အခန်း (၃၄-၃၆)

အခန်း (၃၄)

အတန်ကြာပြီးနောက် လီရှောင်းသည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာကို ကျန်းရို၏ရှေ့သို့ တိုးကပ်ကာ "စိတ်ဆိုးပြေပြီလား။ မပြေသေးရင် နောက်တစ်ချက် ထပ်ရိုက်မလား" ဟု ပေါ့ပါးသောလေသံဖြင့် မေးမြန်းလေသည်။

သို့သော် ကျန်းရိုမှာမူ မရယ်နိုင်ပေ။ သူမသည် ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူ့ကို မော့ကြည့်ကာ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "လီရှောင်း... ကျွန်မတို့တွေ လက်ထပ်စာချုပ် ယူထားပြီးပြီ၊ ရှင့်မှာလည်း သမီးလေး ရှိနေပြီနော်။"

"ရှင့်မှာ ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခု မလုပ်ခင်မှာ ကျွန်မနဲ့ အန်းအန်းကိုကော ထည့်စဉ်းစားခဲ့ရဲ့လား။ အရာအားလုံးက ရှင့်ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိတယ်၊ အဲ့ဒီလူတွေကို ရှင် ရင်ဆိုင်နိုင်တယ်လို့ ရှင် ထင်နေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အမြဲတမ်း ကံကောင်းနေမှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဦးလေးဝမ်ကိုပဲ ကြည့်ပါဦး၊ လမ်းလျှောက်နေရင်းတောင် အက်စီးဒင့် ဖြစ်သွားတာပဲ။ သူလည်း အဲ့ဒီတုန်းက ရှင်နဲ့ တူတူပဲ၊ ထမင်းစားပွဲ သွားရုံပဲလေ ဘာဖြစ်မှာလဲလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခုကြည့်ပါဦး၊ သူ အခုထိ ကောင်းကောင်း မနေနိုင်သေးဘူး။"

"ဒီလောကကြီးမှာ နေ့တိုင်း၊ အချိန်တိုင်း မထင်မှတ်တဲ့ အန္တရာယ်တွေ ဖြစ်နေတာ။ ကံကောင်းတဲ့လူ ရှိသလို ကံဆိုးတဲ့လူလည်း ရှိတယ်။ ရှင် လူတွေနဲ့ ရန်ဖြစ်တဲ့အခါ တစ်ဖက်လူမှာ ဓားပါလာနိုင်တယ်ဆိုတာကိုကော တွေးမိရဲ့လား။ တကယ်လို့ အဲ့ဒီလူတွေက စိတ်လိုက်မာန်ပါနဲ့ ရှင့်ကို ထိုးလိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ရှင့်ကို မဟုတ်ဘဲ တခြားလူကို ဆိုရင်ကော။ ရှင့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေမှာလည်း မိသားစုတွေ၊ ချစ်ရသူတွေ ရှိကြတာပဲ၊ ရှင် အဆုံးအထိ တာဝန်ယူနိုင်မှာလား။ ရှင် တာဝန်ယူနိုင်တယ် ဆိုဦးတော့၊ အဲ့ဒါက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ထက် ပိုတန်ဖိုးရှိလို့လား။"

"သူတို့က ရှင့်ရဲ့ ဆိုင်ကို ဖျက်ဆီးရဲတယ်ဆိုကတည်းက ကျိုးကြောင်းမညီညွတ်တဲ့သူတွေ၊ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်တဲ့သူတွေဆိုတာ သိသာနေတာပဲ။ ကျိုးကြောင်းမသိတဲ့သူတွေနဲ့ သွားဖက်ပြိုင်နေရင် ရှင်ပဲ ပိုပြီး နစ်နာလိမ့်မယ်။"

"ပြဿနာကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ရှင်က တခြားလူတွေထက် ပိုပြီး ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ၊ ဘာလို့ အန္တရာယ်အများဆုံး ဖြစ်တဲ့ အကြမ်းဖက်နည်းလမ်းကိုမှ ရွေးရတာလဲ။"

ကျန်းရိုသည် သူ့ကို ခြောက်လှန့်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမ ပြောနေသည်မှာ သူမ ကိုယ်တိုင် ကြားဖူး၊ မြင်ဖူးခဲ့သော ဖြစ်ရပ်မှန်များ ဖြစ်သည်။ ရန်ပွဲအတွင်း မတော်တဆ လူသတ်မိသွားသော သာဓကများမှာ အလွန်ပင် များပြားလှရာ၊ သေးငယ်သော အမှားတစ်ခုက ပြန်ပြင်၍မရသော ရလဒ်ဆိုးများကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

သူမကို သူရဲဘောကြောင်သည်ဟု ဆိုစေကာမူ၊ သတိကြီးသူဟု ဆိုစေကာမူ၊ လီရှောင်းနှင့် သူမ၏ဘေးနားမှ လူများတွင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုး ဖြစ်လာမည်ကို သူမ မလိုလားပေ။

သူမ၏အစ်ကိုမှာလည်း အရင်က လူမိုက်လေး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် မိဘများက ဘယ်လိုမှ ဆုံးမ၍ မရခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ ၁၁ တန်း ရောက်သောအခါ တစ်ညတွင် ကျောင်း၌ လူစုလူဝေးဖြင့် ရန်ပွဲဖြစ်ကြရာ၊ ကျောင်းသားတစ်ဦးမှာ သံတုတ်ဖြင့် ခေါင်းကို အရိုက်ခံရသဖြင့် တစ်သက်လုံး လေဖြတ်ကာ လူနာကုတင်ပေါ်တွင်သာ နေသွားရတော့သည်။

ထိုရန်ပွဲတွင် ပါဝင်ခဲ့သော ကျောင်းသားအားလုံး ကျောင်းထုတ်ခံခဲ့ရသည်။ သူမ၏အစ်ကိုမှာ ထိုညက စာမေးပွဲရှိသဖြင့် မသွားဖြစ်ခဲ့၍သာ ပြဿနာမှ လွတ်ကင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုဖြစ်ရပ်ကြောင့် သူ အမှန်တကယ် ထိတ်လန့်သွားကာ ထိုအချိန်မှစ၍ လိမ္မာသွားခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ထိုအကြောင်း ပြောတိုင်း သူ အမြဲတမ်း ကြောက်လန့်နေမိဆဲဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုညက သူသာသွားခဲ့လျှင် တစ်ဘဝလုံး အရိပ်မည်းကြီး ဖြစ်ကျန်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။

ရှင်သန်နေသော အသက်တစ်ချောင်းမှာ လူနာကုတင်ပေါ်တွင်သာ ရှိနေရခြင်းမှာ ထိုသူတစ်ဦးတည်း ပျက်စီးသွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏နောက်ကွယ်မှ မိသားစုပါ ပျက်စီးသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော မတော်တဆမှုမျိုးမှာ အမှန်တကယ်တော့ ရှောင်လွှဲ၍ ရနိုင်သော အရာများသာ ဖြစ်သည်။

လီရှောင်းသည် ကျန်းရို၏ လေးနက်သော အကြည့်များနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသောအခါ ရုတ်တရက် စကားပင် ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်သွားရသည်။

ကျန်းရိုသည် သူမ၏လက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လွယ်လွယ်ကူကူပင် လွတ်သွားတော့သည်။ သူမသည် ထွက်မသွားဘဲ ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ ကျောခိုင်း၍ အိပ်လိုက်လေသည်။

လီရှောင်းသည် သူမ၏ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ မီးပိတ်လိုက်သောအခါ အခန်းလေးမှာ မှောင်မည်းသွားတော့သည်။

သူသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လျက် အခန်းအမိုးကို ကြည့်နေပြီး အတန်ကြာမှ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် "တောင်းပန်ပါတယ်။" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူ့ရင်ထဲတွင် မကောင်းသလို ခံစားနေရ၏။ သူအမှန်တကယ်ပင် မှားသွားခဲ့ကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ ရန်ပြန်စခြင်းမှာ မှားသည် မဟုတ်သော်လည်း ကျန်းရို ပြောသကဲ့သို့ပင် သူသည် များစွာ ထည့်မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့လျှင် နောက်ဆုံးတွင် အကြီးမားဆုံး ထိခိုက်နစ်နာရမည့်သူမှာ ကျန်းရိုနှင့် အန်းအန်းတို့သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သူ့ကြောင့် ကျန်းရိုကို စိုးရိမ်မကင်း မဖြစ်စေသင့်ပေ။

အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ပြန်ထူးသံ မကြားရပေ။

မှောင်မည်းနေသော အခန်းထဲတွင် လီရှောင်းသည် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ဘေးမှလူကို ဂရုတစိုက်ဖြင့် လှမ်းဖက်လိုက်သည်။ ကျန်းရိုဘက်မှ ရုန်းကန်ခြင်း မရှိသည်ကို တွေ့မှသာ သူ့ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။ သူက အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် "တောင်းပန်ပါတယ်၊ နောက်တစ်ခါ ဒီလို မဖြစ်စေရပါဘူး" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရိုက သူ့ကို ဤကဲ့သို့ လျစ်လျူရှုထားသော အမူအရာကို သူ အမှန်တကယ် ကြောက်မိသည်။

ကျန်းရိုမှာ မျက်လုံးဖွင့်လျက် နံရံကိုကြည့်နေရင်း ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် ပျော့ပြောင်းသွားရသည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကိုဖိကာ တစ်ခုခုကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီးနောက် လှည့်၍ သူ့ကို ပြန်လည်ဖက်လိုက်လေသည်။

လီရှောင်းသည် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသော ပတ်ဝန်းကျင်ကြောင့် ဤကဲ့သို့ ထင်ရာစိုင်းသော အပြုအမူမျိုး ရှိနေခြင်းဖြစ်ကာ ပြဿနာကြုံလျှင် လက်သီးဖြင့် ဖြေရှင်းသည့် ကြမ်းတမ်းသော နည်းလမ်းကို အသားကျနေခြင်းဖြစ်သည်ကို သူမ ကောင်းကောင်း နားလည်သည်။

သူ့ကို အခြားနည်းလမ်းများ ဘယ်သူမှ မသင်ပေးခဲ့ဖူးပေ။ ပြဿနာကြုံလျှင် မိမိ၏လုံခြုံရေးကို အရင်ဆုံး ဂရုစိုက်ရမည်ဟု ဘယ်သူမှ မပြောခဲ့ဖူးသလို၊ အကြမ်းဖက်ခြင်းက စစ်မှန်သော ပြဿနာကို မဖြေရှင်းနိုင်ကြောင်းလည်း ဘယ်သူမှ မသင်ပြခဲ့ဖူးပေ။ ထို့ထက် ပို၍ ဆိုးသည်မှာ သူသည် အခြားသူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အရေးကြီးသောသူ ဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း ဘယ်သူမှ မပြောခဲ့ဖူးခြင်းပင်။

ကျန်းရို၏ ဖက်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရသောအခါ လီရှောင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားရသည်။

ကျန်းရိုက သူ့ခါးကို လက်လှမ်းဖက်ကာ မျက်နှာကို သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ဝှက်ထားရင်း ညင်သာစွာ ဆိုသည်။ "လီရှောင်း... ရှင် မကြာခင် အပြင်ကို ထွက်သွားရတော့မယ်၊ အပြင်လောကက အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်။ ရှင်က အမျိုးမျိုးသော ဆွဲဆောင်မှုတွေ၊ သစ္စာဖောက်မှုတွေ၊ လှည့်ဖြားမှုတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရဦးမှာ။ ပြဿနာတက်ဖို့က အရမ်းလွယ်တယ်၊ ဒါတွေအားလုံးကို ရှင်တစ်ယောက်တည်း နည်းလမ်းရှာပြီး ဖြေရှင်းရမှာလေ။"

"ကျွန်မက ရှင့်ကို ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ရှိစေချင်တာ။ ရှင် ရန်ပြန်စတာ မမှားပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဝမ်ယန့်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ၊ ကျိုးကျန့်ကလည်း မိသားစုကို ကျွေးဖို့အတွက် ဒီမှာ ခဏထပ်နေရဦးမှာ။ ရှင်ကတော့ ရန်ပြန်စပြီး တစ်ဖက်လူကို ကြောက်သွားအောင် လုပ်လိုက်ရင် ပြီးပြီလို့ ထင်နေတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် သူတို့က လူတွေအများကြီး ထပ်ခေါ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"ကျွန်မ ဒါတွေကို ပြောတာက ရှင့်ကို ကြောက်ခိုင်းတာ မဟုတ်ဘူး၊ ဘာပဲလုပ်လုပ် ကိုယ့်ရဲ့လုံခြုံရေးနဲ့ ကိုယ့်သူငယ်ချင်းတွေရဲ့လုံခြုံရေးကို အရင်ဆုံး အာမခံချက်ရှိအောင် လုပ်ရမယ်လို့ ပြောချင်တာ။ ရှင် အပြင်ရောက်ရင်လည်း ဒီအတိုင်းပဲနော်။"

"တခြားလူတွေရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ ရှင်က လီရှောင်း တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မနဲ့ အန်းအန်းရဲ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ရှင်က ခင်ပွန်းတစ်ယောက်၊ ဖခင်တစ်ယောက်ဖြစ်သလို ဒီလောကကြီးမှာ ကျွန်မတို့အတွက် အရေးအကြီးဆုံး လူသားပဲ။ ရှင် ဒဏ်ရာရရင် ကျွန်မတို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရတယ်၊ ရှင် အနိုင်ကျင့်ခံရရင် ကျွန်မတို့ ဒေါသထွက်ရတယ်။"

"လီရှောင်း... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ချစ်တတ်အောင် သင်ယူပါဦး။"

ထိုစကားများကို ကြားပြီးနောက် လီရှောင်းမှာ တစ်ခဏအတွင်း တိတ်ဆိတ်သွားကာ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကျန်းရိုကို အလိုအလျောက် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပြန်လည်ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ထိုတစ်ခဏအတွင်း ပြိုလဲသွားသကဲ့သို့ သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤကဲ့သို့သော စကားများကို သူ့အား ဘယ်သူမှ မပြောခဲ့ဖူးပေ။

အပြင်လောကကြီးမှာ အန္တရာယ်များကြောင်း ဘယ်သူမှ မပြောခဲ့ဖူးသလို၊

မိမိကိုယ်ကိုယ် ချစ်ရမည်ဟုလည်း ဘယ်သူမှ မသင်ပေးခဲ့ဖူးပေ။

ရင်ထဲတွင် အောင့်တက်လာကာ သူက အသံဩရှရှဖြင့် "ကျန်းရို" ဟု ခက်ခဲစွာ ခေါ်လိုက်မိသည်။

ကျန်းရိုသည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ သူ့နှုတ်ခမ်းကို ထိတွေ့လိုက်ရုံမက လက်ကလေးဖြင့် သူ့ခေါင်းကိုလည်း ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါ ဒီလို မလုပ်တော့ဘူးနော်၊ ဟုတ်ပြီလား။"

လီရှောင်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရုတ်တရက် စပ်ဖျဉ်းဖျဉ်း ဖြစ်လာကာ သူမကို ပို၍ တင်းတင်းဖက်ထားလိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် သူမကို သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ပင် ထည့်ထားလိုက်ချင်မိတော့သည်။

သူမ မရှိဘဲ သူ့တစ်ဘဝလုံး မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သူ အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက အသံတုန်ယင်စွာဖြင့် "ကောင်းပါပြီ၊ နောက်ပိုင်း ဘယ်တော့မှ မဖြစ်စေရပါဘူး" ဟု ကတိပေးလိုက်သည်။

ကျန်းရို၏ နှုတ်ခမ်းလေးများ ခွာသွားသောအခါ သူသည် မနေနိုင်ဘဲ လိုက်လံထိတွေ့ကာ အသာအယာ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ထို့နောက် တောင်းပန်တိုးလျှိုးသော လေသံဖြင့် "ကျန်းရို... ကိုယ့်ကို စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့၊ ကိုယ် မင်းကို အရမ်းချစ်တယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် ချစ်မိခြင်းဖြစ်ကာ သူမ၏ ကောင်းကွက်များကို ဘယ်သူမှ မမြင်စေရန် ဝှက်ထားလိုက်ချင်မိသည်အထိ ချစ်မြတ်နိုးခြင်းပင်။

သူ့မျက်လုံးထဲတွင် သူမတစ်ဦးတည်းသာ ရှိနေတော့သည်။ သူမကို မမြင်ရလျှင် လွမ်းဆွတ်နေမိပြီး မြင်ရလျှင်လည်း အမြဲတမ်း ကြည့်နေချင်မိတော့သည်။

ကျန်းရိုက သူ့နားရွက်ကို အသာဆွဲကာ ခေါင်းငုံ့၍ သူ၏လည်ပင်းသားထဲတွင် မျက်နှာဝှက်လျက် ပွတ်သပ်နေမိတော့သည်။

.....

နောက်တစ်နေ့တွင် လီရှောင်းသည် ကျန်းရိုနှင့် လီရှင်းတို့ကိုခေါ်၍ အပြင်သို့ ထွက်စားလေသည်။ ကျင်းတာ့ယိုသည် ကျောင်းသို့ စောစောပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေသဖြင့် မသွားမီ အတူတူထမင်းတစ်နပ် စားချင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

လီရှင်းမှာ အစက မလိုက်လိုသော်လည်း ကျန်းရိုက မသွားမီ ကျင်းတာ့ယိုကို အခြေအနေ ထပ်ကြည့်ခိုင်းရန်ပြောသဖြင့် လိုက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လီအိမ်တွင် ရက်အနည်းငယ် နေထိုင်ပြီးနောက် သူမမှာ ပိန်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာမှာမူ အတော်လေး ကြည့်ကောင်းလာသည်။ သူမသည် ကျန်းရို ဝယ်ပေးထားသော အနက်ရောင် ဂွမ်းအင်္ကျီရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ၊ အနက်ရောင် ခေါင်းစွပ်နှင့် အနီရောင် ကွက်ကျား လည်စည်းတို့ကို ဆင်မြန်းထားသဖြင့် ပေါ်ထွက်နေသော သူမ၏ မျက်နှာတစ်ဝက်မှာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နေလေသည်။

ကျန်းရို၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ကျန်းမိသားစုမှ ညီအစ်မများမှာ အားလုံး ရုပ်ရည်လှပကြသူများ ဖြစ်သည်။ အစ်မကြီး ကျန်းလန်မှာ ယခုအခါ အိုမင်းနေသည်ဟု ဆိုစေကာမူ ငယ်စဉ်ကမူ ရုပ်ရည်မဆိုးလှပေ။ ဒုတိယအစ်မ ကျန်းထျင့်မှာမူ ရွာထဲတွင် နာမည်ကြီးသော အလှလေး ဖြစ်သည်။ "ကျန်းရို" အကြောင်းမှာမူ ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ချေ၊ သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ သန့်စင်လှပရုံမက ပညာတတ်တစ်ဦး၏ တည်ငြိမ်သော အငွေ့အသက်များလည်း ပါဝင်နေသဖြင့် တင်တောင်းငွေ တစ်သောင်းအထိ ပေးလိုသူရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီရှင်းမှာမူ ယခုအချိန်တွင် ထူးထူးခြားခြား မတွေ့ရသေးသော်လည်း သေချာကြည့်လျှင်မူ သူမ၏ အခြေခံရုပ်ရည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်ကာ မျက်နှာအလှအပမှာလည်း ထင်ရှားလှသည်။ ပိန်လွန်းသဖြင့်သာ ရုပ်ပျက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

လီရှောင်းနှင့် ကျန်းရိုတို့အပြင် ကျိုးကျန့်ကလည်း ဝမ်ယန့်ကို ခေါ်လာခဲ့သည်။

သူတို့သည် စားသောက်ဆိုင်တွင် ဝိုင်းတစ်ဝိုင်း မှာယူထားကြကာ လီရှောင်းက အရက်ဖြူ နှစ်ပုလင်းကိုပါ မှာယူလိုက်သည်။

အမျိုးသား သုံးဦးမှာ အရက်သောက်နေကြပြီး ကျန်းရိုတို့ အမျိုးသမီးများမှာမူ ဟင်းများကို အတူတူ စားနေကြသည်။ ဝမ်ယန့်သည် ကျန်းရို၏ရင်ခွင်ထဲမှ နုနယ်ဖြူဖွေးသော ကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ အလွန်ပင် ချစ်မြတ်နိုးနေပြီး သူမလည်း အန်းအန်းကဲ့သို့သော သမီးလေးတစ်ဦး မွေးချင်ကြောင်း ကျန်းရိုကို ပြောပြလေသည်။

ကျန်းရိုက သူမ၏ဗိုက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် "သားဖြစ်ဖြစ်၊ သမီးဖြစ်ဖြစ် အကုန်ကောင်းပါတယ်၊ ရှင့်ရဲ့ ကျိုးဟုန်လေးက ဘယ်လောက်တောင် လိမ္မာလဲ"

ဝမ်ယန့်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ"

ထို့နောက် သူမ တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ကျန်းရို၏ နောက်ပိုင်း အစီအစဉ်များကို မေးမြန်းလာသည်။ လီရှောင်းက တောင်ပိုင်းသို့ သွားတော့မည်ဖြစ်ရာ သူမက ဤနေရာတွင် ဆက်နေမည်လားဟု မေးခြင်းဖြစ်သည်။

ဘေးမှ လီရှင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလိုအလျောက် တူကို အရှိန်လျှော့လိုက်မိသည်။

ကျန်းရိုက သူမကို အသားအချို့ ထည့်ပေးလိုက်ကာ "ကျွန်မကတော့ အရင်ဆုံး တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်မယ်။ တကယ်လို့ လီရှောင်းက တောင်ပိုင်းမှာ အခြေကျသွားပြီး ကျွန်မရဲ့ စာမေးပွဲရလဒ်ကလည်း မဆိုးဘူးဆိုရင် အဲ့ဒီဘက်က တက္ကသိုလ်တွေကိုပဲ ရွေးတက်မယ်"

ထို့နောက် သူမက လီရှင်းကို ကြည့်ကာ "ညီမလေးလည်း အိမ်မှာ စာသေချာ ကြည့်ထားနော်၊ နောက်နှစ်ဝက်ကျရင် ၉ တန်း ပြန်တက်ရမယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် အဒေါ်ဝမ်ကို အစ်မ အကူအညီတောင်းထားပေးမယ်။ အစ်မနဲ့ ခဲအိုတို့ အဲ့ဒီဘက်မှာ အခြေကျသွားရင် ညီမလေးကိုပါ အဲ့ဒီဘက်မှာ အထက်တန်းကျောင်း လာတက်လို့ရအောင် စီစဉ်ပေးမယ်"

လီရှင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါမှ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားကာ "ဒီမှာပဲ အထက်တန်းတက်ရရင်လည်း ရပါတယ်၊ ကျွန်မလည်း နောက်ကျရင် တောင်ပိုင်းက ကျောင်းတွေကိုပဲ ဝင်ခွင့်ဖြေမှာပါ" ဟု သိတတ်စွာ ဆိုသည်။

ကျန်းရိုက သူမကို ဟင်းများ ထပ်မံ ထည့်ပေးလိုက်ပြန်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကျင်းတာ့ယိုက လီရှောင်းကို တောင်ပိုင်းရောက်လျှင် သူနှင့် ရုပ်ချင်းတူသောသူကို တွေ့ပါက သတိထားကြည့်ပေးရန် မှာကြားနေသည်။ လီရှောင်းသည် ကျင်းတာ့ယိုမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါပါးနေတတ်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ငယ်စဉ်က လူကုန်ကူးခံခဲ့ရသော အစ်ကိုဖြစ်သူကို အမြဲတမ်း သတိရနေသည်ကို သိရှိထားသဖြင့် စကားမပြောဘဲ အရက်သာ ထပ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ကျင်းတာ့ယိုသည် အရက်တစ်ခွက်လုံးကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်ရာ မျက်နှာပေါ်တွင် ပုံမှန်ရှိနေကျ ပြုံးစိစိအမူအရာများ ပျောက်ကွယ်ကာ တည်ကြည်သွားလေသည်။

ထမင်းစားနေစဉ် လမ်းတစ်ဝက်တွင် ဒုတိယထပ်မှ လူတစ်စု ဆင်းလာကြသည်။

သူတို့ ထိုင်နေသောနေရာမှာ တံခါးဝနှင့် နီးသဖြင့် ထိုလူစု ဖြတ်သွားသည်ကို အထင်အရှား မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှေ့မှ လူစိမ်းအချို့အပြင် နောက်ဘက်တွင် ကျူးချန်နှင့် ဝမ်ထောင်တို့ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ကျူးချန်သည် အရပ်ပုပု လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး၏ ဘေးတွင် ကပ်လျက် ဖားယားသော အပြုံးများဖြင့် စကားပြောနေကာ တစ်ဖက်လူကို တဟားဟား ရယ်မောအောင် လုပ်နေလေသည်။

ဝမ်ထောင်ကမူ နောက်ဆုံးမှ လိုက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ကျူးချန်နှင့် ဝမ်ထောင်တို့သည်လည်း သူတို့ကို မြင်တွေ့သွားကြရာ နှစ်ဦးသား၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တစ်ခဏအတွင်း အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။ ကျူးချန်မှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားပြီး ဝမ်ထောင်မှာမူ အနေရခက်ခြင်းနှင့် ဝမ်းသာခြင်းတို့ ရောပြွမ်းနေလေသည်။

ကျူးချန်သည် သူတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မျက်နှာလွှဲကာ တစ်ဖက်လူနှင့် စကားဆက်ပြောရင်း အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်အထိ နောက်လှည့်ပင် မကြည့်ခဲ့ပေ။

ဝမ်ထောင်မှာမူ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပုံရသည်။

ထိုလူစု ထွက်ခွာသွားပြီး မကြာမီမှာပင် ဝမ်ထောင် ပြန်လှည့်လာကာ လီရှောင်းနှင့် ကျိုးကျန့်တို့၏ ပခုံးကို ပုတ်နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အိတ်ကပ်ထဲမှ ပါးလွှာသော ဟုန်ပေါင်း နှစ်ခုကို ထုတ်၍ ကျန်းရိုနှင့် ဝမ်ယန့်တို့၏ လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလေသည်။

သူသည် ကျိုးကျန့်ကို အားနာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ "မနေ့က သွားချင်ပေမဲ့ ကိစ္စရှိလို့ မသွားဖြစ်ခဲ့ဘူး"

ကျန်းရိုက လီရှောင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လီရှောင်းက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သဖြင့် ကျန်းရိုက စာအိတ်ကို ယူလိုက်ရာ ဝမ်ယန့်လည်း လိုက်၍ ယူလိုက်လေသည်။

ဝမ်ထောင်သည် ထိုအခါမှ ပြုံးနိုင်တော့သည်။

ကျင်းတာ့ယိုက ဘေးသို့ တိုးပေးကာ ထိုင်ခိုင်းသဖြင့် ဝမ်ထောင်လည်း အားမနာဘဲ ကျိုးကျန့်နှင့် ကျင်းတာ့ယိုတို့ကြားတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ကာ ကျင်းတာ့ယို၏ ခွက်ကိုယူ၍ အရက်ထည့်သောက်လေသည်။

ကျင်းတာ့ယို၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လီရှင်း ရှိနေသည်။ စားပွဲမှာ မကြီးမားလှသဖြင့် ဝမ်ထောင် ဝင်ထိုင်လိုက်သောအခါ သူတို့နှစ်ဦး၏ လက်မောင်းချင်း ထိကပ်သွားတော့သည်။

ကျင်းတာ့ယိုမှာ ထူးထူးခြားခြား မခံစားရဘဲ ဘေးရှိ သန့်ရှင်းသော ခွက်အလွတ်တစ်ခုကို ယူရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် လက်က ခွက်ကို ထိခါနီးမှာပင် ဘေးမှ လက်တစ်ဖက် ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာကာ ခွက်ကို အမြန်ယူသွားသဖြင့် သူ ကြောင်သွားရသည်။

သူ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ "ဒါ ကျွန်မခွက်" ဟု ပြောနေသော အမြင်ကပ်သည့် အကြည့်တစ်ခုနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသည်။ ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက ခွက်ကို အခြားတစ်ဖက်သို့ ရွှေ့ထားလိုက်လေသည်။

ကျင်းတာ့ယိုမှာ ထိုပုံစံကို မြင်သောအခါ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီးမှ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။

ဝမ်ထောင်က သူနှင့် ကျူးချန်တို့၏ မကြာသေးမီက အခြေအနေများကို ပြောပြလာသည်။ ကျူးချန်မှာ ယခုအခါ ဘဝအခြေအနေ မကောင်းလှပေ။ "သူတို့ အိမ်ဘက်ကတော့ တကယ် ဖျက်တော့မှာလေ၊ အစိုးရက အိမ်တိုင်းကို အိမ်အကျယ်ကြီး တစ်လုံးစီ ပြန်ပေးတာ။ အဲ့ဒီအိမ်တွေက တကယ် ကောင်းတာနော်၊ ကျယ်လည်းကျယ်သလို အခန်း သုံးခန်းတောင် ပါတာ၊ ရေချိုးခန်းလည်း ပါသေးတယ်လေ။ ဟိုတယ်တွေမှာလိုမျိုး ရပ်ပြီး ရေချိုးလို့ရတဲ့ဟာမျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီအိမ်မှာ နေချင်ရင် အိမ်တိုင်းက ယွမ်တစ်ထောင် ထပ်ပေးရမယ်တဲ့။"

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ယွမ်တစ်ထောင်ဆိုတာ တကယ် တန်ပါတယ်။ အရင်ကဆိုရင် ကျူးချန်တို့ ပေးနိုင်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မင်းတို့လည်း သိတဲ့အတိုင်း ကျူးချန်တို့အိမ်မှာ အဲ့ဒီလိုကိစ္စတွေ ဖြစ်ပြီးကတည်းက တစ်ထောင် နေနေသာသာ ယွမ်ငါးရာတောင် ရှိပါ့မလား မသေချာဘူး။"

"ဒါကြောင့် သူက အခု အဲ့ဒီအိမ်ကြီးကို မယူတော့ဘဲ ပိုက်ဆံပဲ ပြန်ထုတ်ပေးဖို့ စဉ်းစားနေတာ။ ဒီနေ့ နေ့လည် လူကြီးတွေကို ထမင်းကျွေးတာကလည်း အဲ့ဒီကိစ္စ ပြောဖို့ပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် ကြည့်ရသလောက်တော့ မလွယ်ဘူး ထင်တယ်။ အဲ့ဒီလူကြီးတွေ ပြောပုံအရဆိုရင် အိမ်ဟောင်းဈေးနဲ့ပဲ တွက်ပေးမှာဆိုတော့ ပိုက်ဆံ အများကြီး ရမှာမဟုတ်ဘူး။"

ကျိုးကျန့်က နားမလည်ဘဲ "သူ့ဦးလေးကော" ဟု မေးလိုက်သည်။

"မပြောပါနဲ့တော့။"

ဝမ်ထောင်က လက်ကာပြကာ "သူ့ဦးလေးက နှစ်သစ်ကူးရက်မှာတင် 'ကျန်းနန်ရှန်းကျွမ်း' ဟိုတယ်ကနေ အနှင်ခံလိုက်ရတာလေ။ သူ့ဒေါ်လေးက ဒီကိစ္စကို ကျူးချန်အပေါ်မှာ အပြစ်ပုံချတယ်၊ ကျူးချန်က အလုပ်ကို သေချာမလုပ်ဘဲ လူတွေကို သွားစော်ကားမိလို့ ဖြစ်ရတာဆိုပြီး အခု သူတို့နဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်ပြီ။ သူ့ဦးလေးက S မြို့ကို သွားတော့မယ် ထင်တယ်၊ ခရိုင်မြို့မှာ အလုပ်ရှာမရတော့ဘူးလေ၊ အရင် ဟိုတယ်တွေကလည်း သူ့ကို လက်မခံကြဘူး။"

ထိုကိစ္စကြောင့် ဝမ်ထောင်ပါ 'ကျန်းနန်ရှန်းကျွမ်း' ဟိုတယ်တွင် နေရသည်မှာ မသက်သာတော့ပေ။

ဝမ်ထောင်သည်လည်း အကြာကြီး မနေဘဲ ဟင်းအချို့ကို အမြန်စားပြီးနောက် အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ကျိုးကျန့်သည် ဝမ်ထောင်၏ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ "သူကကော ဘာကို မျှော်လင့်နေတာလဲ မသိဘူး" ဟု မနေနိုင်ဘဲ ပြောမိသည်။

အရင်က ကျူးချန် လက်မထပ်ခင်ကတည်းက သူသည် ထို မေ့ဇီ ဆိုသော အမျိုးသမီးကို သဘောမကျခဲ့ပေ။ သူမသည် အကျိုးအမြတ်ကိုသာ ကြည့်သူဖြစ်ပြီး ကျူးချန်၏ မြှောက်ပင့်ခြင်းကို ခံယူနေသော်လည်း ကျူးချန်ကိုမူ အထင်သေးနေသူဖြစ်သည်။

ယခုတော့ ကြည့်ပါဦး၊ ဘဝက ပျက်စီးကုန်ပြီ။ သူက အေးစက်စွာ ပြုံးလျက် "အဲ့ဒီနှစ်ယောက်ကတော့ ကြာကြာ ခံမှာ မဟုတ်ဘူး"

လီရှောင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "မင်းက စကားများလှချေလား" ဟု ငေါက်လိုက်သည်။

ကျိုးကျန့်လည်း ဆက်မပြောရဲတော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့နေလိုက်တော့သည်။

ကျင်းတာ့ယိုက ဝိုင်းထဲတွင် လေထုမကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ လီရှင်းဘက်သို့ လှည့်၍ "လက်ကမ်းဦး၊ စစ်ပေးမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီရှင်းမှာ ဟင်းစားရသည်ကို အာရုံစိုက်နေသဖြင့် မကြားလိုက်ပေ။

ကျင်းတာ့ယိုက သူမ တုံ့ပြန်မှု မရှိသဖြင့် တံတောင်ဖြင့် သူမ၏ လက်မောင်းကို တို့ကာ "ထိပ်ပြောင်မလေး၊ မင်းကို ပြောနေတာလေ" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

လက်မောင်းကို တို့လိုက်သဖြင့် သူမ၏ တူပေါ်မှ အသားမှာ ပန်းကန်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။

လီရှင်းသည် အံ့သြတုန်လှုပ်စွာဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မိမိ နားကြားမှားသလားဟုပင် သံသယဝင်မိသည်။ ထို့နောက် အမျိုးသား၏ နောက်ပြောင်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ လက်ထဲမှ တူဖြင့် သူ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့သည်။

....

ထမင်းစားပြီးနောက် ကျန်းရိုသည် အချိန်စောနေသေးသဖြင့် လီရှောင်းကိုဆွဲကာ လမ်းလျှောက်လည်ပြီး သူ့အတွက် နွေဦးဝတ်စုံ နှစ်စုံ၊ ကလေးအတွက် တောက်တောက်ပပ ကလစ်လေးများနှင့် မုန့်အချို့ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် အစ်မကြီးနှင့် ခဲအိုတို့ ရောက်လာကြပြန်သည်။ လမ်းလျှောက် လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အစ်မကြီးသည် လီရှင်းက ကျန်းရိုနှင့်အတူ နေထိုင်နေကြောင်း ကြားသိသဖြင့် ကြက်ဥအချို့ ယူဆောင်လာကာ လာကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။

လီရှင်းသည် အစ်မကြီး ကျန်းလန်ကို မြင်သောအခါ ထူးခြားသော အမူအရာ မရှိပေ။

အစ်မကြီး ကျန်းလန်သည် မောင်ဖြစ်သူအပေါ် မည်မျှ ကောင်းမွန်သည်ကို သူမ သိရှိထားသည်။ သူမနှင့်အတူ မွေးဖွားခဲ့သော အမြွှာမောင်လေးသည် မိသားစုတစ်ခုလုံး၏ အချစ်ကို ရရှိခဲ့သည်။

ထိုမျှ များပြားသော မေတ္တာများထဲမှ သူမအတွက် ဘာကြောင့် အနည်းငယ်မျှပင် မခွဲဝေပေးခဲ့ကြသလဲ။

အစ်မကြီး ကျန်းလန်မှာမူ သနားသော မျက်နှာထားဖြင့် ကျန်းရိုအား သူမကို သေချာ စောင့်ရှောက်ရန်သာ မှာကြားလေသည်။

လီရှင်းသည် အန်းအန်းကိုချီကာ တံခါးဝတွင် ထိုင်ဆော့နေပြီး လူများ ပြန်သွားချိန်တွင်လည်း ခေါင်းမော့၍ တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ခဲ့ပေ။

....

ညဘက်တွင် ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေစဉ် လီရှောင်းက သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ အရင်ဆုံး ဆွဲဖက်လိုက်သည်။ သူသည် မီးကို စောစော ပိတ်ထားခဲ့သဖြင့် မှောင်မည်းနေသော အခန်းထဲတွင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

နှုတ်ခမ်းချင်း မထိတွေ့သေးမီမှာပင် သူ၏ ပူနွေးသော အသက်ရှူသံများက ကျန်းရို၏ မျက်နှာကို ပူတက်သွားစေသည်။

ကျန်းရိုက အနည်းငယ် အနေရခက်သဖြင့် နောက်သို့ ယိုင်သွားသော်လည်း လီရှောင်းက လက်ဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းကို ထိန်းထားလိုက်သည်။ သူက အသံဩရှရှဖြင့် "မနေ့ညကတောင် နမ်းခွင့်ပေးခဲ့တာပဲကို"

ကျန်းရို၏ မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားကာ "အဲ့ဒါက မတူဘူးလေ" ဟု ပြန်ပြောသည်။

လီရှောင်းက အသံကို ပို၍ နှိမ့်ကာ "ဘာက မတူတာလဲ" ဟု မေးလာသည်။

ကျန်းရိုမှာ ဘာမတူသည်ကို မရှင်းပြတတ်သဖြင့် "မတူဘူးဆို မတူဘူးပေါ့" ဟု ဇွတ်ငြင်းလေသည်။

လီရှောင်းက တစ်ချက် ရယ်လိုက်ကာ ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းလေးများကို ထိတွေ့လိုက်သည်။ နှုတ်ခမ်းချင်း ဆုံစည်းသွားသောအခါ နှစ်ဦးသား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားရသည်။

အမျိုးသား၏ လည်စလုပ်မှာ အထက်အောက် လှုပ်ရှားသွားပြီးနောက် သူသည် ခေါင်းကို ထပ်မံ နှိမ့်ကာ ထိုအနမ်းကို ပို၍ နက်ရှိုင်းအောင် ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

...

နောက်ဆုံးတွင် မည်မျှကြာအောင် နမ်းခဲ့ကြသည်မသိဘဲ ကျန်းရိုမှာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ ထုံကျင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် သူ့ကို အားဖြင့် တွန်းထုတ်ကာ အသက်ရှူရင်း "အသက်ရှူဦးလေ" ဟု ဆိုလိုက်ရသည်။

လီရှောင်းသည်လည်း အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီးနောက် စကားမပြောဘဲ နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက် လျက်လိုက်ကာ ထပ်မံ၍ နမ်းရန် ပြင်ပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းရိုက ရှောင်ဖယ်လိုက်ကာ ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်၍ အမြန် လှည့်အိပ်လိုက်သည်။

သူမသည် ရည်စား မထားဖူးသော်လည်း သူ၏ နမ်းသည့်ပညာမှာ အတော်လေး ညံ့လှသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ ဆက်နမ်းနေလျှင် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ ပေါက်ထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေမိခြင်း ဖြစ်သည်။

လီရှောင်းသည် ထိုပုံစံကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် နှမြောသကဲ့သို့ နှုတ်ခမ်းကို စမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျန်းရိုကို နောက်မှနေ၍ ဖက်လိုက်ကာ သူမ၏ နားရွက်လေးကို ထိတွေ့လျက် "အိပ်တော့နော်" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ နုညံ့သော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ခံစားရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

.....

မကြာမီမှာပင် လပြည့်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာတော့သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းရိုသည် ဈေးသို့ သွားကာ နှမ်းအစာသွင်းထားသော မုန့်လုံးများကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ကျန်းရိုသည် မုန့်လုံးကို များစွာ မဝယ်ဘဲ အသား၊ ငရုတ်သီးနှင့် ဂျုံမှုန့်များကိုသာ အဓိက ဝယ်ယူခဲ့သည်။ လီရှောင်း ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်ရာ သူမက သူ့အတွက် ပစ္စည်းများစွာ ပြင်ဆင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အဝတ်အစား၊ ဖိနပ်နှင့် ခြေအိတ်များအပြင် လမ်းတွင် စားရန် ငရုတ်သီးနှစ် နှင့် ပေါင်မုန့်၊ ပေါက်စီများကိုလည်း ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။ ရာသီဥတု အေးနေသဖြင့် ထိုအစားအစာများကို ရက်အနည်းငယ်ကြာ သိမ်းဆည်းထားနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူမ သိရှိထားသလောက်ဆိုလျှင် တောင်ပိုင်း၏ ရာသီဥတုမှာ ဤနေရာကဲ့သို့ မအေးလှသဖြင့် ဂွမ်းအင်္ကျီကြီးများ သယ်ဆောင်ရန် မလိုသောကြောင့် ပေါ့ပေါ့ပါပါး သွားနိုင်ပေလိမ့်မည်။

လပြည့်နေ့တွင် ကျန်းရိုသည် ဟင်းကောင်းများစွာ ချက်ပြုတ်ခဲ့သည်။ လီရှောင်းမှာမူ မခွဲနိုင် မခွာရက် ဖြစ်နေပုံရကာ တစ်နေ့လုံး ကလေးကို ချီထားပြီး လက်မှ မချပေ။

ညဘက် အိပ်ချိန်တွင်လည်း ကလေးကို ပုခက်ထဲ ပြန်မထည့်ဘဲ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ထား၍ အိပ်လေသည်။

ကလေးငယ်မှာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေကာ မိခင်ဖြစ်သူကို တစ်လှည့်၊ ဖခင်ဖြစ်သူကို တစ်လှည့် ကြည့်ကာ ပြုံးနေရှာသည်။ သူမမှာ သွားပေါက်တော့မည်ဖြစ်ရာ သွားဖုံးလေးများတွင် အဖြူစက်လေးများ ပေါ်နေလေပြီ။

ကျန်းရိုသည် သူ ကလေးနှင့် ဆော့နေသည်ကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ "ဒါမှမဟုတ် မသွားဘဲ နေမလား၊ အိမ်မှာပဲ နေတာကလည်း ကောင်းပါတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီရှောင်းက ခေါင်းမော့ကြည့်ကာ "ဘာက ကောင်းလို့လဲ။ ကျူးချန်လို ဖြစ်နေမှာလား"

သူ့မျက်နှာပေါ်မှ အထင်သေးသော အမူအရာမှာ ဖုံးကွယ်၍ မရပေ။

ကျန်းရိုက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ "ကောင်းကောင်းမွန်မွန်ပြောနေတာကို သူ့အကြောင်း ဘာလို့ ထည့်ပြောနေတာလဲ"

ဒါက ရှင့်ရဲ့ သူငယ်ချင်း မဟုတ်လား။

အခု လမ်းခွဲလိုက်ကြပြီဆိုသော်လည်း နောင်တွင် ကျူးချန်က အကူအညီ လာတောင်းလျှင် သူ လစ်လျူရှုလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု သူမ ထင်သည်။

လီရှောင်းသည် သမီးဖြစ်သူ၏ ဖောင်းအိနေသော လက်ကလေးကို ညှစ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။ "ကိုယ်က အရမ်းကြီး ချမ်းသာချင်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ စားဝတ်နေရေးအတွက် မပူရဘဲ အိမ်မှာ ပိုက်ဆံ လုံလုံလောက်လောက် ရှိစေချင်တာ။ အန်းအန်း ကျောင်းတက်ရင်လည်း တခြားကလေးတွေ ရှိတာ သူလည်း ရှိရမယ်။ ပြီးတော့ နောက်နှစ်အနည်းငယ်ကြာလို့ မင်း အတန်းဖော်တွေနဲ့ စကားပြောတဲ့အခါ သူတို့ယောင်္ကျားက ဘာလုပ်တယ်၊ ညာလုပ်တယ် ပြောတဲ့အခါ မင်းက တခြားလူထက် နိမ့်ကျမနေစေချင်ဘူး။"

သူ ငယ်စဉ်က ခံစားခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို အန်းအန်းအား ထပ်မံ မခံစားစေလိုပေ။

သူမကိုလည်း သူနှင့်အတူ ဒုက္ခခံစေရန် သူ မလိုလားပေ။

သူသည် ယောက်ျားတစ်ဦးဖြစ်သဖြင့် မိသားစုကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ရန်မှာ သူ၏ တာဝန်သာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အင်းဟု ညင်သာစွာ ပြန်ထူးလိုက်သည်။

သူမသည် ထိုအရာများကို ဂရုမစိုက်သော်လည်း လူတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် ရည်မှန်းချက် ရှိကြသည်ဟု သူမ ယူဆသည်။ မိမိ၏ ရည်မှန်းချက်အတွက် ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် လှပသော အရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူမက လီရှောင်းကို ပြုံးပြကာ "ဒါဆိုလည်း ကြိုးစားနော်၊ ကျွန်မကတော့ ရှင့်ကြောင့် ကောင်းကောင်း နေရမှာကို စောင့်နေမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီရှောင်းသည် ထိုစကားကြောင့် ဝမ်းသာသွားကာ အသိအမှတ်ပြုခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားကာ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ရည်မှန်းချက်ကြီးသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။ "သေချာပေါက် ဖြစ်စေရမယ်။"

.....

နောက်တစ်နေ့ မိုးမလင်းမီမှာပင် ကျန်းရို ထလာကာ လီရှောင်း ကြိုက်တတ်သော ဆီချက်ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲကို ချက်ပြုတ်ပေးလိုက်သည်။

သူ စားနေစဉ်တွင် ကျန်းရိုက ကလေးကိုချီကာ သူ့အထုပ်အပိုးများကို သေချာ စစ်ဆေးပေးနေသည်။ ကျန်ကျန်ရစ်သည့် ပစ္စည်း ရှိမရှိ ကြည့်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

လီရှောင်းက တစ်ကိုက် စားလိုက်တိုင်း သားအဖ နှစ်ဦးကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်နေသည်။ ကလေးငယ်မှာ နိုးကာစဖြစ်သဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေရှာသည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူမ နိုးသော်လည်း လီရှောင်းနှင့် ကျန်းရိုတို့မှာ ကုတင်ပေါ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သဖြင့် သူမလည်း မထနိုင်ပေ။ ယနေ့ သူမကို အမြန်ချီလိုက်သဖြင့် သူမမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

ကျန်းရို အထုပ်များကို စစ်ဆေးနေစဉ် သူမကလည်း လက်လှမ်း၍ ထိချင်နေသော်လည်း လက်မောင်းမှာ တိုလွန်းလှသဖြင့် အစွန်းကိုပင် မထိနိုင်ရှာပေ။

လီရှောင်းသည် ဖြည်းဖြည်းချင်း စားသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ကုန်အောင် စားလိုက်သည်။

သူသည် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို မီးဖိုချောင်သို့ ယူသွား၍ ဆေးကြောပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာသောအခါ ကျန်းရို၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်ကို လွှဲယူကာ လက်ကလေးများကို ညှစ်လျက် နှုတ်ဆက်လေသည်။

ကျန်းရိုသည် သူ့အိတ်ကို မလိုက်ကာ "သွားရအောင်"

လီရှောင်းသည် ကလေးကိုချီကာ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး ခြံတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ကျန်းရိုက အိတ်ကို ချလိုက်ပြီးမှ သူ့ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးကို ပြန်လည် ချီလိုက်သည်။

ကလေးငယ်မှာ ဘာမှမသိသေးဘဲ ဟိုဘက်ချီ၊ ဒီဘက်ချီ လုပ်နေသည်ကိုပင် အလွန် သဘောကျကာ ပြုံးရယ်နေရှာသည်။

လီရှောင်းက သူမ၏ ပါးပြင်လေးကို ကိုင်လိုက်သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ကျန်းရိုက ကလေး သွားရည်ကျမည်စိုးသဖြင့် ပေးမကိုင်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မတားတော့ပေ။

လီရှောင်းက အသာအယာ ကိုင်လိုက်ပြီးမှ အကြည့်ကို ကျန်းရိုထံသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်ကာ နှုတ်ခမ်းကို ဖိလျက် "ဟိုရောက်ရင် ဖုန်းဆက်မယ်နော်"

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်ပြကာ "အပြင်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာ ဂရုစိုက်ပါ၊ ထမင်းကို အချိန်မှန် စားနော်၊ ကျန်းမာရေးက အရေးကြီးဆုံးပဲ၊ ပိုက်ဆံက ဒုတိယပဲ" ဟု မှာကြားလေသည်။

လီရှောင်းက တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီး ကျန်းရို စကားဆုံးပြီးနောက် အတန်ကြာ မလှုပ်ဘဲ နေလေသည်။ ထို့နောက် ရုတ်တရက် တိုးကပ်လာကာ ကျန်းရိုနှင့် ကလေးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ကာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူသည် ကျန်းရို၏ နဖူးလေးကိုလည်း အသာအယာ နမ်းလိုက်သေးသည်။

သူက အသံဩရှရှ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "သွားပြီနော်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ၏ အိတ်ကို မကာ နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ အမြန် ထွက်ခွာသွားလေတော့သည်။

ကျန်းရို၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်မှာ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိသေးဘဲ လီရှောင်း၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ "အား... အား..." ဟု ခေါ်လိုက်သေးသည်။ လက်ကလေးများကို လှုပ်ယမ်းပြရင်း ကျန်းရိုကို ပြန်ကြည့်နေရှာသည်။

ဖခင်ဖြစ်သူနောက် ဘာလို့ မလိုက်သွားသလဲဟု သူမ သိချင်နေပုံရသည်။

ကျန်းရိုသည် သူ နမ်းသွားသော နဖူးပြင်လေးကို လက်ဖြင့် စမ်းကြည့်လိုက်ကာ ဝေးသွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်ကျန်ခဲ့ရသည်။

ထိုညက သူ ပြောခဲ့သော စကားကို သူမ မှတ်မိနေသေးသည်။ သူက သူမကို ချစ်သည်ဟု ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် မခံစားရသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ခွဲခွာရချိန်တွင်မူ အမှန်တကယ် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိလိုက်ရသည်။

.....

လီရှောင်းသည် နောက်သို့ တစ်ခါမျှ လှည့်မကြည့်ခဲ့ပေ။ ကျန်းရိုနှင့် ကလေးက နောက်မှ ကြည့်နေမည်ကို သူ သိရှိထားသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်လျှင် မသွားချင်တော့မည်ကို သူ စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

လမ်းထိပ်ရှိ ကွေ့သို့ ရောက်သောအခါ ကျိုးကျန့်မှာ သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ကို ရပ်လျက် စောင့်နေလေပြီ။ သူသည် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို သောက်နေရင်းမှ လီရှောင်းကို မြင်သောအခါ "ရှောင်းကော" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

လီရှောင်းက အားမနာဘဲ အိတ်ကို နောက်သို့ ပစ်တင်လိုက်ကာ သူကိုယ်တိုင်လည်း တက်ထိုင်လိုက်သည်။

ကျိုးကျန့်က သုံးဘီးဆိုင်ကယ်ကို စက်နှိုးလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် "ရှောင်းကော၊ စိတ်ချလက်ချ သွားပါ၊ ကျွန်တော် နေ့တိုင်း တစ်ခေါက် လာကြည့်ပေးပါ့မယ်၊ အိမ်ကို သေချာ ကြည့်ထားပေးပါ့မယ်"

လီရှောင်းက "အင်း" ဟု ပြန်ထူးကာ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ "မင်းရဲ့ မရီးက သူများကို အားနာတတ်တဲ့သူဆိုတော့ မင်းကပဲ မျက်စိရှင်ရှင် ထားပေးပါ" ဟု ထပ်လောင်း မှာကြားလိုက်သည်။

ကျိုးကျန့်: "ကောင်းပါပြီ။"

ကျိုးကျန့်က လီရှောင်းကို ကားဂိတ်အထိ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ကားကြီး ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် လီရှောင်းက ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ လက်ယမ်း နှုတ်ဆက်လေသည်။

လူပျောက်သွားမှသာ သူသည် အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ ပြေးလွှားနေသော ရှုခင်းများကို ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် အိမ်ကို လွမ်းဆွတ်မိသွားသည်။

သူ တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲမှ ပုဝါဖြင့် ပတ်ထားသော ဓာတ်ပုံကို ဂရုတစိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ဓာတ်ပုံကို ထုတ်ယူလိုက်စဉ် အထဲ၌ တစ်ခုခု ပိုနေသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

သူ ကြည့်လိုက်သောအခါ ပုဝါဖြင့် ပတ်ထားသော ဓာတ်ပုံအပြင် စာအိတ်တစ်အိတ် ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ စာအိတ်အပေါ်တွင် "ရှင် အရမ်း ပင်ပန်းပြီး ဆက်မတောင့်ခံနိုင်တော့တဲ့ အချိန်ကျမှ ဖွင့်ကြည့်ပါ" ဟု ရေးသားထားလေသည်။

သူ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ ပြုံးမိသွားသည်။ သူသည် ထိုစာကို အမှန်တကယ်ပင် မဖွင့်ဘဲ ဓာတ်ပုံကိုသာ ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် သူတို့ မိသားစု သုံးဦး ပါဝင်နေသည်။ ကျန်းရိုက အန်းအန်းကို ချီထားပြီး သူကမူ သူမ၏ပခုံးကို ဖက်ထားသည်။

အန်းအန်းလေးမှာမူ အာရုံမရောက်ဘဲ ရှိနေသော်လည်း သူနှင့် ကျန်းရိုမှာမူ ပြုံးနေကြသည်။

ဓာတ်ပုံထဲမှ လူများကို လက်ဖြင့် စမ်းကြည့်ရင်း လီရှောင်း၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန် ကံကောင်းသူဟု ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

.....

ကျန်းရိုသည် လီရှောင်းကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက်တွင် သူမနှင့် လီရှင်းအတွက် အစီအစဉ်များကို သတ်မှတ်လိုက်သည်။

ကျန်းရိုသည် စာမေးပွဲအတွက် အပြည့်အဝ ပြင်ဆင်ရမည်ဖြစ်သဖြင့် အိမ်မှုကိစ္စများကို နှစ်ဦးခွဲဝေ လုပ်ကိုင်ကြသည်။ လီရှင်းသည်လည်း ၇ တန်း၊ ၈ တန်း သင်ရိုးများကို ပြန်လည် ကြည့်ရှုရမည် ဖြစ်သည်။ စာအုပ်များကိုမူ ကျင်းတာ့ယိုနှင့် ဝမ်မင်ကျွင်းတို့ထံမှ ငှားရမ်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ နှစ်ဦးစလုံး၏ စာအုပ်များမှာ မစုံလင်သော်လည်း ပေါင်းလိုက်လျှင်မူ ကွက်တိ ဖြစ်နေတော့သည်။

ကလေးကိုမူ နှစ်ဦးသား တစ်လှည့်စီ ထိန်းကြသည်။

လီရှင်းသည် ကျန်းရိုတွင် အချိန်မရှိသည်ကို သိရှိထားသဖြင့် များသောအားဖြင့် အလုပ်များကို တိတ်တဆိတ် ကြိုတင် လုပ်ကိုင်ထားတတ်သည်။

အဒေါ်ဝမ်သည်လည်း မကြာခဏ လာရောက် ကူညီပေးလေ့ရှိသည်။ ဦးလေးဝမ်မှာ ကျန်းမာရေး များစွာ ကောင်းမွန်လာပြီဖြစ်သော်လည်း ဝက်သတ်ခြင်းကဲ့သို့သော အလုပ်ကြမ်းများကိုမူ မလုပ်နိုင်တော့ပေ။ လီရှောင်း မသွားမီက ကျိုးကျန့်နှင့် တိုင်ပင်ကာ ကျိုးကျန့်အား အဒေါ်ဝမ်တို့နှင့် ပူးပေါင်း လုပ်ကိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်ပေးခဲ့သည်။

ကျိုးကျန့်က အိမ်တွင် ဝက်အူချောင်းများ ချက်ပြုတ်ပြီး အဒေါ်ဝမ်တို့ လင်မယားက သွားရောက် ရောင်းချခြင်းဖြစ်သည်။ အမြတ်နည်းသော်လည်း မြို့ထဲတွင် ရောင်းရသည်ထက် များစွာ ပို၍ ဘေးကင်းလှသည်။

ခရိုင်မြို့လေးအတွင်း၌ ကျိုးကျန့်ကို ရန်ပြုရဲသူ မရှိပေ။ လီရှောင်း၏နာမည်က ရှိနေရုံမက ကျိုးကျန့်ကိုယ်တိုင်လည်း သူငယ်ချင်းများစွာ ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဝမ်မိသားစုနှင့် ပူးပေါင်းလုပ်ကိုင်နေသဖြင့် ကျိုးကျန့်သည် မနက်၊ ည နေ့တိုင်း တစ်ခေါက် ရောက်လာလေ့ရှိသည်။ ဘေးအိမ်မှ ကျန်းရိုကိုလည်း ဝင်ကြည့်ကာ လိုအပ်သည် ရှိမရှိ မေးမြန်းလေ့ရှိသလို၊ ဝက်အူချောင်းများကိုလည်း မကြာခဏ လာရောက်ပေးလေ့ရှိသည်။

ကျန်းရိုသည်လည်း အမြဲတမ်း အခွင့်အရေး ယူမနေဘဲ တစ်ခါတစ်ရံ စာကြည့်ရသည်မှာ ပင်ပန်းလာလျှင် လီရှင်းနှင့်အတူ အဆာပြေမုန့်များ ပြုလုပ်ကာ ကျိုးကျန့်ထံသို့ ပြန်လည်ပေးပို့လေ့ရှိသည်။

ကောင်းမွန်စွာ စားသောက်ရရုံမက ကျင်းတာ့ယို ပေးထားသော ဆေးညွှန်းများကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်၊ လီရှင်းမှာ ကိုယ်အလေးချိန် တက်လာကာ ပါးပြင်လေးများမှာလည်း ပြည့်ဖြိုးလာပြီး ဆံပင်များလည်း စတင် ပေါက်လာလေပြီ။

ကလေးငယ်မှာမူ ဘာမှမသိသေးဘဲ တစ်ခါက ဒေါ်လေး၏ ခေါင်းကို စမ်းကြည့်မိရာ ယားကျိကျိ ဖြစ်နေသဖြင့် သဘောကျနေပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် လီရှင်းကို ဦးထုပ် ဆောင်းမထားခိုင်းဘဲ ခဏခဏ လက်လှမ်း၍ စမ်းကြည့်နေတတ်သည်။

စမ်းမိတိုင်းလည်း သူမဘာသာ တခိခိ ရယ်မောနေတော့သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ အမြင်ကပ်စရာလည်း ကောင်းသလို ရယ်စရာလည်း ကောင်းလှသည်။

သူမမှာ အသက်ငယ်သော်လည်း မှတ်ဉာဏ်မှာမူ အလွန်ကောင်းလှသည်။ နေ့တိုင်း ညနေစောင်းသည်နှင့် တံခါးဝသို့ သွားကာ အပြင်သို့ မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေတတ်သည်။

လူကို မတွေ့ရလျှင် သူမမှာ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေတတ်သည်။ လီရှောင်း ထွက်သွားသည့် ပထမ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျန်းရို မည်သို့ ချော့မော့ပါစေ မရခဲ့ပေ။

.....

ဆယ်ရက်ခန့် ကြာပြီးနောက် လီရှောင်း ဖုန်းဆက်လာသောအခါ ကျန်းရိုသည် ဖုန်းကို ကလေး၏ နားနားသို့ ကပ်ပေးလိုက်သည်။ "ဟော... ပါပါး ဖုန်းဆက်တာလား"

ဖုန်းအခြားတစ်ဖက်မှ လီရှောင်းမှာ ဘာဖြစ်မှန်း မသိသေးဘဲ "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီရှောင်း၏အသံကို ကြားသည်နှင့် ကလေးငယ်မှာ စိတ်ကောက်သွားတော့သည်။ ပါးစပ်လေးကို စူကာ ကျန်းရိုကိုသာ ဖက်ထားပြီး ဖုန်းကို ဆက်မနားထောင်တော့ပေ။

ကျန်းရိုမှာ ရယ်ရခက်၊ ငိုရခက် ဖြစ်သွားကာ လီရှောင်းကို အခြေအနေ ရှင်းပြလိုက်ပြီး "အခုတော့ စိတ်ကောက်နေပြီ၊ ရှင် ပြန်လာရင်တော့ အကြာကြီး ချော့ရလိမ့်မယ်" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်းသည်လည်း ထိုစကားကြောင့် ရယ်မောကာ "အိမ်မှာကော အဆင်ပြေကြရဲ့လား" ဟု မေးမြန်းလေသည်။

ကျန်းရို၏ အသံမှာ နူးညံ့သွားကာ "အကုန် အဆင်ပြေပါတယ်၊ ရှင့်ဘက်မှာကော ဘယ်လိုလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီရှောင်းသည် စည်ကားလှသော မြို့ပြလမ်းမကို မော့ကြည့်ကာ ပေါ့ပါးစွာ ပြုံးလျက် "ဒီမှာလည်း အဆင်ပြေပါတယ်၊ အရမ်းလှတာပဲ၊ နောက်ကျရင် မင်းကို ခေါ်လာပြမယ်နော်"

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မ စာမေးပွဲ ဖြေပြီးရင် ရှင့်ဆီ လာရှာမယ်လေ၊ ရှင် အဲ့ဒီမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာ ဂရုစိုက်နော်၊ ထမင်းစားဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။"

"အင်း။"

ဖုန်းမချမီ လီရှောင်းက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ကျန်းရို... ကိုယ် မင်းကို နည်းနည်း လွမ်းနေတယ်"

သူ၏ အသံမှာ ဩရှရှနှင့် နက်နဲလှသဖြင့် ကျန်းရို၏ နားထဲတွင် ယားကျိကျိ ဖြစ်သွားရသည်။ သူမသည် နှုတ်ခမ်းကို ဖိကာ ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ကျွန်မလည်း ရှင့်ကို အရမ်း လွမ်းတာပဲ" ဟု တိုးတိုးလေး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

.....

လီရှောင်းသည် ဖုန်းကို ကိုင်လျက် ပြုံးနေမိတော့သည်။

ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် သူ့နောက်တွင် ရပ်နေသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အနားသို့ တိုးကပ်လာလေသည်။ ထိုအမျိုးသားမှာ ကျားသစ်ကွက် အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားကာ ရင်ဘတ်တွင် ရွှေရောင် ဆွဲကြိုးအကြီးကြီး ဆင်မြန်းထားသည်။ သူသည် လီရှောင်း၏ ပခုံးကို ဖက်ကာ ပြုံးလျက် "ဘယ်လိုလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီရှောင်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ခေါင်းခါပြကာ အားကိုးရာမဲ့ဟန်ဖြင့် "ကျွန်တော့်မိန်းမက သဘောမတူဘူး၊ ကျွန်တော်သာ မော်ဒယ်လ် ဘာညာ သွားလုပ်ရင် သူက ကျွန်တော့်ကို ကွာရှင်းမယ်တဲ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် ထိုအမျိုးသား၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ "ထားလိုက်ပါတော့၊ ကျွန်တော်လည်း အဲ့ဒါကို စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ ဒါနဲ့ အရင်တစ်ခါက ဥက္ကဌချန် ဆိုတဲ့လူက ဘယ်သူလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

အမျိုးသားသည်လည်း များစွာ မစဉ်းစားဘဲ နှမြောတသဟန်ဖြင့် "သူလား၊ သူက သူ့ယောက်ဖရဲ့ အရှိန်အဝါကို အားကိုးနေတဲ့ လူညံ့တစ်ယောက်ပဲလေ" ဟု ဆိုကာ အထင်သေးသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြန်ဖြေလေသည်။

လီရှောင်းမှာမူ လိုက်လံ ကဲ့ရဲ့ခြင်း မရှိဘဲ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသော မျက်နှာထားမျိုးသာ ရှိနေတော့သည်။

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၃၅)

မတ်လလယ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ နေ့နှင့်ည အပူချိန်ကွာခြားမှုမှာ သိသိသာသာ ကြီးမားလာလေသည်။ နေ့ခင်းဘက် နေသာချိန်တွင် သိုးမွှေးအင်္ကျီတစ်ထည်တည်းနှင့် လုံလောက်သော်လည်း၊ ညဘက်တွင်မူ ဂွမ်းအင်္ကျီကို ထပ်မံခြုံထားရန် လိုအပ်ဆဲဖြစ်သည်။

ကလေးငယ်မှာ ယခုအခါ လွတ်လပ်စွာ မှောက်တတ်၊ လှန်တတ်နေပြီဖြစ်သည်။ လီရှောင်း ထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းရိုသည် ကလေးနှင့်အတူ အိပ်စက်လေ့ရှိရာ၊ နေ့ခင်းဘက်တွင် အမှောက်အလှန် များလွန်း၍လားမသိ၊ ညဘက် အိပ်ရာထဲတွင်လည်း လူးလာတုံ့ပြန်နေတတ်ပြီး စောင်အပြင်ဘက်သို့ အကြိမ်ကြိမ် ရောက်ရှိသွားတတ်၏။

သူမသည် ယခုအခါ မိမိဘာသာ ထိုင်နိုင်ရုံမက၊ တစ်ညတွင် ကျန်းရို မည်သို့နိုးလာသည်မသိဘဲ ကြည့်လိုက်ရာ ကလေးငယ်မှာ သူမ၏ခေါင်းအုံးဘေးတွင် ထိုင်လျက် လက်ကလေးဖြင့် မိခင်၏ဆံပင်များကို ဆွဲဆော့နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုမြင်ကွင်းက ကျန်းရိုကို ထိတ်လန့်နိုးကြားသွားစေခဲ့သည်။

သို့သော် နေ့နှင့်ည အပူချိန်ကွာခြားမှုကြောင့်ပင် ကလေးငယ်မှာ တစ်ည၌ ဖျားနာသွားတော့သည်။ ညဘက်တွင် အအေးပတ်သွားခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ကျန်းရိုသည် အမြဲနိုးကြားနေတတ်သူဖြစ်ရာ၊ ညဘက်အိပ်စက်ချိန်တွင် ဘေးနားရှိ ကလေးကို ခဏခဏ စမ်းကြည့်လေ့ရှိသဖြင့် အချိန်မီ သိရှိလိုက်ခြင်းပင်။ ကလေး၏နဖူးမှာ ပူကျစ်နေသည်ကို သိလိုက်ရသည်နှင့် သူမ ချက်ချင်းပင် နိုးလာခဲ့သည်။

ကျန်းရိုသည် မီးကိုဖွင့်၍ ကြည့်လိုက်ရာ အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ပြင်းထန်ပုံရပြီး ကလေး၏ပါးပြင်လေးများမှာ နီရဲနေလေသည်။ အိမ်တွင် အဖျားကျဆေးရှိသော်လည်း ကလေးမှာ ငယ်လွန်းသေးသဖြင့် သူမ မတိုက်ရဲပေ။ ထို့ကြောင့် ပုဝါတစ်ထည်ကို ရေနွေးနွေးဖြင့် ဆွတ်ကာ ကလေး၏လက်ဖဝါးနှင့် ဂျိုင်းကြားများကို လိုက်လံသုတ်ပေးလိုက်သည်။

အခန်းငယ်ထဲမှ လီရှင်းသည်လည်း အသံကြား၍ နိုးလာကာ ထွက်ကြည့်လေသည်။ ကျန်းရိုသည် ကလေးကို အဝတ်အစားများ ဝတ်ပေးပြီးဖြစ်ရာ သူမကို ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အန်းအန်း ဖျားနေလို့၊ အစ်မ သူ့ကို ဆေးရုံ ခဏခေါ်သွားလိုက်ဦးမယ်။"

လီရှင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ဘာမှမပြောဘဲ အခန်းထဲသို့ဝင်၍ အဝတ်လဲလေသည်။ သူမသည် သတိကြီးသူဖြစ်ရာ အဝတ်လဲပြီးနောက် အိတ်ကပ်ထဲတွင် ကပ်ကြေးတစ်လက်ကိုပါ ထည့်ယူခဲ့သည်။

ကျန်းရိုသည် ပိုက်ဆံယူကာ အန်းအန်းကို စောင်ဖြင့်လုံအောင်ပတ်၍ ရင်ခွင်ထဲ၌ ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ကလေးငယ်မှာ တစ်ခုခုကို ခံစားမိဟန်ဖြင့် ကျန်းရို၏ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ မသက်မသာ ညည်းညူနေရှာသည်။

ကျန်းရိုသည် စိုစွတ်သောပုဝါဖြင့် သူမ၏နဖူးကို သုတ်ပေးရင်း "အန်းအန်းလေး လိမ္မာတယ်၊ ခဏလေးပဲ အောင့်ထားနော်၊ ဆေးရုံကို အခုရောက်တော့မှာ" ဟု ညင်သာစွာ ချော့မော့လိုက်သည်။

သူမတို့နှစ်ဦးသည် ကလေးကို ပွေ့ချီလျက် ခရိုင်ဆေးရုံသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ညဉ့်နက်ပိုင်းဖြစ်သဖြင့် ဆေးရုံတွင် တာဝန်ကျသူ အနည်းငယ်သာ ရှိတော့သည်။

.....

ဆေးရုံသို့ ရောက်သောအခါ လီရှင်းက ပိုက်ဆံယူ၍ အရင်ဆုံး စာရင်းသွင်းကာ ကျန်းရိုနှင့်အတူ တတိယထပ်ရှိ ကလေးအရေးပေါ်ဌာနသို့ တက်လာခဲ့ကြသည်။

ထိုနေရာသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် အခြားလူနာအချို့လည်း ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အချို့မိဘများမှာ ၄-၅ နှစ်အရွယ် ကလေးများကို ချီထားရင်း စင်္ကြံလမ်းတွင် ဆေးရည်ချိတ်နေကြသလို၊ အချို့မှာလည်း ကလေးကို ကျောပိုးလျက် တန်းစီနေကြသည်။

ကျန်းရိုသည်လည်း အန်းအန်းကိုချီကာ ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။ ဆယ်မိနစ်ခန့်အကြာတွင် သူမ၏အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဆရာဝန်က အပူချိန်တိုင်းကိရိယာကို ပေးသဖြင့် ကျန်းရိုက ကလေး၏အင်္ကျီလည်ပင်းကို ဟကာ ဂျိုင်းကြားထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ တိုင်းကိရိယာမှာ အေးစက်နေသဖြင့် ကလေးငယ်မှာ မသက်မသာ ရုန်းကန်နေရာ ကျန်းရိုက သူမ၏ကျောကို ပုတ်ပေးရင်း "ခဏလေးပဲနော် သမီး၊ ခဏနေရင် ပြီးပြီ" ဟု ချော့မော့ရပြန်သည်။

ကလေးငယ်မှာ အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အားငယ်စွာဖြင့် ကျန်းရို၏လည်ပင်းသားထဲ မျက်နှာဝှက်လျက် ငြိမ်သွားရှာသည်။ ခဏအကြာတွင် ဆရာဝန်က တိုင်းကိရိယာကို ကြည့်လိုက်ရာ ကိုယ်အပူချိန်မှာ ၃၈.၈ ဒီဂရီအထိ ရှိနေလေပြီ။

ဆရာဝန်က သူနာပြုကို ရေနွေးတစ်ဇလုံ ယူလာခိုင်းကာ ကျန်းရိုယူလာသော ပုဝါဖြင့် အန်းအန်း၏ လက်ဖဝါး၊ ခြေဖဝါး၊ ဂျိုင်း၊ ပေါင်ကြားနှင့် လည်ပင်းတို့ကို သုတ်ပေးခိုင်းသည်။ ထို့နောက် အဖျားကျဆေး ရေးပေးကာ ကျန်းရိုအား အောက်ထပ်ရှိ ဆေးခန်းတွင် သွားထုတ်ခိုင်းလေသည်။

ကျန်းရိုက ဆေးညွှန်းနှင့် ပိုက်ဆံကို လီရှင်းထံသို့ ပေးလိုက်ရာ၊ လီရှင်းက လမ်းမေး၍ အောက်ထပ်သို့ အပြေးဆင်းသွားပြီး ခဏအကြာတွင် ဆေးနှစ်ဘူးနှင့် ပြန်ရောက်လာသည်။ ဆရာဝန်က ဆေးတစ်ဝက်ကို ရေနွေးဖြင့် ဖျော်ပေးကာ ဇွန်းငယ်လေးဖြင့် ကလေးကို တိုက်ရန် ကျန်းရိုကို ခိုင်းလေသည်။

ကျန်းရိုသည် အခန်းထဲ၌ နေရာတစ်ခုရှာ၍ ထိုင်လိုက်ကာ အန်းအန်းကို ဆေးတိုက်လေသည်။ ကလေး၏မျက်နှာလေးမှာ နီရဲနေသော်လည်း မငိုဘဲ လိမ္မာစွာပင် ပါးစပ်ဟပေးရှာသည်။ ဆေးမှာ အရသာမရှိ၍လားမသိ၊ နှစ်ငုံခန့် သောက်ပြီးနောက် မျက်မှောင်လေး ကြုတ်သွားတော့သည်။

သို့သော် ကျန်းရိုက ထပ်မံတိုက်ကျွေးသောအခါ သူမသည် ပါးစပ်ဟ၍ သောက်ရှာသည်။ သူမ၏ပုံစံလေးမှာ အလွန်သနားစရာကောင်းပြီး ကျန်းရိုကို အားကိုးတကြီး ကြည့်နေတတ်သည်။

ကျန်းရိုမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသဖြင့် သူမ၏နဖူးလေးကို နမ်းလိုက်ကာ "အန်းအန်းက အတော်ဆုံးပဲ၊ ဆေးသောက်မှ နေကောင်းမှာလေ" ဟု အားပေးလိုက်သည်။

ကလေးငယ်မှာ နားလည်သကဲ့သို့ပင် ပုံမှန်ကဲ့သို့ ဂျီမကျဘဲ ဆေးကို တစ်ငုံပြီးတစ်ငုံ သောက်လေသည်။ ဆေးသောက်ပြီးနောက် ကျန်းရိုသည် ကလေးကိုချီကာ အပြင်ဘက်စင်္ကြံရှိ ထိုင်ခုံတွင် ထိုင်နေလိုက်သည်။ လီရှင်းမှာ ရေဇလုံကို ကိုင်လျက် ပုဝါဖြင့် ကလေး၏လက်ဖဝါး၊ လည်ပင်းနှင့် နဖူးတို့ကို မပြတ်သုတ်ပေးနေသည်။

ဆေးရှိန်ကြောင့်လားမသိ၊ အတန်ကြာသောအခါ ကလေးငယ်မှာ မျက်လုံးများ မှေးစင်းလာတော့သည်။ ကျန်းရိုက လီရှင်းကို သူမအား မှီ၍ အိပ်ရန်ပြောသော်လည်း လီရှင်းက ခေါင်းခါကာ မအိပ်ချင်ကြောင်း ပြန်ပြော၏။

ကျန်းရိုသည် သူမကို ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်မိသည်။ အစပိုင်းတွင် လီရှောင်းကို သူမအား သွားရှာခိုင်းခဲ့ခြင်းမှာ သူမ၏ဘဝ ပျက်စီးသွားမည်ကို မလိုလား၍သာဖြစ်ပြီး အခြားမရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် လီရှောင်း ထွက်သွားပြီးကတည်းက လီရှင်းသည် အိမ်မှုကိစ္စများကို တာဝန်ယူကာ သူမကို များစွာ ကူညီပေးခဲ့သည်။

ယနေ့ညတွင်လည်း လီရှင်းသာ ဘေးတွင်ရှိမနေလျှင် ကျန်းရိုအနေဖြင့် ယခုကဲ့သို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ် ရှိနေနိုင်ပါ့မလား မသေချာချေ။ သူမသည် အစ်မတစ်ယောက် မလုပ်ဖူးသဖြင့် အစ်မကောင်းတစ်ယောက် မည်သို့ဖြစ်ရမည်ကို မသိသော်လည်း၊ ဤအခိုက်အတန့်တွင်မူ မိမိ၌ တွယ်တာစရာများ ပိုမိုများပြားလာပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမတွင် ခင်ပွန်းနှင့် ကလေးသာမက လိမ္မာသော ညီမလေးတစ်ယောက်ပါ ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုသည် သူမ၏ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း "ခဏလောက် မှေးလိုက်ပါ၊ နောက်မှ အစ်မနဲ့ လူလဲတာပေါ့" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။

လီရှင်းမှာ ထိုသို့ အပွတ်သပ်ခံရသည်ကို အလွန်သဘောကျ၏။ သူမသည် အစ်မဖြစ်သူနှင့် နီးနီးကပ်ကပ် နေရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်ပြီး ဤသည်မှာ အရင်က တစ်ခါမျှ မရရှိခဲ့ဖူးသော ခံစားချက်ပင်ဖြစ်သည်။ သူမသည် အိပ်ပျော်နေသော အန်းအန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကျန်းရို၏ နူးညံ့သော မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး အင်းဟု ပြန်ထူးလိုက်သည်။ သူမသည် ခေါင်းကို ကျန်းရို၏ပခုံးပေါ်သို့ အသာအယာ တင်လိုက်ကာ မျက်လုံးမမှိတ်မီ "အစ်မ၊ ကျွန်မကို နှိုးဖို့ မမေ့နဲ့နော်" ဟု သတိပေးလိုက်သေးသည်။

"အင်း။"

သူမသည် ထိုအတိုင်း နှစ်နာရီခန့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သော်လည်း ကျန်းရိုက မနှိုးခဲ့ပေ။ နှစ်နာရီကြာပြီးနောက် ကလေး၏ကိုယ်အပူချိန်မှာ အတော်လေး ကျသွားကာ အရင်ကကဲ့သို့ မပူတော့ပေ။

ကျန်းရို စိတ်အေးသွားကာ ကလေးကိုချီ၍ ဆရာဝန်ကို ထပ်ပြပြီး အပူချိန်ပြန်တိုင်းရာ ၃၈.၃ သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ဆရာဝန်က အိမ်ပြန်လျှင် ဆေးနှစ်ကြိမ် ထပ်တိုက်ရန်၊ ရေများများတိုက်ရန်နှင့် နောက်နေ့ညတွင် ထပ်မံပူလာပါက ရေနွေးနွေးဖြင့် ကိုယ်တိုက်ပေးရန် မှာကြားလေသည်။

ကျန်းရိုက သေချာမှတ်သားထားပြီး ဆရာဝန်ကို ကျေးဇူးတင်စကားပြောကာ ကလေးကိုချီ၍ ထွက်လာခဲ့သည်။ လီရှင်းက ဆေးများကိုကိုင်ကာ နောက်မှ လိုက်လာခဲ့လေသည်။

....

သူတို့နှစ်ဦး အပြင်သို့ လှမ်းထွက်လိုက်စဉ်မှာပင် စင်္ကြံလမ်းအဆုံးမှ လူရိပ်နှစ်ခု အလျင်အမြန် လျှောက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကလေးငိုသံနှင့်အတူ အမျိုးသမီးများ၏ ငြင်းခုံသံကိုလည်း ကြားလိုက်ရ၏။

ထိုအထဲမှ အသံတစ်ခုမှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေကာ လင်းမေ့ရူ၏ အသံကြီးဖြင့် "ဒီလောက်ကလေးကိုတောင် အနိုင်ကျင့်ရတာ လူကော ဟုတ်ရဲ့လား။ ဘယ်လိုအမေမျိုးက ဘယ်လိုသားမျိုး မွေးထားတာလဲ။ ငါ့မြေးလေးသာ တစ်ခုခုဖြစ်ရင်တော့ နင့်ကို အလွတ်မပေးဘူး" ဟု ဆဲဆိုနေလေသည်။

ဘေးမှ အသက် ၃၀ ကျော် အမျိုးသမီးကလည်း မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် "ရှင်က ကြည့်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုလိုဖြစ်တာက ကျွန်မသားရဲ့ အပြစ်ပဲလား၊ ယွဲ့ယွဲ့က အခုမှ ဘယ်လောက်ရှိသေးလို့လဲ။ ရှင်သာ သေချာကြည့်နေရင် ဒီလိုဖြစ်ပါ့မလား" ဟု ပြန်လည် ချေပလေသည်။

လင်းမေ့ရူမှာ ထိုစကားကြောင့် အသံပိုကျယ်လာကာ "အိုး... ငါ့ကိုတောင် ပြန်အပြစ်တင်နေတာလား။ နင်သာ ငါတို့အိမ်မှာ အတင်းလာမနေရင် ငါ့မြေးလေး အခုလို ဒုက္ခရောက်ပါ့မလား။ ဘယ်သူ့သမီးကများ ယောက်ျားပါခေါ်ပြီး မိဘအိမ်မှာ လာနေလို့လဲ။ နင်က သမက်တော်ကောက်တာလား။ ဟယ်မိသားစု ပစ္စည်းတွေက နင့်မောင်အတွက်ပဲ၊ နင်က ဘာလာလုပ်တာလဲ" ဟု အော်ဟစ်တော့သည်။

"ရှင်..." ဟယ်ဝမ်ယင်းမှာ ဒေါသကြောင့် စကားပင် ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။

လင်းမေ့ရူမှာမူ စစ်ပွဲတစ်ခုတွင် အနိုင်ရလိုက်သကဲ့သို့ မေးကိုမော့ကာ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့လိုက်သည်။ သူမ၏မြေး ဒဏ်ရာရသည်ထက် ဟယ်ဝမ်ယင်းကို အနိုင်ပြောလိုက်ရသည်ကို သူမက ပို၍ သဘောကျနေပုံရသည်။

သူမ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငိုသံမှာ ပို၍ ကျယ်လောင်လာကာ ကျန်းရို၏ရင်ခွင်ထဲမှ အန်းအန်းကိုပင် လန့်နိုးစေသဖြင့် အန်းအန်းမှာ စတင် ညည်းညူလာတော့သည်။ ကျန်းရိုက ခေါင်းမော့၍ အေးစက်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းမေ့ရူမှာ အရေးပေါ်ခန်းကိုရှာနေရင်း ကျန်းရိုနှင့် အကြည့်ချင်း ဆုံသွားလေသည်။ သူမသည် ကျန်းရိုကို မြင်သည်နှင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အနားသို့ အမြန်လျှောက်လာပြီး "မင်း ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲ" ဟု မနှစ်မြို့သောလေသံဖြင့် မေးမြန်းလေသည်။

သူမ၏အကြည့်မှာ ကျန်းရို၏ရင်ခွင်ထဲမှ အန်းအန်းထံသို့ အလိုအလျောက် ရောက်ရှိသွားရာ၊ အန်းအန်း၏ ဖျားနေသဖြင့် နီမြန်းနေသော ပါးပြင်လေးနှင့် ခြောက်ကပ်နေသော နှုတ်ခမ်းလေးကို မြင်သောအခါ အဖျားတက်နေကြောင်း သိရှိသွားသည်။

သူမက မကျေမနပ်ဖြင့် "လီရှောင်း ထွက်သွားတာနဲ့ ကလေးကို ဘယ်လိုများ ပြုစုနေတာလဲ။ သန်းခေါင်ယံကြီးမှာ ဆေးရုံရောက်လာရအောင်၊ ကြည့်ပါဦး ကလေးက ပိန်သွားလိုက်တာ" ဟု ဆူပူလေသည်။

ဘေးမှ ဟယ်ဝမ်ယင်းသည် ကျန်းရိုကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ နှစ်သစ်ကူးစဉ်က သူမ ကျန်းရိုကို မြင်ဖူးသော်လည်း သေချာမမြင်ခဲ့ရပေ။ ယခုမှသာ လီရှောင်း၏ဇနီးမှာ အမှန်တကယ် လှပကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ ဖြူစင်ဝင်းပသော အသားအရေနှင့် သေးငယ်သော မျက်နှာလေးပေါ်ရှိ အင်္ဂါရပ်များမှာ အိမ်ရှိ သူမ၏မရီးထက် များစွာ ပို၍ သာလွန်လှသည်။

သို့သော် လင်းမေ့ရူ၏စကားကို ကြားသောအခါ သူမက ကလေးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ လင်းမေ့ရူမှာ အမှန်တကယ်ပင် မျက်နှာပြောင်တိုက်၍ လိမ်ပြောနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ ဤကလေးက ဘယ်နေရာကများ ပိန်နေလို့လဲ။ ဝဝဖြိုးဖြိုးနှင့် ပါးပြင်လေးများမှာလည်း ဖောင်းအိနေကာ ပုံမှန်အားဖြင့် ကောင်းမွန်စွာ ပြုစုထားကြောင်း သိသာလှသည်။

လင်းမေ့ရူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ သူမ၏တူလေးနှင့် ယှဉ်ကြည့်လျှင်မူ ထိုကလေးမှာ လမ်းဘေးမှ ကောက်ရလာသူသဖွယ် ပိန်ညှောင်ကာ မည်းညစ်နေပြီး ဟယ်မိသားစုဝင်နှင့်ပင် မတူချေ။

ကျန်းရိုမှာ တစ်ညလုံး မအိပ်ရသေးရုံမက စိုးရိမ်ပူပန်နေရသဖြင့် စိတ်အခြေအနေ မကောင်းလှပေ။ ယခု လင်းမေ့ရူ၏ အပြစ်တင်စကားကို ကြားရသောအခါ သူမ၏စိတ်မှာ ပို၍ ဆိုးသွားတော့သည်။

သူမသည် လင်းမေ့ရူ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ပိန်ညှောင်နေသော ကလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "အမေက ဘာအခွင့်အရေးနဲ့ ပြောတာလဲ။ အန်းအန်းကို တစ်ရက်လောက် ပြုစုပေးဖူးလို့လား။ အမေက သူများအိမ်ကို လိုက်သွားပြီးသားပဲ၊ ကျွန်မတို့အိမ်ကိစ္စတွေကို ဘာလာပတ်သက်နေတာလဲ" ဟု တိုက်ရိုက် ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။

သူမသည် လင်းမေ့ရူကို လှည့်ပင်မကြည့်တော့ဘဲ ဘေးမှ ပတ်ရှောင်ကာ ထွက်သွားတော့သည်။

"နင်..."

လင်းမေ့ရူမှာ ပြန်လည်ပြောဆိုရန် စကားပင် ရှာမရတော့ဘဲ ဖြစ်သွားရသည်။ ကျန်းရိုက စကားပြောလျှင် အမြဲတမ်း သူမ နောက်အိမ်ထောင်ပြုသည့်ကိစ္စကို ထည့်ပြောတတ်သဖြင့် သူမ၏ရင်ကို ထိုးနှက်သကဲ့သို့ ခံစားရကာ၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်ဖောက်ပြန်သူတစ်ဦးသဖွယ် ခံစားရစေသည်။

ဘေးမှ ဟယ်ဝမ်ယင်းကမူ တစ်ချက် မဲ့ပြုံးလိုက်ကာ ကျန်းရို၏ပြန်ပြောပုံကို သဘောကျနေပုံရသည်။ သူမက လင်းမေ့ရူကို ကြည့်ကာ "ခုနကတော့ စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်လား၊ အခု ဘာလို့ မသွားသေးတာလဲ" ဟု လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

လင်းမေ့ရူက သူမကို မျက်စောင်းထိုးကာ ကလေးကိုချီ၍ ကလေးအရေးပေါ်ခန်းသို့ အမြန် ဝင်သွားလေသည်။

.....

ကျန်းရိုသည် ကလေးကိုခေါ်၍ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ နို့တိုက်၊ အနှီးလဲပေးပြီးနောက် ဆက်လက် အိပ်စက်လိုက်သည်။ ဤတစ်ခါ အိပ်လိုက်သည်မှာ နေ့လည် ၁၂ နာရီခွဲမှ နိုးတော့သည်။

ဘေးအိမ်မှ အဒေါ်ဝမ်သည်လည်း လာရောက် ကြည့်ရှုလေသည်။ မနက်ပိုင်းက သူမ တစ်ခေါက် လာခဲ့သော်လည်း တံခါးပိတ်ထားသဖြင့် ထူးဆန်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု တံခါးပွင့်ပြီဖြစ်သဖြင့် စားစရာအချို့ ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းပင်။

အန်းအန်း ဖျားနေသည်ကို သိသောအခါ သူမက စိတ်မကောင်းဖြစ်ကာ ကလေးကို ချီလိုက်သည်။ "နှစ်တိုင်း မတ်လ၊ ဧပြီလဆိုရင် ကလေးတွေ ဖျားတတ်တာ ထုံးစံပါပဲ။ အန်းအန်းကတော့ ကျန်းမာရေး ကောင်းလို့ပေါ့၊ ငါ့သမီး ငယ်ငယ်တုန်းကဆို အမြဲတမ်း ဖျားနာနေတာ၊ ရာသီဥတု ပူလာမှပဲ အေးဆေးရတာ"

အန်းအန်းမှာ ဖျားနေသဖြင့် နေ့လည် နိုးလာချိန်တွင် အားနည်းနေပုံရသည်။ ဆေးတိုက်လျှင်လည်း သောက်ရှာသဖြင့် သိတတ်လွန်းလှသော်လည်း စိတ်မပွင့်လင်းပုံ ပေါ်နေသည်။

ကျန်းရိုသည် ကလေး၏ သနားစရာပုံစံကို ကြည့်ကာ စိတ်မကောင်းဖြစ်သဖြင့် လီရှင်းအား ပန်းသီးကို ဆေးကြောကာ အိုးထဲတွင် ထည့်ပေါင်းခိုင်းလိုက်သည်။ "ဒါလေး သောက်ပြီးရင် ပန်းသီးစားရမယ်နော်" ဟု သူမက ချော့မော့လိုက်သည်။

ဆေးသောက်ပြီး အတန်ကြာသောအခါ ကျန်းရိုသည် ဇွန်းလေးဖြင့် ပျော့အိနေသော ပန်းသီးဖတ်လေးများကို ခပ်၍ ကလေးကို ကျွေးလေသည်။ ကလေးငယ်မှာ သစ်သီးစားရသည်ကို အလွန်သဘောကျ၏။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကျန်းရိုက ဝမ်းအေးမည်စိုးသဖြင့် နည်းနည်းသာ ကျွေးလေ့ရှိသော်လည်း၊ ယနေ့တွင်မူ စိတ်မကောင်းဖြစ်သဖြင့် ပေါင်း၍ ကျွေးခြင်းဖြစ်သည်။

ပေါင်းထားသော ပန်းသီးမှာ ချိုချိုချဉ်ချဉ် အရသာရှိသဖြင့် ကလေးငယ်မှာ အလွန်နှစ်သက်လှသည်။ သူမတွင် သွားမရှိသေးသဖြင့် ပါးစပ်လေးကို လှုပ်ရှားကာ စားနေသည့်ပုံစံမှာ အလွန်ပင် ချစ်စရာ ကောင်းလှသည်။

အနည်းငယ် စားပြီးနောက်တွင်မူ ခေါင်းမော့၍ ကျန်းရိုကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလေသည်။

အဒေါ်ဝမ်မှာလည်း ထိုပုံစံကို မြင်တွေ့ရသောအခါ စိတ်ပျော့သွားကာ "ဒီကလေးက တကယ် လိမ္မာတာပဲ၊ ငါ့တစ်သက်မှာ ဒီလောက်လိမ္မာတဲ့ ကလေးမျိုး မမြင်ဖူးဘူး။ ငါ့သမီး မွေးလာတုန်းကဆို တစ်နှစ်လုံး ငါ ကောင်းကောင်း မအိပ်ခဲ့ရဘူး၊ ခဏခဏလည်း ငိုတတ်သေးတယ်။ သူ့ရဲ့အဘွားကလည်း ငါ့ကို အမြဲ ပြဿနာရှာတတ်တော့ အဲ့ဒီအချိန်တွေကို ပြန်စဉ်းစားရင် တကယ် ပင်ပန်းခဲ့တာ" ဟု ချီးမွမ်းရှာသည်။

ကျန်းရိုက ကလေးကို နူးညံ့စွာ ကြည့်ရင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "သူက လိမ္မာပါတယ်၊ သူ့အဖေ ထွက်သွားပြီးကတည်းက နို့တိုက်ရင်တောင် ဂျီမကျတော့ဘူး။ ညဘက် တစ်ခါပဲနိုးပြီး တိုက်လိုက်ရင် မနက်အထိ အိပ်တော့တာပဲ။"

အခြားကလေးများ မည်သို့ရှိသည်ကို သူမ မသိသော်လည်း၊ သူမ၏ အမြဲတမ်း ဆူညံသောင်းကျန်းနေသော တူလေးကိုမူ မှတ်မိနေသေးသည်။ ထိုကလေး ငိုလိုက်လျှင် တစ်အိမ်လုံး ဘာမှ လုပ်၍ မရတော့ပေ။ ထိုကလေးနှင့် ယှဉ်ကြည့်လျှင် အန်းအန်းမှာ နတ်သမီးလေးသဖွယ်ပင် ဖြစ်သည်။

တကယ်တော့ ကျန်းရိုမှာ ကလေးမွေးစက သူမကို အလွန်အမင်း ချစ်မြတ်နိုးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ တာဝန်အရသာ ပြုစုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုသည် အတိတ်ကို ပြန်လည်တွေးတောနေတတ်သူ မဟုတ်ဘဲ ဖြစ်ပျက်ပြီးသည်ကို လက်ခံကာ လက်ရှိဘဝကို အကောင်းဆုံး နေထိုင်လိုသူဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ်ကတည်းက သေချာပြုစုပျိုးထောင်ကာ လီရှောင်းနှင့်လည်း အဆင်ပြေအောင် နေထိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ၏ စဉ်းစားပုံမှာ ရိုးရှင်းလှ၏၊ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းကာ အနာဂတ်ကိုမူ အချိန်တန်မှ စဉ်းစားမည်ဟူ၍သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကလေးမွေးပြီးနောက်တွင်မူ သူမ၏မျက်နှာလေးမှာ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာပုံ၊ သူမ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ အားကိုးတကြီး တိုးဝင်ပုံနှင့် သူမကို မြင်လျှင် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးပြပုံများကို ကြည့်ရင်း... ယခုအခါ အန်းအန်းက သူမကို မခွဲနိုင်ရုံမက၊ သူမကိုယ်တိုင်လည်း အန်းအန်းကို မခွဲနိုင်တော့ပေ။

ကျန်းရိုသည် ဤသည်မှာ မိခင်နှင့် သားသမီးကြားရှိသော သံယောဇဉ်ပေလောဟု တွေးတောနေမိသည်။

ဤသို့သော ကိစ္စနှင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံတွေ့ရသဖြင့် ကျန်းရိုသည် လီရှောင်းကို ရုတ်တရက် လွမ်းဆွတ်မိသွားသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က လီရှောင်း ဖုန်းဆက်လာစဉ်တွင် ကိစ္စရှိလျှင် ဆက်သွယ်ရန် ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခု ပေးထားခဲ့သည်။

ကျန်းရိုသည် ကလေးကို ပန်းသီးကျွေးပြီးနောက် လီရှောင်းထံ ဖုန်းဆက်ရန် ချီထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အဒေါ်ဝမ်အိမ်မှ ဖုန်းကို အသုံးပြုခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါ အဒေါ်ဝမ်မှာ ဖုန်းပြောသည်ကို ခိုးနားမထောင်တော့ဘဲ အပြင်သို့ ထွက်သွားပေးလေသည်။

ကျန်းရိုသည် ကျွမ်းကျင်စွာပင် နံပါတ်နှိပ်လိုက်ရာ ခဏအကြာတွင် ဖုန်းဝင်သွားကာ အခြားတစ်ဖက်မှ သူစိမ်းအမျိုးသားတစ်ဦး၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျန်းရိုက "မင်္ဂလာပါ၊ လီရှောင်းကို ရှာပေးလို့ရမလား၊ ကျွန်မက သူ့မိန်းမပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူမ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးငယ်မှာ လီရှောင်း ဟူသောအမည်ကို ကြားသည်နှင့် သိသိသာသာ တုံ့ပြန်လာကာ "အား... အား..." ဟု အော်ဟစ်၍ ကိုယ်လေးကို လှုပ်ယမ်းနေတော့သည်။

ကျန်းရိုက ပြုံးမိသွားစဉ် ဖုန်းအခြားတစ်ဖက်မှ အမျိုးသားမှာ အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် "ဩော်... ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ ခဏစောင့်ပါဦး၊ ကျွန်တော် အခုပဲ သွားခေါ်ပေးပါ့မယ်" ဟု ပြန်ဖြေလာသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ထိုသူ၏ "လီရှောင်း... မင်းမိန်းမ ဖုန်းဆက်နေတယ်ဟေ့..." ဟူသော အော်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"..."

ကျန်းရိုမှာ ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့်ပင် မျက်နှာပူသွားရသည်။ ခဏအကြာတွင် ရင်းနှီးသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ "ကျန်းရို?"

ကျန်းရိုက အင်းဟု ညင်သာစွာ ပြန်ထူးလိုက်ပြီး "ရှင့်ကို အနှောင့်အယှက် ပေးမိသွားလား" ဟု အားနာစွာ မေးလိုက်သည်။

လီရှောင်းက "မပေးပါဘူး" ဟု ချက်ချင်း ပြန်ဖြေကာ ပြုံးလျက် "ဘာလို့ ကိုယ့်ဆီ ဖုန်းဆက်ဖို့ စဉ်းစားတာလဲ" ဟု မေးလာသည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူကသာ ဆက်လေ့ရှိပြီး ကျန်းရိုဘက်မှ တစ်ခါမျှ အရင်မဆက်ဖူးသဖြင့် သူ အနည်းငယ် ဝမ်းသာနေခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုမှာ မည်သို့ပြန်ပြောရမှန်း မသိဘဲ၊ လွမ်းနေသည်ဟု တိုက်ရိုက် မပြောဝံ့သဖြင့် "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ ဒီရက်ပိုင်း ရာသီဥတုက ကွာခြားချက်ကြီးနေလို့ ရှင့်ကို သတိထားဖို့ ပြောမလို့ပါ။ ဖျားနာတာတွေ မဖြစ်အောင်လို့လေ" ဟု အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်သည်။

လီရှောင်းမှာ အလွန်အကင်းပါးသူဖြစ်သဖြင့် "ဘာလဲ၊ မင်း ဒါမှမဟုတ် အန်းအန်း ဖျားနေလို့လား" ဟု ချက်ချင်း မေးလာသည်။

ကျန်းရို ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားစဉ် အမျိုးသားက "ပြောစမ်းပါ၊ ဘာမှ ဖုံးမထားနဲ့" ဟု ထပ်လောင်း မေးမြန်းလေသည်။

ကျန်းရိုမှာ ဖုံးထား၍ မရတော့သဖြင့် အန်းအန်း ညက ဖျားသည့်အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။ ထို့နောက် "အခုတော့ သက်သာသွားပါပြီ၊ ပန်းသီးတောင် စားနိုင်နေပြီ။ ဒါနဲ့ မနက်က ဆေးရုံမှာ ရှင့်အမေနဲ့ တိုးခဲ့သေးတယ်၊ သူမက ဟယ်ဝမ်ဟွာရဲ့သားကို ချီလာတာ။ အဲ့ဒီကလေးက ဘယ်လိုများ ပြုစုထားလဲမသိဘူး၊ မည်းညစ်နေတာပဲ။ ဟယ်ဝမ်ဟွာကတော့ ဖြူဖြူဖွေးဖွေးပါ၊ ရှင့်အမေကလည်း သေချာ ပြုစုတတ်တာကို ဘာလို့ အဲ့ဒီလောက်တောင် မည်းနေရတာလဲမသိဘူး။ မီးသွေးခဲထဲက တူးထုတ်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထိုသို့ပြောရင်း ကျန်းရိုမှာ ဟယ်ဝမ်ဟွာ၏ဇနီး မည်သို့ပုံစံရှိသလဲဟုပင် စပ်စုချင်စိတ် ပေါက်လာမိသည်။

လီရှောင်းသည် အန်းအန်း သက်သာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် စိတ်အေးသွားကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဘယ်သူသိမှာလဲ၊ ရုပ်ပြောင်းသွားတာ ဖြစ်မှာပေါ့။"

သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ 'မမည်းဘဲ နေမလား၊ သူ့အဖေရင်းကိုက လူမည်းလေ' ဟု တွေးနေမိသည်။

ကျန်းရိုသည် ပိုက်ဆံကုန်မည်စိုးသဖြင့် "ဒါဆိုလည်း အပြင်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ၊ အေးတာတွေ မစားနဲ့ဦးနော်၊ အခု တုပ်ကွေးကလည်း တော်တော် ပြန့်နေတာ" ဟု မှာကြားလေသည်။

လီရှောင်းသည် ကျန်းရို၏ စကားများကို နားထောင်ရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်လှသဖြင့် ခဏခဏ အင်း ဟု ပြန်ထူးနေကာ ဖုန်းချပြီးနောက်တွင်ပင် လက်ကိုင်ဖုန်းကို မချနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။

သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ဖုန်းကိုသိမ်းကာ သူ၏နောက်မှ အမျိုးသားထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ရုန်ကော၊ ရော့... ခင်ဗျားဖုန်း။"

ရုန်ကော ဆိုသော အမျိုးသားသည် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် ရပ်နေရင်း ပြုံးလျက် ဖုန်းကို ယူလိုက်ကာ "ဘာတွေ သတင်းကောင်းပါလဲ။ မင်း ဒီလောက်အထိ ပြုံးနေတာ ငါ ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ" ဟု နောက်ပြောင်လေသည်။

သူ့ဘေးတွင် အခြားအမျိုးသား နှစ်ဦးလည်း ရှိနေကာ တစ်ဦးက "ဥက္ကဌချန်၊ ခင်ဗျား မသိလို့ပါ။ မနေ့ညက ကျွန်တော်တို့ ထမင်းစားပြီး KTV သွားဖို့ ခေါ်တာကို သူက မလိုက်ရဲဘူးလေ၊ သူ့မိန်းမက တင်းကြပ်လွန်းလို့ မသွားခိုင်းဘူးတဲ့" ဟု ဝင်ပြောလေသည်။

ရုန်ကောက တဟားဟား ရယ်မောကာ လီရှောင်း၏ပခုံးကို ပုတ်လျက် "မထင်ရဘူးနော်၊ မင်းက ဒီလောက်တောင် မိန်းမကြောက်တာလား။ မင်းမိန်းမက ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းလို့လဲ"

လီရှောင်းကလည်း ပြုံးလျက် "သူက မကြောက်ဖို့ မကောင်းပါဘူး၊ နည်းနည်း ကပ်တတ်ရုံလေးပါ"

ရုန်ကောကမူ မယုံကြည်ဟန် ရှိနေသည်။ လီရှောင်းသည် သူတို့ကို အထင်မမှားစေရန် အရင်က မိမိ လူလိမ်ဂိုဏ်းထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့သည့်အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်ရာ၊ ထိုအမျိုးသားများမှာ အစက လှောင်ပြောင်နေကြသော်လည်း ယခုတွင်မူ မရယ်နိုင်တော့ပေ။ လူလိမ်ဂိုဏ်းထဲ ရောက်သွားရုံမက ပိုက်ဆံလည်းမရဘဲ မိမိပိုက်ဆံပါ ကုန်သွားခဲ့ရသော်လည်း အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ဇနီးဖြစ်သူက မဆဲဆိုရုံမက ပိုက်ဆံရှာ၍ပင် ကျွေးမွေးခဲ့သည်ဟု သိလိုက်ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် လီရှောင်း၏ ချောမောလှပသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူတို့အားလုံး မနာလိုစိတ်များ ပေါ်ထွက်လာကြတော့သည်။

လီရှောင်းကမူ ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ ဆက်လက်၍ "ကျွန်တော့် ဇာတိမှာ ရာသီဥတုက ခဏခဏ ပြောင်းလဲနေတော့ သူက လူတွေ ဖျားနေတာမြင်ပြီး စိုးရိမ်လို့ ဖုန်းဆက်လာတာလေ၊ ကျွန်တော့်ကို သတိထားဖို့ ပြောနေတာ"

အခြား အရပ်ရှည်ရှည် အမျိုးသားတစ်ဦးက "မင်းမိန်းမက တကယ် ကောင်းတာပဲ" ဟု မနာလိုစွာ ဆိုလေသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာဆိုလျှင် ဇနီးဖြစ်သူ၏ ဆဲဆိုခြင်းကိုသာမက မိဘများ၏ ရိုက်နှက်ခြင်းကိုပါ ခံရပေလိမ့်မည်။ လီရှောင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် ကျေနပ်သွားသော်လည်း နှုတ်မှမူ "အင်း... မဆိုးပါဘူး" ဟုသာ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

.....

နောက်ပိုင်းရက်များတွင် ကျန်းရိုသည် အိမ်၌ စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရင်း ကလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်နေသည်။ ကလေးငယ်မှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ တော်လာကာ ခြောက်လပြည့်သောအခါ ထိုင်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ မျက်နှာအမူအရာများလည်း စုံလင်လာကာ ကျန်းရို စကားပြောလျှင် သူမကလည်း "ဝါး... ဝါး..." ၊ "ဟား... ဟား..." ဟု ပြန်လည် တုံ့ပြန်တတ်ပြီး စကားပြောနေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ယခုအခါ သူမမှာ အတော်လေး ဆိုးလာကာ ကျန်းရို သတိမထားမိခိုက်တွင် စာအုပ်များကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲဖြဲထားတတ်သေးသည်။ ထို့ပြင် သူမမှာ ပို၍ ကပ်တတ်လာကာ ကျန်းရို ခဏလောက် ထွက်သွားလျှင်ပင် ဂျီကျနေတော့သည်။ သို့သော်လည်း လိမ္မာဆဲပင်။ ကျန်းရိုကို မြင်ကွင်းအတွင်း တွေ့နေရလျှင် ရလေသည်။ ကျန်းရိုနှင့် လီရှင်းတို့ ကုတင်ပေါ်တွင် စာဖတ်နေချိန်၌ သူမက အထဲဘက်တွင် သစ်သားတုံးများဖြင့် မိမိဘာသာ ဆော့ကစားနေတတ်ပြီး၊ ပင်ပန်းလာလျှင် မိခင်ဖြစ်သူထံသို့ မှီချကာ ကျန်းရိုက အိပ်အောင် ချော့မြူပေးရသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ သူမ မအိပ်ချင်သော်လည်း ကျန်းရို၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တိုးဝှက်နေတတ်ကာ ကိုယ်လေးကို လှုပ်ရှားလျက် မိခင်၏ မျက်နှာကို လက်လှမ်းစမ်းရင်း သူမဘာသာ ပြုံးရယ်နေတတ်သေးသည်။ ကျန်းရိုသည် စာဖတ်ရသည်မှာ ပင်ပန်းလာလျှင် သူမကို ပေါင်ပေါ်တင်၍ ဆော့ပေးခြင်း သို့မဟုတ် ကျောပိုး၍ အခန်းထဲတွင် တစ်ပတ် လမ်းလျှောက်ပေးခြင်းများ ပြုလုပ်ပေးရာ ကလေးငယ်မှာ အလွန် ပျော်ရွှင်နေတတ်သည်။ အလွန်ပင် ချော့ရလွယ်သော ကလေးလေး ဖြစ်သည်။

....

မေလသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကျန်းရိုသည် အထက်တန်း သုံးနှစ်တာ သင်ရိုးညွှန်းတမ်းအားလုံးကို ဖတ်ရှုပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ စာမေးပွဲမှာ ဇူလိုင်လ ၇ ရက်နေ့တွင် ဖြစ်ရာ နောက်ထပ် နှစ်လ အချိန်ရသေးသည်။ ထိုအချိန်အတွင်း မရသည်များကို ပြန်လည် လေ့ကျင့်ရန် လုံလောက်လှသည်။ ကျန်းရိုသည် မူလက သိပ္ပံဘာသာတွဲကို သင်ယူခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် အခြေခံများမှာ တူညီနေကာ ပြန်လည် လေ့ကျင့်ရာတွင် အရင်က သင်ယူခဲ့သည်များကို ပြန်လည် အမှတ်ရလာခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ အင်္ဂလိပ်စာ အခြေခံမှာ အလွန်ကောင်းမွန်သဖြင့် ထိုဘာသာအတွက် အချိန်များစွာ ပေးရန် မလိုတော့ပေ။

သို့သော် မေလအစပိုင်းတွင် ရရှိသော ဖုန်းတစ်ခုက သူမ၏ အစီအစဉ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။ ဘေးအိမ်မှ အဒေါ်ဝမ်သည် အပြေးအလွှား ရောက်လာကာ လီရှောင်း တစ်ခုခုဖြစ်သွားပြီဟု ဖုန်းဆက်လာကြောင်း ပြောပြလေသည်။ ကျန်းရိုမှာ ကြောင်အသွားကာ လက်ထဲမှ ဖောင်တိန် ပြုတ်ကျသွားသည်ကိုပင် သတိမထားမိပေ။ သူမသည် အချိန်ဆိုင်းမနေဘဲ အဒေါ်ဝမ်အိမ်သို့ ပြေးသွားကာ ထိုနံပါတ်သို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

ဖုန်းအခြားတစ်ဖက်မှ ရင်းနှီးသော်လည်း စိမ်းသက်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ လီရှောင်းနှင့် ဖုန်းပြောတိုင်း ထိုအသံကို ကြားဖူးသော်လည်း လူချင်းမူ မသိချေ။ အမျိုးသားက အသံဩရှရှဖြင့် "ဟယ်လို" ဟု ပြန်ထူးသည်။

ကျန်းရိုက စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားကာ "ကျွန်မက လီရှောင်းမိသားစုဝင်ပါ၊ သူ့ရဲ့ အခြေအနေက အခု ဘယ်လိုရှိပါလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

အမျိုးသားက အသံကို ညင်သာအောင် ပြုလုပ်လိုက်ကာ "ဆရာဝန်တွေ ကုသပေးနေပါတယ်၊ အသက်အန္တရာယ် မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခြေထောက် ဒဏ်ရာရသွားတယ်။ ညီမလေး... ဒါတွေအားလုံးက ငါ့အပြစ်တွေပါ၊ တကယ်ပါ။ အဲ့ဒီတုန်းက ငါသာ စိတ်မလောခဲ့ရင် အဲ့ဒီလူတွေက ငါ့ကို လာရိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူတို့ တကယ် လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်ကုန် ငါ အကုန် တာဝန်ယူပြီး ကုသပေးပါ့မယ်..."

ကျန်းရိုသည် သူ့ခြေထောက် ဒဏ်ရာရသွားသည်ဟု ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ သူမသည် အရေးကြီးသော အချက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားမိသည်။ အရင်ဘဝက လီရှောင်းသည် နောက်ပိုင်းတွင် ဘယ်ဘက်ခြေထောက်မှာ ထော့နဲ့ထော့နဲ့ ဖြစ်သွားခဲ့ရုံမက လက်သန်း တစ်ချောင်းလည်း ပြတ်သွားခဲ့ဖူးသည်။ ထိုဒဏ်ရာများ မည်သို့ ရရှိခဲ့သလဲ ဆိုသည်ကို မှတ်တမ်းများတွင် ဖော်ပြထားရာ၊ သူ တောင်ပိုင်းသို့ သွားရောက်စဉ် 'ချန်ရုန်' ဆိုသော ကန်ထရိုက်တာ တစ်ဦးနှင့် ပတ်သက်မိခဲ့ကြောင်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်၌ မတော်တဆမှုဖြစ်ပွားစဉ် ထို ချန်ရုန်ကို သူက ကယ်တင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရသည်။

ဤကိစ္စမှာ ကောင်းကျိုးရော၊ ဆိုးကျိုးပါ ရှိနေခဲ့သည်။ အရင်ဘဝက လီရှောင်းသည် ထို ချန်ရုန် ကို ကယ်တင်ခဲ့သောကြောင့်သာ ချန်ရုန်၏နောက်ကွယ်မှ အရင်းအနှီးကြီးသော အလုပ်ရှင်ကြီးနှင့် သိကျွမ်းခွင့် ရခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအလုပ်ရှင်ကြီးမှာ နောက်ပိုင်းတွင် ပြဿနာ တက်ခဲ့သော်လည်း လီရှောင်းအား အခွင့်အရေးများစွာ ပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ပြောရလျှင် အကယ်၍ လီရှောင်း၏ သမီးသာ ပြဿနာ မတက်ခဲ့ပါက သူ မည်မျှအထိ တိုးတက်လာမည်ကို ဘယ်သူမှ မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။

သို့သော် ကျန်းရိုသည် လက်ရှိ လီရှောင်းမှာ အရင်ဘဝက လီရှောင်းနှင့် မတူတော့ကြောင်း သေချာ သိရှိထားသည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဖုန်းပြောစဉ်ကမူ သူသည် တစ်စုံတစ်ဦး၏ လက်ထောက်အဖြစ် လုပ်ကိုင်နေသည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ လက်ထောက်ဆိုသည်မှာ ရုံးခန်းထဲတွင် ထိုင်နေရသူ သို့မဟုတ် ကိစ္စအသေးအမွှားများ လုပ်ဆောင်ပေးရသူဟု ကျန်းရိုက ထင်မှတ်ထားခဲ့သဖြင့် ယခုကဲ့သို့ ကိစ္စမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ သူမသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ဆေးရုံလိပ်စာကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

အမျိုးသားက လိပ်စာကို ပြောပြသော်လည်း "ညီမလေး လာနေဖို့ မလိုတော့ပါဘူး၊ လီရှောင်း ပြောသလိုဆို ညီမလေးက တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေတာ မဟုတ်လား"

လီရှောင်းသည် အိမ်တွင်းရေးများကို သူတို့အား များစွာ မပြောပြသော်လည်း ကျန်းရို စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေသည်ကိုမူ တစ်ခါတစ်ရံ ထည့်ပြောတတ်သည်။ သူတို့ကမူ ကျန်းရိုမှာ တက္ကသိုလ်ဝင်စာမေးပွဲ ဖြေမည်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။ ယခုခေတ်တွင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများမှာ အလွန်ရှားပါးလှရာ၊ အကယ်၍ သူမသာ အောင်မြင်သွားခဲ့လျှင် လီရှောင်းကို ဆက်လက် ပေါင်းသင်းပါဦးမလားဟုပင် သူတို့က သံသယ ဝင်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် လီရှောင်း၏ ပုံစံမှာမူ သူ့ဇနီးကို အလွန်တန်ဖိုးထားပုံရကာ သူမအကြောင်း မကောင်းပြောလျှင်ပင် လက်ခံမည့်သူ မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ယခုအချိန်တွင် သူမကို လာခိုင်းရမလား၊ မခိုင်းရမလား ဝေခွဲမရဖြစ်နေခြင်းပင်။

ကျန်းရိုမှာ ဘာမှထပ်မပြောတော့ဘဲ လီရှောင်းကို သေချာကြည့်ရှုပေးရန်သာ မှာကြားပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။ အဒေါ်ဝမ်သည် တံခါးဝတွင် စောင့်နေရင်း သူမ ထွက်လာသည်နှင့် "ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလေသည်။

ကျန်းရိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "လူကို ကယ်ရင်းနဲ့ ခြေထောက် ဒဏ်ရာရသွားတယ်လို့ ကြားတယ်၊ အခု ဆေးကုနေတုန်းပါပဲ၊ အရမ်းတော့ မပြင်းထန်ဘူး ထင်ရပေမဲ့ ကျွန်မ တောင်ပိုင်းကို သွားကြည့်ချင်တယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အမှန်တော့ လိပ်စာမေးကတည်းက ကျန်းရို ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးသားဖြစ်သည်။ သူမက "အဒေါ်... နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် ရှင်းရှင်းကို ကူကြည့်ပေးပါဦး၊ ကျွန်မ အန်းအန်းကိုပဲ ခေါ်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်၊ ဆေးရုံမှာ လူအများကြီးဆိုရင် နေဖို့ မလွယ်ဘူးလေ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

အဒေါ်ဝမ်ကမူ ပြဿနာ မရှိသော်လည်း၊ လိုက်လာသော လီရှင်းမှာမူ ကျန်းရိုကို အားမလိုအားမရသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။ ကျန်းရိုက ထပ်မပြောတော့ဘဲ သူမကို အိမ်သို့ ခေါ်လာခဲ့သည်။ ခြံထဲရောက်မှသာ "မကြောက်နဲ့ဦး၊ အစ်မ ပြန်မလာတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရက်အနည်းငယ်လောက်ပဲ ကြာမှာပါ" ဟု ရှင်းပြလိုက်သည်။

လီရှင်းကမူ "ဒါပေမဲ့ အစ်မ တစ်ယောက်တည်း သွားလို့ ဖြစ်ပါ့မလား၊ အန်းအန်းလည်း ပါသေးတယ်လေ" ဟု ဝေခွဲမရစွာ ဆိုသည်။

ကျန်းရိုက ပြုံးလျက် "အစ်မက အိမ်ပြောင်းမှာမှ မဟုတ်တာ၊ ဘာလို့ မဖြစ်ရမှာလဲ" ဟု ဆိုကာ "အစ်မအတွက် မနက်ဖြန် မနက်အစောကြီး ထွက်မယ့် ကားလက်မှတ် သွားဝယ်ပေးပါဦး" ဟု ခိုင်းလိုက်သည်။

လီရှင်းက ကျန်းရိုကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အခန်းထဲသို့ ဝင်၍ မှတ်ပုံတင်နှင့် ပိုက်ဆံယူကာ ထွက်သွားလေသည်။ ကျန်းရိုသည် အခန်းထဲတွင် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းတော့သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ချုပ်ထားသော ကျောပိုးအိတ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထိုကျောပိုးအိတ်မှာ သူမနှင့် လီရှင်းတို့ ကျောင်းတက်လျှင် အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ထားသဖြင့် အိတ်အကြီးစားအဖြစ် ပုံစံထုတ် ချုပ်ခိုင်းထားခြင်းဖြစ်သည်။

အိတ်ထဲသို့ လဲလှယ်ရန် နွေရာသီဝတ်စုံ နှစ်စုံနှင့် ပုဝါများကို ထည့်လိုက်ပြီး၊ ကလေးအတွက် အဝတ်အစား၊ အနှီး၊ နို့မှုန့်နှင့် ရေဘူးများကိုပါ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းပြီးသော်လည်း အိတ်မှာ မပြည့်သေးသဖြင့် ကျန်းရိုသည် မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ လမ်းတွင် စားရန် အစားအစာအချို့ ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

......

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် ကျန်းရိုသည် ကလေးကို တွန်းလှည်းထဲ ထည့်ကာ ကားဂိတ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ တွန်းလှည်းမှာ မနှစ်က လီရှောင်းကို သူမ ခိုင်း၍ လုပ်ခိုင်းထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါ ကလေးငယ်မှာ ထိုင်နိုင်ပြီဖြစ်ရာ လီရှောင်းက တွန်းလှည်းကို ပြုပြင်ပေးထားသဖြင့် အထဲရှိ ထိုင်ခုံကို ဖြန့်လိုက်လျှင် ကုတင်အဖြစ်လည်း အသုံးပြုနိုင်လေသည်။

ကလေးငယ်မှာ အထဲတွင်ထိုင်ရင်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်နေရှာသည်။ လီရှင်းသည် ကျောပိုးအိတ်ကို လွယ်ကာ သူမတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး ကားဂိတ်အထိ လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ကျန်းရိုသည် အရင်ဆုံး ခရီးသည်တင် ကားကြီးဖြင့် မြို့ထဲသို့ သွားကာ၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ရထားလက်မှတ် ဝယ်ယူခဲ့သည်။ လမ်းခရီး ဝေးလွန်းသဖြင့် လမ်းတစ်ဝက်တွင် တစ်ကြိမ် လဲစီးရသေးသည်။

ကံကောင်းသည်မှာ ကျန်းရိုတွင် အရင်ဘဝက ခရီးသွားခဲ့သော အတွေ့အကြုံများရှိသဖြင့် မထိတ်လန့်ဘဲ ရထားလဲစီးစဉ်အတွင်းမှာပင် ကလေးကို တွန်းကာ စောင့်ဆိုင်းခန်းအတွင်း လှည့်လည် ကြည့်ရှုနေသေးသည်။

ဤရထားဘူတာသို့ သူမ အရင်ဘဝက ရောက်ဖူးသည်။ တက္ကသိုလ်တက်စဉ်က စစ်သင်တန်း သွားရန်အတွက် ကျောင်းက စီစဉ်ပေးသဖြင့် တောင်ပိုင်းရှိ စစ်တပ်သို့သွားစဉ် ဤဘူတာတွင် ရထားလဲစီးခဲ့ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုစဉ်က ဤနေရာမှာ ကျည်ဆန်ရထားဘူတာဖြစ်ပြီး အလွန်ကြီးမားကာ ခမ်းနားလှသဖြင့် သတိမထားလျှင် လမ်းပင် ပျောက်နိုင်လေသည်။

ယခုတွင်မူ ဒီလောက်အထိ သေးငယ်ကာ စုတ်ပြတ်နေသည်ကို မြင်ရသောအခါ နိုင်ငံ၏ တိုးတက်မှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် မြန်ဆန်လှကြောင်း ကျန်းရို စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးမိတော့သည်။

ကလေးငယ်မှာလည်း သူမ၏မိခင်ကဲ့သို့ပင် စိတ်အေးလက်အေးရှိလှကာ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို စပ်စုကြည့်နေရှာသည်။ ကျန်းရိုသည် အချိန်ရသေးသဖြင့် ကလေးကို တွန်းကာ အိမ်သာသို့ သွားပြီး ပုဝါကို ရေစိုဆွတ်ကာ ကလေး၏မျက်နှာနှင့် လက်များကို အရင်သုတ်ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမကိုယ်တိုင်လည်း သန့်စင်ကာ အဝတ်အစားအသစ် လဲလှယ်လိုက်သည်။ လဲလှယ်လိုက်သော အဝတ်များကိုမူ ရေဖြင့် အမြန်လျှော်ဖွပ်ကာ ရထားပေါ် ရောက်မှသာ အခြောက်လှန်းရန် စီစဉ်လိုက်သည်။

...

နောက်ထပ် နှစ်ရက်ကြာအောင် ရထားစီးပြီးနောက် ကျန်းရိုသည် G ပြည်နယ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရထားပေါ်မှ ဆင်းသည်နှင့် ဆေးရုံလိပ်စာကို မေးမြန်းကာ ဘတ်စ်ကား တစ်ဆင့် ပြန်စီးရပြန်သည်။

ဆေးရုံသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ညနေ ၂ နာရီ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ညှင်းပန်းမည့်သူ မဟုတ်ရာ၊ ဆေးရုံရှေ့ရှိ ဆိုင်တွင် ထမင်းကြော်တစ်ပွဲ ဝယ်ယူခဲ့ကာ ကလေးအတွက်လည်း ကြက်ဥပေါင်း တစ်ပွဲ မှာယူလိုက်သည်။

ဗိုက်ဝအောင် စားပြီးမှသာ ဆေးရုံထဲသို့ ဝင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ G ပြည်နယ်မှာ တိုးတက်မှု မြန်ဆန်လှသဖြင့် ဆေးရုံမှာ နောက်ပိုင်းခေတ်နှင့် များစွာ မကွာခြားတော့ဘဲ လူနာဆောင်တွင် ဓာတ်လှေကားပင်ရှိနေသဖြင့် ကျန်းရိုအတွက် ကလေးချီ၍ တက်ရန် မလိုတော့ပေ။

ကျန်းရိုသည် ခြောက်ထပ်သို့ နှိပ်လိုက်ကာ အပေါ်ရောက်သောအခါ အခန်းနံပါတ် ၆၁၇ ကို ရှာဖွေလေသည်။ တံခါးကို ခေါက်ရန် ပြင်စဉ်မှာပင် တံခါးမှာ အတွင်းမှ ပွင့်လာကာ လူငယ် သူနာပြုမလေးတစ်ဦး မျက်ရည်များဖြင့် ပြေးထွက်လာပြီး ကျန်းရိုကိုပင် တိုက်မိသွားလေသည်။

သူနာပြုမလေးက လှည့်ကြည့်ကာ "ရူးနေတာလား" ဟု ဆဲဆိုပြီး ငိုလျက် ပြေးထွက်သွားတော့သည်။

ကျန်းရိုမှာ ကြောင်အကျန်ရစ်ခဲ့ရ၏။

လူနာခန်းအတွင်း လီရှောင်းသည် မျက်နှာထား တင်းမာလျက်ရှိနေပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ကျန်းရိုကို မြင်တွေ့သွားသဖြင့် သူလည်း ကြောင်အသွားကာ "မင်း ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ရောက်လာတာလဲ" ဟု အလိုအလျောက် မေးမိသွားသည်။

သူသည် ကုတင်ပေါ်မှ အမြန် ထထိုင်ရန် ပြင်ဆင်လေသည်။ ကျန်းရိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အကြည့်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ လီရှောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ဘယ်ဘက်ခြေထောက် တစ်ခုလုံးမှာ ပတ်တီးများဖြင့် ပတ်ထားကာ အပေါ်သို့ ဆွဲတင်ထားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားသော်လည်း နှုတ်မှမူ "ရှင် အသက်ရှင်နေသေးလားလို့ လာကြည့်တာလေ" ဟုသာ ရန်တွေ့လိုက်တော့သည်။

"..."

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၃၆)

ကျန်းရိုသည် ကလေးတွန်းလှည်းကို တွန်းရင်း လူနာခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

လူနာခန်းမှာ အတော်လေး ကျယ်ဝန်းလှသည်။ အထဲတွင် ကုတင်တစ်လုံးသာ ရှိပြီး၊ ကုတင်နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ရုပ်မြင်သံကြားစက် တစ်လုံး ရှိကာ၊ ဘေးနားတွင် ဆိုဖာနှင့် စားပွဲပုလေး တစ်လုံးလည်း ရှိနေသည်။

ဤသည်မှာ နောင်ခေတ်၏ VIP လူနာခန်း အဆင့်အတန်းမျိုးပင် ဖြစ်သည်။

လီရှောင်းသည် ကျန်းရိုကို အားနာသလို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "ဒီတစ်ခါက တကယ်ပဲ မတော်တဆ ဖြစ်သွားတာပါ" ဟု အသံကို နှိမ့်၍ ရှင်းပြလေသည်။

တွန်းလှည်းထဲမှ ကလေးငယ်မှာမူ လူမှတ်မိပုံရကာ လီရှောင်းကို မြင်သည်နှင့် "အား... အား..." ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်ပြီး လက်ကလေးလှမ်း၍ ချီခိုင်းတော့သည်။

လီရှောင်းမှာ ထိုပုံစံကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျော့သွားပြီး ကုတင်ပေါ်မှ အသာအယာ ထထိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ခြေထောက်မှာ လှုပ်ရှား၍မရသေးသဖြင့် ကလေးကို လှမ်းမမှီနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျန်းရိုကို ကြည့်ကာ နှာခေါင်းကိုပွတ်ရင်း "ကလေးကို တစ်ချက်လောက် ပေးချီပါဦး" ဟု ဆိုရှာသည်။

ကျန်းရို၏အကြည့်မှာ သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကာ တစ်ကိုယ်လုံးကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ အခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ သူမသည် ပခုံးပေါ်မှ ကျောပိုးအိတ်ကို ဘေးရှိ ဆိုဖာပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး၊ တွန်းလှည်းထဲမှ ကလေးငယ်ကို ချီ၍ လီရှောင်းထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ကလေးငယ်မှာ ဖခင်ဖြစ်သူကို အလွန်ပင် ကပ်နေကာ လီရှောင်း၏ လည်ပင်းကို အလိုအလျောက် ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာလေးကို သူ၏ လည်ပင်းသားထဲတွင် ဝှက်ထားလေသည်။ ခဏကြာလျှင် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကာ လူမှားသလားဟူ၍ အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးနေသေးသည်။

အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးပြီးမှသာ သူမ တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ပါးစပ်လေးကို စူကာ အားငယ်သနားစရာပုံစံလေး ပြုလုပ်ပြလေသည်။

လီရှောင်းမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသဖြင့် သူမ၏ခေါင်းလေးကို ငုံ့နမ်းလိုက်ကာ "အိမ်မှာ လိမ္မာရဲ့လား သမီး" ဟု တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကလေးငယ်က ပြန်မထူးဘဲ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်သာ အားကိုးတကြီး တိုးဝှက်နေပြီး၊ သူ၏လည်ပင်းကို ဖက်ထားသော လက်ကလေးများကိုလည်း မလွှတ်ချင်ဘဲ ရှိနေတော့သည်။

သားအဖ နှစ်ဦး ချစ်ချစ်ခင်ခင် ရှိနေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း ကျန်းရိုမှာ ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်လာမိသည်။ အိမ်မှာတုန်းက ကျန်းရိုက လီရှောင်း၏ ဓာတ်ပုံကို ထုတ်ပြသောအခါ ကလေးငယ်မှာ ဓာတ်ပုံကို လွှတ်ပစ်ခဲ့သည် မဟုတ်လား။

အတော်လေးကို အငြိုးကြီးသော သမီးလေးပင်။

ကျန်းရိုသည် စားပွဲပုပေါ်တွင် ရေနွေးအိုးနှင့် သန့်ရှင်းသော ခွက်များကို တွေ့ရှိသဖြင့်၊ ခွက်များကို ဘေးရှိ ရေချိုးခန်းထဲတွင် ဆေးကြောကာ ရေနွေးနှစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်သည်။

ထို့နောက် အိတ်ထဲမှ မခြောက်သေးသော အဝတ်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ လူနာခန်းတွင် ဝရန်တာနှင့် အဝတ်လှန်းတံ ရှိနေသဖြင့် အလွန်ပင် အဆင်ပြေလှသည်။

အလုပ်ပြီးသွားသောအခါ လူနာခန်းအတွင်း တစ်ပတ် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုရင်း "ဒီလူနာခန်းက တော်တော် ကောင်းတာပဲနော်" ဟု မနေနိုင်ဘဲ ပြောမိတော့သည်။

လီရှောင်းသည် ရင်ခွင်ထဲမှ သမီးကို စနောက်နေရင်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းရိုကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမသည် အမှန်အတိုင်း ပြောနေခြင်းလား သို့မဟုတ် ရွဲ့ပြောနေခြင်းလား သူ မဝေခွဲနိုင်ပေ။

သူက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးမှ "တစ်ယောက်ယောက်က မင်းဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်တာလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျန်းရိုမှာ ရုပ်မြင်သံကြားစက်ကို စမ်းသပ်နေလေသည်။ သူမသည် ညာဘက်အောက်ထောင့်မှ ခလုတ်ကို ဖွင့်လိုက်ရာ ပုံရိပ်များ မပေါ်ဘဲ ဆူညံသံများသာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အပေါ်တွင် လှည့်ရသော ခလုတ်နှစ်ခု ပါရှိသဖြင့် သူမက အသာအယာ လှည့်ကြည့်ရာ လိုင်းများ စတင်ပေါ်လာသော်လည်း ဝါးနေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ့မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူမက အင်းဟု ညင်သာစွာ ပြန်ထူးလိုက်သည်။

လီရှောင်းက သူမ မလုပ်တတ်သည်ကို မြင်သောအခါ "အောက်က ခလုတ်ကို လှည့်ကြည့်ပါလား၊ အပေါ်က ခလုတ်က လိုင်းဖမ်းတဲ့ဟာ ထင်တယ်" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း မလုပ်တတ်သော်လည်း မနေ့ညက ချန်ရုန် လာကြည့်စဉ်က ထိုသို့ လုပ်သည်ကို မြင်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုသည် ခလုတ်နှစ်ခုလုံးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝါးနေသော ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ပုံရိပ်များ တဖြည်းဖြည်း ပေါ်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် ကြည်လင်သွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ ရှေးခေတ် 'သိန်းငှက်သူရဲကောင်း' ဇာတ်လမ်းတွဲကို ပြသနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုသည် ဤဗားရှင်းကို မကြည့်ဖူးသော်လည်း အတော်လေး ရင်းနှီးနေသည်။ နောက်ပိုင်းခေတ်တွင် ဗားရှင်းအသစ်များနှင့် ဤဗားရှင်းကို နှိုင်းယှဉ်ပြထားသော ဗီဒီယိုများကို သူမ ဖုန်းထဲတွင် မကြာခဏ မြင်တွေ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီရှောင်းက "အန်းအန်း အိပ်ပျော်သွားပြီ" ဟု ဆိုလာသည်။

ကျန်းရိုသည် သူ့ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ၊ လီရှောင်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကောက်ရိုးပုံလေးသဖွယ် အိပ်မောကျနေသော ကလေးငယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ လက်ကလေးမှာ လီရှောင်း၏ အင်္ကျီလည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ကာ၊ နှုတ်ခမ်းလေးမှာလည်း အပေါ်သို့ အနည်းငယ် ကွေးနေသဖြင့် အိမ်မက်ကောင်းများ မက်နေပုံရသည်။

လီရှောင်းက နံရံဘေးရှိ ဘီဒိုကို ညွှန်ပြကာ "အထဲမှာ စောင်တစ်ထည် ရှိသေးတယ်"

ကျန်းရို နားလည်လိုက်ကာ စောင်ကို ထုတ်ယူပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် အထပ်လိုက် ခင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကလေးငယ်ကို အသာအယာ သိပ်လိုက်လေသည်။

ကလေးငယ်မှာ အိပ်မောကျနေသဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မသိရှိပေ။

ကလေးကို နေရာချပြီးမှသာ ကျန်းရိုသည် လီရှောင်း၏ ကုတင်ဘေးသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ စောစောက သူမ သေချာ မကြည့်ခဲ့ရပေ။ ယခုအခါ သူ့တစ်ကိုယ်လုံးကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်မှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားရုံမက လက်မောင်းပေါ်တွင်လည်း ခြစ်ရာ အနည်းငယ် ရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကျန်ရှိသော နေရာများမှာမူ ကောင်းမွန်နေဆဲပင်။

သို့သော် သူ၏ လက်ဖမိုးပေါ်တွင် ဆေးထိုးအပ်ရာ အထင်အသားရှိနေကာ သွေးစအချို့ပင် ထွက်နေသဖြင့် သူမ မျက်မှောင်ကြုတ်မိသွားသည်။

ကျန်းရိုက ဘာမှမပြောဘဲ အဖြစ်အပျက် အသေးစိတ်ကိုသာ တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီရှောင်းသည် သူမ၏လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကာ ပြန်လွှတ်မပေးတော့ပေ။ သူသည် ကျန်းရို၏မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရသည်။ ကျန်းရို ဒီအထိ လိုက်လာလိမ့်မယ်လို့ သူ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။ သူသည် ကျန်းရိုကို စိတ်မပူစေရန် ဤကိစ္စကို မည်သို့ ဖုံးကွယ်ရမလဲဟုပင် စဉ်းစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မနေ့က ဘေးခန်းမှ ချောင်ဝမ့်၏ မိသားစုဝင်များ အကုန်ရောက်လာကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူက အထင်သေးမိခဲ့သည်။ ဒဏ်ရာ အနည်းငယ်ရရုံကို ဒီလောက်အထိ လုပ်စရာမလိုဟု သူ ယူဆခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခု ကျန်းရို ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါမှ တစ်စုံတစ်ဦး၏ အလေးထားခြင်းကို ခံရသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်သော ခံစားချက်ဖြစ်ကြောင်း သူ နားလည်လိုက်တော့သည်။

သူမက သူ့ကို မသိချင်ယောင်ဆောင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လီရှောင်းက သူမကို ဆွဲ၍ ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီး အဖြစ်အပျက်များကို ပြောပြလိုက်သည်။ သူ သူမကို မလိမ်ခဲ့ပေ၊ သူသည် ယခုအခါ အမှန်တကယ်ပင် လက်ထောက်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

မနှစ်က သူ ပြောပြခဲ့ဖူးသကဲ့သို့ပင်၊ သူသည် လူလိမ်ဂိုဏ်းထဲသို့ ရောက်ရှိစဉ်က G ပြည်နယ်သို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ခံခဲ့ရပြီး ထိုစဉ်က 'ချန်ဖုန်း' ဆိုသောသူနှင့် သိကျွမ်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုလူလိမ်ဂိုဏ်းက သူ့အား ချန်ဖုန်း ကို အသုံးချ၍ လေ့ကျင့်ခိုင်းခဲ့သော်လည်း၊ သူက အပေါ်ယံတွင်သာ သဘောတူဟန်ဆောင်ကာ ကွယ်ရာတွင် ရဲများနှင့် ပူးပေါင်း၍ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ချန်ဖုန်း မှာ အမှန်တရားကို သိရှိသွားသောအခါ လီရှောင်းကို ကျေးဇူးတင်လွန်းသဖြင့် ညီအစ်ကိုအဖြစ် သစ္စာဆိုခဲ့ကြလေသည်။

ထိုစကားကို လီရှောင်းက အတည်မမှတ်ယူခဲ့သော်လည်း၊ ယခုတစ်ကြိမ် တောင်ပိုင်းသို့ လာသောအခါ အရင်ဆုံး ချန်ဖုန်းကိုသာ ရှာဖွေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ချန်ဖုန်း သည် အရင်က KTV အချို့ ဖွင့်ထားသော်လည်း ယခုအခါ လမ်းကြောင်းအသစ် ရှာတွေ့သွားကာ ဖျော်ဖြေရေးကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ သူဌေး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ လီရှောင်းမှာ ထိုအရာများကို နားမလည်သော်လည်း မင်းသား၊ မော်ဒယ်လ်များ စာချုပ်ချုပ်၍ ပိုက်ဆံရှာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသည်။ ချန်ဖုန်းက လီရှောင်း၏ ရုပ်ရည်ကို မြင်သောအခါ အလွန်သဘောကျသွားပြီး စာချုပ်ချုပ်လျှင် အောင်မြင်အောင် မြှင့်တင်ပေးမည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။

လီရှောင်းသည် ထိုအလုပ်ကို အားမကိုးရဟု ယူဆသဖြင့် တဖြည်းဖြည်း ရှောင်ဖယ်လာခဲ့ရာမှ ချန်ဖုန်း ၏ အဆက်အသွယ်ဖြင့် 'ချန်ရုန်' နှင့် သိကျွမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ချန်ရုန်၏ ယောက်ဖမှာ အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီတစ်ခု၏ သူဌေးကြီး ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါ တောင်ပိုင်းတွင် အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းမှာ အလွန်အောင်မြင်နေသဖြင့် လူတိုင်းမှာ ပိုက်ဆံအများအပြား ရှာနိုင်နေကြသည်။ လီရှောင်းသည်လည်း ထိုအခွင့်အရေးကို အရယူလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ရုန်ကိုယ်တိုင်မှာ အရည်အချင်း များစွာ မရှိသော်လည်း စိတ်ထားကောင်းမွန်ကာ ပွင့်လင်းသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်ဦးသား တဖြည်းဖြည်း ရင်းနှီးလာကြကာ လီရှောင်းသည် သူ့လက်ထောက် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လီရှောင်းမှာ သင်ယူမှု အားကောင်းသူဖြစ်သဖြင့် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်တွင် လိုက်လံကြည့်ရှုရင်း စာအုပ်များ ဖတ်ရှုလေ့လာရာ၊ မကြာမီမှာပင် ချန်ရုန်၏အလုပ်တာဝန်များကို ကောင်းကောင်း နားလည်သွားကာ ကူညီဖြေရှင်းပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ချန်ရုန်သည်လည်း လီရှောင်းကို ပို၍ ပို၍ အားကိုးလာကာ ဘယ်သွားသွား အနားတွင် ခေါ်ထားလေ့ရှိလာသည်။

ယခုတစ်ကြိမ် ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်သို့ သွားရောက် စစ်ဆေးရာတွင် မတော်တဆမှု ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း အားပြိုင်မှုများ ရှိနေခဲ့သည်။ ချန်ရုန်၏ယောက်ဖမှာ ဤမြေကွက်ကို အလွန် တန်ဖိုးထားသဖြင့် ချန်ရုန်ကလည်း အမှားအယွင်း မရှိစေရန် ဂရုစိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အရင်က ဤမြေကွက်ကို တာဝန်ယူခဲ့သူမှာ သူ့ယောက်ဖ၏ ညီမဖြစ်သူ၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်သည်။ ချန်ရုန်၏ ယောက်ဖမိသားစုမှာ အရှုပ်အထွေးများ ရှိနေခဲ့ပြီး၊ ဇနီးဟောင်းနှင့် ညီမဖြစ်သူတို့မှာ တစ်ဖက်ဖြစ်ကာ ချန်ရုန် တို့ မောင်နှမနှင့် အဆင်မပြေကြချေ။

ချန်ရုန်က မိမိ၏ အရည်အချင်းကို ပြသလိုသဖြင့် ယောက်ဖ၏ ညီမလင်မယား စီမံခန့်ခွဲမှု ညံ့ဖျင်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ အလုပ်သမားများကို အပြီးသတ် လဲလှယ်ပစ်လိုက်သည်။ ပိုက်ဆံကိစ္စများကိုမူ သူက ဂရုမစိုက်ဘဲ အရင်လူများထံတွင်သာ သွားတောင်းခိုင်းခဲ့ပြီး၊ သူကမူ မိမိ ခေါ်လာသော လူများကိုသာ တာဝန်ယူခဲ့သည်။

သို့သော် ထိုအလုပ်သမားများ၏ အမြင်တွင်မူ သူတို့အားလုံးမှာ မိသားစုတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် တစ်စုံတစ်ဦးက သွေးထိုးပေးလိုက်သဖြင့် ထိုအလုပ်သမား အုပ်စုမှာ သံတုတ်များကို ကိုင်ဆောင်၍ လုပ်ငန်းခွင်သို့ လာရောက် ဆူပူကြကာ ပိုက်ဆံတောင်းကြလေသည်။

ချန်ရုန်မှာ စိတ်တိုတတ်သူဖြစ်ပြီး စကားကို ချိုချိုသာသာ မပြောတတ်သဖြင့် အလုပ်သမားများကို ဆဲဆိုမိရာမှ ရန်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က အဖြစ်အပျက်မှာ အလွန် ရုတ်တရက် ဆန်လှသည်။ လီရှောင်းသည် ချန်ရုန်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသော လူတစ်ဦးကို စဉ်းစားမနေဘဲ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

ထိုလူ လွင့်ထွက်သွားသော်လည်း သူ့လက်ထဲမှ သံတုတ်မှာ လီရှောင်း၏ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို ရိုက်မိသွားခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်တော့ ထိုစဉ်က သူသည် အလွန်အမင်း နာကျင်ခြင်း မရှိဘဲ ခံနိုင်ရည် ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် လီရှောင်းသည် မထွက်ခွာမီ ကျန်းရို မှာကြားခဲ့သော "အပြင်မှာ ကိုယ့်ရဲ့ လုံခြုံရေးကို အရင်ဆုံး ဂရုစိုက်ရမယ်" ဆိုသည့် စကားကို သတိရသွားသဖြင့် စိတ်လိုက်မာန်ပါ ရှေ့သို့ မတိုးတော့ဘဲ၊ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေစဉ်အတွင်း ချန်ရုန် ကို ဆွဲ၍ ဘေးသို့ ရှောင်ဖယ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် မိမိကိုယ်ကို သည်းခံခဲ့မိသည်ကို ဝမ်းသာနေမိသည်။ ထိုလူများထဲတွင် ချောင်ဝမ့် ဆိုသော အမျိုးသားမှာ အဆိုးဆုံး အရိုက်ခံခဲ့ရပြီး ခေါင်းတွင် သွေးများ ထွက်ကာ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲကျနေခဲ့သည်။ ယခု သူသည် ဘေးခန်းတွင် ရှိနေပြီး မနေ့ညကမှ သတိပြန်ရလာခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မြေကြီးပေါ်တွင် လဲနေသူမှာ မိမိသာ ဖြစ်ခဲ့လျှင် ကျန်းရို မည်မျှအထိ ထိတ်လန့်သွားမလဲဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။

ကျန်းရိုမှာ နားထောင်ရင်း ရင်ထိတ်သွားရကာ၊ သူ့လက်များကို ဆုပ်ကိုင်၍ သေချာ ကြည့်ရှုနေမိသည်။ လက်နှစ်ဖက်လုံး ကောင်းမွန်နေပြီး အရင်ဘဝကဲ့သို့ လက်သန်းတစ်ချောင်း ပြတ်မသွားသည်ကို မြင်မှသာ သူမ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

အရင်ဘဝက လီရှောင်းမှာမူ ယခု ချောင်ဝမ့်ထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားသော ဒဏ်ရာများ ရရှိခဲ့ပေလိမ့်မည်။

လီရှောင်းကမူ ဘာမှမသိဘဲ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြုံးလျက် "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ခြေထောက် အရိုးအက်သွားတာပဲလေ။ ဆရာဝန်က ကိုယ့်ရဲ့ ကျန်းမာရေးက ကောင်းတော့ သေချာနားရင် ပြန်ကောင်းသွားမယ်လို့ ပြောပါတယ်"

အရေးကြီးသော အချိန်တွင် ချန်ရုန်ကို ကယ်တင်ခဲ့ရုံမက၊ ဘေးသို့ပါ ဆွဲ၍ ရှောင်ဖယ်ပေးခဲ့သဖြင့် ချန်ရုန်သည် ယခုအခါ လီရှောင်းကို အလွန် တန်ဖိုးထားနေတော့သည်။ VIP လူနာခန်း စီစဉ်ပေးရုံမက နေ့တိုင်းလည်း လာရောက် ကြည့်ရှုလေသည်။

သူသည် ဒဏ်ရာပျောက်သွားလျှင် လက်ထောက်ထက် ပိုမိုမြင့်မားသော ရာထူးကို ရရှိလိမ့်မယ်လို့ သူ ယူဆထားသည်။ ခြေထောက် ဒဏ်ရာရခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ် တန်သည်ဟု သူ ခံစားရ၏။

သေချာသည်မှာ ထိုစကားကိုမူ သူ ကျန်းရိုကို မပြောဝံ့ပေ။

သူက ကျန်းရိုကို "ကိုယ့်ကို ရေတစ်ခွက်လောက် တိုက်ပါဦး၊ တစ်နေ့လုံး ရေမသောက်ရသေးဘူး"

ကျန်းရိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထ၍ ရေသွားခပ်ပေးရင်း "သူနာပြုကော" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် စောစောက တိုက်မိသွားသော သူနာပြုမလေးကို သတိရကာ တစ်မျိုးကြီး ခံစားနေရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

လီရှောင်းက ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားဘဲ "အရင်က သူနာပြုကတော့ ကောင်းပါတယ်။ မနေ့ကမှ သူနာပြု နောက်တစ်ယောက် ပြောင်းလာတာလေ၊ သူရဲ့လက်ရာကတော့ မကောင်းပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ် တစ်နှစ်ကို ပိုက်ဆံဘယ်လောက် ရှာလဲဆိုတာပဲ လိုက်မေးနေတာ။ ကိုယ့်မှာ ပိုက်ဆံမရှိမှန်း သိသွားတော့လည်း သိပ်မလာတော့ဘူး"

သို့သော် ခုနက သူမ ထပ်မံ ရောက်လာပြီး၊ သူမ သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီ ဖြစ်ကြောင်း၊ ပိုက်ဆံထက် သူ့ကို ပို၍ ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း၊ သူ့တွင် ပိုက်ဆံမရှိသည်ကို ဂရုမစိုက်ကြောင်းနှင့် သူမ၏ အိမ်အခြေအနေမှာ ကောင်းမွန်သဖြင့် သူ့အတွက် အလုပ်ကောင်းတစ်ခု စီစဉ်ပေးနိုင်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့လေသည်။ လီရှောင်းမှာ ထိုစကားများကို ကြားရသည်မှာ ပျို့အန်ချင်စရာကောင်းလှသည်ဟု ယူဆကာ၊ သူမအား အရူးမတစ်ဦးသဖွယ် သတ်မှတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

သူ့ကို ချစ်သည်ဆိုသော စကားမှာ သူ့အတွက် တန်ဖိုးမရှိလှပေ။

ကျန်းရို: "..."

....

ညနေ ၅ နာရီတွင် ကလေးငယ် နိုးလာလေသည်။ နိုးလာချိန်တွင် သူမမှာ ကြောင်အနေကာ ဆိုဖာပေါ်တွင် အတော်ကြာအောင် ငြိမ်နေပြီးမှ ကျန်းရိုက သူမကိုချီ၍ လီရှောင်း၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်မှသာ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် ကြည့်ရင်း ချိုသာစွာ ပြုံးပြလေသည်။

သူမသည် မျက်နှာကို ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝှက်နေပြန်သည်။

ကျန်းရိုက လီရှောင်းကို "ရှင် ခဏ ထိန်းထားဦးနော်၊ ကျွန်မ အပြင်ထွက်ပြီး ထမင်းသွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်"

လီရှောင်းက မော့ကြည့်ကာ "တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်ပါ့မလား" ဟု မေးမြန်းလေသည်။

ကျန်းရိုက လက်ယမ်းပြကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ သူမသည် ဆေးရုံရှေ့ရှိ လမ်းမများပေါ်တွင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုကာ၊ လူအများဆုံး ရှိသော ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ဝင်၍ အပေါ့စား ဟင်းအချို့နှင့် ဘဲသားဆန်ပြုတ် တစ်အိုးကို မှာယူလိုက်သည်။ ယခုခေတ်တွင် တစ်ခါသုံး ဘူးများ မတွင်ကျယ်သေးသဖြင့်၊ ကျန်းရိုက ဆိုင်ရှင်အား စားပြီးလျှင် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို ပြန်လာပို့မည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သည်။ ဆိုင်ရှင်မှာလည်း သဘောကောင်းသူဖြစ်ရာ ပလတ်စတစ်အိတ်ဖြင့် သေချာ ထုပ်ပိုးပေးလိုက်သည်။

အပြန်လမ်းတွင် ကျန်းရိုသည် သရက်သီးအချို့နှင့် ပဲနို့ပူတင်းတစ်ပွဲကိုပါ ဝယ်ယူခဲ့သည်။

....

ဟင်းများကို စောင့်ဆိုင်းရသည်မှာ အချိန်အနည်းငယ် ကြာသွားသဖြင့် လူနာခန်းသို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ညနေ ၆ နာရီကျော်နေပြီဖြစ်သည်။ အထဲသို့ မဝင်ရသေးမီမှာပင် လူနာခန်းအတွင်းမှ စည်ကားသော စကားသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

ကျန်းရို ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ကာ သူမ၏ ဆံပင်များကို အမြန် ပြင်ဆင်လိုက်ပြီးမှ တံခါးဖွင့်၍ ဝင်သွားလေသည်။

တံခါးဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ကလေးငယ်မှာ လီရှောင်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေပြီး ဘေးမှ အမျိုးသား နှစ်ဦးက သူမကို စနောက်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကလေးငယ်မှာ အမှန်တကယ်တော့ သတ္တိ သိပ်မရှိလှပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် လူအများကြီး မမြင်ဖူးသဖြင့် သူစိမ်းများကို မြင်လျှင် ကျန်းရိုတို့၏ ရင်ခွင်ထဲသို့သာ မျက်နှာဝှက်လေ့ရှိသည်။

သို့သော် သူမက မငိုပေ။ သူမသည် အလွန် နာကျင်ခြင်း သို့မဟုတ် ကြောက်လန့်ခြင်း မရှိလျှင် ငိုခဲလှသည်။ ဤအချက်မှာ ကလေးငယ်၏ မူလစရိုက်ကြောင့်လည်း ဖြစ်သလို၊ ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့က သူမအား ငယ်စဉ်ကတည်းက လုံခြုံမှု အပြည့်အဝပေးခဲ့သောကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ လီရှောင်းသည် အရင်က အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း သူမကို အရင်ဆုံး ချီလေ့ရှိပြီး ထမင်းစားလျှင်ပင် လက်မှ မချပေ။ အပြင်ထွက်လျှင်လည်း သူမကို သူ့အင်္ကျီအတွင်း၌သာ ထည့်သွင်းထားတတ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေသော ကလေးငယ်မှာ သူစိမ်း မျက်နှာများကို မြင်တွေ့ရသော်လည်း ထိတ်လန့်ငိုကြွေးခြင်းမရှိဘဲ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့်သာ စူးစမ်းကြည့်နေရှာသည်။ တစ်ဦးကို တစ်လှည့်စီ ကြည့်နေပြီး၊ တစ်စုံတစ်ဦးက စားစရာတစ်ခုခုကို သူမ၏ ပါးစပ်နားသို့ ကပ်ပေးသောအခါ သူမက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ ကိုယ်ကိုလှည့်၍ ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မျက်နှာဝှက်လိုက်လေသည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင်မူ မနေနိုင်ဘဲ တိတ်တဆိတ် ပြန်လည် ချောင်းကြည့်နေပြန်ရာ အမျိုးသား နှစ်ဦးကို တဟားဟား ရယ်မောစေတော့သည်။

ထိုအမျိုးသား နှစ်ဦးအပြင် လူနာခန်းအတွင်း၌ လူလတ်ပိုင်းနှင့် သက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသမီး နှစ်ဦးလည်း ရှိနေသည်။ လူငယ် အမျိုးသမီးမှာ သူမ၏ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးကို ချော့မြူနေပြီး၊ သက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသမီးကမူ ပြုံးလျက် "ဒီကလေးက တကယ် လှတာပဲ၊ ငါ့မြေးလေးနဲ့ အသက်ချင်းလည်း တူတူပဲဆိုတော့၊ နောင်ကျရင် တို့တွေ ကလေးချင်းသဘောတူထားကြရင် ကောင်းမယ်" ဟု ချီးမွမ်းပြောဆိုလေသည်။

အန်းအန်းကို ချီ၍ ပြုံးနေသော လီရှောင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် တောင့်တင်းသွားတော့သည်။

ဘေးမှ ဖုဖေး ဆိုသော အမျိုးသားကလည်း "ဒါလည်း ကောင်းတာပဲ၊ ကြီးလာရင် ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်တာပေါ့" ဟု ဝင်၍ စနောက်လေသည်။

ချန်ရုန်ကမူ လီရှောင်း၏ မျက်နှာအမူအရာ မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ "အန်းအန်းက အခုဆို ဆယ်လလောက် ရှိပြီလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူသည် အလွန်စေ့စပ်သူ မဟုတ်သော်လည်း လှပဝဖြိုးနေသော အန်းအန်းကို ကြည့်ကာ၊ ချောင်မိသားစုမှ ချောင်ဝမ့်၏ သားဖြစ်သူမှာမူ ဖခင်ဖြစ်သူအတိုင်း ရုပ်ရည် သာမန်သာရှိသဖြင့်၊ ဘေးလူအနေဖြင့် ကြည့်လျှင်ပင် မလိုက်ဖက်ဟု သူ ယူဆထားခြင်းဖြစ်သည်။

သက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသမီးမှာမူ ထိုအစီအစဉ်ကို သဘောကျနေပုံရကာ တစ်ခုခုထပ်ပြောရန် ပြင်စဉ်၊ ချန်ရုန်က အပြင်မှ ဝင်လာသော ကျန်းရိုကို မြင်တွေ့သွားလေသည်။ သူသည် ကျန်းရိုကို လူချင်း မမြင်ဖူးသော်လည်း လီရှောင်း ယူဆောင်လာသော ဓာတ်ပုံထဲတွင် မြင်ဖူးထားသဖြင့် ဖြူစင်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသည်။

ယခု သူမကို မြင်သောအခါ သူက ချက်ချင်းပင် မှတ်မိသွားကာ "အို... ခယ်မလေး မဟုတ်လား။ မြန်မြန် ဝင်လာပါ၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ တကယ်တော့ လူကိုယ်တိုင်က ဓာတ်ပုံထက် အများကြီး ပိုလှတာပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းရိုသည် အားလုံးကို ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြလိုက်ကာ "မင်္ဂလာပါ၊ လီရှောင်းကို လာကြည့်ပေးကြတဲ့အတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်။ ရှင်က မန်နေဂျာချန် မဟုတ်လား၊ အတကယ်ကို ရုပ်ရည်ခန့်ညားတဲ့သူပဲ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးကိုလည်း "ရှင်က အင်ဂျင်နီယာ ဖုဖေး မဟုတ်လား။ လီရှောင်းဆီက ကြားဖူးပါတယ်၊ တကယ်ကို လူငယ်လေးအတိုင်းပါပဲ။ လီရှောင်းအပေါ်မှာ အမြဲတမ်း ကူညီပေးကြတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

လီရှောင်း၏ အထက်လူကြီးနှင့် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအပေါ်တွင် ကျန်းရိုမှာ နှုတ်ချိုရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်လား။ သူမသည် ဖားတတ်သူ မဟုတ်သော်လည်း သူမ၏အစ်ကိုထံမှ သင်ယူထားသည့်အတိုင်း 'ချီးမွမ်းခြင်း' ကို အသုံးပြုခြင်းဖြစ်သည်။

ကုတင်ခြေရင်းတွင် ရပ်နေသော အမျိုးသမီး နှစ်ဦးကိုမူ ကျန်းရို မသိသဖြင့် ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြကာ "ကလေးလေးက တကယ် ချစ်စရာ ကောင်းတာပဲ" ဟု တစ်ခွန်းသာ ချီးမွမ်းလိုက်သည်။

ကျန်းရိုမှာ များစွာ မပြောသော်လည်း ချန်ရုန် နှင့် ဖုဖေး တို့မှာမူ သူမ၏ စကားများကို နားထောင်ရသည်မှာ အလွန်ပင် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်ဟု ခံစားရသည်။ ပညာတတ်တစ်ဦး၏ စကားပြောပုံမှာ အမှန်တကယ် ကွဲပြားခြားနားလှ၏။ အောင်မြင်မှုများ၊ အနာဂတ်များ စသည့် စကားလုံးကြီးများထက် 'ရုပ်ရည်ခန့်ညားခြင်း' နှင့် 'လူငယ်လေးအတိုင်းဖြစ်ခြင်း' ဟူသော စကားများမှာ သူတို့အတွက် ပို၍ စိတ်ရင်းမှန်သည်ဟု ခံစားရစေသည်။

ကျန်းရိုသည် ဟင်းများကို ဆိုဖာဘေးရှိ စားပွဲပုပေါ်တွင် တင်လိုက်ကာ၊ ရေနွေးခပ်ပေးပြီး သရက်သီးများကိုလည်း လှီးဖြတ်လိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်တွင် သူတို့ ယူလာပေးသော သစ်သီးအချို့လည်း ရှိနေသေးသည်။

ကျန်းရို အလုပ်ရှုပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်ရုန်က "မလုပ်ပါနဲ့တော့၊ ငါတို့တွေ ပြန်တော့မယ်။ မင်းတို့ ထမင်းစားကြလေ၊ ငါတို့က ခဏလာကြည့်တာပါ"

"ဟုတ်တယ် ညီမလေး၊ မလှီးပါနဲ့တော့၊ ငါတို့လည်း ထမင်းသွားစားရတော့မယ်။"

သူတို့သည် တစ်ဖက်လူကို အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မည်စိုးသဖြင့် အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။ ကျန်းရိုက တံခါးဝအထိ လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးကာ "နောက်ထပ် ခဏလောက် မနေချင်တော့ဘူးလား" ဟု အားနာစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချန်ရုန်က ပြုံးလျက် "မနေတော့ပါဘူး၊ မနက်ဖြန်မှ ထပ်လာခဲ့မယ်"

ကျန်းရိုကလည်း "ဒါဆိုရင်တော့ လမ်းမှာ သတိထားသွားပါဦး၊ မှောင်တော့မှာမို့" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ချန်ရုန်တို့ ထွက်သွားသောအခါ ချောင်မိသားစုမှ အမျိုးသမီး နှစ်ဦးလည်း ဆက်နေရန် မသင့်သဖြင့် လိုက်ထွက်သွားကြရသည်။ သို့သော် ဘေးခန်းသို့ ရောက်သောအခါ သက်ကြီးပိုင်း အမျိုးသမီးက သူမ၏ချွေးမကို မကျေမနပ် ဆဲဆိုတော့သည်။ "နင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ထုံထိုင်းနေရတာလဲ။ ဘေးခန်းက မိန်းမကို ကြည့်ပါဦး၊ အသက်က နင့်ထက်တောင် ငယ်ဦးမယ်၊ စကားပြောတာက ဘယ်လောက်တောင် လိမ္မာလဲ။ လူတွေကို ပျော်အောင် ထားတတ်သလို၊ ဧည့်ဝတ်လည်း ကျေပွန်တယ်။ သူဌေးက မစားပေမဲ့လည်း စေတနာကို မြင်ရတော့ စိတ်ထဲမှာ ကျေနပ်နေတာပေါ့။"

လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးမှာ ခေါင်းငုံ့ကာ ဘာမှပြန်မပြောပေ။ သူမ၏ယောက္ခမမှာ စကားပြော ကောင်းလှသော်လည်း လူများကို ပျော်ရွှင်အောင် ထားနိုင်သည်ကိုမူ သူမ မမြင်တွေ့ရပေ။

သက်ကြီးပိုင်းအမျိုးသမီးမှာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်၍ ဒေါသထွက်နေမိသည်။ သူမ၏သားဖြစ်သူမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော်လည်း သူဌေးကြီးက တစ်ချက်ကြည့်ကာ ထွက်သွားပြီး၊ ဘေးခန်းရှိ လူထံတွင်မူ အကြာကြီး စကားပြောနေခဲ့သည် မဟုတ်လား။

ဘေးခန်းရှိ အမျိုးသားမှာ နောင်တွင် အောင်မြင်မည့်သူ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ သူမ ယူဆလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ချွေးမအား "နောက်ရက်တွေကျရင် ကလေးကိုချီပြီး ဟိုဘက်ခန်းကို ခဏခဏ သွား၊ ဘေးခန်းက ကောင်မလေးက ရုပ်လှတယ်လေ၊ နောင်ကျရင် ငါတို့တွေ အမျိုးတော်လို့ ရတာပေါ့" ဟု မှာကြားလေသည်။

ချွေးမဖြစ်သူက ဝေခွဲမရစွာဖြင့် "ဒါက မကောင်းဘူး ထင်တယ်နော်" ထိုလင်မယားမှာ အန်းအန်း ကို အလွန်တန်ဖိုးထားသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ယောက္ခမမှာ မကျေမနပ်ဖြင့် "ဘာလို့ မကောင်းရမှာလဲ။ မိန်းကလေး တစ်ယောက်ကို ဒီလောက်အထိ တန်ဖိုးထားစရာ လိုလို့လား။ ငါက သူ့ကို မျက်နှာသာ ပေးနေတာလေ" ဟု ဆိုကာ လက်ညှိုးဖြင့် ထိုးပြပြီး "ဒီလောက် ကိစ္စလေးကိုမှ မလုပ်နိုင်ရင်တော့ မနက်ဖြန် ဇာတိကိုပဲ ပြန်တော့" ဟု ခြိမ်းခြောက်လေသည်။ ချွေးမဖြစ်သူမှာ ကလေးကိုချီကာ ခေါင်းငုံ့နေရုံသာ ရှိတော့သည်။

....

လူနာခန်းအတွင်း ကျန်းရိုသည် စားပွဲငယ်လေးကို လီရှောင်း၏ရှေ့တွင် တင်ပေးလိုက်ကာ ဟင်းများကို ခင်းကျင်းပေးလိုက်သည်။

လီရှောင်းသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထမင်းစားကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကလေးကို ချီထားလေသည်။ ကလေးငယ်မှာ ယခုအခါ ခုနစ်လ ရှိပြီဖြစ်သဖြင့် အစားအစာအချို့ကို စတင် မြည်းစမ်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏အကြိုက်မှာ လီရှောင်းနှင့် တူကာ အသားဟင်းများကို နှစ်သက်လှသည်။ ကျန်းရိုသည် နူးညံ့လှသော ဘဲသားဆန်ပြုတ်ကို တစ်ဇွန်းခပ်၍ တိုက်ရာ၊ ကလေးငယ်မှာ အလွန် သဘောကျပုံရကာ ကျန်းရိုကို ပြုံးပြပြီးနောက်၊ ဇွန်းမရောက်လာမီမှာပင် လည်ပင်းကို အတင်း ဆန့်၍ တောင်းနေရှာသည်။

လီရှောင်းက သူမ စားနေသည့်ပုံစံကို ကြည့်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် "ဟိုအဘွားကြီးကလည်း ဘာမျက်နှာနဲ့ ပြောရဲတာလဲ။ ငါ့သမီးလေးက ဘယ်လောက်တောင် တော်လဲဆိုတာ သူ မမြင်ဘူးလားမသိဘူး"

ကလေးငယ်မှာ သူမအကြောင်းပြောသည်ကို ကြားသောအခါ သူမအား ခေါ်သည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ဖခင်ဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်ပြီး ချိုသာစွာ ပြုံးပြပြန်သည်။ လီရှောင်းမှာ စိတ်ပျော့သွားကာ သူမ၏ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးမိတော့သည်။

ကျန်းရိုက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ "နောင်ကျရင် အဲ့ဒီလို စကားတွေ မပြောပါနဲ့၊ လူတွေ ကြားရင် မကောင်းဘူး" ဟု ဆူလိုက်သည်။

လီရှောင်းကမူ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် "အပြင်မှာမှ မပြောတာပဲ" ဟု ဆိုကာ၊ သူ့သမီးလေးမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံး ကလေးလေးဖြစ်သဖြင့် ဘယ်သူနှင့်မျှ မလိုက်ဖက်ဟု ယူဆနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကလေး၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဆံပင်စလေးကို ညှစ်ကာ "ကြီးလာရင် ဘယ်သူ့ကိုမှ လက်မထပ်ရဘူးနော်" ဟု ကျီစယ်လိုက်သည်။

ကျန်းရို: "..."

ကလေးငယ်မှာမူ ဖခင်ဖြစ်သူက သူမနှင့် ဆော့နေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ခေါင်းလေးကို လှုပ်ယမ်း၍ ရှောင်ဖယ်နေလေသည်။

စားပြီးနောက် ကျန်းရိုသည် ပန်းကန်ခွက်ယောက်များကို ဆေးကြောကာ ဆိုင်သို့ ပြန်သွားပို့သည်။ မထွက်ခွာမီ လီရှောင်းက "စောစော ပြန်လာခဲ့နော်" ဟု စိတ်မချစွာ မှာကြားလိုက်သေးသည်။

"အင်း။"

....

ညဘက်တွင် ကျန်းရိုသည် လီရှောင်းအား ရေပတ်တိုက်ပေးလေသည်။ သူ ရေပတ်မတိုက်ရသည်မှာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲမသိဘဲ ကိုယ်ပေါ်တွင် အနံ့အသက်များ ထွက်နေလေပြီ။ အန်းအန်း တစ်ဦးတည်းသာ သူ့ကို မရွံဘဲ သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝှက်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုသည် သူ ညစ်ပတ်နေသည်ကို သည်းမခံနိုင်သဖြင့် သူ့ကို အသာထိုင်ခိုင်းကာ အင်္ကျီများကို ချွတ်လိုက်သည်။ ပုဝါကို ရေစိုဆွတ်၍ ဆပ်ပြာတိုက်ကာ အားကုန်သုံး၍ တိုက်ပေးလေသည်။ ထို့နောက် ပုဝါကို ပြန်လည်ဆေးကြောကာ အကြိမ်ကြိမ် သုတ်ပေးရာ၊ ပထမ တစ်ဇလုံမှာ ရေများ မည်းညစ်သွားတော့သည်။

သုံးဇလုံတိတိ လဲလှယ်ပြီးမှသာ ကျန်းရိုက သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်တော့သည်။ သို့သော် လီရှောင်းမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် သက်သောင့်သက်သာဖြစ်သွားကာ တစ်ကိုယ်လုံး ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ကျောပြင်မှာမူ အနည်းငယ် နာကျင်နေသဖြင့် ကျန်းရို မည်မျှအထိ အားစိုက်ခဲ့သလဲ ဆိုသည်ကို သူ တွေးတောနေမိသည်။

လီရှောင်းကို တိုက်ပေးပြီးနောက် ကျန်းရိုသည် ကလေးကိုခေါ်၍ ရေချိုးခန်းသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ သူမသည် ထိုင်ခုံပုလေးပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ကလေးကို ပေါင်ကြားတွင် ညှပ်၍ ချိုးပေးလေသည်။ ကလေးငယ်မှာ ရေဆော့ရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်သဖြင့် တခိခိ ရယ်မောနေရှာသည်။

ကျန်းရိုသည် သူမကိုယ်တိုင် ချိုးပြီးနောက်တွင် ကလေးကို ပုဝါဖြင့်ပတ်၍ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမသည် အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကလေးကို လီရှောင်းထံသို့ ပေးလိုက်ကာ လဲလှယ်လိုက်သော အဝတ်များကို သွားရောက် လျှော်ဖွပ်လေသည်။

လီရှောင်းသည် ကျန်းရိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမသည် ပါးလွှာသော ဂါဝန်ပွပွ တစ်ထည်ကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး အထဲတွင် ဘာမှဝတ်မထားသကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့်၊ သူသည် အနည်းငယ် အနေရခက်စွာဖြင့် အကြည့်လွှဲလိုက်ရသည်။

.....

ရေချိုးခန်းအတွင်းရှိ ဘေစင်မှာ သေးငယ်လွန်းသဖြင့် ကျန်းရိုသည် အဝတ်များကို ယူ၍ စင်္ကြံလမ်းအဆုံးရှိ ရေခန်းသို့ သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ဘေးခန်းမှ အဘွားကြီးနှင့် ထပ်တိုးလေသည်။

အဘွားကြီးသည်လည်း အဝတ်လျှော်နေကာ ကျန်းရို၏ အရည်အချင်းကို အသားကုန် ချီးမွမ်းပြောဆိုလေသည်။ သူမ၏ချွေးမအပေါ်တွင်မူ မကျေနပ်ချက်များစွာကို ပြောပြနေသဖြင့် ကျန်းရိုမှာလည်း "ရှင့်ရဲ့ ချွေးမက ကံကောင်းတာပေါ့၊ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ယောက္ခမနဲ့ တွေ့ရတာ" ဟု ပြန်လည် ချီးမွမ်းပေးရသည်။

အဘွားကြီးသည် ထိုစကားကြောင့် ကျေနပ်သွားကာ ကျန်းရိုသာ သူမ၏ချွေးမဖြစ်ခဲ့လျှင် သိပ်ကောင်းမှာပဲဟု တွေးတောနေမိသည်။ ပြောရင်းဆိုရင်းနှင့် အဘွားကြီးက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လေသံဖြင့် "ငါ မင်းကို ပြောပြမယ်နော်၊ မင်း သတိထားဦး။ ဆေးရုံက သူနာပြုမလေးတွေက တကယ် မလွယ်ဘူးနော်။ မင်း မလာခင်တုန်းက သူနာပြုမလေးတစ်ယောက်က မင်းယောက်ျားကို နေ့တိုင်း လိုက်ကြည့်နေတာလေ။ စောစောလာ၊ နောက်ကျမှပြန်နဲ့၊ မင်းယောက်ျား ဘာလုပ်လဲဆိုတာကိုလည်း လှည့်ပတ် မေးမြန်းနေတာ။ အဲ့ဒီသူနာပြုမလေးက နောက်ခံ အင်အားကြီးတယ်လို့ ကြားတယ်၊ တခြားသူနာပြုတွေလည်း သူမကို မစော်ကားရဲကြဘူး၊ သတိထားနော်"

ကျန်းရိုက ပြုံးလျက် သူမ၏ စကားနောက်သို့ မလိုက်ဘဲ "ကျွန်မယောက်ျားက အဲ့ဒီအကြောင်း ပြောပြပြီးပါပြီ။ သူက သူ အိမ်ထောင်ရှိတာကို မသိလို့ အထင်မှားသွားတာ နေမှာပါ။ ဘာမှတော့ မဖြစ်ပါဘူး၊ သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက မိန်းကလေးတွေ ကြိုက်တာများတော့ ကျွန်မလည်း ကျင့်သားရနေပါပြီ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အဘွားကြီးမှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားကာ "ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ၊ မင်းယောက်ျားက ရုပ်ရည် တကယ် ခန့်တာကိုး" ဟု အားနာစွာ ဆိုရှာသည်။

ထို့နောက် ကျန်းရိုက စကားလမ်းကြောင်းကို အဘွားကြီးထံသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်ရာ၊ အဝတ်လျှော်ပြီးသည်အထိ အဘွားကြီးမှာ ကျန်းရိုထံမှ ဘာသတင်းမှ မရရှိခဲ့ရုံမက၊ ရင်းနှီးမှုလည်း မတိုးတက်ခဲ့ပေ။ ကျန်းရို ထွက်သွားမှသာ အဘွားကြီးသည် ထိုအမျိုးသမီးမှာ အလွန်ပါးနပ်သူဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ကာ၊ မိမိ၏သားက ထိုအမျိုးသမီးကို လက်မထပ်ခဲ့မိသည်မှာ ကံကောင်းခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆဲဆိုမိတော့သည်။ အကယ်၍ လက်ထပ်ခဲ့လျှင် ဘယ်သူက ဘယ်သူ့စကားကို နားထောင်ရမှာလဲဆိုသည်မှာ မခန့်မှန်းနိုင်သောကြောင့်ပင်။

သို့သော် ကျန်းရိုမှာမူ အပြင်ပန်းတွင် တည်ငြိမ်နေသော်လည်း လူနာခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ တံခါးပိတ်လိုက်သည်နှင့် လီရှောင်းကို "သူနာပြုမလေး တစ်ယောက်က ရှင့်ကို နေ့တိုင်း လိုက်ကြည့်နေတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ရှင်ပြောသလို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းတော့ မဟုတ်လောက်ဘူး ထင်တယ်နော်" ဟု မေးမြန်းလိုက်တော့သည်။

လီရှောင်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် အန်းအန်းနှင့် ဆော့ကစားနေရင်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြောင်အသွားကာ "ဘာကိုလဲ" ဟု နားမလည်စွာ မေးလာသည်။

ကျန်းရိုက သူ့ကို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်ကာ "ကျွန်မနဲ့ လာပြီး ဟန်ဆောင်မနေနဲ့၊ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ ရှင့်စိတ်ထဲမှာ အသိဆုံးဖြစ်မှာပါ" ဟု ဆိုကာ၊ အဝတ်များကို လှန်းရန် ထွက်သွားလေသည်။

လီရှောင်း ကိုယ်တိုင်ပြောပြသည်ကို နားထောင်ရသည်နှင့် အခြားသူပြောသည်ကို နားထောင်ရသည်မှာ ခံစားချက် မတူညီပေ။ လီရှောင်း ပြောပြစဉ်ကမူ သူသည် ရိုးသားလှသည်ဟု ကျန်းရို ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ဘေးခန်းမှ အဘွားကြီး၏စကားအရ ထိုသူနာပြုမလေးမှာ သူ့ကို ရက်ပေါင်းများစွာ လိုက်ကြည့်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်ကာ လီရှောင်းကိုယ်တိုင်ကလည်း ငြင်းဆိုခြင်း မပြုခဲ့ပုံပေါ်နေသည်။

ကျန်းရိုသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် သဝန်တိုနေသည်ဟု ဝန်မခံသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ဒေါသထွက်နေမိသည်။ ဤသို့ဖြစ်မည်ဆိုလျှင် သူမ လာခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုကိစ္စကြောင့်ပင် ကျန်းရိုသည် ညဘက်တွင် ကုတင်ပေါ်၌ မအိပ်ဘဲ နေလေသည်။ လူနာကုတင်မှာ မကြီးမားသော်လည်း လူနှစ်ဦး အိပ်ရန်မှာမူ လောက်ငလှသည်။ ကျန်းရိုသည် အန်းအန်းကို သူ့ထံသို့ ပေးထားချင်သော်လည်း၊ ကလေးငယ်မှာ ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ဆော့ကစားရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး အိပ်ချိန်တွင်မူ မိခင်ဖြစ်သူနှင့်သာ အိပ်လေ့ရှိသည်။

မတတ်သာသဖြင့် ကျန်းရိုသည် ကလေးကို အနှီးလဲပေးပြီးနောက် ဆိုဖာပေါ်တွင်သာ ခေါ်အိပ်လိုက်တော့သည်။ စာလည်း မဖတ်တော့ပေ။ တစ်နေ့လုံး ပင်ပန်းနေသဖြင့် စာဖတ်ချင်စိတ် မရှိတော့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

လီရှောင်းသည် ဆိုဖာပေါ်ရှိ သားအမိ နှစ်ဦး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ကြောင်အသွားမိသည်။ အဝတ်တစ်ထည် သွားလျှော်ရုံနှင့် ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ ပြောင်းလဲသွားရသလဲ။

သူသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း ဆိုဖာပေါ်သို့ ခဏခဏ လှည့်ကြည့်နေကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် မနေနိုင်ဘဲ "ခုနက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဟု တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူ နားမလည်သေးပေ။ မနက်က ရှင်းပြခဲ့ပြီးပြီ မဟုတ်လား။

ကျန်းရိုက နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ "ရှင့်လက်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေက မနက်က သူနာပြု ထိုးလိုက်တာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

စကားလမ်းကြောင်း ရုတ်တရက် ပြောင်းသွားသဖြင့် လီရှောင်းလည်း များစွာ မစဉ်းစားဘဲ "အင်း... အဲ့ဒီသူနာပြုရဲ့ က်ရာက တကယ် ညံ့တာပဲ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ တစ်ခါထိုးတိုင်း သွေးထွက်အောင် လုပ်တတ်သည် မဟုတ်လား။

ကျန်းရိုက "ဩော်... ဒါဆိုရင်တော့ ရှင့်ရဲ့ စိတ်ရှည်မှုက တကယ်ကို ချီးကျူးစရာပဲနော်" ဟု အေးစက်စွာ ဆိုလိုက်ပြီးနောက် ထပ်မံ၍ စကားမပြောတော့ပေ။

ဒီလောက်အထိ အထိုးခံနေရသော်လည်း ဒေါသမထွက်သည်မှာ ထူးဆန်းလှသည်ဟု သူမ ယူဆနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လီရှောင်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မိမိကိုယ်ကိုယ် ချီးမွမ်းနေခြင်းလား သို့မဟုတ် အခြားအဓိပ္ပာယ်လား မဝေခွဲနိုင်သဖြင့် "အင်း... ထင်တာပဲ" ဟုသာ မဝံ့မရဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

မိမိ၏စရိုက်မှာ များစွာပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကာ မိမိ၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ထိန်းချုပ်တတ်လာပြီဟု သူ ယူဆနေခြင်းဖြစ်သည်။ အတန်ကြာသည်အထိ ပြန်ထူးသံ မကြားရသဖြင့် လီရှောင်းက "ကျန်းရို?" ဟု တိုးတိုးလေး ခေါ်ကြည့်လိုက်သော်လည်း တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။

ကောင်းရောကွာ၊ သူမ ထပ်ပြီး စိတ်ဆိုးသွားပြန်ပြီမှန်း သူ သိရှိလိုက်ရသည်။ သို့သော် သူမ ဘာကြောင့် စိတ်ဆိုးရသလဲဆိုသည်ကိုမူ သူ တစ်ညလုံး စဉ်းစားသော်လည်း အဖြေ မထွက်ခဲ့ပေ။

......

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ထိုသူနာပြုမလေး ထပ်မံ ရောက်ရှိလာမှသာ ကျန်းရို၏ မျက်နှာပျက်နေသည်ကို လီရှောင်း သတိပြုမိလိုက်ကာ တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားတော့သည်။ မနေ့က သူ ထိုသူနာပြုအကြောင်း ပြောပြစဉ်က ကျန်းရို စိတ်မကောင်းဖြစ်မည်စိုးသဖြင့် အချို့အချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ကျန်းရိုဘက်မှ ထူးခြားသော တုံ့ပြန်မှုမရှိဘဲ ပြုံးရယ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့ရင်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အကြောင်းကတော့ ကျန်းရိုက မိမိအပေါ်တွင် ထားရှိသော ခံစားချက်နှင့် မိမိက သူမအပေါ်တွင် ထားရှိသော ခံစားချက်မှာ မတူညီဟု သူ ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုသည် သူ့အပေါ်တွင် ဘာမှ ဖုံးကွယ်ထားခြင်း မရှိပေ။ သူမသည် တစ်ခါတစ်ရံ သူ တစ်ခါမျှ မသိဖူးသော အရာများစွာကို သိရှိနေတတ်သည်။ သူမ၏အတိတ်ကို သူ မသိသော်လည်း၊ သူမမှာ အသက် သိပ်မကြီးသေးဘဲ၊ တစ်ခါတစ်ရံ အပြစ်ကင်းစင်ကာ ရိုမန့်တစ်ဆန်တတ်သည်ကိုမူ သူ ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ အိမ်ကို လှပအောင် ပြင်ဆင်တတ်သလို၊ ဓာတ်ပုံရိုက်လျှင်လည်း နောက်ခံပုံစံ ကောင်းမွန်အောင် အချိန်အကြာကြီး ရွေးချယ်တတ်သူဖြစ်သည်။

သူမ၏စရိုက်မှာ နူးညံ့ကာ သဘောထား ကြီးမြတ်လှသည်။ ဤကဲ့သို့သော စရိုက်မျိုးမှာ ပျော်ရွှင်သော မိသားစုအတွင်း၌သာ ကြီးပြင်းလာသူများတွင် ရှိတတ်သော အရာမျိုး ဖြစ်သည်။ သူမတွင် ပိုင်ဆိုင်မှု များပြားသဖြင့် သူတစ်ပါးအပေါ် တွန့်တိုခြင်း မရှိဘဲ၊ သူမအား ချစ်မြတ်နိုးသူ များပြားသဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံ စိတ်ကောက်တတ်ကာ၊ အကာအကွယ်ပေးခြင်း ခံထားရသော အပြစ်ကင်းစင်သည့် စိတ်ထားမျိုးလည်း ရှိနေသည်။

ကျန်းရိုနှင့် အတူနေထိုင်ရချိန်တွင် သူသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် မသိမသာ အားငယ်မိတတ်သည်။ သူမအား မည်သည့်အရာ ပေးနိုင်မည်နည်း ဆိုသည်ကို သူ မသိချေ။ သူ အားသွန်ခွန်စိုက် ပေးသမျှမှာ သူမအတွက်မူ သာမန်အရာများသာ ဖြစ်နေနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူသည် သူမ၏ အတိတ်ကိုပင် မတွေးရဲပေ။ မိမိကိုယ်ကိုယ် သူမနှင့် မလိုက်ဖက်ဟု ခံစားရမည်ကို သူ စိုးရိမ်နေမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အိမ်ကို မခွဲနိုင် မခွာရက် ဖြစ်နေသော်လည်း တောင်ပိုင်းသို့ လာရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ လုပ်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ ကြိုးစား၍ ပိုက်ဆံရှာကာ၊ သူမအား ပိုမို ကောင်းမွန်သော ဘဝကို ပေးပြီး၊ သူမအား မည်သည့် စိုးရိမ်ကြောင့်ကြမှုမျှ မရှိဘဲ တက္ကသိုလ် တက်ခွင့် ရရှိစေရန်ပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ လီရှောင်းသည် ကျန်းရိုအား ပုဝါတစ်ထည်ကို ကိုင်၍ စားပွဲကို ဟန်ဆောင် သုတ်နေရင်း၊ သူ့ကိုရော သူနာပြုကိုရော တိတ်တဆိတ် စောင်းကြည့်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ ရယ်ချင်စိတ် ပေါက်လာရုံမက၊ ရင်ထဲတွင်လည်း ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေမိသည်။

သူနာပြုမလေး ဆေးချိတ်ပြီး ထွက်သွားသောအခါ လီရှောင်းက "ဘာမှ ကြည့်စရာ မရှိပါဘူး။ အဲ့ဒီသူနာပြု မဟုတ်ပါဘူး၊ မနေ့က တစ်ယောက်ကတော့ ထပ်လာရဲမှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး" ဟု တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်သည်။

ထိုသူနာပြုမလေးက သူ့ကို အတင်းကပ်နေရုံမက၊ သူမ၏ဦးလေးမှာ ဤဆေးရုံ၏ ဒုတိယ ညွှန်ကြားရေးမှူး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကာ သူ့ကိုပင် ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သေးသည်။ လီရှောင်းသည် သူမ၏ ရှေ့မှာပင် ကုတင်ဘေးရှိ ဖုန်းကိုကိုင်ကာ ကျန်းရို ထည့်ပေးလိုက်သော တိုင်တန်းရမည့် ဖုန်းနံပါတ်များသို့ ဆက်တိုက် ခေါ်ဆိုပြလိုက်သောကြောင့် သူမမှာ ထိတ်လန့်ကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားကာ "ရှင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ကျွန်မက စားပွဲ သုတ်နေတာပါ" ဟု ငြင်းဆိုလိုက်တော့သည်။

လီရှောင်းက တစ်ချက်ရယ်လိုက်သော်လည်း သူမကို ဆက်မစတော့ပေ။ သူသည် ကျန်းရို၏ စရိုက်ကို သိရှိထားသည်။ သူမသည် အပြင်ပန်းတွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်မူ ကိုယ်ပိုင်မာန်မာန ရှိသူဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုသည် စားပွဲသုတ်ပြီးနောက် ဟင်းများကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ သူမ ဝယ်လာသော ဟင်းများမှာ အနံ့အရသာနှင့် ပြည့်စုံလှသဖြင့် လီရှောင်းမှာ မစားရသေးမီမှာပင် တံတွေးမြိုချမိတော့သည်။

"မြန်မြန်စားတော့၊ ခဏနေရင် အေးသွားလိမ့်မယ်" ဟု ကျန်းရိုက ဆိုကာ ဇွန်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လီရှောင်းက ဇွန်းကိုယူကာ အားရပါးရ စားတော့သည်။ ကျန်းရိုက ဘေးမှနေ၍ ဟင်းများကို ခပ်ထည့်ပေးရင်း "ဖြည်းဖြည်းစားပါ၊ ဘယ်သူမှ လုမစားပါဘူး" ဟု ပြုံးလျက် ဆိုရှာသည်။

လီရှောင်းသည် ထမင်းစားရင်း ကျန်းရိုကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "မင်းကော မစားဘူးလား"

"ကျွန်မ ဆေးရုံရှေ့မှာ စားခဲ့ပြီးပြီလေ၊ ဒါက ရှင့်အတွက်ပဲ ဝယ်လာတာ"

လီရှောင်းက ခေါင်းညိတ်ကာ ဆက်လက် စားသောက်လေသည်။ သူသည် တကယ်ကို ဗိုက်ဆာနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဆေးရုံထမင်းမှာ အရသာမရှိလှသဖြင့် သူ ကောင်းကောင်း မစားခဲ့ရသည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ယခု ကျန်းရို ဝယ်လာသော ဟင်းများမှာ သူ့အကြိုက်နှင့် ကွက်တိပင်။

စားပြီးနောက်တွင် ကျန်းရိုသည် ပန်းကန်များကို သိမ်းဆည်းကာ ဆေးရုံဝန်းအတွင်းရှိ ရေခန်းတွင် သွားရောက် ဆေးကြောလေသည်။ သူမ ပြန်လာချိန်တွင် လီရှောင်းမှာ အန်းအန်းနှင့် ဆော့ကစားနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

.......

ညဉ့်နက်လာသောအခါ ကျန်းရိုသည် ကလေးကို အနှီးလဲပေးပြီးနောက် ဆိုဖာပေါ်တွင် အိပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ လီရှောင်းက ထိုပုံစံကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ဆိုဖာပေါ်မှာ အိပ်ရင် ကျောနာလိမ့်မယ်၊ ကုတင်ပေါ်မှာ လာအိပ်ပါလား" ဟု ခေါ်ယူလေသည်။

ကျန်းရိုက မကြားချင်ယောင်ဆောင်ကာ ကလေးကို ပွေ့ချီလျက် ဆိုဖာပေါ်တွင် လဲလျောင်းလိုက်သည်။

လီရှောင်းက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ကာ "ကိုယ် တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ အဲ့ဒီ သူနာပြုမလေးနဲ့ ကိုယ့်ကြားမှာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ သူမကသာ တို့နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်နေတာပါ။ ကိုယ်ကလည်း မင်းကို ပြောပြရင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်မှာစိုးလို့ အကုန်လုံး မပြောပြမိတာပါ။ ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်" ဟု အသံကို နှိမ့်၍ တောင်းပန်ရှာသည်။

ကျန်းရိုသည် အမှန်တကယ်တော့ စိတ်ဆိုးပြေနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူ့ကို မှတ်လောက်သားလောက်ဖြစ်စေရန်အတွက်သာ ဤသို့ ပြုမူနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် လီရှောင်းကို ကျောခိုင်းထားရာမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ "ရှင် နောက်တစ်ခါ ဘာမှ ဖုံးမထားဘူးလို့ ကတိပေးမလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီရှောင်းက ဝမ်းသာအားရဖြင့် "ကတိပေးပါတယ်၊ နောက်ကျရင် မင်းကို ဘာမှ ဖုံးမထားတော့ပါဘူး" ဟု ကတိအထပ်ထပ် ပေးလေသည်။

ကျန်းရိုသည် ထိုအခါမှသာ ဆိုဖာပေါ်မှ ထကာ ကလေးကို ချီလျက် ကုတင်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။

လီရှောင်းသည် သူမတို့ သားအဖအတွက် နေရာဖယ်ပေးကာ ကျန်းရိုကို သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းရိုက မရုန်းတော့ဘဲ သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် ငြိမ်သက်စွာ မှီလျက် အိပ်စက်လိုက်တော့သည်။

မှောင်မည်းနေသော လူနာခန်းလေးအတွင်း၌ မိသားစု သုံးဦး၏ အသက်ရှူသံများမှာ တညီတညွတ်တည်း ထွက်ပေါ်နေကာ၊ အလွန်ပင် နွေးထွေး အေးချမ်းလှသော ညတစ်ည ဖြစ်ခဲ့လေတော့သည်။

***