အခန်း (၄၆-၄၈)

အခန်း (၄၆)

နှစ်သစ်ကူးရန် နီးကပ်လာပြီဖြစ်၍ ကျန်းရိုနှင့် လီရှင်းတို့သည် နှစ်သစ်ကူးညစာအတွက် အသားလုံးကြော်ခြင်း၊ ကြက်ဥကိတ်မုန့်လုပ်ခြင်းနှင့် မုန့်မျိုးစုံ ပြင်ဆင်ခြင်းများကို စတင်လုပ်ဆောင်ကြလေသည်။

အန်းအန်းလေးမှာ အသက်ငယ်သော်လည်း အစားအသောက်ကတော့ ပါးစပ်နှင့်မပြတ်ပေ။ သူမ၏ သွားကလေးအနည်းငယ်ဖြင့် မုန့်များကို တမြုံ့မြုံ့ဝါးနေသည်မှာ ကြည့်၍ အလွန်ကောင်းလှသည်။

ကျန်းရိုသည် လီရှင်းနှင့်အတူ အိမ်သစ်သို့သွားကာ နှစ်သစ်ကူးစာတန်းများ ကပ်ခဲ့ကြရုံမက၊ အားလပ်ချိန်တွင် အိမ်သစ်ကို မည်သို့ပြင်ဆင်မည်ဟုလည်း တိုင်ပင်ခဲ့ကြသည်။ အိပ်ခန်းကြီးကို ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ နေထိုင်ရန်၊ ဒုတိယအိပ်ခန်းကို အန်းအန်းအတွက်နှင့် မြောက်ဘက်အခန်းကို လီရှင်းအတွက်ဟု သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။ လီရှင်းမှာ နောင်တွင် အိမ်၌နေရမည့် အချိန်သိပ်မရှိတော့ပေ။ အကယ်၍ သူမသာ တွဲဖက်ကျောင်းသို့ တက်ခွင့်ရပါက နှစ်ပတ်မှတစ်ကြိမ်သာ အိမ်ပြန်လာနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ တက္ကသိုလ်တက်သည့်အခါတွင်မူ ပြောနေရန်ပင် မလိုတော့ချေ။

ကျန်းရိုသည် အစပိုင်းတွင် လီရှင်း၏ ဘဝအခြေအနေကို သနားသဖြင့် ကူညီပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုမူ ထိုသို့မဟုတ်တော့ဘဲ လီရှင်းကို ညီမအရင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အမှန်တကယ် ချစ်မြတ်နိုးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ လီရှင်းမှာလည်း သူမအပေါ် များစွာအားကိုးသည်ကို သူမ ခံစားမိသည်။ ကျန်းရိုမှာ သူမအတွက် အစ်မတစ်ယောက်သာမက၊ သူမဘဝတွင် လိုအပ်နေသော မိခင်နေရာကိုပါ ဖြည့်ဆည်းပေးနေသူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ကျန်းရိုက လီရှင်းကို ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်စေချင်သလို၊ မိမိအနားတွင် ရှိနေစေပြီး ကိစ္စအဝဝကို တိုင်ပင်ဖော်တိုင်ပင်ဖက် ဖြစ်စေချင်သည်။ ဤခံစားချက်မှာ လီရှောင်းနှင့် မတူဘဲ အမျိုးသမီးအချင်းချင်းသာ နားလည်နိုင်သော အရာမျိုးဖြစ်သည်။

အန်းအန်းမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ ဉာဏ်ကောင်းလာကာ ယခုအခါ ကိုယ်တိုင် ထမင်းစားတတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လီရှောင်း သိသွားသောအခါ အားလပ်ချိန်တွင် သူမအတွက် သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ကြောင်ရုပ်ပုံစံ ပန်းကန်၊ ဇွန်းနှင့် တူများကို ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။ အလွန်ပင် ချစ်စရာကောင်းလှရုံမက ကလေးအတွက်လည်း ဘေးကင်းလှသည်။

အပြင်တွင် ကလေးသုံး ပန်းကန်ခွက်ယောက်များ ရောင်းချသော်လည်း ကျန်းရိုက သိပ်သဘောမကျပေ။ လှပသော်လည်း ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်မှု ရှိမရှိကို သူမက စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လီရှောင်း လုပ်ပေးသော အစုံမှာမူ ခိုင်ခံ့သလို သန့်ရှင်းမှုလည်း ရှိလှသည်။

သို့သော် ကောင်မလေးမှာ စားရသည်မှာ သိပ်မကျွမ်းကျင်သေးသဖြင့် စားပြီးတိုင်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး ထမင်းလုံးများ ပေကျံနေတတ်ကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ စားရင်းနှင့်ပင် ဆော့ကစားနေတတ်သည်။ ကျန်းရိုကမူ ဝင်မတားဘဲ ထိုင်ခုံပုလေးပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သူမဘာသာ ဖြည်းဖြည်းချင်း စားစေသည်။

သူမသည် ထမင်းစားတတ်ရုံမက အတုမြင် အတတ်သင်လည်း အလွန်တော်လှ၏။ ကျန်းရို ဟင်းချက်သည်ကို မြင်လျှင် သူမကလည်း ဇွန်းငယ်လေးကို ကိုင်ကာ လိုက်၍ ဟင်းချက်ဟန် ပြုလုပ်တတ်သည်။ မိမိ၏ဆန္ဒကိုလည်း ဖော်ပြတတ်နေပြီဖြစ်ရာ၊ ထမင်းစားချိန် ရောက်သည်နှင့် ကျန်းရိုအား "အသား... အသား..." ဟု တောင်းဆိုတတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ကျန်းရိုသည် ဝက်သားနီချက်တစ်ပန်းကန် ချက်ခဲ့ရာ၊ ခဏမျှ အကြည့်လွဲခိုက်တွင် အန်းအန်းမှာ ထိုင်ခုံပေါ်သို့ တက်ကာ အသားတစ်တုံးကို ယူ၍ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်လေသည်။ ကျန်းရိုသည် ကလေးအား အနံ့အရသာ ပြင်းထန်သော အရာများ မကျွေးလိုသဖြင့် ပြန်နှိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းရိုက နူးညံ့လှသော အဆီတစ်တုံးကို သူမအား ကျွေးလိုက်ရသည်။

အရသာရှိလွန်း၍လားမသိ၊ ထိုအချိန်မှစ၍ အသားကိုသာ စွဲလမ်းသွားကာ နေ့တိုင်း အသားစားချင်ကြောင်း အော်ဟစ်နေတော့သည်။ ညဘက် အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် တတွတ်တွတ် ရွတ်နေရှာသည်။

လီရှောင်းက သနားသဖြင့် သမီးဖြစ်သူအတွက် ဝက်သားနီချက် ချက်ပေးရန် ကျန်းရိုကို ပြောသော်လည်း၊ ကျန်းရိုက ကလေးမှာ ငယ်သေးသဖြင့် အစာမကြေဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်ကာ လက်မခံပေ။ "ရှင် ချက်ပေးချင်ရင် ရှင့်ဘာသာရှင် ချက်" ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်းသည် နောက်တစ်နေ့တွင် သမီးအတွက် ဝက်သားနီချက်ကို အမှန်တကယ်ပင် ကိုယ်တိုင် ချက်ခဲ့လေသည်။ သို့သော် သူချက်သော အသားမှာ ကျန်းရိုချက်သကဲ့သို့ အရောင်အသွေး မလှပဘဲ မည်းညစ်နေကာ၊ ကောင်မလေးမှာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ခေါင်းလွှဲကာ ငြင်းဆန်တော့သည်။ လီရှောင်းက အတင်းကျွေးသဖြင့် သူမက တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် တစ်လုပ် မြည်းကြည့်လိုက်ရာ၊ အရသာကို သိသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး စားရန် လုံးဝ ငြင်းဆိုတော့သည်။

သူမသည် အသားတိုင်းကို စားသူ မဟုတ်ကြောင်း ထိုအခါမှ သိရှိလိုက်ရတော့သည်။

လီရှောင်းက "ဘာလို့ မစားတာလဲ။ သမီး ဒါ စားချင်တယ်ဆို" ဟု မေးကာ အသားကို ပါးစပ်နားသို့ ထပ်မံ ကပ်ပေးသော်လည်း၊ သူမက နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ကာ လုံးဝ မဟတော့ပေ။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကျန်းရိုနှင့် လီရှင်းတို့မှာ အူတက်မတတ် ရယ်မောခဲ့ကြရသည်။

လီရှောင်းမှာမူ မကျေမနပ်ဖြင့် "ဒီလောက် အသက်လေးနဲ့ ဂျီကျတတ်လိုက်တာ" ဟု ဆိုကာ သူ့ဘာသာ အကုန်စားပစ်လိုက်တော့သည်။

ကျန်းရိုသည် ကလေးအတွက် ကြက်သားနှင့် ဖရုံသခွားမုန့်ကို လုပ်ပေးလိုက်ရာ၊ ကောင်မလေးမှာ အလွန် မြိန်ယှက်စွာ စားတော့သည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက ပြုံးပြလျက် "ပါပါး စား" ဟု ဆိုကာ မုန့်တစ်ဖက်ကို ဝေမျှပေးလေသည်။ အလွန်ပင် ရက်ရောလှသော သမီးလေးပင်။

လီရှောင်းလည်း အားမနာဘဲ ယူစားလိုက်ရာ၊ အရသာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လှသည်။ ဖခင်ဖြစ်သူ ချက်သော ဝက်သားနီချက်ကို မြည်းစမ်းပြီးနောက်တွင်မူ၊ အန်းအန်းမှာ အသားစားရန် မတောင်းဆိုတော့ဘဲ မုန့်သာ စားချင်ကြောင်း အော်တော့သည်။

နှစ်သစ်ကူးရန် နီးကပ်လာလေလေ၊ လီရှောင်းမှာ ပို၍ အလုပ်များလာလေ ဖြစ်သည်။ သူသည် နေ့စဉ် အပြင်သို့ထွက်၍ လူမှုရေးကိစ္စများ ဆောင်ရွက်ရကာ၊ ပိုက်ဆံများကိုလည်း ရေလိုသုံးစွဲနေရသည်။ ညဘက် အိမ်ပြန်လာချိန်တွင်လည်း ကိုယ်ပေါ်၌ အရက်နံ့များ နံနေသဖြင့် အန်းအန်းလေးမှာ သူ့ကိုပင် အချီမခံတော့ပေ။

နှစ်သစ်ကူးရန် တစ်ရက်အလိုတွင်၊ လီရှောင်းက ကျန်းရိုအား ကုန်စည်ပြပွဲတစ်ခုသို့ အတူလိုက်ခဲ့ရန် ဖိတ်ခေါ်လေသည်။ ၎င်းမှာ နိုင်ငံခြားသားများစွာ ပါဝင်သော ကုန်စည်ပြပွဲဖြစ်ကာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူများကို ဆွဲဆောင်ရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ လီရှောင်းမှာ ထိုပြပွဲတွင် ပါဝင်ခွင့်ရရန် ခက်ခက်ခဲခဲ ကြိုးစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူ မရခဲ့လျှင်ပင်၊ ထိုကဲ့သို့သော နေရာမျိုးသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်မှာ နောင်တွင် ကြွားဝါစရာတစ်ခုဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"အခု နိုင်ငံတော်က ပြည်တွင်းဖြစ်တံဆိပ်တွေကို အားပေးနေတာလေ၊ ကိုယ် ဒီအခွင့်အရေး ရတာက လူမှုရေးကိစ္စတွေကြောင့်တင် မဟုတ်ဘဲ ကိုယ်တို့လုပ်ငန်းက ဒီအချက်နဲ့ ကိုက်ညီနေလို့လည်း ပါတာပေါ့"

နိုင်ငံတော်၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများကြောင့် နိုင်ငံခြားတံဆိပ်များစွာ ပြည်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကာ ဈေးကွက်ကို စိုးမိုးထားသော်လည်း၊ တစ်ဖက်တွင်မူ လူများ၏ဝင်ငွေ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ G ပြည်နယ်မှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ တိုးတက်နေကာ၊ မြေအောက် ရထားလမ်းများပင် ပေါ်ပေါက်နေပြီဖြစ်သည်။ လီရှောင်းမှာ အရင်က မြေအောက်ရထားဆိုသည်မှာ ဘာလဲဟုပင် မသိခဲ့ပေ။

သူ့ဇာတိမြို့မှာမူ လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်များစွာကအတိုင်း ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် ဤဘက်သို့ လာရောက်ခဲ့မိသည်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဝမ်းသာမိနေသည်။ အန်းအန်းလေးအား မိမိကဲ့သို့ မသိနားမလည်ဘဲ ကြီးပြင်းမလာစေချင်ဘဲ၊ မြေအောက်ရထား စီးဖူးသူ၊ အနောက်တိုင်းစာ စားဖူးသူ၊ ကစားကွင်းများသို့ သွားဖူးသူ၊ စန္ဒရားနှင့် ဘဲလေးအက ဆိုသည်မှာ ဘာလဲ သိသူတစ်ဦး ဖြစ်စေချင်သည်။

လောကကြီးမှာ မတရားမှုများ ရှိနေတတ်သည်။ အချို့မှာ မွေးကတည်းက စည်းစိမ်ချမ်းသာများ ရှိကြသော်လည်း၊ အချို့မှာမူ ဆင်းရဲတွင်း၌ မွေးဖွားလာကြသည်။ သူ လုပ်နိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ သူ့သားသမီးများကို ပျော်ရွှင်ချမ်းသာစွာ ကြီးပြင်းစေပြီး၊ ကိုယ်လုပ်ချင်သည်ကို လွတ်လပ်စွာ လုပ်ကိုင်နိုင်ရန် လမ်းစဖော်ပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်သည်။ သူမသည် ပြပွဲများကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသဖြင့် စိတ်ဝင်စားနေမိသည်။ "မနက်ဖြန်လား၊ ဒါဆို ဒီနေ့ ခေါင်းအရင် လျှော်ထားရမယ်" ဟု သူမက ဆိုလိုက်သည်။

လီရှောင်း : "..."

.......

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းရိုသည် စောစောထ၍ ပြင်ဆင်လေသည်။ သူမ၏ဆံပင်မှာ သိပ်မဖြောင့်သဖြင့် အပေါ်သို့ ဝိုင်း၍ ထုံးလိုက်ကာ၊ မိတ်ကပ်ပါပါးလေး လိမ်းပြီး နှုတ်ခမ်းနီကို အသာအယာ ဆိုးလိုက်သည်။ အဝတ်အစားမှာမူ အဖြူရောင် လည်မြင့် သိုးမွှေးအင်္ကျီနှင့် ခရင်မ်ရောင် သိုးမွှေး အင်္ကျီအရှည်ကြီးကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ G ပြည်နယ်၏ ဆောင်းရာသီမှာ မအေးလှသဖြင့် ဂွမ်းအင်္ကျီများ ဝတ်ရန် မလိုပေ။ အောက်မှ ဂျင်းဘောင်းဘီနှင့် ဖိနပ်ဖြူလေးကို စီးထားသဖြင့် အလွန်ပင် ကြည့်ကောင်းလှသည်။

အပြင်သို့ ထွက်လာချိန်တွင် ကောင်မလေးမှာ မှင်သက်သွားကာ ကျန်းရို၏ဘေးတွင် ပျော်ရွှင်စွာ ပတ်ပြေးနေတော့သည်။ ကျန်းရိုက သူမကို ပွေ့ချီကာ "ဒီနေ့ ဒေါ်လေးနဲ့အတူ အိမ်မှာ ဆော့နေနော်၊ မာမား ပါပါးနဲ့ အပြင် ခဏသွားဦးမယ်၊ ပြန်လာရင် စားစရာအကောင်းကြီးတွေ ဝယ်လာပေးမယ်နော်" ဟု ချော့မော့ရသည်။

ကောင်မလေးမှာ ကျန်းရို၏လည်ပင်းကို အားကိုးတကြီး ဖက်ထားသဖြင့်၊ ကျန်းရိုက သူမကို ခဏမျှ ချော့မြူပြီးမှ လီရှင်းထံသို့ လွှဲပေးခဲ့သည်။ လီရှင်းကလည်း "ဒီနေ့ ဒေါ်လေးက အန်းအန်းကို ပုံဆွဲသင်ပေးမယ်နော်၊ ပါပါး မာမားပုံတွေ ဆွဲကြမယ်" ဟု ဆိုကာ ချော့မော့လိုက်သည်။ ကောင်မလေးမှာ ကျန်းရိုတို့ ထွက်သွားသည်ကို ငေးကြည့်ကျန်ရစ်သော်လည်း ငိုယိုခြင်း မရှိပေ။ လူပျောက်သွားမှသာ နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ လီရှင်းကို ဖက်ထားတော့သည်။

....

လီရှောင်းသည် ဟောင်းနွမ်းနေသော ဗင်ကားလေးဖြင့် ကျန်းရိုကို ပြပွဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ပြပွဲနေရာမှာ အတော်လေးဝေးလှသဖြင့် တစ်နာရီခန့် မောင်းရသည်။ ရောက်ရှိချိန်တွင် အပြင်ဘက်၌ ကားများ ပြည့်နှက်နေသဖြင့် လီရှောင်းမှာ ကားကို ခပ်ဝေးဝေးတွင်သာ ရပ်နားခဲ့ရသည်။

ကျန်းရိုသည် လီရှောင်းလက်ကို ဆွဲကာ ဂိတ်ဝသို့ လျှောက်လာစဉ် ချန်ရုန်နှင့် တိုးလေသည်။ ချန်ရုန်၏ဘေးတွင် လှပသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦး ပါရှိကာ၊ ထိုအမျိုးသမီးမှာ အအေးဒဏ်ကို မကြောက်ဘဲ စတိုင်ကျလှသော ဝတ်စုံများကို ဆင်မြန်းထားလေသည်။ သူမသည် ဖိနပ်ဒေါက်မြင့် စီးထားသဖြင့် ချန်ရုန်ထက်ပင် ခေါင်းတစ်ဝက်ခန့် ပို၍ မြင့်နေသည်။

ချန်ရုန်က သူတို့ကို မြင်သည်နှင့် "တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ၊ မင်း တစ်ယောက်တည်း လာမယ် ထင်နေတာ၊ ခယ်မလေးကိုပါ ခေါ်လာတာကိုး" ဟု နှုတ်ဆက်လေသည်။

လီရှောင်းက ပြုံးလျက် "မရီး (အသစ်) ပါ ပါလာတာလား။ မရီးက အင်္ဂလိပ်စာ တော်တယ်လို့ ကြားတယ်၊ ဒီနေ့တော့ အစ်ကို့အတွက် အဆင်ပြေမှာပေါ့" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ချန်ရုန်မှာ ချီးမွမ်းခံရသဖြင့် ဝမ်းသာသွားကာ "ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ၊ ငါတို့က လာကြည့်ရုံသက်သက်ပါ" ဟု နှိမ့်ချပြောဆိုလေသည်။

ချန်ရုန်ဘေးမှ အမျိုးသမီးမှာ လီရှောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ လီရှောင်း၏စကားများမှာ သူမကို ယုံကြည်မှု တိုးစေခဲ့ပုံရသည်။ ကျန်းရိုမှာမူ လီရှောင်းအတွက်သာ အတင်းပြုံးပြနေရသော်လည်း၊ ချန်ရုန်တို့ ထွက်သွားသည်နှင့် "ရွံစရာကြီး" ဟု တိုးတိုးလေး ဆဲဆိုမိတော့သည်။ လီရှောင်းကမူ သူမ ဆဲတတ်သည့် စကားလုံးမှာ ဤမျှသာရှိသည်ကိုသိသဖြင့် ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားလိုက်ရသည်။

လီရှောင်းသည် ကျန်းရိုကိုခေါ်၍ မိမိတို့၏ကုန်စည်ပြခန်းသို့ အရင်သွားကြသည်။ ပြခန်းပေါ်တွင် အခွံမာသီးများ၊ ဝက်သားခြောက်များအပြင် ကိတ်မုန့်ငယ်များ၊ မုန့်ကြွပ်များနှင့် ဘဲလည်ပင်းများ စသည့် အဆာပြေမုန့်များကို လှပစွာ ခင်းကျင်းထားသည်။ ပြခန်းနောက်ကွယ်တွင် ဝတ်စုံအပြည့်နှင့် ဝန်ထမ်း သုံးဦး ရှိနေကာ၊ အားလုံးမှာ ရုပ်ရည်လှပသော တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားများ ဖြစ်ကြသည်။ လီရှောင်းက သူတို့ကို တစ်နေ့လျှင် (၅၀၀) ယွမ်ဖြင့် အထူး ငှားရမ်းထားခြင်းဖြစ်သည်။

ဝန်ထမ်းများမှာ လီရှောင်းကို မြင်သည်နှင့် "သူဌေးကြီးနဲ့ သူဌေးကတော် မင်္ဂလာပါ" ဟု နှုတ်ဆက်ကြရာ၊ ကျန်းရိုမှာ အနည်းငယ် ရှက်သွားရသည်။ လီရှောင်းကမူ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တာဝန်ခံအား အခြေအနေများကို မေးမြန်းလေသည်။ တာဝန်ခံက အားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်ကြောင်းနှင့်၊ ဓာတ်ပုံရိုက်သည့်အခါ ပြုံးရွှင်စွာနေရန် ဝန်ထမ်းများကို မှာကြားထားကြောင်း ပြောပြသည်။

လီရှောင်းက ပြခန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြဿနာမရှိသဖြင့် ကျန်းရိုကိုခေါ်၍ အခြားနေရာများသို့ လည်ပတ်ကြသည်။ ကျန်းရိုသည် အစားအသောက် ပြခန်းများတွင် လူစိတ်ဝင်စားမှု နည်းပါးသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် "ဘယ်သူမှ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ရှင် ဘယ်လိုသိတာလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီရှောင်းက "ဒီပြပွဲက နိုင်ငံခြားသားတွေအတွက် လုပ်တာလေ။ သူတို့က ကိုယ်တို့နိုင်ငံက လက်မှုပစ္စည်းတွေကိုပဲ ကြိုက်ကြတာ၊ အဲ့ဒါတွေကို နိုင်ငံခြားမှာ ဈေးအဆမတန် တင်ရောင်းလို့ ရတာကိုး။ အစားအသောက်ကျတော့ သူတို့က ညစ်ပတ်တယ်၊ ကျန်းမာရေးနဲ့ မညီဘူးလို့ ထင်နေကြတာလေ" ဟု အေးဆေးစွာ ရှင်းပြသည်။ "ဒါပေမဲ့ စိတ်ဆိုးစရာ မရှိပါဘူး၊ ကိုယ်တို့နိုင်ငံက လူဦးရေ များတဲ့အတွက် တိုးတက်လာမှာကတော့ အချိန်စောင့်ရုံပဲ။ ဒီလို အထင်အမြင်တွေကို ပြောင်းလဲဖို့ အချိန်လိုတယ်လေ၊ ကိုယ်တို့ကတော့ ကိုယ်တို့အလုပ်ကို အကောင်းဆုံး လုပ်နေဖို့ပဲ လိုတာပေါ့"

ကျန်းရိုက သူ့ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ "ရှင်က ကိစ္စတွေကို တော်တော်လေး နက်နက်နဲနဲ တွေးတတ်တာပဲနော်။"

လီရှောင်းက "ဟုတ်လို့လား၊ ဒါက လူတိုင်းသိတဲ့ အချက်ပဲ မဟုတ်လား" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ကျန်းရိုသည် လီရှောင်းနှင့်အတူ ဆက်လက် လည်ပတ်စဉ် ချန်ရုန်နှင့် ထပ်မံ တိုးပြန်သည်။ ချန်ရုန်မှာ ယခုအခါ နိုင်ငံခြားသားများနှင့် စကားပြောနေကာ၊ သူ့ဘေးမှ အမျိုးသမီးမှာ အင်္ဂလိပ်စာ များစွာ မကျွမ်းကျင်သော်လည်း ချန်ရုန်မှာမူ အလွန် မျက်နှာပွင့်နေပုံရသည်။

ကျန်းရိုက "ကျွန်မက သူ့ထက် အများကြီး ပိုပြောတတ်တယ်" ဟု လီရှောင်းကို တိုးတိုးလေး ကြွားလိုက်သည်။

လီရှောင်းက သူမကို ခေါ်ထုတ်လာခဲ့ကာ "မေ့ထားလိုက်ပါ၊ အခုလောလောဆယ် သူ့ကို အငြိုးမထားချင်သေးဘူး၊ မမြင်ချင်ယောင် ဆောင်တာက အကောင်းဆုံးပဲ" ချန်ရုန်၏ အဆက်အသွယ်များကြောင့် သူ၏ အလုပ်များစွာ အဆင်ပြေနေသည်မှာ အမှန်ပင်ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုက "ဒါဆိုလည်း ရှင့်သဘောပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ပြန်ရောက်ရင် ကျွန်မ ရှင့်ကို အင်္ဂလိပ်စာ သင်ပေးမယ်နော်၊ နောင်ကျရင် သေချာပေါက် အသုံးဝင်မှာ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။ လီရှောင်းကလည်း အသစ်အဆန်း သင်ယူရသည်မှာ မဆိုးလှဟု ယူဆကာ သဘောတူလိုက်လေသည်။

နှစ်ဦးသား ဆက်လက် လည်ပတ်ကြရာ အရက်ပြခန်းများရှိရာသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ကျန်းရိုသည် တစ်နေရာသို့ ကြည့်ရင်း လီရှောင်းအင်္ကျီကိုဆွဲကာ "ရှင် မှတ်မိလား၊ ကျွန်မ ပထမဆုံးနေ့က အရောင်းကူပေးတုန်းက၊ အသားခြောက်နဲ့ အခွံမာသီးတွေ အများကြီး ဝယ်သွားတဲ့ လူကြီးလေ။ အန်းအန်းကိုလည်း ချစ်စရာကောင်းတယ်လို့ ချီးမွမ်းသွားတဲ့သူ၊ သူပါလား" ဟု လှမ်းပြလိုက်သည်။

လီရှောင်းက ကြည့်လိုက်ရာ ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်ပြီး ပညာတတ်ပုံစံရှိသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူသည် အရက်ပုလင်းတစ်လုံးကိုကိုင်ကာ ကြည့်နေလေသည်။ လီရှောင်းက ကျန်းရိုကိုခေါ်၍ ထိုသူ့ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ကျန်းရိုက "ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ၊ သူ ကျွန်မကို မှတ်မိမှာ မဟုတ်ဘူးလေ" ဟု တားသော်လည်း၊ လီရှောင်းက နားမထောင်ဘဲ ရှေ့သို့ သွားကာ လက်ကမ်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ၊ ကျွန်တော်က လီရှောင်း ပါ၊ 'ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား' လုပ်ငန်းရဲ့ တာဝန်ခံပါ။ ခုနက ကျွန်တော့်ဇနီးက ခင်ဗျားကို မြင်သွားလို့လေ၊ အရင်က ကုန်တိုက်မှာ ကျွန်တော်တို့ပစ္စည်းတွေကို အများကြီး ဝယ်ယူခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်စကား လာပြောတာပါ"

အမျိုးသားမှာ အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် ကျန်းရိုကို ကြည့်ကာ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရသည်။ "ဩော်... မင်းတို့ပါလား။ တို့နာမည်က ယိုချန်အန်း ပါ" ဟု မိတ်ဆက်ကာ၊ ကလေးလေးမှာလည်း အလွန် ချစ်စရာကောင်းကြောင်း ထပ်ပြောလိုက်သည်။

လီရှောင်းသည် ထိုသူနှင့် အလွန်ရင်းနှီးစွာ စကားပြောဆိုခဲ့ကာ၊ အန်းအန်း၏အကြောင်းများကိုလည်း ထည့်သွင်း ပြောပြခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသားမှာလည်း လီရှောင်းတို့၏ ကြိုးစားမှုကို သဘောကျပုံရကာ ခဏလောက် စကားပြောပြီးနောက် လမ်းခွဲခဲ့ကြသည်။

လူဝေးသွားမှသာ လီရှောင်းက "ယိုချန်အန်း... နာမည်က ရင်းနှီးနေသလိုပဲ" ဟု ဆိုကာ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူ သတိရသွားကာ "ဩော်... သူပဲကိုး"

သူသည် ကျန်းရိုအား ထိုသူ၏အကြောင်းကို ပြောပြသည်။ ယိုချန်အန်းမှာ ဟောင်ကောင်တွင် စီးပွားရေး အောင်မြင်ခဲ့သူဖြစ်ကာ ယခုအခါ ပြည်တွင်းသို့ ပြန်လည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံနေသူ ဖြစ်ကြောင်း၊ သူ့လုပ်ငန်းများမှာ အလွန်ကြီးမားလှကြောင်းပြောပြရာ ကျန်းရိုမှာ အံ့သြသွားရသည်။

နှစ်ဦးသား ဆက်လက် လည်ပတ်နေစဉ်၊ လီရှောင်းတို့၏ ကုန်စည်ပြခန်းမှ တာဝန်ခံမှာ အပြေးအလွှား ရောက်လာကာ "သူဌေး... ခုနက ယို ဆိုတဲ့ လူကြီးက ကျွန်တော်တို့လုပ်ငန်းမှာ ပိုက်ဆံ အများကြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသွားတယ်" ဟု စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောပြလေသည်။

လီရှောင်းမှာ မှင်သက်သွားကာ၊ ထိုသူ ပေးခဲ့သော ချက်လက်မှတ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ပမာဏမှာ (၁,၀၀၀,၀၀၀) ယွမ် တစ်သန်း တိတိ ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အလွန်ပင် အံ့သြဝမ်းသာဖြစ်သွားရတော့သည်။

ကျန်းရိုက "ရှင် သူ့ဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး ကျေးဇူးတင်လိုက်ဦးလေ" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။ လီရှောင်းသည် ဖုန်းသွားဆက်ကာ၊ ပြန်လာချိန်တွင် ထိုသူနှင့် နှစ်စတွင် ထမင်းအတူစားရန် ချိန်းဆိုခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည်။ သူသည် ကျန်းရို၏ပါးပြင်ကို တစ်ချက်နမ်းလိုက်ကာ "မင်းကတော့ တကယ့်ကို ငါ့ရဲ့ ကံကောင်းခြင်း နတ်သမီးလေးပဲ" ဟု ဆိုရှာသည်။

ထို့နောက် နှစ်ဦးသား ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပင်လယ်စာ စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားခဲ့ကြသည်။ လီရှောင်းမှာ အခွံနွှာရသည်ကို ပျင်းသော်လည်း ကျန်းရိုအတွက်မူ အသားကုန် နွှာပေးရှာသည်။ စားပြီးနောက် Toy Story ရုပ်ရှင်ကို သွားကြည့်ကြရာ၊ အခန်းထဲ၌ ကလေးများနှင့် မိဘများသာ ရှိနေသဖြင့် လီရှောင်းက "နောက်တစ်ခါ အန်းအန်းကိုပါ ခေါ်လာတာပေါ့" ဟု ရယ်မောကာ ဆိုလေသည်။

ညနေပိုင်း အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အန်းအန်းလေးမှာ သူမ၏ မာမားကို မြင်သည်နှင့် အပြေးအလွှား လာဖက်တော့သည်။ ကျန်းရိုက ဝယ်လာသော မုန့်နှင့် ပူဖောင်းများဖြင့် ချော့မြူလိုက်ရာ ကောင်မလေးမှာ ချက်ချင်းပင် ပြုံးပျော်သွားတော့သည်။

....

နောက်တစ်နေ့မှာ နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့ဖြစ်သည်။ မိသားစု သုံးဦးစလုံး အိပ်ရာထ နောက်ကျကြကာ၊ လီရှင်း ဝယ်လာပေးသော မနက်စာများကို စားသောက်ပြီးနောက် အိမ်သန့်ရှင်းရေး စတင်ကြသည်။ လီရှောင်းက ခြံထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဆေးပေးစဉ်၊ အန်းအန်းလေးမှာ ရေဆော့ရင်း ဟင်းရွက်များကို ဆွဲဖြဲနေသဖြင့် ကျန်းရိုက လီရှောင်းကို ဆူပူတော့သည်။ လီရှောင်းကမူ "မင်းသမီး လုပ်တာလေ" ဟု ဆိုကာ ရယ်မောနေတော့သည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လီရှောင်း အပြင်သို့ တစ်ခေါက်ထွက်သွားကာ၊ ပြန်လာချိန်တွင် တီဗွီတစ်လုံးကို ပွေ့ချီလာလေတော့သည်။

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၄၇)

လီရှောင်းသည် ကာလာတီဗွီတစ်လုံး ဝယ်လာခဲ့သည်။ အတော်လေးကြီးမားသော ထိုတီဗွီကို သူက အခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်ပွေ့ချီသွားလေသည်။ အိမ်က သေးလွန်းသဖြင့် ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထမင်းစားစားပွဲ တစ်လုံးသာ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အခန်းထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တီဗွီကို အဝတ်ဗီရိုပေါ်၌ တင်လိုက်သည်။

ထိုဗီရိုမှာ မကြီးလှဘဲ အမြင့်မှာ သူ၏ ရင်ဘတ်လောက်သာ ရှိသဖြင့် အန်းအန်းလေး တက်ဆော့ပြီး တိုက်မိခိုက်မိခြင်းမှလည်း ကာကွယ်ရာ ရောက်သည်။

တီဗွီကို နေရာချပြီးနောက် သူသည် အပြင်ဘက်ရှိ ကားထဲမှ ဂြိုဟ်တုဖမ်းစလောင်းနှင့် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို သယ်ယူလာခဲ့သည်။

လီရှောင်းသည် ခုနက တီဗွီဝယ်သည့်လူ များလွန်းသဖြင့် ဆိုင်ဝန်ထမ်းများကို စောင့်နေပါက မည်သည့်အချိန်မှ လာတပ်ပေးမည်ကို မသိနိုင်ဟုယူဆကာ ကိုယ့်ဘာသာ မည်သို့တပ်ဆင်ရမည်ကို မေးမြန်းလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခု သူသည် လမ်းညွှန်စာအုပ်ကို လှန်လှောကြည့်ရှုရင်း ကြိုးများကို သေချာတပ်ဆင်ကာ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ ထုတ်လိုက်သည်။

လီရှောင်း အပြင်ဘက် အမိုးပေါ်တွင် စလောင်းတပ်ဆင်နေချိန်၌ အန်းအန်းလေးမှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေရှာသည်။ အိမ်တွင် ပစ္စည်းအသစ် တိုးလာသည်ကို မြင်သဖြင့် ပျော်ရွှင်နေကာ၊ အခန်းထဲမှ ဗီရိုပေါ်ရှိ တီဗွီကို တစ်လှည့်ကြည့်၊ နံရံကို အမှီပြု၍ အပြင်သို့ လျှောက်ထွက်ကာ ဖခင်ဖြစ်သူကို တစ်လှည့် မော့ကြည့်နှင့် အလုပ်ရှုပ်နေတော့သည်။ ဟိုပြေးဒီပြေး လုပ်နေရသည်ကိုလည်း သူမ မမောနိုင်ပေ။

မီးဖိုချောင်တွင်မူ ကျန်းရိုနှင့် လီရှင်းတို့သည် ထမင်းပင် မချက်တော့ဘဲ တီဗွီကြည့်ရန် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။ ကျန်းရိုက တီဗွီကို ဟိုကိုင်သည်ကိုင်လုပ်ကြည့်ရင်း ခလုတ်ကို ရှာတွေ့၍ ဖွင့်လိုက်ရာ ပုံရိပ်များ ချက်ချင်း ပေါ်လာတော့သည်။ အစပိုင်းတွင် အသံမှာ အလွန်ကျယ်လွန်းသဖြင့် အမိုးပေါ်ရှိ လီရှောင်းပင် ကြားလိုက်ရကာ "ဘယ်လိုလဲ။ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရရဲ့လား" ဟု လှမ်းမေးလေသည်။

ကျန်းရိုက လိုင်းအချို့ ပြောင်းကြည့်ပြီးနောက် "နည်းနည်း ဝါးနေတုန်းပဲ၊ သုံးလိုင်းပဲ မိသေးတယ်" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် လီရှောင်းက ဆက်လက် ချိန်ညှိနေသည်။

ကောင်မလေးမှာ တီဗွီထဲမှ လူများကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး လက်ဖောင်းဖောင်းလေးဖြင့် ထိုးပြကာ "လူတွေ... လူတွေ..." ဟု ကလေးသံလေးဖြင့် အော်တော့သည်။

ထိုလူများမှာ သေတ္တာထဲသို့ မည်သို့ ရောက်နေသလဲဟု သူမ ထူးဆန်းနေပုံရသည်။ လီရှင်းက သူမကို လျှောက်မပြေးစေရန် ပွေ့ချီထားလိုက်ကာ "ဟုတ်တယ် သမီး၊ ဒါက တီဗွီထဲက လူတွေလေ၊ နောင်ကျရင် မာမားတို့တွေ တီဗွီကြည့်လို့ ရပြီ" ဟု ရှင်းပြသည်။

ကောင်မလေးမှာ နားမလည်ဘဲ လက်ဖြင့် လှမ်းကိုင်ကြည့်ချင်သော်လည်း သူမက ပုလွန်းသဖြင့် မမီပေ။ ထို့ကြောင့် ဒေါ်လေးအား ချီခိုင်းရန် ကိုယ်ကို လှည့်ပြသည်။ လီရှင်းက သူမကို ချီ၍ အနားသို့ ခေါ်သွားရာ၊ လက်ကလေးဖြင့် ဖန်သားပြင်ကို ထိမိသည်နှင့် အမြန်ပြန်ရုပ်ကာ လီရှင်းကို ကြည့်၍ တခိခိ ရယ်မောတော့သည်။

လီရှောင်း မည်သို့ ညှိလိုက်သည်မသိဘဲ၊ ယခုအခါ လိုင်းများစွာ မိလာပြီဖြစ်သဖြင့် ကျန်းရိုက အမိုးပေါ်သို့ "ရပြီ၊ ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်တော့" ဟု လှမ်းအော်လိုက်သည်။

အော်ပြီးကာမှ တီဗွီမှာ ပြန်ဝါးသွားသဖြင့် "မရသေးဘူး၊ ပြန်ဝါးသွားပြီ၊ ခုနက တကယ် ကြည်တာ" ဟု အမြန် ပြန်ပြောရပြန်သည်။

အမိုးပေါ်ရှိ လီရှောင်းမှာ ထိုစကားကြောင့် ပြန်ထိုင်ချကာ ညှိပေးရပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းရိုက "ရပြီ" ဟု ပြောသည်နှင့် သူက လုံးဝ မလှုပ်တော့ဘဲ ခနစောင့်ကြည့်နေသည်။ ကျန်းရိုဘက်မှ ထပ်အော်သံ မကြားရတော့မှသာ သူ အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ယခုအချိန်မှာ ညနေ ၃ နာရီကျော် ရှိနေပြီ ဖြစ်ကာ၊ လိုင်းအတော်များများတွင် မနှစ်က နှစ်သစ်ကူး အစီအစဉ်များကို ပြန်လည် ပြသနေကြသလို၊ အချို့လိုင်းများတွင်လည်း ယနေ့ည ပြသမည့် အစီအစဉ်များအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ၊ ပါဝင်မည့် အနုပညာရှင်များအကြောင်းကို တိုက်ရိုက် ထုတ်လွှင့်နေကြသည်။

H လိုင်း တစ်ခုတည်းကသာ "စွန်းဝူခုန်း" ကို မပြတ် ပြသနေကာ၊ Star TV တွင်မူ "အချက်အပြုတ်ဆရာကောင်လေး" ကာတွန်းကို ပြသနေသည်။

အန်းအန်းလေးမှာ တီဗွီထဲမှ ရှောင်တန်းကျား ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှီးဖြတ်နေသည်မှာ လေထဲသို့ ပျံတက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မှင်သက်၍ ကြည့်နေရှာသည်။

လီရှင်းမှာလည်း ထူးဆန်းနေကာ "ဒါက ဘာကြီးလဲ။ ဒီလူတွေက ကြည့်ရတာ တစ်မျိုးကြီးပဲ" ဟု မေးမိသည်။

"ဒါ ကာတွန်းလေ။"

ကျန်းရိုက ကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားနေမိသည်။ သူမ ငယ်စဉ်ကလည်း ဤကာတွန်းကို ကြည့်ခဲ့ဖူးရာ၊ ဤမျှ စောစော ပေါ်ပေါက်နေလိမ့်မယ်လို့ သူမ မထင်မှတ်ခဲ့ပေ။

လီရှောင်း အထဲသို့ ဝင်လာကာ တီဗွီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး လိုင်းပြောင်းရန် ရီမုကို ကိုင်လိုက်သော်လည်း၊ ကောင်မလေးက လက်မခံဘဲ ဤလိုင်းကိုသာ ကြည့်မည်ဟု ဇွတ်လုပ်နေတော့သည်။

အမှန်ပင် ကလေးများမှာ ထိုအရာများကို နှစ်သက်ကြသည် မဟုတ်လား။

ကျန်းရိုက အိမ်ရှိ ထိုင်ခုံပုလေးကို တံခါးဝတွင် ချပေးလိုက်ကာ "အန်းအန်း ဒီမှာ လာထိုင်ကြည့်နော်၊ မာမားတို့ အလုပ်သွားလုပ်ဦးမယ်၊ လျှောက်မပြေးနဲ့ဦး ဟုတ်ပြီလား" ဟု မှာကြားလိုက်သည်။

အနီးကပ် ကြည့်ပါက မျက်လုံး ထိခိုက်မည် စိုးသောကြောင့် ဖြစ်သလို၊ မီးဖိုချောင်မှနေ၍လည်း ဤနေရာကို လှမ်းမြင်နိုင်သဖြင့် သူမ လျှောက်ပြေးခြင်း ရှိမရှိ သိနိုင်သောကြောင့်ပင်။

ကောင်မလေးမှာ လိမ္မာစွာဖြင့် တံခါးဝတွင် ထိုင်လိုက်ကာ "လျှောက်မပြေးဘူး" ဟု ထပ်ပြောနေရှာသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ လျှောက်မပြေးနဲ့နော်၊ တကယ် လိမ္မာတဲ့ သမီးလေးပဲ။"

လီရှင်းမှာ ကျန်းရိုနောက်သို့ လိုက်သွားရင်းမှ ခဏခဏ နောက်လှည့်ကြည့်နေသဖြင့်၊ ကျန်းရိုက ရယ်မောရင်း သူမလည်း ကလေးတစ်ဦးသာ ရှိသေးကြောင်း သတိရမိလိုက်သည်။

မီးဖိုချောင်သို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းရိုသည် ဓားဖြင့် ပေါက်ထားသော အသားများကို ပန်းကန်ပြားပေါ်တွင် တင်ကာ၊ ပဲငံပြာရည် ပန်းကန်ငယ် တစ်ခုနှင့်အတူ လီရှင်းအား အခန်းထဲတွင် အသားလုံး ပြုလုပ်ရန် ခိုင်းလိုက်သည်။

လီရှင်းက ကျန်းရိုကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဝမ်းသာအားရ ပြုံးလျက် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

သူမသည် ပန်းကန်ပြားကို ကိုင်၍ အခန်းထဲသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ဝင်သွားလေသည်။ မကြာမီမှာပင် အခန်းထဲမှ စကားပြောသံများကို ကြားလိုက်ရကာ၊ အန်းအန်းလေးမှာ သူမ၏ ကလေးသံလေးဖြင့် "ရန်ဖြစ်တယ်... ရန်ဖြစ်တယ်... မကောင်းဘူး" ဟု ဆိုနေရှာသည်။

"ဟုတ်တယ် သမီး၊ ရန်ဖြစ်တာ မကောင်းဘူး။" (လီရှင်းက ပြန်ပြောခြင်း ဖြစ်သည်)

"အသား... စားလို့ကောင်းတယ်။"

"အဲ့ဒါက အတုကြီးလေ၊ ညကျမှ တို့တွေ အသားအစစ် စားကြမယ်နော်။"

လီရှောင်းသည် မီးဖိုချောင်သို့ လာရောက် ကူညီပေးသည်။ ကျန်းရိုက ဟင်းရွက်လှီးနေရင်း ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် တီဗွီ ဝယ်ချင်ရသလဲဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီရှောင်းက "ကိုယ်တို့ အန်းအန်းကို စတော်ဘယ်ရီ ဝယ်ကျွေးမယ်လို့ ကတိပေးထားတာကို သတိရပြီး ကုန်တိုက်ဘက်ကို သွားခဲ့တာလေ။ ကုန်တိုက်ရှေ့မှာ အစီအစဉ် လုပ်နေတာတွေ့လို့၊ ဒီနေ့ တီဗွီဝယ်ရင် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပေးတယ်ဆိုတာနဲ့ ကိုယ်လည်း ပြေးလုလာခဲ့တာ"

လျှော့ဈေးဖြင့်ပင် နှစ်ထောင်ကျော် ပေးခဲ့ရသဖြင့် အတော်လေး ဈေးကြီးလှသည်။ တီဗွီလုနေရသဖြင့် စတော်ဘယ်ရီ ဝယ်ရန်ပင် မေ့သွားခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ သမီးဖြစ်သူက ယခုအချိန်တွင် ထိုကိစ္စကို သတိမရသေးခြင်းပင်။

လီရှောင်းသည် ကျန်းရို၏နဖူးပေါ်တွင် ဝဲကျနေသော ဆံပင်စလေးများကို နားရွက်တွင် သေသေသပ်သပ် ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။ ကျန်းရိုမှာ နားရွက်ကလေး ယားကျိကျိ ဖြစ်သွားသဖြင့် သူ့ကို တစ်ချက် လှည့်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

လီရှောင်းသည်လည်း နှုတ်ခမ်းလေး ပြုံးလိုက်ကာ အိုးအဖုံးကို ဖွင့်၍ ဟင်းများကို အသာအယာ မွှေပေးလေသည်။

ညစာအတွက် ဟင်းပွဲများစွာ ပြင်ဆင်ထားသည်။ ဂဏန်းပေါင်း၊ အမဲသား၊ ကမာ၊ ကျောက်ငါးပေါင်း၊ ပုစွန်မုန့်၊ မှိုနှင့် ဟင်းရွက်ကျော်၊ ပဲပင်ပေါက်ကျော်၊ ခရမ်းချဉ်သီးနှင့် ကြက်ဥကျော်အပြင် မှို၊ အသားလုံးနှင့် ဟင်းရွက် စွပ်ပြုတ်ရည် တစ်ခွက်လည်း ပါဝင်သည်။

ကျန်းရိုသည် ဟင်းအကျန် စားရသည်ကို မနှစ်သက်သဖြင့် တစ်ပွဲချင်းစီ၏ ပမာဏမှာ မများလှဘဲ လူလေးဦး စားရန်အတွက်သာ ကွက်တိ ပြင်ဆင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

မိသားစု လေးဦးစလုံး သန့်စင်ပြီးနောက်၊ ကျန်းရိုက အန်းအန်းလေးအား အဝတ်အစားအသစ် လဲပေးလိုက်သည်။ အနီရောင် ဂွမ်းအင်္ကျီအသစ်နှင့် ခေါင်းပေါ်တွင်လည်း အနီရောင် ကလစ်နှစ်ခု တပ်ပေးထားသဖြင့် အလွန်ပင် လှပကာ နှစ်သစ်ကူး အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

ထမင်းမစားမီ လီရှောင်းသည် တံခါးဝတွင် စက္ကူများ (ရိုးရာပူဇော်မှု) ကို မီးရှို့ပြီးနောက်၊ အပြင်သို့ ထွက်ကာ ဗျောက်အိုးများ ဖောက်လေသည်။

အန်းအန်းလေးမှာ ကျန်းရို၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လိမ္မာစွာ ထိုင်နေသည်။ သူမမှာ အလွန်ပင် စားချင်နေသော်လည်း၊ ဖခင်ဖြစ်သူ ပြန်လာမှ စားရမည်ဟု မာမားက ပြောထားသဖြင့် စားပွဲအစွန်းကိုသာ လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း သည်းခံစောင့်ဆိုင်းနေရှာသည်။

လီရှောင်း ပြန်လာ၍ ထိုင်သည့်အခါမှသာ၊ ကျန်းရိုက သူမ၏ ပန်းကန်ငယ်လေးထဲသို့ ပုစွန်မုန့် တစ်ဖက် ထည့်ပေးလိုက်ရာ၊ သူမက ဝမ်းသာအားရ ယူ၍ ကိုက်စားတော့သည်။ စားနေရင်းနှင့်ပင် ရှေ့ဘက်သို့ မတ်မတ်ထိုင်ကာ နောက်ထပ် ဘာစားရမလဲဟု လိုက်ကြည့်နေသေးသည်။

ကျန်းရိုက ရယ်မောလျက် ခရမ်းချဉ်သီး အရည်များ ပေနေသော ကြက်ဥတစ်ဖက်ကို သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ ကောင်မလေးမှာ အစားမရွေးဘဲ ဇွန်းငယ်လေးဖြင့် ခပ်စားလေရာ အလွန်ပင် သဘောကျနေပုံရသည်။ စားပြီးသည်နှင့် လက်ညှိုးလေးထိုးကာ ထပ်မံ တောင်းနေပြန်သည်။

နှစ်သစ်ကူးညစာ စားပြီးနောက် လီရှောင်းက အိတ်ကပ်ထဲမှ ဟုန်ပေါင်းနှစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ အန်းအန်းအတွက် တစ်ခုနှင့် လီရှင်းအတွက် တစ်ခု ပေးလေသည်။

လီရှင်းက မယူလိုပေ။ သူမသည် ပုံမှန်အားဖြင့် အစ်မဖြစ်သူ၏ ကျွေးမွေးမှုကို ခံယူနေရသဖြင့် ဤပိုက်ဆံကို လုံးဝ မယူသင့်ဟု ယူဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကျန်းရိုက အတင်းယူခိုင်းလေသည်။ "မင်းက ငယ်သေးတာပဲ၊ ဒီပိုက်ဆံကို ယူလို့ ရပါတယ်။ လူကြီးဖြစ်သွားရင်တော့ ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဒါလေးကို သေချာသိမ်းထားပြီး ကျောင်းသုံးပစ္စည်းတွေ ဝယ်ဖို့ သုံးပေါ့"

လီရှင်းမှာ ထပ်မံ၍ မငြင်းသာတော့ဘဲ၊ နောင်တွင် အလုပ်လုပ်နိုင်ပါက အခြားနည်းလမ်းဖြင့် ပြန်လည် ပေးဆပ်မည်ဟုသာ စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

အန်းအန်းလေးမှာမူ ဘာမှ နားမလည်ဘဲ ပါပါး ပေးသည်နှင့် လှမ်းယူလိုက်သည်။ ကျန်းရိုက သူမအား "မာမားကို ပေးလေ၊ မာမား သေချာ သိမ်းထားပေးမယ်၊ ကြီးလာမှ သကြားလုံး ဝယ်ကျွေးမယ်နော်" ဟု ချော့မော့လိုက်သည်။

ဘေးမှ လီရှောင်းနှင့် လီရှင်းတို့က အန်းအန်း မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို ကြည့်ကာ ရယ်မောနေကြသည်။

ကောင်မလေးမှာ မည်သည့် သံသယမှ မရှိဘဲ ဟုန်ပေါင်းကို မာမားထံ ကမ်းပေးလိုက်ကာ "မနက်ဖြန် ဝယ်မယ်" ဟု ပျော်ရွှင်စွာ ဆိုလေသည်။

ကျန်းရိုက ပြုံးလျက် စာအိတ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ကာ "အိမ်မှာ အခု သကြားလုံး ရှိသေးတယ်လေ၊ ကုန်မှပဲ ထပ်ဝယ်တာပေါ့"

ကောင်မလေးက စဉ်းစားဟန် ပြုလုပ်ပြီးမှ ခေါင်းကို အားရပါးရ ညိတ်ပြကာ "တီဗွီကြည့်မယ်" ဟု ဆိုပြန်သည်။

ကျန်းရိုက သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်ပေးရင်း "မင်းကတော့ တကယ့်ကို တီဗွီရူးလေးပဲ" ဟု ဆိုလိုက်တော့သည်။

ည ၈ နာရီတွင် နှစ်သစ်ကူး အစီအစဉ် စတင်ပြသရာ၊ တစ်မိသားစုလုံး အတူတူ ထိုင်ကြည့်ကြသည်။ ကျန်းရိုက အဆာပြေမုန့်များကိုလည်း ထုတ်ပေးထားသည်။

အန်းအန်းမှာ ကျန်းရို၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ထိုင်နေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ၈ နာရီမှာ သူမ၏ အိပ်ချိန်ဖြစ်သော်လည်း၊ ယနေ့တွင်မူ အိပ်ချင်နေပါလျက်နှင့် မအိပ်ဘဲ မျက်လုံးကို အတင်း ဖွင့်ကြည့်နေရှာသည်။ ကျန်းရိုက ရယ်မောလျက် သူမကို ရင်ခွင်ထဲတွင် အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးရာ၊ မကြာမီမှာပင် အိပ်ပျော်သွားသဖြင့် ကုတင်ပေါ်သို့ သွားရောက် သိပ်လိုက်လေသည်။ ပြန်လာချိန်တွင်မူ တီဗွီအသံကို တိုးထားလိုက်သည်။

ည ၁၀ နာရီကျော်တွင် လီရှောင်းသည် မီးဖိုပေါ်မှ လက်ဖက်ကြက်ဥ အချို့ကို ယူလာကာ အားလုံး အတူတူ စားကြသည်။

ည ၁၂ နာရီတွင် နှစ်သစ်ကူး အစီအစဉ် ပြီးဆုံးကာ ၂၀၀၀ ပြည့်နှစ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

လီရှင်းမှာလည်း အလွန် အိပ်ချင်နေပြီဖြစ်ရာ အားလုံးကို နှုတ်ဆက်ပြီး အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့သည်လည်း ကုတင်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။ မီးပိတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ လီရှောင်းသည် ကျန်းရိုကို လှမ်းဖက်လိုက်ကာ ဟုန်ပေါင်း တစ်ခုကို လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "ဒါက မင်းအတွက်။"

ကျန်းရိုမှာ အံ့သြဝမ်းသာဖြစ်သွားကာ ယူကြည့်လိုက်ရာ အတော်လေး ထူထဲနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

သူမက လီရှောင်းကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ၊ လီရှောင်းက ငုံ့၍ သူမ၏ နဖူးလေးကို နမ်းလိုက်သည်။

ကျန်းရိုက ပြုံးလျက် "အမှန်တော့ ရှင့်အတွက်လည်း ရှိပါတယ်၊ ကျွန်မ ရှင့်ခေါင်းအုံးအောက်မှာ ထားပေးထားတယ်" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လီရှောင်းမှာ မှင်သက်သွားကာ၊ ခေါင်းအုံးအောက်သို့ လက်နှိုက်ကြည့်ရာ အမှန်တကယ်ပင် ဟုန်ပေါင်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

သူ့ရင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရကာ "မင်း ကိုယ့်ကို ပေးတာလား။ ဘယ်တုန်းကလဲ" ဟု အသံတုန်ယင်စွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"နေ့လည်က ရှင်မရှိတုန်းကလေ၊ ရှင် အခုလို ထုတ်မပေးရင် ကျွန်မတောင် မေ့နေတော့မလို့"

လီရှောင်းမှာ အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ၊ ဟုန်ပေါင်းကိုကြည့်ကာ ခေါင်းအုံးအောက်သို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။ မနက်မှ သိမ်းဆည်းရန် စဉ်းစားသော်လည်း၊ တစ်ဖန် စိတ်မချပြန်သဖြင့် အန်းအန်းလေး မြင်တွေ့သွားပါက ဆွဲဖြဲပစ်မည်ကို စိုးရိမ်နေမိသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ရုတ်တရက် ထရပ်ကာ ဟုန်ပေါင်းကို ဗီရိုထဲသို့ သွားရောက် ဝှက်ထားလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုမှာ ရယ်ရခက်၊ ငိုရခက် ဖြစ်သွားကာ "အဲ့လောက်တောင် လိုလို့လား" ဟု မေးမိသည်။

လီရှောင်းက ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ သူမကို ဖက်ထားရင်း "လိုတာပေါ့" ဟု ဆိုရှာသည်။

ဤသည်မှာ သူ့ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ရရှိသော ဟုန်ပေါင်း ဖြစ်သည်။ ငယ်စဉ်က ဆင်းရဲလွန်းသဖြင့် အဘိုးရှိစဉ်ကပင် နှစ်သစ်ကူးလျှင် အသားတစ်ပန်းကန်ထက် ပို၍ မစားခဲ့ရပေ။ ကျန်ရှိသော ပိုက်ဆံများမှာလည်း သူ့အဖေအရင်းက လောင်းကစားတွင် အကုန် ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့သည် မဟုတ်လား။

သူသည် ဤဟုန်ပေါင်းကို အရင်က ရိုက်ခဲ့သော ဓာတ်ပုံများနှင့်အတူ သေတ္တာထဲတွင် သေချာ ထည့်သွင်း သိမ်းဆည်းထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

....

နှစ်သစ်ကူးပြီး တစ်ရက်၊ နှစ်ရက်နေ့များတွင် လီရှောင်းနှင့် ကျန်းရိုတို့ အိမ်မှာပင် ရှိနေကြသဖြင့် အပျော်ဆုံးလူမှာ အန်းအန်း ဖြစ်သည်။ မိဘနှစ်ဦးအနားတွင် ကပ်နေကာ၊ လီရှောင်းကလည်း အားလပ်ချိန်တွင် သူမအတွက် သစ်သားမြင်းရုပ်လေးတစ်ခုကို ကိုယ်တိုင် ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။

ကောင်မလေးမှာ ထိုမြင်းရုပ်ကို အလွန်သဘောကျကာ၊ ယခုအခါ ထိုအပေါ်မှာသာ ထိုင်နေတော့သည်။

နှစ်ဆန်း နှစ်ရက်နေ့တွင် သူတို့လည်း အပြင်သို့ လူမှုရေးကိစ္စများ သွားစရာမရှိသဖြင့်၊ ကျန်းရိုက တောင်တက်ရန် အကြံပေးလိုက်သည်။ လီရှောင်း ပြောဖူးသော ယိုမျိုးရိုး သူဌေးကြီး ကိုးကွယ်သည့် ဘုရားကျောင်းမှာ ဆုတောင်းပြည့်သည်ဟု ဆိုသောကြောင့် သွားကြည့်ချင်နေခြင်းဖြစ်သည်။

မူလက ဘုရားကျောင်းတွင် အမွှေးတိုင် သွားထွန်းရန် စဉ်းစားထားသော်လည်း၊ ယနေ့ တောင်ပေါ်တက်သူ များလွန်းလှသဖြင့် လမ်းပင်မမြင်ရဘဲ လူချင်း တိုးဝှေ့နေကြရသည်။ ဇာတိ မပြန်ကြသောသူများ အားလုံး ရောက်နေကြပုံရသည်။

မတတ်သာသဖြင့် မိသားစု လေးဦးမှာ တောင်အောက်တွင်သာ ဆော့ကစားခဲ့ကြသည်။ တောင်အောက်တွင် မြစ်တစ်စင်းရှိရာ၊ လီရှောင်းက ကျောက်ခဲများကိုယူ၍ ရေပြင်ပေါ်တွင် ပစ်ကာ ကစားပြလေသည်။ ကျောက်ခဲမှာ ရေပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်ကြိမ် ခုန်ပျံသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အန်းအန်းမှာ အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ၊ သူမကိုယ်တိုင်လည်း ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ယူ၍ ပစ်ကြည့်သော်လည်း "ပလုံ" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ရေထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားတော့သည်။

ကျန်းရိုနှင့် လီရှင်းတို့မှာ အူတက်မတတ် ရယ်မောကြတော့သည်။

ကောင်မလေးမှာ ရှက်သွားပုံရကာ မာမားထံသို့ ပြေးလာပြီး မျက်နှာကို ကျန်းရို၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ဝှက်ထားတော့သည်။

....

နှစ်သစ်ကူး သုံးရက်နေ့တွင်၊ လီရှောင်းသည် အရက်ကောင်းများနှင့် သစ်သီးအချို့ကို ယူဆောင်ကာ ချန်ရုန်၏အိမ်သို့ သွားရောက် လည်ပတ်ခဲ့သည်။ ကျန်းရိုမှာ မလိုက်ချင်သဖြင့် လီရှောင်းက အတင်းမခေါ်ဘဲ တစ်ဦးတည်း သွားခဲ့သည်။ ချန်ရုန်၏အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ လီရှင်းမှာ ပြန်တော့မည်ဖြစ်သဖြင့် ကျန်းရိုက လိုက်လံ ပို့ဆောင်ပေးနေရကြောင်း အကြောင်းပြခဲ့သည်။

အကြောင်းပြချက်ကို သူ အဆင်ပြေသလိုပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ကာ၊ ချန်ရုန်အနေဖြင့်လည်း လီရှောင်းအိမ်သို့ လိုက်ကြည့်မည် မဟုတ်ပေ။

....

သို့သော် လီရှင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဇာတိသို့ ပြန်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။ နှစ်သစ်ကူး ကာလတွင် ဘူတာရုံတွင် လူများလှသဖြင့်၊ လက်မှတ် မရရှိမည်စိုး၍ ကြိုတင်ထွက်ခွာရခြင်းဖြစ်သည်။

လီရှင်းသည် ငါးရက်နေ့တွင် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ကျန်းရိုက ပစ္စည်းအိတ်ကြီး တစ်လုံးကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ကာ၊ သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် ကျောပိုးအိတ်အပြင် လက်တွင်လည်း အိတ်အကြီးကြီး တစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်သွားရရှာသည်။

လီရှင်း ထွက်သွားသည်နှင့် ကျိုးကျန့် ပြန်ရောက်လာခဲ့ကာ၊ လီရှောင်းထံသို့ ချက်ချင်း လာရှာလေသည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျိုးကျန့်မှာ အသားနည်းနည်း ပိုဝလာပုံရကာ၊ ဇာတိတွင် စားကောင်းသောက်ကောင်းများ စားခဲ့ရပုံပေါ်သည်။

ကျန်းရိုက ပြုံးလျက် "အိမ်မှာကော အဆင်ပြေကြရဲ့လား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

လီရှင်း ပြောပြချက်အရ ဝမ်ယန့်မှာ သားလေးတစ်ဦး မွေးဖွားခဲ့ကာ အမည်မှာ ကျိုးချန်ဟု ပေးထားကြောင်း၊ လီရှင်းနှင့် အဒေါ်ဝမ်တို့ သွားကြည့်စဉ်က ကလေးမှာ ဝမ်ယန့်နှင့် တူသော်လည်း၊ ကျိုးမိသားစုကမူ ကျိုးကျန့်၏ ငယ်စဉ်ပုံနှင့် တူသည်ဟု ဇွတ်ပြောနေကြကြောင်း သိရှိရသည်။ ကလေးငိုသံမှာလည်း ကျယ်လောင်လှကာ အန်းအန်းလေးလောက် မလိမ္မာကြောင်း ကြားသိရသဖြင့်၊ လီရှောင်းမှာမူ သူ့သမီးမှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံးဟု ဂုဏ်ယူနေမိတော့သည်။

ကျိုးကျန့်က ရေတစ်ငုံသောက်ကာ အမောဖြေလေသည်။ သူသည် အိတ်ကြီး ငါးအိတ်ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကာ၊ အားလုံးမှာ သူ့ယောက္ခမနှင့် ယောက်ဖတို့ ပေးလိုက်သော တောထွက် ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြသည်။

သူ့ယောက္ခမများမှာ သူ တောင်ပိုင်းတွင် အိမ်ဝယ်နိုင်ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရသောအခါ၊ သူကိုယ်တိုင်ထက်ပင် ပိုမို ဝမ်းသာနေကြကာ နေ့တိုင်း အိမ်သို့ ထမင်းလာစားရန် ခေါ်ယူကြသည်။ ယောက္ခမဖြစ်သူကလည်း ကြက်စွပ်ပြုတ်များကို နေ့စဉ်တိုက်ကျွေးသဖြင့် ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဝဖြိုးလာခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုကြက်စွပ်ပြုတ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အားရှိလှသဖြင့်၊ သူသည် အားအင်များ ပြည့်ဝနေကာ လီရှောင်းတို့အတွက်လည်း ယူဆောင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"အိမ်မှာ အကုန် အဆင်ပြေပါတယ်၊ ကျွန်တော့်မိန်းမက သားလေး မွေးထားတယ်လေ၊ ကလေးနှစ်ယောက်လုံး ကျန်းမာကြပါတယ်။ ကျွန်တော့်ယောက်ဖကြီးက တောင်ကုန်း နှစ်လုံးကို ဝယ်ပြီး သစ်သီးပင်တွေ စိုက်ဖို့ ပြင်နေတယ်၊ အဲ့ဒီနားက ကန်နှစ်ကန်မှာလည်း ငါးမွေးဖို့ စီစဉ်နေတယ်"

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်ကာ "တောင်ပေါ်မှာ ကြက်တွေပါ လွှတ်ထားလို့ ရတယ်လေ၊ သူတို့ရဲ့ မစင်တွေက သစ်သီးပင်တွေအတွက် မြေဩဇာဖြစ်စေတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အသီးမသီးခင်ပဲ လွှတ်ထားနော်၊ အသီးသီးရင်တော့ ကြက်တွေကို ပိတ်ထားမှ ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် သူတို့က အပင်ပေါ်တက်ပြီး အသီးတွေ ခိုးစားကုန်လိမ့်မယ်" ဟု အကြံပေးလိုက်သည်။

ကျိုးကျန့်က ထိုအကြံကို အလွန်သဘောကျကာ "ကျွန်တော် ပြန်ရင် ယောက်ဖကြီးကို ဖုန်းဆက်ပြောလိုက်မယ်"

ပြောပြီးနောက် သူသည် လီရှောင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ လီရှောင်းမှာ အန်းအန်းကို ပေါင်ပေါ်တင်၍ ခြေသည်း၊ လက်သည်းများ ညှပ်ပေးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကောင်မလေးမှာ မျက်လုံးပြူးကာ စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ ဖခင်ဖြစ်သူက သူမအား နာကျင်အောင် လုပ်မည်ကို စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

ကောင်မလေးသည် လှပသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ (ဤကဲ့သို့သော အဝတ်အစားများမှာ ရွာဘက်တွင် ရှာမရပေ)၊ အသားအရေမှာလည်း ဖြူစင်ဝင်းပနေသဖြင့် မြို့သူလေးနှင့် ပို၍ ပို၍ တူလာခဲ့လေပြီ။

ကျိုးကျန့် စိတ်ထဲမှ မြည်တမ်းမိသည်မှာ မြို့ကြီးပြကြီးမှာ နေရသည်မှာ အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်လှကြောင်းပင်။ ယခုတစ်ကြိမ် အိမ်ပြန်ချိန်တွင် သူ့ဇာတိမြို့မှာ အမှန်တကယ်ပင် နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့ကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။ အိမ်များမှာ စုတ်ပြတ်နေကာ လမ်းများမှာလည်း ညစ်ပတ်နေပြီး၊ လူအများစုမှာ စက်ဘီးကိုသာ အားကိုးနေကြရသည်။ ဤဘက်ရှိ တိုက်မြင့်ကြီးများနှင့် စည်ကားလှသော လမ်းမများကို ယှဉ်ကြည့်လိုက်ပါက သူ အနည်းငယ်ပင် ကျင့်သားမရ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

အထူးသဖြင့် သူ၏ သားကြီး ကျိုးဟုန် မှာ အသက် ၆ နှစ် ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း၊ ဘောင်းဘီတိုနှင့်မြေကြီးထဲတွင် ဆော့ကစားနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ဤဘက်ရှိ ၄-၅ နှစ်အရွယ် ကလေးများမှာ အင်္ဂလိပ်စာ ပြောတတ်နေကြပြီဖြစ်ကာ၊ စန္ဒရားတီး၊ ပန်းချီဆွဲ လုပ်နေကြသည်နှင့် ယှဉ်ကြည့်ပါက များစွာ ကွာခြားလှသည်။

သူသည် လီရှောင်းနောက်သို့ လိုက်လာခဲ့မိသည်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဝမ်းသာမိနေကာ၊ အိမ်ပြင်ပြီးလျှင် သူ့ မိခင်နှင့် ဇနီး၊ သားသမီးများကို ဒီဘက်သို့ ခေါ်လာရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်တော့သည်။

ကျိုးကျန့် တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ကာ "အစ်ကို... အစ်ကို သိလား၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက ကျူးချန် ကျွန်တော့်ဆီ လာရှာသေးတယ်။ ကျွန်တော်ကလည်း ပါးစပ်မစောင့်နိုင်ဘဲ ယောက္ခမကို ကျွန်တော်တို့တွေ ဒီမှာ အိမ်ဝယ်လိုက်ပြီလို့ ပြောမိတာကိုး၊ အဲ့ဒါကို ယောက္ခမက တစ်ရွာလုံးကို လိုက်ကြွားတော့ ကျူးချန် နားထဲကို ရောက်သွားတာပေါ့။ သူက ကျွန်တော့်ဆီ ပြေးလာပြီး မေးတာလေ၊ ကျွန်တော်တို့ G ပြည်နယ်မှာ အိမ်ရပြီဆိုတာ သိသွားတော့ သူ့မျက်နှာ ဘယ်လောက်တောင် ပျက်သွားလဲဆိုတာ အစ်ကိုတို့ မြင်စေချင်လိုက်တာ"

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိတိုင်း သူ ကျေနပ်နေမိသည်။ အရင်က ကျူးချန် မင်္ဂလာဆောင်စဉ်က ကိစ္စကို သူ ယနေ့တိုင် အငြိုးမှတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

လီရှောင်းကမူ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အန်းအန်း၏လက်သည်းများကိုသာ အာရုံစိုက် ညှပ်ပေးနေသည်။ ညှပ်ပြီးနောက်တွင်လည်း လက်သည်းညှပ်ရှိ အချောသတ်သည့် ကိရိယာဖြင့် သေချာတိုက်ပေးနေသေးသည်။ ကောင်မလေးမှာ တစ်ခါတစ်ရံ သတိမထားမိခိုက်တွင် ကျန်းရိုအား ကုတ်ခြစ်မိတတ်သဖြင့်၊ ယနေ့မနက်ပင် ကျန်းရို၏လည်ပင်းတွင် ကုတ်ရာလေးတစ်ခု ထင်ကျန်နေသည်ကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုကမူ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် "ကျူးချန်ရဲ့အိမ်ကိစ္စကော ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျိုးကျန့်က "ကြားတာတော့ သူ့အဖေက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေဆီကနေ ပိုက်ဆံချေးပြီး အိမ်ဝယ်လိုက်တယ်တဲ့။ အိမ်ကြီးထဲတော့ ပြောင်းနေရပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်က ပရိဘောဂတွေတော့ အတော်များများ ရောင်းလိုက်ရတယ်တဲ့လေ။ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်တုန်းက မိန်းမ ပြောပြတာကတော့ ကျူးချန်နဲ့ သူ့မိန်းမတို့ ညဘက်မှာ အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်ကြလို့၊ သူ့မိန်းမတောင် ကိုယ်ဝန် ပျက်ကျမလို့ ဖြစ်သွားသေးတယ်တဲ့။ အခုတော့ ကလေး ရှိနေလို့ ထင်တယ် နည်းနည်း ပြန်ငြိမ်သွားပြီ။"

ထို့နောက် သူ တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ လီရှောင်းကို ပြောလိုက်သည်။ "ကြားတာတော့ မနှစ်က အောက်တိုဘာလောက်မှာ မရီးရဲ့ယောက္ခမက အစ်ကိုတို့ရဲ့ အိမ်ဟောင်းမှာ လာနေချင်လို့ ဆိုပြီး လာသေးတယ်တဲ့။ ကံကောင်းတာက အဒေါ်ဝမ်တို့ လင်မယား ရှိနေလို့ သူ့ကို ဆဲဆိုပြီး မောင်းထုတ်လိုက်လို့ပေါ့။"

ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့မှာ ထိုစကားကြောင့် အံ့သြသွားကြသည်။ လီရှင်းက သူတို့ကို ထိုအကြောင်း သိပ်ပြီးမပြောပြခဲ့သဖြင့်၊ သူမ မည်မျှအထိ အနိုင်ကျင့်ခံခဲ့ရသည်ကို သူတို့ မသိခဲ့ချေ။

ကျန်းရိုက "ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု အမြန် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ကျိုးကျန့်က ခေါင်းခါပြကာ "သေချာတော့ မသိဘူး၊ မရီးယောက္ခမ နဲ့ ဟယ်ဝမ်ယင်း တို့ အဆင်မပြေဖြစ်ကြလို့ ထင်တာပဲ။ ဟယ်ဝမ်ယင်းက သူ့ယောက်ျားကိုပါခေါ်ပြီး ဟယ်မိသားစုအိမ်မှာ အတင်း လာနေတာလေ၊ လုံးဝ မထွက်ဘူးတဲ့"

ကျန်းရိုက လီရှောင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

လီရှောင်းက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ကာ "ဟယ်ဝမ်ဟွာ အောက်တိုဘာ ပိတ်ရက်မှာ ပြန်လာလို့ နေမှာပေါ့။ သူ့ကိစ္စတွေကို ငါ မသိချင်ဘူး၊ အဲ့ဒီအိမ်က ငါ့အဘိုး ချန်ထားခဲ့တဲ့ အိမ်လေ၊ သူ နေပိုင်ခွင့် မရှိဘူး။ ခဏနေရင် အဒေါ်ဝမ်ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး ပြောထားလိုက်မယ်"

ကျိုးကျန့်လည်း ထိုသို့ပင် ထင်မြင်မိသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှသည် မဟုတ်လား။

လီရှောင်းတို့လင်မယား၏ စိတ်အခြေအနေ မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ကျိုးကျန့်က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲရန်အတွက် "အရင်ကတော့ ကျွန်တော် လူတောတိုးမယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး၊ အခုတစ်ခေါက် အိမ်ပြန်တဲ့လမ်းမှာ တွေ့တဲ့သူတိုင်းက ကျွန်တော့်ကို နှုတ်ဆက်ကြသလို၊ ထမင်းဖိတ်ကျွေးချင်တဲ့သူတွေလည်း အများကြီးပဲ။ ပိုက်ဆံ ရှိတာနဲ့ မရှိတာ ကွာခြားချက်က တကယ် ကြီးမားတာပဲနော်"

လီရှောင်းက "အေးအေးဆေးဆေး နေတာက အကောင်းဆုံးပဲ" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။

ကျိုးကျန့်က အလျင်အမြန်ပင် "ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ ယောက္ခမကိုလည်း မှာထားပြီးသားပါ။ ကျွန်တော်တို့ ဒီမှာ ဈေးရောင်းနေတာပဲ ရှိတယ်၊ အိမ်ကလည်း ဘဏ်ကချေးပြီး ဝယ်ထားတာလို့ပဲ ပြောခိုင်းထားတယ်။"

မဟုတ်ပါက လူတိုင်းက အကူအညီ လာတောင်းနေကြလျှင် စိတ်ညစ်ရပေလိမ့်မည်။

သူ့ယောက်ဖကြီးကလည်း ထိုအတိုင်းပင် ယူဆထားသဖြင့်၊ သူ့ယောက္ခမကို သေချာ စောင့်ကြည့်ပေးရန် မှာထားခဲ့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် တောင်ပိုင်းသို့ ပြန်လာချိန်တွင် ဝမ်ထောင်ကပါ လိုက်ချင်နေသော်လည်း၊ ကျိုးကျန့်က မငြင်းဘဲ သူတို့ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်မှာ ဘဏ်ကို သိန်းပေါင်းများစွာ အကြွေးတင်နေတာ၊ မင်း လိုက်ချင်ရင် လိုက်ခဲ့လေဟု ပြောလိုက်ရာ၊ ဝမ်ထောင်မှာ ထပ်၍ စကားမပြောရဲတော့ပေ။

ကျိုးကျန့်သည် သူ့အကြောင်းကို ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ သူ့ဇနီးဖြစ်သူကဲ့သို့ပင် အခွင့်အရေးကိုသာ လိုချင်သူများဖြစ်သဖြင့်၊ ထိုကဲ့သို့သော သူများကို အနားမကပ်စေချင်တော့ပေ။

အမှန်တော့ သူ ဇာတိသို့ ပြန်ချိန်တွင် ကျူးချန်နှင့် ဝမ်ထောင်တို့ကို မြင်တွေ့ရလျှင် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားမိလိမ့်မယ်လို့ ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်မူ ထိုသို့သော ခံစားချက် မရှိတော့ဘဲ၊ မိမိ၏စိတ်အာရုံမှာ တောင်ပိုင်းရှိ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများအပေါ်တွင်သာ ရောက်ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ လီရှောင်း ပြောဖူးသော "အမြင်ကျယ်လာခြင်း" ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

.....

ကျိုးကျန့် ထွက်သွားပြီးနောက်၊ လီရှောင်းသည် အန်းအန်း၏ ညှပ်ပြီးသား လက်သည်းများကို စက္ကူဖြင့် သေချာထုပ်ပိုးကာ သိမ်းဆည်းထားရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ ကျန်းရိုက ထိုပုံစံကို မြင်သောအခါ "ရှင် ဘာလုပ်နေတာလဲ" ဟု မနှစ်မြို့ဟန်ဖြင့် မေးမိသည်။

လီရှောင်းက နှာခေါင်းကို ပွတ်ကာ "ချစ်စရာကောင်းလို့ သိမ်းထားမလို့လေ၊ သူ ကြီးလာရင် ပြပေးရမှာပေါ့" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"..." ဘယ်လို ဝါသနာမျိုးပါလိမ့်။

......

ကျိုးကျန့် ပြန်ရောက်လာပြီးနောက်တွင် လီရှောင်းမှာ အလွန် အလုပ်များလာတော့သည်။ နှစ်ဦးသားသည် စက်ရုံထောင်ရန်အတွက် နေရာရှာခြင်း၊ စက်ကိရိယာများ ဝယ်ယူခြင်း၊ ဝန်ထမ်းခန့်ခြင်းနှင့် ကုန်ပစ္စည်း အမျိုးအမည် ရွေးချယ်ခြင်းများကို စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ကြသည်။

လီရှောင်းသည် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူနှင့် ထမင်းစားရန် ချိန်းဆိုထားသည်ကို မမေ့ပေ။ ထမင်းမစားမီ တစ်ရက်အလို ညနေပိုင်းတွင်၊ ကျန်းရိုက သူ့အား အဝတ်အစားဝယ်ပေးရန် ကုန်တိုက်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ဂရုမစိုက်ဘဲ အနက်ရောင် အင်္ကျီတစ်ထည်တည်းကိုသာ ဆောင်းရာသီတစ်လျှောက်လုံး ဝတ်ဆင်နေသူ ဖြစ်သည်။ ကျန်းရို ဝယ်ပေးလေ့ရှိသော အဝတ်အစားများမှာလည်း ပေါ့ပေါ့ပါပါး ဝတ်ဆင်နိုင်သည့် ချည်သား အထည်များသာဖြစ်သဖြင့်၊ ယခုကဲ့သို့သော ပွဲမျိုးအတွက်မူ သိပ်ပြီး မသင့်တော်လှပေ။

ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူနှင့် တွေ့ဆုံမည်ဖြစ်ရာ ခန့်ညားထည်ဝါရန် လိုအပ်သည် မဟုတ်လား။

ကျန်းရိုက သူ့အတွက် အဖြူအမဲကွက်ကျား လည်မြင့် သိုးမွှေးအင်္ကျီနှင့်၊ ခန့်ညားလှသော အနက်ရောင် သိုးမွှေး အင်္ကျီအရှည်ကြီးကို ရွေးချယ်ပေးခဲ့သည်။ လီရှောင်းမှာ သမီးဖြစ်သူကို ချီလျက် ကျန်းရိုနောက်မှ လိုက်လာရင်း "တွေ့တဲ့ တစ်ထည် ဝယ်လိုက်ရင် ရပါပြီ" ဟု ညည်းညူသော်လည်း၊ ကျန်းရိုကမူ "မရဘူး၊ ဈေးကြီးပေးရတာနဲ့ တန်အောင် အလှဆုံးတစ်ထည် ဖြစ်ရမယ်" ဟု ဆိုကာ၊ ဘောင်းဘီနှင့် ဖိနပ်များကိုပါ အစုံအလင် ဝယ်ယူပေးခဲ့သည်။

လီရှောင်း : "..."

သူကတော့ ထိုအဝတ်အစားများမှာ အရင်ကဟာတွေနဲ့ ဘာကွာခြားသည်ကို မသိရှိပေ။

ပိုက်ဆံရှင်းသည့်အခါတွင်မူ လီရှောင်းမှာ အတော်လေး နှမြောတသဖြစ်နေမိသည်။ ကျန်းရိုကမူ "ဒါတွေက သုံးသင့်တဲ့ နေရာမှာ သုံးရမှာပဲ။ ရှင့်ကို လက်ပတ်နာရီ တစ်လုံးပါ ဝယ်ပေးချင်ပေမဲ့၊ အခု သုံးလိုက်တာက ကျွန်မတို့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပမာဏထက် ကျော်သွားလို့ ထားလိုက်တော့မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အင်္ကျီလက်က ရှည်နေတာပဲ၊ နာရီပတ်ထားတာကို လူတွေ မြင်ချင်မှ မြင်မှာပါ" ဟု ဆိုကာ၊ သူ့အား ဆံပင် သွားညှပ်ရန်ပါ တိုက်တွန်းလေသည်။

.....

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ည ၇ နာရီကျော်နေပြီ ဖြစ်ကာ၊ လီရှောင်းနှင့် အန်းအန်းတို့မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုမှာမူ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေကာ၊ သီချင်းဆိုရင်း လီရှောင်းအဝတ်များကို ပြင်ဆင်ပေးပြီး မနက်ဖြန် ဝတ်ရမည့် ပုံစံကိုလည်း စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။

"ကဲ... ဒါဆိုရင် ရပြီ။" သူမက ကျေနပ်စွာဖြင့် လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။

လီရှောင်းက သက်ပြင်းချကာ "မြန်မြန် လာအိပ်တော့၊ သမီးတောင် နို့သောက်ပြီး အိပ်ပျော်တော့မယ်"

ကျန်းရို ကုတင်ပေါ် တက်လာချိန်တွင်၊ အန်းအန်းလေးမှာ သူမထံသို့ အလျင်အမြန် လိမ့်လာကာ၊ ကျန်းရို၏ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လျက် "အန်းအန်း... ပင်ပန်းတယ်" ဟု ကလေးသံလေးဖြင့် အတည်အပေါက် ဆိုရှာသည်။

ကျန်းရိုက ရယ်မောလျက် "သမီးက ဘာတွေ ပင်ပန်းနေရတာလဲ" ဟု မေးလိုက်ရာ၊ ကောင်မလေးက နို့ဘူးကို ဖခင်ဖြစ်သူထံ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ကျန်းရိုကို တင်းတင်းဖက်ကာ အိပ်စက်လိုက်တော့သည်။

....

နောက်တစ်နေ့တွင် လီရှောင်း ချိန်းဆိုထားသည့်နေရာသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ ကျန်းရိုသည်လည်း အိမ်မှာ အချည်းနှီး မနေဘဲ၊ နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျောင်းပြန်ဖွင့်တော့မည်ကို သတိရကာ အန်းအန်းကို ခေါ်၍ အပြင်သို့ ထွက်လည်ခဲ့သည်။

သူမသည် မနှစ်ကတည်းက စက်ဘီးနောက်တွင် တပ်ရန် ကလေးထိုင်ခုံကို ဝယ်ယူထားခဲ့သော်လည်း၊ လီရှောင်းက ကားမောင်းတတ်သဖြင့် တစ်ခါမျှ မတပ်ခဲ့ရပေ။ ယခု သူမသည် ထိုထိုင်ခုံကို သေချာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ စက်ဘီးနောက်တွင် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ချည်နှောင်လိုက်သည်။ ထိုင်ခုံအတွင်း၌လည်း လီရှောင်း၏အင်္ကျီဟောင်းတစ်ထည်ကို ခံပေးလိုက်သေးသည်။

ကျန်းရိုက အန်းအန်းကို စက်ဘီးဖြင့် တင်ဆောင်၍ ထွက်လာသောအခါ၊ ကောင်မလေးမှာ အလွန် ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ်နေတော့သည်။ လမ်းတွင် လေစင်္ကြာရုပ်တစ်ခုကို တွေ့သဖြင့် ဝယ်ယူကာ ထိုင်ခုံလက်ရန်းတွင် ချည်ပေးလိုက်ရာ၊ လည်ပတ်နေသော လေစင်္ကြာကို ကြည့်ရင်း သူမ ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်နေရှာသည်။

"မာမား... ပျံတယ်!"

သူမမှာ ဘာမှ နားမလည်ဘဲ ဒါို ပျံသန်းနေခြင်းဟု ထင်မှတ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုက ရယ်မောလျက် "ဟုတ်တယ် သမီး၊ မာမားတို့တွေ ပျံကြမယ်နော်" ဟု ဆိုကာ စက်ဘီးကို အားရပါးရ နင်းလေသည်။

အနီးနားရှိ ပန်းခြံသို့ သွားရောက်ကာ ဒန်းစီးခြင်း၊ လျှောစီးခြင်းများကို ကစားပေးခဲ့ရာ ကောင်မလေးမှာ ခဏချင်းအတွင်း သင်ယူတတ်မြောက်သွားတော့သည်။

.....

ညဘက် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လီရှောင်းက "ဒီနေ့ ထမင်းစားနေတုန်း၊ လမ်းပေါ်မှာ မင်းနဲ့ တူတဲ့လူတစ်ယောက် စက်ဘီးစီးပြီး ကလေးတင်သွားတာ တွေ့လိုက်တယ်"

သူသည် တိုက်ခန်း သုံးထပ်မှနေ၍ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသူနှင့် စားသောက်နေစဉ် အောက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ ကျန်းရိုနှင့် တူသောသူကို မြင်တွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "အဲ့ဒါ ကျွန်မ ဖြစ်နေရင်ကော" ဟု မေးလိုက်သည်။

"..."

လီရှောင်းသည် ကျန်းရိုကို တစ်ချက်ကြည့်၊ သစ်သားမြင်းရုပ်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် လေစင်္ကြာအနီလေးကို ကိုင်ဆော့နေသော သမီးဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက်၊

သူ မရှိခိုက်တွင် သူမတို့ သားအမိ နှစ်ဦးမှာ အလွန် ပျော်ရွှင်စွာ ဆော့ကစားနိုင်ကြသည်ကို သိရှိလိုက်ရသဖြင့်၊ သူ့စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရသော်လည်း အများအားဖြင့်မူ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေမိသည်။ သူဆိုတာ ဇနီးလေးနှင့်သမီးလေးကို အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်စေချင်သူ မဟုတ်လား။

.....

သို့သော် ထိုပျော်ရွှင်မှုမှာ ကြာကြာ မခံခဲ့ပေ။ ဖေဖော်ဝါရီ ၁၄ ရက်နေ့တွင် ကျန်းရို ကျောင်းပြန်ဖွင့်ခဲ့သဖြင့်၊ အန်းအန်းလေးမှာ ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ထပ်မံ၍ "ဒုက္ခခံ" ရပြန်တော့သည်။

ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ကောင်မလေးမှာ အတတ်ကောင်းတစ်ခုရရှိလာကာ၊ ခါးကို ကုန်း၍ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသည်ကို ကျန်းရို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းရိုမှာ ပါးစပ်ပင် မစိနိုင်ဘဲ လီရှောင်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ဒါ ဘယ်သူ့ဆီက သင်လာတာလဲ။"

လီရှောင်းက နှာခေါင်းကို ပွတ်ကာ "ကိုယ် အခုတလော စားဖိုမှူးကြီး တစ်ယောက်ကို အလုပ်ခန့်ထားတယ်လေ။ စက်ရုံနေရာ မရသေးခင်မှာ အိမ်တစ်လုံးငှားပြီး သူ စားစရာတွေ စမ်းသပ်ဖို့ စီစဉ်ပေးထားတာ။ ကိုယ်တို့တွေလည်း အဲ့ဒီမှာပဲ နေ့တိုင်း သွားစားကြတာလေ။

အဲ့ဒီ စားဖိုမှူးကြီးက အသက်ကြီးပြီ၊ သူ လမ်းလျှောက်ရင် အဲ့ဒီအတိုင်းပဲ လျှောက်တာလေ"

အန်းအန်းမှာ ဖခင်နှင့်အတူ နေ့တိုင်း ထိုနေရာသို့ သွားစားသဖြင့် အတုမြင် အတတ်သင် ဖြစ်သွားခြင်းပင်။

"အဲ့ဒီ စားဖိုမှူးကြီး ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက အရင်က နာမည်ကြီးခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းလူတွေက အသုံးမကျလို့ စည်းစိမ်တွေ ကုန်သွားတာပေါ့။ သူ့လက်ထက်ကျတော့ အတတ်ပညာတစ်ခုပဲ ကျန်တော့တာလေ။ သူက စရိုက် မကောင်းဘူး၊ ငယ်ငယ်က ဒုက္ခတွေ အများကြီး ခံခဲ့ရလို့ ထင်တာပဲ။ သားမယားတွေလည်း သေကုန်ကြပြီ၊ တူတွေကလည်း သူ့စည်းစိမ်ကိုပဲ မျက်စိကျနေကြတာနဲ့ သူက ဘယ်သူ့ကိုမှ အားမကိုးဘဲ တစ်ဦးတည်း ဈေးရောင်းနေတာ။ သူက စရိုက်ဆိုးတော့ ဝယ်သူတွေနဲ့ ခဏခဏ ရန်ဖြစ်လို့ အရောင်းအဝယ် မကောင်းဘူးလေ၊ ဒါပေမဲ့ သူချက်တဲ့ ဟင်းတွေက တကယ် စားကောင်းလို့ ကိုယ်က အတင်း ခေါ်ထားတာ"

လီရှောင်းမှာ သူ၏ အတတ်ပညာကိုသာ ကြည့်သူဖြစ်သဖြင့်၊ စရိုက်ဆိုးသည်မှာ သူ့အတွက် အရေးမကြီးလှပေ။ အဆဲခံရရုံဖြင့် ဘာမှမဖြစ်သည် မဟုတ်လား။

သို့သော် ထိုစားဖိုမှူးကြီးတွင် အကျင့်ဆိုးတစ်ခု ရှိနေပြန်ကာ၊ လူများကို "မျိုးမစစ်" ဟု ဆဲဆိုတတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အန်းအန်းလေးမှာ မည်သို့ သင်ယူလိုက်သည်မသိဘဲ၊ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က လီရှောင်း သူမကို စတော်ဘယ်ရီ ဝယ်ကျွေးရန် ကုန်တိုက်သို့ ခေါ်သွားစဉ် ချန်ရုန် နှင့် တိုးလေသည်။ ချန်ရုန်က သူမအား မိမိကို မှတ်မိလားဟု စနောက်သောအခါ၊ ကောင်မလေးက "မျိုးမစစ်" ဟု တိုက်ရိုက် ပြောချလိုက်တော့သည်။

ကံကောင်းသည်မှာ သူမ၏ စကားသံမှာ မပီသသဖြင့် ချန်ရုန်မှာ "မရင်းနှီးဘူး" ဟု ပြောသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ၊ အရမ်းချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေးဟု ဆိုကာ တဟားဟား ရယ်မောသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချန်ရုန်နှင့် လမ်းခွဲပြီးနောက်တွင်မူ၊ လီရှောင်းက သမီးဖြစ်သူ၏ ပါးကို အားရပါးရ နမ်းလိုက်ကာ "တကယ် တော်တဲ့ ငါ့သမီးလေးပဲ၊ ဆဲတာ ကွက်တိပဲ" ဟု စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးမိတော့သည်။

***