အခန်း (၄၃-၄၅)

အခန်း (၄၃)

ကျန်းရိုသည် နံနက်ပိုင်းတွင် ထမင်းပင်မစားနိုင်ဘဲ ကျောင်းသို့ အပြေးအလွှား သွားခဲ့ရသည်။

နံနက် ပထမဆုံးချိန်မှာ "တိုင်းရင်းဆေးပညာ အခြေခံသီအိုရီ" ဘာသာရပ် ဖြစ်သည်။ သင်ကြားသော ဆရာမှာ အလွန်ပင် သဘောကောင်းသည့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်ကာ၊ စကားအလွန်ပြောသူလည်း ဖြစ်ပုံရသည်။ အခန်းထဲဝင်လာသည်နှင့် စတင်၍ စကားစမြည်ပြောတော့သည်။ အရင်ဆုံး ကိုယ့်ကိုယ်ကို မိတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျောင်းသားများကို တိုင်းရင်းဆေးပညာ ဘာကြောင့် သင်ယူကြသလဲဟု မေးမြန်းရာ၊ အမျိုးမျိုးသော အဖြေများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူက ကျောင်းသားများကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် သွေးကြောစမ်းပေးရာ တစ်ခန်းလုံး တဟားဟား ရယ်မောခဲ့ကြပြီး၊ အတန်းဆင်းခါနီးမှသာ စာအုပ်ကိုလှန်၍ စာပိုဒ်နှစ်ပိုဒ်ခန့် ဖတ်ပြလေသည်။

အတန်းဆင်းသောအခါ ကျန်းရိုသည် မိမိခုံတွင်ထိုင်၍ စာအုပ်ဖတ်နေစဉ်၊ စာနှစ်ကြောင်းပင် မဖတ်ရသေးမီ ကျောင်းသားတစ်ဦးက တံခါးဝမှနေ၍ "ကျန်းရို... နင့်ကို တစ်ယောက်ယောက် လာရှာနေတယ်" ဟု လှမ်းအော်လေသည်။

ကျန်းရိုသည် အလိုအလျောက် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ကာ၊ လူတိုင်း၏ စူးစမ်းသော အကြည့်များအကြား အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမ အပြင်ရောက်သောအခါ လှေကားထိပ်အနီးတွင် ရပ်နေသော လီရှောင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လီရှောင်းသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အန်းအန်းကို ချီထားကာ၊ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် မနက်စာကို ကိုင်ထားသည်။ သူတို့နှစ်ဦးဘေးတွင် ကျောင်းသူအချို့ ဝိုင်းနေကြပြီး "ကလေးလေးက တကယ်လှတာပဲ" ၊ "ကလေးလေး နာမည် ဘယ်သူလဲဟင်" ဟု ဆိုကာ အန်းအန်းကို ဝိုင်း၍ စနောက်နေကြသည်။

ကျန်းရိုသည် နံနက်က အလောတကြီး ထွက်လာခဲ့သဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့ပြီး အန်းအန်းကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ယခုကြည့်လိုက်ရာ ကောင်မလေးမှာ အနီရောင် ဂါဝန်လေးအောက်တွင် ဘောင်းဘီရှည် တစ်ထည် ထပ်ဝတ်ထားရုံမက၊ ခြေညှပ်ဖိနပ်နှင့်အတူ ဆောင်းရာသီဝတ် ခြေအိတ်အထူကြီးများကိုပါ ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။

လီရှောင်းသည် ထိုခြေအိတ်များကို မည်မျှအကြာကြီး ရှာဖွေခဲ့သည်မသိပေ။ နွေရာသီဝတ် ခြေအိတ်အပါးလေးများမှာ ကုတင်ခြေရင်းရှိ ခြင်းတောင်းထဲတွင် အထင်အသား ရှိနေပါလျက်နှင့် သူ မမြင်ခဲ့လေတာလား။

ဒါက ထားပါဦး၊ အန်းအန်း၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဆံပင်စလေးမှာကော ဘာဖြစ်နေသလဲ။ တစ်ဖက်မြင့် တစ်ဖက်နိမ့်၊ တစ်ဖက်က တင်းကြပ်နေပြီး အခြားတစ်ဖက်ကမူ ပြေလျော့နေသည်။ သူမ၏ လှပသော မျက်နှာလေးကြောင့်သာ ကြည့်ကောင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

ကလေးငယ်မှာ လူအများကြီး ဝိုင်းနေသဖြင့် ကျင့်သားမရဘဲ၊ ကိုယ်ကို လှည့်ကာ ဖခင်ဖြစ်သူကို တင်းတင်းဖက်ထားလျက် သူတို့အား ကျောခိုင်းထားတော့သည်။ ကျောင်းသူလေးများမှာ ရယ်မောရင်း လက်ချင်းတွဲ၍ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

လီရှောင်းသည် အရပ်ရှည်သဖြင့် ကျန်းရိုတို့ အတန်းတံခါးဝကို စိုက်ကြည့်နေရာ၊ သူမ ထွက်လာသည်နှင့် မြင်တွေ့သွားကာ လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။ "ဒီမှာ။"

ကျန်းရို အနားသို့ အပြေးလေး သွားလိုက်ကာ "ဘာလို့ လာတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီရှောင်းက လက်ထဲမှ မနက်စာကို ကမ်းပေးရင်း "မင်း မနက်က ထမင်းမစားသွားဘူးလေ၊ အဲ့ဒါ လာပို့ပေးတာ"

ကျန်းရိုသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မနက်စာကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ အန်းအန်းသည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ အသံကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်ကာ၊ အားငယ်သနားစရာ ပုံစံလေးဖြင့် ချီခိုင်းတော့သည်။

ကျန်းရို၏ ရင်ထဲတွင် နူးညံ့သွားကာ ချီရန် ပြင်သော်လည်း လီရှောင်းက လက်မခံပေ။ "မင်း အရင်စားလိုက်ပါ၊ ကိုယ်ပဲ ချီထားမယ်။"

ကျန်းရိုက နားမထောင်ဘဲ ကလေးကို လွှဲယူလိုက်ကာ "ရပါတယ်၊ ဒီလိုလည်း စားလို့ ဖြစ်တာပဲ" လီရှောင်းသည် မတတ်သာသဖြင့် ကလေးကို ပေးလိုက်ရသော်လည်း၊ ကျန်းရို လက်ထဲမှ မနက်စာကို ပြန်ယူကာ သူမ စားရလွယ်ကူစေရန် ကိုင်ပေးထားရှာသည်။

လီရှောင်းသည် အသားပေါက်စီ လေးခု၊ အီကြာကွေး နှစ်ချောင်းနှင့် ပဲနို့တစ်ထုပ် ဝယ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုသည် အသားပေါက်စီကို အရင်ကိုက်လိုက်ပြီးနောက်၊ အခြားတစ်ဖက်ကို အန်းအန်း၏ ပါးစပ်နားသို့ ကပ်ပေးရာ၊ ကောင်မလေးမှာ ပျော်ရွှင်စွာ ပါးစပ်ဟ၍ အနည်းငယ် ကိုက်စားလေသည်။

ကျန်းရိုက လီရှောင်းကို လှည့်ကြည့်ကာ "ရှင်ကော စားပြီးပြီလား" ဟု မေးသည်။ လီရှောင်းက ပြုံးလျက် "လမ်းမှာ စားခဲ့ပြီ" ဟု ခေါင်းညိတ်ပြသော်လည်း၊ ကျန်းရိုက ပေါက်စီတစ်လုံးကို သူ့အား အတင်းကျွေးလေသည်။ "အများကြီးပဲ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း မကုန်ဘူး။" လီရှောင်းသည်လည်း ယူစားလိုက်ရတော့သည်။

ဒုတိယချိန်တက်ရန် ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသောအခါ ကျန်းရိုသည် နောက်ဆုံးတစ်လုပ်ကို အမြန်ဝါး၍ အခန်းထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်သည်။ လီရှောင်းက အန်းအန်းကို ပြန်ချီရန် လက်လှမ်းသော်လည်း၊ ကောင်မလေးက လက်မခံဘဲ မာမားနှင့်သာ နေချင်နေရှာသည်။

ကျန်းရိုက သူမ၏ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း "ညနေကျရင် မာမား လာကြိုမယ်လေ၊ အဲ့ဒီကျရင် အန်းအန်းအတွက် စားစရာအကောင်းကြီးတွေ ဝယ်ပေးမယ်နော်" ဟု တိုးတိုးလေး ချော့ရပြန်သည်။

ကောင်မလေးမှာ ပါးစပ်လေး စူကျန်ရစ်ခဲ့ရှာသည်။

....

ကျန်းရို အတန်းထဲသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ဆရာ မလာသေးပေ။ ဘေးမှ အတန်းဖော်မလေးက "ခုနကလူက ဘယ်သူလဲ၊ နင့်အစ်ကိုလား" ဟု စပ်စုမေးမြန်းလာသည်။ သူမသည် လှေကားထိပ်တွင် တွေ့ခဲ့စဉ်က ကျန်းရို၏အစ်ကိုမှာ အလွန်ချောမောလှသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုက ရယ်မောလျက် ဖုံးကွယ်ခြင်းမရှိဘဲ "ကျွန်မရဲ့ အမျိုးသားနဲ့ သမီးလေးပါ။ မနက်က နောက်ကျလို့ အမြန်လာခဲ့ရတာလေ၊ အဲ့ဒါ သူက မနက်စာ လာပို့ပေးတာ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အတန်းဖော်မလေးမှာ မှင်သက်သွားကာ "နင်... နင် အိမ်ထောင်ရှိပြီလား။ ဒါဆိုရင်..." ဟု ဆိုကာ စကားစရပ်သွားသည်။ ကျန်းရိုက သူမတွင် တစ်ခုခုပြောစရာရှိသည်ဟု ယူဆကာ နားမလည်သလို ကြည့်နေမိသည်။

အတန်းဖော်မလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်လိုက်တော့သည်။ ဘေးအတန်းမှ ကျောင်းသားတစ်ဦးက ကျန်းရို၏အမည်ကို စုံစမ်းကာ လိုက်ချင်နေသည့်အကြောင်းကို သူမ မပြောရဲတော့ပေ။ ထိုကျောင်းသားမှာ စစ်သင်တန်း ကာလအတွင်း ကျန်းရိုကို မြင်သည်နှင့် တစ်ဖက်သတ် စွဲလမ်းသွားခြင်းဖြစ်ကြောင်း အဆောင်တွင် ပြောဆိုနေကြသဖြင့် လူတိုင်း သိရှိနေကြခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုမှာ ရုပ်ရည်လှပကာ အသားဖြူသဖြင့်၊ အရင်က နည်းပြဆရာကပင် ခဏခဏ ချီးမွမ်းခဲ့ရာ အားလုံးက သူမကို သတိပြုမိနေကြခြင်းဖြစ်သည်။

"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ စာသင်တော့မယ် ဆရာလာပြီ။"

"အင်း။"

.....

တိုင်းရင်းဆေးပညာ ပထမနှစ် သင်ရိုးညွှန်းတမ်းများမှာ များပြားလှပြီး အချိန်ဇယားမှာလည်း ကျပ်လှသည်။ ကျောင်းဆင်းလျှင်လည်း အိမ်စာများ လုပ်ဆောင်ရသဖြင့်၊ ကျန်းရိုမှာ အန်းအန်းကို အချိန်မပေးနိုင်ခြင်းအတွက် အားနာနေမိသည်။

အန်းအန်းမှာမူ အလွန်သိတတ်လှသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ အိမ်စာလုပ်နေချိန်တွင် သူမ၏ပေါင်ပေါ်၌ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေတတ်ပြီး၊ ခဲတံတစ်ချောင်းဖြင့် စာရွက်ပေါ်တွင် လျှောက်ဆွဲရင်း ဂျီမကျဘဲ ဆော့ကစားနေတတ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကြာသပတေးနေ့တွင် ကျန်းရိုက လီရှောင်းကို "ဒီစနေနေ့ အားလား၊ အန်းအန်းကို အပြင်ခေါ်သွားချင်လို့" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီရှောင်းသည် ရင်ခွင်ထဲမှ ကောင်မလေးကို ကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "တနင်္ဂနွေနေ့ သွားကြတာပေါ့၊ စနေနေ့တော့ ကျိုးကျန့်နဲ့အတူ အဆာပြေမုန့် စက်ရုံတစ်ခုဆီ သွားကြည့်မလို့။"

ကျန်းရိုက လက်ထဲမှ ဖောင်တိန်ကို ချလိုက်ကာ "အခုကတည်းက စက်ရုံ ထောင်တော့မလို့လား။ ကျွန်မ ပုံတွေတောင် မဆွဲရသေးဘူးလေ၊ နည်းနည်း ပြန်ပြင်ချင်သေးတာ"

အရင်က သူမ ကာတွန်းဆွဲလျှင် အင်တာနက်မှ ပုံလှလှလေးများကို ကြည့်၍ စိတ်ကူးယူလေ့ရှိသော်လည်း၊ ယခုမူ မိမိဘာသာ အစကနေ စဉ်းစားရသဖြင့် ကျန်းရိုအတွက် အနည်းငယ် ခက်ခဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီရှောင်းကမူ သူမ ဆွဲထားသော ပုံများကို အလွန်သဘောကျနေကာ၊ ကလေးများမြင်လျှင် သေချာပေါက် ကြိုက်လိမ့်မယ်လို့ ယူဆထားသည်။

လီရှောင်းက ခေါင်းခါပြကာ "အစပိုင်းမှာတော့ သူများစက်ရုံမှာပဲ အပ်လုပ်မယ်၊ နောင်ကျမှ ကိုယ်ပိုင် စက်ရုံ ထောင်တာပေါ့။ အခု ဆိုင်မှာ အရောင်းအဝယ်ကောင်းနေတော့ ရင်းနှီးငွေ လောက်ငသွားပြီ၊ စမ်းသပ်တဲ့အနေနဲ့ အရင်ထုတ်ကြည့်မလို့" ဟု ရှင်းပြသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင်လည်း ရာနှုန်းပြည့် မသေချာသော်လည်း၊ ဒီလောက်အထိ ပြင်ဆင်လာခဲ့ပြီးမှတော့ လက်တွေ့ မလုပ်ဆောင်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ဤသည်မှာ သူ၏ စရိုက်လည်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ရှင့်မှာ အစီအစဉ်ရှိရင်တော့ ပြီးတာပါပဲ၊ တနင်္ဂနွေနေ့ရော ရှင်မအားရင်လည်း ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကလေးခေါ်သွားလို့ ရပါတယ်"

လီရှောင်းကမူ သဘောမတူဘဲ "အားပါတယ်" ဟု ဆိုကာ၊ ကုန်ကြမ်းကိစ္စများကို ကျိုးကျန့်အား တစ်ဦးတည်း သွားရောက် ဆောင်ရွက်ခိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

.....

တနင်္ဂနွေနေ့ နံနက်တွင် ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ အိပ်ရာထဲတွင် ခဏလောက် အနားယူနေကြစဉ်၊ အပြင်ဘက်တွင် နေပူလာသည်ကို မြင်မှသာ ထရပ်ကြတော့သည်။ အားလုံး ပြင်ဆင်ပြီးနောက် မိသားစု သုံးဦး အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် G တက္ကသိုလ်ဝင်းကို ဖြတ်ကျော်ကာ၊ လမ်းတစ်ဝက်ရှိ ထမင်းစားဆောင်တွင် မနက်စာ ဝယ်ယူရင်း ဘတ်စ်ကားဂိတ်သို့ လမ်းလျှောက်လာခဲ့ကြသည်။ လီရှောင်းမှာ ကားမမောင်းပေ၊ ဗင်ကားကို ကျိုးကျန့် ယူသွားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် အန်းအန်းကိုခေါ်၍ မြို့ထဲရှိ ကစားကွင်းသို့ သွားခဲ့ကြသည်။ G ပြည်နယ်တွင် ၁၉၈၀ ကျော် နှစ်များကတည်းက ကစားကွင်းများ တည်ရှိခဲ့ပြီး၊ ဒန်းများ၊ ချားရဟတ်များနှင့် တိုက်ကား ကစားနည်းများလည်း ပါရှိသည်။

ထိုခေတ်က တိုက်ကားကစားနည်းမှာ အပေါ်မှ လျှပ်စစ်ကြိုးဖြင့် ချိတ်ဆက်ထားသော အမျိုးအစား ဖြစ်သည်။ အန်းအန်းမှာ မိခင်ဖြစ်သူ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ထိုင်နေရင်း၊ သူမတို့ ကားက ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ကားကို သွားတိုက်မိသည့်အခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်နေရှာသည်။ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

ကစားပြီးနောက် သူမမှာ မပြန်ချင်ဘဲ ဂျီကျနေသဖြင့်၊ နောက်ဆုံးတွင် လီရှောင်းက သူမကို ပခုံးပေါ်တင်၍ ခေါ်လာခဲ့ရသည်။ ကောင်မလေးမှာ ပူ၍လား သို့မဟုတ် စိတ်လှုပ်ရှား၍လား မသိဘဲ ပါးပြင်လေးများမှာ နီရဲနေတော့သည်။

ကစားကွင်းအတွင်း အအေးဆိုင်များရှိသဖြင့် ကျန်းရိုက ရေခဲမုန့် နှစ်ချောင်း ဝယ်ယူခဲ့သည်။ အန်းအန်း မြင်သွားသောအခါ သူမလည်း စားချင်သဖြင့် ကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကာ တောင်းနေတော့သည်။

လီရှောင်းက သူမကို ပခုံးပေါ်မှ ချပေးလိုက်ရာ၊ ကျန်းရိုက ရေခဲမုန့် ထိပ်ပိုင်းလေးကို မြည်းခိုင်းလိုက်သည်။ ကောင်မလေးမှာ လည်လာပြီဖြစ်ရာ၊ ရေခဲမုန့်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ပါးစပ်မှ မလွှတ်တော့ပေ။ ကျန်းရိုမှာ ရယ်ရခက်၊ ငိုရခက် ဖြစ်သွားကာ "အများကြီး စားလို့ မရဘူးလေ၊ ဗိုက်နာလိမ့်မယ်" ဟု ဆိုကာ ပြန်လုရတော့သည်။

ကောင်မလေးက ဖခင်ဖြစ်သူကို လှည့်ကြည့်ရာ၊ လီရှောင်းမှာ ကျန်ရှိသမျှကို နှစ်လုပ်၊ သုံးလုပ်နှင့် အမြန် စားပစ်လိုက်သည်။ ရေခဲမုန့်မှာ ချိုလွန်းသဖြင့် သူ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း မျိုချလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုက အိတ်ကပ်ထဲမှ ပုဝါကိုထုတ်၍ ကလေး၏ ပါးစပ်ကို သုတ်ပေးပြီးနောက်၊ လီရှောင်းကိုလည်း သုတ်ပေးလိုက်သည်။ လီရှောင်းက ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေရင်း ကျန်းရို သုတ်ပေးနိုင်ရန် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ငုံ့ပေးရှာသည်။

နေ့လည်စာကို အပြင်မှာပင် စားသောက်ကြပြီးနောက်၊ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်တွင် အန်းအန်းကို ဆံပင်ညှပ်ပေးခဲ့ကြသည်။ ကောင်မလေးမှာ ငြိမ်ငြိမ်မနေဘဲ ဆရာ၏ ကပ်ကြေး လှုပ်ရှားရာနောက်သို့ ခေါင်းလေး လိုက်ကြည့်နေသဖြင့်၊ ကျန်းရိုက သူမ၏ခေါင်းကို သေချာ ထိန်းပေးထားမှသာ ညှပ်၍ ပြီးတော့သည်။ ကျန်းရို၏ မှာကြားချက်အရ နားရွက်အထိ တိုသော ဆံပင်ပုံစံလေး ညှပ်ပေးလိုက်ရာ၊ ကောင်မလေး၏ ဝိုင်းစက်သော မျက်နှာလေးမှာ ပို၍ပင် ချစ်စရာ ကောင်းသွားတော့သည်။

အပြင်သို့ ထွက်လာချိန်တွင် ကျန်းရိုမှာ သူမကို မနေနိုင်ဘဲ အကြိမ်ကြိမ် နမ်းမိတော့သည်။

လမ်းလျှောက်ရင်း အလှကုန်ဆိုင် တစ်ဆိုင်သို့ တွေ့သဖြင့် ဝင်ကြည့်ကြပြန်သည်။ အထဲတွင် ကလစ်များ၊ ဆံပင်စည်းကြိုးများနှင့် နှုတ်ခမ်းနီများစွာ ရှိနေကာ ဈေးနှုန်းမှာလည်း အလွန် ပေါလှသည်။ ကျန်းရိုသည် အန်းအန်း၏ နားရွက်ဘေးတွင် တပ်ရန် လိပ်ပြာပုံ ကလစ်လေး တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ကောင်မလေးမှာလည်း အလှကြိုက်တတ်နေပြီဖြစ်ရာ၊ မှန်ရှေ့တွင် ခေါင်းကို ဟိုဘက်ဒီဘက် လှည့်ကြည့်နေရှာသည်။ လီရှောင်းကမူ ဘေးမှနေ၍ တွေ့သမျှ ပန်းပွင့်များကို သူမ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ တင်ပေးနေရာ၊ အားလုံးမှာ အလွန် ရုပ်ဆိုးလှသဖြင့် ကျန်းရိုမှာ သူ့ကိုပင် ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

သူမက ထိုပန်းများကို ဖယ်ရှားရန် ပြင်စဉ်၊ ဘေးမှ တစ်စုံတစ်ဦးက သူမ၏ပခုံးကို လာပုတ်လေသည်။ ကျန်းရို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမတို့ အတန်းဖော် "နင်ရှင်း" ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ "နင်ပါလား၊ ဈေးဝယ်လာတာလား" ဟု ကျန်းရိုက ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်" ဟု နင်ရှင်းက ပြန်ဖြေကာ၊ သူမ၏နောက်မှ အဆောင်ဖော် သုံးဦးကလည်း လီရှောင်းနှင့် ကျန်းရိုတို့ကို စူးစမ်းကြည့်နေကြသည်။ သူတို့သည် ခဏလောက် စကားပြောပြီးနောက် ကျန်းရိုက နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

....

ကျန်းရိုတို့ ထွက်သွားမှသာ ကျောင်းသူတစ်ဦးက "ဟိုယောက်ျားက တကယ် ချောတာပဲ၊ သူတို့က ဘာတော်တာလဲ" ဟု မေးမြန်းလေသည်။

နင်ရှင်းက "လင်မယားတွေလေ၊ ကျန်းရို ပြောပြဖူးတယ်၊ အဲ့ဒီကလေးက သူ့ရဲ့ သမီးတဲ့" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ အားလုံးမှာ ကျန်းရို ဤမျှ စောစော အိမ်ထောင်ကျသည်ကို အံ့သြသွားကြသည်။

သို့သော် ကျောင်းသူတစ်ဦးကမူ တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် "ဟိုလူက တို့တွေ အရင်က တက္ကသိုလ်ဝင်းထဲမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ခေါက်ဆွဲရောင်းတဲ့လူနဲ့ မတူဘူးလား" ဟု မေးလာသည်။ နင်ရှင်းက စဉ်းစားကြည့်ရာ အမှန်တကယ်ပင် လီရှောင်း ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ ကျောင်းသူတစ်ဦးကမူ ကျန်းရိုသည် ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့သော လမ်းဘေးဈေးသည်နှင့် ညားရသလဲဟု အထင်သေးသော လေသံဖြင့် ဆိုသော်လည်း၊ နင်ရှင်းကမူ လီရှောင်းမှာ ကျန်းရိုအပေါ် ဂရုစိုက်ပုံကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် လူကောင်းတစ်ဦး ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ကာကွယ်ပြောဆိုခဲ့သည်။

.....

ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ လည်ပတ်ပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ယနေ့ တစ်နေ့လုံး အန်းအန်းနှင့်အတူရှိနေသဖြင့် ကောင်မလေးမှာ အလွန် ပျော်ရွှင်နေရှာသည်။

ညဘက်တွင် ကျန်းရိုသည် ကလေးကိုချီကာ လီရှောင်း ဈေးရောင်းသည်ကို လိုက်လံ ကူညီလေသည်။ လီရှောင်းက သူမကို မလိုက်စေချင်သော်လည်း ကျန်းရိုကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ လီရှောင်းသည် ကျန်းရို၏ အတန်းဖော်များနှင့် တွေ့ဆုံကာ သူမ မျက်နှာပျက်မည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျန်းရိုကမူ မိမိတို့၏လုပ်အားဖြင့် ပိုက်ဆံရှာခြင်းမှာ ရှက်စရာ မဟုတ်ကြောင်း ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောဆိုခဲ့သည်။

လီရှောင်းသည် ထိုစကားကြောင့် စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်သွားကာ သူမအပေါ် ပို၍ပင် အလေးထားမိတော့သည်။

....

ညဘက်တွင် တက္ကသိုလ်ဝင်းအတွင်းရှိ ဈေးတန်းတွင် ပြဿနာအနည်းငယ် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဈေးသည် နှစ်ဦးမှာ နေရာလုရာမှ ရန်ဖြစ်ကြသဖြင့် လမ်းများ ပိတ်ဆို့ကုန်သည်။ လီရှောင်းက ပစ္စည်းများ အတော်အတန် ရောင်းပြီးပြီဖြစ်သဖြင့် "ဒီနေ့တော့ ဒါပဲ၊ အိမ်ပြန်နားရအောင်" ဟု ဆိုကာ ဆိုင်သိမ်းလိုက်သည်။

အန်းအန်းလေးမှာ ကျန်းရို၏ ရင်ခွင်ထဲမှနေ၍ ဝေးသွားသော ဈေးတန်းကို လည်ပြန်ကြည့်နေရှာသည်။ အလွန်ပင် စပ်စုတတ်သော ကောင်မလေးပင်။

လီရှောင်းက ရယ်မောလျက် "သူမက စပ်စုရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ ဆဲလည်း ဆဲတတ်နေပြီ" ဟု ဆိုကာ၊ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကုမ္ပဏီမှ ဝန်ထမ်းသစ် နှစ်ဦး ရန်ဖြစ်စဉ် ဆဲဆိုလိုက်သော စကားကို အန်းအန်းက အတုယူ ပြောဆိုခဲ့သည့်အကြောင်းကို ပြောပြရာ၊ ကျန်းရိုမှာ တဟားဟား ရယ်မောမိတော့သည်။

....

နောက်ပိုင်း ရက်များတွင် ကျန်းရိုသာမက လီရှောင်းပါ အလွန် အလုပ်များလာသဖြင့်၊ လမ်းဘေးဈေးတန်းတွင် ဈေးမရောင်းနိုင်တော့ပေ။ ကျန်းရို၏ အတန်းဖော်များက လီရှောင်းခေါက်ဆွဲကို လွမ်းဆွတ်နေကြသည်ဟု ဆိုသော်လည်း၊ လီရှောင်းမှာမူ နေ့စဉ် ညဉ့်နက်မှ အိမ်ပြန်ရောက်ကာ ပင်ပန်းစွာ အိပ်စက်နေရခြင်းဖြစ်သည်။

အန်းအန်းလေးမှာလည်း ဖခင်ဖြစ်သူနောက် လိုက်နေသဖြင့် အသားများ ညိုသွားရှာသည်။ လီရှောင်းသည် သူမအတွက် ဦးထုပ် ဆောင်းပေးသော်လည်း၊ လက်ကလေးများမှာမူ မည်းညစ်နေကာ လက်သည်းကြားတွင်လည်း မြေကြီးများ ပေကျံနေတတ်သည်။ တစ်ခါက ကျန်းရို ကလေးကို ရေချိုးပေးစဉ် သူမ၏ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲတွင် အသားတစ်တုံးကို တွေ့ရှိခဲ့ရသဖြင့် အလွန်ပင် အံ့သြသွားခဲ့ရသေးသည်။

ကျောင်းတက်သည်မှာ အချိန်အတန်ကြာလာသောအခါ၊ "ရောဂါရှာဖွေရေး" ဘာသာရပ်ကို သင်ကြားသော ပရော်ဖက်ဆာကြီးက လက်တွေ့ သင်ကြားပေးတော့သည်။ ထိုဆရာကြီးမှာ နာမည်ကြီး တိုင်းရင်းဆေးဆရာ တစ်ဦးဖြစ်ကာ၊ သူ၏ စကားများမှာ အလွန်ပင် လက်တွေ့ဆန်လှသည်။ တိုင်းရင်းဆေးပညာတွင် သွေးကြောစမ်းခြင်းမှာ အလွန် ခက်ခဲနက်နဲလှသဖြင့်၊ တစ်တန်းလုံးရှိ ကျောင်းသား သုံးဆယ်အနက် နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးသာ ထိုပညာကို ပိုင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူက ဟောကိန်းထုတ်လေသည်။

ကျောင်းသားများမှာ ထိုစကားကြောင့် စိတ်ဓာတ် ကျသွားကြသော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်မူ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သွေးကြောစမ်းကြည့်ရင်း စာအုပ်ထဲမှ အချက်အလက်များနှင့် တိုက်ဆိုင်စစ်ဆေးရန် ကြိုးစားနေကြသည်။

အတန်းဆင်းသောအခါ ကျောင်းသားတစ်ဦးက ကျန်းရိုအား "ကျန်းရို... နင့်ကို သွေးကြောစမ်းကြည့်လို့ ရမလား" ဟု လှမ်းမေးလေသည်။ ဘေးမှ ကျောင်းသားများမှာလည်း ရယ်မောနေကြသဖြင့် ကျန်းရိုက ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျောင်းသားက သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို စမ်းကြည့်ပြီးနောက် "ပြီးပြီ" ဟု ဆိုကာ ဘာမှ ထပ်မပြောပေ။ သို့သော် နောက်မှနေ၍ အခြားကျောင်းသားတစ်ဦးက "ဘယ်လိုလဲ၊ စမ်းလို့ ရလား" ဟု မေးမြန်းရာ၊ ထိုကျောင်းသားက "မတူတာတော့ အမှန်ပဲ" ဟု ဆိုကာ လှောင်ပြုံး ပြုံးလေသည်။

"ဟားဟား၊ လျူဝန်ကျင့် က အပျိုစင် ဖြစ်နေလို့လား" ဟု ကျောင်းသားတစ်ဦးက ဆိုလိုက်ရာ၊ အတန်းထဲမှ လျူဝန်ကျင့် ဆိုသော မိန်းကလေးမှာ မျက်နှာနီသွားကာ ခေါင်းငုံ့သွားတော့သည်။

ကျန်းရိုမှာ မိမိအား စနောက်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာ ပျက်သွားတော့သည်။ သို့သော် သူမက ချက်ချင်း ဒေါသမထွက်ဘဲ၊ ခုနက ကျောင်းသားအား "အတန်းဖော်... ကျွန်မကော ရှင့်ကို ပြန်ပြီး သွေးကြောစမ်းပေးလို့ ရမလား" ဟု ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ကျောင်းသားက "ရတာပေါ့" ဟု ဆိုကာ လက်ကမ်းပေးလေသည်။

ကျန်းရိုသည် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်လိုက်ပြီးနောက်၊ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် "ရှင့်ရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းက အရမ်းအားနည်းနေတယ်၊ ဒါဟာ ကျောက်ကပ် အားနည်းတဲ့ လက္ခဏာပဲ။ နောင်ကျရင် လက်ကို အလွန်အကျွံ မသုံးဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ဖို့ အကြံပေးချင်ပါတယ်" ဟု ပြောချလိုက်တော့သည်။

တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကာ၊ ခဏအကြာတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက ရယ်မောလိုက်ရာမှ တဟားဟား ရယ်သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ထိုကျောင်းသားမှာ မျက်နှာနီသွားကာ ထရပ်ပြီး "နင်... နင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ" ဟု အော်ဟစ်တော့သည်။

ကျန်းရိုသည်လည်း ထရပ်ကာ သူ့စာအုပ်ကို သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ ပစ်ပေါက်လိုက်ပြီး "အမှန်အတိုင်း ပြောတာလေ၊ ဘာလဲ... အမှန်တရားကို မကြားချင်ဘူးလား" ဟု အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

ကျောင်းသားက "နင်က အပျိုမှ မဟုတ်တာ၊ ကလေးတောင် မွေးထားတဲ့ဟာကို" ဟု ပြန်လည် ဆဲဆိုရာ၊ ကျန်းရိုက "ကျွန်မ အပျို ဟုတ်မဟုတ်က ရှင့်နဲ့ ဘာဆိုင်လဲ။ အပျို မဟုတ်ရင် ရှင်တို့ရဲ့ လှောင်ပြောင်မှုကို ခံရမှာလား။ ရှင့်အမေလည်း အပျို မဟုတ်ဘဲနဲ့ ရှင့်လို အကောင်မျိုးကို မွေးထားတာကို ဘာလို့ မလှောင်တာလဲ" ဟု ပြင်းထန်စွာ ပြန်လည် ချေပလိုက်သည်။

ရန်ပွဲမှာ ပြင်းထန်လာသဖြင့် ဘေးမှ ကျောင်းသားများက ဝင်ရောက် ဖျောင်းဖျကြရသည်။ ကျန်းရိုသည် ထိုကျောင်းသား၏စားပွဲကို အားဖြင့် ကန်လိုက်ပြီးနောက်၊ အခြားတစ်နေရာသို့ ပြောင်း၍ ထိုင်လိုက်တော့သည်။

ကျန်းရိုသည် ဤကိစ္စကို စိတ်ထဲမထားပေ။ သူမသည် အစကတည်းက ကျောင်းတွင် မနေထိုင်သဖြင့် ကျောင်းသားများနှင့် ရင်းနှီးမှု များစွာ မရှိဘဲ၊ သူမကို အနိုင်ကျင့်ရလွယ်မည်ဟု သူတို့ ထင်မှတ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူမသည် နောင်တွင် အန်းအန်းလေးအား အနိုင်ကျင့်ခံရလျှင် ပြန်လည် တုံ့ပြန်တတ်အောင် သေချာသင်ကြားပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

.....

စာမေးပွဲ ဖြေဆိုခါနီးတွင် လီရှောင်းက အလုပ်မှ ထွက်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ကျန်းရိုအား ပြောပြသည်။ ကျန်းရိုက သူ့ကို အလုပ်မှထွက်ရန် အတန်တန် တိုက်တွန်းခဲ့ဖူးသည်။ တစ်နေ့လျှင် အလုပ်နှစ်မျိုး လုပ်ကိုင်နေရသဖြင့် သူ အလွန် ပိန်သွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီရှောင်းသည် စက်ရုံတစ်ခုနှင့် စာချုပ်ချုပ်ဆိုပြီးနောက်တွင်မှ အလုပ်မှထွက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လီရှောင်း အလုပ်မှထွက်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်အတွင်းမှာပင်၊ ချန်ရုန်က သူ့အား သတင်းကောင်းတစ်ခု ပေးလာခဲ့သည်။

"ချန်ရုန်က ကိုယ့်ကို နှစ်ကုန်မှ ထွက်ခိုင်းတယ်။ ကုမ္ပဏီက နှစ်ကုန်ရင် ကံစမ်းမဲ ဖောက်မှာတဲ့၊ ပထမဆုက အိမ်တစ်လုံးလေ။ အဲ့ဒီအိမ်ကို သူ ကိုယ့်ကို ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်" ဟု လီရှောင်းက ပြောပြရာ၊ ကျန်းရိုမှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် အသက်ပင် ရှူမှားသွားရသည်။

ထိုအိမ်မှာ အဆင့်မြင့် အိမ်ရာဝင်းအတွင်းမှ အိမ်ဖြစ်ကာ၊ တန်ဖိုးမှာ သိန်း ခုနစ်ဆယ်၊ ရှစ်ဆယ်ခန့် ရှိမည် ဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုက "အဲ့ဒါက ကောင်းပါ့မလား၊ ကျွန်မတို့တွေ အိမ်ယူပြီးမှ အလုပ်ထွက်ပြေးသလို ဖြစ်နေမှာပေါ့" ဟု စိုးရိမ်သော်လည်း၊ လီရှောင်းကမူ ချန်ရုန်သည် ထိုအိမ်ကို ပေးခြင်းဖြင့် သူ၏ အသက်ကယ်ကျေးဇူးကို ဆပ်ခြင်းဖြစ်ကာ၊ ကုမ္ပဏီ၏အစီအစဉ်ဖြင့် ပေးခြင်းဖြစ်သဖြင့် ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘဲ ချန်ရုန်အတွက်လည်း နာမည်ကောင်း ရရှိစေမည်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြလေသည်။

ကျန်းရိုသည် စီးပွားရေးသမားများ၏ စဉ်းစားပုံကို အံ့သြမိတော့သည်။ သူမသည် အိမ်ရရှိမည်ကို တွေးတောရင်း ရင်ခုန်နေကာ၊ အိမ်ရလျှင် လီရှင်းနှင့် အန်းအန်းတို့အတွက်ပါ အခြေအနေ ကောင်းမွန်သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း တွေးတောရင်း ပျော်ရွှင်နေမိသည်။

"ရှင် အိမ်ရရင် ကျွန်မ စိတ်ကြိုက် ပြင်ဆင်မယ်နော်၊ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းလေးပဲ ပြင်မယ်။ ချန်ရုန်တို့အိမ်က ပြင်ထားတာ တကယ်ရုပ်ဆိုးတယ်" ဟု သူမက ပြောရာ၊ လီရှောင်းက ရယ်မောလျက် သူမကို အားရပါးရ နမ်းလိုက်တော့သည်။

မကြာမီမှာပင် လီရှောင်းသည် အိမ်ပုံစံများကို ယူဆောင်လာကာ ကျန်းရိုအား ရွေးချယ်ခိုင်းလေသည်။ ကျန်းရိုသည် ၁၃ ထပ်မှ အိမ်အကျယ်ကြီးကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ လေဝင်လေထွက် ကောင်းမွန်ကာ အခန်းများမှာလည်း နေရောင်ခြည် ရရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျိုးကျန့်အတွက်လည်း အနီးနားရှိ အိမ်တစ်လုံးကို သက်သာသော ဈေးနှုန်းဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်ရန် လီရှောင်းက စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

စာမေးပွဲ ကာလအတွင်း ကျန်းရိုသည် အိမ်ကိစ္စများကို မစဉ်းစားနိုင်တော့ဘဲ စာအုပ်ထဲသို့သာ အာရုံရောက်နေတော့သည်။ အန်းအန်းလေးမှာမူ မိခင်ဖြစ်သူ စာကျက်နေသည်ကို ကြည့်ကာ၊ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မာမားကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ ပါပါးရင်ခွင်ထဲသို့သာ တိုးဝင်နေတော့သည်။

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၄၄)

ကျန်းရို စာမေးပွဲဖြေဆိုပြီးနောက်တွင် ဆရာဖြစ်သူက အိမ်စာများစွာ ပေးခဲ့ရုံမက၊ ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်အတွင်း အိမ်ပြန်ရောက်လျှင်လည်း လူများစွာကို သွေးကြောစမ်းလေ့ကျင့်ရန် မှာကြားလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုမှာ အခြားသူ ရှာမရသဖြင့် လီရှောင်းကိုသာ အဖော်ပြု၍ လေ့ကျင့်ရတော့သည်။ နေ့စဉ် မနက်၊ ည သူ၏ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ရပြီး၊ ပထမဆုံးအကြိမ် စမ်းသပ်စဉ်က သူမ အတော်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ "ရှင့်ရဲ့ သွေးခုန်နှုန်းက တော်တော်လေး သွက်လက်တာပဲ" ဟု တစ်ခွန်းသာ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။

လီရှောင်း : "..."

ကျန်းရို၏ခေါင်းထဲတွင် ဘာမှမရှိသကဲ့သို့ ဗလာဖြစ်နေသဖြင့် သက်ပြင်းချကာ စာအုပ်ကိုသာ ပြန်လှန်ဖတ်ရတော့သည်။ ဘေးနားရှိ အန်းအန်းလေးမှာလည်း ယိုင်တိုင်တိုင် လျှောက်လာကာ၊ သူမ၏ မာမားလုပ်သလိုအတိုင်း ပါပါး၏လက်ကိုဆွဲ၍ သွေးကြောစမ်းဟန် ပြုလုပ်နေပြန်သည်။

လီရှောင်းက ရယ်မောလျက် သူ့လက်ကို ကလေးထံ ကမ်းပေးလိုက်ကာ "ဘာလဲ... ကိုယ်တို့အိမ်မှာ တိုင်းရင်းဆေးဆရာ နှစ်ယောက်တောင် ထွက်လာတော့မှာလား"

ကောင်မလေးမှာ လက်ချောင်းလေးများကို ပုံစံထုတ်ကာ ဖခင်ဖြစ်သူကို သွေးကြောစမ်းပြီးနောက် မိခင်ဖြစ်သူကိုပါ ထပ်မံစမ်းသပ်ပေးနေပြန်သည်။ ကျန်းရိုလည်း ရယ်မောကာ သူမလေးမှာ အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရသဖြင့်၊ စာအုပ်ကိုချကာ ကောင်မလေးကို ပွေ့ချီ၍ နမ်းလိုက်ရာ အန်းအန်းမှာ ယားကျိကျိဖြစ်သဖြင့် ကျန်းရို၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တခိခိ ရယ်မောနေတော့သည်။

လီရှောင်းက စာရင်းစာအုပ်ကို ပြန်လှန်ကြည့်ရင်း ပေသီးခုံကို အသုံးပြုကာ တွက်ချက်နေသည်။ သူ၏ လက်လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှကာ မျက်လုံးဖြင့်ပင် ကြည့်ရန် မလိုဘဲ "တောက်တောက် တောက်တောက်" နှင့် အသံများ မြည်နေတော့သည်။

ကျန်းရိုက အန်းအန်းကို ချီထားရင်း "ရှင့်ရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေက ဘယ်တော့လောက် ဈေးကွက်ထဲ တင်မှာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီရှောင်းက ခေါင်းပင်မမော့ဘဲ "ကုန်တိုက်တွေဘက်ကိုတော့ ဒီလ ၁၂ ရက်နေ့လောက် မှန်းထားတယ်။ နှစ်သစ်ကူးတော့မှာဆိုတော့ ဒီအချိန်လေးကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ပိုက်ဆံရှာရမှာပေါ့"

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်ပြကာ၊ ဒါဆိုလျှင် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်သာ လိုတော့သည် မဟုတ်လား။ သူမက ဆက်လက်၍ "ဆိုင်ငှားခကော ဈေးကြီးလား" ဟု မေးမြန်းပြန်သည်။

"မဆိုးပါဘူး၊ တစ်နှစ်ကို လေးသောင်းပေါ့၊ သုံးလတစ်ခါ ခွဲပေးရတာ။"

ထိုသို့ပြောရင်း သူက မနက်စာဆိုင်ဘေးရှိ ဆိုင်ခန်းကိုပါ ထပ်မံငှားရမ်းလိုက်သည့် အကြောင်းကို ပြောပြသည်။ "အစကတော့ မနက်စာဆိုင်ကို ပိတ်ပြီး ကုန်စုံဆိုင်ပြောင်းမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားကြည့်တော့ သိပ်မကောင်းဘူး ထင်တာနဲ့၊ မနက်စာဆိုင်ကို ဆက်ဖွင့်ပြီး ဘေးက ဆိုင်ခန်းမှာပဲ အဆာပြေမုန့်တွေ ရောင်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။"

သူသည် မကြာသေးမီက ဈေးကွက်ကို လေ့လာခဲ့ရာ ဆိုင်ဖွင့်ခြင်းမှာ တည်နေရာတစ်ခုတည်းကို ကြည့်၍ မရဘဲ၊ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေနှင့် လူနေထိုင်မှု ပုံစံများကိုပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည် ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလာခဲ့သည်။ သူ ထိုနေရာတွင် မနက်စာဆိုင် ဖွင့်ခဲ့ခြင်းမှာ မတော်တဆ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ လူအဝင်အထွက် ပိုမိုများပြားလာပြီ ဖြစ်ရာ၊ ကုန်စုံဆိုင် ပြောင်းလိုက်ပါက အနီးနားတွင် အခြားကုန်စုံဆိုင်များရှိနေသဖြင့် ထင်သလောက် အမြတ်ရမည် မဟုတ်ပေ။

"ကိုယ်ငှားထားတဲ့ ဘေးက ဆိုင်ခန်းက အရင်က အခွေရောင်းတဲ့ဆိုင်လေ၊ မနှစ်က တစ်ခုခု စစ်ဆေးမိသွားလို့ ပိတ်လိုက်တာနဲ့ တူတယ်၊ နေရာကတော့ သေးတယ်၊ စတုရန်းမီတာ ဆယ်ဂဏန်းလောက်ပဲ ရှိတာ။ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း ဘယ်သူမှ မငှားကြဘူး။ အဲ့ဒီနေရာက မနက်စာဆိုင်ရဲ့ မုန့်ရောင်းတဲ့ ပြတင်းပေါက်နဲ့ တန်းနေတော့၊ ပုံမှန်ဆိုရင် အဲ့ဒီမှာ လူတွေ အများကြီး တန်းစီနေကျပဲ၊ အဲ့ဒီတော့ ဘေးက အဆာပြေမုန့်ဆိုင် ဖွင့်လိုက်ရင် ဝယ်သူကတော့ အလိုလို ရောက်လာမှာပဲ။"

သူသည် အဆာပြေမုန့်ဆိုင် ရှေ့တွင် စားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံ နှစ်စုံကိုပါ ချထားရန် စီစဉ်ထားသည်။ ဟောင်ကောင် ရုပ်ရှင်များထဲမှ လမ်းဘေး ကော်ဖီဝိုင်းများကဲ့သို့ပေါ့၊ ဝယ်သူများမှာ တန်းစီရသည်မှာ ပင်ပန်းလာပါက ထိုင်၍ အနားယူနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။

လူအများစုမှာ ကျန်းရိုကဲ့သို့ပင် အခွင့်အရေး ယူရသည်ကို အားနာတတ်ကြသဖြင့်၊ ထိုင်မိသွားသူတိုင်းမှာ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရောက် ကြည့်ရှုကြမည်မှာ သေချာလှသည်။

ကြည့်ရှုသူ များပြားလာပါက အရောင်းအဝယ်မှာလည်း အလိုလို ကောင်းမွန်လာမည် ဖြစ်သည်။ လူတိုင်းတွင် အများနောက် လိုက်တတ်သောစိတ် ရှိကြသည် မဟုတ်လား။

ဤအချက်များမှာ လီရှောင်း မကြာသေးမီက စာအုပ်ဖတ်ခြင်းနှင့် လက်တွေ့လေ့လာခြင်းတို့မှ ရရှိလာသော အသိပညာများ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်ပိုင်းအတွင်း သူသည် နေ့တိုင်း နေ့လည်ဘက်တွင် ဆိုင်ကယ်ဖြင့် လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့ရာ G ပြည်နယ် တစ်ခုလုံးနီးပါးကို နှံ့စပ်နေပြီဖြစ်သည်။

ထိုအကြောင်းကြောင့်ပင် ကျန်းရိုက သူသည် အန်းအန်းကို နေပူထဲ ခေါ်သွားလွန်းသဖြင့် မည်းသွားရသည်ဟု ဆူပူနေခြင်း ဖြစ်သည်။ မမည်းဘဲ နေမလား၊ ကောင်မလေးကို ရင်ဘတ်တွင် ချည်နှောင်၍ ခေါ်သွားရာ သူမမှာ နေပူထဲတွင်ပင် အိပ်မောကျနေတတ်သည် မဟုတ်လား။

"ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ကတော့ ပြင်ဆင်နေတုန်းပဲ၊ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း အပြီးလုပ်ရမှာပေါ့။"

ကျန်းရိုမှာ နားထောင်ရင်းနှင့်ပင် အလုပ်များလှကြောင်း ခံစားမိသဖြင့် "ရှင် တစ်ယောက်တည်း အားရဲ့လား" ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီရှောင်းက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် "နည်းနည်းတော့ အလုပ်များတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ချောင်ဝမ့်ကို ဖုန်းဆက်ထားတယ်၊ သူက အခု ဆိုင်ပြင်တဲ့ အပိုင်းကို ကြည့်ပေးနေတာလေ၊ ဆိုင်ဖွင့်ရင်လည်း အဆာပြေမုန့်ဆိုင်ကို သူပဲ တာဝန်ယူမှာ"

ကျန်းရိုမှာ အတန်ကြာမှ ချောင်ဝမ့် ဆိုသည်မှာ ဘယ်သူဖြစ်ကြောင်း သတိရလိုက်သည်။ သူသည် နှစ်စပိုင်းက ဆေးရုံတွင် လီရှောင်းနှင့်အတူ ဒဏ်ရာရခဲ့သော အလုပ်သမား ဖြစ်ကာ၊ လက်တွင် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

သူမက အံ့သြတကြီးဖြင့် "ရှင့်က သူ့ကို ခေါ်လိုက်တာလား" ဟု မေးမိသည်။

လီရှောင်းက အင်းဟု ပြန်ထူးကာ လက်ထဲမှ တွက်ချက်မှုများကို ရပ်နားလိုက်ပြီး ကျန်းရိုကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "လမ်းမှာ မတော်တဆ တွေ့ခဲ့တာလေ၊ သူ့လက်က ပျက်စီးသွားတော့ အလုပ်ကြမ်း လုပ်လို့ မရတော့ဘူး၊ လမ်းဘေးမှာ ဈေးရောင်းနေတာ။ သူက စီးပွားရေး အမြင်လည်း မရှိဘူး၊ သူများ ရောင်းတာကိုပဲ လိုက်ရောင်းနေတာ၊ စကားလည်း မပြောတတ်ဘူး။ ပိုက်ဆံလည်း မရတဲ့အပြင် ချန်ရုန် ပေးထားတဲ့ လျော်ကြေးတွေပါ ကုန်သွားခဲ့ပြီ" ဟု ရှင်းပြသည်။

ထို့နောက် သူက ခေါင်းခါလျက် "မင်း အရင်က ပြောသလို ရွာပြန်ပြီး အိမ်ဝယ်လိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"

ချောင်ဝမ့်သည် လီရှောင်းကို တွေ့စဉ်က နောင်တရကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် ပြောဆိုခဲ့ဖူးသည်။ အရင်က သူ၏ အမေဖြစ်သူက ကျန်းရိုနှင့် စကားပြောခဲ့သည်များကို ပြန်ပြောပြစဉ်က သူသည် စိတ်ထဲမထားဘဲ၊ မိမိ ကြိုးစားလျှင် အောင်မြင်မည်ဟုသာ ယုံကြည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် လက်တွေ့လောကမှာမူ သူ ထင်ထားသကဲ့သို့ မဟုတ်ခဲ့ပေ။

လီရှောင်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် လူကောင်းတစ်ဦးဟု မည်သည့်အခါမျှ မယူဆခဲ့ဖူးသလို၊ ကုသိုလ်ကောင်းမှု လုပ်ရန်လည်း မစဉ်းစားခဲ့ပေ။ သို့သော် လမ်းဘေးတွင် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ချောင်ဝမ့်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ့ရင်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အကယ်၍သာ အဲ့ဒီတုန်းက မိမိသာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရခဲ့ပါက၊ ကျန်းရိုမှာ မည်မျှအထိ ဒုက္ခရောက်မလဲဟု သူ တွေးမိခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ချောင်ဝမ့်မှာ ရိုးသားသူဖြစ်ကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် ဆိုင်တွင် အလုပ်ခန့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ တစ်လအတွင်း သတ်မှတ်ထားသော ရောင်းအားထက် ကျော်လွန်ပါက၊ ကျော်လွန်သော အပိုင်းမှ (၅) ရာခိုင်နှုန်းကို ကော်မရှင်အဖြစ်ပေးမည်ဟုလည်း ကတိပေးထားသည်။ ဤသည်မှာ အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီတွင် သူ သင်ယူခဲ့ရသော အချက် ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုက ခနစဉ်းစားပြီးမှ "ကျွန်မ သွားကြည့်ပေးရမလား၊ ဒီရက်ပိုင်း အားနေတာနဲ့ အတော်ပဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီရှောင်းက မဆိုင်းမတွပင် "မလိုပါဘူး၊ ဒီလောက် ကိစ္စလေးကိုတောင် သူ မလုပ်နိုင်ရင်တော့ ကိုယ်လည်း သူ့ကို ဆက်မသုံးတော့ဘူး" ဟု ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"ဒါဆိုလည်း ပြီးတာပါပဲ၊ ရှင်လည်း အရမ်းကြီး အပင်ပန်း မခံနဲ့ဦးနော်။"

"အင်း။"

....

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် လီရှောင်း အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။ သူသည် ကျိုးကျန့်ထံမှ ဖုန်းလက်ခံရရှိခဲ့ကာ၊ ကုန်ကြမ်းပိုင်းတွင် ပြဿနာ အနည်းငယ်ရှိနေသဖြင့် ပစ္စည်းများ အချိန်မီ မရောက်ရှိမည်ကို စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

လီရှောင်းသည် ဖုန်းကို ပခုံးနှင့် နားကြားတွင် ညှပ်ထားရင်း သွားတိုက်နေကာ၊ ဘာဖြစ်တာလဲဟု မေးမြန်းနေလေသည်။

သူနှင့် ကျိုးကျန့်တို့မှာ ယခုအခါ ဖုန်းအဟောင်းတစ်လုံးစီ ဝယ်ယူထားကြသည်။ ဤသည်မှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သောအရာဖြစ်သည်။ စီးပွားရေးလုပ်ရာတွင် ဖုန်းမှာ အရေးကြီးဆုံး မဟုတ်လား။

ကျန်းရိုသည် အပြင်ဘက်ရှိ မီးဖိုချောင်လေးတွင် မနက်စာ ပြင်ဆင်နေရင်းမှ သူ့လေသံမကောင်းသည်ကို ကြားသဖြင့် ထွက်ကြည့်လေသည်။

လီရှောင်းသည် အလျင်အမြန် သွားတိုက်၊ မျက်နှာသစ်ပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။ ကျန်းရိုက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မီးဖိုပေါ်မှ ဟင်းများကို ပန်းကန်ထဲသို့ ခူးထည့်လိုက်သည်။

သူမ ရေတစ်ခွက်ကို အိုးထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်စဉ်မှာပင်၊ လီရှောင်းသည် အဝတ်အစား လဲလှယ်ပြီး ထွက်လာကာ၊ လက်တစ်ဖက်တွင် အန်းအန်းကို ဂျိုင်းအောက်၌ ညှပ်ထားလျက် တံခါးဝသို့ အမြန် လျှောက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းရိုမှာ ထိုပုံစံကို မြင်သဖြင့် အလျင်အမြန် လိုက်သွားကာ "ရှင် အန်းအန်းကို ချီပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ" ဟု လှမ်းအော်လိုက်သည်။

လီရှောင်း ခြေလှမ်းရပ်လိုက်ကာ ငုံ့ကြည့်လိုက်မှသာ၊ အိပ်ချင်မူးတူးဖြစ်နေသော သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ရသဖြင့် တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ သူ့ခေါင်းကို ပုတ်လျက် "မေ့သွားလို့" ဟု ဆိုရှာသည်။

သူသည် မည်သည့်နေရာသို့ သွားသွား အန်းအန်းကို ခေါ်သွားလေ့ရှိသဖြင့် ယခုအခါ အကျင့်တစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ခုနကလည်း ဦးနှောက်က မစဉ်းစားဘဲ ခန္ဓာကိုယ်က အလိုလိုတုံ့ပြန်ခဲ့ခြင်းပင်။

သူသည် ကလေးကို ကြမ်းပေါ်သို့ အမြန် ချပေးလိုက်ကာ ကျန်းရိုကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး "ကိုယ့်မှာ ကိစ္စရှိလို့ သွားပြီနော်" ဟု ဆိုကာ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

ကျန်းရိုက သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း "အပြင်မှာ တစ်ခုခုဝယ်စားဖို့ မမေ့နဲ့ဦး" ဟု စိုးရိမ်တကြီး မှာကြားလိုက်ရသည်။

"အင်း။"

"..."

ကျန်းရိုမှာ သူ့စကားကို သံသယ ဝင်နေမိသည်။

ကျန်းရိုသည် တံခါးဝသို့ သွားကာ အန်းအန်းကို ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ကောင်မလေးမှာ ကြောင်အောက်နေဆဲ ဖြစ်ရာ၊ ကျန်းရိုက ရယ်မောလျက် သူမ၏ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်ကာ "ပါပါး ကိစ္စရှိလို့ သွားပြီလေ၊ ဒီနေ့ မာမားနဲ့ အတူတူ ဆော့ကြရအောင်နော်" ဟု ချော့မော့လိုက်သည်။

ကောင်မလေးသည် သမ်းဝေလိုက်ကာ ကျန်းရို၏လည်ပင်းကို ဖက်ထားရင်း သူမ၏လည်ပင်းသားထဲတွင် မျက်နှာဝှက်ထားလေသည်။ အိပ်ချင်မပြေသေးသည့် ပုံစံမျိုးပင်။

ကျန်းရိုသည် တံခါးဝသို့ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေမိသည်။ ခုနက စကားအချို့ ကြားလိုက်ရသည်မှာ ကုန်ကြမ်းပိုင်းတွင် ပြဿနာတစ်ခုခု ဖြစ်နေဟန် ရှိသည်။ ကျန်းရိုသည် လီရှောင်း၏လုပ်ငန်း အခြေအနေကို သေချာ မသိသေးသော်လည်း၊ သူ အရင်ဆုံး လုပ်ကိုင်မည့်အရာမှာ အခွံမာသီးများနှင့် ဝက်သားခြောက်တို့ ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သိရှိထားသည်။ ၎င်းမှာ နောင်ခေတ်တွင် အထုပ်ငယ်လေးများဖြင့် ချိန်တွယ် ရောင်းချလေ့ရှိသော အမျိုးအစားမျိုး ဖြစ်သည်။

ဤအဆာပြေမုန့် နှစ်မျိုးမှာ သူမနှင့် လီရှောင်းတို့ အကြာကြီး တိုင်ပင်ပြီးမှ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါ နှစ်သစ်ကူးရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်ရာ လူတိုင်းမှာ နှစ်သစ်ကူး လက်ဆောင်များ ပြင်ဆင်ကြတော့မည် ဖြစ်သည်။ အခွံမာသီးများနှင့် ဝက်သားခြောက်မှာ ယခု ဈေးကွက်အတွင်း၌ ဤကဲ့သို့ ရောင်းချခြင်းမျိုး မရှိသေးပေ။ ၎င်းမှာ အသစ်အဆန်းဖြစ်ရုံမက၊ သပ်ရပ်လှပစွာ ထုပ်ပိုးထားပါက နှစ်သစ်ကူးတွင် ဧည့်ခံရာ၌ မျက်နှာပွင့်စေသလို စားရသည်မှာလည်း လက်မပေသဖြင့် အဆင်ပြေလှသည်။

အရေးကြီးဆုံးမှာ ထိုအဆာပြေမုန့် နှစ်မျိုးမှာ အရသာရှိရုံမက ပြုလုပ်ရသည်မှာလည်း လွယ်ကူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီရှောင်းမှာ ယခုမှ စတင်ရခြင်းဖြစ်ပြီး သူများစက်ရုံတွင် အပ်လုပ်ရခြင်းဖြစ်ကာ ရင်းနှီးငွေ များစွာ မရှိသေးသဖြင့်၊ ရိုးရှင်းသော အရာများမှ စတင်ခြင်းဖြစ်သည်။

ယခု ကုန်ကြမ်းပိုင်း ပြဿနာတက်သည်ဆိုပါက အခွံမာသီးများ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ ညဘက် လီရှောင်း ပြန်ရောက်လာသောအခါ "လမ်းမှာ ပစ္စည်းပို့တဲ့အချိန် နှင်းကျတော့၊ ကားတစ်စီးက သေချာ မပိတ်ထားမိလို့ ဆီးသီးခြောက်တွေ စိုကုန်တယ်" ဟု ပြောပြသည်။

"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။"

"ဒီဘက်မှာပဲ ပြန်ဝယ်ရမှာပေါ့၊ မတတ်နိုင်ဘူး။ ထုပ်ပိုးမှုတွေက အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီလေ၊ အပေါ်မှာလည်း ပါဝင်ပစ္စည်းအဖြစ် ရေးထားပြီးသားဆိုတော့။ ကံကောင်းတာက သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ကုမ္ပဏီက တစ်ဝက်လျော်ပေးမယ် ပြောလို့ပေါ့။"

သို့သော် တစ်ရက် နောက်ကျခြင်းမှာ ပိုက်ဆံကုန်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဘဏ်မှ ငွေများစွာ ချေးယူထားကြရာ၊ ထိုပမာဏမှာ ကျန်းရိုအား သူ မပြောရဲလောက်အောင်ပင် များပြားလှသည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အရိပ်အယောင် ထင်ဟပ်နေလေသည်။

......

၁၄ ရက်နေ့ ညသို့ ရောက်သောအခါမှသာ၊ လီရှောင်းသည် ဝက်သားခြောက်နှင့် အခွံမာသီး အထုပ်ကြီး တစ်ထုပ်ကို ယူဆောင်၍ ပြန်လာခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပေါ့ပါးသော အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာကာ၊ ကျန်းရိုထံသို့ အိတ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ကြည့်လိုက်ဦး၊ အဆင်ပြေလားလို့။"

ကျန်းရိုသည် သူ့အကြည့်နှင့် ဆုံတွေ့လိုက်ကာ ပြုံးလျက် လှမ်းယူလိုက်သည်။ အိတ်ထဲမှ အဆာပြေမုန့် နှစ်မျိုးကို ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဝက်သားခြောက်မှာ အနီရောင် ထုပ်ပိုးမှုဖြင့် ဖြစ်ကာ၊ အခွံမာသီးမှာ အစိမ်းရောင် ထုပ်ပိုးမှုဖြင့် ဖြစ်သည်။ အပေါ်တွင် သူမ ရေးဆွဲပေးထားသော ကာတွန်း ဝက်ကလေးနှင့် မျောက်ကလေး ပုံများ ပါရှိရုံမက "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား" ဟူသော စာလုံးကြီး နှင့် "ဝက်သားခြောက်" ၊ "အရသာစုံ အခွံမာသီး" ဟူသော အမည်များလည်း ပါရှိသည်။

ထုပ်ပိုးထားသော စက္ကူမှာ နောင်ခေတ်၏ အဆာပြေမုန့်များနှင့် ဆင်တူကာ၊ ကိုင်ကြည့်လိုက်လျှင် ထူထဲလှသဖြင့် လမ်းဘေးမှ ပြားအနည်းငယ်တန်သော ဖက်ထုပ်များနှင့် လုံးဝ မတူဘဲ အဆင့်အတန်း မြင့်မားလှသည်။ ပန်းချီကားများမှာလည်း ချစ်စရာကောင်းကာ အရောင်အသွေး စုံလင်လှသဖြင့်၊ ကျန်းရို၏ရင်ခွင်ထဲမှ အန်းအန်းမှာ မြင်သည်နှင့် လက်လှမ်း၍ လုယူတော့သည်။

ကျန်းရိုက "လှတယ်" ဟု အားရပါးရ ချီးမွမ်းလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်ပင် လှပလှကာ နောင်ခေတ်၏ ထုပ်ပိုးမှုကောင်းသော မုန့်များနှင့် ဘာမှ မခြားတော့ပေ။

သူမသည် အထုပ်ကို ဖွင့်၍ စားကြည့်ရာ၊ အတွင်းရှိ အခွံမာသီးများမှာ သန့်ရှင်းလှပြီး သစ်ကြားသီး၊ ဗာဒံစေ့၊ ဆီးသီးခြောက်၊ သစ်သီးခြောက် အမျိုးမျိုး ပါဝင်နေသည်။ ဝက်သားခြောက်မှာမူ လက်ဝါးခန့် ရှိကာ တစ်ထုပ်လျှင် ငါးခု ပါဝင်လေသည်။

မြည်းကြည့်လိုက်သောအခါ အရသာမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသဖြင့် "ဈေးကွက်ထဲ တင်လိုက်ပြီလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီရှောင်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ "အရည်အသွေး အရင်စစ်ဆေးမယ်၊ မနက်ဖြန် မနက်ကျရင် ကုန်တိုက်တွေကို ပို့မယ်"

ကျန်းရိုက "သေချာပေါက် ဝယ်မယ့်သူ ရှိမှာပါ" ဟု ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

လီရှောင်းက ပြုံးလိုက်သည်။

ကျန်းရို၏ရင်ခွင်ထဲမှ အန်းအန်းမှာမူ၊ လူကြီးနှစ်ဦး သတိမထားမိခိုက် ကျန်းရို လက်ထဲမှ ဝက်သားခြောက်ကို လှမ်းယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်း ထိုးထည့်တော့သည်။ ဝက်သားခြောက်မှာ အနည်းငယ် မာသဖြင့် သူမ မဝါးနိုင်သော်လည်း ပါးစပ်မှမူ လုံးဝ မလွှတ်တော့ပေ။

ကျန်းရိုက ပြန်လုရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ သူမက ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲလိုက်လေသည်။

......

လီရှောင်းသည် ညဘက်တွင် အိပ်မပျော်ဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် ဟိုဘက်ဒီဘက် လှည့်နေကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းရိုကို ဖက်လိုက်ပြီး "ပိုက်ဆံ ရလာရင်၊ ကိုယ်တို့ နောက်နှစ်ကျရင် ကိုယ်ပိုင် စက်ရုံ ထောင်ကြမယ်။ သူများ စက်ရုံမှာ အပ်လုပ်ရတာက လူကို နှိပ်စက်သလိုပဲ၊ အလုပ်သမားတွေကလည်း ခိုးစားကြသေးတယ်" ဟု ဆိုရှာသည်။

"မနက်ဖြန် အရောင်းအဝယ် ကောင်းပါ့မလား မသိဘူး၊ ပိုက်ဆံရလာရင် ကိုယ် မင်းအတွက် ရွှေလက်ကောက် တစ်ကွင်း ဝယ်ပေးမယ်။"

ကျန်းရို: "..."

ရွှေလက်ကောက်ကိုမူ သူမ စိတ်မဝင်စားလှပေ၊ ကျောက်စိမ်း လက်ကောက် ဆိုလျှင်မူ လက်ခံနိုင်သည်။

လီရှောင်းက ဆက်လက်၍ "နောက်နှစ်ကျရင် အန်းအန်းအတွက် စန္ဒရား ဝယ်ပေးမယ်" ဟု ဆိုပြန်သည်။

ကျန်းရိုက ရယ်မောလျက် "သူက အသက်ဘယ်လောက်ရှိသေးလို့လဲ၊ ရှင် ဝယ်ပေးလည်း သူမ တီးတတ်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

နောင်ကို တွေးနေမည့်အစား လက်ရှိ အခြေအနေကိုသာ အာရုံစိုက်ရန် ကျန်းရိုက လိုလားသည်။ သူမသည် အဆိုးမြင်တတ်သူ မဟုတ်သော်လည်း၊ စီးပွားရေး စတင်သူတိုင်း အစောပိုင်းတွင် အဆင်ပြေသည်ကို သူမ မမြင်ဖူးပေ။ မနက်ဖြန် အရောင်းအဝယ် မည်သို့ ဖြစ်မည်နည်း ဆိုသည်မှာ စိတ်ဝင်စားစရာပင်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင်၊ နောက်တစ်နေ့တွင် လီရှောင်း ပြန်ရောက်လာသောအခါ ရောင်းရငွေမှာ (၆၀) ယွမ်ကျော်သာ ရှိလေသည်။

ရွာမှာ ဝက်အူချောင်း ရောင်းစဉ်ကထက်ပင် ပို၍ နည်းပါးနေသေးသည်။

ကျန်းရိုသည် သူ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ "ကုန်တိုက်မှာ ထားတဲ့နေရာက မကောင်းလို့လား" ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီရှောင်းက ခေါင်းခါပြကာ "ဒီနေ့ ကိုယ် သွားကြည့်ခဲ့တယ်၊ ဈေးနှုန်း အတူတူပဲဆိုရင် လူတွေက နိုင်ငံခြားမုန့်တွေကိုပဲ ဝယ်ကြတာ။ ကိုယ်တို့ရဲ့ ထုပ်ပိုးမှုက ပိုလှနေတာတောင်မှ၊ ကိုယ့်နိုင်ငံထုတ်မှန်း သိသွားရင် သူတို့က ဝယ်ဖို့ တွန့်ဆုတ်သွားကြတယ်လေ။ ကိုယ်တို့ဟာက ဈေးကြီးတယ်လို့တောင် ထင်နေကြသေးတယ်၊ အမှန်တော့ နိုင်ငံခြား မုန့်တွေက ပိုဈေးကြီးတာကို" ဟု ရှင်းပြသည်။

ပြည်တွင်းဖြစ် မုန့်များ ဘာကြောင့် ဈေးပေါရသလဲ ဆိုသည်ကို သူ ရုတ်တရက် နားလည်သွားသည်။ အကြောင်းကတော့ လူတန်းစားနိမ့် ဈေးကွက်ကိုသာ ဦးတည်နိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"ကျိုးကျန့်ကတော့ ဈေးလျှော့ချင်နေတာ၊ ကိုယ်ကတော့ သဘောမတူဘူး။ အင်္ဂလိပ်နာမည် တစ်ခုခု ပြောင်းပေးရင် ကောင်းမလားလို့ စဉ်းစားနေတာ။"

"မလုပ်နဲ့။"

ကျန်းရိုက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား ဆိုတဲ့ နာမည်က အရမ်းကောင်းသလို၊ အဓိပ္ပာယ်လည်း ရှိပါတယ်။ စီးပွားရေး လုပ်တယ်ဆိုတာ ဘယ်မှာ ချက်ချင်း အောင်မြင်လို့လဲ။ ရှင်က ဘာလုပ်လုပ် အဆင်ပြေနေတော့၊ အခု နည်းနည်းလေး အဆင်မပြေတာနဲ့ စိတ်လောနေတာ ဖြစ်မှာပါ။ ကျွန်မ အမြင်အရတော့ ဒါက သဘာဝကျပါတယ်။ လူတွေက အသစ်အဆန်းတစ်ခုကို လက်ခံဖို့ အချိန်ယူရတာ ထုံးစံပဲလေ။ ရှင့်ရဲ့ မနက်စာဆိုင်ကိုပဲ ကြည့်ဦး၊ အခု အရောင်းအဝယ် ကောင်းနေတယ် ဆိုပေမဲ့၊ အစကတည်းက အဲ့ဒီလို ဖြစ်ခဲ့တာလား။"

"နောက်ပြီး ရှင်က ကျွန်မတို့နိုင်ငံက မုန့်တွေကို နိုင်ငံခြားအထိ ရောင်းချင်တာ မဟုတ်လား။ နိုင်ငံခြားနာမည် ပေးလိုက်ရင် ဘာထူးခြားမှု ရှိတော့မှာလဲ။"

နိုင်ငံခြားအရာများကို အထင်ကြီးတတ်သော စိတ်ဓာတ်မှာ နောက်နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်အထိ ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင်မူ မိမိနိုင်ငံသားများမှာ ယုံကြည်မှု ရှိလာကြကာ ပြည်တွင်းဖြစ်များကို နိုင်ငံခြား အမည် ပေးထားသည်ကိုပင် စိတ်ပျက်လာကြမည် ဖြစ်သည်ကို သူမ သိထားသည်။

"ဒီလို လုပ်ကြစို့၊ ကျွန်မလည်း အိမ်မှာ ဘာမှမလုပ်ရတာနဲ့ အတော်ပဲ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် အန်းအန်းကို ခေါ်ပြီး ကုန်တိုက်မှာ အရောင်းဝန်ထမ်း သွားလုပ်ပေးမယ်၊ မြည်းစမ်းကြည့်တဲ့ အစီအစဉ်လေးလုပ်တာပေါ့။"

သူမ၏ မရီးဖြစ်သူ ပြောပြဖူးသည်မှာ၊ သူမ တက္ကသိုလ် ပထမနှစ်တုန်းက ချောကလက် အရောင်းဝန်ထမ်း လုပ်ဖူးကြောင်း၊ ထိုချောကလက်မှာ အရသာ သာမန်သာရှိသော်လည်း၊ သာမန် ကုန်တိုက်လေးတစ်ခုတွင်ပင် ညနေ ၂ နာရီမှ ည ၉ နာရီအတွင်း (၁၀၀၀) ယွမ်ကျော် ရောင်းချခဲ့ရဖူးကြောင်း ဆိုသည်။

သူမ၏ရောင်းအားမှာ အနည်းဆုံးဖြစ်ကာ၊ ကုန်တိုက်ကြီးများတွင်မူ သိန်းဂဏန်းအထိ ရောင်းရကြောင်း၊ ထိုစဉ်က သူမ၏ မရီးမှာ စီးပွားရေးလုပ်ရသည်မှာ အမှန်တကယ် ပိုက်ဆံရသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ဖူးကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။

လီရှောင်း၏ရောင်းအားမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် နည်းပါးလွန်းလှသည်။ ဤအတိုင်းဆိုပါက ဆိုင်ငှားခပင် ရပေမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ကျန်းရိုက တိုက်ရိုက် မပြောဘဲ "ဖြည်းဖြည်းချင်း သွားကြတာပေါ့၊ ရှင်က အခုမှ စတာပဲဥစ္စာ" ဟုသာ အားပေးလိုက်သည်။

"အင်း။"

သို့သော် လီရှောင်းမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းရင်း အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။

ကျန်းရိုက သူ့ကို ဖက်ထားလိုက်ကာ "အိပ်တော့၊ ကျန်တာတွေ မနက်ဖြန်မှ စဉ်းစားတာပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီရှောင်းက ခဏမျှ ငြိမ်သွားပြီးမှ သူမကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပြန်ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

.....

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် ကျန်းရို ထကာ ဆိုင်းဘုတ်တစ်ခုနှင့် လက်ပတ်နှစ်ခုကို ပုံစံထုတ်လိုက်ပြီး၊ လီရှောင်းအား လူတစ်ဦးအား အမြန်လုပ်ခိုင်းရန် မှာကြားလိုက်သည်။

မနက်စာ စားပြီးနောက် သူမသည် ကောင်မလေးအတွက် ရေနွေးအိုး၊ အနှီး၊ ထိုင်ခုံပုလေးနှင့် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က လီရှောင်း ယူလာသော အဆာပြေမုန့်များကို ယူဆောင်ကာ၊ လီရှောင်း၏ဗင်ကားဖြင့် ကုန်တိုက်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

လီရှောင်းမှာ အလုပ်များနေသဖြင့် လူကို ပို့ပြီးသည်နှင့် ပြန်ထွက်ရန် ပြင်သည်။ မထွက်ခွာမီ "အရမ်းကြီး စိတ်မလောနဲ့နော်၊ မရောင်းရလည်း ထားလိုက်ပေါ့။ မတတ်နိုင်ရင် ချန်ရုန်ဆီမှာပဲ ဆက်လုပ်တာပေါ့" ဟု ဆိုရှာသည်။

သူသည် ကျန်းရိုအပေါ်တွင် ဖိအားများ မပေးချင်ပေ။

ကျန်းရိုက လက်ယမ်းပြကာ "ရှင် သွားပါတော့၊ ကျွန်မတို့ကို စိတ်မပူနဲ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ကျန်းရို၏ ရင်ခွင်ထဲမှ အန်းအန်းလေးမှာလည်း သူမ၏ မာမားလုပ်သလိုအတိုင်း လက်ယမ်းပြကာ "သွား" ဟု ဆိုလျက် ဖခင်ဖြစ်သူအား နှင်ထုတ်နေတော့သည်။

လီရှောင်းသည် ထိုသားအမိ နှစ်ဦး၏ ပုံစံကို ကြည့်ကာ စိတ်တိုရမလို၊ ရယ်ရမလို ဖြစ်သွားပြီး "ကောင်းပြီ၊ နေ့လည်ကျရင် လာကြိုမယ်" ဟု ဆိုကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ကျန်းရိုသည် အန်းအန်းကိုချီကာ ကုန်တိုက်အတွင်းသို့ ဝင်ခဲ့ပြီး၊ အရင်ဆုံး တာဝန်ကျ ဝန်ထမ်းအား မိမိသည် "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား" ကုမ္ပဏီမှ အရောင်းဝန်ထမ်းဖြစ်ကြောင်းနှင့်၊ ယနေ့ ပစ္စည်းများ လာရောက် အရောင်းမြှင့်တင်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့ သူဌေးက လွှတ်လိုက်တာပါ၊ သူတို့ နာမည်က လီရှောင်း နဲ့ ကျိုးကျန့် လေ" ဟုလည်း ထည့်ပြောလိုက်သည်။

သူမက လက်ထဲရှိ အဆာပြေမုန့် အိတ်များကိုပါ ပြသလိုက်သည်။

ဝန်ထမ်းက ကျန်းရိုနှင့် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးကို သံသယဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

ကျန်းရိုက "ကျွန်မကလေးက ငယ်လွန်းလို့ အတူတူ ခေါ်လာရတာပါ။ မယုံရင် ဖုန်းဆက်ပြီး မေးကြည့်လို့ ရပါတယ်" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ဝန်ထမ်းက ခေါင်းခါပြကာ ဘာမှမပြောဘဲ ကျန်းရိုအား "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား" အရောင်းနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

ဤကုန်တိုက်မှာ သိပ်မကြီးမားလှပေ။ လီရှောင်းတို့၏ ပစ္စည်းများကို နေရာနှစ်ခုတွင် ထားရှိသည်။ တစ်ခုမှာ အခြား အဆာပြေမုန့်များကဲ့သို့ ချိန်တွယ်ရောင်းချသော နေရာဖြစ်ကာ၊ အခြားတစ်ခုမှာ စင်ပေါ်တွင် တင်ထားသော နေရာ ဖြစ်သည်။ စင်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းမှာ အိတ်ကြီးများဖြစ်ကာ အတွင်း၌ အထုပ်ငယ် (၁၂) ထုပ် ပါဝင်ပြီး၊ အခွံမာသီးမှာ (၁.၅) ယွမ်၊ ဝက်သားခြောက်မှာ (၃) ယွမ် ဖြစ်သည်။

ချိန်တွယ်ရောင်းချသော အမျိုးအစားမှာမူ ပို၍ ဈေးသက်သာကာ၊ တစ်ကျင်းလျှင် သုံးယွမ်နှင့် ခြောက်ယွမ်ဟူ၍ ခွဲခြားထားသည်။

ကျန်းရိုသည် အိမ်မှ ယူဆောင်လာသော ဝက်သားခြောက်နှင့် အခွံမာသီးများကို အရင်ချလိုက်ပြီးနောက်၊ အန်းအန်းကို ထိုင်ခုံပုလေးပေါ်တွင် ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။

အန်းအန်းလေးမှာ အလွန်ပင် လိမ္မာလှသည်။ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် လက်ကလေး နှစ်ဖက်ကို ဒူးပေါ်တင်ကာ ကျန်းရိုကို မော့ကြည့်နေပြီး၊ ဂျီမကျဘဲ ငြိမ်သက်စွာ နေရှာသည်။

ကျန်းရိုက သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်ပေးရင်း "ဒီမှာပဲ ထိုင်နေနော် သမီး၊ ခဏနေရင် မာမားနဲ့ အတူတူ ဆော့ကြမယ်" ဟု ချော့ရသည်။

ကောင်မလေးက သူမကို ချိုသာစွာ ပြုံးပြလေသည်။

ကျန်းရိုမှာ စိတ်ပျော့သွားရကာ၊ အိတ်ထဲမှ ပန်းကန်ကို ထုတ်ယူပြီး မြည်းစမ်းရန်အတွက် ဝက်သားခြောက်နှင့် အခွံမာသီးများကို ဖောက်၍ ထည့်လိုက်သည်။ ဖောက်မထားသော အထုပ်အချို့ကိုလည်း ဘေးတွင် တင်ထားလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဝယ်သူ မလာသေးသဖြင့် ကျန်းရိုသည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ကာ အန်းအန်းကို ပေါင်ပေါ်တင်လျက်၊ အိတ်ကပ်ထဲမှ သိုးမွှေးကြိုးကွင်းကို ထုတ်၍ ကြိုးကစားနည်း ပြုလုပ်ပေးနေသည်။

ကောင်မလေးမှာ ကျန်းရို၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ခြေထောက်လေးများကို လွှဲယမ်းရင်း၊ မိခင်၏ လက်ထဲမှ ကြိုးကွင်းများ ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ကြည့်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေတော့သည်။ လက်ကလေးဖြင့်လည်း လိုက်လံ နှောင့်ယှက်နေသေးသည်။

ကျန်းရိုက ကြိုးကွင်းကို သူမအား ပေးဆော့ခိုင်းလိုက်ကာ၊ ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ရေနွေးအိုးကို ယူ၍ ရေတစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်သည်။ အပူချိန်ကို စမ်းကြည့်ပြီးနောက် "ကဲ... ရေသောက်လိုက်ဦး" ဟု ဆိုကာ သူမ၏ပါးစပ်နားသို့ ကပ်ပေးလေသည်။

ကောင်မလေးမှာ သိပ်မဆာပုံရသော်လည်း လိမ္မာစွာပင် တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီးမှ ခေါင်းလွှဲသွားတော့သည်။

ကျန်းရိုက ပြုံးလျက် သူမ၏ပါးပြင်ကို ပွတ်ပေးပြီးနောက် ခွက်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ဝယ်သူများ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ကျန်းရိုသည် အန်းအန်းကို ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်ခိုင်းကာ၊ သူမက ပန်းကန်ကို ကိုင်၍ ထရပ်လိုက်သည်။

အဆာပြေမုန့်ဝယ်ရန် လာသူများကို မြင်တွေ့သည်နှင့် သူမက အစပျိုး၍ မိတ်ဆက်လေသည်။

"မြည်းကြည့်ပါဦး၊ အရသာ တကယ် ကောင်းပါတယ်နော်။"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါက ဒီနှစ်မှ အသစ်ထွက်တဲ့ တံဆိပ်လေးပါ။ အခွံမာသီးတွေက ကျန်းမာရေးနဲ့ ညီညွတ်သလို၊ အမျိုးအစားလည်း စုံပါတယ်။ သန့်ရှင်းမှုလည်း စိတ်ချရတယ်၊ အရင် မြည်းကြည့်လို့ ရပါတယ်၊ မကြိုက်ရင် မဝယ်လည်း ရပါတယ်"

"ဒါကတော့ ဝက်သားခြောက်လေးပါ၊ တကယ် ဝါးလို့ ကောင်းတယ်။"

လူအချို့မှာ မြည်းကြည့်ကြရာ၊ အရသာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်နေတော့သည်။

မြည်းစမ်းကြည့်ခွင့် ပေးခြင်းကြောင့် မနက်ခင်း တစ်လျှောက်လုံးတွင် ဝယ်သူ သုံးလေးဆယ်ခန့်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ အများစုမှာ နှစ်သစ်ကူးအတွက် ဇာတိသို့ ပြန်ကြမည့်သူများဖြစ်ကြပြီး G ပြည်နယ်၏ အမှတ်တရပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူချင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုက "ဒါဆိုရင် ဒါလေး ဝယ်သွားပါလား။ ကြည့်ပါဦး... ဒီ 'ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား' အဆာပြေမုန့်က ဒီဘက်မှာပဲ ရတာလေ၊ တခြားနေရာမှာ ရှာလို့ မရပါဘူး၊ တကယ် ပြောတာပါ"

"ကလေးရော လူကြီးရော အကုန်ကြိုက်ကြမှာပါ။ ကျန်းမာရေးနဲ့လည်း ညီညွတ်တယ်လေ၊ ဆရာဝန်တွေတောင် အခွံမာသီး စားရင် ခန္ဓာကိုယ်အတွက် ကောင်းတယ်လို့ ပြောကြတာပဲ။ ဝက်သားခြောက်ကိုလည်း မြည်းကြည့်ပါဦး၊ အရသာရှိတယ် မဟုတ်လား။ တီဗွီကြည့်ရင်းဖြစ်ဖြစ်၊ ဧည့်သည်လာရင်ပဲဖြစ်ဖြစ် ချကျွေးလို့ရတယ်၊ စားရတာလည်း လွယ်သလို လက်လည်း မပေဘူးလေ..."

စကားများစွာ ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် အန်းအန်း၏ "ဝယ်" ဟူသော စကားတစ်ခွန်းလောက် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။

ကောင်မလေးမှာ မည်သည့်အချိန်က သင်ယူထားသည်မသိဘဲ၊ ကျန်းရိုက မိတ်ဆက်ပေးပြီးတိုင်း "ဝယ်" ဟု ကလေးသံလေးဖြင့် အော်ပြောသဖြင့် ဝယ်သူများကို တဟားဟား ရယ်မောစေတော့သည်။

ဝတ်စုံအပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ၊ ကောင်မလေး၏ ချစ်စရာကောင်းသော ပုံစံကြောင့်လားမသိဘဲ၊ ဝက်သားခြောက် ငါးကျင်းနှင့် အခွံမာသီး ငါးကျင်းကို ချက်ချင်းပင် ဝယ်ယူလိုက်ကာ အိတ်လေးလုံးဖြင့် ထုပ်ပိုးခိုင်းလေသည်။

ကျန်းရိုက ချိန်တွယ်ပေးပြီးနောက်၊ ထိုဝယ်သူက "သမီးလေးက ဘယ်နှနှစ် ရှိပြီလဲ။ ငါတို့သားနဲ့ သိပ်မကွာလောက်ဘူး ထင်တယ်" ဟု မေးမြန်းလေသည်။

ကျန်းရိုက ပစ္စည်းများကို ကမ်းပေးရင်း "ဆယ့်ငါးလ ပြည့်တော့မှာပါ၊ စကားပြောတတ်တာ မကြာသေးဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ဝယ်သူက ရယ်မောလျက် "ဒါဆို ငါတို့သားက သူ့ထက် တစ်နှစ်ခွဲလောက် ကြီးတာပေါ့၊ ဒီကလေးကို တကယ် သေချာ ပြုစုထားတာပဲ"

ကျန်းရိုကလည်း "သူမက စားတာ ဝါသနာပါလို့ပါ" ဟု ရယ်မောကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

ဝယ်သူ ထွက်သွားမှသာ ကျန်းရိုသည် အန်းအန်းကို ချီ၍ အားရပါးရ နမ်းလိုက်တော့သည်။ "တကယ် တော်တာပဲ။"

အန်းအန်းလေးမှာလည်း ချိုသာစွာ ပြုံးနေရှာသည်။

လူများများကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ကောင်မလေးမှာ သတ္တိရှိလာကာ၊ မတ်တပ်ရပ်၍ လမ်းလျှောက်နေသော်လည်း အဝေးသို့မူ မသွားပေ။

မနက်ပိုင်းတွင် ကလေးတစ်ဦး စတော်ဘယ်ရီ စားနေသည်ကို သူမ မြင်တွေ့သွားကာ ငေးကြည့်နေရှာသည်။

ကျန်းရိုက သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်ပေးရင်း "သမီး စားချင်လို့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

ကောင်မလေးက မပြောသော်လည်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ကျန်းရို၏ရင်ခွင်ထဲသို့ မျက်နှာဝှက်လိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက ရယ်မောလျက် "ကောင်းပါပြီ၊ ပါပါး လာရင် ဝယ်ခိုင်းလိုက်မယ်နော်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

မွန်းလွဲ ၁၁ နာရီခွဲတွင် လီရှောင်းနှင့် ကျိုးကျန့်တို့ ရောက်လာကြသည်။ လီရှောင်းသည် ကျန်းရို မနက်က မှာခဲ့သော ဆိုင်းဘုတ်ကြီးကို သယ်ဆောင်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုက ၎င်းအား လမ်းဘေးတွင် ချထားခိုင်းလိုက်သည်။ "ဒီမှာ ထားလိုက်၊ လူတွေ မြင်သာအောင်လို့။"

ဆိုင်းဘုတ်ပေါ်တွင် "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား" ကာတွန်းပုံများ ပါရှိကာ၊ အပေါ်ဆုံးတွင် "ပစ္စည်းသစ် ရောက်ပြီ၊ အရသာ အလွန်ကောင်းမွန်သည်" ဟူသော စာလုံးကြီးများကို ရေးသားထားသည်။ ဘေးတွင်လည်း "အခွံမာသီးကို တစ်နေ့ သုံးထုပ်စားပါ၊ ကျန်းမာရေး ကောင်းမွန်စေသည်" ၊ "ဗိုက်ဆာရင် ဝက်သားခြောက် စားပါ" ၊ "သန့်ရှင်း၊ လတ်ဆတ်၊ အရသာရှိ" ၊ "နိုင်ငံခြားသားများပင် ချီးကျူးရသည်" စသည့် စာသားများကို ရေးသားထားလေသည်။

ကျန်းရိုက ဆိုင်းဘုတ်ကို နေရာချပြီးနောက် "ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မြန်မြန် ပြီးသွားတာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျိုးကျန့်က ပြုံးလျက် "ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် သွားလုပ်ခိုင်းတာလေ"

ကျန်းရိုက သူ့ကို လက်မထောင်ပြလိုက်သည်။

ကျိုးကျန့်မှာ ကိစ္စရှိသဖြင့် အရင်ထွက်သွားလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ အတူတူလာခြင်းမဟုတ်ဘဲ တံခါးဝတွင်မှ ဆုံမိကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျိုးကျန့်က ကုန်စင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "မရီး ပင်ပန်းသွားပြီ၊ မနေ့ကထက် အများကြီး ပိုရောင်းရတယ်နော်" ဟု ပြုံးလျက် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်သွားသည်။

သူသည် မနေ့က အခြေအနေကို အကြိမ်ကြိမ် လာကြည့်ဖူးသဖြင့် သိရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုက ပြုံးပြလိုက်သည်။

ကျိုးကျန့်ထွက်သွားမှသာ ကျန်းရိုသည် မနက်ခင်း အခြေအနေကို လီရှောင်းအား ပြောပြလိုက်ကာ၊ လက်ဖြင့် အချက်ပြလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အကြမ်းဖျင်း တွက်ကြည့်တာတော့၊ မနက်ပိုင်းတင် (၁၀၀) ယွမ်ကျော် ရောင်းရတယ်။"

ထို့နောက် အန်းအန်း၏ခေါင်းကို ပုတ်ကာ "ရှင့်သမီးကို ကျေးဇူးတင်လိုက်ဦး၊ သူက အဓိက လက်ဖျားခါရမယ့်သူပဲ" ဟု ဆိုကာ၊ အန်းအန်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ပြောပြလေသည်။

လီရှောင်းက နားထောင်ရင်း ရယ်မောကာ "ဒီလောက်တောင် တော်တာလား"

အန်းအန်းမှာမူ သူတို့ ပြောနေသည်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ ဖခင်ဖြစ်သူ၏လက်ကိုဆွဲကာ စတော်ဘယ်ရီ ရောင်းသည့်နေရာသို့ အတင်း ခေါ်သွားတော့သည်။

ကျန်းရိုမှာ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ကောင်းပုံကို အံ့သြမိတော့သည်။ သူမက မနက်က အဖြစ်အပျက်ကို လီရှောင်းအား ပြောပြလိုက်သည် "သူ ဘယ်လောက်တောင် စားချင်နေလဲဆိုတာ ရှင် မသိပါဘူး၊ ဒီနေ့တော့ သေချာပေါက် ဝယ်ပေးရမယ်နော်"

လီရှောင်းသည် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေသဖြင့် ကောင်မလေးကို ပွေ့ချီလိုက်ကာ "စတော်ဘယ်ရီပဲ မဟုတ်လား၊ ပါပါး ဝယ်ပေးမယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် လီရှောင်းသည် သူမအတွက် စတော်ဘယ်ရီ တစ်အိတ် ဝယ်ပေးခဲ့သည်။ ထိုခေတ်က စတော်ဘယ်ရီမှာ အလွန် ဈေးကြီးလှကာ၊ အခြားပြည်နယ်မှ သယ်ယူလာရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် တစ်ကျင်းလျှင် (၁၅) ယွမ်ခန့် ပေးရသည်။ လီရှောင်းက နှစ်ကျင်း ဝယ်ယူခဲ့ကာ အလုံးအကြီးဆုံးများကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သည်။

အပြင်သို့ ထွက်လာချိန်တွင် အန်းအန်းမှာ မိမိဘာသာ လမ်းလျှောက်ချင်သဖြင့်၊ လက်တစ်ဖက်က မာမားကို ကိုင်ကာ၊ အခြားလက်တစ်ဖက်က ပါပါးကို ကိုင်ထားလေသည်။

လမ်းလျှောက်ရင်း ပါးစပ်မှလည်း "စတော်ဘယ်ရီ" ဟု တတွတ်တွတ် ရွတ်နေရှာသည်။

ကျန်းရိုက လက်ထဲမှ အိတ်ကို လှုပ်ယမ်းပြကာ "ဟုတ်တယ်၊ စတော်ဘယ်ရီလေ"

"မာမား စား၊ ပါပါး စား၊ အန်းအန်း စား။"

"ကောင်းပါပြီ၊ မာမားတို့တွေ အိမ်ရောက်မှ အတူတူ စားကြမယ်နော်။"

ကောင်မလေးမှာ အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နေရှာသည်။

လီရှောင်းမှာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ထိုင်ခုံပုလေး၊ ရေနွေးအိုးနှင့် မြည်းစမ်းရန် အဆာပြေမုန့်များကို သယ်ဆောင်ထားရင်း၊ သမီးဖြစ်သူ၏ အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးများကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် ပီတိများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ပိုက်ဆံ မည်မျှပင် ရှာနိုင်ပါစေ၊ ယခု မြင်တွေ့နေရသော မြင်ကွင်းလောက် မတန်ဖိုးရှိဟု သူ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

.....

နောက်ပိုင်း ရက်များတွင် ကျန်းရိုသည် နေ့စဉ် မနက်ပိုင်း၌ အချိန်ပေးကာ အရောင်းကူပေးခဲ့သည်။ သူမ၏ အရောင်းမြှင့်တင်မှုကြောင့်လား သို့မဟုတ် နှစ်သစ်ကူး နီးလာသောကြောင့်လား မသိဘဲ၊ ဝယ်ယူသူ များပြားလာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လမ်းလျှောက် ဈေးတန်းရှိ မနက်စာဆိုင်ဘေးမှ အဆာပြေမုန့်ဆိုင်လည်း ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် ကျိုးကျန့်က ဆိုင်ကြည့်ပေးကာ၊ ချောင်ဝမ့် အလုပ်ကျွမ်းကျင်လာမှသာ သူ့အား လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လီရှောင်းမှာ သတ္တိရှိသူဖြစ်သည်။ ကုန်တိုက်မှ အရောင်းအဝယ် အနည်းငယ် ကောင်းလာသည်နှင့်၊ အခြား ကုန်တိုက်ကြီးတစ်ခုတွင်ပါ နေရာထပ်မံ ငှားရမ်းလိုက်သည်။ ဆိုင်းဘုတ်များကိုလည်း အတူတူပင် ပြုလုပ်ထားရုံမက၊ "နှစ်သစ်ကူး အထူးလျှော့ဈေး" ဟုလည်း ရေးသားထားသေးသည်။ ဈေးနှုန်းမှာ အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း သူက (၂၀) ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပေးသည်ဟု ရေးသားထားခြင်းဖြစ်သည်။

ကုန်တိုက်ငယ်ရှိ ဆိုင်းဘုတ်ကိုလည်း ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

ဤနည်းလမ်းကို ကျန်းရိုက လီရှောင်းအား မသင်ပေးခဲ့သော်လည်း၊ သူကိုယ်တိုင် စဉ်းစားတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤခေတ်မှ လူများမှာ ရိုးသားကြသဖြင့်၊ ကျန်းရိုသည် ညဘက် လီရှောင်း စာရင်းတွက်ချက်နေချိန်တွင် သူ့မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

အရင်ရက်များက စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ အနည်းငယ် ပေါ့ပါးနေပုံရသည်။

ကျန်းရိုမှာမူ သူ့ကိစ္စများကို များစွာ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ပေ၊ အကြောင်းကတော့ လီရှင်း ရောက်လာတော့မည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

လီရှင်းမှာ ကျောင်းပိတ်ရက် နောက်ကျသဖြင့်၊ သူမသည် စာမေးပွဲရလဒ်ကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ အထုပ်အပိုးများဖြင့် ချက်ချင်း ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ ယူဆောင်လာသော ပစ္စည်းများ၏ တစ်ဝက်မှာ ကျိုးကျန့်အတွက်ဖြစ်သည်။

အခြား တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာမူ အဒေါ်ဝမ်က ကျန်းရိုအတွက် ပေးလိုက်သောအရာများ ဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုသည် လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က အဆာပြေမုန့် အထုပ်ကြီး တစ်ထုပ်ကို အိမ်သို့ ပို့ထားခဲ့သော်လည်း၊ အဒေါ်ဝမ် လက်ခံရရှိခြင်း ရှိမရှိ သူမ မသိသေးပေ။

အဒေါ်ဝမ်က ကျန်းရိုအတွက် ဝက်သားခြောက်၊ အသားခြောက်များနှင့် သူမကိုယ်တိုင် လှော်ထားသော လက်ဖက်ခြောက်များကို ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုမှာ အလွန်ကျေးဇူးတင်မိသဖြင့်၊ လီရှောင်း ပြန်လာလျှင် သူ့ဖုန်းဖြင့် အဒေါ်ဝမ်ထံ ဖုန်းဆက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

လအနည်းငယ်မျှ မတွေ့ရသော်လည်း လီရှင်းမှာ အတော်လေး အရပ်ရှည်လာကာ ကျန်းရို၏ မျက်လုံးနားအထိ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ကိုယ်အလေးချိန်လည်း တက်လာကာ ပါးပြင်လေးများမှာ ပြည့်ဖြိုးလာသလို၊ ဆံပင်များမှာလည်း ရှည်လာသဖြင့် မြင်းမြီးပုံစံလေး စည်းထားလေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် လှပကာ မျက်ဝန်းများတွင်လည်း အသက်ဝင်သော အငွေ့အသက်များ ရှိနေသည်။

ကျန်းရိုက သူမအား ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာဖြင့် "အင်္ကျီတွေက နည်းနည်း ကျပ်နေပြီပဲ၊ ညနေကျရင် အင်္ကျီ သွားဝယ်ပေးမယ်နော်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီရှင်းက သူမ၏ အင်္ကျီကို ဆွဲကြည့်ကာ "ရပါတယ်၊ ဝတ်လို့ ရပါသေးတယ်။ ဒီရက်ပိုင်း ဝလာလို့ပါ"

အဒေါ်ဝမ်က သူမအား နေ့တိုင်း အသားဟင်းများ ချက်ကျွေးခဲ့သည် မဟုတ်လား။

"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် စောစော ရောက်လာတာလဲ။ မနေ့ညက အိပ်ခဲ့ရဲ့လား။"

ကျန်းရိုက သူမကို ညနေမှ ရောက်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သဖြင့်၊ အန်းအန်းကိုချီကာ ကုန်တိုက်သို့ သွားရန် ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ မွန်းတည့်ချိန်မှသာ ကားဂိတ်သို့ သွားကြိုရန် စဉ်းစားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လီရှင်းက ရှင်းပြသည်။ "အစကတော့ ညနေမှ ရောက်မှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ လမ်းမှာ ရထားလဲစီးတဲ့အချိန် လူတစ်ယောက်နဲ့ လက်မှတ်ချင်း လဲလိုက်တာနဲ့ စောရောက်သွားတာပါ။"

ကျန်းရိုက သူမကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

လီရှင်းက အလျင်အမြန်ပင် "လူဆိုး မဟုတ်ပါဘူး၊ ဘူတာရုံ ဝန်ထမ်းတွေလည်း ရှိပါတယ်၊ သူတို့ဘက်က မှားယွင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားလို့ ထင်တယ်၊ ကျွန်မကလည်း စောစော လာချင်နေတာနဲ့ လက်မှတ် လဲလိုက်တာပါ"

အခြားသူများလည်း လဲချင်နေသော်လည်း တစ်စောင်တည်းသာ ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်ပြကာ "နောက်တစ်ခါတော့ အဲ့ဒီလို မလုပ်နဲ့တော့နော်၊ နောက်ကျရင်လည်း နောက်ကျပါစေ၊ လုံခြုံရေးက အရေးကြီးဆုံးပဲ" ဟု မှာကြားလေသည်။

"အင်း။"

ကျန်းရိုက ဆက်လက်၍ ပြုံးလျက် "လာ... အစ်မနဲ့အတူ အရောင်းဝန်ထမ်း သွားလုပ်ရအောင်" ဟု ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

လီရှင်းမှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဝင်စားသွားကာ "အရောင်းဝန်ထမ်း ဆိုတာ ဘာလဲဟင်" ဟု မေးမြန်းလေသည်။

ကျန်းရိုက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စွာဖြင့် "ဟိုရောက်ရင် သိမှာပေါ့" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ထို့နောက် လီရှင်းသည် သူမ၏ အစ်မနှင့် တူမလေးတို့နောက်သို့ လိုက်ကာ၊ ကုန်တိုက်တွင် တစ်မနက်လုံး မတ်တပ်ရပ်၍ အရောင်းကူပေးခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် ကျန်းရိုက သူစိမ်းများကို စတင်စကားပြောသည်ကို မြင်သောအခါ သူမမှာ အနည်းငယ် အားနာနေခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် ကျန်းရိုက အန်းအန်းကိုခေါ်၍ အိမ်သာသွားနေစဉ်၊ သူမ တစ်ဦးတည်း မုန့်များဘေးတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ချိန်၌ ဝယ်သူ ရောက်လာသောအခါ၊ သူမသည် မျက်နှာနီမြန်းလျက်နှင့်ပင် အစပျိုး၍ စကားပြောဆိုခဲ့သည်။

ကျန်းရို ပြန်လာချိန်တွင်မူ၊ လီရှင်းမှာ ကျောက်ယွင် (ချန်ရုန်၏ ဇနီး) အား မုန့်များ ချိန်တွယ်ပေးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လီရှင်း၏ဘေးတွင် အရပ်ရှည်ရှည် လူငယ်လေးတစ်ဦးကလည်း ရပ်နေကာ၊ သူမအား မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်ကို ညင်သာစွာ သင်ကြားပေးနေသည်။

လီရှင်းမှာ လက်မသွက်သေးသော်လည်း ချိန်တွယ်ပြီးနောက် ကျောက်ယွင်အား ကမ်းပေးလျက်၊ ကျန်းရို သင်ပေးထားသည့်အတိုင်း "အစ်မ... ဒီမှာပါ" ဟု နှုတ်ချိုစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ကျောက်ယွင်မှာ ထိုစကားကြောင့် ရယ်မောသွားကာ "မင်းက ငါ့တူမထက်တောင် ငယ်ဦးမယ်၊ ဘာလို့ ငါ့ကို အစ်မလို့ ခေါ်ရတာလဲ" ဟု ဆိုလေသည်။

လီရှင်းမှာ ပြန်မပြောတတ်ဘဲ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် နီမြန်းသွားတော့သည်။

သူမ၏ဘေးမှ လူငယ်လေးမှာလည်း လိုက်လံ ရယ်မောနေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကျန်းရိုက အနားသို့ သွားကာ "ကျောက်မရီး... တကယ်ကို တိုက်ဆိုင်တာပဲနော်" ဟု ဝင်ပြောလိုက်မှသာ လီရှင်းမှာ သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

"ကျန်းရိုပါလား။"

ကျောက်ယွင်က အံ့သြတကြီးဖြင့် သူမကို ကြည့်ကာ "ငါကလည်း မင်းဆီကို လာမလို့ ကြံနေတာလေ" ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၄၅)

ကျောက်ယွင်က ကျန်းရိုအား အနီးနားရှိ စားသောက်ဆိုင်တွင် ထမင်းစားရန် ဖိတ်ခေါ်လေသည်။ ကျန်းရို အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ထမင်းစားချိန် ရောက်နေပြီဖြစ်၍ မငြင်းတော့ပေ။ သူမကိုယ်တိုင်လည်း လီရှင်းနှင့်အတူ နေ့လည်စာကို အပြင်တွင် စားရန် ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ကျောက်ယွင်မှာ သုံးနိုင်စွဲနိုင်သူဖြစ်ရာ သူတို့ကို အနောက်တိုင်း စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုသို့ ခေါ်သွားပြီး ပါစတာ၊ အမဲသား စတိတ် (Steak) နှင့် မုန့်အချိုများ မှာယူလိုက်သည်။

လီရှင်းမှာ ဤကဲ့သို့သော အစားအစာများကို တစ်ခါမှမစားဖူးသဖြင့် ဓားနှင့် ခက်ရင်းကို မည်သို့ သုံးရမည်ကို မသိဘဲ ကျန်းရို လုပ်သလိုအတိုင်း လိုက်လုပ်နေရရှာသည်။

ကျန်းရိုက ဇွန်းငယ်လေးဖြင့် ကိတ်မုန့်ကိုခပ်ယူကာ ရင်ခွင်ထဲမှ အန်းအန်းကို ကျွေးလေသည်။ အန်းအန်းလေးမှာ သူစိမ်းနေရာတွင် အလွန်ပင် လိမ္မာလှ၏။ အိမ်မှာသာဆိုလျှင် လက်ဖြင့် လှမ်းနှိုက်နေမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုမူ ကျန်းရို၏ပေါင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာထိုင်ကာ ကျန်းရို ဝယ်ပေးထားသော ဖားရုပ်ကလေးဖြင့်သာ ဆော့ကစားနေတော့သည်။

သားအမိ နှစ်ဦးမှာ တစ်လှည့်စီစားနေကြသည်မှာ အလွန်ပင် မြိန်လှပုံရသည်။

ကျောက်ယွင်က အန်းအန်း၏ လက်ကလေးများ ညိုနေသည်ကို သတိပြုမိကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မတွေ့တာ ကြာတော့ အန်းအန်း လက်ကလေးတွေက ဘာလို့ ဒီလောက် မည်းသွားရတာလဲ။"

ကျန်းရိုက ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဖောင်းအိနေသော လက်ကလေးများပေါ်တွင် အသားတွန့်လေးများပင် ပေါ်လွင်နေသဖြင့် သူမလည်း မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မိသွားသည်။ "လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ကျွန်မ ကျောင်းတက်နေလို့ သူ့ကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဘူးလေ၊ အဲ့ဒါ သူ့အဖေက ခေါ်သွားတာ။ ရှင်လည်း သိတဲ့အတိုင်း ယောက်ျားတွေက ပေါ့ပျက်ပျက်နိုင်တယ်လေ။ ကျွန်မက အန်းအန်းကို ဦးထုပ်ဆောင်းပေးဖို့ မှာလိုက်တာကို၊ သူက တကယ်ပဲ ဦးထုပ်တစ်လုံးတည်း ဆောင်းပေးခဲ့တာ။ အခုက အသားနည်းနည်း ပြန်ဖြူလာလို့ပေါ့၊ အရင်ရက်တွေကဆို တကယ်ကို မည်းနေတာ၊ ပြောင်လက်နေတာပဲ။"

ကျောက်ယွင်က တခိခိ ရယ်မောမိသည်။ ဤအကြောင်းကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

သူမက ကျန်းရိုကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ ကျန်းရိုမှာ ခေါင်းငုံ့လျက် ကလေး၏ပါးစပ်ဘေးမှ ကရင်မ်များကို ပုဝါဖြင့် သေချာ သုတ်ပေးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူမ၏မျက်ဝန်းများမှာ နူးညံ့မှုနှင့် အလိုလိုက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ဤသည်မှာ ကြည့်လိုက်သည်နှင့် ဘဝကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနေရသူမှန်း သိသာလှကာ၊ သူမကဲ့သို့ အပြင်ပန်းတွင်သာ ကောင်းနေသူမျိုးနှင့် မတူပေ။

သူမသည် ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် စကားစလိုက်သည်။ "ဒါနဲ့... တို့ ကြားတာတော့ လီရှောင်းက နောက်နှစ်ကျရင် အလုပ်ထွက်တော့မယ်ဆိုတာ ဟုတ်လား။ ဘာလို့လဲဟင်၊ အလုပ်က အဆင်ပြေနေတာပဲ မဟုတ်လား။"

ကျန်းရို ကြားလိုက်သည်နှင့် ဤထမင်းဝိုင်းမှာ အကြောင်းမဲ့ မဟုတ်မှန်း သိရှိလိုက်သည်။

သူမကလည်း ဘာမှမသိဟုပြောရန် မသင့်သဖြင့် "အဲ့ဒီလို ထင်ပါတယ်၊ လီရှောင်းက ကျွန်မကို တစ်ခါ ပြောဖူးတယ်။ အိမ်ခြံမြေလုပ်ငန်းက သူနဲ့ သိပ်မကိုက်ဘူး ထင်လို့ လမ်းကြောင်း ပြောင်းချင်တယ်တဲ့။ ကျွန်မကတော့ အဲ့ဒါတွေကို နားမလည်ပါဘူး၊ သူက သူ့ကိစ္စကို သူပဲ ဆုံးဖြတ်လေ့ရှိတာဆိုတော့ သူပျော်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲလို့ ကျွန်မ ထင်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"သူက အရင်က စိုးရိမ်နေသေးတယ်လေ၊ မန်နေဂျာချန်ဆီကနေ ထွက်သွားရင် အဆင်မပြေဖြစ်ပြီး ကျွန်မနဲ့ အန်းအန်းကို ဒုက္ခပေးမိမလား ဆိုပြီးတော့ပေါ့။ အဲ့ဒါနဲ့ ကျွန်မက ကျွန်မတို့အားလုံး ငယ်သေးတာပဲ၊ လမ်းမှားမှာကို မကြောက်နဲ့လို့ အားပေးလိုက်တာ။ ဘယ်သူမှ လွယ်လွယ်နဲ့ မအောင်မြင်နိုင်ဘူး၊ အခက်အခဲကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ရင် စမ်းကြည့်လိုက်လို့ ပြောမိလို့ ဖြစ်မှာပါ။ ကျွန်မ စကားကြောင့်ပဲ သူ အလုပ်ထွက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ နေမှာပါ" ဟု ဆိုကာ၊

အပြစ်အားလုံးကို မိမိအပေါ်သို့သာ လွှဲပြောင်းယူလိုက်သည်။

ပြောပြီးနောက် ကျောက်ယွင်ကို အားနာသော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်ကာ "ကျွန်မက တခြား ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ သူ့စရိုက်ကို ကျွန်မ သိတယ်လေ၊ သူက အရည်အချင်းရှိပေမဲ့ စွန့်စားရတာ ဝါသနာပါပြီး ကိုယ်ပိုင် အကြံအစည် များတယ်။ ဒီလို ပုံသေကားချပ် ဘဝမှာ သူက ကြာကြာ မနေနိုင်ဘူး၊ သူ ဝါသနာပါတဲ့ အလုပ်မျိုးမှပဲ လုပ်နိုင်မှာ"

ကျောက်ယွင်က ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကောင်းပါပြီ၊ တို့ ပြန်ရင် အားချန်ကို ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်။ အမှန်တော့ အားချန်က တကယ်ကို နှမြောနေတာ။ တို့ မြင်ရသလောက်တော့ လီရှောင်း ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း သူ အများကြီး သက်သာသွားတယ်လေ။ ခဲအိုကြီးကလည်း လီရှောင်းကို ခဏခဏ ချီးမွမ်းတတ်တော့ လွှတ်မပေးချင်ဘူး ဖြစ်နေတာ။"

"ဒါပေမဲ့ ယောက်ျားတွေကိစ္စက ယောက်ျားတွေ ကိစ္စပေါ့၊ တို့ မိန်းမချင်း ခင်မင်တာကိုတော့ မထိခိုက်စေပါဘူး။ နောင်ကျရင်လည်း ခဏခဏ ဆက်သွယ်ကြတာပေါ့၊ တို့က မင်းနဲ့ စကားပြောရတာ အဆင်ပြေတယ်လို့ ခံစားရတယ်"

ကျောက်ယွင်သည် စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးမိတော့သည်။ ကျန်းရိုသည် အကြောင်းပြချက် တစ်ဝက်ကို မိမိအပေါ် ပုံချလိုက်ခြင်းဖြင့်၊ လီရှောင်းနှင့် အားချန်တို့၏ ခင်မင်မှုကိုလည်း မထိခိုက်စေသလို၊ မိမိအားလည်း ထပ်မံ ဖျောင်းဖျ၍ မရအောင် လုပ်ဆောင်လိုက်သည်မှာ အမှန်တကယ် ပါးနပ်လှ၏။

အကယ်၍ ကျန်းရိုက ဘာမှမသိပါဟု ပြောခဲ့လျှင် သူမ ဟန်ဆောင်နေသည်ဟု ကျောက်ယွင် ထင်မိပေလိမ့်မည်။ ယခုမူ အားလုံးကို ဝန်ခံလိုက်ခြင်းက ပို၍ စိတ်ရင်းမှန်သည်ဟု ခံစားရစေသည်။

ကျန်းရိုက ပြုံးလျက် "ဒါပေါ့၊ ကျွန်မလည်း ကျောက်မရီးနဲ့ စကားပြောရတာ ဝါသနာပါတယ်၊ သင်ယူစရာတွေ အများကြီး ရတာကိုး"

ကျောက်ယွင်က ပွင့်လင်းစွာ ရယ်မောလျက် "ဘာတွေ သင်ယူစရာရှိလို့လဲ။ တို့က မင်းထက် အသက်ကြီးလို့ ထမင်း ပိုစားထားရရုံပါ" ဟု ဆိုကာ ဘေးမှ လီရှင်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ဒါ မင်းညီမလား၊ တကယ် လှတာပဲ။"

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ကျွန်မတို့ အိမ်က အခြေအနေက သိပ်မကောင်းဘူးလေ၊ အဲ့ဒါနဲ့ သူမက ကျွန်မနောက် လိုက်လာတာ။ အခု ၉ တန်း ရှိပါပြီ" ဟု ဆိုကာ၊ မိသားစု အခြေအနေများကို အကြမ်းဖျင်း ပြောပြလိုက်သည်။ သို့သော် မိဘများက သားကိုသာ အလိုလိုက်သည့်အကြောင်းကိုသာပြောပြီး အခြားအရာများကိုမူ ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။

ကျောက်ယွင်က ကြားသည်နှင့် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် "အားချန် ပြောတာတော့ ကျန်းရှင်း ဘက်က အိမ်တစ်လုံးကို မင်းတို့ဆီ ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်တဲ့။ နှစ်ကုန်ရင် အမြန်ဆုံး အမည်ပြောင်းလိုက်ပေါ့၊ ဒါဆို နောက်နှစ် ကျောင်းဖွင့်ရင် သူ ဒီဘက်မှာ လာတက်လို့ ရတာပေါ့"

"တို့ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် အဲ့ဒီနားမှာ တွဲဖက် အထက်တန်းကျောင်းရှိတယ်၊ အဲ့ဒါက နာမည်ကြီး ကျောင်းပဲ။ စနစ်လည်း အရမ်းကောင်းသလို ဒီနှစ်မှာတောင် ပေကျင်းတက္ကသိုလ်ကို အောင်တဲ့သူတွေ အများကြီးပဲ။ တို့တူလေးတောင် အဲ့ဒီမှာ တက်နေတာ၊ မယုံရင် သူ့ကို မေးကြည့်လေ" ဟု ဆိုကာ ဘေးမှ လူငယ်လေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူငယ်လေးမှာ အခေါ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လာသည်။

ကျောက်ယွင်က မိတ်ဆက်ပေးသည်။ "ဒါ တို့အစ်မကြီးရဲ့ အရင်အိမ်ထောင်နဲ့ ရတဲ့သားလေ၊ ကျိယွိလို့ ခေါ်တယ်။ ဒီကလေးက ငယ်ငယ်ကတည်းက စာအရမ်းတော်တာ။"

ကျန်းရို ထို ကျိယွိ ကို သိထားသည်။ အရင်က ချန်အိမ်သို့ သွားလည်စဉ်က ကျောက်ယွင်ပြောပြဖူးသဖြင့်၊ ထိုကလေးမှာ ထူးချွန်သူဖြစ်သော်လည်း လက်ရှိ ပထွေးဖြစ်သူတွင်လည်း ကလေးနှစ်ယောက်ရှိနေသဖြင့် အနိုင်ကျင့်ခံရလေ့ရှိကြောင်း၊ ကံကောင်းသည်မှာ ကလေးက ကြိုးစားသဖြင့် တွဲဖက်ကျောင်းသို့ အောင်မြင်သွားကာ အပြင်ထွက် နေထိုင်နေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ကျောင်းပိတ်ရက်များတွင်ပင် မိဘအိမ်ထက် ချန်အိမ်သို့သာ လာလေ့ရှိကြောင်း သိရှိထားခြင်းဖြစ်သည်။

လူငယ်လေးက လီရှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကျန်းရိုအား "တွဲဖက်ကျောင်းက တကယ် ကောင်းပါတယ်၊ ဆရာတွေက စာကို အဓိကထား သင်ကြားပေးသလို၊ စည်းကမ်းလည်း နည်းနည်းကြီးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆရာတွေက တာဝန်ကျေကြသလို ကျောင်းသားအချင်းချင်းလည်း ရင်းနှီးကြပါတယ်"

ကျန်းရိုမှာ ထိုစကားကြောင့် စိတ်ဝင်စားသွားရသည်။

ကျောက်ယွင်က ချက်ချင်းပင် "အဲ့ဒီကျောင်းက ဝင်ဖို့ နည်းနည်း ခက်တယ်လေ၊ အချိန်တန်ရင် တို့ သူငယ်ချင်းတွေကို ပြောပေးထားမယ်" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ယွင်မှာ မူလတန်းပြ ဆရာမ တစ်ဦးဖြစ်ရာ၊ သူမ ထိုသို့ ပြောသည်ဆိုလျှင် သေချာပေါက် လုပ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျန်းရို ယူဆလိုက်သည်။

ကျန်းရိုမှာ တွန့်ဆုတ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်း အတည်မပြုဘဲ "ရှောင်ရှင်းရဲ့ နောက်နှစ် အလယ်တန်း စာမေးပွဲရလဒ်ကို အရင် ကြည့်ရဦးမှာပေါ့။ အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင်တော့ မရီးကို အားကိုးရတော့မှာပဲ"

ကျန်းရို စကားပြောသည်မှာ အဓိပ္ပာယ် ပါလှသည်။ ကျောက်ယွင်မှာ သူမအား ကျေးဇူးတင်ကြွေးတင်စေချင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ ခံစားမိသည်။ ဘာကြောင့်ဆိုသည်ကို မသိသော်လည်း၊ ချန်ရုန် နှင့် လီရှောင်း တို့၏ ဆက်ဆံရေးနှင့် ပတ်သက်နေလိမ့်မယ်လို့ သူမ ခန့်မှန်းမိသည်။

ထမင်းစားပြီး အပြန်လမ်းတွင် လီရှင်းက အန်းအန်းကို ချီထားရင်း "အစ်မ... ကျွန်မ ဘယ်ကျောင်းတက်တက် ရပါတယ်၊ ဟိုကျောက်မရီး ပြောတာကို နားမယောင်နဲ့နော်။ သူက တစ်ခုခု မရိုးသားဘူးလို့ ကျွန်မ ခံစားရတယ်" ဟု မနေနိုင်ဘဲ ပြောလာသည်။

ကျန်းရိုက ရယ်မောလျက် "ကလေးက ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ။ ခဲအိုက သူ့ယောက်ျား ကုမ္ပဏီကနေ ထွက်တော့မှာဆိုတော့၊ နှစ်အိမ်ကြားက ဆက်ဆံရေးမပြတ်သွားအောင် သူမက ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်မှာပါ" ဟု ချော့ရသည်။

လီရှင်းက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ နေလိုက်သည်။

သို့သော် ညဘက် လီရှောင်း ပြန်ရောက်လာသောအခါ ကျန်းရိုက ထိုအကြောင်းကို ပြောပြလိုက်သည်။

လီရှောင်းကမူ ထူးခြားသော တုံ့ပြန်မှု မရှိဘဲ "ဒါဆိုလည်း လက်ခံလိုက်ပေါ့၊ အလကားရတဲ့ အခွင့်အရေးကို ဘာလို့ ငြင်းမှာလဲ"

ကျန်းရိုက "ရှင့်အတွက် ဘာမှထိခိုက်မှုမရှိဘူး မဟုတ်လား" ဟု စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီရှောင်းက ရယ်မောလျက် "ဒီလောက် ကိစ္စလေးက ကိုယ့်ကို ဘာထိခိုက်မှာလဲ" ဟု ဆိုကာ၊ "အများဆုံး ရှိလှရင်လည်း ချန်ရုန် အပြင်မှာ ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာကို သူ့ကို သတင်းပေးခိုင်းရုံလောက်ပဲ ရှိမှာပေါ့" ဟု ပေါ့ပေါ့ပါပါးပင် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ကျန်းရို နားမလည်ဘဲ "ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဟု မေးမိသည်။

လီရှောင်းက ခေါင်းငုံ့၍ စာရင်းတွက်နေရင်း "ချန်ရုန်က အပြင်မှာ နည်းနည်း ဆော့နေတာလေ၊ အခုဆိုရင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ တစ်ယောက်ကိုတောင် ထောက်ပံ့ထားသေးတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"..."

ကျန်းရိုမှာ မှင်သက်သွားကာ မျက်လုံးပြူးလျက် "တကယ်လား။ သူ... သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့ဒီလို လုပ်ရတာလဲ" ဟု မေးမိသည်။

ချန်ရုန်မှာ ကြည့်ရသည်မှာ ရိုးသားသောပုံစံရှိသဖြင့်၊ ကျန်းရိုက သူသည် လူကောင်းတစ်ဦးဖြစ်ကာ မိသားစုကို ချစ်မြတ်နိုးသူဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ယခု ဤသတင်းကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ အတွေးအခေါ်များပင် ပျက်စီးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ သူမ အလွန်အမင်း အံ့သြနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ နောင်ခေတ်တွင် ဖောက်ပြန်သည့် သတင်းများမှာ ပေါလှသဖြင့် လူတိုင်း ကျင့်သားရနေသော်လည်း၊ ယခုခေတ်တွင်မူ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးမှာ တွေ့ရခဲလှပေမယ့် အခုတော့ မိမိဘေးနားတွင်ပင် ဖြစ်ပွားနေခြင်းဖြစ်သည်။

လီရှောင်းက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ။ ရုတ်တရက် ချမ်းသာလာတဲ့ ယောက်ျားတွေက မိန်းမငယ်လေးတွေ ရှာတတ်ကြတာပဲ၊ တချို့ဆိုရင် အများကြီးတောင် ရှိသေးတယ်။ အရင်က လုပ်ငန်းခွင်က ကန်ထရိုက်တာတစ်ယောက်ဆိုရင်လည်း နေရာတစ်ခုရောက်တိုင်း တစ်ယောက် ထားတာပဲ၊ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံး အပြင်က မိန်းမတွေဆီ ပေးပစ်တော့၊ အိမ်က မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေမှာ ထမင်းတောင် ဝဝ မစားရဘူးလေ"

ပြောရင်းဆိုရင်း သူသည် လေထုမှာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သဖြင့်၊ ကျန်းရိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမက မိမိကို သံသယဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားကာ လက်ကို အမြန်မြှောက်၍ ကျိန်ဆိုရတော့သည်။ "ကိုယ် အဲ့ဒီလိုမျိုး လုံးဝ မလုပ်ဘူးနော်။ အရင်က သူတို့ ကလပ်တွေ သွားပြီး အရက်သောက်၊ သီချင်းဆိုကြတာတောင် ကိုယ် တစ်ခါမှ မလိုက်ခဲ့ဘူး။ ကျိုးကျန့်ကိုလည်း ကိုယ်ပဲ ထိန်းထားပြီး မလွှတ်ခဲ့တာ။"

အဓိကမှာ သူ နယ်မှာရှိစဉ်က ထိုကဲ့သို့သော နေရာများသို့ များစွာ ရောက်ဖူးသဖြင့်၊ မည်မျှအထိ ရှုပ်ထွေးသည်ကို သူကိုယ်တိုင် အသိဆုံး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ကျန်းရိုက မယုံကြည်သလိုဖြင့် လက်ထဲမှ ဖာထေးနေသော ဘောင်းဘီကို ချလိုက်ကာ၊ သူ၏ အနားသို့ တိုးသွားပြီး ခေါင်းငုံ့၍ အနံ့ခံကြည့်လေသည်။ လီရှောင်းက ယားကျိကျိ ဖြစ်လာသဖြင့် ခေါင်းလွှဲကာ ရယ်မောရင်း "အနံ့ ရပြီလား" ဟု မေးလေသည်။

သူက ကျန်းရို၏ ခါးကိုလည်း လက်လှမ်း၍ ဖက်ထားလိုက်သည်။

ကျန်းရိုက သူ့အင်္ကျီလည်ပင်းကို ဟ၍ ကြည့်လိုက်ရာ၊ လည်ပင်းပေါ်တွင် သူမ မနေ့ညက ချန်ထားခဲ့သော အနီကွက်လေးများသာ ရှိနေသဖြင့် မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားကာ သတိပေးလိုက်သည်။ "မရှိတာ အကောင်းဆုံးပဲ၊ အကယ်၍သာရှိခဲ့ရင် ချက်ချင်း ကွာရှင်းမယ်၊ ကလေးကို ကျွန်မ ယူမယ်။ ရှင့်ကိုလည်း အချိန်မဖြုန်းတော့ဘူး၊ ကျွန်မတို့တွေ လမ်းခွဲကြတာပေါ့။ ရှင် နောင်ကျရင် ဘယ်လောက်ပဲ ချမ်းသာချမ်းသာ ကျွန်မကတော့ ရှင့်နောက်ကို တကောက်ကောက် လိုက်နေမှာ မဟုတ်ဘူး။"

လီရှောင်း၏မျက်နှာမှာ ထိုစကားကြောင့် ပျက်သွားကာ "ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ" ဟု ဆိုကာ၊

သူမအား သူ၏ ပေါင်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်၍ ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ "ကိုယ် လုံးဝ မလုပ်ပါဘူး။ ကိုယ် အပြင်မှာ အဲ့ဒီလိုမျိုး လုံးဝ မရှုပ်ပါဘူး၊ ကိုယ် ဘာကို လိုချင်လဲဆိုတာ ကိုယ် ကောင်းကောင်း သိပါတယ်။ မင်းကို ဒီအကြောင်းတွေ ပြောပြတာက မင်းကို စိတ်အေးစေချင်လို့ပါ၊ မင်းက ကိုယ့်ကို သံသယ ဝင်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။"

ထို့နောက် သူက ရှင်းပြသည်။ "ချန်ရုန်က အရင်က သာမန်လူတစ်ယောက်ပဲလေ၊ နေ့စား အလုပ်သမားလုပ်ပြီး တစ်လကို နှစ်ရာလောက်ပဲ ရတာ။ သူ့အစ်မက ချမ်းသာတဲ့သူနဲ့ ညားမှသာ သူပါ ရုတ်တရက် ချမ်းသာလာတာလေ။ အဲ့ဒီတော့ သူက မိမိကိုယ်ကိုယ် အစွမ်းထက်ကြောင်း သက်သေပြချင်တာ၊ ကြွားချင်တာနဲ့ အပြင်မှာ မိန်းမတွေ ရှာနေတာပေါ့။ သူ့မိန်းမကလည်း အဲ့ဒီကိစ္စကို သိပေမဲ့ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေတာလေ။"

သူသည် ချန်ရုန်နှင့် မတူပေ။ ချန်ရုန်မှာ အရင်က လူရိုးလူအဖြစ်ခဲ့သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော လောကီအလှအပများကို မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ သူကမူ ငယ်စဉ်ကတည်းက လူမိုက်ဖြစ်ခဲ့သဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ဖူးသည် မရှိပေ။ သူ အလယ်တန်း ကျောင်းသား ဘဝကတည်းက လူတွေ မိမိရှေ့တွင် အဝတ်ချွတ်၍ ရန်ဖြစ်သည်ကိုပင် မျက်မြင် တွေ့ဖူးသူဖြစ်သည်။

ပြောရလျှင် မိန်းကလေးခေါ်၍ အိပ်ခြင်းမှအပ၊ သူ အကုန် ကစားဖူးသူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အခြားသူများက စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလှသည်ဟု ပြောနေသော အရာများကို သူကမူ အလွန် ပျင်းစရာ ကောင်းသည်ဟုသာ ယူဆထားသည်။ ထိုအချိန်မျိုးတွင် ပိုက်ဆံ ပိုရှာခြင်းကသာ ပို၍ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု သူ ထင်မြင်မိသည်။

ကျန်းရိုက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် "ဒါဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးပေါ့၊ ရှင့်ကြောင့် ကျွန်မမှာ ရောဂါတွေ ကူးမလာချင်ဘူး" ဟု ဆိုကာ၊

သူ့ကို ယာယီအားဖြင့် ယုံကြည်ပေးလိုက်သည်။

လီရှောင်းက မကျေမနပ်ဖြင့် "ကိုယ်သာ အပြင်မှာ တကယ် ရှုပ်နေရင်၊ မင်းကို ဒီစကားတွေ ပြောရဲပါ့မလား"

ကျန်းရိုက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ "ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ သတိကို လျှော့ချပစ်ဖို့ တမင် ပြောနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

လီရှောင်းက "ကျစ်" ခနဲ အသံထွက်ကာ "ကိုယ်က အဲ့ဒီလောက်အထိ မယုတ်မာပါဘူး" ဟု ပြောလေသည်။

ကျန်းရိုက နှုတ်ခမ်းစူကာ ထိုကိစ္စကို ဆက်မပြောလိုတော့ပေ။ သို့သော် ချန်ရုန်ကို တွေးမိတိုင်း သူမ စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာ ဖြစ်နေမိဆဲ ဖြစ်သည်။ "ချန်ရုန်က ဘာလို့ အဲ့ဒီလို လူမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ။ သူ့သမီး နှစ်ယောက်က ဘယ်လောက် ရှိသေးလို့လဲ၊ တကယ်ပါပဲ ယောက်ျားတွေ ပိုက်ဆံ ရလာရင် ဖောက်ပြန်ကြတာပဲ"

လီရှောင်းက သူမ၏ လေသံကို အတုယူကာ "ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ သူက အဲ့ဒီကျောင်းသူလေးကို တကယ် အလေးထားပုံပဲ၊ အိမ်တစ်လုံးတောင် ပေးထားသေးတယ်လေ"

ကျန်းရိုမှာ နားထောင်ရင်းနှင့်ပင် ရွံရှာသွားကာ "ရွံစရာကြီး" ဟု ဆိုမိတော့သည်။

လီရှောင်းက ရယ်ရခက်၊ ငိုရခက် ဖြစ်သွားကာ "မင်းယောက်ျားက ကိုယ်လေ၊ မင်းက ဘာလို့ ဒေါသထွက်နေတာလဲ။ ကျောက်ယွင်တောင် ဒေါသမထွက်တာကို"

ကျန်းရိုက ဒေါသထွက်နေဆဲဖြစ်ကာ သူ့ကို ပြန်အော်သည်။ "ကျောက်မရီး ဒေါသမထွက်ဘူးလို့ ရှင် ဘယ်လိုသိလဲ"

သူမ အရင်က ကျောက်ယွင် ပြောပြသည်ကို ကြားဖူးသည်။ ငယ်စဉ်က သူမမှာ ဆရာမ တစ်ဦးဖြစ်ကာ၊ ချန်ရုန်မှာ စက်ရုံမှ နေ့စား အလုပ်သမား တစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း၊ လက်ထပ်ရန် ပြင်စဉ်က မိဘများက သဘောမတူသော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်က ဇွတ်လက်ထပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်းပေါ့။

အခုတော့ ဇွတ်လက်ထပ်ခဲ့မိသည့် ရလဒ်က ဤသို့ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်လား။

အကယ်၍ သူမသာဆိုလျှင် နောင်တရလွန်းသဖြင့် အူပင် ပြတ်သွားပေလိမ့်မည်။

လီရှောင်းသည် ထိုလင်မယားကိစ္စကြောင့် ကျန်းရို၏ ဒေါသနှင့် မတိုးချင်သဖြင့် "ဟုတ်ပါတယ်၊ သေချာပေါက် ဒေါသထွက်မှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျောက်ယွင် လုပ်တာက မှန်ပါတယ်။ အခု ချန်ရုန် ချမ်းသာနေချိန်မှာ ကွာရှင်းလိုက်တာက အခြားသူကို နေရာဖယ်ပေးသလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့"

ကျန်းရိုနှင့် မတူပေ။ အကယ်၍ ဤသို့သော ကိစ္စမျိုး ကျန်းရိုနှင့် ကြုံတွေ့ရပါက၊ သူမသည် ပြတ်သားစွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားမည့်သူ ဖြစ်သည်။ သူမက အလွန်ပင် ရိုးသားကာ ပြတ်သားသူ မဟုတ်လား။

လီရှောင်းက စိတ်ပျော့သွားကာ သူမ၏ မေးစေ့လေးကို နမ်းလိုက်သည်။ "ကိုယ်တို့တွေကတော့ အမြဲတမ်း အဆင်ပြေနေမှာပါ"

ကျန်းရိုက အင်းဟု တိုးတိုးလေး ပြန်ထူးကာ ထရန် ပြင်သည်။

လီရှောင်းက လက်မလွှတ်ဘဲ သူမ၏ ခါးကို တင်းတင်းဖက်ကာ၊ သူမ၏ နားနားတွင် စကားအချို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ကျန်းရိုမှာ အနည်းငယ် အနေရခက်သွားကာ "မလုပ်နဲ့၊ ရှင် ခဏလောက် အောင့်ထားလို့ မရဘူးလား"

သူက အသံကို နှိမ့်ကာ "မအောင့်နိုင်တော့ဘူး"

ကျန်းရိုက နှုတ်ခမ်းကို ဖိကာ ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပေ။

လီရှောင်းက ပြုံးလိုက်သည်။ သူမ လက်ခံလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိလိုက်ရသည်။

လီရှောင်းက လက်ကို လွှတ်ပေးကာ စာရင်းစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး၊ ကုတင်ပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနေသော အန်းအန်းကို လှမ်းဆွဲကာ ရင်ခွင်ထဲ ထည့်၍ အိပ်အောင် ချော့မြူလေသည်။

ကောင်မလေးမှာ မှင်သက်သွားကာ၊ ဘာကြောင့် ပါပါးက အခုကတည်းက အိပ်ခိုင်းနေရသလဲဟု နားမလည်နိုင်ဘဲ ရှိနေရှာသည်။

သူမက ရုန်းကန်သော်လည်း လီရှောင်းက လက်မလွှတ်ဘဲ အတင်း ဖိထားတော့သည်။

.....

နှစ်သစ်ကူးရန် နီးကပ်လာလေလေ၊ လီရှောင်း၏ လုပ်ငန်းမှာ ပိုမို ကောင်းမွန်လာလေ ဖြစ်သည်။ ကုန်တိုက်များဘက်မှ အရောင်းအဝယ်ကို ထားပါဦး၊ မနက်စာဆိုင်နှင့် ဘေးမှ အဆာပြေမုန့်ဆိုင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် တိုးတက်နေသည်ဟု ဆိုရမည်။ လီရှောင်းမှာ စီးပွားရေးအမြင်ရှိသူဖြစ်ရာ၊ နှစ်သစ်ကူး အထူးလျှော့ဈေးများဖြင့် ဝယ်သူများကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

တစ်ညတွင် သူသည် ပိုက်ဆံသေတ္တာတစ်လုံးကို သယ်ဆောင်၍ ပြန်လာခဲ့ကာ၊ ကုတင်ပေါ်သို့ အကုန် မှောက်ချလိုက်သည်။ ကျန်းရိုနှင့် သူသည် ညဉ့်နက်သည်အထိ ထိုပိုက်ဆံများကို အတူတူ ရေတွက်ခဲ့ကြရာ၊ ဝန်ထမ်းလစာနှင့် ကျိုးကျန့်၏ ကော်မရှင်များကို ဖယ်ထုတ်ပြီးနောက် (၆၀၀၀၀) ယွမ်ကျော် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

ကျန်းရိုမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်သွားရသည်။ "ဒါ အများကြီး ရတာပဲနော်။"

လအနည်းငယ်အတွင်း ဤမျှ ရရှိခြင်းမှာ မယုံနိုင်စရာပင်။

လီရှောင်းက ပြုံးလျက် "နောက်နှစ်ကျရင် ဒီထက်မက ပိုရဦးမှာပါ။ ကုန်တိုက်တွေဘက်က စာရင်းက မပေါင်းရသေးဘူးလေ၊ အကုန်လုံး ပေါင်းလိုက်ရင် ၁သန်းကျော် လောက် ရှိမယ် ထင်တယ်"

ကျန်းရိုက သူ့ကို ကြည့်ကာ "ပိုက်ဆံရရင် ကောင်းတာပေါ့၊ ဒါတွေကို ဘဏ်မှာ အရင် ပြန်ဆပ်လိုက်လေ"

သူမသည် ပိုက်ဆံ မဆပ်နိုင်ဘဲ လမ်းဘေး ရောက်သွားမည်ကို အမြဲ စိုးရိမ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လီရှောင်းက ရယ်မောလျက် "ဘာလို့ လောနေတာလဲ၊ ဒီပိုက်ဆံတွေကို မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းနာမည်နဲ့ ဘဏ်မှာ သွားအပ်ထားလိုက်။ နောက်နှစ်ကျရင် ဒီပိုက်ဆံနဲ့ အိမ်ပြင်ရမှာလေ၊ စောစောပြင်မှ စောစော နေရမှာပေါ့"

ကျန်းရိုက သူ့ကို ဝေခွဲမရစွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။

လီရှောင်းက ပြတ်သားစွာပင် "ကိုယ့်စကား နားထောင်ပါ၊ ကိုယ် အကုန် စီစဉ်ထားပြီးသားပါ။ အခု နှစ်ထောင်လောက် အရင် ထုတ်ထားလိုက်၊ ကိုယ်တို့တွေ ဒီနှစ် နှစ်သစ်ကူးကို ကောင်းကောင်း ဖြတ်သန်းကြတာပေါ့" ဟု ဆိုကာ၊

သေတ္တာထဲမှ ပိုက်ဆံ နှစ်ထောင်ယွမ်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ "မင်းနဲ့ အန်းအန်း အတွက် အဝတ်အစား အသစ်တွေ ဝယ်လိုက်ဦး၊ မနက်ဖြန်ကျရင် မင်းချက်တဲ့ ဝက်သားနီချက် စားချင်တယ်"

ကောင်းပြီလေ၊ သူ ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံဆိုမှတော့ သူ့စကားကိုပဲ နားထောင်ရမှာပေါ့။

ကျန်းရိုကလည်း အားမနာတော့ဘဲ ပိုက်ဆံများကို သူမ၏ အင်္ကျီအိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်ကာ၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ဈေးဝယ်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

....

နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် ကျန်းရိုသည် လီရှင်းနှင့်အတူ အန်းအန်းကိုချီကာ နှစ်သစ်ကူး ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် ထွက်လာခဲ့သည်။ နှစ်သစ်ကူးရန် ခြောက်ရက်သာ လိုတော့ပြီဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ကျန်းရို၏ လက်ထဲတွင် ပိုက်ဆံရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့် သူမသည် အသား၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ ပင်လယ်စာများအပြင် သစ်သီးများ၊ မုန့်များနှင့် အဝတ်အစားများကိုပါ အားရပါးရ ဝယ်ယူခဲ့သည်။

အပျော်ဆုံးလူမှာ အန်းအန်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းရို ဈေးထဲ ရောက်သည်နှင့် ပထမဆုံး လုပ်သော အလုပ်မှာ သူမအတွက် ထန်ဟူလု ဝယ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ လမ်းလျှောက်ရင်း တစ်လုပ်စီ ကျွေးနေသဖြင့် သူမမှာ ဆင်း၍ လမ်းလျှောက်ချင်စိတ်ပင် မရှိတော့ဘဲ၊ ဒေါ်လေး လက်ထဲမှ ထန်ဟူလုကိုသာ စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။ ကျန်းရိုက သူမအတွက် ဘဲရုပ်ကလေး တစ်ရုပ်ကိုပါ ဝယ်ပေးခဲ့ရာ၊ သူမမှာ အလွန် သဘောကျကာ တင်းတင်းဖက်ထားရှာသည်။

နှစ်ရက်တိုင်တိုင် ဈေးဝယ်ခဲ့ရာ၊ အိမ်တွင် ပစ္စည်းများ ထားစရာပင် မရှိတော့ပေ။

၂၅ ရက်နေ့မှာ လီရှောင်း အလုပ်ဆင်းသည့် နောက်ဆုံးနေ့ဖြစ်ကာ၊ ၎င်းမှာ သူတို့၏ အိမ်ရရှိမည့်နေ့လည်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုမှာ တစ်နေ့လုံး မျှော်လင့်နေခဲ့သော်လည်း၊ လီရှောင်း ညနေပိုင်း ပြန်ရောက်လာချိန်တွင်မူ မျက်နှာမှာ မကောင်းလှပေ။

ကျိုးကျန့်သည်လည်း သူနှင့်အတူ ပါလာခဲ့ကာ၊ သူ့မျက်နှာတွင်လည်း အပြုံး အရိပ်အယောင်ပင် မရှိပေ။

ကျန်းရိုက နားမလည်ဘဲ "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု မေးမိသည်။

အိမ်ကိစ္စ အဆင်မပြေဖြစ်သွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ "ရပါတယ်၊ အိမ်တစ်လုံးတည်းပဲဟာကို၊ တို့တွေ နောက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ရှာတာပေါ့။ ကောင်းကင်က ကျလာတဲ့ မုန့်က အမြဲတမ်း ကောင်းချင်မှ ကောင်းတာပါ" ဟု အမြန် အားပေးလိုက်သည်။

လီရှောင်းက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ၊ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ရင်ခွင်ထဲမှ အိမ်ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်ကို ထုတ်ယူ၍ စားပွဲပေါ် တင်လိုက်သည်။ "အိမ်ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။"

ကျန်းရိုက ထိုစာချုပ်ကို ယူကြည့်လိုက်ရာ၊ လီရှောင်းနှင့် သူမ၏ အမည် နှစ်ဦးစလုံး ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

အိမ်ကိစ္စ မဟုတ်လျှင် ဘာဖြစ်တာလဲဟု သူမ ထပ်မံ၍ နားမလည် ဖြစ်ရပြန်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးကျန့်က စိတ်တိုတိုဖြင့် ဝင်ပြောတော့သည်။ "မနက်စာဆိုင် ပြဿနာတက်နေတာလေ။ ဆိုင်ပိုင်ရှင်က အဲ့ဒီနေရာကို သူ့ဝမ်းကွဲမောင်ဆီ ရောင်းလိုက်ပြီတဲ့။ တို့ကို တစ်ခွန်းတောင် မပြောဘူး။ သူသာ ကျွန်တော်တို့ကို ပြောရင် တို့တွေ ပိုက်ဆံ ပိုပေးပြီး ဝယ်မှာပေါ့။ အခုတော့ ဒီနေ့မှ လာပြောတယ်၊ နှစ်မကုန်ခင် ထွက်ပေးရမယ်တဲ့။ နောက်နှစ်ကျရင် သူတို့ ကိုယ်တိုင် ဆိုင်ဖွင့်မယ်တဲ့လေ၊ ကျွန်တော်တို့တွေ အဆင်ပြေနေတာကို သူတို့က မကြည့်ရက်ကြဘူး။"

"ဘေးက အဆာပြေမုန့်ဆိုင်ကလည်း အခုမှ ဖွင့်တာလေ၊ နောက်လူက ဘာရောင်းမယ်မှန်း ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ အကယ်၍ သူတို့က အစားအသောက် မရောင်းရင် ကျွန်တော်တို့ အရောင်းအဝယ်ကို ထိခိုက်မှာပေါ့၊ အဲ့ဒီမှာ ကျွန်တော်တို့တွေ တစ်သောင်းကျော်တောင် ရင်းနှီးထားတာကို။"

ကျိုးကျန့်မှာ ထိုအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း ဒေါသထွက်နေမိသည်။ အရာအားလုံး အဆင်ပြေကာစမှာပင် ပြဿနာ ထပ်တက်ရသည် မဟုတ်လား။

လီရှောင်းက ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ဆေးလိပ်သောက်ချင်ပုံရသော်လည်း၊ အိတ်ထဲမှ ထုတ်ပြီးမှ မသောက်ဘဲ လက်ချောင်းများကြားတွင်သာ ညှပ်ထားလေသည်။ အန်းအန်းလေးမှာ ကျန်းရို၏ ပေါင်ပေါ်မှ လျောဆင်းသွားကာ၊ ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ ဆေးလိပ်ကို ယူသွားပြီး ထူးဆန်းစွာဖြင့် ဆော့ကစားနေရှာသည်။

ကျန်းရိုက မြင်သည်နှင့် ဆေးလိပ်ကို လှမ်းယူကာ စားပွဲပေါ် ပြန်တင်လိုက်သည်။

လီရှောင်းမှာ အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ကျိုးကျန့်ကို ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အိမ်ပြန်နှင့်တော့၊ ချောင်ဝမ့်ကို ပေးစရာရှိတဲ့လစာတွေကို အရင် ပေးလိုက်ဦး။ ကျန်တာတွေကတော့ ငါတို့တွေ နောက်နှစ်မှ ပြန်လာပြီး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။"

"ရှောင်းကော?" ကျိုးကျန့်က သူ့ကို ဝေခွဲမရစွာ ကြည့်နေသည်။

လီရှောင်းက ထရပ်ကာ သူ၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။ "နှစ်သစ်ကူးကိုတော့ အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သန်းရမှာပေါ့။ မင်းအိမ်ကိစ္စကိုတော့ ငါ ချန်ရုန် ကို ပြောပြီးပြီ၊ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ငါ သွားယူပေးမယ်။ နှစ်စမှာ ပြန်လာရင်တော့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းပါ ယူလာခဲ့၊ မင်းနာမည်နဲ့ ပြောင်းပေးမယ်။"

ကျိုးကျန့်က သူ့ခေါင်းကို ကုတ်ကာ "အစ်ကိုလည်း အရမ်းကြီး စိတ်မကောင်း မဖြစ်ပါနဲ့ဦး"

"အင်း။"

ကျန်းရိုက အမြန် ထရပ်ကာ၊ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကျိုးမိသားစုနှင့် ဝမ်မိသားစုအတွက် ဝယ်ယူထားသော လက်ဆောင်များကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ အိတ်အကြီးကြီးတစ်လုံးကို ညွှန်ပြကာ "ဒါက ရှင့်မိန်းမနဲ့ အဒေါ်ကြီးအတွက်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

နောက်ထပ် အိတ်တစ်လုံးကိုလည်း "ဒါက အဒေါ်ဝမ်တို့ မိသားစုအတွက်" ဟု ဆိုကာ ပေးလိုက်သည်။

ကျိုးကျန့်က ပစ္စည်းများကို ပွေ့ချီကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မရီး" ဟု ဆိုလေသည်။

ကျန်းရိုက ခေါင်းခါပြကာ "လမ်းမှာ သတိထားသွားနော်" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့။"

.....

ကျိုးကျန့်ထွက်သွားမှသာ ကျန်းရိုသည် လီရှောင်းကို လှည့်ကြည့်ကာ "ချန်ရုန် ကို အကူအညီ တောင်းကြည့်ရင်ကော။"

မနက်စာဆိုင် ပိုင်ရှင်မှာ ချန်ရုန်၏ သူငယ်ချင်း မဟုတ်လား။ သူ ပြောလျှင် အဆင်ပြေနိုင်သည်ဟု သူမ ထင်မြင်မိသည်။

လီရှောင်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "သူ့ကို သွားပြောရင် ကိုယ်တို့ အလှောင်ခံရရုံပဲ ရှိမှာပေါ့။ ဒီကိစ္စကို သူ မသိဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား။"

"..."

"သူက ကိုယ့်ကို ပညာပြနေတာလေ။"

ကျန်းရို ထိုအခါမှ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။ ဤကိစ္စတွင် ချန်ရုန်၏လက်ချက် ပါဝင်နေမှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် သူမ အလွန်ပင် စိတ်တိုသွားသည်။ "သူက ဘယ်လိုလူလဲ။ ရှင်က သူ့အသက်ကိုတောင် ကယ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"သူက အိမ်တစ်လုံးနဲ့ ကျေးဇူးဆပ်ပြီးပြီလေ။ စီးပွားရေးလောကဆိုတာ ဒီလိုပါပဲ၊ ထာဝရ သူငယ်ချင်းဆိုတာ မရှိဘူး။ အကျိုးစီးပွားတူရင် သူငယ်ချင်းပေါ့၊ အကျိုးစီးပွား မတူတော့ရင်တော့ နှိပ်ကွပ်ဖို့ပဲ ကြံတော့တာပေါ့။"

လီရှောင်းက စားပွဲပေါ်မှ ဆေးလိပ်ကို ယူလိုက်ကာ "ကိုယ် အပြင်မှာ ဆေးလိပ် တစ်လိပ်လောက် သွားသောက်ဦးမယ်" ဟု ဆိုကာ ထွက်သွားသည်။

ကျန်းရိုက သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ဘာမှ မပြောဘဲ နေလိုက်သည်။

ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသော လီရှင်းက ရုတ်တရက် စကားစလာသည်။ "အစ်မ... ကျွန်မ နောင်ကျရင် ရှေ့နေ လုပ်မယ်။"

ကျန်းရိုက အံ့သြတကြီးဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ "ဘာလို့ ရှေ့နေ လုပ်ချင်ရတာလဲ" ဟု မေးမိသည်။

မနေ့တစ်နေ့ကတင် သူမသည်လည်း တိုင်းရင်းဆေးဆရာမ လုပ်မည်ဟု ပြောနေခဲ့သည် မဟုတ်လား။

လီရှင်းက ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ သူမသည် သူမ၏ အစ်မနှင့် ခဲအိုတို့ အနိုင်ကျင့်ခံရသည်ကို မနှစ်သက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ ရှေ့နေ ဖြစ်လာလျှင် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုး ကြုံတွေ့ရပါက သူမက သူတို့ကို ကူညီပေးနိုင်သည် မဟုတ်လား။

ဆေးပညာကိုမူ သူမ၏ အစ်မ သင်ယူလျှင် လုံလောက်လှပြီဟု သူမ ယူဆထားခြင်းဖြစ်သည်။

....

ညနေပိုင်းတွင် ချန်ရုန် ရောက်လာကာ၊ ကျိုးကျန့်အတွက် အိမ်စာချုပ်ကို ကိုယ်တိုင် လာပေးလေသည်။

သူ ရောက်လာသည်နှင့် အားနာသော မျက်နှာထားဖြင့် "ငါ ကြားတာတော့ မင်းရဲ့ မနက်စာဆိုင် ပြန်သိမ်းခံရတယ် ဆိုတာ ဟုတ်လား။ ငါ လောင်လီကို သွားပြောပေးရမလား၊ သူ လုပ်တာက တကယ်ကို မသင့်တော်တာပဲ"

လီရှောင်းမှာ အားကိုးရာမဲ့သော ပုံစံဖြင့် ခေါင်းခါပြကာ "မလုပ်ပါနဲ့တော့၊ သူက ရောင်းလိုက်ပြီပဲဥစ္စာ။ ထပ်ပြောရင်လည်း အတင်းအကျပ် လုပ်သလို ဖြစ်နေဦးမယ်၊ အစ်ကို့ကိုလည်း သူ့အတွက်နဲ့ လူတွေ အငြိုးမခံစေချင်ပါဘူး"

"ငါလည်း မသိလိုက်လို့ပါ၊ သိရင်တော့ သူ့ကို ဒီလို လုံးဝ အလုပ်မခံပါဘူး။ ဒါနဲ့... မင်း အဆင်ပြေပါ့မလား။"

လီရှောင်းက သွားကြိတ်ကာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ "အခြေအနေ ကြည့်ရမှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်တော့ ကျွန်တော်တို့ ပိုက်ဆံ အတော်အတန် ရထားတော့ ခဏတော့ တောင့်ခံနိုင်ပါသေးတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

ချန်ရုန်က သူ့ပခုံးကို ပုတ်ကာ "မတတ်နိုင်ရင်တော့ ငါ့ဆီ ပြန်လာခဲ့ပေါ့၊ ငါ့အနားမှာ မင်းအတွက် နေရာ အမြဲရှိပါတယ်"

လီရှောင်းက ကျေးဇူးတင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကို" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ချန်ရုန်က ပြုံးလျက် "ဘာတွေ ကျေးဇူးတင်နေတာလဲ၊ ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေကြားမှာ အားနာစရာ မလိုပါဘူး"

ထိုစကားကို လီရှောင်းက တစ်လုံးမျှ မယုံပေ။ အကယ်၍ သူသာ ချန်ရုန်ထံသို့ အမှန်တကယ် ပြန်သွားခဲ့ပါက၊ ချန်ရုန်သည် သူ့အား အနည်းဆုံး ခြောက်လခန့် မျက်နှာသာ မပေးဘဲထားရှိကာ၊ ခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ သစ္စာရှိလာအောင် သေချာပညာပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် ချန်ရုန် ထွက်သွားသည်နှင့် လီရှောင်း၏မျက်နှာပေါ်မှ ပူဆွေးမှုများမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားကာ၊ အေးစက်သော အကြည့်များသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ကျန်းရိုသည် ထိုပုံစံကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားကာ "ရှင်... တစ်ခုခု ယုတ်မာဖို့ ကြံနေတာလား" ဟု တိုးတိုးလေး မေးမိသည်။

လီရှောင်းက အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာဖြင့် သူမကို ကြည့်ကာ "ဘယ်မှာလဲ၊ ကိုယ် အကောင်းကြီးပါ"

မဟုတ်သေးပါဘူး။ သူပြောလေလေ ပုံမှန်မဟုတ်လေဖြစ်နေပြီ။

ကျန်းရိုက ခနစဉ်းစားပြီးမှ "ရှင် ဥပဒေနဲ့ မကင်းတာတွေတော့ မလုပ်နဲ့နော်" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

လီရှောင်းက တဟားဟား ရယ်မောလိုက်ကာ သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်ပေးလိုက်သည်။ "မင်းကတော့ ဒါပဲ သိတာကိုး။ ကိုယ်က အဲ့ဒီ ကောင်စုတ်တွေအတွက်နဲ့ ဥပဒေတော့ မချိုးဖောက်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကိုတော့ ရွံသွားအောင် ကိုယ် လုပ်ပြမယ်။ သူတို့က ကိုယ့်ကို ပညာပြချင်တာ မဟုတ်လား။ ကိုယ်က သူတို့ဆိုင်ဘေးမှာ နာရေးသုံးပစ္စည်းဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ပြမယ်၊ ဘယ်သူက ပိုယုတ်မာလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့!"

"..."

ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ယုတ်မာလှ၏။ သူသာ နာရေးဆိုင် ဖွင့်လိုက်ပါက၊ ဘေးက ဆိုင်မှာ အစားအသောက် ရောင်း၍ ဖြစ်ပါတော့မလား။

သို့သော် လီရှောင်းကမူ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုတ်မာသည်ဟု မယူဆဘဲ၊ ကျန်းရိုအား အိမ်ကို မည်သို့ ပြင်ဆင်ချင်သလဲဟု မေးမြန်းလေသည်။ သူသည် မြေကွက်ဝယ်၍ စက်ရုံထောင်ရန် ပြင်ဆင်နေကာ၊ နောက်နှစ် နှစ်စတွင် ဆိုင်ပြင်ခြင်းနှင့် အိမ်ပြင်ခြင်းများကို အတူတူလုပ်ဆောင်ရန် စီစဉ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုသည် အိမ်အသစ်၏ အမှန်တကယ် ပုံစံကို မမြင်ဖူးသေးသဖြင့်၊ နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် လီရှင်းနှင့်အတူ အန်းအန်းကိုချီကာ အိမ်သစ်ဆီသို့ သွားခဲ့ကြသည်။

အိမ်ရာဝင်းမှာ အလွန် ကြီးမားလှပြီး လှပလှသည်။ လီရှင်းမှာ ကျန်းရို၏နောက်မှလိုက်လာရင်း ဘယ်လမ်းသွားရမှန်းပင် မသိဘဲ "ဒီကအိမ်တွေက တကယ် လှတာပဲ" ဟု တိုးတိုးလေး ဆိုရှာသည်။

ကျန်းရိုကလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ အလွန် ကျေနပ်နေမိသည်။ "ဒီနေရာက ကျွန်မကျောင်းနဲ့ အရမ်း နီးတယ်လေ၊ ကျောင်းသွားရင် လမ်းလျှောက်သွားလို့တောင် ရတယ်"

နှစ်ဦးသား အမှတ် (၈) အဆောက်အအုံကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။ လီရှင်းမှာ ဓာတ်လှေကားကို မသုံးတတ်သဖြင့် ကျန်းရိုက သေချာသင်ပြပေးရသည်။ ၁၃ ထပ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ သူတို့၏ အိမ်သစ်မှာ ညာဘက်တွင် ရှိနေသည်။ တံခါးဖွင့်၍ အတွင်းသို့ ဝင်ကြည့်ရာ အိမ်မှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းလှသည်။ ဧည့်ခန်းနှင့် မီးဖိုချောင်မှာ တစ်ဆက်တည်းဖြစ်ကာ မီးဖိုချောင်တွင် ပြတင်းပေါက် နှစ်ခုပင် ပါရှိသည်။

ဤခေတ်တွင် အများသုံး ဧရိယာဟူ၍ သတ်မှတ်ခြင်း မရှိသေးသဖြင့်၊ အိမ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကျယ်ဝန်းလှသည်။ အိပ်ခန်းကြီးရှိ ရေချိုးခန်းမှာလည်း အလွန်ကျယ်သဖြင့် အခြောက်၊ အစို ခွဲခြား၍ ပြင်ဆင်နိုင်သည်။

ကျန်းရိုသည် အန်းအန်းကို ချီထားရင်း အိမ်ထဲတွင် နှစ်ပတ်ခန့် လှည့်လည်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ ကျန်းရို အနှစ်သက်ဆုံးမှာ ဝရန်တာ နှစ်ခု ပါဝင်ခြင်း ဖြစ်ကာ၊ ၎င်းမှာ အိပ်ခန်းကြီးနှင့် ဆက်သွယ်ထားသဖြင့် နောင်တွင် အိပ်ခန်းအကျယ်ကြီးအဖြစ် ပြင်ဆင်နိုင်သည်။

လှည့်လည် ကြည့်ရှုရင်း သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် အိမ်ကို မည်သို့ ပြင်ဆင်မည်ဟူသော အစီအစဉ်များ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

လီရှင်းက "ဒီအိမ်က တကယ် လင်းထိန်နေတာပဲ" ဟု အံ့သြတသ ဆိုသည်။

ကျန်းရိုက "နောင်ကျရင် မင်းက ဒီထက် ပိုကြီးတဲ့ အိမ်ကို ဝယ်နိုင်မှာပါ။ ရှေ့နေတွေက ပိုက်ဆံ တော်တော် ရတယ်လို့ ကြားတယ်လေ"

လီရှင်းမှာ ထိုစကားကြောင့် မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားကာ "တကယ်လား။ ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မ အိမ်အကြီးကြီး ဝယ်ရင် အစ်မလည်း လာနေနော်"

"ရတာပေါ့။"

မိမိတို့ အိမ်ကို ကြည့်ပြီးနောက်၊ ကျန်းရိုသည် လီရှင်းနှင့် အန်းအန်းတို့ကိုခေါ်၍ ဘေးအိမ်သို့လည်း ဝင်ကြည့်ခဲ့သေးသည်။ ဘေးအိမ်မှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်လှပြီး အခန်း သုံးခန်းစလုံး တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားကာ၊ အိပ်ခန်းကြီးနှင့် အိပ်ခန်းငယ်မှာ ယှဉ်လျက် ရှိနေသည်။ အပြင်အဆင်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

နောင်တွင် ကလေးနှစ်ယောက် အခန်းအတွက် နှစ်ထပ်ကုတင်ထားရှိလျှင် အဆင်ပြေပေလိမ့်မည်။

ကျန်းရိုတို့ လည်ပတ်ပြီးချိန်တွင် အချိန်နောက်ကျနေပြီဖြစ်သဖြင့်၊ အောက်သို့ ဆင်းလာချိန်တွင် ဓာတ်လှေကားအတွင်း၌ သိကျွမ်းသူတစ်ဦးနှင့် တိုးလေသည်။

တုံမင်မင်သည်လည်း သူတို့ကို မြင်တွေ့သွားသဖြင့် အံ့သြသွားကာ "ကျန်းရို?" ဟု ခေါ်လိုက်သည်။

ကျန်းရိုက ပြုံးလျက် "တကယ်ကို တိုက်ဆိုင်တာပဲ၊ နင်လည်း ဒီမှာ နေတာလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

တုံမင်မင်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ "ဟုတ်တယ်၊ ငါ အိမ်လာကြည့်တာလေ၊ နောက်နှစ် ပြင်ဆင်ပြီးရင် ပြောင်းနေမလို့။ ကျောင်းအဆောင်မှာနေရတာ စိတ်ကုန်လှပြီ"

သူမက ကျန်းရို၏ရင်ခွင်ထဲမှ အန်းအန်းကို လှမ်းစနောက်သော်လည်း၊ ကောင်မလေးမှာ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မာမားကိုသာ တင်းတင်း ဖက်ထားသဖြင့် သူမကို စ၍ မရပေ။

တုံမင်မင်မှာ ထိုပုံစံကိုကြည့်ကာ ရယ်မောမိတော့သည်။

ကျန်းရိုသည်လည်း တုံမင်မင်မှာ အဆောင်ဖော်များနှင့် အဆင်မပြေကြောင်း ကြားဖူးထားသည်။ တုံမင်မင်မှာ သူဌေးသမီးဖြစ်ကြောင်း တစ်ကျောင်းလုံး သိရှိထားကြကာ၊ ကျောင်းစတက်စဉ်က လူအများ၏ဝိုင်းဝန်းမှုကို ခံခဲ့ရသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် သူမမှာ လူတန်းစားနိမ့်သူများကို အထင်သေးတတ်ကာ သူဌေးသမီး စရိုက်ပြသည်ဟု သတင်းများ ထွက်ပေါ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ကျန်းရို၏အမြင်တွင်မူ သူမမှာ စိတ်ထား မဆိုးလှပေ။ အရင်က သင်တန်းမှူးက နိုင်ငံခြားမှ ပြန်လာသော သူငယ်ချင်းတစ်ဦးအား ဟောပြောပွဲ လုပ်ခိုင်းစဉ်က၊ ထိုဆရာမှာ နိုင်ငံခြားတွင် တွေ့ခဲ့ရသမျှကို ကြွားဝါပြောဆိုကာ နိုင်ငံခြားမှာ ဘယ်လောက် ကောင်းကြောင်း အမြဲ ပြောနေသဖြင့်၊ တုံမင်မင်က အတန်းထဲတွင် "ကျွန်မတို့နိုင်ငံက ဒီလောက်အထိ ညံ့နေရင် ရှင်က ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ။ နိုင်ငံခြားမှာပဲ နေလိုက်ပါလား" ဟု အော်ပြောခဲ့ဖူးသည်။

တစ်တန်းလုံး တိတ်ဆိတ်သွားချိန်တွင်၊ ကျန်းရိုကလည်း သတ္တိရှိစွာဖြင့် လက်ခုပ်အကျယ်ကြီး တီး၍ အားပေးခဲ့သည်။

ထိုဆရာမှာ အလွန်နေရခက်သွားကာ အမြန်ဟောပြောပြီး ထွက်ခွာသွားခဲ့ရသည်။ ထိုကိစ္စကြောင့်ပင် သူတို့ နှစ်ဦး သိကျွမ်းခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

တုံမင်မင်သည် အန်းအန်းကို ချစ်မြတ်နိုးလှသဖြင့် လက်ဆောင်ဝယ်ပေးချင်နေသဖြင့်၊ အိမ်ရာဝင်း အပြင်ဘက်ရှိ ဆိုင်တန်းတွင် အန်းအန်းအတွက် ဂါဝန်လေး နှစ်ထည်နှင့် လီရှင်းအတွက် လက်ပတ်နာရီ တစ်လုံးကို အတင်းဝယ်ပေးခဲ့လေသည်။

ကျန်းရိုက တားသော်လည်း မရသဖြင့်၊ နောက်ဆုံးတွင် အန်းအန်းအား နှုတ်ဆက်ခိုင်းလိုက်ရတော့သည်။

အန်းအန်းလေးမှာ ကျန်းရို၏လည်ပင်းကို ဖက်ထားရင်း လိမ္မာစွာဖြင့် "ဒေါ်လေး" ဟု ခေါ်လိုက်လေသည်။

လီရှင်းကလည်း "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် မင်မင်ကျဲ" ဟု ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

တုံမင်မင်က အန်းအန်း၏ ခေါင်းကို ပွတ်ပေးရင်း "တကယ် ချစ်ဖို့ကောင်းတာပဲ၊ သူ့ကို မြင်ရင် ငါ့ရဲ့ ငယ်ငယ်တုန်းက ပုံစံကို ပြန်မြင်နေရသလိုပဲ"

ထို့နောက် ကျန်းရိုကို လက်ယမ်းပြကာ "သွားပြီနော်" ဟု နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ကျန်းရိုလည်း လက်ယမ်းပြကာ "လမ်းမှာ သတိထားသွားနော်" ဟု လှမ်းပြောလိုက်သည်။

တုံမင်မင်သည် နောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ လက်ကိုသာ လှုပ်ယမ်းပြကာ အလွန်ပင် ခန့်ညားလှပစွာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

.....

ညဘက် လီရှောင်း ပြန်ရောက်လာသောအခါ အန်းအန်း၏ ဂါဝန်အသစ်များကို မြင်သဖြင့် ယူကြည့်ကာ "ဒါတွေက မင်း ဝယ်တာလား။ ဘာလို့ တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေရတာလဲ"

ရုပ်ဆိုးသည်ဟု တိုက်ရိုက် မပြောရုံတမယ်ပင်။

ကျန်းရိုက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အင်္ကျီများကို ပြန်လုယူလိုက်သည်။ "ကျွန်မ အတန်းဖော်က ပေးတာလေ၊ ဒီနေ့ အိမ်သွားကြည့်ရင်း တွေ့ခဲ့တာ။ သူကလည်း အဲ့ဒီမှာ အိမ်ဝယ်ထားတယ်၊ ကျွန်မတို့အပေါ်ထပ်မှာ နေမှာတဲ့။ သူမက အန်းအန်းကို ချစ်လွန်းလို့ အတင်း ဝယ်ပေးတာလေ၊ တစ်ထည်ကို လေးငါးရာတောင် ပေးရတာနော်။"

ထိုအကြောင်းကို ပြောမိသောအခါ ကျန်းရိုမှာ နှမြောတသ ဖြစ်ရပြန်သည်။ တစ်ထည်လျှင် လေးငါးရာဆိုသည်မှာ နောက်နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်တွင်ပင် အလွန် ဈေးကြီးလှသော ပမာဏ ဖြစ်သည် မဟုတ်လား။

လီရှောင်းသည်လည်း ထိုဈေးနှုန်းကြောင့် အံ့သြသွားကာ "အဲ့လောက်တောင် ဈေးကြီးတာလား" ဟု မေးမိသည်။

သူ့အင်္ကျီတစ်ထည်မှာ ပြားအနည်းငယ်သာ ပေးရသည် မဟုတ်လား။

ကျန်းရိုက အဝတ်များကို သေချာ ခေါက်သိမ်းရင်း "သူက သူဌေးသမီးလေ၊ မျိုးရိုးက တုံ တဲ့၊ ရှင် ကြားဖူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"တုံ လား?"

လီရှောင်း၏မျက်နှာပေါ်မှ အံ့သြမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ "ဒါဆိုရင်တော့ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကိုယ် ခန့်မှန်းလို့ ရပါပြီ။ သူ့အဖေက အပြင်မှာ သားတစ်ယောက် ထပ်ရထားသေးတယ်လေ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

"..." ကျန်းရိုမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

လီရှောင်းက ကျန်းရို၏ မျက်နှာပျက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပခုံးတွန့်ပြကာ "ဒီကိစ္စက ဒီအသိုင်းအဝိုင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက် မဟုတ်ပါဘူး။ အဲ့ဒီသားလေးက အခုဆို ခြောက်နှစ်လောက် ရှိပြီ ထင်တယ်။ အရင်က အဲ့ဒီကလေး မွေးနေ့တုန်းက သူ့အဖေက ဟိုတယ်မှာ ပွဲအကြီးကြီး လုပ်ပေးတာလေ၊ ကိုယ်တောင် သွားခဲ့သေးတယ်"

ထိုစဉ်က သူသည် ချန်ရုန်နှင့်အတူ သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကာ၊ ချန်ရုန်က ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ပြီး အလွန် မနာလိုဖြစ်နေရုံမက၊ လီရှောင်းကိုလည်း သားတစ်ယောက် ထပ်မွေးရန် တိုက်တွန်းခဲ့သေးသည်။

သားမွေးရအောင် သူက ဘာမို့လို့လဲ!

အန်းအန်းလေး တစ်ယောက်တည်းနှင့်ပင် သူနှင့် ကျန်းရိုမှာ အတော်လေး ပင်ပန်းနေရသည် မဟုတ်လား။ သူမ ဗိုက်ဆာမှာ၊ အေးမှာ၊ နာမှာ၊ ဖျားမှာ... စသည်ဖြင့် အမြဲ စိုးရိမ်နေရသည်မှာ မလွယ်လှပေ။ ယခုမှသာ စကားပြောတတ်ကာ အဆင်ပြေရုံ ရှိသေးသည်၊ နောက်ထပ် တစ်ယောက်ဆိုလျှင်တော့ အသက်ပင် ထွက်သွားနိုင်လေသည်။

နောင်တစ်ချိန်တွင် သူသာ အမှန်တကယ် အောင်မြင်သွားခဲ့လျှင်၊ ရှိသမျှ စည်းစိမ်များကို အန်းအန်းကိုသာပေးမည်ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အန်းအန်းက မလိုချင်ပါက၊ သူသည် သမက်ခေါ်တင်လိုက်မည်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူနှင့် ကျန်းရိုမှာလည်း အသက်ကြီးနေကြပြီဖြစ်ရာ၊ သားရှိသည် သမီးရှိသည်မှာ ဘာအရေးပါတော့မှာလဲ။ လူသေလျှင် မည်သည့်အရာမှ သယ်ဆောင်သွား၍ မရသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။

သားကိုသာ အလေးပေးသည့် စိတ်ဓာတ်ရှိသူများကို သူသည် အရူးများဟုသာ သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုသည် ထိုစကားကို ကြားရသဖြင့် အလွန်ပင် စိတ်တိုသွားကာ "ရှင် နောက်ကျရင် ကျွန်မကို ဒါမျိုးတွေ လာမပြောနဲ့တော့၊ ကြားရတာ တကယ် စိတ်ပျက်ဖို့ ကောင်းတယ်"

ထို့နောက် သူမက "အဲ့ဒီ ချန်ရုန်ကော သားတစ်ယောက် ထပ်လိုချင်နေတာလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီရှောင်းက နှာခေါင်းကို ပွတ်ကာ "ဖြစ်နိုင်တာပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

အရင်က ကျန်းရိုသည် ချန်ရုန်ကို "အစ်ကိုချန်" ဟု ခေါ်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ အပြင်မှာ ရှုပ်ပွေနေသည်ကို သိရှိသွားပြီးနောက်တွင်မူ၊ လူကို ခေါ်လျှင်ပင် "အဲ့ဒီ" ဆိုသော စကားလုံးကို အမြဲထည့်ပြောတတ်လာတော့သည်။

လီရှောင်းက သူမ၏ လေသံကို အတုယူကာ "ယောက်ျားတွေထဲမှာ လူကောင်းဆိုတာ ရှားပါတယ်၊ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က မင်းအနားကို တမင် ချဉ်းကပ်လာရင် သတိထားနော်" ဟု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"..."

ကျန်းရိုမှာ ထိုစကားကို နားထောင်ရင်း တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရသဖြင့် သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊

လီရှောင်း၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေကာ "ကိုယ်က ဒီအတိုင်း ပြောပြတာပါ"

"..."

***