက ပြောခဲ့သလိုပဲ လီရှောင်းရဲ့ ဒီလပိုင်းအတွင်း သွားလာမှုတွေက အထင်အရှား ရှိနေတာမို့ စုံစမ်းရတာ လွယ်ပါတယ်။ သူသာ မင်းအစ်မနဲ့ ပတ်သက်မှု ရှိမယ်ဆိုရင် စုံစမ်းလိုက်တာနဲ့ ပေါ်မှာပဲ။ မင်းအစ်မ ဘာလို့ မင်းကို ဒီလို ပြောခဲ့လဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိပေမဲ့ မင်းက ကျောင်းသူတစ်ယောက်ဆိုတော့ အမှားအမှန်ကို ကိုယ်တိုင် ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ရှိရမှာပေါ့။ ကျွန်မတို့က ဒီမှာပဲ နေတာမို့ ဘယ်မှ မပြေးပါဘူး၊ မင်း အခု အစ်မကို သွားပြီး ပြုစုပေးသင့်တယ် ထင်တယ်..."

မိန်းကလေးမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာတွင် ဝေခွဲမရဟန် ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်း မထွက်သွားဘဲ ထိုနေရာတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေလေသည်။

သူမမှာ ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေပုံရသည်။

အဒေါ်ဝမ်မှာ တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် ထပ်မံ ဖျောင်းဖျရန် ပြင်စဉ်တွင် ကျန်းရို၏ နောက်၌ လူတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

လီရှောင်းမှာ မည်မျှကြာအောင် နားထောင်နေသည်မသိဘဲ တံခါးဝတွင် ကာကွယ်ထားသော ကျန်းရို၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်နေလေသည်။ ခြံထဲတွင် မှောင်နေသဖြင့် အဒေါ်ဝမ်မှာ လီရှောင်း၏ မျက်လုံးများကို ရှင်းလင်းစွာ မမြင်ရသော်လည်း အလွန်ပင် လေးနက်တည်ငြိမ်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူသည် အဒေါ်ဝမ်၏ အကြည့်ကို သတိပြုမိဟန်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခဏလောက် ရပ်ပြီးမှ သူတို့ထံသို့ လျှောက်လာလေသည်။

တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ သူသည် ကျန်းရို၏ ရှေ့သို့ ဝင်ရပ်လိုက်ပြီး မြင့်မားသော ကိုယ်လုံးကြီးဖြင့် ကျန်းရိုကို သေချာစွာ ကာကွယ်ထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် အပြင်ဘက်မှ မိန်းကလေးကို တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ခုနက ငါ အကုန် ကြားပြီးပြီ၊ ငါ ပြောတာကို သေချာ နားထောင်ပါ၊ တစ်ခါပဲ ပြောမယ်။"

"မင်းအစ်မ ဗိုက်ထဲက ကလေးက ငါ့ကလေး မဟုတ်ဘူး၊ ငါတို့ကြားမှာ အစကတည်းက ဘာပတ်သက်မှုမှ မရှိဘူး။ အရင်က ကျောင်းမှာ ဖြစ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စကလည်း သူနဲ့ ဟယ်ဝမ်ဟွာတို့ ပေါင်းပြီး ငါ့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့တာ၊ ငါ ကျောင်းထွက်ရအောင် လုပ်ပြီး လင်းမေ့ရူက ဟယ်ဝမ်ဟွာ တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ကျောင်းဆက်ထားပေးနိုင်အောင် လုပ်ခဲ့တာလေ။ ဟယ်ဝမ်ဟွာက မင်းအစ်မကို ဘာတွေ ကတိပေးခဲ့လဲဆိုတာတော့ ငါ မသိဘူး။"

"မင်း ငါ့ဆီ လာမေးနေမယ့်အစား ဟယ်ဝမ်ဟွာကို သွားမေးတာ ပိုကောင်းမယ်၊ မင်းအစ်မက အရင်က ကျောင်းထဲက တောအုပ်လေးထဲမှာ ဟယ်ဝမ်ဟွာနဲ့ အဲ့ဒီလိုကိစ္စတွေ ခဏခဏ လုပ်ခဲ့တာပဲ။"

နောက်ဆုံးတွင်မူ "နောက်ပိုင်း ငါတို့ မိသားစုဘဝထဲကို လာပြီး မနှောင့်ယှက်နဲ့တော့၊ ဒါက ပထမဆုံးအကြိမ်နဲ့နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ။ မဟုတ်ရင်တော့ အကျိုးဆက်ကို မင်း သိချင်မှာ မဟုတ်လောက်ဘူး။" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

နောက်ဆုံး စကားကို ပြောစဉ်တွင် လီရှောင်း၏ အသံမှာ သိသိသာသာ အေးစက်သွားကာ သူ၏ အကြည့်မှာလည်း မှောင်မှောင်မှိုင်းမှိုင်း ဖြစ်သွားလေသည်။

သူသည် မူလက ဤသို့သော အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ကိစ္စများကို ဂရုမစိုက်လိုပေ။ အခြားသူများ အထင်မှားခြင်းအပေါ် သူ ဂရုမစိုက်ဘဲ အခြားသူများ၏ ပါးစပ်ကို သူ မပိတ်နိုင်သည်ကို သိရှိထားသည်။

သို့သော် ခုနက သူ အမှန်တကယ် စိုးရိမ်ခဲ့သည်မှာ ကျန်းရိုက အခြားသူများ၏ စကားကို ယုံကြည်သွားပြီး သူ့အပေါ် စိတ်ပျက်သွားမည်ကိုပင်။

သူက ရှင်းပြရန် ရှေ့ထွက်လာခြင်းမှာ မိမိအတွက် မဟုတ်ဘဲ ကျန်းရို၏ ယောက်ျားမှာ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ဟု အခြားသူများ မထင်စေချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီရှောင်း ပေါ်လာသည်နှင့် တံခါးဝမှ မိန်းကလေးမှာ ကြောင်အသွားသည်။ သူမ၏ အစ်မ ပြောပြဖူးသော ထိုအမျိုးသားမှာ ဤမျှ ချောမောလိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ ရှိနေသော သံသယများမှာ ထိုလူကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်တွင် ပို၍ပင် လှုပ်ခါသွားတော့သည်။

ယခု ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရှက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ဝေခွဲမရခြင်းတို့ ဖြစ်ပေါ်လာကာ "ဟယ်ဝမ်ဟွာက ဘယ်သူလဲ။" ဟု မေးလိုက်မိသည်။

ကျန်းရို စကားပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ဘေးမှ အဒေါ်ဝမ်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် "မြို့အရှေ့ဘက်မှာ နေတဲ့ ခြေမသန်တဲ့ ဟယ်မျိုးရိုးရဲ့ သားလေ၊ အိမ်မှာ ဝါးတောင်းတွေ ရက်တာလေ၊ သွားမေးကြည့်လိုက်ရင် သိလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒီကောင်က တကယ် ယုတ်မာတာ။"

မိန်းကလေးက ခေါင်းညိတ်ပြကာ လီရှောင်းနှင့် ကျန်းရိုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး လီရှောင်းပေါ်တွင် အကြည့်မှာ ခဏလောက် ကြန့်ကြာသွားပြီးနောက် ဘာမှမပြောဘဲ လှည့်ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

လီရှောင်းသည် ထိုသို့သော အကြည့်များကို အလွန်ရွံရှာလှသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမကို လှည့်ပင်မကြည့်ဘဲ ကျန်းရိုကိုသာ ရှာဖွေကြည့်ရှုလေသည်။

ကျန်းရိုသည် လူထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အိမ်နီးချင်းများကို ပြုံးပြကာ "ခုနက ဝိုင်းဝန်း ပြောဆိုပေးတဲ့အတွက် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အချိန်လည်း နောက်ကျနေပြီဆိုတော့ အားလုံးပဲ ပြန်အိပ်ကြပါဦး၊ အအေးမိနေပါဦးမယ်။"

လူအချို့ကလည်း အားနာစွာဖြင့် "မင်းတို့လည်း စောစောအိပ်ကြပါဦး၊ ဘယ်လိုလူမှန်းလည်း မသိဘူး၊ ဂရုမစိုက်နဲ့။"

"ဟုတ်တယ်၊ ဘာမှ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်မှု မရှိဘူး။" ဟု ဆိုကြသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။ ခုနက လီရှောင်းပြောသွားသည့် စကားများကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ပို၍ပင် စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှ၏။

ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့လည်း တံခါးပိတ်ကာ အခန်းထဲသို့ ပြန်လာကြသည်။ လမ်းတွင် ကျန်းရိုမှာ အနည်းငယ် ဝမ်းသာနေပြီး "ဒီလိုပဲ လုပ်ရမှာပေါ့၊ ကိုယ်မလုပ်တာကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြရမယ်။ ပါးစပ်ဆိုတာ စကားပြောဖို့ ရှိတာလေ၊ ရှင်မပြောရင် သူများက ဘယ်လိုသိမှာလဲ။" ဟု ချီးမွမ်းလိုက်သည်။

လီရှောင်း၏ စရိုက်မှာ တစ်ချက် မကောင်းသည်မှာ အရာအားလုံးကို စိတ်ထဲ၌သာ သိမ်းဆည်းထားပြီး စကားမပြောတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ မနစ်နာသင့်ဘဲ နစ်နာရသည်များကို အခြားသူများ မသိကြချေ။

ဟယ်ဝမ်ဟွာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ဟယ်ဝမ်ဟွာမှာ စကားပြောကောင်းသဖြင့် လင်းမေ့ရူက သူ့ကို သားအရင်းကဲ့သို့ ချစ်ခင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီရှောင်းမှာ ရယ်မိသွားသည်။ ဤအချိန်တွင်ပင် သူ့ကို ချီးမွမ်းရန် စဉ်းစားနေသည်မှာ သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပေလိမ့်မည်။

သူသည် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကာ စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်နေမိသည်။

စိတ်လိုက်မာန်ပါဖြင့်ပင် သူမ၏ လက်ကလေးကို လှမ်းဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

လက်ဖဝါးကြီး၏ အထိအတွေ့ကြောင့် ကျန်းရိုမှာ ချက်ချင်းပင် ကြောင်အသွားရသည်။

သူမက လီရှောင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ လီရှောင်းကလည်း သူမကို လှည့်ကြည့်ကာ မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးအနည်းငယ် ပါရှိနေသည်။

ကျန်းရိုမှာ မျက်နှာလွှဲလိုက်သော်လည်း လက်ကိုမူ ပြန်မဆွဲထုတ်ဘဲ "အရင်က ဘာဖြစ်ခဲ့တာလဲ။" ဟု စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။

လီရှောင်းက သူမ၏ လက်ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားကာ အိမ်ထဲသို့ ရောက်မှသာ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းထိပ်များတွင် သူမ၏ နူးညံ့သောအထိအတွေ့မှာ ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူသည် ဘာမှ မကွယ်ဝှက်ဘဲ အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူလည်း သေချာ မသိရှိချေ။ တစ်နေ့ နေ့လည် ကျောင်းဆင်းချိန်တွင် အတန်းဖော်များမှာ ထမင်းစားခန်းသို့ သွားကြသော်လည်း သူတစ်ယောက်တည်းသာ အတန်းထဲတွင် အိပ်နေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျောင်းသူတစ်ဦး ပြေးဝင်လာကာ သူမ၏ အင်္ကျီနှင့် ဆံပင်များကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် မှောက်အိပ်နေသော သူက အသံကြားသဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမ ပြေးထွက်သွားသည်ကို မြင်သဖြင့် ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်အိပ်နေလိုက်သည်။

ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ညနေပိုင်းတွင် ကျောင်း၌ သူက ကျောင်းသူကို အနိုင်ကျင့်ကြောင်းနှင့် သူမက ငိုယိုကာ မြစ်ထဲသို့ ခုန်ချ၍ သေကြောင်းကြံစည်နေကြောင်း သတင်းများ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကိစ္စမှာ ပိုမို ကြီးထွားလာကာ ညနေ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် ကျောင်းအုပ်ကြီးက သူ့ကို ရုံးခန်းသို့ ခေါ်လိုက်ရာ ထိုနေရာ၌ လင်းမေ့ရူ ရှိနေသည်။

လင်းမေ့ရူမှာ ဘယ်လိုလူမျိုးမလို့လဲ။ သူမသည် မိမိအိမ်၏ အရှုပ်အထွေးများကို တစ်ကမ္ဘာလုံး သိစေချင်သူမျိုး ဖြစ်သည်။ လီရှောင်း၏ ဖခင်မှာ သေဆုံးခါနီးအထိ သူမကို ရိုက်နှက်ခဲ့ကြောင်း၊ လီရှောင်းမှာလည်း သူ၏ဖခင်အတိုင်း ငယ်ငယ်ကတည်းက လူဆိုးဖြစ်ကြောင်း တွေ့သမျှလူတိုင်းကို ပြောဆိုနေသူ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူသည် ရုံးခန်းထဲ၌ ရပ်နေရင်း လင်းမေ့ရူ၏ ငိုယိုပြောဆိုသံများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေမိသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆရာများ၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို ခံစားရသောအခါ "ကျွန်တော် ကျောင်းမတက်တော့ဘူး" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ လှည့်ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

ငြင်းခုံခြင်းလည်း မရှိ၊ ရှင်းပြခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။

အကြောင်းကတော့ သူ့ကို ဘယ်သူမှ ယုံကြည်လိမ့်မည် မဟုတ်သည်ကို သူ သိရှိထားသောကြောင့်ပင်။

.....

စကားပြောပြီးနောက် နှစ်ဦးသား ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်လည် လှဲလျောင်းလိုက်ကြသည်။

လီရှောင်းသည် အလယ်တွင် အိပ်နေသော ကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ ဘေးနှစ်ဖက်မှ စောင်ကို ဖိပေးလိုက်သည်။

ကျန်းရိုမှာ အတော်ကြာအောင် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေမိသည်။ ထိုအချိန်က လီရှောင်းမှာ အလွန်ပင် စိတ်နာကျင်ခဲ့ရပေလိမ့်မည်။

လီရှောင်းကမူ များစွာ မခံစားရတော့ပေ။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များမှာ များပြားလှသဖြင့် ဤသို့သော ကိစ္စအသေးအမွှားလေးကို သူ ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု ပြောပြနေချိန်တွင်ပင် ခံစားချက် မရှိလှချေ။

သို့သော် ကျန်းရို၏ အပြုအမူက သူ့ကို သတိရစေသဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "မင်းက ငါ့ကို အဲ့ဒီလောက်တောင် ယုံတာလား။"

ခုနက အပြင်တွင် သူမက သူ့ကို တစ်ခွန်းမျှ မမေးဘဲ မဆိုင်းမတွပင် တစ်ဖက်လူကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

လူတစ်ယောက်သည် အခြားလူတစ်ယောက်အပေါ်တွင် ဒီလောက်အထိ ယုံကြည်နိုင်သည်ကို သူ တစ်ခါမျှ မသိခဲ့ဖူးပေ။

ကျန်းရိုမှာ မိမိ၏ အတွေးထဲတွင် နစ်ဝင်နေစဉ် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ "ဒါပေါ့။" ဟု အလိုအလျောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သူမ၏ လေသံမှာ ဒါကို မေးစရာ လိုသေးလို့လားဟုပင် ထင်ရသည်။

လီရှောင်း၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် နွေးထွေးသွားကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ထပ်မံ မေးမြန်းရန် ပြင်စဉ်တွင် ဘေးမှ အမျိုးသမီးက ထပ်ပြောလိုက်သည်မှာ - "ကျွန်မက ရှင်နဲ့ နေ့တိုင်း အတူအိပ်နေတာတောင် ရှင် ကျွန်မကို အနိုင်ကျင့်တာ မတွေ့ဖူးပါဘူး၊ ရှင်က အပြင်မှာ ဒီလိုမျိုး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လုပ်မှာလဲ။ အကယ်၍သာ အန်းအန်း မရှိရင် ရှင်က အဲ့ဒီကိစ္စမှာ မစွမ်းဆောင်နိုင်တာလားလို့တောင် ကျွန်မ သံသယဝင်မိဦးမှာ။"

ကျန်းရိုသည် အခန်းထဲရှိ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းရန် နောက်ပြောင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပြီး ပြောပြီးသည်နှင့် သူမဘာသာ ဟားဟားတိုက်၍ ရယ်မောတော့သည်။

ရယ်ပြီးမှ ဘေးတွင် ကလေးအိပ်နေသည်ကို သတိရကာ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်သော်လည်း ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါနေကာ ကုတင်ကြီးပင် လှုပ်ခါသွားတော့သည်။

သို့သော် လီရှောင်းမှာမူ မရယ်နိုင်တော့ပေ။ သူ၏ အပြုံးမှာ ခဲသွားကာ သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဤစကားမှာ သူ့ကို ဆဲဆိုနေသကဲ့သို့ပင် သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျန်းရိုမှာ အကြာကြီး ပြန်ထူးသံ မကြားရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာပျက်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြစွာဖြင့် "ရှင် တကယ်ပဲ မစွမ်းဆောင်နိုင်တာလား။" ဟု မေးမိသွားသည်။

မေးပြီးမှ တိုက်ရိုက်ဆန်လွန်းသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် အားနာစွာ ပြုံးလျက် "ကျွန်မ အဲ့ဒီသဘော ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှင် တစ်ခုခု အခက်အခဲ ရှိနေမလားလို့ ပြောတာပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မကတော့ ဂရုမစိုက်ပါဘူး..."

ပြောလေ ပို၍ ထူးဆန်းလေ ဖြစ်နေသဖြင့် ကျန်းရိုမှာ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ရတော့သည်။

အမျိုးသားမှာ သူမကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ "မင်း ဘယ်လို ထင်လဲ။" ဟု မေးလာသည်။

ကျန်းရိုက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ "ကျွန်မ ထင်တာကတော့... စွမ်းဆောင်နိုင်မှာပါနော်။" ဟု မဝံ့မရဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

သို့သော် သူမ၏ လေသံမှာ ယုံကြည်မှု မရှိလှပေ။

"..."

စွမ်းဆောင်နိုင်မှာပါနော် ဟုတ်လား။

လီရှောင်းမှာ ရင်ထဲတွင် အောင့်သွားရသည်။ သူက မလုပ်ချင်လို့လား။ အန်းအန်းက ငယ်သေးသည်၊ နှစ်သစ်ကူးပြီးလျှင် သူ တောင်ပိုင်းသို့ သွားရဦးမည်၊ ထို့အပြင် သူမက တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရဦးမည်၊ နောက်ထပ် ကလေးရလာလျှင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

သူသည် ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ အသက်ပြင်းပြင်းရှူပြီးနောက် မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ကျောခိုင်းအိပ်ကာ မီးပိတ်လိုက်တော့သည်။

တစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

ကျန်းရိုမှာမူ အိပ်မပျော်တော့ဘဲ အတွေးမျိုးစုံ ဝင်လာတော့သည်။

သူ၏ အနာတရနေရာကို ထိခိုက်မိသွားသလားဟု သူမ စိုးရိမ်နေမိသည်။ အရင်က တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် ရန်ဖြစ်စဉ် ဒဏ်ရာရခဲ့သလားဟု တွေးတောနေမိ၏။

အရင်က ရဲစခန်းသို့ တစ်စုံတစ်ဦးက လာရောက် တိုင်တန်းဖူးသည်မှာ တစ်ဖက်လူက သူ၏ ထိုနေရာကို ရိုက်နှက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သွားပါပြီ၊ အတွေးများမှာ ထိန်းချုပ်မရဘဲ ထူးဆန်းသော နေရာများသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းရိုသည် စောင်ကို ဆွဲခြုံကာ ခေါင်းကို အုပ်ထားလိုက်သည်။

စိတ်ထဲတွင်မူ ငိုကြွေးနေမိ၏ - ဘုရားသခင်၊ ကျွန်မရဲ့ ဦးနှောက်ကို ကယ်တင်ပေးပါဦး။

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၂၉)

ကျန်းရိုမှာ လီရှောင်းကို မည်သို့သန့်စင်ပေးရမည်ဟု စိတ်ပူနေစဉ်မှာပင် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဟယ်မိသားစုမှ မင်္ဂလာပွဲကျင်းပမည့် သတင်းထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လီရှောင်းကိစ္စမှာ အမှန်တကယ်တွင် သူနှင့်မသက်ဆိုင်သော်လည်း အခြားသူများမှာ စကားတစ်ခွန်း၊ နှစ်ခွန်းဖြင့် ယုံကြည်ကြမည်မဟုတ်ပေ။ ယခုခေတ်ကာလတွင် DNA စစ်ဆေးခြင်းမှာလည်း မတွင်ကျယ်သေးသလို အမျိုးသမီးဘက်မှလည်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်လိမ့်မယ်လို့ မသေချာချေ။

မမျှော်လင့်ဘဲ ဤအချိန်တွင် ဟယ်ဝမ်ဟွာမှာ ရုတ်တရက် လက်ထပ်လိုက်လေသည်။ သတို့သမီးမှာ ထိုမိန်းကလေး လျန်ကျင့်ပင် ဖြစ်သည်။

ဤသတင်းကို လင်းမေ့ရူကိုယ်တိုင် လာရောက်ပြောကြားခြင်းဖြစ်ကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများမှာ ဝမ်းသာလွန်းသဖြင့် ပွင့်အာနေတော့သည်။ ဟယ်ဝမ်ဟွာမှာ ထိုမိန်းကလေးကို ဗိုက်ကြီးအောင် လုပ်ခဲ့ပြီး မိန်းကလေးမှာ သားယောက်ျားလေးတစ်ဦး မွေးဖွားခဲ့ကြောင်း၊ ကလေးမှာ အလွန်ပင် ချောမောကြောင်းနှင့် နောက်နှစ်ရက်အကြာတွင် မင်္ဂလာပွဲကျင်းပမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလာသည်။ ကလေးမှာ မွေးပြီးဖြစ်၍ အိမ်ထောင်စုစာရင်း အမြန်သွင်းရန် လိုအပ်နေသဖြင့် ဟယ်မိသားစုမှာ ပိုက်ဆံအများကြီး အကုန်အကျခံစရာ မလိုတော့ဟုလည်း ဆိုသေးသည်။

ဟယ်ဝမ်ဟွာက အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ဗိုက်ကြီးအောင်လုပ်ခဲ့သည့်အပေါ် လင်းမေ့ရူမှာ အလွန်ပင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေပြီး သူမ၏ လင်ပါသားမှာ အစွမ်းထက်လှသည်ဟု ထင်မြင်နေပုံရသည်။

အရင်က လီရှောင်းနှင့် ကျန်းရိုတို့ကို ပြောဆိုခဲ့စဉ်ကမူ နှာခေါင်းရှုံ့လျက်၊ အထင်သေးလျက် ကျန်းရိုမှာ မိန်းမကောင်းမဟုတ်ကြောင်း၊ လီရှောင်းမှာ အပြင်တွင် မကောင်းမှုများလုပ်သည့် ကာမရူးဖြစ်ကြောင်း စသည်ဖြင့် ပြောဆိုခဲ့ဖူးရာ သူမ၏ လုပ်ရပ်မှာ အလွန်ပင် နှစ်ဆင့်စံနှုန်းဆန်လှသည်။

ကျန်းရိုမှာ အမှန်တကယ် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို မသိသော်လည်း သူမ၏ အရင်ဘဝ မှတ်တမ်းများအရ ဟယ်ဝမ်ဟွာ၏ ဇနီးမှာ လျန်ကျင့် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူသည် မြို့တွင် ဇနီးတစ်ဦး ရရှိခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဖောက်ပြန်သဖြင့် ဇနီးသည်၏ မိသားစုမှ နှိပ်ကွပ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ကွာရှင်းပြီးနောက် ဘဝမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလာကာ အလုပ်ပြုတ်ခဲ့ပြီး ခရိုင်မြို့သို့ ပြန်လာကာ ဘာမှဖြစ်ထွန်းခြင်း မရှိတော့ဘဲ တက္ကစီမောင်း၍ ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရကာ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကိုလည်း အမြဲခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

ထိုမှတ်တမ်းများထဲတွင် သက်သေအထောက်အထားများအရ ဤသည်မှာ တစ်စုံတစ်ဦး၏ နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်မှုကြောင့်ဟု ဖော်ပြထားသည်။

ဘယ်သူလုပ်ခဲ့သည်ကိုမူ လူတိုင်း စိတ်ထဲတွင် သိရှိထားကြသည်။

ယခုတွင်မူ ထိုသူနှစ်ဦးမှာ လက်တွဲသွားကြပြီဖြစ်ရာ အချို့သော နေရာများမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

သို့သော် ဤသည်မှာ လီရှောင်းအတွက် သတင်းကောင်း ဖြစ်သည်။ ဟယ်ဝမ်ဟွာက လျန်ကျင့် ဗိုက်ထဲမှကလေးကို သူ့ကလေးအဖြစ် ဝန်ခံလိုက်ခြင်းက လီရှောင်း၏ နာမည်ကို အလိုအလျောက် သန့်စင်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။

သို့သော် သူမ နားမလည်သည်မှာ ဟယ်ဝမ်ဟွာက ဘာကြောင့် လျန်ကျင့်ကို လက်ထပ်ရန် သဘောတူခဲ့သလဲဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ဘေးလူအနေဖြင့် ကြည့်လျှင် ဟယ်ဝမ်ဟွာမှာ စိတ်ထားသေးသိမ်ပြီး ရည်မှန်းချက် ကြီးလွန်းသူ ဖြစ်ရာ လျန်ကျင့် ဗိုက်ထဲမှကလေးမှာ သူ၏ကလေးဖြစ်ကြောင်း သိလျှင်ပင် ဝန်ခံလိုလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့အား အကျပ်ကိုင်ထားမှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤသည်ကို တွေးမိသောအခါ ကျန်းရို၏ ခေါင်းထဲတွင် လီရှောင်း၏ မျက်နှာ ပေါ်လာလေသည်။

လင်းမေ့ရူမှာ သူမ၏ မြေးလေးမှာ မည်မျှ ဉာဏ်ကောင်းကြောင်း၊ မြင်မြင်ချင်း ပြုံးပြကြောင်း ကြွားဝါနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုမှာ လင်းမေ့ရူ၏ ကြွားဝါမှုအပေါ် အမြင်ကပ်လာကာ "အမေ့ရဲ့ မြေးအရင်းလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ပျော်နေရတာလဲ" ဟု မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

လင်းမေ့ရူက ကျန်းရိုမှာ မနာလိုဖြစ်နေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ ကြွားဝါပြီးနောက်တွင်မူ နောက်နှစ်ရက်အကြာ ဟယ်မိသားစု မင်္ဂလာပွဲသို့ လီရှောင်းနှင့် သူမကို လာရောက်စားသောက်ရန် ဖိတ်ကြားကာ ထွက်သွားလေသည်။

ကျန်းရိုက သဘောတူသည်ဟုလည်း မပြော၊ ငြင်းဆိုခြင်းလည်း မပြုဘဲ လူထွက်သွားသည်နှင့် ကလေးကိုချီကာ ဘေးအိမ်သို့ သွားလည်လေသည်။ အဒေါ်ဝမ်လည်း အိမ်တွင် ရှိနေကာ နံရံခြားနေသဖြင့် လင်းမေ့ရူ၏ အသံကို ကြားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းရို ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အဒေါ်ဝမ်က ဘာဖြစ်သလဲဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလာသည်။ ကျန်းရိုကို အနိုင်ကျင့်သွားမည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုကလည်း ကွယ်ဝှက်မထားဘဲ အဖြစ်အပျက်ကို ပြောပြလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ် ကြားပြီးနောက် အံ့သြသွားကာ ထိုကိစ္စမှာ ထင်မှတ်မထားစရာ ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ပြီးခဲ့သည့်ညက လီရှောင်းပြောသည့် စကားများသာ အမှန်ဆိုလျှင် လင်းမေ့ရူ၏ လင်ပါသားမှာ အသက်ငယ်ငယ်နှင့် စိတ်ထား အလွန်နက်နဲကာ မကောင်းမှုများကို စောစောစီးစီး သင်ယူထားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လီရှောင်းမှာ ထိုသူနှင့် တွေ့ဆုံရခြင်းမှာ ကံဆိုးမှုပင်။

ယခုတွင်မူ သူမက "တန်တယ်၊ အဲ့ဒီနှစ်ယောက်လုံးက လူကောင်းတွေ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆဲဆိုလိုက်သည်။

ထိုညက တံခါးဝသို့ ရောက်လာသော မိန်းကလေးအကြောင်းကို တွေးမိကာ ကျန်းရိုသာ လီရှောင်းကို အပြည့်အဝ မယုံကြည်ခဲ့လျှင် လူတိုင်းမှာ အထင်မှားသွားကြပေလိမ့်မည်။

လီရှောင်းကလေး မဟုတ်ပါဘဲနှင့် ညီမဖြစ်သူကို လာရောက် စွပ်စွဲခိုင်းခြင်းမှာ ဟယ်ဝမ်ဟွာက လီရှောင်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေရသည်ကို မကြည့်နိုင်ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုမိန်းကလေးမှာလည်း အပေါင်းအပါပင်။

သူမက ကျန်းရို၏ လက်ကိုဆွဲကာ "လီရှောင်းနဲ့ အဆင်ပြေအောင် နေကြနော်၊ မင်းတို့ အဆင်ပြေပြေ နေနိုင်လေ သူတို့က ပိုပြီး မနာလိုဖြစ်လေပဲ၊ အဲ့ဒါက သူတို့ကို အကောင်းဆုံး လက်စားချေတာပဲ"

ထို့နောက် "သူတို့လို ယုတ်မာတာတွေ မလုပ်နဲ့၊ စိတ်လည်းမဆိုးနဲ့၊ တို့တွေက တရားမျှတပြီး သန့်သန့်ရှင်းရှင်း နေထိုင်ကြမယ်။ အဒေါ့်ကို ယုံ၊ လူကောင်းဆိုတာ နတ်ကောင်းမစတယ်၊ သူတို့တွေ တစ်နေ့တော့ ကံဆိုးလာမှာပဲ" ဟု ဆက်ပြောသည်။

အဒေါ်ဝမ်မှာ အယူသီးသူတစ်ဦး ဖြစ်နေသည်ကို ကျန်းရို မသိခဲ့သဖြင့် မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း သူမက "အဒေါ် ပြောတဲ့အတိုင်း ဖြစ်ပါစေရှင်" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

....

နောက်နှစ်ရက်အကြာ ဟယ်ဝမ်ဟွာ၏ မင်္ဂလာပွဲသို့ ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ မသွားခဲ့ကြချေ။ လီရှောင်းသည် ဤသတင်းကို ကြားသောအခါ အံ့သြခြင်း မရှိဘဲ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် သူလုပ်စရာရှိသည်များကိုသာ ဆက်လက် လုပ်ကိုင်နေလေသည်။

ကျန်းရိုက သူ့ကို တစ်ခုခု သိထားသလားဟု သံသယဖြင့် ကြည့်ကာ မေးမြန်းသော်လည်း လီရှောင်းမှာ ခေါင်းငုံ့လျက် မကြားချင်ယောင် ဆောင်နေသည်။

ကျန်းရိုက စိတ်တိုတိုဖြင့် သူ့ကို တစ်ချက် တွန်းလိုက်သည်။

အမျိုးသားမှာ လက်ထဲရှိ မက်မွန်စေ့ကို အာရုံစိုက်ကာ ပွတ်တိုက်နေလေသည်။ ကလေးငယ်များမှာ မက်မွန်စေ့ဖြင့် လုပ်ထားသော လက်ပတ်များ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို သူ မြင်တွေ့ဖူးရာ ထိုအရာက ဘေးဥပဒ်များကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သည်ဟု ကြားသိထားသဖြင့် အန်းအန်းနှင့် ကျန်းရိုအတွက် တစ်ခုစီ ပြုလုပ်ပေးရန် စဉ်းစားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ခဏလောက် ပွတ်တိုက်ပြီးနောက် အမှုန့်များကို မှုတ်ထုတ်ကာ သေချာ ကြည့်ရှုနေသည်။

ကျန်းရိုက တွန်းလိုက်သောအခါ သူက တစ်ချက် ပြုံးလိုက်သော်လည်း စကားမူ မပြောပေ။ ခေါင်းပြန်ငုံ့ကာ မက်မွန်စေ့ကိုသာ ဆက်လက် ပွတ်တိုက်နေတော့သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုညစ်ပတ်သော ကိစ္စများကို သူမအား မပြောပြလိုပေ။ သူသည် အနိုင်ကျင့်ခံရမည့်လူ မဟုတ်ပေ။ ဟယ်ဝမ်ဟွာက သူ့အပေါ် ယုတ်မာလျှင် သူကလည်း ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရပေမည်။ အရင်က ဟယ်ဝမ်ဟွာက သူ့အား ကျောင်းထွက်ခိုင်းခဲ့သဖြင့် သူက ဟယ်ဝမ်ဟွာအား နှစ်နှစ်ဆက်တိုက် တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲတွင် ပြဿနာတက်အောင် လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဟယ်ဝမ်ဟွာက သူ့ကို ဒုက္ခပေးရန် ကြိုးစားသဖြင့် သူက ဟယ်ဝမ်ဟွာအား သူတစ်ပါးသားကို ကိုယ့်သားအမှတ်ဖြင့် မွေးခိုင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောင်နှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် ဟယ်ဝမ်ဟွာက ထိုကလေးမှာ သူ၏ကလေးမဟုတ်ကြောင်း သိရှိသွားချိန်တွင် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်သွားပေလိမ့်မည်။

ဟယ်ဝမ်ဟွာမှာ မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးလွန်းလှပြီး အမျိုးသမီးတိုင်းမှာ လင်းမေ့ရူကဲ့သို့ ထိန်းချုပ်ရ လွယ်ကူသည်ဟု ထင်မှတ်နေခြင်းမှာ သူ၏ အမှားပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုမှာ မေး၍မရသဖြင့် ဆက်မမေးတော့ပေ။

....

နှစ်သစ်ကူးရန် လေး၊ ငါးရက်အလိုတွင် အဒေါ်ဝမ်၏ သမီး ဝမ်မင်ကျွင်းမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ရောက်လာလေသည်။ ဝမ်မင်ကျွင်းမှာ အိမ်နီးချင်း ပြည်နယ်၏ မြို့တော်ရှိ နာမည်ကြီး တက္ကသိုလ်တစ်ခုတွင် တက်ရောက်နေသူ ဖြစ်ရာ အဒေါ်ဝမ်မှာ အမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူနေခြင်းမှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ချေ။

သူမနှင့် ဦးလေးဝမ်တို့မှာ ဤအသက်အရွယ်အထိ ကြိုးစား၍ ပိုက်ဆံရှာနေခြင်းမှာလည်း သမီးဖြစ်သူတွင် ကူညီပေးမည့် မောင်နှမ မရှိသဖြင့် ပိုက်ဆံရှိမှသာ အားကိုးရာ ရမည်ဟု ယူဆထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဝမ်မင်ကျွင်းမှာလည်း မိဘများ၏ မျှော်လင့်ချက်ကို မပျက်ကွက်စေဘဲ တက္ကသိုလ်တွင် စာကိုသာ အာရုံစိုက် သင်ယူခဲ့သည်။ သူမမှာ စာတော်သဖြင့် ဆရာများ၏ မျက်စိကျခြင်းကို ခံရကာ စီနီယာများနှင့်အတူ ပေကျင်းမြို့သို့ သွားရောက်၍ ပြိုင်ပွဲများတွင် ပါဝင်ယှဉ်ပြိုင်ကာ ဗဟုသုတများ ရှာဖွေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဇန်နဝါရီလ အစကတည်းက ကျောင်းပိတ်သော်လည်း ယခုအချိန်ကျမှသာ အိမ်ပြန်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝမ်မင်ကျွင်းမှာ သိတတ်သော သမီးတစ်ဦးဖြစ်ရာ ပေကျင်းမှ မိဘများအတွက် ပစ္စည်းကောင်းများ ဝယ်လာရုံသာမက ကျန်းရိုနှင့် အန်းအန်းအတွက်လည်း လက်ဆောင်များ ယူလာပေးခဲ့သည်။

ကျန်းရိုအတွက်မူ ဖောင်တိန်တစ်ချောင်း ပေးသည်။ သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သူက ကျန်းရိုမှာ တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေကြောင်း ဖုန်းထဲတွင် မကြာခဏ ပြောပြလေ့ရှိသဖြင့် သူမက ဖောင်တိန်တစ်ချောင်း ဝယ်လာပေးခြင်း ဖြစ်ကာ သူမ၏ အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက မှတ်စုများကိုလည်း ကျန်းရိုအတွက် ပြန်လည် စုစည်းပေးခဲ့သည်။ အန်းအန်းအတွက်မူ ဂွမ်းအင်္ကျီလေး တစ်ထည် ပေးသည်။ ပုံစံမှာ ရိုးရှင်းသော်လည်း အသားမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှကာ ပြိုင်ပွဲမှ ရရှိသော ဆုကြေးငွေဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်

ဝမ်မင်ကျွင်းသည် အန်းအန်းကို အလွန်ချစ်မြတ်နိုးလှသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် နေ့တိုင်း ကျန်းရိုတို့အိမ်သို့ လာရောက်ကာ ကလေးကို ချီပေးတတ်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကျန်းရို စာမရသည်များကို တွေ့လျှင်လည်း စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှင်းပြပေးတတ်သည်။

အဒေါ်ဝမ်က ကျန်းရိုအား သူမ၏ သမီးမှာ အရင်က လီရှောင်းကို ကြိုက်ခဲ့ဖူးကြောင်း၊ သို့သော် သူမကိုယ်တိုင်က ထိုစိတ်ကူးကို ဖျက်ဆီးခဲ့ကြောင်း စကားအိုးကြီးဖြင့် ပြောပြလာသည်။ ထိုအချိန်က အဒေါ်ဝမ်မှာ လီရှောင်းအပေါ် အမြင်စောင်းနေချိန် ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုမှာ ထိုစကားကြောင့် စိတ်မဆိုးပေ။ လီရှောင်းကို ကြိုက်သူမှာ အများကြီး ရှိသည် မဟုတ်လား။ သူမသည် လီရှောင်း၏ စာအုပ်ဟောင်းများထဲတွင် ရည်စားစာ အများအပြားကိုပင် တွေ့ရှိခဲ့ဖူးရာ ထိုမိန်းကလေးများ မည်သို့ လာထည့်သွားကြသည်ကိုပင် သူမ မသိချေ။

သူမသည် ဝမ်မင်ကျွင်းအတွက်သာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိသည်။ ဤမျှ စကားများပြီး ကိုယ့်သမီး၏ အကြောင်းကို လျှောက်ပြောတတ်သော မိခင်နှင့် ကြုံရခြင်းမှာ ငိုရမလား၊ ရယ်ရမလားပင် မသိတော့ချေ။

ဝမ်မင်ကျွင်းမှာ အဒေါ်ဝမ်နှင့် အတော်လေး တူလှသည်။ မျက်နှာမှာ ဝိုင်းစက်နေပြီး အနည်းငယ် ဝသော်လည်း လူကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ကာ စကားပြောလျှင်လည်း အလွန်ပင် ညင်သာလှသည်။

ကျန်းရို ညနေပိုင်းတွင် ဈေးသို့ ဟင်းသွားဝယ်မည်ကို သိသောအခါ သူမက ကူညီရန် အဖော်လိုက်လာခဲ့ပြီး လမ်းတွင်လည်း အန်းအန်းကို ကူချီပေးသည်။

အဒေါ်ဝမ်မှာလည်း သမီးနှင့် ကျန်းရိုတို့ ဈေးသွားမည်ကို သိသောအခါ အတူတူ လိုက်ပါလာလေသည်။ ကျန်းရိုသည် အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များအပြင် ဗျောက်အိုးများနှင့် စက္ကူအနီရောင်များကိုပါ ဝယ်ယူခဲ့သည်။ အဒေါ်ဝမ်က နှစ်သစ်ကူးတွင် ဆွေမျိုးများအိမ်သို့ သွားရောက် ကန်တော့လျှင် ကလေးများကို မုန့်ဖိုးပေးရန် လိုအပ်ကြောင်း ပြောပြသဖြင့် ကျန်းရိုမှာ ထိုအချက်ကို သတိမထားမိခဲ့ချေ။

ဗျောက်အိုးများကို ကုန်တိုက်တွင် ဝယ်ယူခြင်းဖြစ်ကာ ဘေးနားရှိ အဝတ်အထည်ဆိုင်တွင် အဒေါ်ဝမ်က ဦးလေးဝမ်အတွက် အင်္ကျီတစ်ထည် ရွေးချယ်ရန် သူတို့နှစ်ဦးကို ခေါ်သွားလေသည်။

အဒေါ်ဝမ်မှာ အသားထူပြီး နွေးထွေးသည့် ဂွမ်းအင်္ကျီကြီးများကိုသာ ကြိုက်နှစ်သက်သူ ဖြစ်သည်။ ဝမ်မင်ကျွင်းကမူ ပါးလွှာပြီး ရှည်လျားသော ဂွမ်းအင်္ကျီတစ်ထည်ကို ကြိုက်နှစ်သက်သော်လည်း အဒေါ်ဝမ်ကမူ ကြည့်ကောင်းရုံသာရှိပြီး အသားပါးသဖြင့် ပိုက်ဆံအလဟဿ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကာ အထင်သေးနေသည်။

ကျန်းရိုသည်လည်း လိုက်လံကြည့်ရှုရင်း လီရှောင်းမှာ နေ့တိုင်း ထိုအနက်ရောင် ဂွမ်းအင်္ကျီအဟောင်းကိုသာ ဝတ်ဆင်နေသည်ကို သတိရကာ သေချာ ကြည့်ရှုနေမိသည်။

နောက်ဆုံးတွင် အဒေါ်ဝမ်က သူမကြိုက်သည့် အသားထူသော အင်္ကျီတစ်ထည်ကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး ကျန်းရိုကမူ လီရှောင်းအတွက် အနက်ရောင် ကုတ်အင်္ကျီအတို တစ်ထည်ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

အဒေါ်ဝမ်က "ဘာလို့ ဒီလောက်ပါးတာကို ဝယ်တာလဲ၊ အခု ဝတ်လို့မရဘူးလေ" ဟု မေးမြန်းလာသည်။

"နွေဦးကျမှ ဝတ်ဖို့အတွက် ချန်ထားပေးမလို့ပါ" ဟု ကျန်းရိုက ပြန်ဖြေသည်။ အဓိကမှာ ဤနေရာရှိ ဂွမ်းအင်္ကျီများကို သူမ သဘောမကျသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အဒေါ်ဝမ်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူတို့ကို ခေါ်၍ ဆက်လက် လည်ပတ်လေသည်။

ဈေးဝယ်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းရိုမှာ ခြေထောက်များပင် ကျိုးမတတ် ပင်ပန်းနေတော့သည်။ ဝမ်မင်ကျွင်းက ကလေးကိုချီကာ ကျန်းရိုနှင့်အတူ ဘေးအိမ်သို့ လိုက်သွားပြီး ကလေးကို ချပေးပြီးမှ သူမ၏ အိမ်သို့ ပြန်သွားလေသည်။

....

သူမ၏ မိခင်မှာ တံခါးဝတွင် ဝယ်လာသော ပစ္စည်းများကို ထုတ်ရင်း "ဘာလို့ ဒီလောက်အမြန် ပြန်လာတာလဲ၊ ရုံလေးကို ကလေးကူထိန်းပေးရမှာပေါ့၊ အန်းအန်းက လိမ္မာတယ်ဆိုပေမဲ့ လူတစ်ယောက်တော့ အမြဲ အနားမှာ ရှိနေရတာလေ..." ဟု ညည်းတွားပြောဆိုနေသည်။

ပြောရင်းဆိုရင်း ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ လင်မယားမှာ မည်မျှ ကောင်းမွန်ကြောင်းနှင့် သူတို့နှစ်ဦးကို မြင်လျှင် မိမိတို့ ငယ်စဉ်က မည်မျှ ပင်ပန်းခဲ့ရကြောင်း တစ်တွတ်တွတ် ပြောနေတော့သည်။

ဝမ်မင်ကျွင်းမှာ ငိုရမလား၊ ရယ်ရမလားပင် မသိတော့ဘဲ "အမေ အရင်က ကျန်းရိုတို့ လင်မယားက အသုံးမကျဘူးလို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်က ဝန်မခံဘဲ "ငါ ဘယ်တုန်းက ပြောလို့လဲ၊ ငါ မပြောပါဘူး၊ ညည်းအဖေ ပြောတာ နေမှာပါ" ဟု ငြင်းဆိုလေသည်။

"..."

....

ညတွင် ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် လီရှောင်းမှာ အခန်းထဲတွင် ကျန်းရို ဝယ်ပေးထားသော အင်္ကျီအသစ်ကို တွေ့ရှိသွားသည်။ သူသည် လက်ထဲတွင် အတော်ကြာအောင် ကိုင်ကြည့်ပြီးနောက် သေချာစွာ ခေါက်၍ အဝတ်ဘီဒိုထဲသို့ ထည့်သိမ်းထားလိုက်သည်။

ကျန်းရိုက ကလေးကိုချီကာ ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း ထိုပုံစံကို မြင်သောအခါ "အဲ့ဒီလောက်ထိတော့ မလုပ်ပါနဲ့ဦး" ဟု မရယ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။

လီရှောင်းမှာ ဘာမှမပြောဘဲ ကုတင်ဘေးသို့ လျှောက်လာစဉ် ကျန်းရိုက တစ်ခုခုကို သတိရကာ "ဒါနဲ့ ကျူးချန်တို့ကော ဘယ်လိုနေလဲ၊ ပိုက်ဆံ ပြန်ရပြီလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီရှောင်းက "မရဘူး" ဟုသာ တိုတိုတုတ်တုတ် ဖြေသည်။

သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်ကို ပြန်လည် ချီလိုက်ကာ "လူက ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်သွားပြီလေ၊ အဲ့ဒီမိန်းကလေးရဲ့ နာမည်ရော၊ အိမ်အချက်အလက်တွေရော အကုန်လုံးက အတုတွေပဲ။ ကျေးလက်က လူပျိုကြီးတွေကိုပဲ ရွေးပြီး လိမ်တာလေ၊ ကျူးချန်ရဲ့ ယောက်ဖက ငါးယောက်မြောက်ပဲ" ဟု ရှင်းပြသည်။

ဤအရာများကို သူ ကျိုးကျန့်ထံမှ ကြားသိခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျူးချန်က ရဲတိုင်ချင်သော်လည်း မေ့ဇီ၏ မိသားစုက သဘောမတူခဲ့ကြောင်း၊ မေ့ဇီ၏ အစ်ကိုက ထိုမိန်းကလေးကို ရဲဖမ်းမည်ကို မလိုလားဘဲ အသေခံမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ကြောင်း ကျိုးကျန့်က ပြောပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျူးချန်က မေ့ဇီကို ရဲသွားတိုင်ခိုင်းသော်လည်း မေ့ဇီက သူမ၏ အစ်ကို အမှန်တကယ် အသေခံမည်ကို ကြောက်သဖြင့် မသွားရဲဘဲ ကျူးချန်ကိုပင် တားဆီးခဲ့သဖြင့် ကျူးချန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် သူမကို ရိုက်နှက်ခဲ့သည်။

မေ့ဇီမှာ ငိုယိုကာ သူမ၏ မိဘအိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး ကျူးချန်ကိုယ်တိုင် ရဲစခန်းသို့ သွားရောက်ခဲ့သော်လည်း ရဲများ၏ စုံစမ်းချက်အရ ထိုမိန်းကလေးမှာ အလိမ်အညာ ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်ရုံမက နောက်ကွယ်တွင် အပေါင်းအပါများလည်း ရှိနေကာ ပိုက်ဆံရပြီးသည်နှင့် တစ်ညတည်းနှင့် ခရိုင်မြို့မှ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း၊ အချက်အလက် အားလုံးမှာလည်း အတုများသာ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။

အရင်က အလိမ်ခံရဖူးသူတစ်ဦးမှာ ထိုလူများကို လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သော်လည်း ပြန်လည် အရိုက်ခံရရုံမက ခြေထောက်ပင် ကျိုးသွားခဲ့ဖူးသည်။

ကျေးလက်လူများမှာ ပြဿနာတက်လျှင် ရဲတိုင်မည့်အစား မိမိတို့ဘာသာ မျက်နှာချင်းဆိုင် ဖြေရှင်းလိုကြပြီး အမျိုးအဆွေများပြားလျှင် အိမ်အထိ သွားရောက် ပိတ်ဆို့တတ်ကြရာ ထိုအကျင့်ကြောင့်ပင် ထိုလူများမှာ ပို၍ ရဲတင်းလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကိစ္စကြောင့် ကျူးချန်မှာ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းလှဘဲ ဒေါသကြီးနေသဖြင့် "ကျန်းနန်ရှန်းကျွမ်း" ဟိုတယ် မီးဖိုချောင်တွင် အမှားများ ခဏခဏ လုပ်နေမိရာ သူ၏ ဦးလေးဖြစ်သူပင်လျှင် သူ့ကို ကာကွယ်ပေးရန် ခက်ခဲနေတော့သည်။

ကျန်းရိုမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အရင်က သူမသည် လီရှောင်းအား လူလိမ်များထံမှ ရရှိသော ပိုက်ဆံများကို ပြန်ပေးခိုင်းခဲ့သည်ကို သတိရသွားမိသည်။ လီရှောင်းမှာ ပထမတော့ သဘောမတူသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူမပြောသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ကာ သူမကိုလည်း အပြစ်မတင်ခဲ့သလို လက်ပါခြင်းလည်း မရှိခဲ့ပေ။

နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် လီရှောင်းမှာ များစွာ ပိုမို ကောင်းမွန်လှသည်။

သူမက သူ့ကို ကြည့်ကာ "ရှင်က တကယ် ကောင်းတာပဲလို့ ရုတ်တရက် သတိထားမိလိုက်တယ်" ဟု အတည်ပေါက် ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်းက ကြောင်အသွားကာ "ဘယ်လိုလဲ" ဟု မေးလာသည်။

ကျန်းရိုက ပြုံးလျက် "ရှင်က တကယ် ကောင်းတယ်လို့ ပြောတာပါ။ ပြီးတော့ ကျူးချန်ထက်လည်း အများကြီး ပိုကောင်းတယ်" ဟု အလေးပေး ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်းက တစ်ချက် ရယ်လိုက်ကာ သူမမှာ ဖားတတ်သူ မဟုတ်ဟု ထင်မြင်နေမိသည်။

သူ့ကို ကျူးချန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ခြင်းက သူ့အတွက် ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်ပေ။

ကျူးချန်၏ အခြေအနေမှာ သူကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကျူးချန်၏ စရိုက်မှာ ဘာပဲလုပ်လုပ် ပြဿနာတက်လျှင် အခြားသူကိုသာ အပြစ်တင်တတ်ပြီး အခြားသူက သူ့အပေါ် မကောင်းဟု ထင်မြင်တတ်သူဖြစ်ရာ ယခုကိစ္စ မရှိလျှင်ပင် သူတို့ လင်မယားမှာ တစ်နေ့တွင် ပြဿနာတက်ကြမည်မှာ သေချာလှသည်။

....

နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့တွင် လီရှောင်းမှာ စောစော နိုးလာခဲ့သည်။ ယနေ့ သူ စောစောထရန် မလိုသဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေလေသည်။

သူသည် ဘေးသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကလေးငယ်နှင့် ကျန်းရိုတို့မှာ အိပ်ပျော်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ ကလေးငယ်မှာ လက်သီးလေးနှစ်ဖက်ကို ပါးစပ်နားတွင် ထားကာ ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းလျက် အိပ်ပျော်နေရှာသည်။ သူနှင့် ကျန်းရိုမှာ ကလေး အေးမည်စိုးသဖြင့် စောင်ကြီးအောက်တွင် စောင်ငယ်လေး တစ်ထည်ကို ထပ်အုပ်ပေးထားသည်။

သူသည် ကလေးငယ်၏ မျက်နှာလေးကို နူးညံ့စွာ ကြည့်နေမိသည်။ ကျန်းရိုက အန်းအန်းမှာ သူနှင့် တူသည်ဟု ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိသော်လည်း သူကမူ အန်းအန်းမှာ ကျန်းရိုနှင့် ပိုတူသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက ဒုက္ခပေးသူ ဖြစ်ခဲ့ပြီး လင်းမေ့ရူက သူနှင့် သူမမှာ အရင်ဘဝက ရန်သူများ ဖြစ်ခဲ့ကြကြောင်း၊ သူ ဗိုက်ထဲ ရောက်ကတည်းက တစ်ရက်မျှ စိတ်အေးလက်အေး မနေခဲ့ရကြောင်းနှင့် မွေးစဉ်ကလည်း သူမကို အလွန်နာကျင်အောင် လုပ်ခဲ့ကြောင်း ပြောလေ့ရှိသည်။

သို့သော် အန်းအန်းမှာမူ အလွန် လိမ္မာလှသည်။ ပြုံးလိုက်လျှင် နှုတ်ခမ်းလေး ကွေးသွားပုံမှာ ကျန်းရိုနှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။ အထူးသဖြင့် စိတ်ကောက်လျှင် ပို၍ သိသာလှသည်။ မနေ့က သူ ပြန်လာချိန်တွင် ကလေးကို ချက်ချင်း မချီမိသဖြင့် ညအိပ်ရာမဝင်မီ သူမက သူ့ကို အချီမခံဘဲ မျက်နှာကို ကျန်းရို၏ ရင်ခွင်ထဲသို့သာ တိုးဝင်နေတော့သည်။

ထိုစဉ်က ကျန်းရိုမှာ အလွန်ပင် ရယ်မောနေခဲ့သည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ လီရှောင်းသည် ကျန်းရိုကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ အိပ်သည့်ပုံစံမှာ မကောင်းလှဘဲ ခေါင်းမှာ ခေါင်းအုံးအပြင်ဘက်သို့ ရောက်နေကာ ဆံပင်များမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး အချို့မှာ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသဖြင့် ယားယံနေပုံရကာ အိပ်မက်ထဲတွင် နှာခေါင်းလေးကို ရှုံ့နေရှာသည်။

လီရှောင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် လက်ကိုလှမ်း၍ သူမ၏ ပါးပေါ်ရှိ ဆံပင်များကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။

သူ့အပြုအမူမှာ အလွန် ညင်သာလှသဖြင့် ကျန်းရိုမှာ ဘာမှ မသိဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်မှာ ပြေလျော့သွားကာ ဆက်လက်အိပ်ပျော်နေလေသည်။

သို့သော် သူမ၏ဘေးရှိ ကလေးငယ်မှာ မည်သည့်အချိန်က နိုးလာသည်မသိဘဲ ဝိုင်းစက်သော မျက်လုံးကြီးများဖြင့် လီရှောင်းကို ကြည့်နေလေသည်။

"..."

လီရှောင်းသည် သူမ၏ ကြည်လင်သန့်စင်သော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသောအခါ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ အနည်းငယ် အားနာသွားမိသည်။

မကောင်းမှု တစ်ခုခု လုပ်နေစဉ် အမိဖမ်းခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၃၀)

နှစ်သစ်ကူး မနက်ခင်းတွင် နိုးသည်နှင့် ကျန်းရိုတစ်ယောက် အလုပ်ရှုပ်တော့သည်။ သူမသည် မျက်နှာသစ်၊ သန့်စင်ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်သို့သွားကာ လွန်ခဲ့သောရက်က ဝမ်ယန့် ပို့ပေးထားသော ဘဲအရှင်များကို သတ်လေသည်။ ဘဲသွေးကိုလည်း ပန်းကန်လုံးဖြင့် ခံယူထားပြီး တစ်စက်မျှ အလေအလွင့် မရှိစေရပေ။ ထို့နောက် ဘဲနှစ်ကောင်လုံးကို ပုံးထဲထည့်ကာ ရေနွေးပူပူဖြင့် လောင်းပြီး အမွေးနုတ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ဆက်လက်၍ အိမ်ရှိ ဆိတ်သားနှင့် ဝက်သားများကို အသားနုပ်စင်းများ ဖြစ်အောင် စဉ်းကာ ဂျုံမှုန့်များကို နယ်ဖတ်ထားလိုက်သည်။ လီရှောင်း ပြန်လာလျှင် ကောက်ညှင်းထုတ်များ အတူတူ ထုပ်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

လီရှောင်းမှာ အပြင်သို့ တစ်ခေါက် သွားစရာ ရှိသည်။ ယနေ့မှာ နှစ်သစ်ကူးနေ့ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အဘိုး၊ အဘွားနှင့် ဖခင်တို့၏ ဂူများသို့ သွားရောက်ကာ မီးရှို့ပူဇော်ရန် ဖြစ်သည်။ ဤဒေသတွင် မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်သည့် အလေ့အထ ရှိဆဲဖြစ်ကာ သူ၏ လူကြီးမိဘများကို ခရိုင်မြို့ပြင်ရှိ တောင်ပေါ်တွင် မြှုပ်နှံထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆောင်းတွင်းဖြစ်၍ မနက် ၇ နာရီကျော်ပြီ ဖြစ်သော်လည်း အပြင်ဘက်တွင် မှောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ လီရှောင်းသည် အိမ်ကို တံမြက်စည်းလှည်းပြီးမှ အပြင်ထွက်သည်။ အပြင်မထွက်မီ သူ၏ ထူထဲသောအနက်ရောင် ဂွမ်းအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ကာ အနက်ရောင် ခေါင်းစွပ်၊ အပြာရောင် လည်စည်းနှင့် ကျန်းရို ဝယ်ပေးထားသော သားမွေးဖိနပ်အတိုတို့ကို ဆင်မြန်းလိုက်သည်။

သူသည် ကျန်းရိုကို နှုတ်ဆက်ကာ ကြိုတင်ဝယ်ထားသော ရွှေစက္ကူ၊ ငွေစက္ကူများနှင့် ဗျောက်အိုးများကို ယူဆောင်၍ ထွက်သွားလေသည်။

ကျန်းရိုမှာ ထိုဓလေ့များကို နားမလည်ပေ။ သူမ၏ ဖခင်မှာ အခြားမြို့မှဖြစ်သဖြင့် ငယ်စဉ်က နှစ်သစ်ကူးလျှင် ဘိုးဘွားများကို ကန်တော့သည့် ဓလေ့မျိုး သူမတို့အိမ်တွင် မရှိခဲ့ချေ။

သူမသည် ကလေးကိုချီကာ တံခါးဝမှ လိုက်လံပို့ဆောင်သည်။ ကလေးငယ်မှာ ယခုအခါ အလွန်ပင် လူလည်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူက ဦးထုပ်ဆောင်း၊ ဖိနပ်ဝတ်နေသည်ကို မြင်သည်နှင့် အပြင်သွားတော့မည်ကို သိရှိသဖြင့် ကျန်းရို၏ရင်ခွင်ထဲမှ ရုန်းထွက်ကာ လီရှောင်းထံသို့ လက်လှမ်း၍ "အား... အား..." ဟု အော်ဟစ်ကာ ချီခိုင်းတော့သည်။

လီရှောင်းသည် ဖိနပ်ဝတ်ပြီး ထရပ်လိုက်စဉ် ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ရယ်မောမိသွားကာ သူမ၏ ခေါင်းပေါ်ရှိ ဆံပင်စလေးကို အသာအယာ ဆွဲလိုက်သည်။ ကလေး၏ ဆံပင်မှာ အနည်းငယ် ရှည်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ယနေ့ နှစ်သစ်ကူးနေ့ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းရိုက သူမကို ဆံပင်နှစ်ဖက် ခွဲချည်ပေးထားရုံသာမက အနီရောင် ဖဲကြိုးလေးများလည်း ပတ်ပေးထားကာ နဖူးပေါ်တွင်လည်း အရောင်စုံ ကလစ်လေးများ တပ်ပေးထားသဖြင့် သူမ၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်နှာလေးမှာ ပို၍ပင် ချစ်စရာ ကောင်းနေတော့သည်။

ကလေးငယ်မှာ သူ၏ထံသို့ ကိုယ်ကို ယိုင်၍ တိုးဝင်နေသဖြင့် ကျန်းရိုက "ဒါဆိုလည်း သူမကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်သွားလိုက်ပါလား၊ အဘိုးနဲ့ အဘွားကိုလည်း ပြရတာပေါ့" ဟု ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

လီရှောင်းက သဘောမတူပေ။ "သူမက ငယ်သေးတယ်၊ လန့်သွားလိမ့်မယ်။"

သူသည် ထိုအရာများကို မယုံကြည်သော်လည်း ငယ်စဉ်က လူကြီးများ ပြောပြဖူးသည့် 'သရဲတောင်ပေါ်က ဆင်းချိန်' အကြောင်းကို သတိရမိသည်။ သူသည် ထိုညတွင် ကျိုးကျန့်တို့နှင့်အတူ တောင်ပေါ်သို့ တက်ကာ သရဲသွားရှာခဲ့ဖူးသည်။ အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှ၏။ ညဘက်တွင် ပြန်လမ်းကို ဘယ်လိုမှ ရှာမတွေ့တော့ဘဲ တောင်ပေါ်တွင် အစိမ်းရောင် မီးတောက် (တစ္ဆေမီး) များကိုလည်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ဝမ်ထောင်ဆိုလျှင် ကြောက်လွန်း၍ ဘောင်းဘီထဲတွင်ပင် ဆီးထွက်သွားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် အလယ်တန်းရောက်၍ သိပ္ပံနည်းကျ နားလည်သွားချိန်တွင်မူ ထိုအရာများကို မကြောက်တော့ပေ။

သို့သော် အန်းအန်းအတွက်မူ သူက ပို၍ ဂရုစိုက်မိခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်ကာ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးငယ်၏ တင်ပါးကို အသာအယာပုတ်၍ မလှုပ်ရန် ချော့မြူလိုက်သည်။

လီရှောင်း ပစ္စည်းများယူ၍ ထွက်သွားသောအခါ ကလေးငယ်မှာ ဖခင်ဖြစ်သူ ထွက်သွားသည်ကို တံခါးဝမှ မျက်တောင်မခတ် ကြည့်နေရှာသည်။ လူပျောက်သွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေပြီးမှ ကျန်းရို၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် မှီချကာ သူမ၏ လည်ပင်းထဲသို့ မျက်နှာဝှက်၍ အားပေးမှု ရှာဖွေနေတော့သည်။

ကျန်းရိုမှာ ရယ်မောရင်း သူမကိုချီကာ မီးဖိုချောင်သို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

လီရှောင်း ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် မနက် ၉ နာရီကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အရင်ဆုံး အခန်းထဲတွင် အိပ်နေသော အန်းအန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကျန်းရို ချန်ထားပေးသော ထမင်းများကို မီးဖိုချောင်တွင် ဝင်စားလိုက်သည်။ စားပြီးနောက် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို ဆေးကြောကာ အိုးငယ်လေးတစ်ခုတွင် ကောက်ညှင်းဆန်နှင့် ရေကိုထည့်၍ မြေမီးဖိုပေါ်တွင် ကော်ရည် ကျိုလေသည်။

ထိုအချိန်အတွင်း သူသည် ရေတစ်ဇလုံယူကာ အိမ်ရှိ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များကို လိုက်လံသုတ်သင်သည်။

ကျန်းရိုမှာ အပြင်ဘက်တွင် ထိုင်၍ ဘဲမွေးများ နုတ်နေသည်။ ဘဲမွေးအချို့ကိုမူ မလွှင့်ပစ်ဘဲ ကြက်တောင်လုပ်ရန် ချန်ထားလိုက်သည်။

လီရှောင်း လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းရိုက "ကျွန်မ ဘဲကင် စားချင်တယ်၊ ဘဲကို မီးဖိုထဲမှာ ထည့်ကင်ရင် အရမ်းမွှေးပြီး စားလို့ကောင်းတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်၊ နှမြောစရာကောင်းတာက အိမ်မှာ မီးဖိုအကြီးကြီး မရှိတာပဲ" ဟု လိုချင်တက်မက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်းက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ "ဒါက ဘာခက်လို့လဲ၊ ခဏနေရင် ငါ မီးဖိုကြီးပေါ်က အိုးကို မပြီး အဲ့ဒီပေါ်မှာ ကင်ပေးမယ်လေ" ဟု ပြောလာသည်။

သူပြောသည်မှာ ဝက်အူချောင်းချက်ရန် အသစ်ဆောက်ထားသော မီးဖိုကြီးကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုမှာ အံ့သြသွားကာ ထိုသို့လည်း လုပ်၍ရသည်ကို မသိခဲ့ပေ။

သူမက ခေါင်းညိတ်ကာ "ဒါဆိုလည်း စမ်းကြည့်တာပေါ့"

လီရှောင်းသည် ပြောသည့်အတိုင်းပင်။ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်များကို သုတ်ပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ရှိ အိုးကြီးကို မတင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ကျန်းရို၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သံကြိုးအချို့ကို ရှာဖွေဆေးကြောကာ မီးဖိုအောက်ခြေတွင် သံကွက်သဖွယ် ရက်လုပ်လိုက်သည်။ ထိုသံကွက်အောက်တွင် မီးသွေးခဲများ ထည့်ကာ ပျားရည်၊ ရှာလကာရည်နှင့် ဝိုင်နီတို့ဖြင့် သုတ်လိမ်းထားသော ဘဲကို အပေါ်တွင် တင်၍ ကင်လေသည်။

လီရှောင်းသည် အိုးကြီးကို မီးဖိုပေါ်သို့ ပြန်မှောက်ထားလိုက်ကာ အပူရှိန် မထွက်သွားစေရန် ပြုလုပ်ပေးသည်။

ပျားရည်မှာ လီရှောင်း၏ သူငယ်ချင်းတစ်ဦးက ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသူ၏ အိမ်မှာ ပျားမွေးမြူရေး လုပ်ကိုင်သဖြင့် နှစ်တိုင်း လီရှောင်းကို ပျားရည်ဘူးများ ပေးလေ့ရှိသည်။ လီရှောင်းမှာ အရင်က ဤအရာများကို မစားသဖြင့် ဗီဒိုထောင့်တွင် ဖုန်များတက်နေကာ ကျန်းရိုကပင် လွှင့်ပစ်ရန် ကြံစည်ခဲ့ဖူးသည်။

ကလေးငယ်မှာ အမြဲတမ်း ၁၀ နာရီတွင် နိုးလေ့ရှိရာ ကျန်းရိုက အချိန်ကို သိရှိသဖြင့် မီးဖိုချောင်မှနေ၍ လီရှောင်းအား အန်းအန်းကို သွားကြည့်ရန် လှမ်းအော်သည်။ သူမမှာ အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် မသွားနိုင်ချေ။

လီရှောင်းသည် လက်ထဲမှ အလုပ်ကို ချထားကာ နို့ဘူးဖျော်၍ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ နို့တိုက်၊ အနှီးလဲပေးပြီးနောက် သူမကိုချီကာ အပြင်သို့ထွက်၍ နှစ်သစ်ကူးစာတန်းများ ဆက်လက် ကပ်လေသည်။

တံခါးဘေးရှိ စာတန်းများကိုမူ ရပ်၍ ကပ်နိုင်သော်လည်း အပေါ်ဘက်ရှိ စာတန်းကိုမူ ထိုင်ခုံပေါ် တက်ကပ်ရသည်။

လီရှောင်းသည် ကလေးကိုချီကာ အတက်အဆင်း လုပ်နေသော်လည်း ကလေးငယ်မှာ မကြောက်ရုံသာမက စာတန်းများကို လက်လှမ်း၍ ဆွဲရန် ကြိုးစားနေသေးသည်။ လက်ကလေးနှင့် စာတန်းကို ထိလိုက်ရသောအခါ သူမက လီရှောင်းကို ကြည့်ကာ ချိုသာစွာ ပြုံးပြလေသည်။

ကျန်းရို မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာချိန်တွင် သူက ကလေးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ချီကာ ထိုင်ခုံပေါ် တက်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် လန့်သွားကာ သူ ဆင်းလာသည်နှင့် သူ့ကျောကို တစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်။ "ရှင် အရုပ်ချီထားတာ မဟုတ်ဘူးနော်၊ ကလေး ပြုတ်ကျသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဟု စိတ်တိုတိုဖြင့် ငေါက်လိုက်သည်။

လီရှောင်းက အားမလိုအားမရ အသံဖြင့် "မကျပါဘူး" ဟု ပြန်ဖြေရှာသည်။

ကျန်းရိုက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ ကလေးကို ဆွဲယူ၍ ချီသွားတော့သည်။ ကလေးငယ်မှာမူ အချီမခံလိုဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူထံသို့ ကိုယ်ကို လှည့်နေသေးသည်။ ခုနက ပုံစံမှာ သူမအတွက် ဆော့ကစားနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပုံရသည်။

ကျန်းရိုက စိတ်တိုတိုဖြင့် သူမ၏ တင်ပါးလေးကို တစ်ချက် ဆွဲလိမ်ကာ "ခဏလေးတောင် စိတ်မချရဘူး" ဟု ညည်းညူပြောဆိုတော့သည်။ လီရှောင်းမှာမူ နောက်ကနေ နှာခေါင်းကိုသာ ပွတ်နေမိတော့သည်။

လီရှောင်း စာတန်းများ ကပ်ပြီးနောက် ကျန်းရိုက သူ့ကို ကောက်ညှင်းထုတ် ထုပ်ရန် ခိုင်းလိုက်ပြီး ဟင်းနုနယ်များကို မရောနှောရန်လည်း သတိပေးလိုက်သည်။

လီရှောင်းသည် ဧည့်ခန်းတွင် ခဏလောက် ထိုင်ထုပ်ပြီးနောက် ပျင်းရိလာသဖြင့် ဂျုံပြားများနှင့် အစာများကို မီးဖိုချောင်သို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

မီးဖိုချောင်တွင် ကျန်းရိုသည် ကလေးကို ကျောတွင် ပိုးထားကာ အိုးအဖုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်၊ မီးဖိုထဲသို့ ထင်းများ ထပ်ထည့်လိုက်နှင့် အလွန်ပင် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ သူမ၏ ကျောပြင်လေးမှာ အလုပ်ရှုပ်နေသော်လည်း မိသားစုဆန်သော နွေးထွေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ လီရှောင်းသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် ပြည့်စုံသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး မသိမသာ ပြုံးမိသွားသည်။

နေ့လည်တွင် သူတို့နှစ်ဦး အဆာပြေ အနည်းငယ် စားလိုက်ကြသည်။ မနက်တစ်ပိုင်းလုံး အလုပ်ရှုပ်နေသော်လည်း ကျန်းရိုမှာ သူမ ဘာတွေ လုပ်နေသည်ကိုပင် မသိတော့ဘဲ နှစ်သစ်ကူး ညစာကို နေ့လည်ကတည်းက စတင် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ညနေ ၂ နာရီကျော်တွင် ကျိုးကျန့်နှင့် ကျိုးဟုန် သားအဖ နှစ်ဦး ရောက်လာကာ ဟင်းနှစ်ပွဲ ပေးသည်။ အိမ်နီးချင်း အဒေါ်ဝမ်ကလည်း ဝမ်မင်ကျွင်းကို ဟင်းအချို့ လာပို့ခိုင်းသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အခြား အိမ်နီးချင်း အချို့ကလည်း ဟင်းများ လာပို့ကြလေသည်။

လီရှောင်းကို မေးကြည့်မှသာ ဤဒေသတွင် နှစ်သစ်ကူးလျှင် ဟင်းများ အပြန်အလှန် ပေးကမ်းသည့် ဓလေ့ရှိကြောင်း သိရသည်။

ကျန်းရိုမှာ ထိုဓလေ့ကို မသိရှိသဖြင့် လီရှောင်းအား အားမကိုးရသူဟု စိတ်ထဲမှ ဆဲဆိုကာ အဆာပြေမုန့်များကို အမြန်ကြော်ကာ လီရှောင်းကို အိမ်နီးချင်းများဆီသို့ လိုက်လံ ပေးခိုင်းလိုက်သည်။

လီရှောင်းသည် ကလေးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ထည့်ကာ ခြင်းတောင်းကို ကိုင်၍ တစ်အိမ်တက်ဆင်း လိုက်လံ ပေးသည်။ ဤအတွေ့အကြုံမှာ သူ့အတွက် အသစ်အဆန်း ဖြစ်နေသည်။ အရင်က နှစ်သစ်ကူးလျှင် အိမ်နီးချင်းများက သူ့ကို ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ သူသည်လည်း ဟင်းများ သွားမပေးဖူးချေ။

သူ ပြန်လာချိန်တွင် ခြင်းတောင်းထဲ၌ စားစရာများ ပြည့်နေကာ ကလေးငယ်မှာလည်း လက်ထဲတွင် ပေါင်မုန့်အကြီးကြီး တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ကိုက်နေသည်။ သူမတွင် သွားမရှိသေးသဖြင့် မစားနိုင်ဘဲ မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးတွင် တံတွေးများသာ ပေကျံနေတော့သည်။

လီရှောင်းက ကလေးကို ဖြည်ချကာ ကျန်းရိုထံသို့ ကမ်းပေးသော်လည်း ကျန်းရိုက မချီလိုပေ။

လီရှောင်းကမူ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ပင် ကလေး၏ ရင်ဘတ်ရှိ ပုဝါဖြင့် သူမ၏ ပါးစပ်ကို အသာသုတ်ပေးလိုက်ရာ တံတွေးများမှာ နန်းဆွဲနေတော့သည်။ ကလေးငယ်မှာမူ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ပေါင်မုန့်ကိုသာ ဆက်လက် လျက်နေပြီး လက်ကလေး နှစ်ဖက်မှာလည်း တံတွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေတော့သည်။

ဟင်းများအားလုံး ချက်ပြီးချိန်တွင် ကျန်းရိုက ကလေးကို ရေချိုးပေးလိုက်သည်။ အန်းအန်း ချိုးပြီးနောက် ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ ချိုးကြကာ လဲလှယ်လိုက်သော အဝတ်များကိုမူ လီရှောင်းအား လျှော်ခိုင်းလိုက်သည်။ ကျန်းရိုက ကျန်ရှိသော ဟင်းများကို ဆက်လက် ချက်ပြုတ်သည်။

ဤဒေသရှိ လူများမှာ ထမင်းစားချိန် အတိအကျ မရှိဘဲ အချို့မှာ ညနေ ၃ နာရီကျော်ကတည်းက စတင် စားသောက်ကြကာ ဗျောက်အိုးများမှာလည်း တစ်ဖြောင်းဖြောင်း မြည်နေတော့သည်။

ကျန်းရိုမှာ မုန့်များ ကြော်နေရသဖြင့် အချိန်အနည်းငယ် ကြန့်ကြာသွားကာ ဟင်းအားလုံး ပြီးချိန်တွင် ညနေ ၆ နာရီခွဲ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ အိုးထဲတွင် ထမင်းချက်ကာ သူမ၏ မိသားစု ဓလေ့အတိုင်း ဘေးအိုးတွင် လက်ဖက်ရည်ကြမ်း ကြက်ဥများကို ပြုတ်လေသည်။

ဟင်းပွဲ အရေအတွက်မှာလည်း သူတို့နှစ်ဦးတည်း စားမည်ဖြစ်သော်လည်း ဟင်း ၁၀ ပွဲ ပြင်ဆင်ထားသည်။ ၎င်းမှာ "ပြည့်စုံခြင်း" (十全十美) ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်သည်။

ကျန်းရိုသည် အန်းအန်းအတွက် နို့ဘူးဖျော်ကာ သူမကို ရင်ခွင်ထဲ၌ ထား၍ တိုက်ကျွေးသည်။ လီရှောင်းက ထမင်းနပ်သည်နှင့် ထမင်းများကို ပန်းကန်လုံးများဖြင့် ခူးကာ စားပွဲမြင့်ပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး တူများကို စိုက်ထားလိုက်သည်။ သူသည် အားနာစကားများ မပြောဘဲ သူ၏အဘိုး၏ ဓာတ်ပုံကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "စားကြရအောင်" ဟု တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။

ထို့နောက် ဗျောက်အိုးများကို ယူ၍ အပြင်သို့ ထွက်သွားကာ ခဏအကြာတွင် တစ်ဖြောင်းဖြောင်း အသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

ကျန်းရိုသည် ကလေးကို တင်းတင်းချီကာ သူမ၏ နားများကို အုပ်ပေးထားသည်။ ကလေးငယ်မှာ ဗိုက်မဆာသေးပုံရကာ နို့ဘူးကို ဖြည်းဖြည်းချင်း သောက်နေရင်း ကျန်းရိုက နားအုပ်ပေးထားသဖြင့် ယားယံကာ ခေါင်းလေးကို စောင်း၍ သူမကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလေသည်။ ကျန်းရိုမှာ ထိုပုံစံကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စိတ်အေးသွားကာ သူမ၏ နဖူးလေးကို နမ်းလိုက်သည်။ ကလေးငယ်မှာ အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးနေရှာသည်။

လီရှောင်း အပြင်မှ ပြန်ဝင်လာသောအခါ အအေးဓာတ်များ ပါလာသဖြင့် အမြန် တံခါးပိတ်လိုက်သည်။

ဤနှစ်သစ်ကူး ညစာကို ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ အကြာကြီး စားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းရိုမှာ မစားနိုင်တော့ဘဲ တူကို ချလိုက်သော်လည်း လီရှောင်းကမူ ဆက်လက် စားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘဲကင်ကို အလွန်ကြိုက်ပုံရကာ တစ်ဝက်ကျော်မှာ သူ၏ ဗိုက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ကျန်းရိုမှာ ဗိုက်အလွန်တင်းနေသဖြင့် ကလေးကိုချီကာ ဧည့်ခန်းအတွင်း လမ်းလျှောက်နေသည်။ လီရှောင်းက သားအဖ နှစ်ဦးကို လှည့်ကြည့်ကာ "၈ နာရီခွဲကျရင် ကုန်တိုက်မှာ နှစ်သစ်ကူး အစီအစဉ် ပြမှာလေ၊ အဲ့ဒီကို သွားကြည့်ရအောင်"

ဤနှစ်များအတွင်း နှစ်သစ်ကူးတိုင်း ကုန်တိုက်တွင် တီဗွီထုတ်ကာ အစီအစဉ်များ ပြသလေ့ရှိရာ ခရိုင်မြို့ရှိ လူအများအပြား သွားရောက် ကြည့်ရှုကြသည်။ အိမ်တွင် တီဗွီရှိသူများပင်လျှင် ထိုနေရာ၌ သွားရောက် ကြည့်ရှုတတ်ကြသည်။ လူအလွန် များပြားသဖြင့် အရင်က သူသည် ဆူညံသည်ဟု ထင်ကာ မသွားခဲ့ဖူးချေ။

ကျန်းရိုက နာရီကို ကြည့်လိုက်ရာ ၈ နာရီခွဲရန် မိနစ် ၃၀ သာ လိုတော့သဖြင့် "ဒါဆို ကျွန်မ အမြန် သိမ်းလိုက်မယ်" ဟု ဆိုကာ ကလေးကို အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားပြီး သူမနှင့် ကလေးအတွက် အင်္ကျီတစ်ထည် ထပ်ဝတ်ပေးလိုက်သည်။ ကလေးကို ဦးထုပ်ဆောင်းပေးကာ စောင်ငယ်လေးဖြင့် ပတ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းရိုသည် အိတ်ထဲသို့ အစေ့အဆန်များကို ထည့်လိုက်သည်။

အလုပ်ပြီးသွားသောအခါ သူမမှာ မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ လီရှောင်းကို "ရှင် မစားပြီးသေးဘူးလား" ဟု လောဆော်တော့သည်။

လီရှောင်းမှာ မတတ်သာဘဲ ရပ်လိုက်ရတော့သည်။ သူသည် ဗိုက်မဝသေး၍ မဟုတ်ဘဲ ဟင်းများမှာ အလွန်စားကောင်းသဖြင့် တူကို မချလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနှစ်သစ်ကူးမှာ သူ တစ်ဘဝလုံးတွင် အကောင်းဆုံး ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော နှစ်သစ်ကူး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကုန်တိုက်တွင် တီဗွီကြည့်ရန် ထိုင်ခုံကို မိမိဘာသာ ယူဆောင်သွားရသည်။ လီရှောင်းသည် ထိုင်ခုံအရှည်ကြီး တစ်ခုကို ယူဆောင်ကာ တစ်မြို့လုံးကို ဖြတ်ကျော်၍ ကုန်တိုက်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ထိုနေရာတွင် လူများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းရိုသည် လူအုပ်ကြီးကို မြင်သောအခါ ကလေးကိုချီလျက် ပြန်လှည့်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ သူမ တီဗွီကြည့်ချင်သော်လည်း လူမှာ အလွန်များပြားလှ၏။ တစ်မြို့လုံးက လူတွေ ဒီရောက်နေတာလားဟုပင် သူမ ထင်မိသည်။

လီရှောင်းက ကြိုတင် သိရှိထားဟန်ဖြင့် ထိုင်ခုံကို ပခုံးပေါ် ထမ်းလိုက်ကာ ကျန်းရို၏ လက်မောင်းကို ဆွဲ၍ ရှေ့သို့ တိုးဝင်သည်။ "ဖယ်ပေးပါဦး၊ ဖယ်ပေးပါဦး၊ ထိုင်ခုံက ညစ်ပတ်နေလို့ ထိသွားရင် မပြောနဲ့နော်" ဟု အော်ဟစ်ကာ တိုးဝင်လေသည်။

ထိုစကားကြောင့် ဘေးမှလူများမှာ ဖယ်ပေးကြရသည်။ ယနေ့မှာ နှစ်သစ်ကူးနေ့ ဖြစ်သဖြင့် အားလုံးမှာ အင်္ကျီအသစ်များ ဝတ်ဆင်ထားကြရာ ထိုင်ခုံနှင့် ထိမိမည်ကို စိုးရိမ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ စိတ်ကောင်းရှိသူများက ဖယ်ပေးကြသော်လည်း စိတ်မကောင်းသူများကမူ ဆဲဆိုရန် ပြင်ကြသည်။ သို့သော် မြင့်မားသော အရပ်နှင့် လူမိုက်ပုံစံရှိသော လီရှောင်းကို မြင်သောအခါ ထိုဒေါသကို ပြန်မျိုချလိုက်ကြရသည်။

ကျန်းရိုမှာ နောက်မှ လိုက်လာရင်း အရှက်ရနေမိသည်။ သူမသည် လက်မောင်းကို ပြန်ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မအောင်မြင်ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းငုံ့ကာ မိမိ၏ တည်ရှိမှုကို ဖျောက်ပစ်ရန် ကြိုးစားရတော့သည်။

ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် "အစ်ကို၊ မရီး..." ဟူသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဆက်လက်၍ "အစ်ကို၊ အစ်မကြီး" ဟူသော ရင်းနှီးသည့် အသံကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည်။

ပထမ အသံမှာ ကျိုးကျန့်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယ အသံမှာ ကျင်းတာ့ယို ဖြစ်သည်။

လီရှောင်း ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ကာ ထိုအသံရှိရာသို့ သွားလိုက်ရာ ဘေးမှလူများ၏ ညည်းတွားသံများကို ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ ကျိုးကျန့်နှင့် ကျင်းတာ့ယိုတို့မှာမူ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

ကျိုးကျန့်သည်လည်း ထိုင်ခုံ ယူလာသော်လည်း လီရှောင်း၏ ထိုင်ခုံကဲ့သို့ မရှည်ချေ။ ကျင်းတာ့ယိုမှာ သူတို့၏ ဘေးတွင် ကပ်ထိုင်နေသဖြင့် ကျိုးဟုန်မှာ ထိုင်စရာနေရာ မရှိတော့ဘဲ ကျိုးကျန့်၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရရှာသည်။

ကျိုးကျန့်၏ မိခင်မှာလည်း လာရောက် ကြည့်ရှုသည်။ ကျိုးကျန့်မှာ အိမ်ထောင်ကျပြီး လိမ္မာသော မြေးလေးတစ်ဦး ရရှိထားသဖြင့် သူမ၏ ကျန်းမာရေးမှာ ပိုမို ကောင်းမွန်လာပုံရကာ ယခုအခါ လမ်းလျှောက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လီရှောင်း၏ ထိုင်ခုံအရှည်ကြီးကို မြင်သောအခါ ကျိုးကျန့်က ကျင်းတာ့ယိုကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။ "ဖယ်စမ်း၊ အစ်ကို့ဆီ သွားထိုင်၊ ကြပ်သိပ်နေတာပဲ။"

စကားပြောပြီးသည်နှင့် ကျိုးကျန့်၏ မိခင်က သူ၏ ခေါင်းကို တစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်။ "နှစ်သစ်ကူးကြီးမှာ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ၊ အဲ့ဒီစကားကို အမြန် ပြန်ရုပ်သိမ်းစမ်း။"

ကျိုးကျန့်မှာ နာကျင်သဖြင့် ခေါင်းကို ကိုင်ကာ "ဘာလို့ ရိုက်တာလဲ၊ ကျွန်မ ဘာပြောလို့လဲ" ဟု အပြစ်ကင်းစင်စွာ မေးရှာသည်။

ဝမ်ယန့်က သူ၏ နားနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေး ပြောပြမှသာ ကျိုးကျန့်က သတိရသွားကာ အမြန်ပင် စကားပြန်ရုပ်သိမ်းသည့် အမူအရာ လုပ်ပြလေသည်။

ကျိုးကျန့်မိခင်မှာမူ သူမ၏သားကို အကြည့်ဖြင့်ပင် ဆဲဆိုနေတော့သည်။

ကျင်းတာ့ယိုမှာမူ လီရှောင်း ထိုင်ခုံချလိုက်သည်နှင့် အားမနာဘဲ ညာဘက်ဆုံးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ လီရှောင်းက ကျန်းရို၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးကို ယူကာ အလယ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ကျန်းရိုက သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်သည်။

လီရှောင်း ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် စောင်ငယ်လေးကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်ရာ အထဲရှိ ကလေးငယ်မှာ လီရှောင်းကို မြင်သည်နှင့် ပြုံးပြလေသည်။ လီရှောင်းလည်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူမကို ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်အောင် ချီထားလိုက်သည်။

ဘေးမှ ကျင်းတာ့ယိုမှာ ထိုပုံစံကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စပ်စုသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းတိုးလာကာ "အန်းအန်း၊ ဦးဦးကို သိလား" ဟု မေးမြန်းလေသည်။

ရုတ်တရက် သူစိမ်းမျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ကလေးငယ်မှာ လန့်သွားသော်လည်း မငိုဘဲ လီရှောင်း၏ ရင်ခွင်ထဲသို့သာ တိုးဝင်သွားသည်။ ခဏကြာမှ တစ်ချက် လှည့်ကြည့်ရာ ကျင်းတာ့ယိုက ပြုံးပြနေသဖြင့် ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပြန်ဝှက်လိုက်ပြန်သည်။ သူမ၏ လှပသော ဆံပင်လေးများမှာ ပွသွားတော့သည်။

လီရှောင်းက သူမ၏ ဆံပင်များကို နှစ်ကြိမ်ခန့် ပွတ်သပ်ပေးသော်လည်း မပြေသွားသဖြင့် ကျင်းတာ့ယိုကို "သူမကို မစနဲ့" ဟု ငေါက်လိုက်သည်။

အန်းအန်းမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် လိမ္မာသော်လည်း ကျန်းရိုကမူ သူမမှာ လူကြောက်တတ်သူ မဟုတ် ကျင်းတာ့ယိုက ကလေး၏ ဆံပင်များမှာ လျှပ်စစ်ဓာတ်ကြောင့် ထောင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ဟားဟားတိုက်၍ ရယ်မောတော့သည်။ ကျန်းရိုလည်း မရယ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ခြင်္သေ့ပေါက်လေးနှင့် တူနေတော့သည်။

နှစ်သစ်ကူး အစီအစဉ်မှာ စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သီချင်းဆိုခြင်းများ ပြီးဆုံးသွားကာ ယခုတွင် ပြဇာတ်တို တစ်ခု ပြသနေသည်။ နိုင်ငံခြားသား လေးဦးမှာ ပရိသတ်ကြားတွင် ရပ်လျက် တရုတ်စကားကို ကျွမ်းကျင်စွာ ပြောဆိုနေကြသဖြင့် လက်ခုပ်သံများ ဟိန်းထွက်နေသည်။

ကုန်တိုက်ကွင်းပြင်တွင် ထိုင်နေသော လူများမှာမူ ထူးခြားသော တုံ့ပြန်မှု မရှိဘဲ တစ်စုံတစ်ဦးက "နိုင်ငံခြားသားတွေ စကားပြောတာကတော့ အဆင်ပြေသားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မရယ်ရဘူး" ဟု ပြောဆိုလာသည်။ ကျန်းရိုမှာ ထိုစကားကြောင့် ရယ်ရခက်၊ ငိုရခက် ဖြစ်သွားရသည်။

တီဗွီတွင် ကင်မရာမှာ ပရိသတ်များထံသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ကျန်းရိုသည် ရင်းနှီးသော မင်းသား၊ မင်းသမီး အချို့ကို မြင်တွေ့ရသော်လည်း အမည်ကိုမူ မမှတ်မိတော့ပေ။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲရှိ ထိုသူများမှာ အိုမင်းနေသော ပုံစံများသာ ဖြစ်သည်။

လီရှောင်းမှာ ပျင်းရိနေပုံရကာ သမီးကိုသာ ငုံ့ကြည့်နေသည်။ ကျန်းရိုက အိတ်ထဲမှ အစေ့အဆန်များကို ထုတ်၍ သူ့အား ကမ်းပေးလိုက်သည်။ လီရှောင်းက သူမကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းရိုမှာ သူ့ကို မကြည့်ဘဲ တီဗွီကိုသာ အာရုံစိုက် ကြည့်နေလေသည်။ သို့သော် သူမသည် တီဗွီကြည့်နေရင်းနှင့်ပင် သူ့ကို မေ့မသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

လီရှောင်း၏ မျက်လုံးထဲတွင် အပြုံးများ ပေါ်လာကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် စားစရာများကို ယူလိုက်သည်။ ဘေးမှ ကျင်းတာ့ယိုက လီရှောင်းထံမှ ခွဲတောင်းသော်လည်း လီရှောင်းက "မလောက်ဘူး၊ ကျိုးကျန့်ဆီ သွားတောင်း" ဟု ဆိုကာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"..." အစေ့အဆန်လေးလောက်ကိုတောင် ဒီလောက် တွန့်တိုရသလား။

ကျင်းတာ့ယိုက တစ်ဖက်ရှိ ကျိုးကျန့်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ကျိုးကျန့်မှာ သူ၏ဇနီးနှင့် စကားပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် "တကယ်ပဲ ဒီလိုဘဝကို ဆက်သွားလို့ ရပါ့မလား" ဟု ညည်းတွားမိတော့သည်။

မကြာမီတွင် ကျောက်ဘန်းရှန်း၏ ပြဇာတ်တို ထွက်လာလေသည်။ ကျန်းရိုမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ကျောက်ဘန်းရှန်း၏ ပြဇာတ်များကို အလွန်ကြိုက်နှစ်သက်သူ ဖြစ်သည်။ ရှောင်ရှန်ယန်နှင့်အတူ သရုပ်ဆောင်သော ပြဇာတ်ကို မြင်သောအခါ သူမမှာ ဗိုက်နှိပ်၍ ရယ်မောခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် နှစ်သစ်ကူး အစီအစဉ်များတွင် မပါဝင်တော့ပေ။

ကျောက်ဘန်းရှန်း ထွက်လာသည်နှင့် ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကာ လူတိုင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် "ကျောက်ဘန်းရှန်း ထွက်လာပြီ" ဟု အော်ဟစ်ကြလေသည်။

ည ၁၂ နာရီအထိ ကြည့်ရှုကြပြီးနောက် ဘယ်သူမှ မပြန်ချင်ကြသေးပေ။ ကျန်းရိုမှာလည်း ဤသို့သော ဆောင်းတွင်းကြီးတွင် အပြင်၌ နာရီပေါင်းများစွာ တီဗွီထိုင်ကြည့်လိမ့်မယ်လို့ သူမကိုယ်တိုင် မထင်မှတ်ခဲ့ဖူးပေ။

သူမသည် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ရှိနေကြပြီး လမ်းမများပေါ်တွင်လည်း ဗျောက်အိုးအပိုင်းအစများ၊ စာတန်းနီများနှင့် မီးအိမ်နီများ ပြည့်နှက်နေကာ နှစ်သစ်ကူး အငွေ့အသက်များမှာ အလွန်ပင် ပြည့်စုံလှသည်။

လီရှောင်းသည် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးကို ကျန်းရိုထံသို့ လွှဲပေးကာ ထိုင်ခုံကို မလိုက်သည်။ လူအလွန်များပြားသဖြင့် အပြင်ထွက်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ ကျန်းရိုသည် သမ်းဝေနေရင်းနှင့် ဟယ်ဝမ်ဟွာကို မတော်တဆ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဟယ်ဝမ်ဟွာ၏ ဘေးတွင် ခြေမသန်သော အဘိုးအိုတစ်ဦး ပါလာကာ နှစ်ဦးသား အပြင်သို့ လျှောက်သွားကြသည်။ လင်းမေ့ရူကိုမူ မတွေ့ရပေ။ ကျန်းရိုက လီရှောင်းကို အသာအယာ တို့၍ ပြလိုက်သည်။

လီရှောင်းသည် ထိုသားအဖကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ ကျန်းရိုက "မနက်ဖြန် မနက် သွားကန်တော့ဦးမှာလား" ဟု တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

လီရှောင်းက "သွားမှာပေါ့၊ ဘာလို့ မသွားရမှာလဲ" ကျန်းရိုမှာ သူ ဘာတွေးနေသည်ကို မသိသဖြင့် ဆက်မပြောတော့ပေ။ စိတ်ထဲတွင်မူ မနက်ဖြန် ထွက်မသွားမီ ဗိုက်ဝအောင် စားထားရမည်ဟု တွေးတောနေမိသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ည ၁၂ နာရီခွဲ ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းရိုမှာ ကောက်ညှင်းထုတ် အချို့ကို ပြုတ်ကာ လီရှောင်းနှင့်အတူ စားလိုက်သည်။ လီရှောင်းက သူမကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်ကာ "ဒါက ဘာအကျင့်လဲ၊ သန်းခေါင်ကြီးမှာ ကောက်ညှင်းထုတ် စားတယ်ဆိုတာ" ဟု မေးမြန်းလေသည်။

ကျန်းရိုမှာ မရှင်းပြတတ်ပေ။ အကြောင်းကတော့ သူမ၏ မိခင်မှာ အမြဲတမ်း ည ၁၂ နာရီတွင် ကောက်ညှင်းထုတ် ပြုတ်ကျွေးလေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ အကြိုက်မှာလည်း သူမ၏ မိခင်နှင့် တူလှသည်။ နှစ်သစ်ကူးလျှင် ကောက်ညှင်းထုတ်ကိုသာ ကြိုက်ပြီး မုန့်လုံးရေပေါ်ကိုမူ သိပ်မကြိုက်လှပေ။

သူမ၏ အဖေနှင့် အစ်ကိုမှာမူ အချိုကြိုက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ အိမ်တွင် ဟင်းချက်သူမှာ သူမ၏ အမေဖြစ်သဖြင့် ကောက်ညှင်းထုတ်ကို ကိုယ်တိုင်ထုပ်ကာ မုန့်လုံးရေပေါ်ကိုမူ ကုန်တိုက်မှ ဝယ်လေ့ရှိသည်။ ကျန်းရိုက မရှင်းပြတတ်သဖြင့် "စားစရာရှိတာကိုပဲ စားစမ်းပါ" ဟု ငေါက်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှ လီရှောင်းလည်း စကားမပြောတော့ပေ။

တစ်ညလုံး ကောင်းမွန်စွာ အိပ်စက်ပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့တွင် နှစ်ဦးသား အိပ်ရာထ နောက်ကျသွားကြရာ ၈ နာရီခွဲမှ နိုးလာကြသည်။ နှစ်သစ်ကူး ပထမဆုံးနေ့တွင် ဗျောက်အိုးများ ပစ်ဖောက်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း အခြားအိမ်များမှာ မနက် ၄ နာရီ၊ ၅ နာရီကတည်းက ပစ်ဖောက်ပြီးကြပြီ ဖြစ်သည်။ လီရှောင်း ပစ်ဖောက်ချိန်တွင် ဘေးပတ်ဝန်းကျင်၌ အသံများ မရှိတော့ပေ။

ကျန်းရိုသည် သူမကိုယ်တိုင်လည်း အိပ်ရာထ နောက်ကျသဖြင့် သူ့ကို ဘာမှ မပြောတော့ပေ။ ဤဒေသ၏ ဓလေ့အရ နှစ်သစ်ကူး ပထမဆုံးနေ့ မနက်တွင် မုန့်လုံးရေပေါ် စားရမည် ဖြစ်သည်။

ဤအရာမှာ ကျန်းရိုအတွက် အနည်းငယ် အခက်အခဲ ဖြစ်စေသည်။ အကြောင်းကတော့ နောက်ပိုင်းခေတ်တွင် ကုန်တိုက်၌ အလွယ်တကူ ဝယ်ယူနိုင်ပြီး အရသာမျိုးစုံ ရှိသော်လည်း ကိုယ်တိုင်လုပ်သည်မှာ ထိုမျှ အရသာ မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဈေးတွင်လည်း ရောင်းချသော်လည်း ဈေးနှုန်းမှာ အလွန်ကြီးမြင့်လှသဖြင့် အိမ်တွင် ကောက်ညှင်းမှုန့်နှင့် နှမ်းနက်များ ရှိနေသဖြင့် သူမ မဝယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုသည် လွယ်ကူလိမ့်မယ်လို့ ထင်မှတ်ကာ အရင်က စားဖူးသည့် ပုံစံအတိုင်း ကောက်ညှင်းမှုန့်နှင့် နှမ်းမှုန့်များကို ကြိတ်ကာ ပို၍ အရသာရှိစေရန် နှစ်ကြိမ်ခန့် ကြိတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ရေဖြင့် နယ်ကာ နှမ်းနှင့် သကြားကို အစာသွင်းလိုက်သည်။ အချိန်မရှိသဖြင့် သူမသည် မုန့်လုံးများကို အနည်းငယ် ကြီးကြီး လုံးလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် မနက်ပိုင်းတွင် လီရှောင်းသည် သူ တစ်သက်တွင် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော အကြီးဆုံး မုန့်လုံးရေပေါ်ကို စားခဲ့ရတော့သည်။ တစ်လုံးတည်းနှင့်ပင် သူ၏ လက်သီးနီးပါး ကြီးမားလှ၏။

သူသည် နှစ်ကိုက်ခန့် ကိုက်ပြီးမှသာ အထဲမှ အစာကို မြင်တွေ့ရသည်။ အပြင်ဘက်မှ အသားမှာ ထူထဲလှပြီး အထဲမှ အစာမှာမူ ခြောက်သွေ့နေကာ တူဖြင့် ခွဲကြည့်လိုက်သောအခါ သကြားများမှာ အရည်မပျော်သေးဘဲ အစေ့လိုက် ရှိနေသေးသည်။

ကျန်းရိုက သူ့အား အမြန်စားရန်နှင့် စားပြီးလျှင် သူ၏ ပထွေးအိမ်သို့ သွားရန် လောဆော်ကာ သူမဘာသာ ထွက်သွားလေသည်။

"..."

....

ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ ဟယ်မိသားစုအိမ်သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ထိုနေရာတွင် အခြားလူများ ရှိနေသည်။ ဟယ်မျိုးရိုးအိမ်မှာ အလွန်သေးငယ်ကာ အခန်းနှစ်ခန်းသာ ရှိသဖြင့် ဧည့်သည်များမှာ ထိုင်စရာ မရှိဘဲ ခြံထဲတွင်သာ ထိုင်၍ စကားပြောနေကြသည်။

အဘိုးအို နှစ်ဦး၊ အဘွားအို တစ်ဦးအပြင် အသက် ၃၀ ခန့်ရှိသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးလည်း ရှိနေသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဟယ်ဝမ်ဟွာနှင့် အတော်လေး တူလှသည်။ သူမ၏ ဘေးတွင် အမျိုးသား တစ်ဦးနှင့် ၇ နှစ်၊ ၈ နှစ်အရွယ် ကောင်လေး တစ်ဦး ရှိနေကာ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်မူ ၂ နှစ်၊ ၃ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်လေး တစ်ဦးကို ချီထားသည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေပုံရကာ လင်းမေ့ရူ လက်ဖက်ရည် လာချပေးချိန်တွင် "ရှင်က ဘာမှ မသိဘူးလား၊ ဒီလောက်ကြာတာတောင် ကျွန်မအတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် လာမပေးဘူး။ ရှင်က အဖေနဲ့ မောင်လေးကို ဘယ်လို ပြုစုနေတာလဲ" ဟု ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

လင်းမေ့ရူမှာ မျက်နှာပျက်သွားကာ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေမိသည်။ ဘေးမှ အဘွားအိုက ပြုံးလျက် "ရှောင်ယင်း၊ နင့်အမေကလည်း မလွယ်ပါဘူး၊ မနက်ကတည်းက အလုပ်ရှုပ်နေတာ။ နင်လည်း အမေတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဆိုတော့ သူ့ကို သနားပေးရမှာပေါ့" ဟု ဝင်ပြောပေးသည်။

ထို့နောက် လင်းမေ့ရူကိုလည်း "ရှောင်ယင်းက ပါးစပ်ပဲ ကြမ်းတာပါ၊ စိတ်မကောင်း မဖြစ်ပါနဲ့။ ထိုင်ပြီး အနားယူပါဦး၊ မိသားစုချင်းပဲ အားမနာပါနဲ့" လင်းမေ့ရူမှာ ထိုစကားကို ကြားမှသာ မျက်နှာပြန်ပွင့်သွားကာ သူမ၏ အလုပ်မှာ မပင်ပန်းကြောင်း ပြန်ပြောလေသည်။

သူမသည် ဧည့်သည်များကို ဂရုတစိုက် ပြုစုနေကာ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများပင် ထွက်နေရှာသည်။ ထိုအချိန်တွင် အိမ်ထဲမှ ကလေးငိုသံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် လူကြီးများက လင်းမေ့ရူအား "မြေးလေး ငိုနေပြီ၊ သွားကြည့်ဦး" ၊ "မြေးလေးက ညည်းကို မမြင်ရရင် လွမ်းနေတာ ဖြစ်မှာပေါ့၊ ညည်းက လူချစ်လူခင် ပေါတာကိုး" ဟု မြှောက်ပင့် ပြောဆိုကြရာ လင်းမေ့ရူမှာ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကလေးကို သွားကြည့်တော့သည်။

ကျန်းရိုမှာ ကလေးကိုချီကာ လီရှောင်းနှင့်အတူ တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ ဟယ်မိသားစုမှာ တစ်အိမ်လုံး လူကို မြှောက်ပင့်တတ်ကြသည်ဟုသာ သူမ ထင်မိသည်။

လီရှောင်းကမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ကျန်းရိုလည်း နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။ သူတို့ ဝင်လာသည်နှင့် ခြံထဲမှ စကားသံများ ရပ်တန့်သွားသည်။ အားလုံးမှာ ဟယ်မိသားစုဝင်များ ဖြစ်ကြသဖြင့် လီရှောင်းကို သိကြသည်။

လီရှောင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ "ဟယ်ဝမ်ဟွာ ဘယ်မှာလဲ။ ငါလာတာကို သိလို့ တမင် ပုန်းနေတာလား" ဟု တိုက်ရိုက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီရှောင်း၏ ရိုင်းစိုင်းသော အမူအရာကို မြင်သောအခါ ဟယ်ဝမ်ယင်းမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်တိုသွားကာ "နင် ဘာလာလုပ်တာလဲ၊ ငါတို့အိမ်က နင့်ကို မကြိုဆိုဘူး..."

စကားမဆုံးမီမှာပင် လီရှောင်းသည် သူမ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသားကို ကန်ချလိုက်သည်။ "ဗုန်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ထိုလူမှာ လဲကျသွားကာ အားလုံးမှာ ကြောင်အသွားကြသည်။ လီရှောင်းသည် ထိုလူ၏ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဟယ်ဝမ်ယင်းကို ကြည့်ကာ "ထပ်ပြောကြည့်စမ်း" ဟု အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

ဟယ်ဝမ်ယင်းမှာ လီရှောင်းကို ကြည့်ကာ သူ၏ အေးစက်လှသော မျက်လုံးများကြောင့် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် လီရှောင်းကို နားမလည်နိုင်ပေ။ သူသည် မိခင်ဖြစ်သူကို မုန်းတီးသည်ဟု ဆိုသော်လည်း သူမက မိခင်ဖြစ်သူကို အနိုင်ကျင့်တိုင်း သူက အမြဲတမ်း ရှေ့ထွက်၍ ကာကွယ်ပေးလေ့ရှိသည်။

ဟယ်ဝမ်ယင်း၏ အမျိုးသားကို လူကြီးများက ထူပေးကြကာ "နှစ်သစ်ကူးကြီးမှာ ဘာလို့ လက်ပါနေတာလဲ" ၊ "နင့်အမေ ပြောတာ မှန်တယ်၊ နင်က နင့်အဖေအတိုင်းပဲ၊ ဝမ်ဟွာနဲ့ စကားများတာကို တခြားလူပေါ်မှာ ဘာလို့ ဒေါသပုံချတာလဲ" ဟု ဆူပူကြလေသည်။

လီရှောင်းက သူတို့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရာ လူကြီးများမှာ ဆက်မပြောရဲကြတော့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် အဘွားအိုက ကြောက်လန့်သဖြင့် အိမ်ထဲရှိ လင်းမေ့ရူကို လှမ်းခေါ်လေသည်။ သို့သော် လင်းမေ့ရူမှာ နားပင်းနေသကဲ့သို့ပင် ဘာမှ ပြန်မထူးချေ။

ကျန်းရိုမှာ ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းထားရသည်။ သူမသည် ခြံထဲရှိ လူများကို ကြည့်ကာ "ပျော့တဲ့လူက မာတဲ့လူကို ကြောက်တယ်၊ မာတဲ့လူက မိုက်တဲ့လူကို ကြောက်တယ်" ဟူသော စကားမှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်ဟု ယူဆမိသည်။ လီရှောင်းမှာမူ အမိုက်ဆုံးလူ ဖြစ်သည်။

ရုတ်တရက် ကျန်းရိုသည် အေးစက်သော အကြည့်တစ်ခုနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ ဟယ်ဝမ်ဟွာ၏ ဖခင် ဟော်ခြေမသန် ဖြစ်သည်။ သူသည် သမက်ဖြစ်သူ အကန်ခံရခြင်းအပေါ် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိဘဲ ကျန်းရိုကိုသာ ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်။

ထိုအကြည့်မှာ ကျန်းရိုအတွက် အလွန်ပင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။ သူသည် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အကြည့်လွှဲသွားသည်။ ကျန်းရိုမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေးငယ်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ ကြည့်သည်မှာ သူမကိုလား သို့မဟုတ် အန်းအန်းကိုလား သူမ မသေချာပေ။

သူမ၏ အရင်က သံသယကို ပြန်လည် သတိရကာ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားမိသည်။ အကယ်၍ အခြားသူဆိုလျှင် ထိုအကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်သွားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ကျန်းရိုမှာမူ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် လီရှောင်း၏ လက်မောင်းကို တို့ကာ "လီရှောင်း၊ ရှင့်ရဲ့ ပထွေးက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်က မကောင်းဘူး၊ ရွံစရာကြီး" ဟု တိုင်တန်းလိုက်သည်။

"..."

ဟယ်ထယ်ရှန်းမှာ ကျန်းရိုက ဒီလောက်အထိ တိုက်ရိုက်ပြောလိမ့်မယ်လို့ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ သူ ဘာမှ မလုပ်ရသေးမီမှာပင် လီရှောင်း၏ လက်သီးမှာ ရောက်ရှိလာတော့သည်။ လီရှောင်းသည် "နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြည့်ကြည့်စမ်း၊ မျက်လုံးကို ဖောက်ထုတ်ပစ်မယ်" ဟု အေးစက်စွာ ဆိုသည်။

ကျန်းရိုက နောက်မှနေ၍ "မျက်လုံးကို မဖောက်နဲ့၊ အောက်ပိုင်းကိုသာ ကန်လိုက်" ဟု ဝင်ပြောသည်။

လီရှောင်းက ခဏလောက် ရပ်သွားပြီးမှ သူ၏ အောက်ပိုင်းကို ပြင်းထန်စွာ ကန်လိုက်တော့သည်။

"အား..."

ဟယ်ထယ်ရှန်း၏ အော်ဟစ်သံမှာ သမက်ဖြစ်သူထက် များစွာ ပိုမို ပြင်းထန်လှသည်။ ဘေးရှိ အမျိုးသားများမှာလည်း ထိုအသံကြောင့် မျက်နှာပျက်သွားကြသည်။ ဟယ်ဝမ်ယင်းမှာ အမှန်တကယ် ကြောက်လန့်သွားကာ "လီရှောင်း၊ နင် ဘာသဘောလဲ၊ နှစ်သစ်ကူးကြီးမှာ တမင် ပြဿနာ လာရှာတာလား" ဟု အော်ဟစ်လေသည်။

လီရှောင်းက "အခုမှ သိတာလား" ဟု ဆိုကာ "ဟယ်ဝမ်ဟွာကို ပြောလိုက်၊ ငါနဲ့ သူနဲ့ ကိစ္စ မပြီးသေးဘူး" ဟု သတိပေးကာ ကျန်းရိုကို ခေါ်၍ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

သူတို့သည် မြန်မြန်လာ၍ မြန်မြန် ပြန်သွားကြသည်။ လူကြီးများမှာ လူပျောက်မှသာ "သူ မိန်းမရရင် ပြောင်းလဲသွားမယ် ထင်တာ၊ တကယ်တော့ မတူတဲ့လူတွေ တစ်အိမ်တည်း ရောက်နေတာပဲ၊ အဲ့ဒီမိန်းမကလည်း လူကောင်း မဟုတ်ဘူး" ၊ "ဘယ်မိန်းမကောင်းက သူ့ကို ယူမှာလဲ" ဟု ဆဲဆိုကြလေသည်။

ဟယ်ထယ်ရှန်းမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာ ဖြူဖတ်ဖြူလျော် ဖြစ်နေကာ ချွေးများ ထွက်နေရှာသည်။ ဧည့်သည်များ ပြန်သွားချိန်တွင် သူသည် သမီးနှင့် သမက်ကို ဆေးရုံပို့ရန် ခိုင်းသော်လည်း ဟယ်ဝမ်ယင်းက "ဆေးရုံက ဘာသွားလုပ်မှာလဲ၊ တစ်ချက်ပဲ အကန်ခံရတာကို" ဟု ဆိုကာ ငြင်းဆိုလေသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာမူ ထိုဒဏ်ရာမှာ မနည်းလှကြောင်း ပြောချင်သော်လည်း မပြောရဲပေ။

ဟယ်ထယ်ရှန်းက "ငါက နင့်အဖေနော်၊ ပို့ဆိုရင် ပို့လိုက်စမ်းပါ" ဟု ငေါက်သော်လည်း ဟယ်ဝမ်ယင်းက "အခုမှ အဖေမှန်း သိတာလား၊ အရင်က လင်းမေ့ရူကို ယူတုန်းကကော ကျွန်မကို သမီးလို့ သတ်မှတ်ခဲ့လား၊ ဒီအသက်အရွယ်ကြီးမှာ အဲ့နေရာကို ပြဖို့ ဆေးရုံသွားတာ မရှက်ဘူးလား၊ ပျက်ရင်လည်း ပျက်ပါစေတော့" ဟု ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြန်ပြောတော့သည်။ ဟယ်ထယ်ရှန်းမှာ ဒေါသကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါနေရှာတော့သည်။

....

အပြန်လမ်းတွင် လီရှောင်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။ ကျန်းရိုသည် သူ၏ ဘေးတွင် လမ်းလျှောက်လာရင်း သူ စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည်ဟု ထင်ကာ "ခုနက ခြေထောက် နာသွားလား" ဟု မေးမြန်းသည်။

လီရှောင်းက "ညာဘက် ခြေထောက်နဲ့ ကန်တာမှ မဟုတ်တာ၊ ဘာလို့ နာရမှာလဲ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်ကာ ဆက်မမေးတော့ပေ။ လီရှောင်းကမူ ခဏကြာမှ "ခုနက ဘာလို့ သူ့ကို ရိုက်ခိုင်းတာလဲ" ဟု မေးလာသည်။

ကျန်းရိုမှာ အမှန်တကယ်တော့ လူကို ပြဿနာရှာတတ်သူ မဟုတ်ပေ။ သူမ ဘာကြောင့် ထိုသို့ ပြောခဲ့သလဲ ဆိုသည်ကို သူမ မရှင်းပြတတ်ပေ။ သူမက "သူက အရင်က ဟယ်ဝမ်ဟွာနဲ့ ပေါင်းပြီး ရှင့်ကို နှိပ်စက်ခဲ့တာ မဟုတ်လား" ဟုသာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လီရှောင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ဆက်မပြောတော့ပေ။

အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းရိုက တစ်ခုခုကို သတိရကာ "ရှင် နှင်းလူရုပ် လုပ်တတ်လား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီရှောင်းက အံ့သြစွာ ကြည့်လာသည်။ ကျန်းရိုက ပြုံးလျက် "အရင်က ကျိုးကျန့်တို့အိမ် သွားတုန်းက ကျိုးဟုန်တို့ နှင်းလူရုပ် လုပ်တာကို အန်းအန်း မြင်ပြီး သိပ်သဘောကျနေတာ"

လီရှောင်းသည် ကလေးကို ကြည့်ကာ မျက်ဝန်းများ နူးညံ့သွားသည်။ အိမ်ရောက်သောအခါ သူသည် နှင်းလူရုပ်များကို မိသားစု သုံးဦး ပုံစံ ပြုလုပ်ပေးသည်။ သိပ်တော့ မတူလှသော်လည်း ကျန်းရိုကမူ အလွန် သဘောကျနေလေသည်။

"ကြည့်စမ်း အန်းအန်း၊ ပါပါး လုပ်ပေးတဲ့ နှင်းလူရုပ်တွေက လှတယ် မဟုတ်လား" ဟု သူမက ကလေးကို ပြောသည်။ လီရှောင်းသည် သူမ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် နှစ်သစ်ကူးမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်ဟု ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

***