အခန်း (၃၁-၃၃)

အခန်း (၃၁)

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့သည် ကလေးကိုချီကာ မိဘအိမ်သို့ ပြန်ကြလေသည်။

ကျန်းမိသားစုမှာ ခရိုင်မြို့အောက်ရှိ ကျေးရွာတစ်ရွာတွင်ရှိပြီး လမ်းခရီး အနည်းငယ်ဝေးသဖြင့် လီရှောင်းက မော်တော်ဆိုင်ကယ်တစ်စီးကို ငှားရမ်းလိုက်သည်။ သူနှင့် ကျိုးကျန့် ပုံမှန်မောင်းလေ့ရှိသော သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ကိုမူ ကျိုးကျန့်က ယူသွားလေသည်။ ကျိုးကျန့်နှင့် ဝမ်ယန့်တို့၏ မင်္ဂလာပွဲမှာ နီးကပ်နေပြီဖြစ်၍ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ပစ္စည်းများ သယ်ယူပို့ဆောင်ရန် သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ကို အသုံးပြုနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

နှစ်ဦးသား ကျန်းမိသားစုအိမ်သို့ သွားရာတွင် တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းများစွာ မယူသွားဘဲ အသားတစ်ကျင်းနှင့် လိမ္မော်သီးတစ်ခြင်းသာ ယူဆောင်သွားကြသည်။

လီရှောင်းက သကြားညိုနှင့် ဖန်ခါးသီးခြောက်များပါ ယူသွားရန် ပြင်ဆင်သော်လည်း ကျန်းရိုက တားမြစ်လိုက်သည်။ သူမက တွန့်တို၍ မဟုတ်ဘဲ ကျန်းမိသားစုဝင်များ၏ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်းသိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယခု ဒုတိယအစ်မဖြစ်သူ ထွက်ပြေးသွားချိန်တွင် သူတို့က ပစ္စည်းကောင်းများစွာ ယူသွားလျှင် ကျန်းမိဘများ၏ ကပ်တွယ်ခြင်းကို ခံရနိုင်ခြေ များလှသည်။

မူလပိုင်ရှင်၏ မိခင်ဖြစ်သူ ကျန်းယန်မှာ လင်းမေ့ရူထက်ပင် ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲလှသည်။ လင်းမေ့ရူက အပေါ်ယံတွင်သာ ဆိုးသွမ်းသော်လည်း ကျန်းယန်မှာမူ စိတ်ထား အလွန်နက်နဲကာ အတ္တကြီးပြီး ကြောက်စရာကောင်းသူဖြစ်သည်။

မော်တော်ဆိုင်ကယ် စီးရမည်ဖြစ်၍ ကျန်းရိုက အင်္ကျီတစ်ထည် ပိုဝတ်လိုက်ကာ ကလေးငယ်ကိုလည်း လုံခြုံအောင် ထုပ်ပိုးပေးလိုက်သည်။ ကလေးငယ်မှာ အပြင်သွားရတော့မည်ကို သိပုံရကာ အင်္ကျီဝတ်ပေးချိန်တွင် အလွန်လိမ္မာနေပြီး ငြိမ်သက်စွာ အဝတ်အစား ဝတ်ပေးတာကို ခံနေရှာသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အနှီးလဲလျှင် သို့မဟုတ် အဝတ်လဲလျှင် စိတ်မရှည်သကဲ့သို့ ရုန်းကန်တတ်သော်လည်း ယခုမူ ထိုသို့ မဟုတ်ချေ။

ကျန်းရို ကလေးကိုချီ၍ အပြင်ထွက်လာသောအခါ လီရှောင်းမှာ ခြံဝင်းတံခါးဝတွင် ဆိုင်ကယ်ပေါ်၌ ထိုင်စောင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် အနက်ရောင် ခေါင်းစွပ်ကို စွပ်ထားကာ အပြာရောင် လည်စည်းဖြင့် မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးအုပ်ထားသဖြင့် သူ၏ ရှည်လျားသော မျက်လုံးအစုံသာ ပေါ်ထွက်နေသည်။

သူသည် ငေးမောနေရင်းမှ သူတို့ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ နက်မှောင် တည်ငြိမ်နေလေသည်။

သူ့အကြည့်မှာ ကျန်းရို၏ရင်ခွင်ထဲမှ လုံးလုံးလေးဖြစ်နေသော ကလေးငယ်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကာ ပြုံးလျက် "ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အများကြီး ဝတ်ပေးထားတာလဲ" ဟု မေးလာသည်။

အမှန်တကယ်ပင် များလှသည်။ ကလေးငယ်မှာ အထဲတွင် သိုးမွှေးအင်္ကျီ နှစ်ထည်၊ ဂွမ်းအင်္ကျီအပါး တစ်ထည်နှင့် အပြင်မှ ဂွမ်းအင်္ကျီအထူ တစ်ထည်ကို ဝတ်ထားသဖြင့် သူမ၏ လက်မောင်းလေးများပင် မြှောက်၍ မရတော့ပေ။

ကျန်းရိုသည် ကလေးကို အားစိုက်ချီကာ တံခါးကို ခတ်လိုက်ပြီး ဆိုင်ကယ်နောက်ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်လိုက်သည်။

ထိုင်ပြီးနောက် သူမ ဝတ်ထားသော ဂွမ်းအင်္ကျီကြီးကိုဖြန့်ကာ ကလေးငယ်ကိုပါ လွှမ်းခြုံပေးလိုက်သည်။

ကလေးငယ်မှာ ဘာမှမသိသေးဘဲ မိခင်ဖြစ်သူက သူမနှင့် ဆော့ကစားနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ သွားမရှိသေးသော သွားဖုံးလေးများ ပေါ်သည်အထိ တခိခိ ရယ်မောနေတော့သည်။

ကျန်းရိုလည်း ပြုံးမိသွားကာ ကလေး၏ခေါင်းလေးကို နမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ ဦးထုပ်ကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။

လီရှောင်းသည် ရယ်သံကို ကြားသောအခါ နှုတ်ခမ်းများ ကွေးသွားကာ နောက်သို့ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ပြီး "မြဲမြဲကိုင်ထားနော်" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဆိုင်ကယ်ကို စက်နှိုးလိုက်ရာ တဘွန်းဘွန်း အသံနှင့်အတူ ဆိုင်ကယ်လေးမှာ စတင် ရွေ့လျားသွားတော့သည်။

ဤသည်မှာ လီရှောင်း ဆိုင်ကယ်စီးဖူးသမျှထဲတွင် အနှေးကွေးဆုံးနှင့် အငြိမ်ဆုံး အချိန်ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

.....

ပုံမှန်အားဖြင့် မိနစ် လေးဆယ်ခန့်သာ ကြာသောလမ်းကို သူသည် တစ်နာရီခွဲတိတိ မောင်းနှင်ခဲ့ပြီး ကျန်းမိသားစုအိမ်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မနက် ၁၁ နာရီ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အစ်မကြီး ကျန်းလန်တို့ မိသားစု ရောက်နှင့်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အိမ်တွင်းလေထုမှာ မကောင်းလှပေ။ အစ်မကြီး၏ခင်ပွန်းမှာ ဧည့်ခန်းတွင် တိတ်ဆိတ်စွာထိုင်နေပြီး ဘေးတွင် ကလေးနှစ်ယောက် ရပ်နေကြသည်။

ကျန်းမိဘနှစ်ဦးစလုံးမှာ မျက်နှာပျက်နေကြကာ အစ်မကြီး ကျန်းလန် တစ်ဦးတည်းသာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေရှာသည်။ ယခု ကျန်းရိုတို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါမှ သက်ပြင်းချနိုင်ဟန်ဖြင့် အမြန်ထ၍ ကြိုဆိုလေသည်။

လီရှောင်းက ဆိုင်ကယ်ကို ခြံထဲတွင် ရပ်လိုက်သည်။ အရင်က အခန်းထဲတွင် အမြဲပုန်းနေတတ်သော မောင်လေး ကျန်းကွေ့မှာ ဆိုင်ကယ်သံကြားသည်နှင့် မနေနိုင်ဘဲ ထွက်ကြည့်လေသည်။

သို့သော် သူသည် တံခါးဝတွင်သာ ရပ်ကြည့်နေပြီး အနားသို့ မတိုးဝံ့ချေ။

ကျန်းယန်သည် ကျန်းရိုတို့ လင်မယား ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာအနည်းငယ် ပွင့်သွားကာ ဤသမီးမှာ စကားနားမထောင်သော်လည်း မိဘအိမ်ကိုတော့ လုံးဝ မေ့မသွားသေးဘဲ နှစ်သစ်ကူးတွင် ပြန်လာသေးသည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

သူမ၏ သားဖြစ်သူက ငေးကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယောက္ခမ လေသံဖြင့် "ရှောင်ကွေ့ကိုလည်း စီးခိုင်းလိုက်ဦး၊ သူက မစီးဖူးသေးဘူး"

သူမသည် ရှားရှားပါပါးပင် သူတို့ကို ဖိတ်ခေါ်ကာ "မြန်မြန် ဝင်လာကြ၊ အပြင်မှာ အေးတယ်"

မောင်လေး ကျန်းကွေ့မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီရှောင်းကို မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်လာသည်။

လီရှောင်းသည် ကျန်းရို၏ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးကို လွှဲပြောင်းချီလိုက်ကာ "စီးလို့ရပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်က ငါးယွမ်နဲ့ ငှားလာတာဆိုတော့ နှစ်ယွမ်လောက်တော့ ပေးရမယ်" ဟု အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"..."

ကျန်းယန်၏မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးမှာ ခဲသွားတော့သည်။ သူမသည် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြု၍ သမက်ကြီးကို မျက်နှာပျက်အောင် လုပ်ချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ အကြောင်းကတော့ ပုံမှန်အားဖြင့် လိမ္မာရိုးသားသော သမက်ကြီးမှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူတို့ကို ပိုက်ဆံချေးရန် ပြောလာပြီး သူတို့အတွက် အကြာကြီး ကူညီပေးခဲ့ဖူးကြောင်း၊ အကယ်၍ မချေးပေးလျှင် နောင်တွင် မလာတော့ကြောင်းနှင့် သူတို့တွင် အခြားသမက်များရှိနေသဖြင့် သူ့ကို လိုအပ်မည်မဟုတ်ကြောင်း စသည်ဖြင့် ပြောဆိုခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုကိစ္စကြောင့် ကျန်းယန်မှာ အလွန်ဒေါသထွက်နေခဲ့ရသည်။ ယခု ကျန်းရိုတို့ ရောက်လာချိန်တွင် အစ်မကြီးတို့ လင်မယားကို နှိမ်ချချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမတွင် သမက်တစ်ယောက်တည်း ရှိသည်မဟုတ်ကြောင်း ပြချင်နေခြင်းပင်။

ဒုတိယသမက်ကို ထားပါဦး၊ ကျန်းရို လက်ထပ်ထားသည့် လီရှောင်းမှာ ခရိုင်မြို့သားဖြစ်ရုံမက ယခုအခါ ပိုက်ဆံလည်း ရှာနိုင်နေပြီဟု ကြားသိထားသဖြင့် အရင်က ဒုတိယသမက်ထက် မနိမ့်ကျလှဘဲ ဂုဏ်ယူစရာကောင်းလှသည်။

သမက်ကြီးမှာမူ ဘာရှိသလဲ။ သနားစရာကောင်းသော လယ်သမားတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး ဘယ်လိုမျက်နှာနဲ့များ သူတို့ကို ပိုက်ဆံချေးဖို့ ပြောရဲရတာလဲ။

ယခု လီရှောင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းယန်မှာ အကျပ်ရိုက်သွားပြီး ကျန်းရိုကို "ခဏလေး စီးတာကို ဘာလို့ ဒီလောက် ပိုက်ဆံတောင်းရတာလဲ၊ ဒါက မင်းရဲ့ မောင်လေးပဲဥစ္စာ" ဟု ညည်းညူပြောဆိုလာသည်။

သူမသည် လီရှောင်း တွန့်တိုလွန်းသည်ဟု မကျေမနပ် ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုက စဉ်းစားမနေဘဲ "အမေလည်း ကြည့်ဦးလေ၊ မောင်လေးက ဘယ်လောက်တောင် ဝနေလဲ၊ ဆီဖိုး အကုန်ခံရမှာပေါ့" ဟု ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"..."

ကျန်းယန်က တစ်ခုခုထပ်ပြောရန် ပြင်စဉ် ကျန်းရိုက ကျန်းကွေ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ "စီးချင်ရင် စီးလေ၊ ဒါပေမဲ့ သတိထားဦးနော်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကတင် တစ်ယောက်ယောက်က နံရံကို ဆိုင်ကယ်နဲ့ ဝင်တိုက်မိပြီး သေသွားသေးတယ်။ သူ့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဆွေမျိုးတွေက ဝိုင်းလုကြတာပဲ။ အမေက ချွေတာတတ်တော့ မင်းအတွက် ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်တောင် စုပေးထားမလဲ မသိဘူးနော်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ပြောစဉ် ကျန်းရို၏လေသံမှာ မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ် ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းယန်မှာ ထိုစကားကြောင့် မျက်နှာစိမ်းဖန့်သွားကာ ကျန်းကွေ့ကို အခန်းထဲသို့ အတင်းနှင်လွှတ်လိုက်ပြီး ထိုဆိုင်ကယ်ကို လုံးဝ မစီးခိုင်းတော့ပေ။

သူမ တစ်ဘဝလုံး စုထားသော ပိုက်ဆံများကို ဆွေမျိုးများအား မပေးနိုင်ချေ။ သေချာသည်မှာ ထိုသမီးများအားလုံးကိုလည်း သူမ ပေးမည်မဟုတ်ပေ။ အားလုံးမှာ ကျေးဇူးကန်းသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။

ကျန်းရိုက သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ လီရှောင်းကလည်း ကလေးကိုချီကာ သူမ၏ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လေသည်။

သူတို့ကို ဘယ်သူမှ ဧည့်မခံသဖြင့် ကျန်းရိုသည် ကိုယ့်ဘာသာ ရေခပ်သောက်ကာ စားပွဲပေါ်ရှိ မုန့်ဘူးများကို ဖွင့်ကြည့်နေသည်။ ထိုပုံစံကို ကြည့်ကာ သမက်ကြီးနှင့် ကလေးနှစ်ယောက်မှာ ကြောင်အကြည့်နေကြသည်။ သမက်ကြီးမှာ သူ့ဘာသာ ပိုက်ဆံချေးရန် ပြောခြင်းကပင် အရှက်မရှိရာ ကျရောက်နေသည်ဟု ထင်ထားသော်လည်း ကျန်းရိုတို့ လင်မယားမှာမူ ဘယ်သူမှ ဧည့်မခံသော်လည်း ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ သူတို့ဘာသာ လုပ်ဆောင်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ အံ့သြနေမိခြင်း ဖြစ်သည်။

လုံးဝကို အားမနာတတ်ကြချေ။

ကျန်းယန်မှာ မျက်နှာ ပို၍ ပျက်သွားကာ ကျန်းရို ယူလာသော အသားကို ယူ၍ မီးဖိုချောင်သို့ သွားသည်။ အသားမှာ အနည်းငယ်သာ ပါရှိပြီး အစ်မကြီးတို့ ယူလာသည်ထက်ပင် နည်းနေသေးသည်။

သူမက "နေ့လည်စာ စားချိန် နီးပြီ၊ နင်တို့နှစ်ယောက် လာကူချက်ကြဦး" ဟု လေသံတင်းတင်းဖြင့် ဆိုသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အစ်မကြီး ကျန်းလန်က အမြန် ထရပ်လိုက်သည်။

နှစ်လှမ်းခန့် လျှောက်ပြီးနောက် သူမ၏နောက်တွင် ဘယ်သူမှ လိုက်မလာသည်ကို သတိပြုမိကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းရိုမှာ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်မြဲထိုင်နေပြီး ကလေးကိုသာ စနောက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လီရှောင်း၏ရင်ခွင်ထဲမှ အန်းအန်းလေးမှာ သူမ စနောက်သဖြင့် တခိခိ ရယ်မောနေကာ ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းလျက် အလွန်ပင် ကျန်းမာပုံရသည်။

သူမ၏ ဘေးရှိ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ ကလေးနှစ်ယောက်မှာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ငေးကြည့်နေကြပြီး ဝါးခြမ်းပြားကဲ့သို့ ပိန်လှီနေကြရှာသည်။

အစ်မကြီး ကျန်းလန်၏ ရင်ထဲတွင် မသိမသာ နာကျင်သွားရသည်။

ကျန်းယန်သည်လည်း ကျန်းရို လိုက်မလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ရင်း "နင် နားမကြားတော့ဘူးလား" ဟု လှည့်၍ မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရိုက ခေါင်းမော့၍ ပြုံးပြကာ "အမေ၊ ကျွန်မက အခု ဧည့်သည်လေ၊ ဧည့်သည်ကို ထမင်းချက်ခိုင်းတဲ့ ဓလေ့ ရှိလို့လား။ ကျွန်မက ဝက်သားနီချက် ကြိုက်တယ်နော်၊ သကြားများများ ထည့်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့ဦး"

ထို့နောက် သူမက အခန်းထဲသို့ လှမ်းအော်ကာ "ကျန်းကွေ့၊ အမေက နင် ဝက်သားနီချက် စားမလားလို့ မေးနေတယ်"

အခန်းထဲမှ "စားမယ်" ဟူသော ပြန်ထူးသံ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

"..."

ကျန်းယန်မှာ ဤမျှ လက်ပေါက်ကပ်သောသူနှင့် တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးသေးချေ။ အရင်က သူမသည်သာ သူတစ်ပါးကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါ ပြန်လည် ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏မျက်နှာမှာ ဘယ်လိုဖော်ပြရမလဲမသိလောက်အောင် ခဏမျှ တွန့်လိမ်သွားပြီးနောက် ကျန်းရိုကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ အစ်မကြီး ကျန်းလန်က တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။

ကျန်းရိုက မိခင်ဖြစ်သူကို ပြောလိုက်သော စကားများသည် အစ်မကြီး ကျန်းလန် တစ်ဘဝလုံးတွင် မပြောရဲသော စကားများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ကျန်းရိုကို မသိမသာ အားကျမိနေတော့သည်။

မိခင်ဖြစ်သူကို ပြန်လည်ပြောဆိုရဲသည်ကို အားကျခြင်းလား သို့မဟုတ် ကျန်းရို၏ လွတ်လပ်သော ဘဝကို အားကျခြင်းလား သူမ မသိချေ။

ဧည့်ခန်းအတွင်း၌ ဖခင်ဖြစ်သူမှာလည်း စကားမပြောဘဲ အနံ့အလွန်ပြင်းသော ဆေးလိပ်ကို သောက်နေလေသည်။ ကျန်းရိုက ထိုအနံ့ကို မကြိုက်သဖြင့် ကလေးကိုချီကာ ခြံထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

ကျန်းမိသားစု၏ မီးဖိုချောင်မှာ အိမ်မကြီး၏ဘေးတွင်ရှိပြီး အစ်မကြီး ကျန်းလန်မှာ မီးဖိုချောင်တံခါးဝတွင် ထိုင်၍ အသားဆေးနေသည်။

ကျန်းရိုက ကလေးကိုချီ၍ သွားလိုက်ရာ မီးဖိုချောင်တံခါးဝ ဘေးရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် ကျန်းရို ယူလာသော လိမ္မော်သီးခြင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကလေးငယ်မှာ စပ်စုချင်နေပုံရသဖြင့် ကျန်းရိုက သူမကိုချီကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်းယန်မှာ မီးဖိုထဲသို့ ထင်းထည့်ရင်း မီးကြည့်နေကာ ကျန်းရို ဝင်လာသည်ကို မြင်သော်လည်း မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်ကာ မျက်နှာလွှဲထားလေသည်။

ကျန်းရိုက ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ စားပွဲအနားသို့ သွားကာ သူမ ယူလာသော လိမ္မော်သီးအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လိမ္မော်သီး အချို့ကို ယူကာ အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက အပြင်သို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။

ခြံထဲသို့ ရောက်သောအခါ ဧည့်ခန်းအတွင်းမှ ကလေးနှစ်ယောက်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ရှောင်ဟိုင်၊ ရှောင်ရွှယ်"

ကလေးနှစ်ယောက် အသံကြားသဖြင့် ပြေးထွက်လာကြရာ ကျန်းရိုက အိတ်ကပ်ထဲမှ လိမ္မော်သီးများကို သူတို့၏ အိတ်ကပ်ထဲသို့ အသီးသီး ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်မှာ အံ့သြစွာဖြင့် ကျန်းရိုကို မော့ကြည့်ကြသည်။

ကျန်းရိုက ပြုံးလျက် "စားကြလေ"

ကလေးနှစ်ယောက်မှာ မစားရဲဘဲ သူတို့၏ မိခင်ဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်ကြရာ အစ်မကြီး ကျန်းလန်က ခဏလောက် ကြည့်ပြီးမှ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ကလေးနှစ်ယောက်က ယူလိုက်ပြီး "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါ်လေး" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုကြသည်။

ကျန်းရိုက ခေါင်းခါပြကာ "ငါက ဒေါ်လေး မဟုတ်ဘူး၊ ဒေါ်လေး ၃ ပါ"

ကလေးနှစ်ယောက်မှာ မည်သို့ ပြန်ပြောရမှန်းမသိဘဲ မိခင်ဖြစ်သူကို ဝေခွဲမရစွာ ကြည့်ကြသည်။

အစ်မကြီး ကျန်းလန်က "ဒေါ်လေး ၃ပါ၊ ညည်းတို့မှာ နောက်ထပ် ဒေါ်လေး (အငယ်ဆုံး) တစ်ယောက် ရှိသေးတယ်လေ"

စကားပြောရင်း တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ကျန်းရိုကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလျက် "ညီမလေးက ကံဆိုးရှာတယ်၊ သူ့ရဲ့ မွေးစားမိဘတွေက သူ့ကို အိမ်ထောင်ချပေးတော့မယ်လို့ ကြားတယ်"

ကျန်းရိုက အန်းအန်းကို စနောက်နေရင်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ သူက အိမ်ထောင်ပြုတော့မယ် ဟုတ်လား။ သူမက ဒီနှစ်မှ ဘယ်လောက်ရှိသေးလို့လဲ၊ ၁၄ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်လား"

အစ်မကြီး ကျန်းလန်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ဟုတ်တယ်၊ အဲ့ဒီလောက်ပဲ ရှိသေးတာ"

ကျန်းရိုမှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကာ မည်သို့ ပြန်ပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။ ၁၄ နှစ်ဆိုတာ ဘာလဲ။ အရွယ်ပင် မရောက်သေးချေ။ သာမန်ကလေးများဆိုလျှင် ဤအသက်အရွယ်၌ အလယ်တန်း ကျောင်းတက်နေရမည့် အချိန်ဖြစ်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပင် ကောင်းကောင်း မဖွံ့ဖြိုးသေးဘဲ ဘယ်လိုလုပ် လက်ထပ်နိုင်မှာလဲ။

ကျန်းရိုက အသံတုန်ယင်စွာဖြင့် "အမေတို့ကကော ဘာမှ မပြောကြဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

အစ်မကြီးက သက်ပြင်းထပ်ချကာ စကားမပြောဘဲ နေလေသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲမှ ကျန်းယန်သည် ကျန်းရို ဝင်လာသည်ကို မြင်ကတည်းက တစ်ခုခု လုပ်လိမ့်မယ်လို့ သံသယဝင်နေသဖြင့် ထ၍ ကြည့်လိုက်ရာ စားပွဲပေါ်မှ လိမ္မော်သီးများ လျော့နည်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အလွန်ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

အပြင်ဘက်မှ စကားသံများကို ကြားသောအခါ ကျန်းရိုက သူမအား အငယ်ဆုံးသမီးကို ဂရုစိုက်ခိုင်းနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အပြင်သို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "ပေးလိုက်ကတည်းက ငါတို့မိသားစုဝင် မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဘာလို့ ဂရုစိုက်ရမှာလဲ။ အဲ့ဒီတုန်းက နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးကိုပါ သူများပေးလိုက်ရင် ကောင်းမှာပဲ၊ တစ်ယောက်ထက်တစ်ယောက် စကားကို နားမထောင်ကြဘူး"

အစ်မကြီး ကျန်းလန်မှာ ထိုစကားကြောင့် ခေါင်းငုံ့သွားကာ စကားမပြောရဲတော့ပေ။

ကျန်းရိုက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ကျန်းယန်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ကလေးကိုချီကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ကျန်းယန်သည် ကျန်းရိုကို စာသင်ပေးခဲ့မိသည်ကို အလွန်နောင်တရနေတော့သည်။ စာတတ်လျှင် ပို၍ ကောင်းသောနေရာသို့ ရောက်ရှိလိမ့်မယ်လို့ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အိမ်ထောင်ကျတာ ကောင်းသွားသော်လည်း မိသားစုကို ဘာမှအကျိုးမပြုရုံမက သူမကိုပင် အမြဲတမ်း စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်နေတော့သည်။

....

နေ့လည်စာအတွက် ကျန်းယန်သည် ဝက်သားနီချက်ကို အမှန်တကယ်ပင် ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။ ကျန်းရိုအတွက် မဟုတ်ဘဲ သူမ၏သားဖြစ်သူအတွက်ဖြစ်သည်။

ဟင်းပွဲ လာချသည်နှင့် ကျန်းကွေ့က တူဖြင့် နှစ်တုံးကို ချက်ချင်း နှိုက်ယူလိုက်သည်။

အခြားသူများမှာ ထိုဟင်းကို မတို့ရဲကြဘဲ အစ်မကြီး၏ ကလေးနှစ်ယောက်မှာလည်း ကျင့်သားရနေပုံရကာ ရှေ့မှ မုန်လာဥများကိုသာ ငြိမ်သက်စွာ စားနေကြသည်။

ကျန်းရိုကမူ ထိုဝက်သားနီချက် ပန်းကန်ကို တိုက်ရိုက်မကာ ဘေးနားရှိ လီရှောင်း၏ ပန်းကန်ထဲသို့ အကုန်လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အားလုံး၏ အံ့သြနေသော အကြည့်များကြားတွင် သူ့ပန်းကန်ထဲမှ နှိုက်စားကာ အစ်မကြီး၏ ကလေးနှစ်ယောက်ကိုလည်း အသားအချို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်မှာ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဖြစ်နေရုံမက အခြားသူများလည်း ကြောင်အသွားကြသည်။

ကျန်းကွေ့မှာ ချက်ချင်းပင် တုံ့ပြန်လိုက်ကာ တူကို ပစ်ချပြီး "ဒါ ငါ့အသားတွေလေ" ဟု အော်ဟစ်ငိုယိုတော့သည်။

ကျန်းရိုက မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ လီရှောင်း၏ပန်းကန်ထဲမှ ဆက်လက် နှိုက်စားရင်း "လီရှောင်းက အမေချက်တဲ့ဟင်း မစားဖူးသေးလို့လေ၊ အမေက ဒီလောက်တော့ တွန့်တိုမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ဒီအသားက ကျွန်မတို့ ယူလာတာလေ" ဟု တည်ငြိမ်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းယန်က ဆဲဆိုရန် ပြင်သော်လည်း ကျန်းရိုဘက်မှ လီရှောင်း၏ မဲ့ပြုံး ပြုံးနေသော အကြည့်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသများမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်နေတော့သည်။

ဤသမက်မှာ လက်ပါတတ်သူဖြစ်သည်ကို သူမ သိထားသဖြင့် ကျန်းရိုကို ဆဲဆိုချင်သော်လည်း သူ့ကိုမူ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့မိသည်။

သူမသည် ဒေါသကို မဖြေဖျောက်နိုင်ဘဲ ဘေးရှိ ဖခင်ဖြစ်သူကို တစ်ချက် ထိုးလိုက်ရာ ဖခင်ဖြစ်သူက "မင်း သတ္တိရှိရင် သမက်ကို သွားရိုက်လေ၊ ငါ့ကို ဘာလာရိုက်တာလဲ။ ငါ့ပန်းကန်ထဲမှာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့" ဟု စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြန်ပြောလေသည်။

ကျန်းယန်၏မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ပျက်သွားတော့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျန်းကွေ့မှာ ငိုနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ကျန်းယန်က သူ့အတွက် အသားများကို ပြန်မတောင်းပေးနိုင်သည်ကို မြင်သောအခါ သူသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ချကာ ခြေထောက်များကို ကန်ကျောက်၍ လူးလှိမ့်ငိုယိုတော့သည်။

ကျန်းယန်မှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ သွားဆွဲသော်လည်း မရချေ။ အစ်မကြီး ကျန်းလန်ကလည်း တူကိုချကာ ကူညီရန် ပြင်သော်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမ၏လက်ကို ဆွဲထားလိုက်သည်။

အစ်မကြီးက သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ တင်းမာသော အကြည့်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီးနောက်တွင်မူ တူကို ပြန်ကိုင်ကာ ခေါင်းငုံ့၍ ဆက်စားနေတော့သည်။

သူမ၏ဘေးရှိ ကလေးနှစ်ယောက်မှာမူ ကျန်းရို ပေးထားသော အသားများကို အမြန်ပင် စားပွဲအောက်၌ စားလိုက်ကြသည်။

ဗိုက်ထဲ ရောက်မှသာ မိမိပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တစ်စားပွဲလုံးတွင် အတည်ငြိမ်ဆုံးမှာ ကျန်းရိုတို့ လင်မယားနှင့် ဖခင်ဖြစ်သူသာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုကမူ ဤသို့သော ကလေးဆိုးများကို ဆုံးမရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်လှသည်။ ကလေးငိုလေ သူမက ပို၍ ကျေနပ်လေပင်။ လီရှောင်းကမူ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ချေ။

ဖခင်ဖြစ်သူကလည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ ကိုယ်စားစရာရှိသည်ကိုသာ အာရုံစိုက် စားနေလေသည်။

လီရှောင်းသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကလေးကိုချီကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် စားနေသည်။ ကလေးငယ်မှာ အိပ်ချင်နေပုံရသော်လည်း မောင်လေး ကျန်းကွေ့ မြေကြီးပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ခေါင်းလေးကို စောင်း၍ ကြည့်နေရှာသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဟင်းနှိုက်သည့်လက်က ကွယ်နေသဖြင့် သူမက ခေါင်းလေးကို အောက်သို့ အသာနှိမ့်၍ ကြည့်နေသေးသည်။

ဤထမင်းဝိုင်းမှာ အလွန်ပင် စည်ကားလှပေသည်။

စားပြီးနောက် ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ပြန်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သမက်ကြီးကလည်း ကလေးနှစ်ယောက်ကိုခေါ်၍ ပြန်ရန် ပြင်သည်။ အစ်မကြီး ကျန်းလန်က ခဏလောက်နေရန် ပြောသော်လည်း ခင်ပွန်းဖြစ်သူက သူမကို နှုတ်ပင်မဆက်ဘဲ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ခြံပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားသဖြင့် သူမလည်း အမြန် လိုက်သွားရတော့သည်။

သူမသည် ကျန်းယန် ဆဲဆိုမည်ကို ကြောက်သဖြင့် နှုတ်ပင်မဆက်ဝံ့ဘဲ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့ကာ မီးဖိုချောင်ကိုလည်း မသိမ်းဆည်းပေးခဲ့တော့ချေ။

....

လီရှောင်း ဆိုင်ကယ်စီး၍ ရွာထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းရိုက ခဏရပ်ခိုင်းလိုက်သည်။

နှစ်ဦးသား ရွာထိပ်ရှိ သစ်ပင်အောက်တွင် ခဏစောင့်နေစဉ် အစ်မကြီးတို့ မိသားစု ရောက်လာကြသည်။

အစ်မကြီးတို့ လင်မယားမှာ ကျန်းရိုတို့ မပြန်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ သက်ပြင်းချနိုင်ဟန်ဖြင့် သမက်ကြီးက အနားသို့ အမြန်လျှောက်လာကာ အိတ်ကပ်ထဲမှ တွန့်လိမ်နေသော ဟုန်ပေါင်းလေးတစ်ခုကို အန်းအန်းအား ပေးရန် ပြင်သည်။

ကျန်းရိုက မငြင်းဘဲ ယူလိုက်သော်လည်း သူမကလည်း အိတ်ကပ်ထဲမှ ဟုန်ပေါင်း နှစ်ခုကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

သမက်ကြီးက အတင်းတားဆီးသော်လည်း ကျန်းရိုက သူ့ကို တစ်ချက်စိုက်ကြည့်လိုက်သဖြင့် သူ ဆက်မပြောဝံ့တော့ပေ။

ကလေးနှစ်ယောက်မှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါ်လေး ၃" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုကြသည်။

ကျန်းရိုက ကလေးနှစ်ယောက်၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးကာ "စာကို ကြိုးကြိုးစားစား သင်ကြနော်။ စာတတ်မှသာ နောင်ကျရင် အနိုင်ကျင့် မခံရမှာ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်မှာ မျက်လုံးလေးများ တောက်သွားကာ ကျန်းရိုကို ကြည့်ကြသည်။ မိန်းကလေးငယ်လေးက သတ္တိရှိစွာဖြင့် "ဒေါ်လေး ၃၊ သမီးတို့ စာကြိုးစားပါ့မယ်။ အဖေက နောက်နှစ်ကျရင် အစ်ကို့ကို ကျောင်းပို့ပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ်" ဟု ပြန်ပြောလေသည်။

ကျန်းရိုက ပြုံးလျက် "သမီးလည်း ကြိုးစားနော်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးမှာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေကြသည်။

သမက်ကြီးမှာ ဘေးမှကြည့်ရင်း ကျေနပ်နေကာ ကျန်းလန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။

မပြန်မီ ကျန်းရိုက ကျန်းလန်ကို ဘေးသို့ ခေါ်ထုတ်ကာ "အငယ်ဆုံးညီမလေး ကိစ္စက တကယ်ပဲ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဤကိစ္စကို သူမ မသိချင်ယောင်ဆောင်၍ မရပေ။ ၁၄ နှစ်ဆိုသည်မှာ အလွန်ပင် သနားစရာ ကောင်းလှသည်။

ကျန်းလန်သည် ငယ်စဉ်ကတည်းက သူများကိုပေးပစ်ခြင်း ခံခဲ့ရသော ညီမလေးကို သတိရကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ "ငါလည်း သေချာ မသိဘူး၊ ရွာထဲကလူတွေ ပြောတာ ကြားတာ။ ညီမလေးရဲ့ မွေးစားမိဘတွေက သူ့အပေါ် မကောင်းဘူးတဲ့။ အရင်က ရက်ပိုင်းကတင် သူမကို အိမ်ထောင်ချပေးမယ်လို့ ပြောတယ်၊ တစ်ဖက်လူက အသက် ၃၀ ကျော် လူပျိုကြီးတဲ့။ ညီမလေးက သဘောမတူလို့ သူ့ရဲ့ မွေးစားမိဘတွေက သူမကို အိမ်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားပြီး အပြင်မထွက်ခိုင်းဘူးလို့ ကြားတယ်။ အခု ဘယ်လိုဖြစ်နေပြီလဲဆိုတာ ငါ မသိတော့ဘူး"

ထိုသို့ပြောရင်း ကျန်းလန်မှာ သူမ၏ ပထမကိုယ်ဝန်တွင် သားယောက်ျားလေး မွေးခဲ့သည်ကို ဝမ်းသာမိနေသည်။ အကယ်၍ နှစ်ယောက်စလုံး သမီးဖြစ်ခဲ့လျှင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ဂရုမစိုက်လျှင်ပင် ယောက္ခမက သူမကို ကောင်းကောင်းထားမည် မဟုတ်ပေ။

ဤသည်ကို တွေးမိကာ သူမက ကျန်းရိုကို "နင်လည်း ငယ်တုန်းမှာ သားတစ်ယောက် မြန်မြန်မွေးလိုက်ဦး၊ သမီးဆိုရင် အရှုံးကြီးပဲ" ဟု ဖျောင်းဖျလေသည်။

ကျန်းရိုက ထိုစကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ထိုလူပျိုကြီး၏အိမ်မှာ ဘယ်နေရာမှာလဲဟုသာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျန်းလန်က လိပ်စာကို ပြောပြသော်လည်း ကျန်းရို၏ပုံစံကို မြင်သည်နှင့် ဘာလုပ်မည်ကို ရိပ်မိကာ "ဒါက ဝင်ပါရခက်တဲ့ ကိစ္စနော်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ဘက်ကလည်း ကျိုးကြောင်းမညီဘူး။ ညီမလေးက ငယ်ငယ်ကတည်းက သူများဆီ ရောက်သွားတာလေ၊ ငါတို့ဆီက ထမင်းတစ်လုပ်တောင် မစားခဲ့ဖူးဘူး" ဟု တွန့်ဆုတ်စွာ ဆိုသည်။

ကျန်းရိုက စိတ်တိုတိုဖြင့် "ဒါဆို မသိသလိုပဲ နေရမှာလား။ တကယ်လို့ ညီမလေး တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင်ကော။ သူက ၁၄ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ"

ကျန်းလန်က နှုတ်ခမ်းကို လှုပ်ရှားလိုက်ကာ "သူ့ရဲ့ ကံတရားပဲပေါ့" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

အမေပြောသကဲ့သို့ပင် သူမ၏ ကံတရားက မကောင်းသဖြင့် အသုံးမကျသော အမျိုးသားနောက် လိုက်ကာ ဒုက္ခခံရမည်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယညီမနှင့် တတိယညီမတို့ကဲ့သို့ ရုပ်ရည်မလှသဖြင့် ချစ်ပေးမည့်သူမရှိဘဲ ကံကောင်းမှုလည်း မရှိချေ။

လူဆိုသည်မှာ မိမိကံကြမ္မာကို လက်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုမှာ သူမနှင့် စကားပြော၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း သိသဖြင့် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ "ကလေးတွေကို စာသေချာ သင်ခိုင်းပါ၊ အစ်မတို့ လင်မယားက တစ်ဘဝလုံး ပင်ပန်းခဲ့ပေမဲ့ ကလေးတွေက ငယ်ပါသေးတယ်၊ အခွင့်အရေး ရှိပါသေးတယ်" ဟု ဆိုကာ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။

ကျန်းလန်သည် ကျန်းရို ထွက်သွားသည့် ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ အတော်ကြာအောင် စကားမပြောဘဲ နေမိသည်။

ဆိုင်ကယ်မှာ မြန်ဆန်လွန်းလှသဖြင့် သူမ မစီးဖူးရုံမက ကိုင်ပင် မကိုင်ဖူးချေ။

အကယ်၍ သူမ ငယ်စဉ်က စာသင်ခဲ့ရလျှင် ဒုတိယညီမနှင့် တတိယညီမတို့ကဲ့သို့ ဘဝမျိုးကို ရရှိနိုင်မလားဟု သူမ မသိစိတ်က တွေးတောနေမိသည်။ မိခင်ဖြစ်သူကို ပြန်လည်ပြောဆိုရဲပြီး မိမိလုပ်ချင်သည်ကို လုပ်ရဲသည့် ဘဝမျိုးပေါ့။

ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျန်းလန်၏စိတ်ထဲတွင် မိဘများကို အနည်းငယ် အငြိုးထားမိသွားသည်။ ဘာကြောင့် သူမတစ်ယောက်တည်းသာ စာမသင်ခဲ့ရသလဲ။

......

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ညနေ ၃ နာရီကျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လီရှောင်းက ဆိုင်ကယ်သွားပြန်ပေးကာ ကျန်းရိုက ကလေးကို နို့တိုက်ပြီးချိန်တွင် ဘေးအိမ်မှ အဒေါ်ဝမ်နှင့် ဝမ်မင်ကျွင်းတို့ ရောက်လာကြသည်။ အဒေါ်ဝမ်မှာလည်း သူမ၏ မိဘအိမ်မှ ပြန်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိဘအိမ်မှာ ခရိုင်မြို့ပြင်တွင်ဖြစ်သဖြင့် အလွန်နီးလှသည်။

နှစ်သစ်ကူး ကန်တော့ပြီးနောက် စားစရာများစွာ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ဝမ်မင်ကျွင်း၏ ဦးလေးသားမှာ အနောက်တောင်ဘက်တွင် စစ်ဗိုလ်ဖြစ်သဖြင့် ထိုနေရာမှ မီးခိုးမှိုင်းတိုက်ထားသော အစားအစာများစွာ ပို့ပေးလေ့ရှိသည်။

အဒေါ်ဝမ်က ဝက်အူချောင်း အချို့ကို ယူဆောင်လာကာ "ဒါက စားလို့ အရမ်းကောင်းတယ်၊ ပေါင်းစားစား၊ ကျော်စားစား အရသာက ငါတို့ ဒီဘက်က နေလှန်းတာတွေထက် ပိုကောင်းတယ်"

ကျန်းရိုသည် ဝက်အူချောင်းများကို မြင်သောအခါ ပြုံးမိသွားကာ အားမနာဘဲ ယူလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ဒီည ကျွန်မ ပေါင်းပြီး မြည်းကြည့်ပါ့မယ်"

ဒါက တကယ်ကို အရသာရှိလှသည်။ သူမ တက္ကသိုလ်တက်စဉ်က အတန်းဖော်တစ်ဦးမှာ C ပြည်နယ်မှ ဖြစ်သဖြင့် ကျောင်းပိတ်ရက် ပြန်လာတိုင်း ဝက်အူချောင်းများစွာ ယူလာပေးလေ့ရှိရာ ထိုအရသာကို သူမ အလွန် လွမ်းဆွတ်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။

အဒေါ်ဝမ်မှာ ဝက်အူချောင်း လာပေးရုံသာမက သတင်းတစ်ခုကိုလည်း ပြောပြလာသည်။ "ငါ ခုနက ပြန်လာတော့ မင်းအိမ်ရှေ့မှာ မင်းရဲ့ ယောက္ခမကို တွေ့တယ်လေ။ သူ တံခါးကို အကြာကြီး ခေါက်နေတာ။ ငါက မင်းတို့ မရှိဘူးလို့ ပြောလိုက်တော့ သူ ပြန်သွားတယ်။ နောက်မှ လူတွေဆီက မေးကြည့်တော့ သူက သူ့ရဲ့ လင်ပါသမီးနဲ့ ရန်ဖြစ်တယ်လို့ ကြားတယ်"

ကျန်းရို ကလေးကို အနှီးလဲပေးနေသည့် လက်မှာ တုံ့ခနဲဖြစ်သွားကာ "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်က အကုန် စုံစမ်းပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် "အဲ့ဒီ လင်ပါသမီးက အိမ်မှာပဲ ကပ်နေပြီး သူ့ကို အမြဲတမ်း ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားတွေနဲ့ ဆဲဆိုနေတာလေ။ မင်းရဲ့ ယောက္ခမကလည်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပါဘူး၊ ပျော့တဲ့လူကိုတော့ နှိမ်ပြီး မာတဲ့လူနဲ့ တွေ့ရင်တော့ မရတော့ဘူး"

ဟုတ်လှ၏။ ကျန်းရိုကလည်း အဒေါ်ဝမ်၏မှတ်ချက်မှာ မှန်ကန်သည်ဟု ထင်မိသည်။

သူမ၏အပြုအမူ အနည်းငယ် နှေးကွေးသွားသဖြင့် ကုတင်ပေါ်မှ ကလေးငယ်မှာ စိတ်မရှည်သကဲ့သို့ ခြေထောက်များကို ကန်ကျောက်နေလေသည်။

ကျန်းရို သတိဝင်လာကာ အမြန်ပင် အနှီးအသစ် လဲပေးလိုက်သည်။ ဝမ်မင်ကျွင်းက ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ညစ်ပတ်သော အနှီးများကို ကူကိုင်ပေးထားသည်။

အဒေါ်ဝမ်က "ခဏနေရင် သူမ ထပ်လာဦးမှာပဲ၊ ရှောင်ရို မင်းလည်း ကြိုပြင်ဆင်ထားဦး"

ဘာကို ပြင်ဆင်ရမှာလဲ။ ယောက္ခမက သူတို့နှင့် လာနေချင်နေတာလား။

အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်လာလျှင်တော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကျန်းရိုမှာ သူမကို အမှန်တကယ် ကြောက်ရွံ့လှ၏။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖျောင်းဖျမှုများကို နားထောင်ရသည်မှာ သွေးအန်မတတ် ခံစားရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

...

အဒေါ်ဝမ်မှာ လင်းမေ့ရူကို ကောင်းကောင်းသိရှိသည်။ ခဏအကြာတွင် လင်းမေ့ရူ အမှန်တကယ် ရောက်လာလေသည်။ ကျန်းရိုမှာ သူမတွင် ထောက်လှမ်းရေးများ ရှိနေသလားဟုပင် သံသယဝင်မိတော့သည်။

လင်းမေ့ရူသည် ခြံထဲဝင်လာသည်နှင့် ငိုတော့သည်။ လင်ပါသမီးက သူမအပေါ် မကောင်းကြောင်း၊ ယနေ့မနက်က သူမကို ရိုက်နှက်ခဲ့ကြောင်း၊ ဟယ်ဝမ်ဟွာမှာလည်း အိမ်မှာမရှိဘဲ ဦးလေးဟယ်ကလည်း သူမကို မကူညီကြောင်း စသည်ဖြင့် ရင်ဖွင့်လေသည်။

"သူက ငါ့ကို ယုတ်မာတယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဝမ်ဟွာရဲ့ သားကိုပဲ ဂရုစိုက်ပြီး သူ့ရဲ့သားကို ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ အပြစ်တင်တယ်။ ငါက ဘာလို့ သူ့ရဲ့သားကို ဂရုစိုက်ပေးရမှာလဲ။ သူ့ကိုတောင် ရွံနေတာကို သူ့ရဲ့သားကို ဂရုစိုက်ပေးစေချင်တာကတော့ တကယ်ကို အိပ်မက်မက်နေတာပဲ..."

ကျန်းရိုမှာ သူမ ဤစကားများကို သူမကို ဘာလို့ လာပြောနေသလဲဟု မသိချေ။ လင်းမေ့ရူက သူမ၏ကလေးကိုလည်း ကူထိန်းပေးသည် မဟုတ်ရာ သူမအတွက် ကျန်းရိုက ရှေ့ထွက်၍ ပြောပေးလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား။

"သူ ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီလို ဆက်ဆံရတာလဲ။ သူ့ရဲ့အမေ သေတာကလည်း ငါ့ကြောင့် မဟုတ်ဘူးလေ။ ဝမ်ဟွာကို ကြည့်ပါဦး၊ သူက ဘယ်လောက်တောင် လိမ္မာလဲ၊ ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မလုပ်ဘူး။ သူက သူများအိမ်ကို ရောက်နေတဲ့သူဖြစ်ပြီး မိဘအိမ်ကို ပြန်လာနေတာကလည်း တကယ်ပဲ အရှက်မရှိဘူး"

လင်းမေ့ရူမှာ ပြောလေ ဒေါသထွက်လေ ဖြစ်နေသည်။ "ပုံမှန်ဆို ဟယ်သားအဖ နှစ်ယောက်လုံးက အိမ်မှာ ငါရှိလို့သာ ဘဝက ကောင်းမွန်နေတာလို့ ပြောကြတာလေ။ ငါ မရှိရင် အဲ့ဒီအိမ်က ဘယ်လိုဖြစ်မှာလဲ။ သူကပဲ ငါ့ကို မျက်နှာပျက်အောင် လုပ်ရုံတင်မကဘဲ ငါ့ကို အစေခံလို ဆက်ဆံနေသေးတယ်"

"..."

ကျန်းရိုမှာ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်မိသည်။ ဘာများ ကွာခြားလို့လဲ။

အပြောအဆို အနည်းငယ် ကွဲပြားသည်မှအပ အမှန်တကယ် ဘာမှကွဲပြားခြားနားသည်ဟု မခံစားရပေ။

လီရှောင်းမှာ ဒီလောက်အထိ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသည်မှာ မလွယ်ကူလှကြောင်း သူမ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

လင်းမေ့ရူသည် တံခါးဝတွင် စာအုပ်ဖတ်နေသော ကျန်းရိုကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ စကားပြောနေသည်မှာ အကြာကြီး ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း ကျန်းရိုမှာ ခေါင်းပင် မမော့သည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာပျက်သွားပြီး "လီရှောင်းကော" ဟု တိုက်ရိုက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျန်းရို ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကာ "အပြင်သွားတယ်၊ ခဏနေရင် ပြန်လာမှာပါ။ အမေ အရင်နားပါဦးလား"

လင်းမေ့ရူက မိုးချုပ်တော့မည်ကို ကြည့်ကာ "မနားတော့ပါဘူး၊ အိမ်မှာ ငါမရှိလို့ မရဘူး"

ပြောပြီးနောက်တွင် သူမ၏လေသံမှာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမှု အနည်းငယ် ပါဝင်နေပြန်သည်။ ဟယ်မိသားစုတွင် သူမမှာ အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု ထင်မှတ်နေပုံရသည်။

"လီရှောင်း ပြန်လာရင် သူ့ကို ပြောပြလိုက်ဦးနော်"

"ဟုတ်ကဲ့ပါ"

သူမသည် မြန်မြန်လာပြီး မြန်မြန် ပြန်သွားလေသည်။

ကျန်းရိုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသော သူမ၏ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

လီရှောင်း ပြန်ရောက်လာသောအခါ ကျန်းရိုက လင်းမေ့ရူ လာသွားသည့်အကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။ "ရှင် သွားကြည့်ဦးမလား။ သူက ရှင်က သူ့အတွက် ရှေ့ထွက်ပြီး ပြောပေးစေချင်ပုံရတယ်"

လီရှောင်းက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် "မသွားပါဘူး၊ သူ့ဘာသာ ရှာတဲ့ ပြဿနာလေ"

အရင်က ဟယ်ထယ်ရှန်း၏ ဇနီး သေဆုံးပြီး သုံးလမပြည့်မီမှာပင် သူမက သူ့နောက် လိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ ဘယ်သူမဆို ထိုလူမှာ လူကောင်းမဟုတ်သည်ကို သိရှိသော်လည်း လင်းမေ့ရူ တစ်ဦးတည်းသာ ထိုလူတွင် ပြဿနာမရှိဟု ထင်မှတ်ကာ ရတနာတစ်ခုလို သတ်မှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သားအရင်းဖြစ်သူကပင် ဂရုမစိုက်သဖြင့် သူမလည်း ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ စိတ်ပျက်စရာပဲ။

သို့သော် အငယ်ဆုံးညီမလေး ကိစ္စကိုမူ ကျန်းရို မသိကျိုးကျွံ ပြု၍ မရချေ။ သူမသည် စာအုပ်ကို ချလိုက်ကာ ဝေခွဲမရစွာဖြင့် "လီရှောင်း၊ ရှင် ကျွန်မအတွက် ညီမလေးကို သွားကြည့်ပေးနိုင်မလား..." ဟု မေးလိုက်သည်။

သူမ စကားစလိုက်သည်နှင့် လီရှောင်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ "မင်း ဒါကို ပြောမယ်ဆိုတာ ငါ ခန့်မှန်းပြီးသားပါ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါ ခုနက ကျိုးကျန့်ကို ပြောပြီးပြီ။ ထမင်းစားပြီးရင် သွားကြည့်လိုက်မယ်"

ကျန်းရိုမှာ ကြောင်အသွားကာ "ထမင်းစားပြီးမှ သွားမှာလား။ မိုးလည်း ချုပ်နေပြီဆိုတော့ အန္တရာယ် မရှိဘူးလား"

သူမက ညီမလေးကို ကူညီချင်သော်လည်း သူ့ကိုမူ အန္တရာယ် မဖြစ်စေလိုပေ။

လီရှောင်းက "ရပါတယ်၊ အဲ့ဒီရွာက ငါနဲ့ ရင်းနှီးပါတယ်၊ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေလည်း ရှိတယ်"

"ဒီကိစ္စကို စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ့မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်"

သူသည် ကျန်းရို၏ ညီမလေးမှာ သူမ၏ မွေးစားမိဘများ အိမ်တွင် မရှိတော့မည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယနေ့ ကျန်းရို၏ အစ်မကြီး ပြောပြချက်အရ ထိုလူပျိုကြီးမှာ မည်သည့်ရွာမှဖြစ်သည်ကို သူ သိလိုက်သည်။ ထိုရွာမှာ သူနှင့် အလွန်ရင်းနှီးပြီး အိမ်တိုင်းမှာ အမျိုးအဆွေ တော်စပ်ကြကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် နေရာအဖြစ် နာမည်ကြီးလှသည်။

ကျန်းရိုသည် သူ့သူငယ်ချင်းများ ရှိသည်ဟု ကြားရသောအခါ စိတ်အေးသွားကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ ကောင်းကောင်း ပြောလို့ရရင်တော့ ကောင်းကောင်း ပြောလိုက်ပါ။ သူတို့က ညီမလေးကို ကျွေးမွေးခဲ့တာဆိုတော့လေ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က ကျိုးကြောင်းမညီဘူးဆိုရင်တော့ ရှင် သည်းမခံနဲ့တော့၊ သူတို့ကိုသာ ရိုက်ပစ်လိုက်"

၁၄ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်ကို အိမ်ထောင်ချပေးချင်နေသူများကို မည်သို့ လက်လွှတ်ရမှာလဲ။

"အင်း"

လီရှောင်းသည် ထမင်းစားပြီးနောက် ထွက်သွားလေသည်။ မထွက်ခွာမီ ကျန်းရိုအား တံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို သေချာ ပိတ်ထားရန် မှာကြားခဲ့သည်။

ကျန်းရိုကလည်း သူ့ကို ဆိုင်ကယ် ဖြည်းဖြည်းမောင်းရန် မှာကြားလိုက်သည်။

....

လီရှောင်း ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းရိုသည် သူမကိုယ်တိုင်နှင့် ကလေးကို ရေချိုးသန့်စင်ပေးလိုက်ပြီး အခန်းထဲတွင် ကလေးနှင့်အတူ ဆော့ကစားနေလေသည်။ ကလေးငယ် အိပ်ပျော်သွားချိန်တွင်လည်း သူမ မအိပ်သေးဘဲ စာအုပ်ဖတ်ရင်း စောင့်နေမိသည်။

ည ၁၂ နာရီကျော်အထိ စောင့်နေပြီးမှ အပြင်ဘက်တွင် ဆိုင်ကယ်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

ကျန်းရိုမှာ အိပ်ချင်စိတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားကာ အမြန်ထ၍ တံခါးသွားဖွင့်ပေးလိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် လီရှောင်းမှာ ခြံစည်းရိုးကို ကျော်ဝင်လာပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းရို ဧည့်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်ချိန်တွင် သူသည် လှေကားထစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူက ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော အသံဖြင့် "မအိပ်သေးဘူးလား" ဟု မေးလာသည်။

ကျန်းရိုက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် "ဘာမှမဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီရှောင်းက ပြန်မဖြေဘဲ "မှတ်ပုံတင်နဲ့ တခြား ပစ္စည်းတွေ ဘယ်မှာလဲ။ ငါနဲ့ ကျိုးကျန့်က မင်းရဲ့ ညီမလေးကို ဆေးရုံ အရင်ပို့ပေးရမယ်" ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၃၂)

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ ဆေးရုံသို့ တစ်ခေါက် သွားကြလေသည်။

အရင်ဆုံး ဆရာဝန်ထံ သွားရောက်၍ အခြေအနေကို မေးမြန်းရာ၊ ဆရာဝန်က သူတို့သည် ယမန်နေ့ညက ပို့ဆောင်လာသော မိန်းကလေး၏ မိသားစုဝင်များဖြစ်ကြောင်း သိသည်နှင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ "ဒီကလေးရဲ့ အခြေအနေက တော်တော်လေး မကောင်းဘူး၊ အချိန်အကြာကြီး အငတ်ဘေးကြုံခဲ့ရတဲ့အပြင် အလုပ်ကြမ်းတွေ လုပ်ခဲ့ရတာကြောင့် အာဟာရ ချို့တဲ့နေတယ်၊ ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကလည်း အရမ်းအားနည်းနေတယ်။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ ရိုက်နှက်ခံထားရတဲ့ ဒဏ်ရာတွေလည်းရှိနေလို့ အချိန်ယူပြီး သေချာပြုစုမှရမယ်"

ကျန်းရိုသည် ဆရာဝန်၏ လက်ထဲမှ စစ်ဆေးချက် မှတ်တမ်းကို ယူကြည့်လိုက်ရာ အပေါ်တွင် ရေးသားထားသော စာလုံးများကို မြင်ပြီး ရင်ထိတ်သွားရသည်။

ဒဏ်ရာ စစ်ဆေးချက် မှတ်တမ်းတစ်ခုတည်းမှာတင် နေရာပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းမက ဖော်ပြထားပြီး၊ ဒဏ်ရာအသစ်များအပြင် နှစ်ရှည်လများ ရှိနေခဲ့သော ဒဏ်ရာဟောင်းများလည်း ပါဝင်နေသည်။ ဤကလေးသည် အမှန်တကယ် မည်သို့သော အရာများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို ကျန်းရို လုံးဝ စိတ်ကူးကြည့်၍ မရနိုင်တော့ပေ။

လီရှောင်းသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးလာကာ သူမ၏ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသော လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး "အရင်ဆုံး လူနာခန်းထဲ သွားကြည့်ရအောင်"

ကျန်းရိုက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အင်းဟု ညင်သာစွာ ပြန်ထူးလိုက်သည်။

နှစ်ဦးသား လူနာခန်းသို့ သွားကြလေသည်။

...

တံခါးဖွင့်လိုက်သောအခါ အသက် ၁၄ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမသည် အခန်းအမိုးကို ကြည့်ရင်း ငေးမောနေကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံးမှာ ထုံထိုင်း မေ့လျော့နေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ကျန်းရို အနားသို့ တိုးသွားသောအခါ မိန်းကလေးမှာ အလွန်ပင် ပိန်လှီနေပြီး အရိုးနှင့် အရေသာ ကျန်တော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ဆံပင်များမှာလည်း ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကာ ခွေးကိုက်ထားသကဲ့သို့ တိုတစ်လှည့် ရှည်တစ်လှည့် ညှပ်ထားခြင်း ခံထားရပြီး အချို့နေရာများတွင် ဦးရေပြားနှင့်ပင် ကပ်နေသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အညိုအမည်းကွက်များ ရှိနေကာ နီမြန်းနေသော လက်ဝါးရာတစ်ခုလည်း ထင်ကျန်နေသေးသည်။

ခြေသံကြားသောအခါ မိန်းကလေးသည် တောင့်တင်းစွာဖြင့် မျက်လုံးကို လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်လုံးပြန်မှိတ်သွားလေသည်။

သူမက အေးစက် ဩရှရှ အသံဖြင့် "ရှင်တို့ အားလုံးက ကျွန်မကို မလိုချင်ကြဘူးလေ၊ အခု ဘာလာလုပ်ကြတာလဲ" ဟု မေးလာသည်။

ကျန်းရို၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် နီမြန်းလာကာ ကုတင်ဘေးတွင် သွားထိုင်လိုက်ပြီး သူမကို ကြည့်ကာ လေးနက်စွာဖြင့် "သူတို့ မလိုချင်ရင်နေပါ၊ တတိယအစ်မက ညီမလေးကို လိုချင်တယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားသည် သူမစိတ်၏တစ်နေရာရာကို ထိခိုက်မိသွားစေလားမသိ၊ မိန်းကလေး၏ တင်းတင်းပိတ်ထားသော မျက်ခွံများမှာ တုန်ခါသွားကာ မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။

သူမသည် စောင်ကို ခေါင်းမြီးခြုံလိုက်ကာ အစပိုင်းတွင် တရှုံ့ရှုံ့ ငိုကြွေးနေပြီး နောက်ပိုင်းတွင်မူ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချပါတော့သည်။

သူမသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေခဲ့ရသည်။ မွေးစားမိဘများ အိမ်သို့ ပြန်၍ မရတော့သလို၊ အရင်းခေါက်ခေါက် မိဘများကလည်း သူမကို လက်မခံကြချေ။ ထိုအဘိုးကြီးကလည်း သူမအပေါ် လက်ပါခြေပါလုပ်နေသဖြင့် သူမ အမှန်တကယ် ကြောက်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမသည် သေဖို့တောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။

လီရှောင်းသည် ကလေးကိုချီကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားပေးသည်။

.....

လူနာခန်းထဲတွင် ကျန်းရိုသည် အဖြစ်အပျက် အစအဆုံးကို ကြားသိလိုက်ရသည်။

အမှန်မှာ သူမ၏ မွေးစားမိခင်သည် ကလေးအရင်း မွေးဖွားပြီးနောက်တွင် သူမကို အပိုလူအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ ထမင်းကုန်သည်ဟု အမြင်ကပ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း သူမကို အဝေးသို့ မပို့ဝံ့ချေ၊ အကြောင်းကတော့ သူမ ရှိနေမှသာ မောင်လေး ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားကြပြီး သူမ ထွက်သွားလျှင် သားဖြစ်သူပါ ပျောက်ကွယ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမကို အလုပ်သမားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခိုင်းစေကာ နေ့တိုင်း အလုပ်အများအပြား လုပ်ခိုင်းခဲ့သည်။

တစ်ခါက သူမ သည်းမခံနိုင်တော့သဖြင့် ကျန်းမိသားစုအိမ်သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်ပြေးခဲ့ဖူးသည်။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကျန်းမိသားစု၏ကလေးမှန်း သိသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းယန်၏ဆဲဆိုခြင်းကိုသာ ခံခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် ကျန်းမိသားစုကို လုံးဝ မလွမ်းဆွတ်တော့ပေ။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မွေးစားမိဘများက သူမကို အဘိုးကြီးတစ်ယောက်နှင့် ပေးစားရန် ကြံစည်သောအခါ သူမ အမှန်တကယ်ပင် မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ ကျန်းမိသားစုအိမ်သို့ ထပ်မံ ထွက်ပြေးခဲ့သော်လည်း ကျန်းအဖေက သူမကို ဖမ်းဆီးကာ မွေးစားမိဘများထံ ကိုယ်တိုင် ပြန်ပို့ပေးခဲ့သည်။ ကျန်းအဖေသည် မွေးစားမိခင်ထံမှ ပိုက်ဆံ ယွမ်၂၀ တောင် တောင်းယူခဲ့သေးသည်။

မွေးစားမိသားစုက သူမ သေကြောင်းကြံစည်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ အဘိုးကြီးထံသို့ မပို့ဆောင်မီ တစ်ရက်တွင် သူမသည် သံချေးတက်နေသော ဓားငယ်လေးဖြင့် မိမိ၏ ဆံပင်များကို ဤကဲ့သို့ ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုလုပ်ရပ်ကြောင့် အမျိုးသားဘက်မှ ပိုက်ဆံ ၁၀၀ ယွမ် လျှော့ပေးခဲ့သဖြင့် မွေးစားမိခင်က ဒေါသထွက်ကာ သူမကို မျက်နှာကို ရိုက်နှက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်...

ကျန်းရိုသည် နားထောင်နေရင်း မျက်နှာမှာ ပို၍ ပို၍ တင်းမာလာသော်လည်း၊ မိန်းကလေးကမူ ဤအရာများကို ပြောပြနေချိန်တွင် အသံမှာ မည်သည့် လှိုင်းထန်မှုမျှ မရှိဘဲ တည်ငြိမ်နေလေသည်။

ကျန်းရိုသည် မနက်က အိမ်မှ ထွက်လာစဉ် ယူဆောင်လာသော ဘဲသားဆန်ပြုတ်ကို သူမအား တိုက်ကျွေးပြီးနောက် "ဒီနေ့တော့ ဆေးရုံမှာပဲ ခဏနေဦး၊ အစ်မ အရင်ပြန်ပြီး ညီမလေး နေဖို့နေရာ စီစဉ်ပေးမယ်၊ နေ့လည်ကျမှ ထပ်လာကြည့်မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

မထွက်ခွာမီ မိန်းကလေးက မရဲတရဲဖြင့် "အစ်မက ကျွန်မကို တကယ်ပဲ စောင့်ရှောက်မှာလား" ဟု မေးလာသည်။

ကျန်းရိုကို ကြည့်နေသော သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်ခြင်းနှင့် စိုးရိမ်ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျန်းရိုက နူးညံ့စွာ ပြုံးပြလိုက်ကာ "အင်း၊ အစ်မ ညီမလေးကို ပစ်မထားပါဘူး"

မိန်းကလေးသည် သူမ ထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း စောင်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ခေါင်းမြီးခြုံကာ ငိုပြန်တော့သည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူမသည် ကျန်းရိုအကြောင်းကို သိရှိထားသည်။ မွေးစားမိဘများ အိမ်တွင် ရှိစဉ်ကပင် ကျန်းမိသားစုအကြောင်းကို တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းခဲ့ဖူးသည်။ သူမတွင် အစ်မ သုံးယောက်နှင့် အမြွှာမောင်လေး တစ်ယောက် ရှိသည်ကို သိထားသည်။ သူမသည် မိန်းကလေးဖြစ်နေသဖြင့်သာ သူများပေးစားခြင်း ခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က သူမသည် အရင်းခေါက်ခေါက် မိဘများကို မမုန်းခဲ့ပေ။ ကျေးလက်တွင် ဆင်းရဲသဖြင့် မိန်းကလေးများကို သူများပေးစားခြင်းမှာ များပြားလှရာ၊ သူမ မွေးစားမိဘများအိမ်တွင် မည်မျှ ပင်ပန်းနေရသည်ကို သူတို့ မသိသဖြင့်သာ လာမရှာကြခြင်းဖြစ်မည်ဟု တွေးတောခဲ့ဖူးသည်။ မိဘများနှင့် မောင်နှမများက သူမ၏ အခြေအနေကို သိရှိသွားလျှင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ သူမကို ပြန်ခေါ်သွားလိမ့်မယ်လို့ အကြိမ်ကြိမ် စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် သူမ၏ မိခင်အရင်းခေါက်ခေါက်က သူမကို ဆဲဆိုနှင်လွှတ်လိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

ဖခင်အရင်းခေါက်ခေါက်ကလည်း သူမကို ဒုတိယအကြိမ် ပြန်လည် ရောင်းစားခဲ့သည်။

တတိယအစ်မ။

တတိယအစ်မကတော့ ငါ့ကို လိုချင်တာပဲဟု သူမ တွေးနေမိသည်။

.....

အပြန်လမ်းတွင် လီရှောင်းက မနေ့ညက အခြေအနေကို ပြောပြသည်။ သူနှင့် ကျိုးကျန့်တို့သည် အရင်ဆုံး ညီမလေး၏ မွေးစားမိဘများ အိမ်သို့ သွားခဲ့ကြပြီး၊ အိမ်နီးချင်းများကို မေးမြန်းမှသာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ကတည်းက လူကို ပို့လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိရသဖြင့်၊ နှစ်ဦးသား ထိုလူပျိုကြီးရှိရာ ကျေးရွာသို့ ချက်ချင်း ဦးတည်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ဆိုင်ကယ်သံကြောင့် ရွာသားများ နိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဆိုင်ကယ်ကို ရွာထိပ်တွင် ဝှက်ထားခဲ့ကာ မှောင်မှောင်မည်းမည်းထဲတွင် ရွာထဲသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။

အရင်ဆုံး သူတို့ သူငယ်ချင်းထံ သွားရောက်၍ ထိုလူပျိုကြီးအိမ် မည်သည့်နေရာတွင်ရှိကြောင်း စုံစမ်းပြီးနောက်၊ သုံးဦးသား အတူတူ သွားရောက်ခဲ့ကြကာ နောက်ဆုံးတွင် မီးဖိုချောင်ထဲ၌ အချည်ခံထားရသော ကျန်းရို၏ ညီမလေးကို ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ အချိန်ဆိုင်းမနေဘဲ လူကို ရှာတွေ့သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။ ထိုရွာရှိ လူများမှာ အလွန်စည်းလုံးကြသဖြင့် အကယ်၍သာ အသိခံလိုက်ရပါက ထွက်ခွာနိုင်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ထိုနေရာတွင် သိကျွမ်းသူရှိနေ၍သာ ဤမျှ အဆင်ပြေပြေ လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုသည် နားထောင်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားမိသည်။

နေ့လည်စာအတွက် ဟင်းလေးမျိုး ချက်ပြုတ်ခဲ့ရာ အားလုံးမှာ အပေါ့များသာ ဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုသည် ကလေးကိုချီကာ ဆေးရုံသို့ ထမင်းသွားပို့ပေးခဲ့သည်။ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လီရှောင်းသည် အိမ်ရှိ ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းကို ရှင်းလင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏အကြည့်နှင့် ဆုံသောအခါ လီရှောင်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "အိမ်မှာ ကုတင်အဟောင်း တစ်လုံး ရှိတယ်၊ ခြေထောက်က နည်းနည်းပျက်နေလို့ ညနေကျရင် ပြင်လိုက်မယ်"

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

နေ့လည်ခင်း အနားယူချိန်တွင် နှစ်ဦးသား ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြစဉ်၊ ကျန်းရိုသည် လီရှောင်းကို မည်သို့ စကားစရမည်မှန်း မသိဘဲ ဖြစ်နေသည်။ နောက်ထပ် ခြောက်လအတွင်း သူမသည် တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲအတွက် အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ရမည်ဖြစ်ရာ အိမ်စရိတ်အားလုံးမှာ လီရှောင်းပေါ်တွင်သာ မူတည်နေတော့မည်ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် ဤကလေးကို ပစ်မထားနိုင်ပေ၊ သူမသာ ပစ်ထားလိုက်ပါက ဤကလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် အသက်ရှင်ရန် လမ်းစ မရှိတော့ချေ။

ကုတင်ပေါ်တွင် ဟိုလှည့်ဒီလှည့်ဖြင့် အိပ်မပျော်ဘဲ စကားစရန် ဝေခွဲမရဖြစ်နေစဉ်၊ ဘေးမှ လီရှောင်းက ရုတ်တရက် "ကလေးတစ်ယောက် ထပ်ကျွေးရတာပဲ မဟုတ်လား၊ ကျွေးလိုက်ရင် ပြီးတာပဲ။ အိပ်တော့" ဟု ဆိုလာသည်။

"..."

ကျန်းရိုမှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားကာ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘဲ၊ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လှည့်၍ သူ့ကို ဖက်လိုက်လေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အမျိုးသားဘက်မှ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားရသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူကသာ သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် သူမ၏ပခုံးကို ဖက်ခြင်းများ ပြုလုပ်လေ့ရှိပြီး၊ သူမဘက်မှ ဤမျှ ရင်းနှီးသော အမူအရာမျိုး ပြသခြင်းမှာ ရှားပါးလှသည်။

လီရှောင်းသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အသံကို နှိမ့်ကာ "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကျန်းရိုက သူမ၏မျက်နှာကို သူ့လည်ပင်းသားထဲတွင် ဝှက်ထားရင်း ခေါင်းခါပြကာ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ရှင်က တကယ်ကို ကောင်းလွန်းလို့ပါ" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

တကယ်ကို၊ တကယ်ကို ကောင်းလွန်းလှပါသည်။

သူမသည် အရင်က ရည်စားမထားဖူးသဖြင့် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးကြား မည်သို့ ဆက်ဆံရမည်ကို သေချာ မသိချေ။

သူမ၏ မိခင်ကမူ စရိုက်ကို တင်းမာအောင် ထားရန်နှင့် မရီးဖြစ်သူထံမှ သင်ယူရန်၊ မဟုတ်ပါက အိမ်ထောင်ကျလျှင် အနိုင်ကျင့် ခံရလိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့ဖူးသည်။

သူမ၏ မရီးကမူ နောင်တွင် အိမ်ထောင်ဘက် ရှာလျှင် အပျင်းကြီးရန်၊ အရာအားလုံးကို ကိုယ်တိုင် မလုပ်ရန်၊ အမျိုးသားက မသနားတတ်လျှင် ဒုက္ခရောက်လိမ့်မယ်လို့ သင်ပေးခဲ့သည်။

သို့သော် ကျန်းရိုသည် လီရှောင်းနှင့် အတူနေထိုင်လာခဲ့ရာတွင် သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် တမင်တကာ ပြောင်းလဲရန် မကြိုးစားခဲ့ပေ။ သူမ၏စရိုက်မှာ အေးဆေးနေဆဲဖြစ်ပြီး အိမ်ကိုလည်း တတ်နိုင်သမျှ သန့်ရှင်းအောင်ထားရှိသည်။

သို့သော် လီရှောင်းသည် သူမ စရိုက်အေးဆေးသည်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ အနိုင်မကျင့်ခဲ့သလို၊ သူမ ဟင်းချက်တတ်သည်ဆိုကာ ဘာမှမလုပ်ဘဲ မနေခဲ့ပေ။ သူသည် ကိုယ်တိုင် ထမင်းချက်၊ အဝတ်လျှော်ပေးရုံမက ကလေးနှင့်လည်း ကစားပေးကာ သူမအတွက် လက်ဆောင်များလည်း ဝယ်ပေးတတ်သေးသည်။

ကျန်းရိုသည် အချစ်ဆိုတာဘာလဲဟု သေချာ မသိသော်လည်း၊ သူမသည် လူတစ်ယောက်နှင့် တစ်သက်လုံး အတူနေရမည်ဆိုလျှင် ထိုလူမှာ လီရှောင်းသာ ဖြစ်စေချင်သည်။

လီရှောင်းသည် အနည်းငယ် အနေရခက်စွာဖြင့် လည်ချောင်းကို ရှင်းလိုက်သည်။ ကျန်းရိုက ဘာမှ မပြောသော်လည်း သူ့မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပူလာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူသည် မနေနိုင်တော့ဘဲ လက်ကို လှမ်း၍ သူမ၏ ခါးကို ဖက်လိုက်ကာ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ သူမက မင်းရဲ့ ညီမလေးပဲလေ" ဟု ညင်သာစွာ ဆိုသည်။

အကယ်၍ အခြားသူဆိုလျှင် သူလည်း ဤကိစ္စများကို ဝင်ပါမည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းရိုက စကားမပြောဘဲ မျက်နှာကို ပို၍ တိုးဝှက်လိုက်သည်။

နှာခေါင်းထိပ်လေးက အမျိုးသား၏ လည်ပင်းသားနှင့် ထိတွေ့သွားသောအခါ ကျန်းရိုသည် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်သော ဆပ်ပြာနံ့ကို ရရှိလိုက်သဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ နှစ်ချက်ခန့် ထပ်မံ ရှူရှိုက်မိသွားသည်။

လီရှောင်းမှာ ယားယံသကဲ့သို့ ခံစားရသော်လည်း မလှုပ်ချင်ဘဲ သူမ၏ခါးကိုသာ ပို၍ တင်းတင်း ဖက်ထားလိုက်သည်။

တိတ်ဆိတ်နေသော အခန်းလေးထဲတွင် နွေးထွေးသော မေတ္တာရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။

ထိုအချိန်တွင် "ဝူး... ဝူး..." ဟူသော အသံလေးတစ်ခု သူတို့နှစ်ဦးကြားမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျန်းရိုမှာ ထိုအခါမှ သတိရသွားကာ အမြန် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရာ၊ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ညပ်နေသော ကလေးငယ်လေး ပေါ်ထွက်လာသည်။

ကလေးငယ်မှာ ညပ်မိ၍ နာသွားပုံရကာ ပါးစပ်လေးကို ဖြဲ၍ သနားစရာကောင်းအောင် ငိုနေပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်နေရှာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းနေတော့သည်။

ကျန်းရိုမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားကာ သူမကို အမြန်ချီ၍ ချော့မြူလိုက်ရသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ချော့ရလွယ်သော ကလေးဖြစ်သဖြင့် နှစ်ချက်ခန့် ပုတ်ပေးလိုက်သည်နှင့် မငိုတော့ဘဲ ကျန်းရို၏ ပခုံးပေါ်တွင် ခေါင်းတင်၍ တရှုံ့ရှုံ့ လုပ်နေရှာသည်။ သို့သော် ကုတင်ပေါ် ပြန်ချလိုက်သည်နှင့် ငိုတော့သည်။ သူမသည် စိတ်ဒဏ်ရာ ရသွားပုံရ၏။

လီရှောင်းသည် ထရပ်ကာ အပြင်ဘက်မှ ပုခက်ကို ယူလာပေးလိုက်သည်။ "သူ့ကို ဒီမှာပဲ အိပ်ခိုင်းလိုက်တော့"

ကျန်းရိုက စိုးရိမ်စွာဖြင့် "အေးနေမှာလား" ဟု မေးသည်။

လီရှောင်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "စောင် နှစ်ထည်လောက် ပိုထည့်ပေးလိုက်ရင် ရပါတယ်"

ကျန်းရိုလည်း ဘာမှ မပြောတော့ပေ။

လီရှောင်းသည် စောင်ငယ် နှစ်ထည်ကို ခေါက်၍ အောက်တွင် ခံပေးလိုက်ကာ၊ အပေါ်မှ နောက်ထပ် နှစ်ထည် ခြုံပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော ပုဝါငယ် တစ်ထည်ကို ခေါက်ကာ ခေါင်းအုံးအဖြစ် လုပ်ပေးလိုက်သည်။

"ကလေးကို ငါ့ပေး"

ကျန်းရို၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်ကို လွှဲယူကာ၊ လီရှောင်းသည် အခန်းထဲတွင် လမ်းလျှောက်ရင်း လက်ထဲမှ ဖောင်တိန်တစ်ချောင်းကို သူမ၏ရှေ့တွင် ဘယ်ပြန်ညာပြန် လှုပ်ယမ်းပြလေသည်။

ကလေးငယ်မှာ အာရုံပြောင်းသွားကာ ဖောင်တိန်နောက်သို့ ခေါင်းလေး လိုက်ကြည့်နေရင်းမှ တဖြည်းဖြည်း မျက်လုံးများ မှေးစင်းကာ အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

လီရှောင်းသည် အိပ်ပျော်သွားသော ကလေးငယ်ကို ပုခက်ထဲသို့ အသာအယာ ထည့်လိုက်ကာ စောင်သေချာ ခြုံပေးပြီးမှ ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်လာသည်။

ကျန်းရိုသည် သူ လာသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် အထဲသို့ တိုးဝင်အိပ်လိုက်သည်။

ကလေးငယ် မရှိတော့သောအခါ ဤကုတင်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

လီရှောင်းက စကားမပြောဘဲ လဲလျောင်းလိုက်ကာ အထဲသို့ အနည်းငယ် တိုးကပ်သွားပြီး လက်တစ်ဖက်ကို သူမ၏ ခါးပေါ်တွင် တင်လိုက်သည်။

ကျန်းရိုသည် ထိုလက်ကို ဖယ်ရှားရန် ကြံရွယ်သော်လည်း နောက်မှနေ၍ သူ၏ "မင်းညီမလေး ကိစ္စက ဖြေရှင်းရခက်တယ်၊ သူ့ရဲ့ မွေးစားမိဘတွေ သိသွားရင် မင်းကို ပြဿနာလာရှာမှာ သေချာတယ်၊ အဲ့ဒီ လူပျိုကြီးကလည်း ဒီအတိုင်း လက်လျှော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟူသော စကားကြောင့် ရပ်တန့်သွားသည်။

ကျန်းရို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ပြီး "သူက အရွယ်မရောက်သေးဘူးလေ၊ သူတို့ လုပ်တာက ဥပဒေနဲ့ မညီဘူး၊ ကျွန်မ ရဲသွားတိုင်မယ်"

လီရှောင်းသည် သူမ၏ နောက်ကျောသို့ ပို၍ တိုးကပ်လိုက်ကာ သူမ၏ ကျောပြင်နှင့် ထိကပ်နေလေသည်။ "ဒါဆိုလည်း ရဲတိုင်လိုက်တာပေါ့၊ တစ်ခါတည်း သူ့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကိုပါ ဒီဘက်ကို ပြောင်းလိုက်မယ်။ နောက်ကျရင် လူတွေ လာရှာရင်တောင် ငါတို့ဘက်က ကျိုးကြောင်းခိုင်လုံတာပေါ့။ မင်းညီမလေးက အရင်က စာတော်တယ်လို့ ကြားတယ်၊ သူ့ကို ကျောင်းဆက်တက်ခိုင်းလိုက်ပါ။ မင်းပဲ ပြောတယ်မဟုတ်လား၊ စာတတ်တာ ကောင်းတယ်ဆိုတာ"

ကျန်းရိုသည် သူ အလွန်တိုးကပ်လာသဖြင့် အနည်းငယ် အနေရခက်နေသော်လည်း၊ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အခြားအရာများကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားမိသည်။

အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းလိုက်ခြင်းမှာ နည်းလမ်းကောင်းတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း လုပ်ဆောင်ရန် အနည်းငယ် ခက်ခဲနိုင်သည်ဟု သူမ ထင်သည်။

သူမက ထပ်မံ မေးမြန်းရန် ပြင်စဉ်၊ နောက်မှ အမျိုးသား၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "အိပ်တော့"

သူသည် မနေ့ညက သန်းခေါင်ကျော်မှ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်ကို သတိရကာ ကျန်းရိုလည်း ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူမ၏ခါးပေါ်ရှိ လက်ကိုလည်း ဖယ်ရှားခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

.....

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းရိုသည် လီရှောင်းကို အိမ်တွင် ကလေးထိန်းခိုင်းခဲ့ကာ သူမကိုယ်တိုင် ဆေးရုံသို့သွား၍ လူသွားခေါ်သည်။ သူမသည် ဆန်ပြုတ်နှင့် ကောက်ညှင်းထုတ်များကို ယူဆောင်သွားကာ၊ ညီမလေး စားသောက်ပြီးနောက်တွင် ဆေးရုံဆင်းရန် ကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

ကျန်းရို၏ ညီမလေး နာမည်မှာ ဖုရှောင်ယွဲ့ ဖြစ်သည်။ သူမသည် တစ်ရက်ခန့် အနားယူပြီးနောက်တွင် လမ်းလျှောက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများမှာမူ နောက်ပိုင်းတွင်မှ သေချာ ပြုစုရမည် ဖြစ်သည်။ လီရှောင်းကမူ ကျင်းတာ့ယိုကိုခေါ်၍ သူမအား စစ်ဆေးခိုင်းရန် စဉ်းစားထားသော်လည်း၊ ကျင်းတာ့ယိုမှာ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း မည်သည့်နေရာသို့ သွားနေသည်မသိဘဲ လူချင်း မဆုံဖြစ်သေးပေ။

အပြန်လမ်းတွင် ကျန်းရိုသည် သူမကို ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားကာ ဆံပင်အားလုံးကို ရိတ်ပစ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဆံပင်မလျှော်ရသည်မှာ မည်မျှကြာပြီလဲ မသိသဖြင့် အပေါ်တွင် သန်းများ ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဆိုင်မှ ထွက်လာသောအခါ ဖုရှောင်ယွဲ့သည် မိမိ၏ခေါင်းကို အနည်းငယ် အနေရခက်စွာ စမ်းနေသဖြင့် ကျန်းရိုက သူမ ဝတ်ထားသော ဦးထုပ်ကို ချွတ်၍ သူမ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဆောင်းပေးလိုက်သည်။ "ခဏကြာရင် ပြန်ပေါက်လာမှာပါ၊ စိတ်မလောနဲ့နော်"

ဖုရှောင်ယွဲ့က ခေါင်းခါပြကာ "ကျွန်မ ဂရုမစိုက်ပါဘူး"

သူမသာ အလှအပကို ဂရုစိုက်မည်ဆိုလျှင် သူမ၏ ဆံပင်များကို ထိုကဲ့သို့ လုပ်ရဲမည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းရိုသည် သူမကိုခေါ်၍ တစ်ကိုယ်ရေသုံး ပစ္စည်းအချို့ ဝယ်ယူပေးခဲ့သည်။ ဆိုင်ငယ်လေးမှ ထွက်လာသောအခါ ဖုရှောင်ယွဲ့က အားနာစွာဖြင့် "အစ်မ၊ ကျွန်မ နောင်ကျရင် အလုပ်ကြိုးစားလုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရှာမယ်၊ ရှာသမျှ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးကို အစ်မကို ပေးမယ်နော်"

ကျန်းရိုမှာ ထိုစကားကြောင့် ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားကာ ပြုံးလျက် သူမကို ကြည့်ပြီး "အစ်မက ညီမလေးဆီက ပိုက်ဆံ မလိုချင်ပါဘူး၊ အခု ညီမလေးရဲ့ အဓိကအလုပ်က ခန္ဓာကိုယ် ကျန်းမာအောင် ပြုစုဖို့ပဲ။ နောက်နှစ်ဝက်ကျရင် အစ်မနဲ့ ညီမလေးရဲ့ခဲအိုက ညီမလေးကို ကျောင်းပို့ပေးဖို့ စဉ်းစားထားတယ်။ ညီမလေး စာကို ကြိုးကြိုးစားစား သင်ယူပြီး နောင်ကျရင် အစွမ်းထက်တဲ့သူ ဖြစ်လာတာက အစ်မတို့အတွက် အကြီးမားဆုံး ကျေးဇူးဆပ်တာပဲ" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖုရှောင်ယွဲ့မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘာမှ မပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားသည်။ အတော်ကြာမှ သူမက "အစ်မ၊ ကျွန်မ အစ်မနဲ့ စောစောတွေ့ခဲ့ရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုသည်။

ထိုစကားကို ကျန်းရို မဖြေတတ်ပေ။

အကယ်၍ သူတို့ စောစော တွေ့ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ထိုအချိန်က "သူမ" မှာ ကျန်းရို ဖြစ်နေမည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းရိုမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိသည်။ အရင်ဘဝက ဤမိန်းကလေးမှာ မည်သို့သော အဆုံးသတ်မျိုး ရှိခဲ့မည်နည်းဟု သူမ မသိချေ။

သူမသည် သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ "အခု တွေ့ရတာလည်း မနောက်ကျသေးပါဘူး"

မိန်းကလေးက "အင်း" ဟု ညင်သာစွာ ပြန်ထူးလိုက်သည်။

.....

အိမ်ရှိ ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းကို လီရှောင်းက ရှင်းလင်းပေးထားပြီး ဖြစ်သည်။ သိုလှောင်ခန်းမှာ အနည်းငယ် သေးငယ်သဖြင့် ကုတင်တစ်လုံးနှင့် စာရေးစားပွဲတစ်လုံးသာ ဆံ့သည်။ သို့သော် နေရောင်ခြည်မှာမူ ကောင်းမွန်စွာရရှိသည်။

လီရှောင်းသည် မနေ့ညနေက သတင်းစာဟောင်းများဖြင့် နံရံကို ကပ်ပေးထားရုံမက အမိုးပေါ်မှ မီးသီးကိုလည်း အသစ် လဲပေးထားသေးသည်။

အခန်းလေးမှာ သန့်ရှင်းနေကာ ပြတင်းပေါက်ကို တစ်ညလုံး ဖွင့်ထားသဖြင့် အနံ့ဆိုးများလည်း မရှိတော့ပေ။

လီရှောင်းသည် စောင်များကို ယူထုတ်၍ နေလှန်းနေလေသည်။ ယနေ့ နေပူသော်လည်း မနက်ပိုင်းတွင် နှင်းရည်များရှိနေသဖြင့် ယခုမှသာ ထုတ်လှန်းခြင်းဖြစ်သည်။

အိမ်တွင် စောင် အများကြီးမရှိသဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းမှာ တစ်ယောက်တစ်ထည်စီ ခြုံကြသည်။ ယခု အိမ်တွင် လူတစ်ယောက် တိုးလာသဖြင့် ညဘက်တွင် သူတို့နှစ်ဦးမှာ စောင်တစ်ထည်တည်း အတူတူခြုံရတော့မည်ဖြစ်သည်။

လီရှောင်းသည် ရုတ်တရက် အိမ်တွင် လူတစ်ယောက် တိုးလာခြင်းက အတော်လေး ကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဖုရှောင်ယွဲ့သည် ဤအခန်းငယ်လေးကို အလွန်သဘောကျနေသည်။ နံရံပေါ်ရှိ သတင်းစာများကို သူမက အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်သပ်ကြည့်နေကာ ကျန်းရိုကို "ဒါက တကယ်ပဲ ကျွန်မအတွက်လား" ဟု မဝံ့မရဲ မေးမြန်းလေသည်။

သူမသည် အရာအားလုံးမှာ အိပ်မက်ဟု ခံစားနေရသည်။ သူမသည် သေရတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် အစ်မနှင့် ခဲအိုတစ်ယောက် ရရှိလာကာ၊ ယခုတွင် ကိုယ်ပိုင်အခန်း ရှိလာသည့်အပြင် နောင်တွင် ကျောင်းတက်ရဦးမည်ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူမ လုံးဝ စိတ်ကူးပင် မယဉ်ဝံ့ခဲ့သော အရာများ ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုက သူမကို အခန်းပြင်သို့ ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ "ဒါပေါ့၊ အခန်းက နည်းနည်း သေးနေလို့ပါ၊ ခဏနေရင် ခဲအိုကို အဝတ်ဘီဒိုလေးတစ်ခု လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်"

ဖုရှောင်ယွဲ့က အမြန် ခေါင်းခါပြကာ "မလိုပါဘူး၊ ဒီလိုပဲ အဆင်ပြေပါတယ်"

ညနေပိုင်းတွင် ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့သည် ဖုရှောင်ယွဲ့ကိုခေါ်၍ ရဲစခန်းသို့ သွားရောက်ကာ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရွှေ့ရန် ဆောင်ရွက်ကြသည်။ လီရှောင်းမှာ ခရိုင်ရဲစခန်းနှင့် အလွန်ရင်းနှီးသူဖြစ်ရာ သူ ဝင်လာသည်နှင့် လူအချို့က သူ့ကို စူးစမ်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကြကာ အချို့ကမူ "လီရှောင်း၊ ဟေ့၊ မင်း ဆံပင် ညှပ်လိုက်တာလား၊ ငါတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး" ဟု နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။

လီရှောင်းသည် ပြတင်းပေါက်အနားသို့ သွားကာ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆေးလိပ်ကို သဘာဝကျကျ ထုတ်ယူပြီး တစ်လိပ် ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "တပ်ကြပ်လီ ရှိလား။ ကိစ္စလေး ရှိလို့ပါ"

လူငယ် ရဲအရာရှိက လက်ကာပြကာ မယူဘဲ "ဘာလဲ။ ပြဿနာ ထပ်ရှာပြန်ပြီလား" ဟု နောက်ပြောင်လိုက်သည်။

လီရှောင်းမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားကာ လည်ချောင်းရှင်းလျက် "ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ၊ ငါ့မိန်းမနဲ့ ကလေး ပါလာတယ်လေ"

ရဲအရာရှိက သူ့အနောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် လီရှောင်းတွင် ဇနီးရှိသည်ကို သိထားသည်။ နှစ်စပိုင်းတွင် သူ့ဇနီးက သူ့ကို လာထုတ်ပေးဖူးသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် မတွေ့ရတော့သဖြင့် သူတို့ လမ်းခွဲလိုက်ပြီဟု ထင်မှတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ယခု သူတို့ အတူတူ ရှိနေကြသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့သြသွားမိသည်။

မကြာသေးမီက ရဲစခန်းအတွင်း၌ လီရှောင်းတစ်ယောက် ပြဿနာမရှာသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း၊ သူသည် အခုအခါ စီးပွားရေးအသစ်တစ်ခု လုပ်ကိုင်နေပြီး ပိုက်ဆံလည်း များစွာ ရှာနိုင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း၊ သူတို့ ကိုယ်တိုင် မမြင်ရသဖြင့် အမှန်လား၊ အမှားလား မဝေခွဲနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခု လီရှောင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်မှာလည်း သပ်ရပ်နေသဖြင့် အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိရှိလိုက်သည်။

ရဲအရာရှိ၏အကြည့်မှာ ကျန်းရို၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကာ၊ ဖောင်းအိနေသော ပါးပြင်လေးနှင့် ဝိုင်းစက်သော မျက်လုံးကြီးများ၊ ခေါင်းပေါ်တွင်လည်း ဆံပင်လေးများကို ခွဲချည်ထားသဖြင့် အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

ကလေးငယ်မှာလည်း သူမ မရောက်ဖူးသော ဤနေရာကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေရှာသည်။

ရဲအရာရှိမှာ စိတ်ပျော့သွားကာ လီရှောင်းကို "တပ်ကြပ်လီက တတိယထပ်မှာ အစည်းအဝေး လုပ်နေတယ်၊ မင်း အပေါ်တက်ပြီး စောင့်လိုက်ပါ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ။"

လီရှောင်းသည် ဆေးလိပ်ကို ပြန်သိမ်းကာ ကျန်းရိုတို့ကို ခေါ်၍ တတိယထပ်သို့ တက်သွားလေသည်။

ကျန်းရိုသည် လမ်းလျှောက်သွားရင်း မိဘအိမ်သို့ ပြန်လာရသကဲ့သို့ ခံစားချက်မျိုး မသိမသာ ခံစားနေမိသည်။

သူတို့ တတိယထပ်သို့ ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် လီရှောင်းပြောသော တပ်ကြပ်လီ ထွက်လာလေသည်။ သူသည် အသက် ၃၀၊ ၄၀ ခန့်ရှိသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူသည် လီရှောင်းကို မြင်သည်နှင့် ပထမဆုံး ပြောလိုက်သော စကားမှာလည်း "မင်း ဘာပြဿနာ ထပ်ရှာပြန်ပြီလဲ" ဟူ၍ပင်။

"..."

ကျန်းရိုမှာ မျက်နှာပူသွားကာ လီရှောင်းကိုယ်စား အားနာမိတော့သည်။

ဤသည်မှာ မကောင်းမှု ခဏခဏလုပ်ခဲ့ခြင်း၏ ရလဒ်ပင် ဖြစ်သည်။ ဘယ်သူမြင်မြင် သူ ပြဿနာရှာပြန်ပြီဟု ထင်မှတ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

လီရှောင်းကမူ အရေထူသူဖြစ်သဖြင့် ထူးခြားသော တုံ့ပြန်မှုမရှိဘဲ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ လာရသည့် အကြောင်းရင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

တပ်ကြပ်လီ၏မျက်နှာမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ကြည်သွားကာ လီရှောင်းကို "မင်း ဒီဘက်လာခဲ့၊ ငါ့ကို အသေးစိတ် ပြောပြဦး" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

လီရှောင်းသည် ကျန်းရိုကိုခေါ်၍ နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။ လမ်းတွင် ကျန်းရို၏ရင်ခွင်ထဲမှ ဖောင်းအိနေသော သမီးလေးကို လွှဲယူ၍ ချီလိုက်သည်။

ရှေ့မှ တပ်ကြပ်လီက နောက်လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် ဘာမှမပြောဘဲ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

သူတို့သည် အခန်းလွတ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ လီရှောင်းသည် ဖုရှောင်ယွဲ့အား တပ်ကြပ်လီကို အခြေအနေများ ပြောပြခိုင်းလိုက်သည်။ ဖုရှောင်ယွဲ့ကလည်း လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ အနည်းငယ် တုန်ယင်စွာဖြင့် အဖြစ်အပျက်များကို ပြောပြရှာသည်။

သူမ ပြောပြီးသောအခါ ကျန်းရိုသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ဆေးရုံစစ်ဆေးချက်မှတ်တမ်းကို ထုတ်ပေးလိုက်ကာ "ကျွန်မက သူ့ရဲ့ တတိယအစ်မပါ။ ကျွန်မ မိဘတွေက ညီမလေးကို သူများကိုပေးတုန်းက ကျွန်မက ငယ်သေးသလို ဘာမှလည်း မလုပ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျွန်မ သူ့ကို စောင့်ရှောက်ချင်ပါတယ်။"

"သူ့ရဲ့ မွေးစားမိဘတွေလုပ်တာက အရွယ်မရောက်သေးသူကို ညှင်းပန်းနှိပ်စက်တာအပြင် လူကုန်ကူးမှု မြောက်ပါတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ခေါ်လာတာက အမှုဖွင့်တိုင်တန်းဖို့နဲ့၊ သူ့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ကျွန်မရဲ့ နာမည်အောက်ကို ပြောင်းချင်လို့ပါ။ ဒါက ဖြစ်နိုင်မလား"

ကျန်းရိုသည် အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရွှေ့ရုံနှင့် မလုံလောက်သည်ကို သိရှိထားသည်။ ထိုလင်မယားကို ခြောက်လှန့်ထားမှသာ လူကို လွယ်လွယ်ကူကူ လက်လွှတ်မည်ဖြစ်သည်။

တပ်ကြပ်လီသည် မှတ်တမ်းကို ဖတ်ကြည့်ကာ မျက်နှာမှာ ပို၍ ပို၍ တင်းမာလာပြီး "အမှုဖွင့်ပြီး စုံစမ်းစစ်ဆေးလိုက်ပါ" ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျန်းရို သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ ဘေးမှ ဖုရှောင်ယွဲ့မှာမူ ဘာမှနားမလည်သဖြင့် ကျန်းရို၏လက်ကိုသာ ကြောင်စီစီဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း ကျန်းရို၏ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာကို မြင်သောအခါ စိတ်အနည်းငယ် အေးသွားရသည်။

.....

အပြင်သို့ ထွက်လာသောအခါ တပ်ကြပ်လီက လီရှောင်း၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ "မင်း အခုလို ပြောင်းလဲသွားတာ ကောင်းပါတယ်။ နောက်ပိုင်း ဘဝကို အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သန်းပါ"

သူသည် လီရှောင်း၏ အပြောင်းအလဲအပေါ် အံ့သြနေမိသည်။ မနှစ်က ဤအချိန်တွင် လီရှောင်းမှာ စကားနားမထောင်သော လူမိုက်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ လူတစ်ဦးကို သွေးထွက်သံယိုဖြစ်အောင် ရိုက်နှက်ခဲ့ဖူးကာ စကားပြောတိုင်းလည်း ရိုင်းစိုင်းခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယခုမူ အရင်ပုံစံမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေလေပြီ။

လီရှောင်းက ပြုံးလျက် "ကျွန်တော့်မိန်းမက ကောင်းလို့ပါ" ဟု ဂုဏ်ယူစွာ ဆိုသည်။

ထို့နောက် သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ သမီးလေးကို မြှောက်ပြကာ "ကျွန်တော့်သမီးလေ၊ ချစ်ဖို့မကောင်းဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သေးသည်။

"..."

တပ်ကြပ်လီမှာ နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်မိသည်။

သို့သော် သူ မြှောက်ပြထားသော ကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်ဝန်းများ နူးညံ့သွားကာ "အင်း၊ တကယ် ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်၊ မင်းနဲ့လည်း တူတယ်"

လီရှောင်းက "သူ့အမေနဲ့လည်း တူတယ်" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

တပ်ကြပ်လီမှာ ထိုစကားကြောင့် အမြင်ကပ်သွားသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ရယ်ချင်နေမိသည်။ တစ်ကိုယ်လုံး ဆူးတွေဖြင့် ပြည့်နေသော ဤလူမိုက်လေးသည် တစ်နေ့တွင် မိန်းမနှင့် ကလေးကို ဒီလောက်အထိ ချစ်မြတ်နိုးတတ်သောသူ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ခဲ့ဖူးပေ။

ကျန်းရိုသည် နောက်မှလိုက်လာရင်း ထိုစကားများကို ကြားသဖြင့် မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားရသည်။

...

ရဲစခန်းမှ ထွက်လာသောအခါ လီရှောင်းက ကျန်းရိုအား "တပ်ကြပ်လီရှိနေရင်တော့ ဒီကိစ္စက အဆင်ပြေသွားမှာပါ" ဟု ရှင်းပြသည်။

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ လီရှောင်းက ဒီလိုပြောမှတော့ ထိုတပ်ကြပ်လီမှာ လူကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် နောက်ပိုင်း ရက်များတွင် ရဲများက ဖုရှောင်ယွဲ့၏ မွေးစားမိဘများနှင့် ထိုလူပျိုကြီးကို ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။ မွေးစားမိဘများမှာ အိမ်မှပင် ဖမ်းဆီးခြင်းခံခဲ့ရကာ မည်သည့် ရုန်းကန်မှုမျှ မပြုခဲ့ကြပေ။ သို့သော် ထိုလူပျိုကြီးရှိရာ ရွာတွင်မူ ရွာသားများက စုပေါင်းကာ ရဲနှစ်ဦးကိုပင် ဒဏ်ရာရအောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သဖြင့် အနည်းငယ် ခက်ခဲခဲ့သည်။

ဖုရှောင်ယွဲ့၏ မွေးစားမိဘများမှာ မူလက ထောင်ကျရမည်ဖြစ်သော်လည်း ဖုရှောင်ယွဲ့ကိုယ်တိုင်က အမှုမဖွင့်လိုပေ။ သူမသည် ကျန်းရိုအား "ကျွန်မက ဖုမိသားစုရဲ့ထမင်းကိုစားပြီး ကြီးပြင်းလာခဲ့ရတာပါ၊ သူတို့ ကျွန်မအပေါ် ဘယ်လိုပဲလုပ်ခဲ့လုပ်ခဲ့ ကျွန်မ မမုန်းပါဘူး။ မိဘအရင်းတွေကတောင် ကျွန်မကို မလိုချင်ခဲ့တာပဲ၊ တခြားသူကို အပြစ်တင်လို့ မရပါဘူး" ဟု ပြောလာသည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ မောင်လေးမှာ ယခုမှ မူလတန်း တတိယတန်းသာရှိသေးသဖြင့် သူတို့ ထောင်ကျသွားပါက မောင်လေးကို ပြုစုမည့်သူ မရှိတော့မည်ကို သူမ စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမ၏မောင်လေးကို သူမကဲ့သို့သော ဘဝမျိုး မရောက်စေချင်ပေ။

ထိုလူပျိုကြီးကိုမူ ဖြစ်သင့်သလိုသာ ဆောင်ရွက်ရန် သူမ သဘောတူခဲ့သည်။

အမှုပြီးဆုံးသွားသောအခါ လီရှောင်းသည် ဖုရှောင်ယွဲ့၏ မွေးစားမိဘများထံသို့ ၁၀၀ ယွမ် ပေးခဲ့ပြီး၊ သူတို့ထံမှ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကိုယူကာ ရဲစခန်းတွင် တိုက်ရိုက် ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်။

ကျန်းရိုသည် ညီမလေး၏ အမည်ကို လီရှောင်း၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းအောက်တွင် ထည့်သွင်းခိုင်းလိုက်ပြီး ဖုရှောင်ယွဲ့အား "ညီမလေး၊ နောင်ကျရင် ခဲအိုရဲ့မျိုးရိုးကို ယူလိုက်နော်၊ ညီမလေးရဲ့ နာမည်ကို လီရှင်း လို့ ခေါ်မယ်၊ တိုးတက်ခြင်းဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်းသည် ကလေးကိုချီကာ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်းမှ ထိုစကားကြောင့် ကြောင်သွားရသည်။

ဖုရှောင်ယွဲ့ကမူ ထူးခြားသော တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။ သူမသည် ယခုအခါ အစ်မဖြစ်သူ၏ စကားကိုသာ နားထောင်သူ ဖြစ်ရာ အစ်မဖြစ်သူ ပြောင်းခိုင်းသည့်အတိုင်း လက်ခံလိုက်သည်။

သူမသည် လီရှင်း ဟူသော နာမည်ကို ညင်သာစွာ ရွတ်ဆိုကြည့်ရင်း အလွန် သဘောကျနေလေသည်။

တာဝန်ကျ ရဲမေကလည်း ထိုစကားကို ကြားသဖြင့် "နာမည် ပြောင်းပြီးရင် ဒီမှာလာပြီး စာရင်း ပြန်သွင်းလိုက်ဦးနော်" ဟု ပြောလာသည်။

"ဟုတ်ကဲ့။"

ဘေးမှ မွေးစားမိဘများမှာ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ပြန်ယူကြည့်လိုက်ရာ ဖုရှောင်ယွဲ့၏ အမည်မှာ ပယ်ဖျက်ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

နောင်တွင် သူတို့အိမ်၌ ဖုချုံး တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရှိတော့မည် ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ပျော်ရွှင်နေကြသော မိသားစုကိုကြည့်ကာ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ တစ်မျိုးကြီး ခံစားနေရတော့သည်။

အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းပြီးသည်နှင့် ကျန်းရိုသည် သူမအား နာမည်ပြောင်းရန် ခေါ်သွားသည်။ သူမသည် လီရှောင်းကို "ကျွန်မက ရှင်းရှင်းကို နောင်ကျရင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေရချိန်မှာ မွေးစားမိဘတွေနဲ့ ကျန်းယန်တို့ လာပြီး သွေးစုပ်မှာကို မလိုလားဘူး" ဟု တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။

ဤသည်မှာ ကျန်းယန်လုပ်နိုင်သော အရာများဖြစ်သည်။ နာမည်ပြောင်းလိုက်ပြီး လီရှောင်း၏ နာမည်အောက်သို့ ထည့်လိုက်ခြင်းက ပြဿနာများစွာကို သက်သာစေပေလိမ့်မည်။

လီရှောင်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ ထိုအရာများကို သိပ်ပြီးဂရုမစိုက်ပေ။ ညီမလေး တစ်ယောက် တိုးလာသည်ဟုသာ သူ ယူဆလိုက်သည်။

ကျန်းရိုက "နောက်ရက်နည်းနည်းကြာရင် ကျွန်မတို့ လက်ထပ်စာချုပ် သွားယူရအောင်" ဟု ဆိုလာသည်။

နှစ်သစ်ကူးပြီးလျှင် သူမသည် အသက် ၂၀ ပြည့်ပြီဖြစ်ရာ လက်ထပ်စာချုပ် ယူ၍ ရပြီဖြစ်သည်ကို သူမ သတိရသွားခြင်းဖြစ်သည်။

လီရှောင်းသည် သူမကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ "အင်း" ဟု ပြန်ထူးလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက "ငါ တောင်ပိုင်းကနေ ပိုက်ဆံရှာပြီး ပြန်လာရင် မင်းအတွက် မင်္ဂလာပွဲကြီးတစ်ခု လုပ်ပေးမယ်" ဟု ထပ်လောင်း ကတိပေးလိုက်သည်။

အရင်က ကျူးချန်တို့ လုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ ဟိုတယ်တွင် ဧည့်ခံကျွေးမွေးမည့် ပွဲမျိုးပေါ့။

အခြားသူများရှိသည်ကို ကျန်းရိုလည်း ရှိရပေမည်။

.....

အပြန်လမ်းတွင် မိသားစု လေးဦးစလုံးသည် ဈေးသို့ ဝင်၍ ဟင်းဝယ်ကြသည်။ နှစ်သစ်ကူးကာလ ဖြစ်သဖြင့် ဆိုင်အနည်းငယ်သာ ဖွင့်သော်လည်း ကျန်းရိုသည် အသားနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အချို့ကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။

အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းရိုသည် သူမ၏လက်စွမ်းကိုပြသကာ ဟင်းပွဲ အများအပြားကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

လီရှင်းသည် မီးဖိုချောင်တွင် ကျန်းရိုကို ကူညီပေးနေပြီး၊ လီရှောင်းမှာမူ ကျင်းတာ့ယိုကို သွားရှာလေသည်။

ထမင်းအိုး တည်နေစဉ် ဘေးအိမ်မှ အဒေါ်ဝမ် ရောက်လာပြန်သည်။ သူမသည် မနေ့ကတည်းက ကျန်းရို၏ ညီမလေးအကြောင်း သိရှိထားပြီး၊ ယနေ့ သူတို့အိမ် တံခါးပိတ်ထားသဖြင့် အပြင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေကြမှန်း သိရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

ယခု အိမ်ပြန်ရောက်သံ ကြားသဖြင့် သူမ ချက်ထားသော ဟင်းကို ယူဆောင်လာကာ၊ ပိန်လှီနေသော လီရှင်းကို မြင်သောအခါ ကံဆိုးရှာသည်ဟု ညည်းညူပြောဆိုတော့သည်။

လီရှင်းကမူ ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလျက် "အဒေါ်၊ ကျွန်မ ကံမဆိုးပါဘူး၊ အခု ကျွန်မမှာ အစ်မ ရှိနေပြီလေ"

သူမသည် တတိယအစ်မဟု မခေါ်ဘဲ၊ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျန်းရို တစ်ဦးတည်းကိုသာ အစ်မအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

အဒေါ်ဝမ်မှာ ထိုစကားကြောင့် မျက်ရည်ပင် ဝဲလာကာ "မင်းအစ်မနဲ့ ခဲအို စကားကို သေချာ နားထောင်နော်၊ သူတို့ လင်မယားက လူကောင်းတွေပါ" ဟု မှာကြားလေသည်။

လီရှင်းက "အင်း ကျွန်မ သိပါတယ်" ဟု အားရပါးရ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ် ပြန်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် လီရှောင်းသည် ကျင်းတာ့ယိုကို ခေါ်၍ ပြန်လာလေသည်။

ကျင်းတာ့ယိုသည် ခြံထဲဝင်လာသည်နှင့် ဗိုက်ဆာနေကြောင်း အော်ဟစ်တော့သည်။ အခန်းထဲမှ မီးအိုးကို ကိုင်၍ ထွက်လာသော လီရှင်းကို မြင်သောအခါ သူက ပြုံးစိစိဖြင့် "အစ်ကို၊ အစ်ကို့အိမ်မှာ ဘာလို့ ကိုရင်လေးတစ်ပါး ရောက်နေတာလဲ။ ညကျရင် သက်သတ်လွတ်ပဲ စားရမှာလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

"..."

ကျန်းရိုသည် မီးဖိုချောင်မှ ထွက်လာစဉ် ထိုစကားကိုကြားသဖြင့် လက်ထဲမှ ပန်းကန်ဖြင့် သူ့ကို ထုချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့သည်။

အရင်က ကျိုးကျန့်က ကျင်းတာ့ယိုမှာ ပါးစပ်မထိန်းကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်ကို သူမ သတိရသွားသည်။ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။

လီရှင်းကမူ ဘာမှ မခံစားရသကဲ့သို့ မီးအိုးကို မီးဖိုချောင်သို့ ယူသွားကာ မီးသွေးများ ထပ်ထည့်လေသည်။

လီရှောင်းသည် ကျင်းတာ့ယို၏ခေါင်းကို တစ်ချက် ပုတ်လိုက်ကာ "ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောစမ်း၊ ဒါ ငါ့ညီမလေး" ဟု ဆိုကာ ကျန်းရိုကိုကူညီရန် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

လူ လေးဦးရှိနေသဖြင့် စားပွဲကြီးကို အပြင်သို့ ထုတ်ကာ တစ်ဖက်တွင် တစ်ဦးစီ ထိုင်ကြသည်။

စားပြီးနောက် လီရှောင်းသည် ကျင်းတာ့ယိုအား လီရှင်းကို စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်သည်။ ကျင်းတာ့ယိုသည် ပြုံးစိစိလုပ်နေသဖြင့် လီရှောင်းက လက်ယားလာကာ "စစ်မှာလား၊ မစစ်ရင် ထွက်သွားတော့" ဟု ငေါက်လိုက်သည်။

ကျင်းတာ့ယိုက ရယ်မောလျက် "စစ်မှာပေါ့၊ အစ်ကို့ညီမလေးက ကျွန်တော့်ညီမလေးပဲဥစ္စာ" ဟု ဆိုကာ လီရှင်းကို လက်ကမ်းခိုင်းလိုက်သည်။

လီရှင်းသည် မျက်နှာကို တင်းထားလေသည်။ သူမသည် ရုပ်ရည်ကို များစွာ ဂရုမစိုက်သော်လည်း ဤလူက ဝင်လာသည်နှင့် သူမကို ကိုရင်လေးဟုခေါ်ခဲ့သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ဘယ်လိုမှ မပျော်နိုင်ပေ။

သို့သော် ဤသည်မှာ သူမ၏ အစ်မနှင့် ခဲအိုတို့၏ စေတနာဖြစ်သဖြင့် သူမ လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျင်းတာ့ယိုသည် စမ်းသပ်ကြည့်ပြီးနောက် ခဏမျှ စဉ်းစားကာ "ညီမလေးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က တော်တော်လေး အားနည်းနေတယ်၊ အနောက်တိုင်းဆေးနဲ့ ကုလို့ မလွယ်ဘူး၊ တိုင်းရင်းဆေး (တရုတ်ဆေး) နဲ့ အားပြန်ဖြည့်မှရမယ်"

လီရှောင်းက သူ စကားပြော နှေးကွေးသည်ကို စိတ်မရှည်သဖြင့် "ဒါဆိုလည်း ဆေးညွှန်းသာ ပေးလိုက်စမ်းပါ" ဟု လောဆော်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ စာအုပ်နှင့် ဖောင်တိန်ကို ထုတ်ကာ အလျင်အမြန် ရေးသားလိုက်သည်။

သူ ရေးပြီးသည်နှင့် လီရှောင်းသည် သူ့ကို အားမနာတမ်းပင် နှင်လွှတ်လိုက်တော့သည်။

လီရှင်းသည် လူကြီးလေးတစ်ယောက်လို ထရပ်ကာ ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို သိမ်းဆည်း၍ မီးဖိုချောင်သို့ သွားရောက် ဆေးကြောလေသည်။

ကျန်းရိုသည် ထိုပုံစံကို မြင်သောအခါ ကလေးကိုချီ၍ မီးဖိုချောင်သို့ လိုက်သွားကာ "ညီမလေးခဲအိုရဲ့ သူငယ်ချင်းက စရိုက်က အဲ့ဒီလိုပဲ၊ စိတ်ထဲ မထားနဲ့နော်။ ခဏကြာရင် ဆံပင်တွေ ပြန်ပေါက်လာမှာပါ၊ အခုတော့ ဦးထုပ် ဆောင်းထားပေါ့၊ ရာသီဥတုကလည်း အေးနေတာပဲဥစ္စာ" ဟု အားပေးရှာသည်။

လီရှင်းက "ရပါတယ် အစ်မ၊ ရုပ်ဆိုးလည်း ဘာဖြစ်လဲ၊ အခုလို နေရတာကိုပဲ ကျွန်မ ကျေနပ်နေပါပြီ" ဟု ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ဆိုသည်။

ကျန်းရိုမှာ သူမ အမှန်တကယ် စိတ်မထားသည်ကို မြင်မှသာ စိတ်အေးသွားကာ ဧည့်ခန်းရှိ လီရှောင်းထံသို့ သွားလိုက်သည်။ သူမသည် တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ "ကျွန်မ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် ကျင်းတာ့ယိုက အနောက်တိုင်းဆေး ပညာသင်နေတာ မဟုတ်လား၊ သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တိုင်းရင်းဆေး ကုတတ်ရတာလဲ" ဟု နားမလည်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

အားကိုး၍ ရပါ့မလားဟု သူမ စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

လီရှောင်းက "သူ့ဘာသာ လေ့လာထားတာလေ၊ သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက လူတွေကို ဆေးကုပေးရတာ ဝါသနာပါတာ။ အရင်က အိမ်နီးချင်းအိမ်က ဝက် ကလေးမွေးရခက်နေတာတောင် သူ ဆေးတစ်ခွက် တိုက်လိုက်တာနဲ့ မွေးလာတာပဲ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကျန်းရိုမှာ ဘာပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။

ဒါက သူ့ရဲ့ညီမလေးလေ၊ ဝက် မဟုတ်ဘူး။

လီရှောင်းက "ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လူတော့ သေအောင် မလုပ်ဖူးပါဘူး၊ စိတ်ချပါ" ဟု ထပ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

"..." တော်တော် စိတ်ချရတာပေါ့။

....

ညတွင် လီရှင်းကို စောင်နှစ်ထည် ပေးလိုက်သဖြင့် ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့မှာ စောင်တစ်ထည်တည်း အတူတူ ခြုံကြရတော့သည်။

ကလေးငယ်မှာလည်း မိဘနှစ်ပါးနှင့် ခွဲအိပ်ရသဖြင့် ကျင့်သားမရဘဲ၊ အိပ်ပျော်ပြီး မကြာမီမှာပင် ပြန်နိုးလာကာ ဂျီကျနေတော့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် လီရှောင်းသည် ကျန်းရို ဝတ်ထားသော သိုးမွှေးအင်္ကျီကို ယူ၍ သူမ၏ခေါင်းရင်းတွင် ထားပေးမှသာ ငြိမ်သက်စွာ ပြန်အိပ်သွားတော့သည်။

လီရှောင်း အိပ်ရာထဲသို့ ပြန်ဝင်လာသောအခါ ကျန်းရိုကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။

ကျန်းရိုမှာ မျက်နှာနီသွားကာ သူ့ကို တစ်ချက် တွန်းလိုက်ပြီး "ဘာလုပ်တာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီရှောင်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "အေးလို့ပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကျန်းရို: "..."

မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး လိမ်နေတာပဲ၊ သူ၏ကိုယ်မှာ မီးလုံးကြီးကဲ့သို့ ပူနေသည်ကို။ "ဒါဆိုလည်း ဖက်အိပ်စရာ မလိုပါဘူး" ဟု သူမက ဆိုသည်။

စေးကပ်နေတာပဲ။

လီရှောင်း: "မနေ့နေ့လည်ကလည်း ငါတို့ ဒီလိုပဲ ဖက်အိပ်ခဲ့တာပဲလေ၊ မင်းလည်း အိပ်ပျော်နေတာပဲ မဟုတ်လား"

ကျန်းရိုမှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူက ဖက်အိပ်ချင်နေသည်ကို သူမအတွက် စဉ်းစားပေးသကဲ့သို့ ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။

မနေနိုင်ဘဲ သူမက "မဖက်ဘဲ အိပ်လည်း ကျွန်မကတော့ အိပ်ပျော်တာပဲ" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မယုံဘူး။"

"..."

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၃၃)

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့သည် အပြင်သို့ထွက်ကာ လက်ထပ်စာချုပ် သွားရောက်ယူကြလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ဓာတ်ပုံရိုက်နေစဉ်တွင် လီရှင်းက ဘေးမှနေ၍ ကလေးကိုချီကာ ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်လေးမှာ ဘာကြောင့် သူမကိုပါ မခေါ်သွားသလဲဟု နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ ကျန်းရိုတို့ရှိရာဘက်သို့ လက်ကလေးလှမ်း၍ "အား... အား..." ဟု အော်ဟစ်နေရှာသည်။

ကျန်းရိုက သူမကို လက်ယမ်းပြကာ "ခဏလေးပါပဲ သမီးရဲ့" ဟု ချော့မော့လိုက်သည်။

ကလေးငယ်မှာ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် စူးစမ်းကြည့်နေသော်လည်း ထပ်မံ၍ အော်မနေတော့ဘဲ ဒေါ်လေး၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ နေလေသည်။

ဓာတ်ပုံရိုက်ချိန်တွင် လီရှောင်းက အပြင်ဘက်မှ ထူထဲသော ဂွမ်းအင်္ကျီကြီးကို ချွတ်လိုက်ကာ နှစ်သစ်ကူးစဉ်က ကျန်းရို ဝယ်ပေးထားသော အင်္ကျီပါးကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ လီရှောင်းက ထိုအင်္ကျီကို ထုတ်ဝတ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျန်းရို မထင်ထားသဖြင့် "ရှင် မအေးဘူးလား" ဟု မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်မိသည်။

အမျိုးသားကမူ "မအေးပါဘူး" ဟု တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေ၏။

ကျန်းရိုက သူ့ကို သံသယဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်သော်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ သူမကမူ အထဲတွင် အနက်ရောင် သိုးမွှေးအင်္ကျီကို ဝတ်ထားသည်။ မနေ့ညက လီရှောင်းက ထိုအင်္ကျီကိုယူ၍ ကလေးချော့ရာတွင် အသုံးပြုခဲ့သဖြင့် ယနေ့မနက် ဝတ်သည့်အခါတွင်မူ ရင်ဘတ်နား၌ ကလေး၏လက်သည်းရာကြောင့် အပေါက်ကလေး တစ်ပေါက် ဖြစ်နေလေသည်။ ထို့ကြောင့် အင်္ကျီကို ချွတ်ရန်မှာ အဆင်မပြေလှပေ။

ထို့ကြောင့် ကျန်းရိုမှာ ထူထဲသော ဂွမ်းအင်္ကျီကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဘေးနားရှိ အင်္ကျီပါးတစ်ထည်သာ ဝတ်ထားသော လီရှောင်းနှင့်အတူ ဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့ရသည်။ ဓာတ်ပုံရိုက်ပေးသော ရဲအရာရှိက သူတို့ကို နီးနီးကပ်ကပ်နေရန် ပြောသဖြင့် ကျန်းရိုက ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ်စောင်းကာ ပြုံးလိုက်သည်။ ကင်မရာမှ ရှပ်တာကို နှိပ်လိုက်သည့် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လီရှောင်းက ရုတ်တရက် လက်လှမ်းကာ သူမ၏ပခုံးကို ဖက်လိုက်လေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းလေးမှာ ထိုတစ်ခဏအတွင်း ပုံရိပ်အဖြစ် တည်မြဲသွားတော့သည်။

လက်ထပ်စာချုပ်ကို ရရှိသောအခါ ဓာတ်ပုံထဲမှ လူနှစ်ဦးမှာ မတူညီသော ရာသီဥတုနှစ်ခုတွင် ရောက်နေသကဲ့သို့ ကျန်းရို ခံစားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ဓာတ်ပုံမှာ အတော်လေးကြည့်ကောင်းလှ၏။ အထူးသဖြင့် လီရှောင်းပင်။ သူတို့နှစ်ဦး၏ မျက်နှာနှစ်ခုကို ယှဉ်ကြည့်လိုက်လျှင် မိမိကိုယ်ကိုယ် လမ်းဘေးမှ သာမန်လူတစ်ယောက်သဖွယ် ဖြစ်သွားသည်ဟု ကျန်းရို ခံစားမိသည်။

သူမ၏စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ဤရဲအရာရှိ၏ ဓာတ်ပုံရိုက်သည့်ပညာမှာ မတော်လှဟု ယူဆမိသည်။ ထို့ကြောင့် လီရှောင်းကို ဆွဲကာ အရင်တစ်ခေါက်က ဓာတ်ပုံဆိုင်သို့ သွား၍ ထပ်မံရိုက်ရန် ခေါ်လေသည်။ သူမက "စောစောက သမီးလေးလည်း မပါဘူးဆိုတော့ သူ စိတ်ကောက်နေလိမ့်မယ်" ဟု ခိုင်လုံသော အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးလိုက်သေးသည်။

လီရှောင်းကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ "ဒါဆိုလည်း သွားကြတာပေါ့"

သူသည် လက်ထပ်စာချုပ်ကို မနေနိုင်ဘဲ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ကြည့်ရှုနေပြီးမှ ဂရုတစိုက်ဖြင့် အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

ထို့ကြောင့် မိသားစုလေးဦးမှာ ဓာတ်ပုံဆိုင်သို့ ထပ်မံရောက်ရှိခဲ့ကြပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကလေးငယ်လေးကို မိခင်ဖြစ်သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ထည့်ထားသဖြင့် သူမမှာ ချိုသာစွာ ပြုံးနေလေသည်။ လီရှင်းက ကျန်းရို၏ဘေးတွင် ကပ်ထိုင်ကာ ပြုံးနေရှာသည်။

၁၉၉၉ ခုနှစ်တွင် မိသားစုလေးဦး၏ ပထမဆုံးသော မိသားစုစုံညီဓာတ်ပုံကို ရိုက်ကူးခဲ့ကြလေသည်။

....

နှစ်သစ်ကူး ရှစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် ကျိုးကျန့်၏မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပလေသည်။

ကျိုးကျန့်၏အိမ်တွင် သူတစ်ဦးတည်းသာရှိပြီး ဆွေမျိုးများနှင့်လည်း အဆက်အသွယ်ပြတ်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် လီရှောင်းက သွားရောက်ကူညီပေးရသဖြင့် ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင် အလုပ်ရှုပ်နေကာ ရှစ်ရက်မြောက်နေ့တွင်မူ အရိပ်ပင် မမြင်ရတော့ချေ။

ကံကောင်းသည်မှာ လီရှင်းက အိမ်တွင် ကျန်းရိုနှင့်အတူ ရှိနေပေးခြင်းပင်။ ကလေးမှာ ကြီးလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ လူလည်ကျလာကာ အိပ်ချိန်လည်း နည်းလာသည်။ သူမက မည်မျှပင် လိမ္မာပါစေ၊ နိုးနေချိန်တွင်မူ တစ်စုံတစ်ဦးက ဘေးမှနေ၍ အဖော်လုပ်ပေးရသည်။

ကျန်းရိုမှာ ယခုအခါ ၁၁ တန်း ပထမနှစ်ဝက် သင်ရိုးစာအုပ်များကို ဖတ်ရှုပြီးစီးသွားပြီဖြစ်သည်။ အချိန်မှာ အတော်လေး လိုအပ်နေသဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံ စာထဲတွင် အာရုံနစ်ဝင်နေချိန်၌ ကလေးကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေတတ်သည်။ ထိုသို့သောအချိန်မျိုးတွင် လီရှင်းက ပုခက်ကို အပြင်သို့ တွန်းထုတ်ကာ ကလေးနှင့်အတူ ဆော့ကစားပေးလေ့ရှိသည်။

သူမသည် ကလေးထိန်းရာတွင် အတွေ့အကြုံ ရှိလှသည်။ မွေးစားမိဘများအိမ်မှ မောင်လေးကို သူမကိုယ်တိုင် ထိန်းကျောင်းကြီးပြင်းခဲ့ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူမသည် အန်းအန်း၏ လက်ထဲသို့ သစ်သားတုံးလေးတစ်တုံး ထည့်ပေးကာ ကိုင်လိုက်၊ လွှတ်လိုက် လုပ်ခိုင်းရင်း အချိန်အတော်ကြာအောင် ဆော့ကစားပေးနိုင်သည်။

လီရှောင်းမှာ ကျန်းရို၏ စာကျက်နေသော အခြေအနေကို သိရှိထားသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သန်းခေါင်ယံ အိပ်ရာဝင်ပြီးမှ နေ့ခင်းက ကျက်ထားသော ကဗျာတစ်ပုဒ်ကို မေ့သွားလျှင်ပင် ပြန်ထကာ စာအုပ်လှန်ကြည့်တတ်သေးသည်။

သူသည် ဒီလောက်အထိ ကြိုးစားအားထုတ်သူမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။ သူနှင့် ကျိုးကျန့်တို့မှာ အတူတူ ကြီးပြင်းလာကြသူများ ဖြစ်သော်လည်း ကျိုးကျန့်နှင့် ကျူးချန်တို့မှာ ကျောင်းစာကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်သူများ ဖြစ်ကြသည်။ သူနှင့် ကျင်းတာ့ယိုမှာမူ စာလုပ်ကြသော်လည်း အတန်းထဲတွင်သာ အပြီးလုပ်ခဲ့ကြပြီး ကျောင်းဆင်းလျှင်မူ လျှောက်လည်ကြသူများဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရှစ်ရက်မြောက်နေ့သို့ ရောက်သောအခါ သူက ကျိုးကျန့်ကို ကြိုတင်၍ အသိပေးထားလိုက်သည်။ ကျန်းရိုမှာ အိမ်တွင် စာလုပ်နေရမည်ဖြစ်သဖြင့် ညနေပိုင်း ထမင်းစားချိန်ကျမှသာ လာလိမ့်မယ်လို့ ဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျိုးကျန့်သည် ကျန်းရိုကို အလွန်လေးစားသူဖြစ်သည်။ နေ့လည်ခင်းအချိန်တွင် သူ့ယောက်ဖဖြစ်သူ၏ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကျိုးဟုန်နှင့်အတူ လီရှောင်းတို့အိမ်သို့ ဟင်းများ သွားရောက်ပို့ဆောင်ခိုင်းလိုက်သည်။ ကျန်းရိုအား ထမင်းချက်ရန် မလိုတော့ဘဲ စာသာအေးဆေးလုပ်ရန် စီစဉ်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။

ယနေ့ မင်္ဂလာပွဲအတွက် ကျိုးကျန့်က ရွာထဲမှ နာမည်ကြီးစားဖိုမှူးတစ်ဦးကို အထူးဖိတ်ကြားထားသည်။ ထိုစားဖိုမှူးမှာ သူ့ယောက်ဖက မိတ်ဆက်ပေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး လက်ရာမှာ ကျူးချန်၏ဦးလေးထက်ပင် မနိမ့်ကျလှပေ။

ဝိုင်း ကိုးဝိုင်း ပြင်ဆင်ထားကာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ အိမ်နီးချင်းများနှင့် အရင်က ညီအစ်ကိုများကို ဖိတ်ကြားထားသည်။ ခြံထဲတွင် နေရာမဆံ့သဖြင့် စားပွဲများကို တံခါးဝအထိ တိုးချဲ့ခင်းကျင်းထားကာ စည်ကားသိုက်မြိုက်စွာ ကျင်းပလေသည်။ ဝမ်ယန့်၏ ပထမအိမ်ထောင်ထက်ပင် ပို၍ စည်ကားနေတော့သည်။

ဝမ်ယန့်၏မိဘများမှာလည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဂုဏ်တက်နေကြသည်။ အရင်က မည်မျှ အရှက်ရခဲ့သည်ဖြစ်စေ၊ ယခုတွင်မူ အလွန်ပင် မျက်နှာပွင့်နေကြတော့သည်။ ဝမ်ယန့်၏ အစ်ကိုနှင့် မရီးဖြစ်သူမှာလည်း အပျော်ဆုံးလူများ ဖြစ်နေကြကာ မနက်ကတည်းက ဟိုဟိုဒီဒီ ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးနေကြသဖြင့် ထမင်းပင် မစားရသေးချေ။

ညနေ ၄ နာရီတွင် ကျန်းရိုသည် ကလေးကိုချီကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ လီရှင်းကမူ မလိုက်လိုပေ။ သူမ၏ ယခုပုံစံမှာ မလှပသေးဟု ယူဆနေသလို၊ ခဲအို၏သူငယ်ချင်းများကိုလည်း တစ်ဦးမျှ မသိသဖြင့် သွားရသည်မှာ အနေရခက်လိမ့်မယ်လို့ တွေးတောနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုကလည်း အတင်းမတိုက်တွန်းတော့ပေ။ ဟင်းချက်စရာများကို မီးဖိုချောင်တွင် ထုတ်ထားပေးကာ အချိန်တန်လျှင် ချက်စားရန်နှင့် တံခါး၊ ပြတင်းပေါက်များကို သေချာပိတ်ထားရန် မှာကြားခဲ့သည်။

သူမသည် ကလေးကိုချီကာ တစ်ဦးတည်း ထွက်လာခဲ့လေသည်။

.......

ကျိုးကျန့်တို့အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျိုးကျန့်မှာ ရွာထဲသို့ သတို့သမီး သွားကြိုနေသဖြင့် လီရှောင်းကသာ အိမ်တွင် ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံနေသည်။

ကျန်းရိုကိုမြင်သည်နှင့် သူက အမြန်လျှောက်လာကာ သူမ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်ကို လွှဲယူလိုက်သည်။ ကလေးငယ်မှာ ဖခင်ဖြစ်သူကို တစ်နေ့လုံး မမြင်ရသဖြင့် အချီခံရသည်နှင့် သူ့လည်ပင်းကို အားကိုးတကြီး ဖက်တွယ်ကာ ခေါင်းတင်ထားလေသည်။ အလွန်ပင် လိမ္မာယဉ်ကျေးသော သမီးလေးပင်။

လီရှောင်း၏ မျက်ဝန်းများ နူးညံ့သွားကာ ကလေး၏ကျောကို အသာအယာပုတ်ပေးလိုက်ပြီး ကျန်းရိုကို "ဒီမှာ ခဏစောင့်နေဦး၊ မင်းအတွက် စားစရာ တစ်ခုခု သွားယူပေးမယ်"

သူသည် ကလေးကိုချီကာ မီးဖိုချောင်သို့ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားလေသည်။ ကျန်းရိုမှာ နားမထောင်ဘဲ သူ့နောက်မှ လိုက်သွားကာ "ဝမ်ယန့်တို့ အိမ်က ဒီနဲ့ဝေးလား" ဟု စပ်စုမေးမြန်းလိုက်သည်။

လီရှောင်းက သူမ လိုက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ရှေ့မှနေ၍ လမ်းဖယ်ပေးရင်း "နည်းနည်းဝေးတယ်၊ တောင်အောက်လမ်းက သွားရတာ ခက်တယ်လေ၊ ကားဝင်လို့ မရတော့ ခြေကျင်လျှောက်ရတဲ့ လမ်းပိုင်းလည်း ရှိသေးတယ်။ ၅ နာရီ၊ ၆ နာရီလောက်မှ ပြန်ရောက်မယ် ထင်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်ကာ အနည်းငယ် နောက်ကျမည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

မီးဖိုချောင်တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ လီရှောင်းက သူမကို အပြင်တွင် စောင့်ခိုင်းထားသည်။ ကျန်းရို မီးဖိုချောင်ထဲသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ အထဲတွင် အလွန်ကျဉ်းမြောင်းကာ စားပွဲများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး စားပွဲပေါ်တွင်လည်း ဟင်းပွဲများ တင်ထားသည်။ မီးဖိုရှေ့တွင် လူသုံးဦး အလုပ်ရှုပ်နေကြကာ တစ်ဦးက ဟင်းချက်နေပြီး နှစ်ဦးကမူ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ လှီးဖြတ်နေကြသည်။

လီရှောင်းသည် ကလေးကိုချီကာ အထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ဟင်းပွဲတစ်ခုထဲမှ အသားလုံးကြော်များကို နှိုက်ယူလာရုံမက အခြားပန်းကန်ထဲမှ ကြက်ပေါင်ကြီး နှစ်ချောင်းကိုပါ ယူလာလေသည်။

ကျန်းရို ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မျက်နှာပူသွားကာ သူ ထွက်လာသည်နှင့် "ဒီလိုလုပ်တာ မကောင်းဘူးလေ၊ ပြန်ထားလိုက်ပါ၊ ကျွန်မ မဗိုက်ဆာပါဘူး" ဟု တားမြစ်လိုက်သည်။ တကယ်တော့ သူမ အနည်းငယ် ဗိုက်ဆာနေပြီဖြစ်သည်။ တစ်ညနေလုံး ဘာမှမစားရသေးဘဲ ညစာ ကောင်းကောင်းစားရန်သာ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

လီရှောင်းက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် "ရပါတယ်၊ အသားလုံးတွေ အများကြီး ရှိသေးတာပဲ၊ ပန်းကန်ထဲမှာ နည်းနည်းလျော့သွားတာ ဘယ်သူမှ သိမှာမဟုတ်ဘူး"

သူသည် ကျန်းရိုကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ ခေါ်သွားကာ ပန်းကန်ကို ကမ်းပေးလိုက်ပြီး "စားလိုက်ပါ၊ အသားလုံးတွေက အရမ်းစားကောင်းတယ်" ဟု တိုက်တွန်းလေသည်။

ကျန်းရိုက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်နှာလေးနီမြန်းလျက် အသားလုံးများကို ယူစားလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် စားကောင်းလှ၏။ အထဲတွင် အသားနှင့် ကြာစွယ်များ ပါဝင်ကာ မွှေးကြိုင်ပြီး အရသာရှိလှသဖြင့် သူမ မနေနိုင်ဘဲ နှစ်လုံး၊ သုံးလုံး ဆက်တိုက် စားမိသွားသည်။

လီရှောင်းက သူမ ဗိုက်ဆာနေသည့် ပုံစံကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် "ကြက်ပေါင်ကိုလည်း စားဦးလေ"

ကျန်းရိုလည်း လိမ္မာစွာဖြင့် ကြက်ပေါင်ကို ကိုက်စားလိုက်သည်။ တစ်ကိုက် ကိုက်ပြီးမှ သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူက ပြုံးစိစိဖြင့် သူမကို ကြည့်နေသည်ကို တွေ့သဖြင့် အနည်းငယ် ရှက်သွားကာ ကြက်ပေါင်ကို ပါးစပ်ဖြင့် ကိုက်ထားရင်း အခြားတစ်ချောင်းကို ယူကာ သူ့နှုတ်ခမ်းနားသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ရှင်လည်း စားလေ" ဟု သံမသဲကွဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်းက ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ ပါးစပ်ဖြင့် တစ်ကိုက် ကိုက်ယူလိုက်ပြီးမှ လက်ဖြင့် ယူစားလေသည်။

သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်မှာလည်း လိုက်၍ ပါးစပ်လေး ဟနေရှာသည်။ သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်တွင် သွားရည်များပင် ကျနေပြီဖြစ်သည်။ မိမိအတွက် မပါသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက လီရှောင်း၏လက်ထဲမှ ကြက်ပေါင်ကို လှမ်းလုတော့သည်။

လီရှောင်းက ခေါင်းလွှဲ၍ ရှောင်လိုက်ကာ နှစ်ကိုက်၊ သုံးကိုက်နှင့် ကြက်ပေါင်ကို အမြန်စားပစ်လိုက်ပြီး အရိုးကို နံရံထောင့်သို့ လှမ်းပစ်လိုက်သည်။

စားပြီးနောက်တွင်မူ ကလေး၏ရင်ဘတ်မှ ပုဝါဖြင့် လက်ကို သုတ်လိုက်ရာ လက်ရာကြီး နှစ်ခု ထင်ကျန်သွားတော့သည်။

ကလေးငယ်မှာ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူမ၏ရင်ဘတ်မှ ပုဝါကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူက သူမ၏အလိုကို နားမလည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ကျန်းရို၏လက်ထဲမှ ပန်းကန်ကို လက်လှမ်း၍ "အား... အား..." ဟု အော်ဟစ်တော့သည်။

ပါးစပ်လေး ဟလိုက်သည်နှင့် သွားရည်များ စီးကျလာပြန်ရာ အလွန်ပင် စားချင်နေရှာသည်။

ထိုပုံစံမှာ ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းကို ရယ်မောစေတော့သည်။

လီရှောင်းက ပန်းကန်ထဲမှ စားစရာတစ်ခုခုကို ယူလိုက်သည့်အဟန်ဖြင့် သူမ၏ပါးစပ်နားသို့ ကပ်ပေးကာ "စားတော့လေ" ဟု ပြုံးလျက် ဆိုသည်။

ကလေးငယ်မှာ ဘာမှမသိဘဲ တကယ်ပင် ပါးစပ်ဟ၍ ကိုက်လိုက်ပြီးနောက် လီရှောင်းကို ချိုသာစွာ ပြုံးပြကာ သူ့လက်ကို ဆွဲယူ၍ ထပ်တောင်းနေပြန်သည်။

လီရှောင်းကလည်း ပြုံးလျက် ဆက်လက် ကျွေးနေပြန်သည်။ ဘေးနားမှ ကျန်းရိုမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ဗိုက်နှိပ်၍ ရယ်မောနေမိတော့သည်။ လီရှောင်းမှာ အလွန်ပင် ယုတ်မာသည်ဟု သူမ ထင်မိသည်။

ကျန်းရို စားပြီးသောအခါ လီရှောင်းက သူမအား အိမ်ထဲရှိ ကျိုးကျန့်မိခင် ထိုင်နေသော စားပွဲတွင် နေရာချပေးကာ သူကမူ အလုပ်သွားကူလေသည်။

ကျိုးကျန့်မိခင်မှာ လူများနှင့် စကားပြောနေရင်း ကျန်းရို ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်ရန် ခေါ်လေသည်။

...

၅ နာရီ ၅၀ မိနစ်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် မိုးချုပ်ချိန်တွင်မှ ကျိုးကျန့်တို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ လူရောက်သည်နှင့် မင်္ဂလာပွဲ စတင်စားသောက်ကြတော့သည်။ ကျိုးကျန့်နှင့် သတို့သမီးကို လူများက ဝိုင်းဝန်း၍ အခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားကြကာ ခဏအကြာတွင်မှ ထွက်လာ၍ အရက်လိုက်တိုက်ကြသည်။

အပြင်ဘက်တွင်မူ စတင် စားသောက်နေကြပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုမှာ ကလေးကို ချီထားရသဖြင့် ကလေး စားချင်စိတ်ပေါက်မည်စိုး၍ ဟင်းနှိုက်တိုင်း သူမ၏လက်ဖြင့် ကလေး၏မျက်လုံးကို အသာအယာ အုပ်ပေးထားပြီးမှ ဟင်းကို ပါးစပ်ထဲသို့ အမြန်ထည့်ရသည်။

အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက်တွင်မူ ကလေးငယ်မှာ တစ်ခုခုမှားနေသည်ကို ရိပ်မိသွားပုံရသည်။ သူမ၏အမြင်အာရုံကို ပိတ်ပင်ထားချိန်တွင် လက်ကလေးဖြင့် ဖယ်ရှားကာ ကျန်းရိုကို လှည့်ကြည့်တော့သည်။

ကျန်းရိုမှာ ကလေး၏အကြည့်နှင့် ဆုံသောအခါ ပါးစပ်ကို မလှုပ်ဘဲ ငြိမ်နေလိုက်သည်။ ကလေးငယ် မျက်နှာပြန်လွှဲမှသာ တိတ်တဆိတ် ဝါးစားရတော့သည်။ ဘေးနားမှ ကျိုးကျန့်မိခင်က ထိုပုံစံကို ကြည့်ကာ ရယ်မောနေမိသည်။ ယခုခေတ် လူငယ်များ ကလေးထိန်းပုံမှာ ဆော့ကစားနေသကဲ့သို့ပင်ဟု သူမ တွေးတောမိခြင်းဖြစ်သည်။

....

ည ၈ နာရီအထိ စားသောက်ကြပြီးမှ ပြီးဆုံးသွားသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မှောင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ခြံထဲတွင် မီးသီးများ ထွန်းညှိထားသဖြင့် လင်းထိန်နေဆဲဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုမှာ ဗိုက်ဝသည်နှင့် ပြန်ရန် ပြင်သည်။ ကလေးငယ်မှာ သူမ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေလေပြီ။ လီရှောင်းက ခဏအားလပ်ချိန်တွင် သူမအနားသို့ ရောက်လာကာ ကျန်းရို၏ဘေးတွင် ထိုင်ခုံတစ်ခုယူ၍ ထိုင်လိုက်သည်။ သူမ၏တူကို ယူ၍ ဟင်းအချို့ကို အမြန် နှိုက်စားလေသည်။ ကျန်းရိုက သူ အလွန်ဗိုက်ဆာနေသည်ကိုမြင်သဖြင့် ဟင်းရည်တစ်ပန်းကန် ခပ်ပေးလိုက်သည်။

လီရှောင်းက အိပ်ပျော်နေသော အန်းအန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အသံကို နှိမ့်၍ "မင်း အရင်ပြန်နှင့်လိုက်ပါ၊ ငါ အဖော်တစ်ယောက် ရှာပေးမယ်။ ငါကတော့ နည်းနည်း နောက်ကျဦးမယ်၊ ငါ့ကို မစောင့်နဲ့တော့၊ တံခါးပဲ ဖွင့်ထားပေးပါ"

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ကောင်းပါပြီ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမသည် ငုံ့ကြည့်လိုက်ကာ ကလေး၏ အင်္ကျီလည်ပင်းကို သေချာပြန်ပြင်ပေးလိုက်သည်။

လီရှောင်းသည် ဟင်းရည်ကို တစ်ကျိုက်တည်းနှင့် ကုန်အောင် သောက်လိုက်ပြီးမှ ထရပ်ကာ သွားရန် ပြင်သည်။ မသွားမီ ကလေး၏ပါးပြင်လေးကို ကိုင်ချင်သဖြင့် လက်လှမ်းလိုက်သော်လည်း ကျန်းရိုက အမြန်ပင် ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။

သူမက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ "မစနဲ့ဦး" ဟု ဟန့်လိုက်သည်။ ခက်ခက်ခဲခဲ အိပ်ပျော်သွားချိန်တွင် နိုးလာလျှင် ပြဿနာ တက်ပေလိမ့်မည်။ တစ်ညလုံး သူများစားနေသည်ကို ကြည့်နေရသဖြင့် အတော်လေး စားချင်နေရှာကာ အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် ပါးစပ်ကလေး လှုပ်နေသေးသည်။

လီရှောင်းက ပြုံးလျက် ထွက်သွားလေသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် ကလေးပါလာသော အဒေါ်ကြီး နှစ်ဦးကို ခေါ်လာပေးသည်။ ထိုသူတို့မှာ ကျန်းရိုနှင့် လမ်းတူသဖြင့် အတူတူ ပြန်ခိုင်းလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုသည် ကျိုးကျန့်မိခင်ကို နှုတ်ဆက်ကာ ကလေးကိုချီ၍ ပြန်လာခဲ့သည်။ လီရှောင်းက တံခါးဝအထိ လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးကာ ကျန်းရို ဝေးသွားသည်အထိ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

ကျန်းရိုနှင့်အတူ ပါလာသော အဒေါ်ကြီး နှစ်ဦးမှာလည်း လီရှောင်းကို သိကြသဖြင့် "လီရှောင်းက ဒီလောက်တောင် မိန်းမကို ချစ်တတ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး" ဟု ဆိုကာ ရယ်မောကြသည်။

"ဟုတ်ပ၊ ငယ်ငယ်တုန်းက ငါ့သမီး ဟွေဟွေက သူတို့နဲ့ အတူဆော့ချင်လို့ လိုက်တိုင်း သူတို့က ပစ်ထားခဲ့ကြတာလေ၊ မိန်းကလေးတွေက စကားများတယ်၊ ငိုတတ်တယ်၊ ရွံစရာကောင်းတယ် ဆိုပြီးတော့လေ။ တစ်ခါက ငါ လီရှောင်းကို မေးဖူးတယ်၊ မင်း ကြီးလာရင် မိန်းမ မယူဘူးလားလို့။ သူက အသုံးမကျတဲ့လူတွေမှ မိန်းမယူတာလို့ ပြန်ပြောခဲ့တာလေ"

အဒေါ်ကြီး နှစ်ဦးမှာ လီရှောင်း၏ အရင်က အကြောင်းများကို ပြောပြရင်း တဟားဟား ရယ်မောနေကြတော့သည်။ ကျန်းရိုမှာလည်း လီရှောင်းတွင် ဤသို့သော အတိတ်မျိုး ရှိခဲ့သည်ကို သိရသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ လိုက်လံ ရယ်မောမိတော့သည်။ လီရှောင်းတစ်ယောက် မိမိပြောခဲ့သော စကားများကို မိမိကိုယ်တိုင် ပြန်လည် ရိုက်ခတ်ခံနေရခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

.....

ကျိုးကျန့် လက်ထပ်ပြီး တတိယမြောက်နေ့တွင် လီရှောင်းနှင့် သူသည် ဝက်အူချောင်းလုပ်ငန်းကို ပြန်လည် စတင်ကြပြန်သည်။ လီရှောင်းသည် လပြည့်ကျော်မှသာ ထွက်ခွာရန် စီစဉ်ထားသဖြင့် အိမ်တွင် ရှိနေစဉ်အတွင်း တစ်ရက်ရလျှင် တစ်ရက် ပိုက်ဆံ ပိုရှာရန် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုကမူ သူ့အား အိမ်တွင် နားနားနေနေ နေစေချင်သော်လည်း လီရှောင်းက နားမထောင်ပေ။

နှစ်ရက်အကြာတွင် ဆိုင်နေရာ၌ ပြဿနာ တက်လေတော့သည်။ နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် မြို့ထဲရှိ ဈေးများတွင် ဝက်အူချောင်း ရောင်းသူများ ပိုမို များပြားလာသည်။ တစ်ဆိုင်မှာမူ အဆိုးဆုံးဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မနှစ်က ဆိုင်နေရာကို လုယူထားရုံမက ဆိုင်အမည်ကိုလည်း သူတို့နှင့် တစ်ပုံစံတည်း ပေးထားကာ ရောင်းချသည့် အမျိုးအမည်များမှာလည်း တူညီနေသည်။

အရင်ရက်များက သူတို့ မလာနိုင်သေးမီ ဖောက်သည်ဟောင်းများက ထိုဆိုင်ကို သူတို့နှင့် ဘယ်လိုပတ်သက်သလဲဟု မေးမြန်းရာ၊ တစ်အိမ်တည်းကဖြစ်ကြောင်း လိမ်လည်ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ လီရှောင်းနှင့် ကျိုးကျန့်တို့မှာ အစပိုင်းတွင် ပြဿနာမရှာလိုသဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင်သာ ဆိုင်ခင်းလိုက်ကြသည်။ လီရှောင်း၏မျက်နှာမှာ အကောင်းဆုံး သက်သေပင် ဖြစ်သည်။ သူ့ကို မြင်ဖူးသူတိုင်းက မေ့ရန် ခက်ခဲလှသည် မဟုတ်လား။

ဖောက်သည်ဟောင်းများ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြကာ၊ လီရှောင်းတို့၏ ဟင်းများက ပို၍ အရသာရှိကြောင်း ပြောဆိုကြသည်။ ဝက်အူချောင်းများမှာ အနံ့ရှိသော်လည်း အရသာမှာ ထူးခြားလှသဖြင့် လက်ခံနိုင်ကြသော်လည်း၊ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ဆိုင်အသစ်မှာမူ သေချာ မဆေးကြောထားသကဲ့သို့ အနံ့ဆိုးများ ထွက်နေသဖြင့် စားရသည်မှာ ပျို့အန်ချင်စရာ ကောင်းလှသည်ဟု ဆိုကြသည်။

ကျိုးကျန့်မှာ စကားပြောကောင်းသူဖြစ်သဖြင့် ဤသည်မှာ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း၊ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဆေးကြောထားသဖြင့် သန့်ရှင်းမှုမှာ စိတ်ချရကြောင်း လိုက်လံ ရှင်းပြလေသည်။

လီရှောင်းနှင့် ကျိုးကျန့်တို့က ပြဿနာမရှာသော်လည်း တစ်ဖက်ဆိုင်ကမူ သူတို့၏ အရောင်းအဝယ်ကို ထိခိုက်လာသဖြင့် မကြည့်နိုင်တော့ပေ။ ညနေပိုင်း အရောင်းအဝယ် ပြီးဆုံးခါနီးတွင် လူ ခုနစ်ဦး၊ ရှစ်ဦးခန့်ကို ခေါ်ဆောင်လာကာ လီရှောင်းတို့၏ ဆိုင်ကို ဝိုင်းဝန်း ဖျက်ဆီးပစ်ကြလေသည်။

လီရှောင်းက လက်ပါရန် ပြင်သော်လည်း ကျိုးကျန့်က တားမြစ်လိုက်သည်။ "ငါတို့က နှစ်ယောက်တည်းလေ၊ ပြီးတော့ အစ်ကို့ရဲ့ ညာဘက်ခြေထောက်ကလည်း ကောင်းကောင်း မသက်သာသေးဘူး။ အနာတရဖြစ်သွားရင် မရီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု ဖျောင်းဖျလေသည်။

ထိုစကားကြောင့် လီရှောင်း ရပ်တန့်သွားသော်လည်း လက်သီးကိုမူ တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။

ကျိုးကျန့်လည်း ဒေါသထွက်လှသည်။ မိမိ၏ ဆိုင်ကလေး ဖျက်ဆီးခံရသည်ကို ဒီအတိုင်း ရပ်ကြည့်နေရသဖြင့် မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ပျက်ယွင်းနေသည်။ ဤသည်မှာ မြို့ထဲတွင် ဖြစ်နေ၍သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ခရိုင်မြို့တွင်သာဆိုလျှင် သူ လုံးဝ သည်းခံမည် မဟုတ်ပေ။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သူတို့ ဤသို့သော အနိုင်ကျင့်မှုကို မခံခဲ့ဖူးချေ။

ဆိုင်နှင့် သုံးဘီးဆိုင်ကယ်မှာ တစ်ဆက်တည်းဖြစ်သဖြင့် ဆိုင်ဖျက်ဆီးခံရချိန်တွင် သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ပါ ပျက်စီးသွားရသည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်ဦးသား ပျက်စီးနေသော သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ကို တွန်း၍ ပြန်လာခဲ့ကြရသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် နှစ်နာရီခန့် မောင်းရသော လမ်းကို တွန်းလာခဲ့ကြရသဖြင့် ခရိုင်မြို့သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မိုးချုပ်သွားလေပြီ။

.....

ကျန်းရိုမှာ အိမ်တွင် စောင့်နေရင်း လူပြန်မလာသဖြင့် စာပင် ဖတ်၍ မရတော့ပေ။ မိုးချုပ်သွားသဖြင့် တစ်စုံတစ်ဦးကို လွှတ်၍ သွားကြည့်ခိုင်းရန်ပင် စဉ်းစားနေမိသည်။

ယခုအခါ လူနှစ်ဦး ဖရိုဖရဲဖြင့် ကားတွန်းလာသည်ကို မြင်ရသောအခါမှ စိတ်အေးသွားရပြီး ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘဲ ထမင်းစားရန်သာ အမြန် ခေါ်ယူလိုက်သည်။

ကျိုးကျန့်ကမူ မစားတော့ဘဲ ဝမ်ယန့် စိတ်ပူနေမည်စိုးသဖြင့် နှုတ်ဆက်ကာ အိမ်သို့ အမြန် ပြန်သွားလေသည်။

တစ်ညနေလုံး လမ်းလျှောက်လာခဲ့ရသဖြင့် လီရှောင်းမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ချွေးများ ရွှဲနေကာ ညာဘက်ခြေထောက်မှာလည်း မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေရှာသည်။ ရေချိုးခန်းတွင် မျက်နှာသစ်ပြီးမှ ဧည့်ခန်းရှိ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်၍ ထမင်းစားလေသည်။ တူကို ကိုင်ထားသော သူ့လက်မှာပင် တုန်ယင်နေတော့သည်။

ကျန်းရိုက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မီးဖိုချောင်သို့ သွား၍ ဇွန်းတစ်ချောင်း ယူလာပေးလိုက်သည်။ လီရှောင်းက တိတ်ဆိတ်စွာပင် ယူလိုက်၏။

စားပြီးနောက် လီရှောင်းသည် ကိရိယာများကို ယူ၍ ခြံထဲတွင် ကားပြင်နေလေသည်။ ကျန်းရိုက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လီရှင်းနှင့်အတူ ကလေးကို ရေချိုးပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လီရှင်း ချိုးကာ နောက်ဆုံးမှ ကျန်းရို ချိုးလေသည်။

ကျန်းရို သန့်စင်ပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာစဉ် လီရှောင်းမှာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဓာတ်မီးကို ကိုင်ကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ကို အာရုံစိုက် ပြင်ဆင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းရိုက ကလေးကို ကုတင်အထဲဘက်တွင် ထား၍ ဆော့ခိုင်းကာ သူမကမူ အပြင်ဘက်တွင် ထိုင်၍ စာဖတ်နေသည်။ ကလေးငယ်မှာ ယခုအခါ မှောက်တတ်ရန် သင်ယူနေပြီ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က ကျန်းရိုက သူမကို အကြိမ်ကြိမ် ပြသခဲ့ဖူးရာ ကလေးငယ်မှာ မှတ်သားထားဟန်ဖြင့် မိမိဘာသာ အားစိုက်၍ မှောက်ရန် ကြိုးစားနေရှာသည်။ နှစ်ကြိမ်ခန့်ပင် အောင်မြင်သွားကာ တဟင်းဟင်းနှင့် အားထုတ်နေတော့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အားကို မှားသုံးမိသဖြင့် တင်ပါးလေးမှာ အပေါ်သို့ ထောင်တက်နေတတ်သေးသည်။

လီရှောင်း အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်လာချိန်တွင် ကလေးငယ်မှာ ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် အိပ်ပျော်နေလေပြီ။ သူက ကလေးကို ပုခက်ထဲသို့ ချီထည့်ပေးလိုက်ကာ ကျန်းရို မလှုပ်သည်ကို မြင်သောအခါ အထဲဘက်တွင် ဝင်၍ အိပ်လေသည်။

ကျန်းရိုလည်း အချိန်နောက်ကျနေပြီဖြစ်သဖြင့် စာအုပ်ကို ချလိုက်သည်။ မီးပိတ်လိုက်သည်နှင့် အခန်းလေးမှာ မှောင်မည်းသွားတော့သည်။ သူမ လဲလျောင်းလိုက်သည်နှင့် ဘေးမှ အမျိုးသားက တိုးကပ်လာကာ သူမကို ဖက်ထားလေသည်။ ကျန်းရိုမှာ ခဏလောက် တောင့်တင်းသွားပြီးမှ ကျင့်သားရစွာဖြင့် လျှော့ချလိုက်ကာ နေ့ခင်းက ဘာဖြစ်ခဲ့သလဲဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီရှောင်းက အစပိုင်းတွင် လိမ်လည်ရန် ကြိုးစားသေးသည်။ "သုံးဘီးဆိုင်ကယ်က လမ်းမှာ ပျက်သွားလို့ပါ"

ကျန်းရိုမှာ မိုက်အသည် မဟုတ်ရာ "သုံးဘီးဆိုင်ကယ်က အဲ့ဒီလောက်အထိ ပျက်စီးသွားတာလား၊ လမ်းမှာ တိုက်ခံရတာလား" ဟု တိုက်ရိုက် မေးလိုက်သည်။ လီရှောင်းက စကားမပြောဘဲ နေလေသည်။

ကျန်းရိုက သူ့ကို တစ်ချက် တွန်းလိုက်ကာ "အမှန်အတိုင်း ပြောစမ်းပါ" ဟု ငေါက်လိုက်သည်။

မတတ်သာသဖြင့် လီရှောင်းက ဈေးတွင် ဆိုင်ဖျက်ဆီးခံရသည့် အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။ လီရှောင်းက ပြန်လည် လက်မပါခဲ့သည်ကို ကြားသောအခါ ကျန်းရို စိတ်အေးသွားကာ "ရှင် လုပ်တာ မှန်ပါတယ်၊ အဲ့ဒီလို လူမျိုးတွေနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ရန်ဖြစ်စရာ မလိုဘူးလေ။ သူတို့က ဒီလောက်အထိ ရဲတင်းနေတာကတော့ တစ်ခုခုကို အားကိုးနေလို့ ဒါမှမဟုတ် လူစုလူဝေးနဲ့ အနိုင်ကျင့်နေကျမို့ ဖြစ်မှာပေါ့" ဟု ချီးမွမ်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် "ဒီရက်ပိုင်း အိမ်မှာပဲ နားပါဦး၊ အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်တာပေါ့။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ သူတို့ ရောင်းတဲ့ ဟင်းတွေက အရသာမရှိဘူးဆိုတော့ ရှင်တို့ မရှိရင်တောင် သူတို့ ကြာကြာ ခံမှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဖျောင်းဖျလေသည်။

လီရှောင်းက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ သူမ၏ကျောကို အသာအယာ ပုတ်ပေးကာ "အိပ်တော့" ဟုသာ ဆိုသည်။ ကျန်းရိုက သူ နားထောင်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ စိတ်အေးလက်အေးဖြင့် အိပ်ပျော်သွားတော့သည်။

...

သို့သော် နောက်တစ်နေ့ မိုးမလင်းမီမှာပင် လီရှောင်း ထရပ်လေသည်။ ကျန်းရိုက သူ့မျက်နှာအမူအရာ မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ဆွဲထားလိုက်သည်။ "ရှင် ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ"

လီရှောင်းက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "မင်း ဆက်အိပ်ပါ၊ ငါ အပြင် ခနသွားမလို့" ဟု ဆိုကာ ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်ဖိချလိုက်သည်။ ကျန်းရိုက လက်မလွှတ်ဘဲ "ရှင် ဘယ်သွားမလို့လဲ" ဟု သံသယဖြင့် မေးမြန်းပြန်သည်။

ဆိုင်လည်း ပျက်သွားပြီဖြစ်ရာ အပြင်ကို ဘာသွားလုပ်မှာလဲ။

ထို့နောက် သူမ တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားကာ "မနေ့က ကိစ္စကြောင့်လား။ မသွားရဘူးနော်၊ အိမ်မှာ နားမယ်လို့ ကတိပေးထားတယ် မဟုတ်လား။ မနေ့က လမ်းအများကြီး လျှောက်ထားတာ၊ ရှင့်ရဲ့ ညာဘက်ခြေထောက်ကို မလိုချင်တော့ဘူးလား" ဟု တားမြစ်လေသည်။

လီရှောင်းမှာ ကျန်းရိုက သူ့ကို ဒီလောက်အထိ သိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ သူ ဘာမှမပြောရသေးမီမှာပင် သူမက အကုန် ခန့်မှန်းမိနေတော့သည်။ သို့သော် သူက နားမထောင်ဘဲ "မနေ့ညက ငါ မင်းကို ကတိမပေးခဲ့ပါဘူး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဤသို့ ခေါင်းပေါ်တက်၍ အနိုင်ကျင့်ခံရသည်ကို သူ ဘယ်လိုလုပ် သည်းခံနိုင်မှာလဲ။ မနေ့က သူ ပြန်မချခဲ့ခြင်းမှာ မိမိဘက်မှ အရှုံးပေါ်မည်ကို သိသောကြောင့် သည်းခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့မှ မသွားလျှင်မူ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်ရွံ့သူ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

သူမ စိတ်ပူမည်စိုးသဖြင့် "စိတ်မပူနဲ့၊ ငါ့မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်" ဟု ထပ်ပြောကာ ကုတင်ခြေရင်းမှ ခုန်ဆင်းသွားတော့သည်။

ကျန်းရိုက စိတ်တိုတိုဖြင့် ထထိုင်ကာ "လီရှောင်း..." ဟု လှမ်းအော်သော်လည်း၊ လူကတော့ တံခါးဖွင့်၍ ထွက်သွားလေပြီ။

ကျန်းရိုက စိတ်တိုတိုဖြင့် သူအိပ်သော ခေါင်းအုံးကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ဤလူ ပြဿနာ တက်တော့မည်မှာ သေချာလှ၏။

...

ထင်ထားသည့်အတိုင်းပင် နေ့လည်ခင်းအချိန်တွင် ဝမ်ယန့်သည် ကျိုးဟုန်ကိုခေါ်၍ စိုးရိမ်တကြီး ရောက်လာကာ ကျိုးကျန့်နှင့် လီရှောင်းတို့မှာ မြို့ထဲတွင် လူစုလူဝေးဖြင့် ရန်ဖြစ်ကြသဖြင့် ယခုအခါ ဖမ်းဆီးခံထားရကြောင်း ပြောပြလာလေသည်။

ဝမ်ယန့်မှာ အရင်က ကျိုးကျန့်နောက်သို့ ခဏခဏလိုက်လေ့ရှိသဖြင့် ကျိုးကျန့်၏ ညီအစ်ကိုများမှာ သူမကို သိကြရာ၊ သူမထံသို့ တိုက်ရိုက် လာရောက် အသိပေးကြခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုကိုမူ လီရှောင်းက ကျိုးကျန့်တို့မှအပ ဘယ်သူနှင့်မျှ မိတ်မဆက်ပေးခဲ့ပေ။ အစပိုင်းတွင် မလိုအပ်ဟု ယူဆခဲ့သလို၊ နောက်ပိုင်းတွင်လည်း ထိုသူများ၏ စကားပြောပုံမှာ ရိုင်းစိုင်းလှသဖြင့် ကျန်းရို လန့်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကျန်းရို ထိုသတင်းကို ကြားသည်နှင့် မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားတော့သည်။

သူမ ပြဿနာတက်မည်ကို ခန့်မှန်းထားပြီးသားဖြစ်သဖြင့် "မသွားပါနဲ့လို့ ပြောတာကို ဇွတ်သွားတာ၊ နည်းတောင်နည်းသေးတယ်" ဟု ဆဲဆိုမိတော့သည်။

ဝမ်ယန့်မှာ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ မနက်ပိုင်းတွင် ကျိုးကျန့်က သူမအား ပြောပြခဲ့သော်လည်း သူမကမူ စီးပွားရေး လုပ်ရာတွင် ပြတ်သားရန် လိုအပ်သည်ဟု ယူဆသဖြင့် ထောက်ခံခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါမှသာ သူမ နောင်တရမိတော့သည်။ "မရီး၊ အခု ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ"

ကျန်းရိုက သူမ၏ဗိုက်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဝမ်ယန့်မှာ ကိုယ်ဝန် နှစ်လရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း လီရှောင်းထံမှ သူမ ကြားသိထားသဖြင့် ဤကိစ္စတွင် သူမကို မပါဝင်စေလိုပေ။ ထို့ကြောင့် "ရပါတယ်၊ ကျွန်မ မြို့ထဲကို သွားကြည့်လိုက်မယ်၊ ပိုက်ဆံပေးပြီး ထုတ်လို့ရမှာပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ဝမ်ယန့်က သက်ပြင်းချနိုင်သွားကာ "ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတာပေါ့" ဟု ဆိုကာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ပိုက်ဆံ ၁၀၀ ယွမ်ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

ကျန်းရိုလည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူမကို ပြန်လွှတ်ပြီးနောက် အိမ်ထဲဝင်၍ လီရှင်းကို အသိပေးကာ၊ အန်းအန်းကို နို့တိုက်၍ အိပ်အောင် ချော့မြူလိုက်သည်။ လီရှင်းက ကျန်းရိုအား "အစ်မ စိတ်ချလက်ချ သွားပါ၊ အန်းအန်းကို ကျွန်မ သေချာကြည့်ထားပါ့မယ်"

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်ပြကာ တံခါးသေချာ ပိတ်ထားရန် မှာကြားပြီးနောက် ပိုက်ဆံအချို့ယူ၍ ထွက်လာခဲ့သည်။ မထွက်ခွာမီ ဘေးအိမ်မှ အဒေါ်ဝမ်အိမ်သို့ ဝင်၍ တစ်ချက် ကြည့်ပေးရန် အကူအညီတောင်းခဲ့သေးသည်။

အဒေါ်ဝမ်က ဘာကိစ္စလဲဟု မေးမြန်းရာ ကျန်းရိုက အမှန်အတိုင်း မပြောဝံ့ဘဲ မိဘအိမ်တွင် ကိစ္စရှိသဖြင့် လီရှောင်း မရှိခိုက် သွားရခြင်းဖြစ်ကြောင်းသာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ အဒေါ်ဝမ်လည်း ထပ်မံ မမေးမြန်းတော့ပေ။

.....

ကျန်းရိုသည် ကားဂိတ်သို့ တိုက်ရိုက် သွားလိုက်သည်။ သူမ၏ ကံကောင်းမှုကြောင့် ထွက်ခွာတော့မည့် ကားတစ်စီးနှင့် တိုးကာ အချိန်မဆိုင်းဘဲ မြို့ထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျန်းရို စီးလာသည်မှာ ခရီးသည်တင် ကားကြီးဖြစ်သဖြင့် ဘတ်စ်ကားထက် မြန်ဆန်လှသော်လည်း မြို့ထဲသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ညနေ ၂ နာရီကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ မြို့ပြရဲစခန်း၏ တည်နေရာကို မေးမြန်းပြီးနောက် ဘတ်စ်ကားတစ်ဆင့် ပြန်စီးရသေးသည်။

ရဲစခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းရိုက လာရသည့် အကြောင်းရင်းကို ပြောပြလိုက်ရာ ရဲအရာရှိတစ်ဦးက သူမအား နောက်ဘက်သို့ ခေါ်သွားလေသည်။

နောက်ပိုင်း လုပ်ဆောင်ရမည့် အဆင့်များကို ကျန်းရို သိရှိပြီးသားဖြစ်သည်။ မှတ်တမ်းများ ဖြည့်စွက်ကာ ဒဏ်ငွေ ပေးဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ လီရှောင်းနှင့် ကျိုးကျန့်တို့က လူ ၈ ဦး ခေါ်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ခေါင်းဆောင်များဖြစ်သဖြင့် တစ်ဦးလျှင် ၅၀ ယွမ် စီ ပေးဆောင်ရကာ၊ ကျန်ရှိသူများမှာ တစ်ဦးလျှင် ၂၀ ယွမ် စီ ပေးဆောင်ရသဖြင့် စုစုပေါင်း ၂၆၀ ယွမ် ကျသင့်လေသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ကျန်းရို ထွက်လာစဉ်က ပိုက်ဆံ ပို၍ ယူလာခဲ့သဖြင့် လောက်ငသွားခြင်းဖြစ်သည်။

နှမြောတသဖြင့် ပိုက်ဆံပေးပြီးနောက် ရဲအရာရှိက သူမအား ခနထိုင်စောင့်ခိုင်းထားသည်။ ကျန်းရိုမှာ မျက်နှာထား တင်းတင်းဖြင့် ရုံးခန်းအတွင်း ထိုင်စောင့်နေမိသည်။

ခဏအကြာတွင် စင်္ကြံလမ်းအတွင်းမှ ခြေသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လီရှောင်းတို့ အုပ်စု ဝင်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အားလုံးမှာ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာကိုယ်စီဖြင့် မျက်နှာများမှာလည်း ဖူးရောင်နေကြသည်။ လီရှောင်းမှာ အနည်းငယ် သက်သာသော်လည်း သူ၏ ပါးပြင်နှင့် ပါးစပ်ထောင့်များတွင် အညိုအမည်းကွက်များ ရှိနေကာ လည်ပင်းတွင်လည်း ကုတ်ခြစ်ရာများ ရှိနေသည်။

သူသည် လက်နှစ်ဖက်ကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ဝင်လာစဉ်၊ တစ်ခုခုကို ခံစားမိဟန်ဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းရိုနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားသောအခါ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

ကျန်းရိုကမူ မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်ကာ ကြည့်ပင် မကြည့်တော့ပေ။

လီရှောင်းသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ အိတ်ကပ်ထဲမှ လက်များကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုလည်း မတ်မတ် ထားလိုက်သည်။ ခုနက တည်ငြိမ်မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်စဉ်တွင် ရဲအရာရှိက သူ့ကို မှတ်တမ်းဖြည့်ရန် ခေါ်သွားလေသည်။

ကျိုးကျန့်လည်း ကျန်းရိုကို မြင်တွေ့သွားကာ လီရှောင်းကို သနားသွားမိသည်။ အားရှီ ဆိုသော ကောင်စုတ်မှာလည်း လူကို ကြည့်ခေါ်ပါတော့လား၊ တခြားလူကိုမခေါ်ဘဲ မရီးကြီးကိုမှ သွားခေါ်ရသလားဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။

မှတ်တမ်းများ ဖြည့်ပြီးနောက် အခြားသူများ ထွက်သွားကြသော်လည်း လီရှောင်းကမူ မလှုပ်ဘဲ ရပ်နေလေသည်။ မျက်နှာပေါ်တွင် ဝက်ခြံများ ပြည့်နေသော ကောင်လေးတစ်ဦးက ထွက်သွားရင်း နောက်လှည့်ကြည့်ကာ "ရှောင်းကော၊ ဘာလို့ မလာတာလဲ" ဟု ထူးဆန်းစွာ မေးမြန်းလေသည်။

သူ့ဘေးမှ အခြားတစ်ဦးက ရယ်မောလျက် "ရှောင်းကောက ဟိုကောင်စုတ်တွေကို ဘယ်သူလာထုတ်မလဲဆိုတာ စောင့်ကြည့်ချင်လို့ နေမှာပေါ့"

"ဘယ်သူမှ လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဟေး... ဟေး..."

စင်္ကြံလမ်းအတွင်း ဆူညံနေသဖြင့် ရုံးခန်းထဲမှ ရဲအရာရှိက "ထပ်ပြီး အချုပ်ထဲ ဝင်ချင်သေးတာလား" ဟု ငေါက်လိုက်သည်။

ထိုကောင်လေးများမှာ မကြောက်ရုံမက ပြုံးစိစိဖြင့် ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ၊ တစ်ဦးကမူ ဟောင်ကောင်ရုပ်ရှင်ထဲမှအတိုင်း "Yes, Sir!" ဟု အလေးပြုပြလိုက်သေးသည်။ သို့သော် သူတို့ လုပ်ပုံမှာ ကြည့်ရသည်မှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေတော့သည်။

ရဲအရာရှိမှာ စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ခေါင်းခါလျက် သူတို့ကို အမြန်ထွက်သွားခိုင်းလိုက်သည်။

ကျန်းရိုသည်လည်း ထရပ်ကာ ရဲအရာရှိများကို ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လီရှောင်းကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။

လီရှောင်း၏ဘေးမှ ဖြတ်သွားချိန်တွင် လီရှောင်းက လက်လှမ်း၍ ဆွဲရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျန်းရိုက လက်မောင်းကို မ၍ ရှောင်ဖယ်သွားခဲ့သည်။ လီရှောင်းသည် သူမ၏ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း အနေရခက်စွာ နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ပြီးမှ နောက်မှ အမြန် လိုက်လာခဲ့လေသည်။

ရုံးခန်းအတွင်းရှိ ရဲအရာရှိများမှာ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ရယ်ချင်နေကြတော့သည်။

....

ရဲစခန်းအပြင်သို့ ရောက်သောအခါ ကျိုးကျန့်နှင့် အခြားသူများမှာ လီရှောင်းအတွက် မျက်နှာပူသဖြင့် အရင်ပြေးထွက်သွားကြပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုမှာမူ များစွာ မစဉ်းစားဘဲ လမ်းဘေးရှိ ကားဂိတ်တွင် သွားရပ်နေသည်။ လီရှောင်းက ဘေးတွင် လာရပ်ကာ တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။ "စိတ်ဆိုးသွားတာလား"

ကျန်းရိုမှာ မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ မြေကြီးကိုသာ စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

လီရှောင်းက လည်ချောင်းရှင်းလျက် အသံကို ပို၍ နှိမ့်ကာ "ငါ မှားပါတယ်၊ နောက်တစ်ခါ လုံးဝ မဖြစ်စေရပါဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ တစ်ဖက်က အရမ်းလွန်လာလို့ပါ၊ ငါသာ သည်းခံနေရင် ယောက်ျား မဟုတ်တော့ဘူးလေ"

"ပြီးတော့ မင်းလည်း သိတဲ့အတိုင်း ငါက ထွက်သွားတော့မှာလေ၊ ကျိုးကျန့်က ဒီမှာ ကျန်ခဲ့မှာဆိုတော့ တစ်ဖက်လူကို နာအောင်မလုပ်ထားရင် သူ ဒီစီးပွားရေး ဆက်လုပ်လို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး..."

ကျန်းရိုက မျက်နှာလွှဲလိုက်ကာ "ရှင် စကားမများနဲ့တော့" ဟု အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

လီရှောင်းမှာ ထပ်၍ စကားမပြောရဲတော့ပေ။

ခဏအကြာတွင် ဘတ်စ်ကား ရောက်ရှိလာရာ ကျန်းရိုက ချက်ချင်းတက်သွားလေသည်။ သူမအတွက်သာ ပိုက်ဆံပေးပြီး နောက်မှ လီရှောင်းကိုမူ ဂရုမစိုက်ပေ။ သို့သော် လီရှောင်းက သူမထက် မြန်ဆန်စွာ နောက်ဘက်သို့ ပြေးတက်သွားသဖြင့် ကျန်းရိုမှာ မျက်နှာထား တင်းတင်းဖြင့် သူ့အတွက်ပိုက်ဆံကိုပါ ပေးလိုက်ရတော့သည်။

သို့သော် ကျန်းရိုက ရှေ့ဘက်တွင် နေရာယူ ထိုင်လိုက်ကာ သူ့ကိုမူ စကားမပြောပေ။

....

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ကားဂိတ်သို့ ရောက်ရှိကာ ခရိုင်မြို့သို့ ပြန်မည့် ကားကြီးကို ပြောင်းစီးကြသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကျန်းရို တစ်ခွန်းမျှ မပြောပေ။ လီရှောင်းကမူ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများကို ကြည့်ကာ လူမသိအောင် ကျန်းရို၏ နားနားသို့ ကပ်၍ တစ်ခွန်း၊ နှစ်ခွန်း ပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျန်းရိုက ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့သာ အာရုံစိုက်နေလေသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လီရှင်းက ထမင်းဟင်းများ ချက်ပြုတ်ပြီးစီးနေပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် အန်းအန်းကိုချီကာ ခြံတံခါးဝတွင် စောင့်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကလေးနှင့် လူကြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် အပြင်သို့ ကြည့်နေကြသည်။

အန်းအန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေကာ ငိုထားဟန် ရှိသည်။ ဝင်လာသော ကျန်းရိုကို မြင်သည်နှင့် ကလေးငယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ချိုသာသော အပြုံးများ ပေါ်လာကာ "အား... အား..." ဟု အော်ဟစ်၍ လက်ကလေးများကို လှုပ်ယမ်းပြလေသည်။

ကျန်းရို၏ရင်ထဲတွင် နူးညံ့သွားကာ အမြန်လျှောက်သွား၍ သူမကို ချီလိုက်သည်။ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရောက်သည်နှင့် ကလေးငယ်မှာ ကျန်းရို၏လည်ပင်းကို အားကိုးတကြီး ဖက်တွယ်ကာ သူမ၏ လည်ပင်းသားထဲသို့ မျက်နှာဝှက်ထားလေသည်။

သူမသည် နောက်မှ လီရှောင်းကိုလည်း မြင်တွေ့သော်လည်း ဝတ္တရားအရသာ ပြုံးပြပြီး လက်လှမ်းခြင်း မပြုပေ။ ဖခင်ဖြစ်သူထက် မိခင်ဖြစ်သူကို ပို၍ ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း သိသာလှသည်။ ကလေးငယ်မှာ ဘာမှ နားမလည်သေးသော်လည်း တစ်ညနေလုံး မိခင်ဖြစ်သူကို မမြင်ရသဖြင့် ထမင်းစားချိန်တွင် ကျန်းရိုကိုသာ ချီခိုင်းနေပြီး လီရှောင်း ချီသည်ကိုမူ လုံးဝ လက်မခံပေ။

လီရှင်းသည် သူတို့နှစ်ဦး၏ လေထုမှာ မကောင်းသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ထမင်းစားပြီးသည်နှင့် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဆေးကြောပေးလေသည်။

ကျန်းရိုကမူ ကလေးကိုချီကာ ရေချိုးခန်းသို့ သွား၍ သန့်စင်ပေးလိုက်သည်။ ကလေး ပြီးနောက် သူမလည်း အမြန် သန့်စင်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်၍ စာဖတ်နေတော့သည်။

ညတွင် ကလေးငယ် အိပ်ပျော်သွားသောအခါ သူမလည်း အိပ်ရာပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ကုတင်အထဲဘက်တွင် ဝင်အိပ်ကာ အပြင်ဘက်မှ လူနှင့် တတ်နိုင်သမျှ ဝေးအောင် နေလေသည်။ လီရှောင်း အနားသို့ တိုးကပ်လာတိုင်း သူမက အထဲသို့ ပို၍ တိုးဝင်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် နံရံနှင့် ကပ်သွားချိန်၌ လီရှောင်းက နောက်မှနေ၍ သူမကို ဖက်ရန် ပြင်သော်လည်း ကျန်းရိုက ချက်ချင်းပင် ထရပ်လိုက်သည်။ လီရှောင်းက "ဘယ်သွားမလို့လဲ" ဟု အမြန် မေးမြန်းလေသည်။

ကျန်းရိုက ဂရုမစိုက်ဘဲနေရန် ကြံရွယ်သော်လည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် "ရှင် ဆက်အိပ်ပါ၊ ကျွန်မ အပြင် ခနသွားမလို့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ၏ခေါင်းအုံးကို ယူဆောင်ကာ ထွက်သွားလေတော့သည်။

လီရှောင်း ကုတင်ပေါ်တွင် ခဏမျှ ထိုင်နေမိသည်။ ထိုစကားမှာ အတော်လေး ရင်းနှီးနေသည်ဟု ခံစားရကာ စဉ်းစားကြည့်မှသာ မနက်က သူ ကျန်းရိုကို ပြောခဲ့သော စကားဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားသည်။

သူသည် တိုးတိုးလေး ဆဲဆိုမိတော့သည်။ ဤစကားကို ပြောခဲ့မိသည်ကို သူ အတော်လေး နောင်တရနေမိ၏။

အပြင်ဘက်မှ တံခါးပိတ်သံ ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းရိုမှာ လီရှင်းနှင့် သွားအိပ်ပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်သည်။ သူ့အကြည့်မှာ ပုခက်ထဲတွင် အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသော ကလေးငယ်၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ "မင်းအမေက စိတ်တိုရင် တကယ် မလွယ်ဘူး" ဟု ညည်းတွားမိတော့သည်။

....

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် လီရှောင်း ထမင်းစားပြီးနောက် ကျန်းရိုကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အပြင် ခနသွားမလို့"

ကျန်းရိုမှာ ခေါင်းပင် မမော့ပေ။

လီရှောင်းမှာ နှာခေါင်းကို ပွတ်ကာ ထွက်သွားလေသည်။ လူပျောက်သွားသည်နှင့် လီရှင်းက အန်းအန်းကိုချီကာ ခြံတံခါးဝသို့ တိတ်တဆိတ် သွားကြည့်ပြီးနောက် "တကယ် ထွက်သွားပြီ" ဟု ပြန်ပြောပြလေသည်။

ကျန်းရိုက အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် "သွားချင်သွားပေါ့၊ ဘယ်သူက ဂရုစိုက်လို့လဲ"

လီရှင်းက အန်းအန်းကိုချီကာ ကျန်းရိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အန်းအန်းမှာမူ ဘာမှ မသိဘဲ ပြုံးနေရှာသည်။

လီရှောင်းမှာ အကြာကြီး မထွက်သွားဘဲ မနက် ၁၀ နာရီကျော်တွင် ပြန်ရောက်လာသည်။ လက်ထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များစွာ ပါလာကာ၊ အိမ်ရောက်သည်နှင့် ထမင်းချက်ခြင်း၊ ထင်းခွဲခြင်းများကို လုပ်ကိုင်ကာ ညနေပိုင်းတွင် ခြံထဲ၌ သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ကို ပြင်နေပြန်သည်။

ညဘက်တွင် ကျန်းရိုသည် ကလေးကို ချော့မြူပြီးနောက် ထွက်သွားရန် ပြင်စဉ် လီရှောင်းက တံခါးဝမှ ပိတ်ထားလေသည်။ အမျိုးသားက "ထွက်သွားတာကို စွဲလမ်းနေတာလား" ဟု လေသံမာမာဖြင့် ဆိုသည်။

သူသည် ကျန်းရိုကို ဆွဲရန် လက်လှမ်းလိုက်ရာ ကျန်းရိုက အလိုအလျောက် ရှောင်ဖယ်လိုက်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မလွတ်ဘဲ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို အဖမ်းခံလိုက်ရသည်။ ကျန်းရိုက လက်ကို ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားရင်း လွန်ဆွဲနေစဉ်တွင် သူမ၏လက်သီးမှာ လီရှောင်း၏မေးစေ့ကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားလေသည်။ အမျိုးသားမှာ နာကျင်သဖြင့် "အား..." ဟု ညည်းတွားမိသွားသည်။

ကျန်းရို၏ စိတ်ထဲတွင်မူ သူသည် ဟန်ဆောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ယူဆကာ အေးစက်စွာ ပြုံးနေမိသည်။

သို့သော် လီရှောင်းသည် သူမကို လေးနက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့ကာ သွေးအချို့ ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ သူ့လျှာမှာ အမှန်ပင် ကိုက်မိသွားခြင်းဖြစ်နေသည်။

"..."

ထိုနေရာလေးမှာ တစ်ခဏအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

***