အခန်း (၅၂-၅၄)

အခန်း (၅၂)

ရဲစခန်းမှ ထွက်လာချိန်တွင် မိုးချုပ်နေပြီဖြစ်သည်။ လမ်းတစ်ဝက်တွင် ကျန်းရိုသည် မွန်းတည့်ချိန်က ကျောင်းတံခါးဝရှိ ကိတ်မုန့်ဆိုင်တွင် မှာထားခဲ့သော ကိတ်မုန့်ကို သတိရသွားသဖြင့် လီရှောင်းအား ကားကို ကျောင်းဘက်သို့ လမ်းလှည့်မောင်းခိုင်းလိုက်လေသည်။

မူလက ကစားကွင်းမှအထွက်တွင် အန်းအန်းကိုခေါ်၍ အဝတ်အစားသစ်တစ်ထည် သွားဝယ်ပေးရန် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း ယခု မိုးချုပ်နေပြီဖြစ်သဖြင့် အဝတ်အစား မဝယ်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထို့အပြင် ကျန်းရိုသည် အတိုင်ပင်ခံဆရာထံသို့ ဖုန်းဆက်ကာ ညပိုင်း အတန်းနှစ်ချိန်အတွက် ခွင့်ယူလိုက်လေသည်။

အန်းအန်းမှာ တစ်မွန်းလွဲခင်းလုံး ကစားထားရပြီး ရဲစခန်းသို့ပါ လိုက်သွားရသဖြင့် ကားပေါ်ရောက်သည်နှင့် ကျန်းရို၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တိုက်ရိုက်ပင် အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

ကျန်းရိုက အဝတ်အစားများကို တင်းကြပ်စွာ ဆွဲစေ့လိုက်ပြီး သူမကို သေချာစွာ ထုပ်ပိုးပေးလိုက်လေသည်။

ကျောင်းတံခါးဝတွင် ကိတ်မုန့်ဝင်ယူပြီးနောက် အိမ်ရာအနီးရှိ ဈေးသို့သွားကာ ဟင်းချက်စရာများ ဝယ်ယူကြလေသည်။

ညဘက်တွင် ကျန်းရိုက စားကောင်းသောက်ဖွယ် ဟင်းလျာများကို ချက်ပြုတ်ကာ ဘေးအိမ်မှ ကျိုးကျန့်တို့ မိသားစုကိုပါ ခေါ်၍ အတူတူ စားကြလေသည်။

စည်ကားသိုက်မြိုက်စွာ ထမင်းစားပြီးနောက် လီရှောင်းက စားပွဲများကို သိမ်းဆည်းကာ ပန်းကန်သွားဆေးပြီး၊ ကျန်းရိုကမူ ကိတ်မုန့်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တင်ကာ ကိတ်မုန့်ဘူးထဲတွင် ပါလာသော စက္ကူဦးထုပ်ကို အန်းအန်း၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ဆောင်းပေးလိုက်ပြီး ကိတ်မုန့်ပေါ်တွင် ဖယောင်းတိုင်ငယ် သုံးတိုင်ကို စိုက်လိုက်လေသည်။

လီရှောင်းက မီးဖိုချောင်ထဲမှ လက်သုတ်ရင်း ထွက်လာကာ ကုလားထိုင်ပေါ်ရှိ အန်းအန်းကိုချီ၍ ထိုင်လိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက လီရှောင်း၏ ဘေးတွင်ထိုင်ကာ လက်ခုပ်တီးရင်း သီချင်းစဆိုလေသည်။ "Happy Birthday to you, Happy Birthday to you, Happy Birthday to you......"

ဝမ်ယန်နှင့် ကျိုးမားတို့မှာ သီချင်းလိုက်ဆိုရန် ရှက်နေကြသဖြင့် အားရပါးရ လက်ခုပ်သာ တီးပေးကြလေသည်။ ထိုအထဲတွင် ကျိုးဟုန်၏ လက်ခုပ်တီးသံမှာ အကျယ်ဆုံးဖြစ်ပြီး ဝမ်ယန်၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ညီလေးကပင် လိုက်၍ လက်ဝှေ့ယမ်းနေလေသည်။

အန်းအန်းမှာ ပါပါး၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးရယ်နေပြီး မာမားနှင့်အတူ ကလေးသံလေးဖြင့် သီချင်းလိုက်ဆိုနေလေသည်။

သီချင်းဆိုပြီးသောအခါ ကျန်းရိုက သူမကို ဆုတောင်း၍ ဖယောင်းတိုင် မှုတ်ခိုင်းလေသည်။

အန်းအန်းက သိပ်နားမလည်ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"မာမား ဆုတောင်း"

ကျန်းရိုက ရယ်မောလိုက်သည်။

"ကိုယ့်ဘာသာပဲ ဆုတောင်းရမှာလေ၊ သမီး ဘာလိုချင်လဲ"

အန်းအန်းက စဉ်းစားပင်မစဉ်းစားဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"သကြားလုံး"

ရိုးရှင်းပွင့်လင်းလွန်းသဖြင့် ရယ်ချင်စရာပင် ကောင်းနေလေသည်။

ရှိနေသူအားလုံး တကယ်ပင် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ ကလေးမလေးက အတော်လေး လောဘကြီးသေးပြီး တစ်ဟုန်ထိုး ဆုတွေ အများကြီး တောင်းလိုက်လေသည်။

"သကြားလုံး စားရဖို့၊ ပါပါး ခြေထောက်ဆေးဖို့၊ မာမား အသားဝယ်ဖို့......"

လီရှောင်းက ရယ်မောလျက် သူမ၏ပါးစပ်လေးကို တိုက်ရိုက် ညှစ်လိုက်လေသည်။

"ဘယ်သူက ဒီလောက် လောဘကြီးခိုင်းလို့လဲ။ တစ်ခုပဲ ရွေးရမယ်"

အန်းအန်းက အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ပါပါးနဲ့ မာမား အဆင်ပြေပြေ နေဖို့"

ဘေးမှ ကျိုးမားက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အန်းအန်းက တကယ်ကို လိမ်မာတဲ့ ကလေးလေးပဲ"

အန်းအန်းမှာ ချီးမွမ်းခံရသဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူမ၏ လက်သေးသေးလေးဖြင့် စားပွဲပေါ်ရှိ ကိတ်မုန့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလေသည်။

"စားမယ်"

ထို့နောက် ကျန်းရိုက ဖယောင်းတိုင်များကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ရှိနေသူအားလုံးကို ကိတ်မုန့် တစ်တုံးစီ လှီးပေးလိုက်လေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကျန်းရို ယခုတစ်ကြိမ် ဝယ်လာသော ကိတ်မုန့်မှာ ကြီးမားသဖြင့် တော်သေးသည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဝေစားရန် လောက်မည်မဟုတ်ပေ။

ဤဘက်ရှိ ကိတ်မုန့်က ခရိုင်မြို့ရှိ ကိတ်မုန့်ထက် အများကြီး ပိုစားကောင်းလေသည်။ လီရှောင်းပင်လျှင် မျက်မှောင်မကြုတ်ဘဲ စားနိုင်လေသည်။ သူသည် ယခင်က ခရိုင်မြို့တွင် ကိတ်မုန့် တစ်လုတ်စားဖူးကတည်းက ထိုအရာကို အဝေးမှသာ ရှောင်ရှားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း ဈေးကတော့ အတော်လေး ပိုကြီးလေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယနေ့ညတွင် အန်းအန်း အလွန်ပျော်ရွှင်ခဲ့ရသည်။ ညအိပ်ရာမဝင်မီ ကျန်းရိုကို ဖက်ကာ ချိုသာစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သေးသည်။

"ကျေးဇူးပါ မာမား"

ထို့နောက် မျက်နှာကို ကျန်းရို၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အပ်ကာ ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေလေသည်။

ကျန်းရို၏ ရင်ထဲတွင် နူးညံ့သွားပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ ခေါင်းလေးကို နမ်းလိုက်လေသည်။ ကလေးမလေးက တခစ်ခစ် ရယ်မောကာ ထထိုင်ပြီး ကျန်းရိုကို ဖက်၍ တစ်ချက် နမ်းလိုက်လေသည်။ နမ်းပြီးနောက် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ သူမ၏ ပါပါးကို သွားနမ်းလေသည်။

လီရှောင်းမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှဲလျက် လက်နှစ်ဖက်ကို ခေါင်းနောက်တွင် ခုထားလေသည်။ သူမက ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာရာ လှုပ်ရှားမှု မြန်လွန်းသဖြင့် သူမ၏ခေါင်းက သူ့နဖူးကို တိုက်ရိုက် ဝင်ဆောင့်မိသွားပြီးနောက် 'ဘွတ်' ခနဲ မြည်အောင် သူ့ပါးပြင်ကို တစ်ချက်နမ်းလိုက်ရာ သွားရည်များ အများကြီး ပေကျံသွားလေသည်။

နမ်းပြီးနောက် သူမက ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် လက်သေးသေးလေးကို မြှောက်ကာ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း ကလေးသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"နာတယ်"

လီရှောင်းက စုတ်သပ်လိုက်လေသည်။

"မနာဘဲ နေမလား"

လက်ကိုမြှောက်ကာ သူမ၏ နဖူးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

"ရပြီ"

အန်းအန်းက တကယ် ပျောက်သွားပြီဟု ထင်ကာ ပြန်လှဲအိပ်၍ မာမားကို ဖက်ထားလိုက်ပြီး၊ ခြေထောက်တစ်ဖက်က အငြိမ်မနေဘဲ အနောက်ရှိ ပါပါး၏ ခါးပေါ်တွင် တင်ထားလေသည်။

ဖယ်ရှားလိုက်လျှင်လည်း သူမက မကျေနပ်ဘဲ ချက်ချင်း ပြန်တင်ထားလေသည်။

......

မွေးနေ့ပြီးသွားပြီးနောက် ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် လီရှောင်းက ပြန်လာကာ သူဌေးယိုက သူတို့ကို ထမင်းကျွေးချင်ကြောင်း ပြောလေသည်။

သူဌေးယိုက ကျန်းရိုမှာ ယခုအခါ တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူ ဖြစ်နေမှန်း သိသဖြင့် စနေနေ့ကို တကူးတက ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

စနေနေ့ကို မြို့ထဲရှိ ထိပ်တန်း အဆင့်မြင့် ကိုယ်ပိုင်စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်တွင် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ စားသောက်ဆိုင်ဟု ဆိုသော်လည်း ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ ပုံမှန်စားလေ့ရှိသော လမ်းဘေးစားသောက်ဆိုင်များနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။ အပြင်မှကြည့်လျှင် ဆိုင်ခန်းမှာ မကြီးမားဘဲ ပတ်ဝန်းကျင် တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းသည်ဟုသာ ခံစားရပြီး ကျောက်တောင်တုများနှင့် ဝါးရုံတောငယ်လေးကို ထားရှိလေသည်။ သို့သော် အထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ အထဲတွင် သီးခြားကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခု ရှိနေကြောင်း တွေ့ရှိရလေသည်။

ကျောက်ပြားများဖြင့် ခင်းထားသော လမ်းငယ်လေး၊ ရှေးဟောင်းစတိုင် သပ်ရပ်လှပသော ခြံဝင်း၊ ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းတိုင်း ရှုခင်းတစ်မျိုးစီ ပြောင်းလဲနေပြီး သာယာငြိမ့်ညောင်းသော စောင်းကြိုးသံများနှင့်အတူ ပန်းကန်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော စားပွဲထိုးများမှာလည်း လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးလှပသော ရှေးဟောင်းစတိုင် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားကြလေသည်။

လီရှောင်း ရောက်သွားပြီးနောက် သူဌေးယိုထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်ရာ အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးစားပွဲထိုး တစ်ဦးက သူတို့ကို ခြံဝင်းတစ်ခုဆီသို့ ဦးဆောင်ခေါ်သွားလေသည်။

ကွေ့ကောက်နေသော ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ သူဌေးယိုတို့ မိသားစုက ပန်းပွင့်ပုံ ထွင်းထုထားသော ကြမ်းပြင်အထိရှည်သည့် ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ထိုင်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မှန်ချပ်မှတစ်ဆင့် ကြည့်လိုက်လျှင် သူဌေးယိုတို့ မိသားစုသုံးယောက်သည် ကြီးမားသော သစ်ကနက် စားပွဲဝိုင်းကြီးဘေးတွင် ထိုင်နေကြပြီး၊ သူဌေးယိုက မီနူးကိုကိုင်ကာ ဟင်းမှာနေပြီး သူ၏ဇနီးဖြစ်သူကမူ ခေါင်းငုံ့ကာ ကလေးနှင့် စကားပြောနေလေသည်။

လဲ့လဲ့က သူတို့ကို အရင်ဆုံး မြင်တွေ့သွားပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ သူ့မေမေကို တစ်ခုခု ပြောလိုက်ရာ၊ သူ့မေမေက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းလှည့်ကြည့်လာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် နွေးထွေးသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

သူဌေးယိုကလည်း မြင်သွားပြီး သူတို့ကို ဝင်လာရန် လက်ယပ်ခေါ်လေသည်။

လီရှောင်းတို့လည်း စားပွဲထိုး၏နောက်မှလိုက်၍ လမ်းကွေ့ဝင်သွားကြလေသည်။

အခန်းထဲရှိ အပြင်အဆင်မှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းလင်းထင်းနေပြီး ထမင်းစားရန် နေရာ၊ လူများ အနားယူစကားပြောရန် ဆိုဖာနှင့် တီဗွီ၊ ထို့အပြင် ရေချိုးခန်းပါ ပါရှိလေသည်။

ကျန်းရိုတို့ အခန်းထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်း သူဌေးယိုက လာထိုင်ရန် ခေါ်လေသည်။ သူက မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ့ဇနီးကို မိတ်ဆက်ပေးလေသည်။

"လာ၊ ဒါ ကိုယ် မင်းကို ပြောပြဖူးတဲ့ သူဌေးလီ လီရှောင်းပဲ၊ ဒီဘက်ကတော့ သူ့ရဲ့ ဇနီး အမျိုးသမီးကျန်းရို၊ အရမ်းတော်တာ၊ အခု G တက္ကသိုလ်မှာ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာ သင်နေတာ။ သူတို့ရဲ့ သမီးလေး အန်းအန်းကိုလည်း ကိုယ် မင်းကို ပြောပြဖူးတယ်လေ၊ ဘယ်လိုလဲ၊ အရမ်းချစ်စရာကောင်းတယ် မဟုတ်လား။ ကိုယ်တို့ မိသားစုနှစ်ခုက တကယ်ကို ရေစက်ပါတာပဲ"

ထို့နောက် လီရှောင်းကို ထပ်မံမိတ်ဆက်ပေးလေသည်။

"ဒါက ကျွန်တော့်ဇနီး အမျိုးသမီးဆုန့်ယင်းပါ၊ အရမ်းကို ထူးချွန်တဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင် တစ်ယောက်ပါ"

သူဌေးယို၏ ဇနီးဖြစ်သူမှာ အလွန်တော်သော အမျိုးသမီး သူဌေးတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း လီရှောင်း ပြောပြ၍ ကျန်းရို ကြားဖူးထားလေသည်။ သူဌေးယို ယနေ့အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ သူ၏ဇနီးဖြစ်သူ၏ ကူညီထောက်ပံ့မှု တစ်ဝက်ခန့် ပါဝင်ကြောင်း၊ ထိုစဉ်က သူဌေးယို၏ ဇနီးဖြစ်သူသည် သူ့ကို ကူညီရန်အတွက် ဟောင်ကောင်တက္ကသိုလ် ဘဏ္ဍာရေးဌာနကို ကိုယ်တိုင်လေ့လာ၍ ဝင်ခွင့်ရအောင် ဖြေဆိုခဲ့ကြောင်း၊ ကျောင်းပြီးနောက် သူ့ကုမ္ပဏီကို စီမံခန့်ခွဲပေးရုံသာမက သူဌေးယို၏ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုကို အားကိုး၍ ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးကိုပါ အောင်မြင်စွာ တည်ထောင်နိုင်ခဲ့ကြောင်း ကြားဖူးလေသည်။

သူဌေးယိုသည် သူ့ဇနီးအပေါ် အလွန်လေးစားမှုရှိပြီး ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြန်အလှန် အောင်မြင်စေကာ သံယောဇဉ် အလွန်နက်ရှိုင်းကြလေသည်။

အမျိုးသမီးဆုန့်မှာ အလွန်ဖော်ရွေကာနွေးထွေးသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမသည် သပ်ရပ်ပြေပြစ်စွာ ဝတ်စားထားပြီး အလွန်အကျွံ ပြင်ဆင်ခြယ်သထားခြင်းမရှိသလို၊ အလွန်ရိုးရှင်းနေခြင်းမျိုးလည်း မဟုတ်ဘဲ လူများကို ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေလေသည်။

သူမက မတ်တတ်ရပ်ကာ ကျန်းရိုတို့နှင့် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်လေသည်။

"ရှင့်တို့ကို တွေ့ရတာ အရမ်းဝမ်းသာပါတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် ကိစ္စအတွက် ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မအမျိုးသားက တကယ်ကို အရမ်းကျေးဇူးတင်လွန်းလို့ ထမင်းတစ်နပ်လောက် ဖိတ်ကျွေးချင်လို့ပါ။ ရှင့်တို့ကို အနှောင့်အယှက် မပေးမိဘူးလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

သူမ၏ စကားပြောသံမှာ အလွန်နူးညံ့ပြီး မလောမဆူဘဲ နားထောင်ရုံဖြင့် လူများကို သဘောကျစေလေသည်။

ကျန်းရိုမှာ လူမှုရေးဆက်ဆံရေးတွင် သိပ်မကျွမ်းကျင်လှပေ။ ကျိုးကျန့်တို့နှင့် ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် ယဉ်ကျေးမှုအရ စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုရန်မှာ ရနိုင်သော်လည်း၊ ဤကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းအဆင့်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ဆက်သွယ်ပြောဆိုရန်မှာ သူမအတွက် အနည်းငယ် ခက်ခဲနေလေသည်။

အလွန်အမင်း နွေးထွေးလွန်းပါက အကြံအစည်ရှိသည်ဟု ထင်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်နေပါကလည်း ယဉ်ကျေးမှုမရှိရာ ကျပေမည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လီရှောင်းမှာ ယခုအခါ စီးပွားရေးလောကတွင် ဝါရင့်သူတစ်ဦးဟု ဆိုနိုင်နေပြီဖြစ်ရာ သူဌေးယိုနှင့် အလွန်စည်ကားစွာ စကားပြောဆိုနေလေသည်။

ကျန်းရိုသည် အမျိုးသမီးဆုန့်၏ ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံကာ သူမ၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်လေသည်။

အန်းအန်းမှာ ကျန်းရိုထက်ပင် ပို၍ တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။ သူမသည် အပြင်ရောက်လျှင် အမြဲတမ်း အလွန်ရှက်တတ်သူဖြစ်သည်။ လီရှောင်းက သူမကို အိမ်တွင်းဗိုလ်ဟု အမြဲပြောလေ့ရှိပြီး အိမ်တွင် ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားကာ အလွန်သွက်လက်သော်လည်း အပြင်ရောက်သည်နှင့် အမေ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်နေချင်တော့လေသည်။

အခန်းထဲသို့ ဝင်ကတည်းက စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောတော့ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စပ်စုစွာ လိုက်ကြည့်နေလေသည်။

အမျိုးသမီးဆုန့်က သားဖြစ်သူကို သူမနှင့်အတူ သွားကစားရန် ခိုင်းလိုက်ရာ၊ လဲ့လဲ့က ကုလားထိုင်ပေါ်မှ လိမ်မာစွာ ဆင်းလာပြီး အန်းအန်းထံသို့ လာလေသည်။ သို့သော် အန်းအန်းက သူ လာသည်ကို မြင်သောအခါ တိုက်ရိုက်ပင် ခန္ဓာကိုယ်လေးကို လှည့်ကာ မျက်နှာကို ကျန်းရို၏ရင်ခွင်ထဲတွင် အပ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက ပြုံးလျက် အမျိုးသမီးဆုန့်အား ပြောလိုက်လေသည်။

"သူက အပြင်ရောက်ရင် နည်းနည်း ရှက်တတ်လို့ပါ"

အမျိုးသမီးဆုန့်သည် အန်းအန်း၏ နူးညံ့ချစ်စရာကောင်းသော ပုံစံလေးကို ကြည့်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် မသိမသာ အပြုံးများ ပိုမိုတောက်ပလာလေသည်။

"ဒီကလေးလေးက တကယ်လှတာပဲ။ အရင်တုန်းက ကျွန်မလည်း လှတဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက် မွေးချင်ခဲ့တာ၊ သူ့ကို ဂါဝန်လေးတွေ ဝတ်ပေးမယ်၊ ဆံပင်လေးတွေ ကျစ်ပေးမယ်လို့ တွေးထားတာ။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မဗိုက်ထဲက ကလေးက မိန်းကလေးလို့ ပြောကြတော့ ကျွန်မလည်း ယုံသွားပြီး အဝတ်အစားလှလှလေးတွေ အများကြီး ဝယ်ထားခဲ့တာ၊ နှမြောစရာကောင်းတာက နောက်ဆုံးတော့ တစ်ထည်မှ မဝတ်လိုက်ရဘူး"

လဲ့လဲ့မှာ အလွန်ကောင်းမွန်စွာ သွန်သင်ဆုံးမခံထားရသဖြင့် ငြင်းပယ်ခံရသော်လည်း ဒေါသမထွက်ဘဲ ဘေးတွင်ရပ်ကာ ခေါင်းလေးစောင်း၍ အန်းအန်းကို ခိုးကြည့်နေလေသည်။ အန်းအန်း၏အကြည့်နှင့် ဆုံသောအခါ သူက နှုတ်ခမ်းကိုစေ့၍ ပြုံးပြပြီး သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ သကြားလုံးကို ထုတ်ယူကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက ငါ အိမ်ကနေ ယူလာတဲ့ သကြားလုံးပဲ၊ နင် စားမလား။ အရမ်းစားကောင်းတာ၊ နင့်ကို လက်ဆောင်ပေးမယ်နော်"

ပြောရင်းနှင့် သကြားလုံးကို အန်းအန်းထံသို့ ကမ်းပေးလေသည်။

ကျန်းရိုက ခေါင်းငုံ့ကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေသည်။

"လိုချင်လား"

ကလေးမလေးက ကျန်းရိုကို မျှော်လင့်တောင့်တစွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း လက်လှမ်းယူရန် ရှက်နေလေသည်။

ကျန်းရိုက သူမကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘဲ ပြုံး၍သာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မာမား ကူယူပေးရမလား။ ဒါပေမဲ့ ကိုကို့ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်လို့ ပြောရမယ်နော်"

ကလေးမလေး၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး အလွန်တိုးညှင်းသောအသံဖြင့် "ကျေးဇူးတင်ပါတယ်" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

လဲ့လဲ့လည်း ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ရပါတယ်"

ကျန်းရိုက အန်းအန်းအတွက် သကြားလုံးကို ယူပေးလိုက်ပြီးနောက် သကြားလုံးခွံကို ခွာ၍ သူမအား ခွံ့ကျွေးလိုက်သည်။ အန်းအန်းက ပါးစပ်ဟ၍ စားလိုက်ပြီး သကြားလုံးက အလွန်စားကောင်း၍ထင်သည်၊ သူမက မျက်လုံးလေးများ ကွေးညွတ်သွားသည်အထိ ပြုံးရယ်လေသည်။

လဲ့လဲ့က ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆင်းခဲ့လေ၊ ငါတို့ အတူတူ ကစားကြမယ်"

အန်းအန်းက စဉ်းစားပင်မစဉ်းစားဘဲ ခေါင်းကို အခြားတစ်ဖက်သို့ လှည့်သွားကာ "ဟင့်အင်း" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

လဲ့လဲ့ကလည်း စိတ်မပျက်ဘဲ ဆိုဖာဆီသို့ ပြေးသွားကာ ဝက်ဝံရုပ်လေးတစ်ခုကို ယူလာပြီး မြှောက်၍ လှုပ်ရမ်းပြကာ သူမကို ပြောလိုက်လေသည်။

"ညီမလေး၊ လာဆော့လေ၊ ဒီမှာ အရုပ်တွေ အများကြီးပဲ"

အန်းအန်းက မေမေ့ကို ထပ်ကြည့်ပြန်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် လိုချင်သည့် အဓိပ္ပာယ်များ အပြည့်ပါနေလေသည်။

ကျန်းရိုက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်လေသည်။

"ဒီဟာကိုတော့ သမီးဘာသာ သွားယူရလိမ့်မယ်၊ မာမား လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ဘူး။ မာမားလည်း လိုချင်တယ်၊ မာမားအတွက်ပါ တစ်ခု ကူယူပေးမလား"

အန်းအန်းက အမေ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၊ ဆိုဖာဘေးတွင် ရပ်နေသော အစ်ကိုလေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ဖြင့် တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေပုံရပြီးနောက်၊ ကျန်းရို၏ပေါင်ပေါ်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောဆင်းသွားကာ သူမ၏ခြေထောက်ကို ကိုင်၍ မတ်တတ်ရပ်ပြီးနောက် ဆိုဖာရှိရာသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလေသည်။ သို့သော် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျှောက်တိုင်း နောက်ကို ပြန်ကြည့်လေ့ရှိပြီး ပါပါးနှင့် မာမား ဤနေရာတွင် ရှိမရှိ သေချာအောင် လုပ်နေပုံရကာ ကျန်းရို၏ အားပေးသော အကြည့်ကို မြင်မှသာ ရှေ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဆက်လျှောက်သွားလေသည်။

အမျိုးသမီးဆုန့်က ဤမြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ကြည့်နေပြီး မနေနိုင်ဘဲ ချီးကျူးစကား ဆိုလိုက်လေသည်။

"ရှင် ကလေးကို တကယ် သေချာသွန်သင်ထားတာပဲ။ သကြားလုံး စားချင်ပေမဲ့ သည်းခံနိုင်တယ်၊ ရှက်တတ်ပေမဲ့ မကြောက်တတ်ဘူး၊ ပြီးတော့ အရမ်းလည်း လိမ်မာတယ်"

ဤအရွယ် ကလေးငယ်များကို သူမ အများအပြား တွေ့ဖူးသည်။ နေရာတစ်ခုတွင် အချိန်အကြာကြီး မနေနိုင်ဘဲ ငိုယိုဆူပူကာ ပြန်ချင်သည်ဟု ပူဆာတတ်ကြလေသည်။

ကျန်းရိုက အခြားသူများရှေ့တွင် ကလေးကို ချီးမွမ်းရန် မည်သည့်အခါမျှ ဝန်မလေးတတ်ပေ။

"ဒီကလေးက ငယ်ငယ်ကတည်းက မငိုမဆူတတ်ဘူး၊ ထိန်းရတာ အရမ်းလွယ်တယ်။ သူ့ကို မွေးပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်မက စာမေးပွဲအတွက် စာကျက်ရတာ။ နေ့တိုင်း သူ့ကို ကုတင်ပေါ်မှာ ထားခဲ့ရင် သူဘာသာသူ ဆော့နေတတ်တယ်။ ဆော့လို့ ပင်ပန်းသွားရင် နို့သောက်ပြီး အိပ်သွားတာပဲ။ ကျွန်မအတွက် အများကြီး သက်သာစေတယ်။ ကျွန်မ ခဏခဏ ပြောလေ့ရှိတယ်၊ ဒီကလေးက ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ လာတာပါလို့"

အမျိုးသမီးဆုန့်မှာ ကျန်းရို၏ စကားကြောင့် ရယ်မောသွားလေသည်။

ဆိုဖာဘက်တွင် အန်းအန်းက လဲ့လဲ့နှင့် ဆော့ကစားနေပြီဖြစ်သည်။ အန်းအန်းက အရေးတယူဖြင့်ပင် သူ့ကို မိတ်ဆက်ပေးနေသေးလေသည်။

"ဒါက ကြောင်လေး"

"ဒါက ခွေးလေး"

"ဒါက ကျူးပါ့ကျဲ(ဝက်မင်းသား)"......

သူမ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည်မှာ ကျားနှင့် ခြင်္သေ့ ဖြစ်နေသည်ကို လဲ့လဲ့မှာ သူမပြောသမျှ နားထောင်ရင်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရလေသည်။

ကျန်းရိုလည်း အမျိုးသမီးဆုန့်နှင့် ဘာစကားပြောရမည်ကို မသိသဖြင့် ကလေးနှစ်ယောက်အကြောင်းကိုသာ ပြောဖြစ်ကြလေသည်။ အမျိုးသမီးဆုန့်နှင့် သူဌေးယိုတို့မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အလုပ်များကြသော်လည်း နေ့စဉ် ကလေးနှင့်အတူ အချိန်ဖြုန်းရန် အိမ်သို့ တတ်နိုင်သမျှ ပြန်လာလေ့ရှိကြသည်။ အိမ်တွင် အိမ်ဖော် သုံးယောက် ငှားထားပြီး တစ်ယောက်က ထမင်းချက်ရန်၊ တစ်ယောက်က သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန်နှင့် တစ်ယောက်က ကလေးကို သီးသန့် ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ဖြစ်လေသည်။

ထိုနေ့ကကိစ္စကို ပြောရလျှင် မတော်တဆမှုတစ်ခုဟု ဆိုရမည်။ ကလေး၏ မွန်းလွဲပိုင်း စန္ဒရားဆရာမက လမ်းတစ်ဝက်တွင် ပြဿနာတက်သဖြင့် မလာနိုင်တော့ဘဲ အိမ်ဖုန်းကိုသာ ခေါ်၍ အိမ်ဖော်ကို ပြောပြခဲ့လေသည်။

"အိမ်ဖော် ပြောတာက လဲ့လဲ့က အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း စန္ဒရား ကျင့်နေတာတဲ့။ သင်ယူဖို့ကိစ္စမှာတော့ လဲ့လဲ့က အတော်လေး ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခဏလောက် ကျင့်ပြီးသွားတော့ ကျွန်မယောက်မက တူလေးကိုခေါ်ပြီး လာလည်တယ်တဲ့။ ကျွန်မတူက အဲ့ဒီနေ့က ဝမ်းပျက်နေလို့ ကျောင်းမသွားဘဲ ဆေးရုံကနေ ပြန်လာတာ။ ကျွန်မယောက်မက အစက ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကစားခိုင်းမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တူလေးက ကစားကွင်းသွားချင်တယ်လို့ ပူဆာတော့ ကျွန်မယောက်မက ကလေးနှစ်ယောက်လုံးကို ကစားကွင်း ခေါ်သွားလိုက်တယ်တဲ့"

ထိုကိစ္စကို ပြောရလျှင် အမျိုးသမီးဆုန့်သည် ယောက်မဖြစ်သူမှာ အပြစ်ကင်းကြောင်း သိသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းနှင့်အများတော့ မသက်မသာ ဖြစ်မိလေသည်။

"အိမ်ဖော်လည်း လိုက်သွားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကစားကွင်းရောက်ပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်မတူလေးက ထပ်ပြီး ဝမ်းပျက်လာလို့ ကျွန်မယောက်မက ကလေးကိုခေါ်ပြီး အိမ်သာသွားတယ်။ အိမ်ဖော်တစ်ယောက်တည်းပဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရတာ။ သူ ပြောတာက အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက လူများလို့ သူနဲ့ ကလေး လူစုကွဲသွားတာတဲ့၊ သူ အကြာကြီး လိုက်ရှာခဲ့ရတယ်တဲ့"

ကျန်းရို ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"သူ ရဲမတိုင်ဘူးလား"

အမျိုးသမီးဆုန့်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလေသည်။

"မတိုင်ဘူး။ သူက ကလေး အနီးအနားမှာပဲ ရှိမယ်လို့ ထင်နေတာ။ ဖြစ်နိုင်တာက ပြဿနာကြီးသွားရင် ကျွန်မတို့ လင်မယားနှစ်ယောက် အပြစ်တင်မှာကို ကြောက်လို့နေမှာပါ"

မဟုတ်ဘူး၊ ကျန်းရို ဤစကားကို ကြားသည်နှင့် တစ်ခုခုမှားယွင်းနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုနေ့က အင်္ဂါနေ့ဖြစ်သည်။ ကစားကွင်းတွင် လူများသော်လည်း စနေ၊ တနင်္ဂနွေလောက် မများပေ။ လူစုကွဲသွားလောက်အောင်အထိ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ထို့အပြင် လဲ့လဲ့သည် အလွန်လိမ်မာသော ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်သည်။ လူစုကွဲသွားလျှင်တောင် လျှောက်ပြေးမည့်သူမျိုး မဟုတ်ပေ။ ထိုနေ့က သူမနှင့် အန်းအန်း ငှက်သိုက်မုန့် ဝယ်စဉ်က သူက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း အလွန်စည်းကမ်းတကျ ထိုင်နေခဲ့လေသည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ ထိုနေ့က သူမနှင့် လီရှောင်း အိမ်သာအပြင်ဘက်တွင် အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ခဲ့ရပြီး လူကုန်ကူးခံရပြီးနောက် အချိန်နှင့် ပေါင်းလိုက်လျှင် မိနစ် လေးငါးဆယ်ခန့် ရှိလေသည်။ ထိုမျှကြာသည့်တိုင်အောင် ရဲမတိုင်သေးဘူးဆိုလျှင် ဤအိမ်ဖော်က အတော်လေး ပြဿနာရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"လဲ့လဲ့က ဘယ်လိုပြောလဲ"

အမျိုးသမီးဆုန့်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မတတ်နိုင်သည့် အမူအရာပေါ်လာပြီး သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဆရာဝန်ကတော့ ထိတ်လန့်သွားတာရယ်၊ မေ့ဆေးများသွားတာရယ်ကြောင့် သူ ဘာမှ မမှတ်မိတော့ဘူးလို့ ပြောတယ်"

ကျန်းရို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

"ရဲတွေက ဘာအကြောင်းရင်းလို့ စုံစမ်းသိရလဲ"

အမျိုးသမီးဆုန့်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တစ်ဖက်လူက ဝန်ခံသွားပါတယ်။ သူက လူကုန်ကူးတဲ့သူပဲ။ သူ့လက်ပေါ်မှာ လူကုန်ကူးခံရတဲ့သူ ခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်လောက် ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ရဲက ပြောသေးတယ်၊ သူ့မှာ ရောဂါကြီးကြီးမားမား ဖြစ်နေတဲ့ ကလေးတစ်ယောက် ရှိတယ်တဲ့။ ကလေးတွေကို လူကုန်ကူးတာက သားဖြစ်သူရဲ့ ဆေးဖိုးအတွက်တဲ့"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲလာလေသည်။ ထိုလူကုန်ကူးသူသည်လည်း မိခင်တစ်ဦးပင်ဖြစ်သည်။ သူမ၏ကလေးက ကလေးဖြစ်ပြီး သူတစ်ပါး၏ ကလေးကရော ကလေးမဟုတ်ဘူးလား။

ကျန်းရို၏ မျက်မှောင်မှာ ပို၍ပို၍ တွန့်ကျိုးလာပြီး ရုတ်တရက် မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်လေသည်။

"ရှင့်ယောက်မရဲ့ ကလေးက အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ"

အမျိုးသမီးဆုန့် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ ဘာကြောင့် ဤသို့မေးမှန်း နားမလည်သော်လည်း ဖြေလိုက်လေသည်။

"ကိုးနှစ်ရှိပြီ၊ ကျွန်မတို့ လဲ့လဲ့ထက် နည်းနည်းပိုကြီးတယ်။ ကျွန်မက ကလေးရတာ နည်းနည်း နောက်ကျတယ်လေ"

အမျိုးသမီးဆုန့်သည် အသက်လေးဆယ်တွင် လဲ့လဲ့ကို မွေးဖွားခဲ့ကြောင်း လီရှောင်းပြောပြ၍ ကျန်းရို ကြားဖူးလေသည်။

ကျန်းရိုက မနေနိုင်ဘဲ ထပ်မေးလိုက်လေသည်။

"ရှင်တို့ အရင်တုန်းက တူလေးအပေါ် တော်တော်လေး ကောင်းခဲ့မှာပေါ့နော်"

အမျိုးသမီးဆုန့်က အင်းဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

"အရင်တုန်းက ကိုယ့်ကလေးလို သဘောထားပြီး ချစ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်မနဲ့ ကျွန်မအမျိုးသား လဲ့လဲ့ကို မမွေးခင်တုန်းကဆိုရင် တကယ်လို့ ဒီတစ်သက် ကလေးမရတော့ဘူးဆိုရင် တူလေးကိုပဲ ကျွန်မတို့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ ထားမယ်လို့ တွေးထားခဲ့တာ......"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူမက ကျန်းရိုကို ရုတ်တရက် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျန်းရို တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူမရှေ့ရှိ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို ကောက်ကိုင်ကာ လက်ဖက်ရည်တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ ဒီတိုင်း မေးကြည့်တာပါ။ ကျွန်မ အရင်တုန်းက ရာဇဝတ်မှု စုံစမ်းထောက်လှမ်းရေးနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စာအုပ်တွေ အများကြီး ဖတ်ဖူးတယ်။ ကျွန်မသာ ကျန်းမာရေး မကောင်းလို့မဟုတ်ရင် ရဲတက္ကသိုလ်ကိုတောင် ဝင်ဖြေဖြစ်မှာ"

တစ်ခါတစ်ရံတွင် တိုက်ဆိုင်မှုတွေ များလာပါက တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်တော့ပေ။

တကယ်လို့ သူဌေးယို၏ညီမကို နေရာတွင် အစားထိုးကြည့်လိုက်ပါက အရာအားလုံးက သဘာဝကျသွားပေလိမ့်မည်။ မည်သည့်အမှုမဆို ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိစမြဲဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူမတွင် ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသော ခန့်မှန်းချက်တစ်ခု ရှိသေးသည်။ ယခင်ဘဝက အမျိုးသမီးဆုန့်နှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူတို့ မွေးစားခဲ့သော ထိုကလေးက လူကုန်ကူးသူ၏ကလေးများ ဖြစ်နေမလား။

လူကုန်ကူးသူက ယောက်မကို ကာကွယ်ပေးမည်၊ ယောက်မက လူကုန်ကူးသူ၏ကလေးကို ယိုမိသားစုထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးမည်။ အစ်ကိုနှင့် မရီးဖြစ်သူက နောက်ပိုင်းတွင် အခြားကလေးကို မွေးစားမည့်အစား ဤကလေးကို မွေးစားခြင်းက ပိုကောင်းသည်ဟု တွေးမိပေမည်။

အကြောင်းကတော့ လူကုန်ကူးသူ၏ ကလေး ကြီးလာသောအခါ သူ၏မိခင်က မွေးစားမိဘများ၏ ကလေးကို လူကုန်ကူးသွားခဲ့ကြောင်း သိရှိရပါက ယောက်မဖြစ်သူနှင့် ပိုင်ဆိုင်မှုလုဝံ့မည်မဟုတ်ပေ။

လူကုန်ကူးသူက လဲ့လဲ့ကို ပြည်နယ်အနည်းငယ်ခြားသော ကျေးလက်ဒေသရှိ ထိုကဲ့သို့သော မိသားစုမျိုးသို့ ပို့ဆောင်လိုက်ခြင်းမှာ၊ ဤဘဝတွင် သူ၏ မိဘအရင်းများနှင့် တွေ့ဆုံရန် အခွင့်အရေး မရှိနိုင်တော့ပေ။

ယောက်မဖြစ်သူက အစ်ကိုနှင့် မရီးတို့ကို ဘယ်လိုမွေးစားစေမလဲဆိုတာကမူ လွယ်ကူလှသည်။ အမျိုးသမီးဆုန့်တို့ ဇနီးမောင်နှံက အယူသီးသူများဖြစ်ရာ၊ ဗေဒင်ဆရာတစ်ဦးကို ရှာ၍ ကလေးအတွက် ဆုတောင်းပေးရန် ပြောခိုင်းလိုက်ပြီး သူမက ကြားမှ ဝင်ရောက် ဖျန်ဖြေပေးလိုက်မည်ဆိုပါက အမျိုးသမီးဆုန့်တို့ ဇနီးမောင်နှံက အလွန်သဘောတူပေလိမ့်မည်။ အမျိုးသမီးဆုန့်တို့ ဇနီးမောင်နှံကလည်း သူတို့အသက်ကြီးလာ၍ လဲ့လဲ့ကို မရှာနိုင်တော့ပါက အနည်းဆုံးတော့ သူတို့ကို ဆက်ရှာပေးမည့် ကလေးတစ်ယောက် ရှိသေးသည်ဟု တွေးကောင်းတွေးနိုင်လေသည်။...

သေချာသည်မှာ ဤအရာအားလုံးက ကျန်းရို၏ခန့်မှန်းချက်များသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ အမြဲတမ်း စဉ်းစား၍မရသည်မှာ ယခင်ဘဝက ထိုမွေးစားသားက အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှ အေးစက်စက်နိုင်ပြီး ရက်စက်ရတာလဲ။ မွေးစားမိဘများက သူ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးဆုန့်နှင့် သူဌေးယိုတို့မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော လူများဖြစ်ကြပြီး၊ မွေးစားသားဖြစ်လျှင်တောင် သူ့အပေါ် အလွန်ကောင်းမည်ဟု ယုံကြည်ရလေသည်။

ထိုမွေးစားသားက အမျိုးသမီးဆုန့်တို့ ဇနီးမောင်နှံကို မိသားစုဝင်အဖြစ် တစ်ခါမှ မသတ်မှတ်ခဲ့လျှင်လွဲ၍ပေါ့။

အမျိုးသမီးဆုန့်မှာ အရူးမဟုတ်ပေ။ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် အလွန်ဆိုးရွားသွားလေသည်။

သို့သော် သူမသည် အလွန်သည်းခံနိုင်စွမ်းရှိသူဖြစ်ရာ မကြာမီမှာပင် အမူအရာပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားပြီး ကျန်းရိုတို့နှင့်အတူ ထမင်းစားပွဲကို အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့ကာ မည်သည့်အမူအရာမှ မပြခဲ့ပေ။

.....

ထမင်းစားပြီးနောက် တံခါးဝတွင် လမ်းခွဲကြသောအခါ အမျိုးသမီးဆုန့်က ရုတ်တရက် ကျန်းရိုကို ဖက်လိုက်ပြီး သူမ၏ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ရှင်နဲ့ စကားပြောရတာ အများကြီး အကျိုးရှိပါတယ်။ ရလဒ် ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ ရှင့်ရဲ့ သတိပေးမှုအတွက် ကျွန်မ တကယ်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

တကယ်တော့ သူမ ဤစကားကို ပြောခြင်းက ကျန်းရို၏ သတိပေးမှုကို ယုံကြည်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင်လည်း ဤမျှ တိုက်ဆိုင်မှုများ ရှိနိုင်သည်ကို မယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။

တစ်မနက်ခင်းလုံး ကစားပြီးနောက် အန်းအန်းသည် ကစားဖော်နှင့် ခိုင်မာသော သံယောဇဉ် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီး သူ့ကို ချစ်ခင်စွာဖြင့် "ကိုကို" ဟု ခေါ်နေလေပြီ။

လဲ့လဲ့ကလည်း ဤညီမလေးကို အလွန်သဘောကျသည်။ ပြန်ခါနီးတွင် သူ့ကိုယ်ပိုင်အဆောင် လက်ပတ်ကြိုးလေးကို အန်းအန်းအား လက်ဆောင်ပေးလေသည်။ ကျန်းရိုက တားဆီးချင်သော်လည်း အမျိုးသမီးဆုန့်က တားဆီးကာ ပြုံးလျက် ပြောလေသည်။

"အန်းအန်းက လဲ့လဲ့ရဲ့ကံကောင်းစေတဲ့ ကြယ်လေးပဲ။ အန်းအန်းရှိနေတော့ ဒီလက်ပတ်ကြိုးက အဲ့ဒီလောက် အရေးမကြီးတော့ပါဘူး"

အန်းအန်း မွေးနေ့ဖြစ်နေသဖြင့်သာ ကျန်းရိုက သူမကို ကစားကွင်း ခေါ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်ပါက လဲ့လဲ့ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ကလေးငယ်များက အကောင်းအဆိုးကို နားမလည်ကြပေ။ အန်းအန်း၏အမြင်တွင် လက်ကောက်ဝတ်ရှိ ပုတီးစေ့ကြိုးလေးမှာ သူမ၏ခေါင်းပေါ်ရှိ ဆံထိုးလေးလောက်ပင် တန်ဖိုးမရှိပေ။ သို့သော် အန်းအန်း၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ထိုကဲ့သို့သော အသေးအမွှား ပစ္စည်းများမရှိသဖြင့် သူမ၏ခေါင်းပေါ်ရှိ ဆံထိုးလေးကို ဖြုတ်ကာ အစ်ကိုလေးအား အလွန်အလေးအနက်ထား၍ ပေးလိုက်ပြီး သတိပေးစကား တစ်ခွန်းပါ ပြောလိုက်သေးသည်။

"အရမ်းဈေးကြီးတာနော်"

လဲ့လဲ့က အလွန်မြတ်နိုးစွာဖြင့် လက်ခံယူလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးပါ ညီမလေး"

လူကြီးလေးယောက်စလုံး ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်ကြလေသည်။

သူဌေးယိုက ဘာမှမသိသေးဘဲ သူတို့ကို လက်ရမ်းပြလေသည်။

"နောက်လည်း ခဏခဏ ထွက်လာပြီး လည်ကြလေ"

"ရပါတယ်၊ အစ်ကိုက စိတ်မရှုပ်ရင် ရပါပြီ"

ထမင်းတစ်နပ် စားပြီးသည့်အချိန်အတွင်းမှာပင် "အစ်ကိုယို" မှ "အစ်ကို" အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေပြီ။

......

ကားပေါ်ရောက်သောအခါ ကျန်းရိုက မနေနိုင်ဘဲ စောစောကပြောခဲ့သော စကားများကို လီရှောင်းအား ပြန်ပြောပြလိုက်ပြီးနောက် မေးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ စကားများသွားတာလား"

ယခင်ဘဝက အလုပ်အကိုင်၏ လွှမ်းမိုးမှု အလွန်နက်ရှိုင်းလွန်း၍ ဖြစ်မည်။ သူမ အမှုတစ်ခုကို မြင်သည်နှင့် မသိစိတ်မှပင် ခန့်မှန်းချင်နေမိသည်။ အခြားဆရာများ စာသင်ရာတွင် မည်သို့ရှိသည်ကို သူမ မသိသော်လည်း၊ ယခင်က သူတို့ကို သင်ကြားပေးခဲ့သော ဆရာကမူ အတန်းထဲတွင် သူတို့၏ တွေးခေါ်မှုများကို ဖြန့်ကျက်စေပြီး သဲလွန်စများအရ အမှုများကို ခန့်မှန်းခိုင်းကာ တစ်ခုချင်းစီ သက်သေပြရန် သင်ယူစေခဲ့သည်။ အဖွဲ့လိုက် တာဝန်လုပ်တိုင်း အမြဲလိုလို ရန်ဖြစ်ရလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့လေသည်။

လီရှောင်းက ကျန်းရို၏ စရိုက်ကို သိသည်။ သူမက မူမမှန်ဟုထင်ရသောနေရာမရှိပါက ဤကိစ္စများကို ဝင်ပြောမည် မဟုတ်ပေ။

"စကားများသွားလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ အမျိုးသမီးဆုန့်နဲ့ သူဌေးယိုက လူတွေကို အဆိုးဘက်က တွေးတတ်တဲ့သူတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်း သူတို့ကို ဒါတွေ ပြောပြလိုက်လို့ နောက်ဆုံးမှာ ဘာမှစုံစမ်းလို့မတွေ့ရင်တောင် သူတို့က အပြစ်တင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ဒီတစ်ခေါက် ကိစ္စက မူလကတည်းက ပြဿနာရှိနေတာပါ။ သူတို့ လင်မယားနှစ်ယောက်က မိသားစုဝင်တွေကို အရမ်းယုံကြည်လွန်းလို့ တခြားနေရာကို မတွေးမိတာပါ"

ကျန်းရိုက ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် တက်ကြွလာကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ထားလိုက်လေသည်။

"ရှင်လည်း ပြဿနာရှိတယ်လို့ ထင်တာလား"

လီရှောင်းက ကားမောင်းနေရင်း မျက်လုံးက ရှေ့ကို အမြဲကြည့်နေပြီး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အသံတိုးတိုးဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ကိုယ်က အရူးမှ မဟုတ်တာ၊ ဘေးက ကြည့်တဲ့သူက ပိုမြင်ရတာပေါ့။ အရင်ဆုံး စန္ဒရားဆရာမ၊ ပြီးတော့ သူဌေးယို ညီမရဲ့ ကလေး နေမကောင်းလို့ ကျောင်းပျက်တာ၊ ကစားကွင်းမှာ တူဖြစ်သူက ကွက်တိ ဝမ်းပျက်တာ၊ အိမ်ဖော်နဲ့ ကလေး ရုတ်တရက် လူစုကွဲသွားတာ၊ လူကုန်ကူးတဲ့သူ ပေါ်လာတာ... ဒီအချက်တွေ တစ်ခုချင်းစီက တိုက်ဆိုင်မှုတွေ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလောက်များပြားတဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုတွေ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြစ်လာရင်တော့ ရိုးရှင်းတဲ့ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်တော့ပါဘူး"

"ကိုယ်သာ သူဌေးယိုဆိုရင် ဖြစ်ပြီးတာနဲ့ အဲ့ဒီ စန္ဒရားဆရာမနဲ့ အိမ်ဖော်ရဲ့ ဘဏ်စာရင်းကို သွားစစ်ကြည့်မှာပဲ။ လတ်တလော ငွေပမာဏ အများကြီး ဝင်လာတာ ရှိမရှိ ကြည့်ရမှာပေါ့"

"အလွယ်ဆုံးပြောရရင် လဲ့လဲ့သာ တကယ်ပျောက်သွားရင် ဘယ်သူက အကျိုးအမြတ် အများဆုံး ရမလဲ"

လီရှောင်း၏အတွေးများက ကျန်းရိုနှင့် ထပ်တူကျနေလေသည်။ သူမလည်း ဤသံသယမှစ၍ ထိုယောက်မဖြစ်သူကို သံသယဝင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုက တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မေးခွန်းတစ်ခု မေးလိုက်လေသည်။

"ရှင်ပြောကြည့်၊ လဲ့လဲ့သာ တကယ် ပျောက်သွားရင် သူဌေးယို လင်မယားနှစ်ယောက် ဘယ်လိုဖြစ်သွားမလဲ"

လီရှောင်း။ "မရပ်မနား ဆက်ရှာနေကြမှာပေါ့။ တကယ်လို့ ရှာမတွေ့ရင် သနားစရာကောင်းတဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို မွေးစားကောင်း မွေးစားနိုင်တယ်။ သူတို့ အသက်ကြီးလာလို့ ဆက်မရှာနိုင်တော့ရင် အဲ့ဒီကလေးကို သူတို့ကိုယ်စား ဆက်ရှာပေးဖို့ အကူအညီတောင်းဖို့လေ"

လီရှောင်း ဤသို့ပြောမည်ဟု ကျန်းရို မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမ၏အတွေးနှင့် အတော်လေး ဆင်တူနေသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ တစ်ခွန်း ပြောလိုက်လေသည်။

"သူ့ရဲ့ အဲ့ဒီယောက်မက အဲ့ဒီ လူကုန်ကူးတဲ့သူရဲ့ နေမကောင်းဖြစ်နေတဲ့ ကလေးကို ယိုမိသားစုထဲ ထည့်ပေးလိုက်မလားလို့တောင် ကျွန်မ သံသယရှိတယ်"

လီရှောင်း ကြားပြီးနောက် အလွန်အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟု ထင်သွားပုံရကာ ခေါင်းညိတ်၍ ပြောလေသည်။

"ကိုယ်သာ သူ့ယောက်မနေရာမှာဆိုရင် ကိုယ် အဲ့ဒီလို လုပ်မှာပဲ။ ဒီအဆင့်အထိ ရောက်နေပြီပဲ၊ ဆက်ပြီး စိတ်ပျော့နေစရာ မလိုတော့ဘူးလေ"

ကျန်းရို ကြားပြီး အလွန်ဝမ်းနည်းသွားလေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့သူတွေ ရှိနေရတာလဲ"

လီရှောင်းက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်လေသည်။

"ဘယ်သူသိမှာလဲ။ လူစိတ်ဆိုတာ ခန့်မှန်းရခက်ပါတယ်။ အဲ့ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုကြီးက မျက်စိရှေ့မှာရှိနေပြီး မူလက သူတို့ပိုင်ဆိုင်ရမယ့်အရာတွေက ကလေးတစ်ယောက် မွေးဖွားလာမှုကြောင့် အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားတာကိုး"

ဒီလောကကြီးတွင် ကျန်းရိုကဲ့သို့ မိမိပစ္စည်း မဟုတ်ပါက လုံးဝ စိတ်မဝင်စားသူများ ရှိသကဲ့သို့၊ အချို့သောသူများမှာမူ အနည်းငယ်သော အကျိုးအမြတ်အတွက် လူသတ် မီးရှို့ရန်ပင် ဝန်မလေးကြပေ။

....

ရက်အနည်းငယ် မကြာမီမှာပင် သူဌေးယို ဇနီးမောင်နှံက သူ့ညီမမိသားစုကို နိုင်ငံခြားသို့ ပို့လိုက်ပြီး ယခင်က လက်ဆောင်ပေးထားသော ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်ကြောင်း လီရှောင်း ပြောပြ၍ ကျန်းရို ကြားသိရလေသည်။ ဤသည်မှာလည်း အမျိုးသမီးဆုန့်၏ သဘောထားပင်ဖြစ်သည်။ ပြည်တွင်းတွင် ထားရှိရန် သူမ စိတ်မချပေ။

ဤဘဝတစ်လျှောက်လုံး ထိုလင်မယားနှင့် ထိုကလေးကို ထပ်မံ မမြင်တွေ့ချင်တော့ပေ။

ထို့နောက်ပိုင်းကိစ္စများကိုမူ ကျန်းရို သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်ဖြစ်တော့ပေ။ အကြောင်းမှာတော့ မကြာမီက ကျောင်းတွင် ကိစ္စကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စမှာ ကြီးမားလွန်းသဖြင့် လီရှောင်းပင်လျှင် ကြားသိခဲ့ရလေသည်။

G တက္ကသိုလ်၏ တွဲဖက်ဆေးရုံတွင် အလွန်တော်သော သားဖွားမီးယပ်ဆရာဝန်တစ်ဦး လူနာရှင်၏ ဓားဖြင့်ခုတ်သတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေသည်။

ဤကိစ္စမှာ နိုဝင်ဘာလဆန်း နှစ်ရက်နေ့ နံနက်စောစောက ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုက နံနက်ပိုင်း ကျောင်းသွားချိန်တွင် အတန်းဖော်များပြောပြ၍ ကြားသိရခြင်းဖြစ်သည်။ နင်ရှင်းက အလွန်ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပြောလေသည်။

"မနေ့ညက ကိုယ်ဝန်ဆောင်တစ်ယောက် မွေးဖွားတဲ့အခါ မွေးရခက်တဲ့ လက္ခဏာတွေပြနေလို့ ဆရာဝန်က ခွဲမွေးဖို့ အကြံပေးတာကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရဲ့မိသားစုက သေချာပေါက် သဘောမတူဘူး။ အရမ်းဈေးကြီးတယ်လို့ ထင်ပြီး တခြားသူတွေ မွေးရင် တိုက်ရိုက်ပဲ မွေးကြတာကို၊ ခွဲမွေးတာက ပိုက်ဆံလိမ်တောင်းတာပဲလို့ ပြောတယ်တဲ့"

အဓိကမှာ ကလေးမွေးမည့်သူ၏ယောက္ခမက ချွေးမဗိုက်ထဲရှိ ကလေးမှာ မိန်းကလေးဖြစ်သဖြင့် ပိုက်ဆံအကုန်ခံရန် မတန်ဟု ထင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

လူနာရှင်က သဘောမတူပါက ဘာမှလုပ်၍မရပေ။

"နောက်ဆုံးတော့ မနက်စောစောမှာ ယောကျ်ားလေး တစ်ယောက် မွေးလာတယ်။ တစ်ကိုယ်လုံး ပြာနှမ်းနေပြီး ခဏနေတော့ သေသွားတယ်။ မွေးတဲ့အမေကိုပဲ သီသီလေး ကယ်တင်လိုက်နိုင်တယ်။ မိသားစုက အပြစ်အားလုံးကို ဆရာဝန်အပေါ် ပုံချလိုက်တယ်။ ကလေး အပြင်ထွက်လာခါစက အသက်ရှူနေသေးတယ်၊ ဆရာဝန်က အသုံးမကျလို့ သေသွားတာဆိုပြီး မနက် ၅ နာရီမှာ အဘွားကြီးက ဓားနဲ့ ဆရာဝန်ကို ခုတ်တာ၊ ဆရာဝန်က အရေးပေါ် ကုသပေမဲ့ မရတော့ဘဲ ပွဲချင်းပြီး သေဆုံးသွားတယ်"

"အဲ့ဒါ ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး ဆေးပညာ လိုက်စားလာတဲ့ ဆရာဝန်ကြီးနော်၊ ငါတို့ကျောင်းက ပါမောက္ခလည်း ဟုတ်တယ်။ အတွေ့အကြုံလည်း အရမ်းများတယ်၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင် တော်တော်များများက သူနဲ့ မွေးချင်ကြတာ"

ဤကိစ္စကြောင့် ယနေ့ အတန်းတက်ရာတွင် အတန်းဖော်များ၏စိတ်အခြေအနေမှာ သိပ်မကောင်းလှပေ။ အချို့က နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကိုယ့်သဘောဆန္ဒအလျောက် ပန်းစည်းများ ဝယ်ယူကာ ဘေးရှိ တွဲဖက်ဆေးရုံ၏ သားဖွားမီးယပ်ဌာနသို့ သွားရောက်ပို့ဆောင်ကြလေသည်။

ကျန်းရိုလည်း အတန်းဖော်အချို့နှင့်အတူ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ဆေးရုံ၏ သားဖွားမီးယပ်ဌာန ရုံးခန်းဘက်သို့ ရောက်သောအခါ အပြင်ဘက်တွင် လူများ ဝိုင်းအုံနေသည်ကို တွေ့ရပြီး ဆေးရုံရှိ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းများအားလုံး မျက်လုံးများ နီရဲနေကြကာ မိဘများစွာကလည်း ကလေးများကိုခေါ်၍ ပန်းစည်းများ လာရောက်ပို့ဆောင်ကြလေသည်။

.....

ညဘက် ကျန်းရို အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လီရှောင်းလည်း ဤကိစ္စကို ကြားသိထားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလေသည်။

"ဆရာဝန် လုပ်ရတာ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက် အန္တရာယ်များနေရတာလဲ။ မင်း မေဂျာ ပြောင်းချင်လား"

ကျန်းရိုက စဉ်းစားပင်မစဉ်းစားဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"မပြောင်းပါဘူး၊ ဘယ်အလုပ်က အန္တရာယ်မများတာ ရှိလို့လဲ"

လီရှောင်းလည်း ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။ ဘယ်လောက်ပြောပြော အလကားဖြစ်မည်ကို သူ သိလေသည်။

.....

ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် သူက သတင်းကောင်းတစ်ခု ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ အမျိုးသမီးဆုန့်က သူ့အတွက် နွေဦးပွဲတော်တွင် ငါးစက္ကန့်စာ ကြော်ငြာတစ်ခု ရရှိအောင် ကူညီပေးခဲ့ကြောင်း ပြောလေသည်။

ဤကိစ္စကို ပြောနေချိန်တွင် ကျန်းရိုသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ စာကျက်နေပြီး၊ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့၍ သူ့ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"တကယ်လား၊ အလကားလား"

အဲ့ဒါ နွေဦးပွဲတော်နော်။

လီရှောင်းက ခေါင်းသုတ်ရင်း ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ရှားရှားပါးပါး ပျော်ရွှင်သောအမူအရာများ ရှိနေလေသည်။

"သေချာပေါက် တကယ်ပေါ့။ အမျိုးသမီးဆုန့်က အဆက်အသွယ် အရမ်းများတယ်။ အခုက နွေဦးပွဲတော် ကြော်ငြာတွေ လေလံဆွဲနေတဲ့အချိန်လေ၊ တချို့က ယွမ်သန်းဆယ်ဂဏန်းလောက်အထိ လေလံအောင်သွားကြပြီ။ သူက ကိုယ့်ကို ယွမ်သုံးသန်းနဲ့ ကြားဖြတ်ကြော်ငြာ ငါးစက္ကန့်စာ ရအောင် လုပ်ပေးလိုက်တာ။ နွေဦးပွဲတော် မစခင် မိနစ်အနည်းငယ်အလိုမှာ ငါးစက္ကန့်စာပဲ။ နွေဦးပွဲတော် ပြသနေချိန်နဲ့ နောက်ပိုင်းက ကြော်ငြာတွေက ပိုဈေးကြီးတယ်။ အဲ့ဒါကိုတော့ သူ မရနိုင်ဘူး၊ ကုမ္ပဏီကြီးတွေက ကြိုတင်မှာထားကြတာ"

ဒါဟာလည်း သဘာဝကျပါသည်။ ကျန်းရို ငယ်စဉ်က နွေဦးပွဲတော် ကြည့်ရသည်ကို မှတ်မိသေးသည်။ အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရဆုံးမှာ ထိုကြော်ငြာများပင်ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့် ထိုမျှလောက် ကြော်ငြာများစွာကို ကြားဖြတ်ထည့်ရသလဲဟု နားမလည်ခဲ့ပေ။ ကြီးလာမှသာ သိရသည်မှာ ထိုကြော်ငြာများကို ယွမ်သန်းပေါင်း ရာထောင်ချီ၍ ဝယ်ယူထားရခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် နိုင်ငံတော်က ဝင်ရောက်ကိုင်တွယ်ခဲ့သဖြင့် ကြော်ငြာများ နည်းပါးသွားခဲ့လေသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်နှင့် မတူပေ။ လီရှောင်း၏ အမှတ်တံဆိပ်သည် တီဗွီပေါ်တွင် တကယ်ပင် ပါလာတော့မည်ဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုက အလျင်အမြန် မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင် ရှေ့ဆက် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ နာမည်ကြီး မင်းသားမင်းသမီးတွေကို ငှားပြီး ရိုက်မလား"

လီရှောင်းက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်လေသည်။

"အဲ့လောက် ပိုက်ဆံ ဘယ်ရှိမလဲ။ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ပဲ လူရှာပြီး ရိုက်မလို့ ပြင်ထားတာ"

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ထိုယွမ်သုံးသန်းက သူ၏ အရင်းအနှီးအားလုံးကို ကုန်စင်သွားစေလောက်ပေသည်။

လီရှောင်းမှာ အလုပ်လုပ်ရာတွင် အလေးအနက်ထားသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူက ကိုယ်တိုင် လူရှာ၍ ရိုက်မည်ဟု ပြောသော်လည်း ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်မည်မဟုတ်ဘဲ၊ ချန်ဖုန်းထံမှ ရိုက်ကူးရေး ကိရိယာအချို့ကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။ ချန်ဖုန်းက ဖျော်ဖြေရေးကုမ္ပဏီ ဖွင့်ထားသဖြင့် ဤပစ္စည်းများ မရှားပါးပေ။ သို့သော် တစ်ခုတည်းသော တောင်းဆိုချက်မှာ လူအနည်းငယ်ကို ထည့်သွင်းပေးရန် ဖြစ်လေသည်။

လီရှောင်းက အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။ သူက လူဘယ်မှာရှာရမည်ကို မသိဘဲ စိတ်ညစ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မူလက စက်ရုံမှ လူအချို့ကိုခေါ်၍ စက်ရုံလည်ပတ်နေပုံနှင့် အလုပ်သမားများ အလုပ်လုပ်နေပုံတို့ကို ရိုက်ကူးကာ စကားအနည်းငယ် ပြောခိုင်းရန် တွေးထားခဲ့သည်။ သို့သော် ပုံမှန်အားဖြင့် မျက်နှာတွင် ဉာဏ်ကောင်းပုံရသော သူများမှာ ကင်မရာရှေ့ရောက်သည်နှင့် စကားပင် ပြီးဆုံးအောင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ တစ်ချက်မျှပင် မလှုပ်ရှားရဲအောင် ဖြစ်သွားကြလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူထင်မှာလဲ။

ရိုက်ကူးနေသည်မှာ နှစ်ရက်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် တိုးတက်မှု မရှိခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းရိုက ကြည့်မနေနိုင်တော့သဖြင့် သူ့ကို အသက်အရွယ်မရွေး လူအုပ်စု သုံးစုကို သွားရောက်ရှာဖွေခိုင်းလိုက်ပြီး၊ သူမကိုယ်တိုင်က ဝမ်ယန်တို့ကိုခေါ်ကာ ဈေးသို့သွား၍ ရွှင်လန်းတက်ကြွသော တရုတ်ရိုးရာ အဝတ်အစားများ၊ ဖိနပ်၊ ဦးထုပ်၊ ဆံကြိုးများနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများကို ဝယ်ယူခဲ့လေသည်။

ထို့နောက် လီရှောင်းအား ချန်ဖုန်းထံမှ ပုံမှန် ကြော်ငြာရိုက်ကူးလေ့ရှိသော နေရာတစ်ခုကို ငှားရမ်းရန်ပြောလိုက်ရာ လီရှောင်းကလည်း ထိုအတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ သုံးရက်စာ နေရာငှားရမ်းခဲ့ပြီး ပထမနှစ်ရက်တွင် ကျန်းရိုက လူများကိုခေါ်ကာ အပြင်အဆင်များ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ နောက်ခံကို အလွန်ရွှင်လန်းတက်ကြွစွာ ပြင်ဆင်ထားပြီး သစ်ပင်ကိုင်းများတွင် မီးပုံးနီများနှင့် ရူယီထုံးများကို ချိတ်ဆွဲထားကာ ဒွေးချိုးများ ကပ်ထားသော အိမ်ငယ်လေးလည်း ပါရှိလေသည်။ တကယ်တော့ အိမ်မှာ ပန်းချီဆွဲထားခြင်းသာဖြစ်ပြီး တံခါးနေရာတွင်သာ ဒွေးချိုးများကို ကပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အဝေးမှကြည့်လျှင် အတော်လေး တူနေလေသည်။

တတိယနေ့တွင် လီရှောင်းက ရှာထားသောလူများကို ခေါ်လာခဲ့ပြီး ကျိုးကျန့်လည်း ရောက်လာလေသည်။ အားလုံးက ကျန်းရို ဝယ်လာသော အဝတ်အစားများကို လဲဝတ်ကြပြီး အန်းအန်းပင်လျှင် ပါဝင်လေသည်။ လူကြီးရော ကလေးပါ မျက်နှာတွင် မိတ်ကပ်များ လိမ်းထားကြလေသည်။

ကြော်ငြာအကြောင်းအရာမှာ အဓိကအားဖြင့် မေးခွန်းသုံးခုနှင့် အဖြေသုံးခု ဖြစ်သည် —

လူကြီးမိဘတွေကို လက်ဆောင်ပေးမယ်ဆိုရင် ဘာတွေရှိလဲ။ "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား"။

ဆွေမျိုးသူငယ်ချင်းတွေကို လက်ဆောင်ပေးမယ်ဆိုရင် ဘာတွေရှိလဲ။ "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား"။

ကလေးတွေကို လက်ဆောင်ပေးမယ်ဆိုရင် ဘာတွေရှိလဲ။ "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား"။

လီရှောင်းက ဤကြော်ငြာစာသားကို မြင်သောအခါ အလွန်ကလေးဆန်သည်ဟု ထင်သဖြင့် ကျန်းရိုက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင် ရှင်ကိုယ်တိုင် စဉ်းစားလေ"

လီရှောင်း "ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒါပဲ သုံးလိုက်မယ်"

လူကြီးပိုင်းပုံစံတူသော သက်ကြီးရွယ်အို အချို့နှင့် လီရှောင်းတို့အဖွဲ့က ဘယ်ညာ တစ်ဖက်စီမှ ထွက်လာကြပြီး၊ လီရှောင်းနှင့် ကျိုးကျန့်တို့က လက်ထဲတွင် "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား" လက်ဆောင်ဘူးများကို ကိုင်ဆောင်ကာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လက်နှစ်ဖက်ဆုပ်၍ နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်စကား ဆိုကြပြီးနောက် လီရှောင်းတို့က လက်ဆောင်များ ပေးအပ်ကြသည်။ ထို့နောက် လူငယ်များ ထွက်လာပြီး ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အပြန်အလှန် လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ကြကာ လက်ဆောင်များ ပေးအပ်ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကလေးတစ်အုပ် ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးထွက်လာပြီး လီရှောင်းတို့က ကလေးများကိုချီကာ လက်ဆောင်များ ပေးအပ်ကြလေသည်။

နောက်ဆုံး မြင်ကွင်းတွင် လူတိုင်း၏လက်ထဲ၌ "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား" မုန့်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး "နှစ်သစ်ကူး ပွဲတော်တွေဆိုရင် "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား"ကိုပဲ လက်ဆောင်ပေးပါ" ဟု ပြိုင်တူ ပြောဆိုကြလေသည်။

အန်းအန်းမှာ ပါပါး၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ချီထားခံရပြီး အလယ်တည့်တည့်တွင် ရပ်နေလေသည်။ သူမကို နှစ်သစ်ကူးပန်းချီကားထဲမှ ကလေးလေးကဲ့သို့ ပြင်ဆင်ပေးထားပြီး လက်ထဲတွင် "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား" သကြားလုံးဘူးကို ကိုင်ထားကာ အလွန်ချိုသာစွာ ပြုံးနေလေသည်။

တကယ်တော့ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ရပ်လုံးမှာ အလွန်ရိုးရှင်းပါသည်။ သို့သော် ရိုက်ကူးနေစဉ်အတွင်း ပြဿနာများစွာ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ကလေးငယ်များမှာ ပြေးနေရင်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။ အန်းအန်းမှာ နောက်ဆုံးစကားတစ်ခွန်းကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ သူမဘာသာ ခေါင်းငုံ့ကာ မုန့်များကို ဖောက်စားနေလေတော့သည်။

သူမက ပါပါး၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ချီထားခံရသဖြင့် အနည်းငယ်မျှ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိပေ။

တစ်နေကုန် ရိုက်ကူးပြီးနောက် ရိုက်ကူးထားသော ဗီဒီယိုများကို ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အဖွဲ့အစည်းများထံ ယူသွားကာ ငါးစက္ကန့်စာအဖြစ် ဖြတ်တောက်တည်းဖြတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအရာများက ကျန်းရိုနှင့် မသက်ဆိုင်တော့ပေ။

ရိုက်ကူးပြီးနောက် အန်းအန်းက တစ်ခုန်ခုန်ဖြင့် ကျန်းရိုထံသို့ ပြေးလာပြီး လက်ထဲရှိ မုန့်များကို မေမေ့ထံသို့ ကမ်းပေးကာ ကလေးသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"စား"

ကျန်းရိုက ပြုံးလျက် ယူလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးပါ အန်းအန်းလေး"

....

ဗီဒီယို တည်းဖြတ်ပြီးနောက် လီရှောင်းက ခွေကိုယူကာ အိမ်သို့ပြန်လာပြီး ဖွင့်ပြလေသည်။ ဘယ်နှခေါက် ကြည့်မိသည်မသိ၊ ညဘက် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရင်း ဟိုဘက်ဒီဘက် လှိမ့်ကာ အိပ်မပျော်နိုင်ဘဲ ကျန်းရိုအား မေးလိုက်လေသည်။

"စစ်ဆေးတာ အောင်မြင်ပါ့မလား"

ကျန်းရိုမှာ စကားပင်မပြောနိုင်တော့ပေ။

"ဒါက အောင်မြင်စရာ မရှိတာ ဘာရှိလို့လဲ။ ပိုက်ဆံတောင် ပေးပြီးပြီကို"

လီရှောင်းက သူမကို ဖက်လိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင် ရောင်းကောင်းမယ်လို့ ထင်လား"

ကျန်းရိုက သူ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

"သေချာပေါက် ရောင်းကောင်းမှာပေါ့။ လူတွေအများကြီးက ကြော်ငြာဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ခံနေကြတာ၊ ရှင်က သူတို့ကို အရူးလို့ ထင်နေတာလား။ ပိုက်ဆံမရဘူးဆိုရင် သူတို့က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လေလံဆွဲပြီး ဝယ်ချင်ကြမှာလဲ"

လီရှောင်း အကြားချင်ဆုံးစကားမှာ ထိုစကားပင်ဖြစ်သည်။ ခေါင်းငုံ့ကာ ကျန်းရို၏ ပါးပြင်ကို အသံမြည်အောင် နမ်းလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ နောက်ရက်နည်းနည်းနေရင် ကိုယ် တီတူကို သွားမယ်၊ မင်း ဘာလိုချင်လဲ"

"ဘဲကင် စားချင်တယ်"

"ရတယ်"

ကျန်းရိုက သူမ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်မိသည်ကို လီရှောင်းက တီတူမှ အပြန်တွင် ဘဲကင် ဆယ်ကောင် တိတိ ယူလာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ပေ။

"......"

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၅၃)

လီရှောင်းသည် လဝက်ကျော်ကြာ သွားရောက်ခဲ့ပြီး နိုဝင်ဘာလကုန်ခါနီးမှ ပြန်ရောက်လာလေသည်။ သူသည် သေတ္တာကြီးနှစ်လုံးကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး ဘဲကင်ဆယ်ကောင်အပြင် ကျန်သည်များမှာ ကျန်းရိုနှင့် အန်းအန်းတို့အတွက် ဝယ်လာသော လက်ဆောင်များဖြစ်ကြသည်။ အဝတ်အစားများ၊ ဖိနပ်များ၊ လက်ဝတ်ရတနာများ... မသိသူများက သူ တီတူသို့ လက်ကားသွားဝယ်သည်ဟုပင် ထင်မှတ်ရပေမည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ရာသီဥတုက အေးနေသဖြင့်သာ တော်တော့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သေတ္တာထဲတွင် ထည့်ထားသော ဘဲကင်များမှာ သေချာပေါက် ပုပ်သိုးသွားလောက်ပြီဖြစ်သည်။

လီရှောင်းက ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"တီတူမှာ ဘဲကင်ရောင်းတဲ့ဆိုင်တွေ အများကြီးပဲ၊ ဘယ်ဆိုင်က ကောင်းလဲ ကိုယ်လည်း မသိတာနဲ့ ဆိုင်တော်တော်များများဆီကနေ ဝယ်လာခဲ့လိုက်တယ်"

ကျန်းရို ကြားသောအခါ ငိုရခက်ရယ်ရခက် ဖြစ်သွားလေသည်။

အန်းအန်းမှာ အပျော်ရွှင်ဆုံးဖြစ်သည်။ ပါပါးကို မတွေ့ရသည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်ရာ သလဲသီးတစ်ပန်းကန်ကိုပိုက်ကာ ပါပါး၏ဘေးတွင် လှည့်ပတ်နေလေသည်။

ထိုသလဲသီးမှာ ကျန်းရိုက သူမအတွက် ဝယ်ပေးထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အမြဲတမ်း သလဲသီးစေ့များကို ပန်းကန်ထဲတွင် ထည့်ပေးထားလေ့ရှိသည်။ သူမက ကိုယ်တိုင်စားတတ်ပြီး အရသာခံပြီးသွားပါက အစေ့များကို ထွေးထုတ်တတ်လေသည်။

သူမက ရင်ခွင်ထဲရှိ ပန်းကန်လုံးလေးကို ပါပါးထံသို့ ကမ်းပေးကာ သလဲသီးစားရန် ပြောလေသည်။

လီရှောင်းကလည်း သူမကို အားနာမနေဘဲ ပန်းကန်လုံးတစ်ခုလုံးကို တမင်တကာ ယူလိုက်လေသည်။

ကလေးမလေးကလည်း စိတ်မဆိုးဘဲ ပါပါး၏ ပေါင်ပေါ်တွင် မှောက်ကာ ပန်းကန်ထဲမှ သလဲသီးစေ့တစ်စေ့ကို ယူ၍ သူ့အား ခွံ့ကျွေးလေသည်။

"ပါပါး စား"

လီရှောင်း၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများ နူးညံ့သွားပြီး သူမကို ပေါင်ပေါ်တွင်တင်ကာ ပန်းကန်ကိုလည်း သူမ၏လက်ထဲသို့ ပြန်ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

"သမီးဘာသာ စား၊ ပါပါး မဆာဘူး"

လီရှောင်းသည် နေ့လယ်စာစားပြီး တစ်ရေးအိပ်ကာ စက်ရုံသို့ သွားလေသည်။ ယနေ့မှာ စနေ၊ တနင်္ဂနွေဖြစ်သဖြင့် ကျန်းရိုက ကလေးကိုခေါ်ကာ အိမ်တွင် စာဖတ်နေလေသည်။

ညနေစောင်း၍ ထမင်းဟင်းများ ချက်ပြုတ်ပြီးသော်လည်း လီရှောင်း ပြန်မရောက်သေးသဖြင့် ကျန်းရိုက ကလေးကိုခေါ်ကာ ဘဲကင်နှစ်ကောင်ကို ကိုင်လျက် ဘေးအိမ်သို့ သွားလေသည်။

ဘေးအိမ်တံခါးကို ခေါက်လိုက်ရာ တံခါးလာဖွင့်သူမှာ ကျိုးဟုန် ဖြစ်နေလေသည်။

"ဒေါ်လေး?"

ကျိုးဟုန်မှာ လတ်တလော ကျောင်းတက်နေပြီဖြစ်ရာ ကျန်းရို သူ့ကို တွေ့ရသည်မှာ အကြိမ်ရေ နည်းပါးလေသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မေးစေ့ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာနှစ်ချက် တွေ့လိုက်ရသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ၊ ချော်လဲတာလား"

ကျိုးဟုန်က မသိစိတ်မှပင် ခေါင်းငုံ့သွားကာ လက်မြှောက်၍ ဖုံးကွယ်ရန်ပင် ကြိုးစားလိုက်ပြီးနောက် မပီမသဖြင့် "အင်း" ဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက အသေးစိတ် ဆက်မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် အိမ်ထဲမှ ကျိုးမား၏အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ရှောင်ရို လာတာလား"

လူက အိမ်ထဲမှ ထွက်လာလေသည်။

ကျန်းရိုလည်း လီရှောင်း ပြန်ရောက်လာသည့် အကြောင်းကိုသာ ပြောလိုက်ရလေသည်။

"တီတူက ဘဲကင်က စားလို့ကောင်းတယ် ကြားတာနဲ့ သူ့ကို နည်းနည်း ဝယ်ခိုင်းလိုက်တာ။ နှစ်ကောင် ယူလာပေးတယ်၊ မြည်းကြည့်ကြပါဦး"

ကျိုးမားက 'အာ' ဟု အသံထွက်သွားပြီး အလျင်အမြန် လက်ခါပြလေသည်။

"ဒီလို ကောင်းတဲ့ဟာကို မင်းတို့ဘာသာ ယူသွားပြီး စားကြပါ။ အိမ်မှာ အသား ရှိပါတယ်"

ကျန်းရိုက ပြုံးလျက် ရှေ့တိုးကာ ဘဲကင်နှစ်ကောင်ကို သူမ၏လက်ထဲသို့ အတင်းထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

"အိမ်မှာ ရှိပါသေးတယ်၊ လီရှောင်း ဒီတစ်ခေါက် အများကြီး ဝယ်လာတာ။ အဒေါ်တို့လည်း အရသာ မြည်းကြည့်ကြပါဦး။ မပြောတော့ဘူးနော်၊ အိမ်က ဟင်းအိုးက မီးဖိုပေါ်မှာ"

ကျိုးမားကလည်း ဆက်လက်ငြင်းဆန်ရန် အားနာသွားလေသည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင်လည်း မြန်မြန် ပြန်သွားတော့၊ ဟင်းတွေ တူးကုန်ဦးမယ်"

ကျန်းရိုက ပြုံးလျက် 'အင်း' ဟု အသံပြုလိုက်ပြီး အပြင်ထွက်ခါနီးတွင် မနေနိုင်ဘဲ ကျိုးဟုန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်မိသည်။ ကျိုးဟုန်က ကျောကို နံရံတွင်မှီကာ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားပြီး သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ကျိုးဟုန် လာခဲ့ဦး၊ သားကို မတွေ့ရတာ ရက်အတော်ကြာပြီမို့ ညီမလေးက လွမ်းနေတာ။ ဘေးအိမ်ကို လာပြီး ညီမလေးနဲ့ ခဏလောက် လာကစားပါလား"

ကျိုးဟုန်က ကျိုးမားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ကျိုးမားက သူ့ကို ကြင်နာစွာ ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

"သွားလေ၊ ညီမလေးနဲ့ ခဏသွားကစား။ အဘွားလည်း ထမင်းဟင်း ချက်လို့ မပြီးသေးဘူး"

ကျိုးဟုန်လည်း ကျန်းရိုနောက်မှ လိုက်၍ ဘေးအိမ်သို့ သွားလေတော့သည်။

......

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းရိုက ကလေးနှစ်ယောက်ကို ဧည့်ခန်းတွင် တီဗွီကြည့်ရန် လွှတ်ထားခဲ့ပြီး သူမကိုယ်တိုင် မီးဖိုချောင်သို့ သွားကာ ကြက်ဥပေါင်း ပေါင်းထားလိုက်လေသည်။

ထွက်လာပြီးနောက် အခန်းထဲသို့သွား၍ ဆေးသေတ္တာငယ်လေးတစ်ခု ယူလာခဲ့လေသည်။

ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ကလေးနှစ်ယောက် ယှဉ်လျက်ထိုင်ကာ တီဗွီ ကြည့်နေကြသည်။ အန်းအန်းက တီဗွီပေါ်တွင် ဘာတွေလဲဟု မရပ်မနားမေးနေပြီး ကျိုးဟုန်ကလည်း မငြီးမငြူဘဲ သူမကို တစ်ခါပြီးတစ်ခါ ဖြေကြားပေးနေလေသည်။

ကျန်းရိုက ဆေးသေတ္တာငယ်လေးကို ဆွဲကာ လျှောက်သွားချိန်တွင် လက်ဖက်ရည်စားပွဲပေါ်ရှိ သကြားလုံးအချို့ကို ယူ၍ သူ၏အိတ်ကပ်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

ကျိုးဟုန်က အနည်းငယ် နေရခက်နေလေသည်။

"ဒေါ်လေး"

ကျန်းရိုက သူ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

"သား သကြားလုံးစားရင်း ဆက်ကြည့်နေ၊ ဒေါ်လေး သားရဲ့ ဒဏ်ရာကို နည်းနည်း ဆေးထည့်ပေးမယ်"

ကျိုးဟုန်မှာ ထိုင်လျက် မလှုပ်ရဲတော့ပေ။

ကျန်းရိုက နူးညံ့စွာ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ချော်လဲတာဆိုရင်တောင် လူကြီးတွေကို ပြောပြရမယ်။ ဒဏ်ရာက သွေးထွက်နေရင် ပိုးဝင်လွယ်လို့ ဆေးထည့်ပေးမှ ရမယ်လေ"

ကျိုးဟုန်၏ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ဆေးသေတ္တာငယ်လေးကို ဖွင့်ပြီး သူ့ဒဏ်ရာကို ဆေးထည့်ပေးလေသည်။ ဒဏ်ရာက မကြီးသော်လည်း သွေးထွက်နေလေသည်။ ကျန်းရိုက ဂွမ်းတံဖြင့် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးပြီး ပိုးသတ်ဆေးဖြင့် ပိုးသတ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် အနီရောင်ပဋိဇီဝဆေးဆီ လိမ်း၍ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ပတ်တီးစကို ညှပ်ကာ ကပ်ပေးလိုက်လေသည်။

မေးစေ့အပြင် ဘယ်ဘက်လက်တွင်လည်း ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများ ရှိနေသဖြင့် ကျန်းရိုက တစ်ပါတည်း ဆေးထည့်ပေးလိုက်ပြီး ပြီးသောအခါ သူ့ကို မှာကြားလိုက်လေသည်။

"ဒီရက်ပိုင်း ရေသိပ်မထိစေနဲ့နော်"

ကျိုးဟုန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကျန်းရိုကို ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါ်လေး"

ကျန်းရိုက သူ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး သူတို့ကို ကာတွန်းကား ဆက်ကြည့်ခိုင်းကာ သူမကိုယ်တိုင် အခန်းထဲသို့သွား၍ စာဖတ်နေလေသည်။

ကျန်းရို ထွက်သွားပြီးနောက် အန်းအန်းက မေမေ့ပုံစံကို အတုခိုး၍ သူ၏ခေါင်းကိုပါ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သေးသည်။

ကျိုးဟုန်က ပြုံးလျက် သူမ၏ပါးပြင်ကို ထိုးလိုက်ရာ အန်းအန်းကို ရယ်မောသွားစေခဲ့လေသည်။

.....

ညဘက်တွင် လီရှောင်း ပြန်ရောက်လာပြီး သူက ယခုနှစ်တွင် စက်ရုံ၌ အလုပ်သမားများနှင့်အတူ နှစ်သစ်ကူးရန် ပြင်ဆင်ထားကြောင်း ပြောလေသည်။

"ဒါက တခြားသူတွေနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး ရလာတဲ့ ရလဒ်ပဲ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ထမင်းစားရုံထဲမှာ တီဗွီတစ်လုံး ဝယ်ထားပြီး စားရင်းနဲ့ နွေဦးပွဲတော်ကို ကြည့်ကြမယ်"

နွေဦးပွဲတော်ညတွင် အလွန်အလုပ်များမည်ဖြစ်ပြီး တစ်ညလုံး အချိန်ပိုလုပ်ရနိုင်ချေ ရှိလေသည်။

ကျန်းရို ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းတာပေါ့၊ ကိုယ်တိုင် ထမင်းချက်ရတဲ့အလုပ် သက်သာသွားတာပေါ့။ အဲ့ဒီနေ့ကျရင် ကျွန်မ ထမင်းစားရုံကို သွားပြီး ဝမ်ယန်ကို ကူညီပေးမယ်"

လီရှောင်းသည် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျက် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ အန်းအန်းကို သိပ်ရန် ကြိုးစားလေသည်။ သို့သော် ကလေးမလေးက အိပ်မပျော်ဘဲ ပါပါးနှင့် ကစားချင်နေလေသည်။

လီရှောင်းမှာ မတတ်နိုင်တော့ပေ။

ကျန်းရိုက ဘေးမှကြည့်ရင်း ရယ်မောနေလေသည်။

ခက်ခက်ခဲခဲဖြင့် အန်းအန်း အိပ်ပျော်သွားအောင် ချော့သိပ်ပြီးနောက် လီရှောင်းက ကျန်းရိုကိုပွေ့ချီကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။ တံခါးပိတ်လိုက်သည်နှင့် အပြင်ဘက်မှ အန်းအန်း၏ မူးဝေဝေဖြင့် "မာမား.." ဟု အော်ခေါ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကုတင်ပေါ်မှ ကိုယ်တိုင်ဆင်းလာပြီး ရေချိုခန်းတံခါးကို လာရိုက်နေသေးသည်။

ရေချိုးခန်းတံခါးက မှန်တံခါးဖြစ်ပြီး အထဲတွင် မီးဖွင့်ထားပါက လူရိပ်ကို မြင်ရလေသည်။

ကလေးမလေးက သူမနှင့် တူတူပုန်းတမ်း ကစားနေသည်ဟု ထင်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောနေလေသည်။

"တွေ့ပြီ"

လီရှောင်းက မျက်နှာသေဖြင့် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ရာ ကလေးမလေးက ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးဝင်လာပြီး သူ့ခြေထောက်ကို ဖက်ထားကာ ခေါင်းမော့၍ ပြုံးပြလေသည်။

"ပါပါး"

အနောက်တွင် ရပ်နေသော ကျန်းရိုမှာတော့ ရယ်လိုက်ရသည်မှာ အမောပင်။

.....

ကြာသပတေးနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျန်းရို ကျောင်းဆင်းနောက်ကျသွားသည်။ သူမက အန်းအန်းကို ဆွဲကာ ဈေးဝယ်ပြီး ပြန်လာချိန်တွင် ညနေ ၆ နာရီနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး မိုးပင် အနည်းငယ် ချုပ်နေပြီဖြစ်သည်။

အိမ်ရာထဲသို့ ဝင်လာချိန်တွင် ဓာတ်လှေကားရှေ့၌ ကျိုးဟုန်နှင့် ဆုံတွေ့လေသည်။ ကျိုးဟုန်က ဘာကိစ္စနှင့် ကြုံလာသည်မသိ၊ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အဝတ်အစားများ စုတ်ပြဲနေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ညိုမည်းနေသော ဒဏ်ရာအချို့ ပိုလာကာ ကျောတွင် လွယ်ထားသော လွယ်အိတ်မှာလည်း ညစ်ပတ်နေပြီး ဖုန်များ အများအပြား ပေကျံနေလေသည်။

ကျန်းရို အံ့အားသင့်သွားပြီး ဓာတ်လှေကားထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် သူ့ကို မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါ ဘာဖြစ်လာတာလဲ"

ကျိုးဟုန်က ခေါင်းမော့ကာ ကျန်းရိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒေါ်လေး" ဟု ခေါ်လိုက်ကာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ချော်လဲတာပါ"

အန်းအန်းက မေမေ့လက်ကို ဆွဲထားပြီး ကိုကို့ကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးလေးများ ကွေးညွတ်သွားသည်အထိ ပြုံးရယ်လိုက်လေသည်။

"ကိုကို"

ကျိုးဟုန်က သူမကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်သော်လည်း နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို အနည်းငယ် ကွေးလိုက်သည်နှင့် နာကျင်သဖြင့် 'ရှီး' ဟု အသံထွက်သွားလေသည်။

ကျန်းရို စကားမပြောတော့ပေ။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ဒဏ်ရာများမှာ ချော်လဲသည်နှင့် တူသော်လည်း၊ ယခုအကြိမ်မှာမူ မည်သို့ကြည့်ကြည့် အရိုက်ခံထားရသည်နှင့် ပိုတူနေလေသည်။

ကျိုးမိသားစု၏ အခြေအနေကို သူမ သိထားသည်။ ကျိုးကျန့်နှင့် ဝမ်ယန်တို့မှာ ယခုအခါ စက်ရုံအတွက်သာ အာရုံစိုက်နေကြသည်။ ကျိုးကျန့်ကတော့ ထားလိုက်တော့၊ ဝမ်ယန်မှာလည်း အလွန်အလုပ်များနေပြီး ထမင်းစားရုံကိစ္စများအပြင် သားငယ်ကိုပါ ပြုစုစောင့်ရှောက်နေရသည်။ ကျိုးမားမှာလည်း အမြဲတမ်း ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းလှပေ။ ကျိုးဟုန်မှာ လိမ်မာသော ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အစပိုင်း ကျောင်းတက်စဉ်က အဘွားကို အကြိုအပို့ လုပ်ခိုင်းသော်လည်း လမ်းမှတ်မိသွားပြီးနောက်တွင် နေ့စဉ် ကိုယ်တိုင်သာ ကျောင်းသွားကျောင်းပြန် လုပ်နေလေသည်။

ဓာတ်လှေကားထဲတွင် လူများ ရှိနေသေးသဖြင့် ကျန်းရိုက သူ မပြောချင်သည်ကို မြင်သောအခါ အတင်းအကျပ် မလုပ်တော့ပေ။

.....

ညဘက် လီရှောင်း ပြန်ရောက်လာမှသာ မနေနိုင်ဘဲ သူ့ကို ပြောပြလိုက်လေသည်။

"ကျိုးဟုန် ကျောင်းမှာ အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာလားမသိဘူး။ သူ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ဒဏ်ရာတွေ တွေ့ရတာ နှစ်ခေါက်ရှိပြီ"

လီရှောင်း ကြားပြီးနောက် ဂရုမစိုက်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ယောကျ်ားလေးတွေ ရန်ဖြစ်တာ ပုံမှန်ပါပဲ။ ငယ်ငယ်တုန်းက ဘယ်သူက ရန်မဖြစ်ဘဲ နေလို့လဲ။ ငါဆိုရင် ငယ်ငယ်တုန်းက နေ့တိုင်းနီးပါး ရန်ဖြစ်တာပဲ"

ဒီလိုမျိုးက ဘယ်လိုလုပ် သူနဲ့ သွားနှိုင်းလို့ရမှာလဲ။

ကျန်းရိုက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်လေသည်။

"တကယ်လို့ အန်းအန်းသာဆိုရင်ရော"

လီရှောင်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားလေသည်။

"ဘယ်သူလုပ်ရဲလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

"......"

ဒီလောက် စံနှုန်းနှစ်ခုထားတဲ့သူမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။

ကျန်းရိုက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျိုးဟုန်ကလည်း အန်းအန်းထက် အသက်ဘယ်လောက်မှ မကြီးပါဘူး၊ ကလေးပဲ ရှိပါသေးတယ်။ ကျိုးကျန့် လင်မယားနှစ်ယောက်က အလုပ်များနေတော့ ဒီကိစ္စကို သတိမထားမိလောက်ဘူးလို့ ငါထင်တယ်။ မနက်ဖြန် ရှင် ကျိုးကျန့်နဲ့ တွေ့ရင် သူ့ကို တစ်ချက် ပြောလိုက်ပါဦး၊ အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာ မကောင်းဘူးလေ"

ကျိုးဟုန်ကို ဤနှစ်များအတွင်း ကြီးပြင်းလာသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ယခင်က ဝမ်ယန် တစ်ယောက်တည်း သူ့ကို ခေါ်ထားစဉ်က သိတတ်ပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတတ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကျိုးကျန့်ဆိုသည့် အဖေတစ်ယောက် တိုးလာမှသာ ကလေးသဘာဝ တက်ကြွမှုများ ရှိလာခဲ့သော်လည်း ရွယ်တူကလေးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ပို၍ လိမ်မာနေသေးလေသည်။

ဤကဲ့သို့သော လိမ်မာမှုမျိုးမှာ အန်းအန်းနှင့် မတူပေ။ အန်းအန်းမှာ မွေးရာပါ လိမ်မာသော စရိုက်မျိုးဖြစ်ပြီး ကျိုးဟုန်မှာမူ မိသားစုပတ်ဝန်းကျင်၏လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် အတင်းအကျပ် လိမ်မာနေရခြင်းဖြစ်ကာ စရိုက်မှာ အနည်းငယ် အာရုံခံစားလွယ်လေသည်။

ကျိုးကျန့်နှင့် ဝမ်ယန်တို့မှာ အနည်းငယ် ပေါ့ဆသောသူများဖြစ်ကြသည်။ ကလေးအတွက် အဝတ်အစားနှင့် အပြင်အဆင်များကို ခရိုင်မြို့တွင် နေစဉ်ကကဲ့သို့ပင် ပြင်ဆင်ပေးထားကြသည်။ ကျောင်းလွယ်အိတ်ဆိုလျှင်လည်း အဝတ်ဟောင်းများဖြင့် ချုပ်ထားသော ဘေးလွယ်အိတ်မျိုးသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤဘက်ရှိ ကလေးများမှာ အဝတ်အစား ကောင်းကောင်းဝတ်ကြပြီး ကျောင်းလွယ်အိတ်ဆိုလျှင်လည်း ကျောပိုးအိတ်များကို ဝယ်လွယ်ကြလေသည်။

လီရှောင်းက ကျန်းရိုကို အပိုတွေ စိုးရိမ်နေသည်ဟု ထင်နေလေသည်။

"ကလေးတွေ ရန်ဖြစ်တာက ဘာဂရုစိုက်စရာ ရှိလို့လဲ။ သူများတွေ ရယ်တာ မခံရဘူးလား"

ကျန်းရိုက သူ့ကို မျက်နှာသေဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ရှင် သွားပြောမှာလား မပြောဘူးလား"

လီရှောင်း ချက်ချင်း စကားပြောင်းသွားလေသည်။

"ကိစ္စသေးသေးလေးပါကွာ၊ မနက်ဖြန် ကိုယ် ကျိုးကျန့်ကို တစ်ချက် ပြောလိုက်ပါ့မယ်၊ ရပြီမလား"

ကျန်းရိုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ဒီလူက အပြောခံချင်နေတာ။

.....

သို့သော် လီရှောင်း ပြောခြင်းက သိပ်ပြီး ထိရောက်မှု မရှိလှပေ။ ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကျန်းရို ကျိုးဟုန်ကို တွေ့သောအခါ သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများမှာ ပျောက်ကင်းမသွားသည့်အပြင် အညိုအမည်းများပင် ပိုလာကြောင်း တွေ့ရှိရလေသည်။ တစ်ခုက နဖူးတွင်ဖြစ်ပြီး၊ တစ်ခုက နားရွက်အောက်တွင်ဖြစ်ကာ လူတစ်ယောက်ယောက်က လက်ဖြင့် ညှစ်ထားသည်နှင့် တူနေလေသည်။

ကျန်းရိုက မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်၍ မနေနိုင်တော့သဖြင့် ညဘက်တွင် စတော်ဘယ်ရီသီး အချို့ကို ခွဲယူကာ အန်းအန်းကိုခေါ်၍ ဘေးအိမ်သို့ သွားလေသည်။ ယနေ့ ဝမ်ယန် အိမ်တွင်ရှိနေပြီး သားငယ်ကို နို့တိုက်ကာ ချော့သိပ်နေလေသည်။ ကျိုးကျန့်က အန်းအန်း ယခုအချိန်အထိ နို့မှုန့်သောက်နေသေးသည်ကို သိသဖြင့် သူ့သားအတွက်လည်း နို့မှုန့်အချို့ ဝယ်လာကာ အန်းအန်းကဲ့သို့ ကျန်းမာသန်စွမ်းလာစေရန် မျှော်လင့်နေလေသည်။

ဝမ်ယန်က ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် လူများကို အိမ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လေသည်။ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ပြီးနောက် ကျန်းရိုက တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ အခန်းငယ်လေးထဲတွင် တံခါးကို ကျောပေးကာ အိမ်စာလုပ်နေသော ပုံရိပ်လေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကျန်းရိုနှင့် ဝမ်ယန်တို့ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ကျန်းရိုက ဝမ်ယန်၏ စရိုက်ကို သိသဖြင့် သူမကို သွယ်ဝိုက်မနေတော့ဘဲ ကျိုးဟုန် ကျောင်းတွင် အနိုင်ကျင့်ခံနေရသလား၊ ဘာကြောင့် သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာများကို မကြာခဏ တွေ့နေရသနည်းဟု တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်လေသည်။

သို့သော် ဝမ်ယန်က လုံးဝ စိတ်မဝင်စားသည့်ပုံစံဖြင့် ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလေသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကလေးတွေ ဆော့ကြရင်း ဒဏ်ရာရတာက ပုံမှန်ပါပဲ။ ငယ်ငယ်တုန်းက ဘယ်သူက ဒီလို မဖြတ်သန်းခဲ့ရလို့လဲ"

"သူ့အဖေလည်း သူ့ကို မေးကြည့်ပြီးပါပြီ၊ သူက အတန်းဖော်တွေနဲ့ ဆော့ရင်း မတော်တဆ ထိမိတာလို့ ပြောတာပဲ"

ကျန်းရို။ "......"

သူမ နားလည်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူတို့အိမ်၏ ကလေးပညာပေးနည်းက လီရှောင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး လွှတ်ထားခြင်းမျိုး ဖြစ်လေသည်။ အနိုင်ကျင့်ခံရသည်ဖြစ်စေ၊ ရန်ဖြစ်သည်ဖြစ်စေ အလွန်ပုံမှန်ကိစ္စဟု ထင်နေကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့ ငယ်စဉ်ကလည်း ထိုသို့ပင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ဤအချက်က သူမနှင့် သူမ၏အစ်ကို ငယ်စဉ်က အခြေအနေနှင့် အနည်းငယ် တူညီနေလေသည်။ သူမကတော့ မိန်းကလေးဖြစ်သဖြင့် တော်သေးသည်။ ငယ်စဉ်က ရန်မဖြစ်ဖူးပေ။ သို့သော် သူမ၏အစ်ကို ငယ်စဉ်ကဆိုလျှင် နေ့တိုင်းနီးပါး မိုးချုပ်သည့်အထိ ကစားပြီးမှ အိမ်ပြန်လာတတ်ကာ ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း မကြာခဏ ဒဏ်ရာများ ပါလာတတ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် သူမ၏တူလေး မွေးဖွားလာပြီးနောက် အနည်းငယ် ခိုက်မိပွန်းပဲ့မိသည်နှင့် သူမနှင့် သူမ၏မရီးမှာ အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်ကြသော်လည်း၊ သူမ၏ မိဘများကမူ အသေးအမွှားကို အကြီးအကျယ် လုပ်နေသည်ဟု ထင်ကြပြီး ပြဿနာမဟုတ်ဟု ထင်ကြလေသည်။

သို့သော် ရန်ဖြစ်ခြင်းနှင့် အနိုင်ကျင့်ခံရခြင်းမှာ ကွဲပြားသော ကိစ္စနှစ်ခုဖြစ်သည်။ ကျိုးဟုန်သည် ယခင်က ကျေးလက်တွင်နေခဲ့ရသဖြင့် နေလောင်၍ အသားမည်းနေကာ မြို့ပေါ်မှ ကလေးများနှင့် မတူပေ။ ထို့အပြင် သူက ဒီဘက်ကို အခုမှ ရောက်လာခြင်းဖြစ်ရာ ဒီဘက်က စကားများကို နားမလည်နိုင်သည်မှာ သေချာသဖြင့် အနိုင်ကျင့်ခံရခြင်းမှာ အလွန်နားလည်ရ လွယ်ကူလှသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကလေးများ၏ ရက်စက်မှုက လူများကို တွေးတောင်မတွေးရဲအောင် ဖြစ်စေတတ်လေသည်။

ကျန်းရိုလည်း ဝမ်ယန်ကို ထပ်မံ၍ ဘာမှမပြောသာတော့ပေ။ ဝမ်ယန်နှင့် ကျိုးကျန့်တို့မှာ တကယ်တော့ အလွန်ကောင်းမွန်သော မိဘများ ဖြစ်နေကြပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် လူတိုင်း၏ အတွေးအခေါ်များမှာ မတူညီကြပေ။ ကျန်းရိုကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် မိမိကိုယ်တိုင် ပြီးပြည့်စုံအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်ဟု မဆိုနိုင်ဘဲ အချို့နေရာများတွင် အန်းအန်း၏ နားလည်ခွင့်လွှတ်မှုကို လိုအပ်နေသေးလေသည်။

.....

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကျန်းရိုက အန်းအန်းကို တံခါးဝတွင် စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားပြီး ကိုကို ထွက်လာပါက ခေါ်လာရန် ပြောထားလိုက်သည်။

သို့သော် ကလေးမလေးက အတန်ကြာ စောင့်နေသော်လည်း လူကို မတွေ့ရသဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် အော်ခေါ်လေတော့သည်။

"ကိုကို၊ ကိုကို လာခဲ့ဦး..."

လီရှောင်းက နံနက်စောစောကတည်းက ထွက်သွားပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုက မနက်စာအဖြစ် ပန်ကိတ်အသေးလေးများ၊ ကြက်ဥပေါင်း၊ တို့ဟူးဟင်းချိုနှင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်၊ ဝက်အူချောင်း၊ ပြောင်းဖူး ထမင်းကြော်တို့ကို ချက်ပြုတ်ထားလေသည်။ အန်းအန်းက လူကို ခေါ်ပြီးသည်နှင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ထမင်းစားပွဲလေးဆီသို့ ပြေးသွားကာ ထမင်းစားလေသည်။ သူမက ဇွန်းငယ်လေးကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်ကာ ထမင်းကြော် တစ်ဇွန်းအပြည့် ခပ်ယူပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ "အာဝူး" ဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

မာမားကို သရုပ်ဆောင်ပြနေသကဲ့သို့ပင်။

ကျန်းရိုကလည်း အခွင့်အရေးယူကာ သူမကို ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

"အန်းအန်း ဒီနေ့ အရမ်းတော်တာပဲ၊ ထမင်းစားတာ ပိုပိုပြီး တတ်လာပြီ"

ကလေးမလေးမှာ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားပြီး သူမကိုယ်တိုင် ပန်ကိတ်အသေးလေးများကို ယူကာ အရသာရှိရှိ စားလေတော့သည်။

တံခါးဝတွင် ဘေးလွယ်အိတ် လွယ်ထားသော ကျိုးဟုန်ကို မြင်သောအခါ ကျန်းရိုက စက္ကူဖြင့် ပန်ကိတ်အချို့ကို ထုပ်ကာ သူ့အား ပေးလိုက်လေသည်။

"ဒေါ်လေး မနက်က ပန်ကိတ်လေးတွေ နည်းနည်း ပိုလုပ်ထားလို့၊ သား လမ်းသွားရင်း စားသွားလိုက်"

ကျိုးဟုန်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါ်လေး"

ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငုံ့ကာ တစ်လုတ် ကိုက်စားလိုက်လေသည်။

"စားလို့ကောင်းတယ်"

ကျန်းရိုက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ သူ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

"ကြိုက်ရင် တော်ပါပြီ။ ကျိုးဟုန်၊ သား ဒေါ်လေးကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြစမ်း၊ သား ကျောင်းမှာ အနိုင်ကျင့်ခံနေရတာလား"

ကျိုးဟုန်၏ ပန်ကိတ်စားနေသော လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားပြီး သူ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ ရုတ်တရက် လက်ထဲရှိ ပန်ကိတ်ပေါ်သို့ မျက်ရည်တစ်ပေါက်ကျလာရာ သူက အလျင်အမြန် လက်မောင်းကို မြှောက်၍ သုတ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းရို ကြည့်လိုက်သည်နှင့် အရာအားလုံးကို နားလည်သွားလေသည်။ ဤကလေးက သူ့မိဘများကို အမှန်အတိုင်း မပြောပြခဲ့သည်မှာ သေချာလေသည်။

ကိုယ်ကိုကိုင်းကာ သူ့ကို ဖက်လိုက်ပြီး သူ့ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးရင်း ချော့မော့ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူးနော်၊ ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး၊ ဒေါ်လေးရှိတယ်လေ။ ဒေါ်လေးကို ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ ပြောပြပါလား။ ဒေါ်လေး သားကို ကူညီပေးမယ်"

ကျန်းရို၏ နှစ်သိမ့်ပေးသော အပြုအမူက သူ့ကို ထိခိုက်သွားစေသည်လား မသိ၊ ကျိုးဟုန်က တိုးညှင်းစွာ ရှိုက်ငိုလျက် ပြောပြလေသည်။

"အတန်းထဲက ကျောင်းသားတချို့က သားကို တောသားဆိုပြီး လှောင်ကြတယ်။ သား ဝတ်ထားတာက အမှိုက်ကောက်တဲ့သူနဲ့ တူတယ်တဲ့၊ ပြီးတော့ သားကို အိမ်သာသွားခွင့် မပေးဘူး။ သားက စကားနားမထောင်ရင် သူတို့က သားကို ရိုက်တယ်။ နေ့တိုင်း သားကို ခွေးဟောင်သံ လုပ်ခိုင်းပြီး သူတို့ကို သခင်လို့ ခေါ်ခိုင်းတယ်......"

နောက်ဆုံးတွင် ရှိုက်ငိုသံများ ကျယ်လာပြီး မျက်ရည်သုတ်လေလေ ပိုများလာလေလေ ဖြစ်သော်လည်း သူက အလွန်သိတတ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သေးသည်။

"ဒေါ်လေး၊ ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ အမေကို မပြောပြပါနဲ့နော်၊ သူတို့ အရမ်းအလုပ်များနေလို့ပါ"

ကျန်းရို ကြားရသောအခါ ရင်ထဲတွင် နူးညံ့သွားပြီး သူ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ မပြောပြဘူး။ ဒေါ်လေး သားကို မျက်နှာသွားသစ်ပေးမယ်၊ ခဏနေရင် သား ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ကျောင်းသွားလိုက်နော်၊ နေ့လယ်ကျရင် ဒေါ်လေး သားတို့ကျောင်းကို လာခဲ့မယ်"

ကျိုးဟုန်က တွေဝေစွာဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လာလေသည်။

"ဒေါ်လေး"

ကျန်းရိုက သူ့လက်ကိုဆွဲကာ ရေချိုးခန်းဆီသို့ ခေါ်သွားလေသည်။ အန်းအန်း၏ ထမင်းစားပွဲအနီးမှ ဖြတ်သွားစဉ် သူမက လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ ခိုးကြည့်နေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"သေချာ ထမင်းစားစမ်း"

ကလေးမလေးက ချက်ချင်းပင် ထမင်းတစ်ဇွန်း အပြည့်ခပ်ကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး "အာဝူး" ဟု အသံပြုကာ သူမ သေချာထမင်းစားနေကြောင်း ပြသလေသည်။ စားပြီးသောအခါ ဇွန်းကို မြှောက်ကာ သူမအား ပြသေးလေသည်။

ကြည့်စမ်း၊ သူမ ဘယ်လောက်တောင် လုပ်နိုင်နေလဲဆိုတာကို။

ကျန်းရိုက ကျိုးဟုန်ကိုခေါ်၍ ရေချိုးခန်းထဲတွင် မျက်နှာသစ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် သူ့ကို ပန်ကိတ်ကိုင်ကာ ကျောင်းသွားရန် ပြောလိုက်ပြီး၊ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကျောင်းတံခါးဝ၌ သူမကို စောင့်နေရန်ပါ မှာကြားလိုက်လေသည်။

....

နံနက်ပိုင်းတွင် ကျန်းရိုက အန်းအန်းကိုချီကာ အတန်းသွားတက်လေသည်။ ၁၁ နာရီခွဲ အတန်းဆင်းပြီးနောက် တုံမင်မင်ကိုခေါ်ကာ သူတို့နှစ်ဦး အန်းအန်းကိုခေါ်၍ ကျိုးဟုန်၏ကျောင်းသို့ သွားကြလေသည်။ ကားပေါ်မှ ဆင်းဆင်းချင်းပင် ကျိုးဟုန် တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာဖြင့် တံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ့ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

ကျိုးဟုန်က သူမကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလာလေသည်။

ကျန်းရိုသည် သူ့လည်ပင်းတွင် ကုတ်ရာ အသစ်အချို့ ပိုလာသည်ကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

"မနက်က ထပ်ပြီး အနိုင်ကျင့်ခံရပြန်ပြီလား"

ကျိုးဟုန်က 'အင်း' ဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

"သူတို့က သားရဲ့ ပန်ကိတ်ကို လုစားချင်တာ၊ သားက မပေးတော့ သားကို ရိုက်ကြတယ်။ နောက်ဆုံး ပန်ကိတ်က မြေကြီးပေါ် ကျသွားတော့ သူတို့က နင်းချေပစ်လိုက်တယ်"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းရို စိတ်ဆိုးမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားလေသည်။

ကျန်းရိုက သနားကြင်နာစွာဖြင့် သူ့ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး အားပေးစကား ပြောလိုက်လေသည်။

"သား လုပ်တာ အရမ်းမှန်တယ်။ မပေးချင်ရင် မပေးနဲ့၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခံစားရမခက်စေနဲ့။ ဒါ သားရဲ့ ပစ္စည်းပဲ၊ သား ဘယ်လိုလုပ်ချင်လုပ်ချင် လုပ်လို့ရတယ်၊ ဘယ်သူမှ သားကို အပြစ်မတင်ဘူး"

ကျိုးဟုန်က အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ခေါင်းမော့၍ ကျန်းရိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒေါ်လေးဖြစ်သူက ဤသို့ပြောလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပုံရလေသည်။

ကျောင်းမသွားမီက သူ့အမေက အတန်းဖော်များကို အလျှော့ပေးရန် ပြောခဲ့သည်။ အကြောင်းကတော့ သူ့အဖေက သူ့ကို ကျောင်းထဲသို့ ဝင်ခွင့်ရအောင် ခက်ခက်ခဲခဲ လုပ်ပေးခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

တုံမင်မင်က အန်းအန်းကို ချီကာ ဘေးမှ လိုက်ပါလာပြီး ကြားသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"နင်က ကလေးတွေကို သေချာ သင်ပေးတတ်သားပဲ။ အလျှော့ပေးလို့တော့ မရဘူး၊ တချို့ကလေးတွေက အရမ်းဗိုလ်ကျတတ်တာ၊ အလျှော့ပေးလေလေ ပိုပြီး အနိုင်ကျင့်ခံရလေလေပဲ"

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်လေသည်။

သူမက ကျိုးဟုန်၏လက်ကို ဆွဲလိုက်လေသည်။

"သွားရအောင်၊ ဒေါ်လေးတို့ အရင်ဆုံး သားရဲ့ ဆရာမကို သွားရှာမယ်၊ ပြီးတော့မှ ထမင်းသွားစားကြမယ်။ ဒီနေ့ နေ့လယ် ဒေါ်လေးတို့ KFC စားကြမယ်၊ ဒေါ်လေး သားရဲ့ အဘွားဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီးသွားပြီ"

ကျိုးဟုန်က အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆရာမကို ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ"

ကျန်းရိုက ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ဒေါ်လေးက ဆရာမနဲ့ သွားရန်ဖြစ်မလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ သားကို အနိုင်ကျင့်တဲ့ အတန်းဖော်တွေ ဘယ်မှာနေလဲလို့ မေးမလို့ပါ၊ ဒေါ်လေးတို့ သူတို့ရဲ့မိဘတွေဆီ သွားပြီး အကျိုးအကြောင်း သွားပြောကြမယ်"

အားလုံးက ကလေးတွေချည်းသာဖြစ်ရာ ဆရာမက ဆူပူဆုံးမရုံဖြင့် ကလေးများက မပြင်ပါက သူတို့လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ပေ။ တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် အပြီးပြတ်ဖြေရှင်းရန်မှာ အိမ်တိုင်ရာရောက် သွားရောက်ကာ သူတို့ကို ကြောက်တတ်အောင် လုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။

တကယ်တမ်းတွင်လည်း ကျန်းရိုက ကျိုးဟုန်၏အတန်းပိုင်ဆရာမကို သွားရှာသောအခါ တစ်ဖက်လူက ကျိုးဟုန် အနိုင်ကျင့်ခံနေရသည့် အခြေအနေကို သိရှိထားပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ ဝင်ပါ၍လည်း အသုံးမဝင်ဘဲ ထိုကလေးများက ပို၍ပင် ဆိုးသွမ်းလာကာ ကျိုးဟုန်ကို တိုင်တောတတ်သူဟု ထင်ကြလေသည်။

သူမလည်း အတော်လေး ခေါင်းကိုက်နေရသည်။ တုတ်ဖြင့် ရိုက်၍လည်း မရ၊ ကလေးများက ငယ်သေးသဖြင့် ရိုက်မိ၍ တစ်ခုခုဖြစ်သွားပါက လျော်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် ထိုမိဘများက ကျိုးကျန့်နှင့် ဝမ်ယန်တို့ကဲ့သို့ ဘာမှမသိသူများ မဟုတ်ကြဘဲ ကျောင်းသို့လာ၍ ဆရာမကို ပြဿနာရှာတတ်ကြလေသည်။

ကျန်းရို လာရောက်ရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရသောအခါ ဆရာမက ကျိုးဟုန်ကို အနိုင်ကျင့်သော ထိုကျောင်းသားများ၏ နေရပ်လိပ်စာများကို ပြောပြလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက ဘောပင်ဖြင့် မှတ်သားထားလိုက်ပြီးနောက် တုံမင်မင်နှင့်အတူ ကလေးနှစ်ယောက်ကိုခေါ်၍ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ အရင်ဆုံး KFC သွားစားကြပြီးနောက် လိပ်စာအတိုင်း ထိုကျောင်းသားများ၏အိမ်များသို့ လိုက်လံရှာဖွေကြလေသည်။

ယနေ့ တုံမင်မင်ကို ခေါ်လာရခြင်းမှာ ပထမအချက်အနေဖြင့် သူမက ကားမောင်းသဖြင့် အချိန်ကုန်သက်သာစေရန်ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် လူတစ်ယောက် ပိုပါပါက ပို၍ လုံခြုံမှုရှိစေရန်ဖြစ်သည်။ ကျန်းရို တစ်ယောက်တည်း ကလေးနှစ်ယောက်ခေါ်၍ အိမ်တိုင်ရာရောက် သွားပါက လူအထင်သေးခံရလွယ်လေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ကျန်းရိုက ယနေ့နံနက် အပြင်ထွက်ရာတွင် အဝတ်အစားကောင်းကောင်းကို တကူးတက လဲဝတ်ခဲ့ပြီး မိတ်ကပ်ပါ လိမ်းခြယ်ကာ ပြင်ဆင်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုကလေးများ၏ အိမ်များမှာ အတော်လေး နီးကပ်စွာ တည်ရှိကြသည်။ အရင်ဆုံး ရှာဖွေရသည်မှာ ယန်ရှောင်ကျွင်း ဆိုသည့် ကျောင်းသား၏ အိမ်ဖြစ်ပြီး အဝတ်အထည်စက်ရုံဟောင်း ဘေးတွင် နေထိုင်လေသည်။ အဝတ်အထည်စက်ရုံမှာ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီဖြစ်သော်လည်း အလုပ်သမားများစွာက ဤဘက်တွင် နေထိုင်ဆဲဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရလေသည်။

အိမ်များမှာ သက်တမ်းအတော်ကြာနေပြီဖြစ်ပြီး အဖြူရောင် နံရံခွာများပေါ်တွင် မိုးရေများ စိမ့်ဝင်ထားသော ညစ်ပတ်သည့် အကွက်များ ရှိနေကာ အချို့နေရာများတွင် ကွာကျနေလေပြီ။ လှေကားမှာ ဘိလပ်မြေဖြစ်ပြီး ဘေးရှိ လက်ရန်းများပေါ်တွင် သံချေးများ တက်နေလေသည်။

သူတို့က ဒုတိယထပ်တွင် နေထိုင်ကြရာ လှေကားတစ်ကွေ့ ကွေ့လိုက်သည်နှင့် ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ယခုအချိန်က မွန်းတည့်ချိန်ဖြစ်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နေထိုင်သူများအားလုံး အိမ်တွင် ရှိနေကြပြီး အထပ်တစ်ခုလုံးတွင် ထမင်းဟင်းနံ့များ ပျံ့လွင့်နေလေသည်။

ကျန်းရိုက ကျိုးဟုန်၏လက်ကိုဆွဲကာ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ ကျိုးဟုန်က အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရပြီး သူမ၏လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

တံခါးမှာ အလျင်အမြန်ပင် ပွင့်လာပြီး တံခါးလာဖွင့်သူမှာ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုတို့ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပုံရလေသည်။

"ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"

ကျန်းရိုက သူ့ကို ကြည့်ကာ အလွန်ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"မင်္ဂလာပါ၊ ဒါ ယန်ရှောင်ကျွင်းရဲ့ အိမ်မလား။ ကျွန်မက ကျိုးဟုန်ရဲ့ ဒေါ်လေးပါ။ ကျွန်မ ဒီနေ့ ကလေးခေါ်ပြီး အိမ်အထိ လာရတာက ရှင်တို့အိမ်ကို တစ်ခုပြောပြချင်လို့ပါ။ ကျိုးဟုန်က ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်တဲ့ သနားစရာ ကလေးလေး မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့မှာ အဖေ အမေ ရှိပါတယ်။ သူ့အဖေနဲ့ ဦးလေးက စက်ရုံနဲ့ကုမ္ပဏီတွဲဖွင့်ထားပြီး နေ့တိုင်း တစ်နိုင်ငံလုံး အနှံ့ သွားနေရတာပါ။ အမေကလည်း စက်ရုံမှာ စီမံခန့်ခွဲတဲ့နေရာမှာ ရှိနေတာမို့ လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံးက အရမ်းအလုပ်များနေလို့ ကလေးကို အဘွားဆီ အပ်ထားရတာပါ။ ပုံမှန်အချိန်တွေမှာ ဂရုမစိုက်နိုင်တဲ့ အပိုင်းတွေရှိနိုင်တာမို့ ရှင့်ကလေးက ကျွန်မတို့အိမ်က ကျိုးဟုန်ကို တောကလာတာမို့ အနိုင်ကျင့်လို့ရတယ်လို့ ထင်နေပုံရတယ်"

"ဒါပေမဲ့ တကယ့်အဖြစ်မှန်က အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး။ သူ့မိဘနှစ်ပါးစလုံးက အရမ်းအရည်အချင်းရှိပြီး စွမ်းဆောင်နိုင်တဲ့ သူတွေပါ။ ပုံမှန်အချိန်တွေမှာ ဂရုမစိုက်နိုင်တာက ကိုယ့်ကလေးကို မချစ်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ခါနှစ်ခါဆိုရင်တော့ ထားလိုက်ပါတော့၊ ရှင့်ကလေးက နေ့တိုင်း ကျွန်မတို့ကလေးကို အနိုင်ကျင့်နေတာကတော့ နည်းနည်း လွန်လွန်းနေပြီ"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ကြားသည်နှင့် မိမိ၏သား ကျောင်းတွင် အလုပ်ဆိုးများ လုပ်လာကြောင်း သိလိုက်သဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကာ အော်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ယန်ရှောင်ကျွင်း..."

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်အရွယ် ယောကျ်ားလေးတစ်ယောက် အဝေးထိန်းခလုတ်ကို ကိုင်ကာ ဧည့်ခန်းထဲမှ ပြေးထွက်လာလေသည်။

"ဘာလုပ်မလို့လဲ"

တံခါးဝရှိ ကျိုးဟုန်ကို မြင်သောအခါ အကြည့်များက မလုံမလဲဖြင့် လှုပ်ရှားသွားလေသည်။

ကျန်းရိုက ကျိုးဟုန်ကို ရှေ့သို့ အနည်းငယ် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သူ့ မျက်နှာ၊ လည်ပင်းနှင့် လက်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာများကို လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားအား လက်ညှိုးထိုးပြလေသည်။

"ဒါတွေအကုန်လုံးက ရှင့်သား ရိုက်ထားတာတွေပဲ။ အသေးအမွှား ဒဏ်ရာလေးတွေလို့ မထင်ပါနဲ့။ ကျွန်မက သူ့ရဲ့ ဒေါ်လေးအရင်းဖြစ်သလို G တက္ကသိုလ်က ဒုတိယနှစ် ဆေးကျောင်းသူတစ်ယောက်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ တကယ်လို့ ဒဏ်ရာတွေ ပိုးဝင်သွားရင် လူ့အသက်တစ်ချောင်းတောင် ဆုံးရှုံးနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မက အချိန်မရွေး ဒဏ်ရာစစ်ဆေးချက်လက်မှတ် ထုတ်ပေးနိုင်သလို၊ ရှင်တို့အိမ်ကို တရားရုံးမှာ တရားစွဲလို့လည်း ရပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့အိမ်မှာ တခြားဟာတွေ မများပေမဲ့ ပိုက်ဆံကတော့ များပါတယ်"

ယန်ရှောင်ကျွင်းက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် လန့်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြန်လည်ငြင်းဆိုလေသည်။

"သားတစ်ယောက်တည်း ရိုက်တာမှ မဟုတ်တာ"

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက ရုတ်တရက် ခေါင်းလှည့်ကာ သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မလောပါနဲ့၊ ကျွန်မ တစ်အိမ်ချင်းစီ လိုက်ရှာမှာပါ"

ထို့နောက် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ရှင်တို့အိမ်က ကလေးကို ဘယ်လိုများ ပညာပေးထားလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိပါဘူး။ နေ့တိုင်း တောသား၊ သူတောင်းစားဆိုပြီး ကျွန်မတူကို ဆဲဆိုနေတဲ့အပြင် ခွေးဟောင်သံ လုပ်ခိုင်းပြီး ရှင့်သားကို သခင်လို့ ခေါ်ခိုင်းသေးတယ်။ ဘာလဲ၊ ရှင်တို့အိမ်က ဒီလောက်တောင် မြင့်မြတ်နေလို့လား။ ကျွန်မကြည့်ရတာတော့ အဲ့ဒီလောက် ချမ်းသာတဲ့ပုံ မပေါ်ပါဘူး။ ကျိုးဟုန်ရဲ့ အဖေနဲ့ ဦးလေးက G ပြည်နယ်မှာ သိပ်ပြီး နာမည်ကြီးတဲ့သူတွေ မဟုတ်ပေမဲ့ သိကျွမ်းတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေတော့ အတော်များပါတယ်။ ကျွန်မတို့လည်း အချိန်ရရင် ရှင့်အလုပ်ခွင်ကို သွားလည်ဖို့ ဝန်မလေးပါဘူး"

"ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်ပါပဲ။ ရှင်တို့ လောလောဆယ် အိမ်ပြောင်းဖို့ အစီအစဉ် မရှိသေးဘူးမလား။ အိမ်မပြောင်းတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ၊ ကျွန်မ ပိုက်ဆံအကုန်ခံပြီး စုံစမ်းနေရမယ့်အလုပ် သက်သာတာပေါ့။ တကယ်လို့ နောက်တစ်ခါ ရှိလာသေးရင်တော့ ဥပဒေကြောင်းအရ ဖြေရှင်းဖို့ ကျွန်မတို့ ဝန်လေးနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ကျန်းရိုက အနည်းငယ်မျှ အားနာခြင်းမရှိဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။ အလွန်အမင်း ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါက တစ်ဖက်လူက အလေးအနက်ထားမည် မဟုတ်ဘဲ သူ့သား တော်သည်ဟုပင် ဂုဏ်ယူနေမည်ကို သူမ သိထားလေသည်။

ထိုသို့သော မိဘမျိုး အများအပြား ရှိလေသည်။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားမှာလည်း ဤမျှနှစ်ပေါင်းများစွာ အသက်ရှင်လာခဲ့သူဖြစ်ရာ ကျန်းရို၏ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် စကားပြောဆိုပုံကို ကြည့်၍ တစ်ဖက်လူ၏ မိသားစုအခြေအနေ မဆိုးကြောင်း ခန့်မှန်းမိလေသည်။ ကျိုးဟုန်ဆိုသော ကလေးမှလွဲ၍ အခြား မိန်းကလေးနှင့် ကလေးမလေးတို့မှာ ချမ်းသာသော မိသားစုမှ ကြီးပြင်းလာသူများနှင့် တူနေသဖြင့် သူတို့မှာ တကယ်ပင် ရန်စ၍မလွယ်ကြောင်း သိလိုက်လေသည်။

အလျင်အမြန် တောင်းပန်ချင်နေလေသည်။

"အဲ့ဒါ...... တကယ် အားနာပါတယ်။ ကျွန်တော့်ကလေး ကျောင်းမှာ ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်တော် တကယ်မသိခဲ့လို့ပါ။ ခဏနေရင် ကျွန်တော် သူ့ကို သေချာ ဆုံးမလိုက်ပါ့မယ်......"

ကျန်းရိုက အေးစက်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ကျိုးဟုန်၏ လက်ကိုဆွဲကာ ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

လှေကားကွေ့သို့ ရောက်သည်နှင့် အပေါ်ထပ်မှ ကောင်းကင်ယံကိုပင် တုန်ဟည်းသွားစေမည့် ငိုသံကြီးကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

ကျိုးဟုန်က ကျန်းရို၏ လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒေါ်လေး"

ကျန်းရိုက သူ၏လက်ကို လှုပ်ရမ်းလိုက်လေသည်။

"တွေ့လား၊ ယန်ရှောင်ကျွင်းကလည်း ဘာမှ မထူးဆန်းပါဘူး။ သူ့အိမ်က သားတို့အိမ်လောက်လည်း မကြီးသလို ဓာတ်လှေကားလည်း မရှိဘူး။ ဒါကြောင့် သားက အတန်းဖော်တွေရှေ့မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သိမ်ငယ်နေစရာ မလိုဘူး။ သားရဲ့ ဖေဖေနဲ့ မေမေက အရမ်းတော်တဲ့ လူတွေပါ။ သူတို့က ကျေးလက်ကလာတာ ဖြစ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ။ သားကို အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းမှာ ထားနိုင်တယ်၊ စားကောင်းသောက်ဖွယ်တွေ ကျွေးနိုင်တယ်၊ လူတော်တော်များများထက် ပိုကောင်းတဲ့ဘဝကို ပေးနိုင်တာပဲ။ ဒါကြောင့် နောက်တစ်ခါ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ကြုံရရင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ပြန်ဆဲလိုက်၊ သားနောက်မှာ အားပေးမယ့်သူ ရှိတယ်"

ကျိုးဟုန်က အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်"

မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ခေတ္တရပ်ကာ အလွန်အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒေါ်လေးက တကယ် သဘောကောင်းတာပဲ"

"အဲ့ဒါဆိုရင် ဒေါ်လေးတို့ နောက်တစ်အိမ်ကို သွားကြတာပေါ့"

အနောက်မှ လိုက်ပါလာသော တုံမင်မင်က အိပ်မောကျနေသော အန်းအန်းကိုချီလျက် ကျန်းရိုထံသို့ ရှေ့တိုးလာပြီး မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ နင်နဲ့ ပေါင်းရတာ ပိုကြာလေ ပိုသဘောကျလေပဲ။ ငါ့အမေသာ နင့်လိုမျိုးဆိုရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။ ငယ်ငယ်တုန်းက ငါ့အဖေဘက်က ဆွေမျိုးတွေရဲ့ အနိုင်ကျင့်တာကိုခံရရင် သူက ငါ့ကို အမြဲတမ်း သည်းခံဖို့ပဲ ပြောတာ။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ငါ့အဖေက ပထမနေရာမှာ ရှိနေတာကိုး"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းသွားလေသည်။ သူမ၏ ကလေးဘဝသည် အပြစ်အနာအဆာကင်းပြီး ပြီးပြည့်စုံသည်ဟု အမြဲတမ်း ထင်မှတ်ထားခဲ့သည်။ ယခု ဖခင်ဖြစ်သူအပေါ်ထားရှိသော အထင်အမြင်များ ပျက်စီးသွားပြီးနောက် အတုအယောင် ပျော်ရွှင်မှုများအောက်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသော ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်မှုများစွာကို ရုတ်တရက် သတိရလာခဲ့လေသည်။

တကယ်တော့ အလွန်ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက သူမသည် သိပ်ပြီး ပျော်ရွှင်ခဲ့ရခြင်း မဟုတ်ပေ။

သူတို့အုပ်စု အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာပြီးနောက် ကျန်းရိုက အိပ်မောကျနေသော အန်းအန်းကို လွှဲယူလိုက်ပြီး၊ ကျိုးဟုန်နှင့်အတူ တုံမင်မင်၏ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြလေသည်။

ကားစက်နှိုးသံက ဒုတိယထပ်ရှိ ယန်ရှောင်ကျွင်း၏အိမ်အထိပင် ပျံ့လွင့်သွားလေသည်။

ယန်ရှောင်ကျွင်း၏မိခင်ဖြစ်သူမှာ အစက ကလေးအဖေကို တားဆီးချင်နေသေးသော်လည်း၊ ထိုအသံကို ကြားသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ သားဖြစ်သူကို ဆဲဆိုလေတော့သည်။

"နင်က ဘယ်လိုဖြစ်လို့ လူကြည့်ပြီး အနိုင်ကျင့်ရမယ်မှန်း မသိတာလဲ။ ဒီလို မိသားစုနောက်ခံမျိုးရှိတဲ့ ကလေးကိုများ နင်က ရဲရဲတင်းတင်း လုပ်ရဲတယ်ပေါ့"

ယန်ရှောင်ကျွင်းမှာ အရိုက်ခံရလွန်း၍ ဝါးဝါးဝါးဟု အော်ဟစ်နေလေသည်။

"အမေ့ဆီကနေ သင်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အမေက နေ့တိုင်း ရှောင်လင်ရဲ့အမေကို ဆင်းရဲတယ်လို့ ဆဲနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူတို့အိမ်မှာ ပိုက်ဆံရှိမှန်း ဘယ်သူသိမှာလဲ"

"ဒီကလေးကတော့"

....

တုံမင်မင်က ကျန်းရို၏ တောင်းဆိုချက်အရ ကားကို နောက်တစ်အိမ်သို့ မောင်းသွားလေသည်။ မွန်းတည့်ချိန် တစ်ချိန်လုံးတွင် ကလေးငါးယောက်၏ အိမ်များကို တစ်အိမ်ပြီးတစ်အိမ် သွားရောက်ခဲ့ကြလေသည်။

ကျန်းရိုလည်း သူမ ဤသို့လုပ်ခြင်းက အဓိပ္ပာယ် များများစားစား ရှိမရှိကို မသိသော်လည်း၊ နောင်တွင် ကျိုးဟုန်ကို အနိုင်ကျင့်မခံရစေရန် လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့လျှင် သူမ၏ ဤမွန်းတည့်ချိန် တစ်ချိန်လုံး အလကားမဖြစ်ခဲ့ဘူးဟု ခံစားရလေသည်။

ထို့နောက်ပိုင်းတွင် နှစ်သစ်ကူးချိန်အထိ ကျိုးဟုန်၏ကိုယ်ပေါ်တွင် သန့်ရှင်းနေပြီး ဒဏ်ရာအသစ်များ ထပ်မံမရတော့ပေ။

ဤကိစ္စကို ကျန်းရိုက သူနှင့် လက်သန်းချိတ်၍ ကတိပြုထားပြီး မည်သူ့ကိုမျှ မပြောပြရန်၊ သူနှင့် သူမကြားရှိ လျှို့ဝှက်ချက်လေးအဖြစ် ထားရှိရန် သဘောတူထားလေသည်။

ကျန်းရိုက ကျိုးကျန့်နှင့် ဝမ်ယန်တို့ကို တစ်ခုခုအထင်လွဲသွားမည်ကို မလိုလားပေ။

.....

နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့တွင် ကျန်းရိုက နံနက်စောစောကတည်းက လီရှင်းနှင့် အန်းအန်းကိုခေါ်၍ စက်ရုံသို့ သွားလေသည်။ စက်ရုံ၏ အရွယ်အစားမှာ အတော်လေး ကြီးမားလှသည်။ သူတို့သုံးဦး အထဲတွင် တစ်ပတ်ပတ်ကြည့်ပြီးနောက် ထမင်းစားရုံသို့ တိုက်ရိုက် သွားကြလေသည်။

ယနေ့ညတွင် နှစ်သစ်ကူးရန် ဇာတိသို့ ပြန်သွားသော အလုပ်သမားများမှလွဲ၍ ကျန်ရှိနေသူများအားလုံး ထမင်းစားရုံတွင် စားသောက်ကြမည်ဖြစ်သည်။ လီရှောင်းက ငွေထုတ်ပေးထားပြီး ယနေ့ညတွင် အားလုံး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားသောက်ကြရမည်ဟု ပြောထားလေသည်။

ထမင်းစားရုံထဲတွင် လူအများအပြားရှိနေပြီး အထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသူများအားလုံးက အဖြူရောင် ဝတ်စုံကြီးများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ စားဖိုမှူးဦးထုပ်များကို ဆောင်းထားကြရာ ကြည့်ရသည်မှာ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိလှသည်။

ကျယ်ဝန်းသော ထမင်းစားခန်းထဲတွင် လူတစ်စုက တစ်ခုခုကို ဝိုင်းကြည့်နေကြလေသည်။

ကျန်းရိုက ကလေးကိုချီကာ အနီးသို့ လျှောက်သွားရာ အထဲတွင် လီရှောင်းက တီဗွီကို တပ်ဆင်နေပြီး သူ့ကို ဝိုင်းရံနေသော အလုပ်သမားများအားလုံးက တောက်ပစွာ ပြုံးရွှင်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

လီရှောင်းက ကာလာတီဗွီ၏ကြိုးများကို တပ်ဆင်ပြီးနောက် ကျိုးကျန့်ကိုခေါ်ကာ အပြင်သို့ထွက်၍ စလောင်းဗန်းကို သွားတပ်ဆင်လေသည်။

အပြင်ထွက်လာသောအခါ ကျန်းရိုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် ပြုံးလိုက်ပြီး စလောင်းဗန်းကို ပွေ့လျက် အနီးသို့ လျှောက်လာလေသည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက် စောစောစီးစီး ရောက်လာတာလဲ"

ကျန်းရိုကလည်း ပြုံးလိုက်လေသည်။

"တစ်ခါမှ မလာဖူးလို့၊ စောစောလာပြီး ကြည့်မလို့လေ"

ဘေးမှ ကျိုးကျန့်က အော်ဟစ်မြှောက်ပင့်လေသည်။

"လာလာလာ၊ အားလုံးကို မိတ်ဆက်ပေးမယ်။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သူဌေးကတော်၊ G တက္ကသိုလ်က ကျောင်းသူလေ"

ဘေးတွင် ဝိုင်းအုံနေသော စက်ရုံတာဝန်ခံများက ချက်ချင်းပင် လက်ခုပ်တီးကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြလေသည်။

"သူဌေးကတော် မင်္ဂလာပါ"

အဝေးရှိ မီးဖိုချောင်ပေါက်တွင် အလုပ်များနေသော အလုပ်သမားများက အသံကြားသောအခါ လည်ပင်းဆန့်၍ စပ်စုကြည့်ကြလေသည်။

ကျန်းရိုမှာ အနည်းငယ် နေရခက်သွားလေသည်။

သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ အန်းအန်းမှာမူ ဤနေရာကို အတော်လေး ရင်းနှီးနေပုံရသည်။ သူမက ပုံမှန်အားဖြင့် သူမ၏အဖေနှင့်အတူ ဤနေရာသို့ မကြာခဏ လာလေ့ရှိရာ ကျန်းရို၏ရင်ခွင်ထဲတွင် လိမ်ဖယ်ကာ အောက်သို့ ဆင်းသွားပြီးနောက် မေမေ့ကိုဆွဲကာ အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားရင်း ပါးစပ်မှလည်း ပြောနေလေသည်။

"စားစရာတွေ ရှိတယ်"

လက်ကလည်း အပြင်ဘက်ရှိ နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြနေလေသည်။

"စားစရာတွေ အများကြီးပဲ"

"......"

ကြည့်ရသည်မှာ ဘယ်နေရာမှာ စားစရာရှိသည်ကို သူမက အသိဆုံးဖြစ်နေလေသည်။

လီရှောင်းက စလောင်းဗန်းကို တပ်ဆင်ပြီးနောက် ကျန်းရိုနှင့် ကလေးကိုခေါ်၍ သူ့ရုံးခန်းသို့ တိုက်ရိုက် သွားလေသည်။ ကျန်းရိုက မီးဖိုချောင်သို့သွား၍ ကူညီချင်သေးသော်လည်း လီရှောင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း အဲ့ဒီကို သွားပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ပူလွန်းလို့ သေလိမ့်မယ်၊ အဲ့ဒီလူတွေကို ကိုယ်က လစာပေးထားတာလေ၊ မင်းကို ပိုက်ဆံပေးတာမှ မဟုတ်တာ၊ ဒီမှာပဲ နေ"

သူ့ရုံးခန်းမှာ အလွန်ကြီးမားသည်။ ဝင်ဝင်ချင်းတွင် ဆိုဖာနှင့် လက်ဖက်ရည်စားပွဲ ရှိပြီး၊ အတွင်းဘက်သို့ ဝင်သွားလျှင် သစ်ကနက်စားပွဲနှင့် ကြီးမားသော စာအုပ်စင်ကြီး ရှိကာ အနောက်ဘက်တွင် တောင်တန်းရှုခင်း ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ချိတ်ဆွဲထားလေသည်။

အန်းအန်းမှာ ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် သောင်းကျန်းတော့လေသည်။ တောက်တောက်တောက်ဖြင့် ဆိုဖာပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားပြီး သေချာထိုင်ပြီးနောက် မာမားနှင့် ဒေါ်လေးကိုပါ လာထိုင်ရန် လက်ယပ်ခေါ်လေသည်။

ကျန်းရိုက ရုံးခန်းထဲတွင် လျှောက်ကြည့်နေလေသည်။

လီရှောင်းက သူ့ခွက်နှင့် တစ်ခါသုံး ရေခွက်များကို ယူကာ ရေနွေးခပ်၍ သူတို့ကို တိုက်လေသည်။ ထို့အပြင် ကျန်းရိုကို ကော်ဖီသောက်မလားဟုပါ မေးလိုက်သေးသည်။

တစ်ခါသုံး ရေခွက်ဖြင့် ရေသောက်ပါက အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ကြားဖူးသဖြင့် သူက ကျန်းရိုကို တစ်ခါသုံးရေခွက် မပေးခဲ့ပေ။

ကျန်းရိုက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမက ကော်ဖီကို အလွန်ရွံရှာမုန်းတီးသူဖြစ်သည်။ ယခင်ဘဝက အထက်တန်းသုံးနှစ်လုံး ကော်ဖီသောက်ခဲ့ရသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် အနံ့ရသည်နှင့်ပင် ပျို့အန်ချင်လာလေသည်။

"လက်ဖက်ရည်ကြမ်းဆို ရပါပြီ"

လီရှောင်းက လီရှင်းကို ထပ်မေးရာ လီရှင်းမှာ ကော်ဖီ မသောက်ဖူးသဖြင့် စမ်းသောက်ကြည့်ချင်လေသည်။

လီရှောင်းက ရေနွေးကြမ်း တစ်ခွက်ခပ်ပြီး ကော်ဖီ တစ်ခွက် ဖျော်ပေးလိုက်လေသည်။ အန်းအန်းမှာ အိမ်ပြန်ရောက်သကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်နေပြီး ကျန်းရိုကို ပြောလိုက်သေးသည်။

"သကြားလုံး စားမယ်"

ထို့နောက် ဆိုဖာပေါ်မှ ဆင်းလာကာ လီရှောင်း၏ရုံးစားပွဲဘက်သို့ ပြေးသွားပြီး အံဆွဲကို ခက်ခက်ခဲခဲ ဖွင့်ကာ အထဲမှ သကြားလုံး အချို့ကို ထုတ်ယူပြီး လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဖြန့်ကျဲကာ ကျန်းရို၏ ရှေ့သို့ ပြေးလာလေသည်။

ကျန်းရိုက လီရှောင်း၏ ခွက်ကိုယူ၍ ရေတစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီးနောက် သကြားလုံးခွံကို ခွာ၍ သူမကို ခွံ့ကျွေးလိုက်လေသည်။

လီရှောင်းမှာ အလုပ်များသဖြင့် ခဏအကြာတွင် ထွက်သွားလေသည်။ ကျန်းရိုနှင့် လီရှင်းတို့က သူ၏ ရုံးခန်းထဲတွင် နေ၍ ကစားကြပြီး ပျင်းလာသောအခါ ကလေးကိုချီ၍ အပြင်ထွက်ကြလေသည်။ ဤအနီးတစ်ဝိုက်တွင် စက်ရုံများသာ ရှိသည်။ "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား" အပြင် နေကြာစေ့၊ အချိုရည် စသည်တို့လည်းရှိရာ အနံ့အသက်များ ပျံ့လွင့်နေလေသည်။ အချို့စက်ရုံများမှာ ဘာထုတ်လုပ်မှန်း မသိရဘဲ ကောင်းကင်ယံသို့ မီးခိုးငွေ့ထူထူများ ပျံ့တက်နေသည်ကို ကျန်းရို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ညနေ ၅ နာရီခွဲတွင် စက်ရုံအလုပ်ဆင်းရာ အလုပ်သမားများအားလုံး အဆောင်သို့ပြန်၍ ရေချိုးသန့်စင်ကြလေသည်။ လူတိုင်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ လွှမ်းမိုးနေပြီး နှစ်သစ်ကူး ညစာအကြောင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေးနေကြလေသည်။

၆ နာရီတိတိတွင် လီရှောင်းနှင့် ကျိုးကျန့်တို့က ကိုယ်ပိုင်ကားများကို မောင်းနှင်၍ ပြန်ရောက်လာကြပြီး ဗင်ကားနှစ်စီးစာ အချိုရည်များ၊ ကိုကာကိုလာ၊ နွားနို့၊ ဝိုင်နီ အပြင် နေကြာစေ့၊ ချောကလက် စသည်တို့ကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြလေသည်။

အလုပ်သမားအချို့ကို ခေါ်၍ ဤပစ္စည်းများကို ခွဲဝေပေးခိုင်းလိုက်ပြီး စားပွဲတစ်လုံးစီတွင် အချိုရည်တစ်ဘူးနှင့် နေကြာစေ့၊ သကြားလုံး အနည်းငယ်စီကို တင်ထားပေးလေသည်။

အလုပ်သမားများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ရောက်လာကြပြီး အသစ်တပ်ဆင်ထားသော တီဗွီကိုလည်း ဖွင့်ထားကာ ယမန်နှစ်က နွေဦးပွဲတော်ကို ပြသနေလေသည်။

၆ နာရီခွဲတွင် ထမင်းစားရုံထဲ၌ အလွန်စည်ကားနေပြီး နေရာလွတ်မရှိသလောက် ပြည့်နေလေပြီ။ ကျန်းရိုကို ကျိုးကျန့်က တီဗွီနှင့် နီးသောနေရာတွင် ထိုင်ခိုင်းထားပြီး ဘေးတွင် ဝမ်ယန်၊ ကျိုးမားတို့ ရှိနေလေသည်။

၇ နာရီတွင် လီရှောင်း ရောက်လာပြီး ထမင်းစားရုံ အလုပ်သမားများကို ဟင်းခပ်ပေးရန် ပြောလိုက်လေသည်။

ထမင်းစားရုံ အလုပ်သမားအချို့က တွန်းလှည်းများကို တွန်းကာ အလုပ်သမားတိုင်းကို ပန်းကန်များ ဝေငှပေးပြီး ဟင်းခပ်ပေးကြလေသည်။ ယနေ့ညတွင် အစားအသောက် အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး လူတိုင်းတွင် ပန်းကန်နှစ်ချပ်စီရှိကာ အထဲတွင် ထမင်းနှင့် ဟင်းများ အပြည့်ပါဝင်ပြီး အသားငါးများချည်းသာ ဖြစ်လေသည်။

ထမင်းဟင်းများ ခပ်ပေးပြီးချိန်တွင် ၇ နာရီ ၄၀ နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး နွေဦးပွဲတော် စတင်တော့မည့် အချိန်နှင့်အတူ ထမင်းစားရုံထဲတွင် ပို၍ တိတ်ဆိတ်လာလေသည်။

နောက်ဆုံး ငါးမိနစ် ရေတွက်ချိန်တွင် တီဗွီ မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှ ကြော်ငြာများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ကြော်ငြာအမြန်နှုန်းမှာ အလွန်မြန်ဆန်ပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် တစ်ခုပြီးတစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ပြသသွားလေသည်။ အရှည်အမျိုးမျိုးရှိပြီး အနောက်သို့ ရောက်လေလေ အမြန်နှုန်းက ပိုမြန်လေလေ ဖြစ်လေသည်။ စက္ကန့်ငါးဆယ် ကျန်ချိန်တွင် "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား"၏ ကြော်ငြာ စတင်လာလေသည်။

ကျိုးကျန့်က အသံကို အကျယ်ဆုံးသို့ ကြိုတင်၍ တင်ထားလိုက်ရာ ထမင်းစားရုံတစ်ခုလုံးတွင် "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား"၏ ကြော်ငြာစာသားများ ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။ "နှစ်သစ်ကူး ပွဲတော်တွေဆိုရင် "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား"ကိုပဲ လက်ဆောင်ပေးပါ"

စကားသံ ဆုံးသွားသည်နှင့် ထမင်းစားရုံတစ်ခုလုံးရှိ အလုပ်သမားများအားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြပြီး မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ လက်ခုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကျန်းရို၏ရင်ခွင်ထဲရှိ အန်းအန်းကလည်း ဘာမှနားမလည်ဘဲ လိုက်၍ လက်ခုပ်တီးနေလေသည်။

ကျန်းရိုက ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေသည်။

"ခုနက တီဗီပေါ်ကဟာက သမီးလေးလား"

တီဗွီမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် နွေဦးပွဲတော် စတင်နေပြီဖြစ်သည်။ လီရှောင်းက ဝိုင်ခွက်ကို ကိုင်ကာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"အားလုံးပဲ နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ကြပါစေ။ စက်ရုံရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေက အားလုံးရဲ့ စုပေါင်းကြိုးပမ်းမှု ရလဒ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ လာမယ့်နှစ်မှာ ကျွန်တော်တို့ စက်ရုံ ပိုပိုပြီး ကောင်းမွန်လာပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။ အားလုံးရဲ့ဘဝတွေလည်း ပိုပိုပြီး တိုးတက်လာပါစေ။ ကျွန်တော် အားလုံးကို တစ်ခွက် တိုက်ပါရစေ"

ပြောပြီးနောက် သူကိုယ်တိုင် အရင်သောက်လိုက်လေသည်။

လူတိုင်းကလည်း လိုက်၍ ခွက်များကို မြှောက်ကာ သောက်လိုက်ကြလေသည်။

ကျိုးကျန့်က ဘေးမှနေ၍ တိုက်တွန်းလေသည်။

"အားလုံးပဲ ထိုင်ပြီး စားကြပါ၊ ထိုင်ပြီး စားကြပါ။ မစားရင် ဟင်းတွေ အေးကုန်လိမ့်မယ်"

လီရှောင်းက ထိုင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ့မိုဘိုင်းဖုန်းက မြည်လာလေသည်။

ထို့နောက် ဤဖုန်းမှစ၍ သူ့မိုဘိုင်းဖုန်းမှာ မရပ်မနား မြည်နေတော့လေသည်။ ကုန်ပစ္စည်းမှာသူဖြစ်စေ၊ သူငယ်ချင်းများက ဂုဏ်ပြုဖုန်းဆက်သည်ဖြစ်စေ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် ထမင်းကို နှစ်လုတ် သုံးလုတ်ပင် မစားလိုက်ရဘဲ မှတ်စုစာအုပ်ကို ကိုင်ကာ အပြင်သို့ထွက်၍ မှတ်သားနေရတော့လေသည်။

ည ၁၂ နာရီ နွေဦးပွဲတော် ပြီးဆုံးချိန်အထိမှသာ သူက ပြန်လည်မတ်တတ်ရပ်ကာ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ကစပြီး အားလုံးကို လစာတိုးပေးမယ်။ ဒီရက်ပိုင်း အားလုံး ပင်ပန်းခံကြပါဦး၊ ရှေ့ဆက်ပြီး ခက်ခဲတဲ့ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဆင်နွှဲရဦးမယ်"

လစာတိုးပေးမည်ဟု ကြားသောအခါ လူတိုင်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ခုပ်တီးကာ သူတို့ကို နှုတ်ဆက်ပို့ဆောင်ကြလေသည်။

ကျိုးကျန့်တို့ မိသားစုမှာ မပြန်ကြပေ။ သူတို့က ယနေ့ညတွင် စက်ရုံ၌ ကျန်ရစ်ကာ စောင့်ကြည့်ရန် ပြင်ဆင်ထားလေသည်။

လီရှောင်းမှာ ညဘက်တွင် ထမင်းမစားရဘဲ ဖုန်းချည်းသာ ပြောနေရသော်လည်း အရက်ခွက် အနည်းငယ်တော့ သောက်လိုက်ရလေသည်။ ဗိုက်ထဲတွင် အစာမရှိဘဲ အရက်သောက်ထားသဖြင့် ခေါင်းအနည်းငယ် မူးဝေနေရာ နောက်ဆုံးတွင် ပြန်သောအခါ ကျန်းရိုကသာ ကားမောင်းရလေသည်။

လီရှောင်းမှာ အနည်းငယ် မူးနေသော်လည်း ခေါင်းကတော့ ရှင်းလင်းနေသေးသည်။

"မင်း ရရဲ့လား"

ကျန်းရိုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။

"ရှင့်ထက် ပိုမောင်းတတ်တယ်"

လီရှောင်းက ကလေးကိုချီကာ ယာဉ်မောင်းဘေးခုံတွင် ထိုင်လျက် တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက ကားကို အတန်ကြာ မောင်းနှင်သွားပြီးနောက် သူက ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျန်းရို၊ ကိုယ် ဒီနေ့ တကယ် ပျော်တယ်။ ငါ့မှာ ဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မထင်ထားခဲ့ဘူး၊ အိပ်မက်မက်နေသလိုပဲ"

ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ ကျန်းရိုက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် ချဉ်စူးသွားပြီးနောက် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှင် အိပ်မက်မက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး"

သူက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့"

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၅၄)

ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ အိမ်ပြန်ရောက်၍ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးချိန်တွင် မနက်နှစ်နာရီကျော်နေပြီဖြစ်သည်။ အန်းအန်းမှာ စောစောကတည်းက အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်ရာ၊ ကျန်းရိုက သူမကို မနှိုးရက်တော့သဖြင့် ရေနွေးစွတ်ထားသော မျက်နှာသုတ်ပဝါဖြင့် မျက်နှာနှင့် လက်သေးသေးလေးများကို သုတ်ပေးကာ စောင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် သွင်းပေးလိုက်လေသည်။

လီရှောင်းသည် အိမ်ပြန်ရောက်သော်လည်း ဖုန်းများ မရပ်မနားဝင်နေသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ဖုန်းဆင်းကတ်ကို တိုက်ရိုက် ဖြုတ်ထားလိုက်လေတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မိသားစုသုံးယောက်စလုံး အိပ်ရာထနောက်ကျကြသည်။ နံနက် ကိုးနာရီကျော်သည်အထိ အခန်းထဲတွင် ဘာလှုပ်ရှားမှုမှ မရှိသေးပေ။ လီရှင်းကမူ စောစောထလေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမက ညကျက်စာကို ည ၁၀ နာရီအထိ တက်ရသော်လည်း အဆောင်ပြန်ရောက်လျှင် စာခဏဖတ်လေ့ရှိပြီး အများအားဖြင့် ၁၂ နာရီမှ အိပ်ကာ၊ မနက် ၆ နာရီတွင် ထလေ့ရှိသဖြင့် အိပ်ချိန်မှာ ပုံမှန်ဖြစ်လေသည်။

သူမက ထပြီးနောက် အိမ်ကြမ်းပြင်ကို တိုက်ကာ အပြင်ထွက်၍ မနက်စာ သွားဝယ်လေသည်။

သူမကိုယ်တိုင် စားပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ဝင်၍ စာဖတ်နေလေသည်။

နံနက် ၁၀ နာရီခန့်တွင် အန်းအန်း နိုးလာပြီး ညည်းတွားကာ မာမား၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး သေးပေါက်ချင်လေသည်။

သို့သော် မျက်လုံးမဖွင့်သေးဘဲ ကျန်းရို နိုးလာချိန်တွင် ကလေးမလေးမှာ ပြန်အိပ်ပျော်သွားလေပြီ။ ကျန်းရိုက မသိစိတ်မှပင် လက်လှမ်းကာ သူမ၏ တင်ပါးသေးသေးလေးကို စမ်းကြည့်လိုက်ရာ အကွက်ကြီးတစ်ကွက် စိုရွှဲနေကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကုတင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက် ထထိုင်လိုက်ပြီး စောင်ကိုလှန်ကြည့်လိုက်ရာ သူမဘက်တွင် ခြောက်သွေ့နေသော်လည်း၊ လီရှောင်းဘက်တွင်မူ အတော်လေးကြီးသော အကွက်ကြီး စိုရွှဲနေလေသည်။

ကျန်းရိုမှာ ငိုရခက်ရယ်ရခက်ဖြစ်သွားပြီး ထကာ သူမအတွက် အဝတ်အစားလဲရန် ရှာလေသည်။ လီရှောင်းလည်း အနည်းငယ် နိုးလာပြီး ကိုယ်တစ်ပတ် လှိမ့်လိုက်ရာ ကုတင်မှာ အေးစက်နေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မျက်လုံးဖွင့်လာလေသည်။

သူက ယမန်နေ့ညက ရေချိုးပြီးနောက် ဘောင်းဘီသာ ဝတ်ထားခဲ့သဖြင့် ထိလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း သိသိသာသာ ခံစားလိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။

မူးဝေဝေဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ကုတင်က ဘယ်လိုဖြစ်လို့ စိုနေတာလဲ"

ကျန်းရိုက အန်းအန်းကိုချီကာ ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာရင်း ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ရှင့်သမီး သေးပေါက်ချထားတာလေ"

လီရှောင်း ကြားပြီး ရယ်မောလိုက်ကာ လက်မောင်းကို မြှောက်၍ မျက်လုံးပေါ် တင်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကော့တက်သွားလေသည်။

"ကြည့်ရတာ ဒီနှစ် ကိုယ် ကံကောင်းတော့မယ့်ပုံပဲ"

"ဒါပေါ့၊ ရှင့်သမီးက ကံကောင်းစေတဲ့ ကလေးလေးပဲလေ"

အန်းအန်းကို ကုတင်ပေါ် တင်ပေးလိုက်ပြီး သူမကိုယ်တိုင် သွားရောက် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကာ မထွက်ခွာမီ မှာကြားလိုက်သေးသည်။

"ထရင် အိပ်ရာခင်း လဲဖို့ မမေ့နဲ့ဦးနော်"

ထမင်းစားနေချိန်တွင် လီရှောင်းက ဖုန်းဆင်းကတ်ကို ပြန်ထည့်လိုက်ရာ မိုဘိုင်းဖုန်းထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ဝင်လာလေသည်။ လီရှောင်းက ထမင်းစားရင်း ဖုန်းပြန်ခေါ်နေရရာ မွန်းတည့်ချိန်အထိ ကြာသွားလေသည်။ ခက်ခက်ခဲခဲဖြင့် ဖုန်းခေါ်ပြီးသွားချိန်တွင် နောက်ထပ် ဖုန်းတစ်ကော ဝင်လာပြန်သည်။ ချန်ဖုန်း ဖြစ်လေသည်။

ချန်ဖုန်းက ဖုန်းထဲတွင် ပြောလေသည်။

"မနေ့ညက ကြော်ငြာကို ငါ ကြည့်လိုက်တယ်၊ တကယ် ကောင်းကောင်း ရိုက်ထားတာပဲ။ အစ်ကို၊ သတင်းကောင်းတစ်ခု ပြောပြရဦးမယ်၊ ဒါရိုက်တာကြီးတစ်ယောက်က အန်းအန်းကို မျက်စိကျသွားလို့ ရှေးဟောင်းဇာတ်လမ်းတွဲတစ်ခုမှာ သရုပ်ဆောင်ခိုင်းချင်နေတယ်။ ရက်အနည်းငယ်လောက်ပဲ ကြာမှာ၊ ဘယ်လိုလဲ။ မင်းသမီးလေးကို နှစ်ရက်လောက် ငှားပါလား"

လီရှောင်း ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။ သူ့သမီးလေးမှာ အသက်ရှင်နေသော လူသားတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကစားစရာအရုပ် မဟုတ်ပေ။ ငှားတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။

စဉ်းစားပင်မစဉ်းစားဘဲ ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"ဒီကိစ္စကိုတော့ တကယ် ကူညီလို့ မရဘူး။ ငါ့သမီးက အသက်ငယ်သေးတယ်၊ မနက်ကတောင် သေးပါချထားသေးတာ၊ မင်းကို ဒုက္ခမပေးပါရစေနဲ့"

"ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ငါ အန်းအန်းကို မမြင်ဖူးတာမှ မဟုတ်တာ၊ ဘယ်လောက် လိမ်မာတဲ့ ကလေးလေးလဲ။ အခု ကလေးသရုပ်ဆောင်တွေ တော်တော်များနေပြီ၊ တချို့ မိဘတွေဆို ပိုက်ဆံစိုက်ပြီးတောင် သရုပ်ဆောင်ခိုင်းကြတာ။ ဒါ တကယ်ကို အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခုပါ၊ ပြီးတော့ ဒီဇာတ်လမ်းတွဲထဲမှာ နာမည်ကြီး မင်းသားမင်းသမီးတွေ အများကြီးပါတယ်၊ အန်းအန်း နာမည်ကြီးသွားရင် မင်းရဲ့ ထုတ်ကုန်အတွက်လည်း အကျိုးရှိတာပေါ့"

"ဒါရိုက်တာက တကယ်ကို စေတနာထားပြီး ငါ့ဆီကို တကူးတက ဖုန်းဆက်လာတာပါ။ ရှေးဟောင်းဇာတ်လမ်းတွဲပါ၊ သမိုင်းထဲက ကွမ်ထောင်မင်းသမီးရဲ့ သမီး ချန်အာကျောင်းရဲ့ ငယ်ဘဝကို သရုပ်ဆောင်ရမှာ။ ဒါရိုက်တာက ကလေးအတော်များများကို ရှာပြီးပေမဲ့ သဘောမကျသေးဘူးတဲ့၊ မနေ့ညက အန်းအန်းကို မြင်မြင်ချင်းပဲ မျက်စိကျသွားတာ......"

လီရှောင်းက နားမထောင်ချင်တော့ဘဲ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုရှာကာ သူ့ကို ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက သူ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"ဘယ်သူ ဖုန်းဆက်တာလဲ"

လီရှောင်းက တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ချန်ဖုန်းလေ၊ ဒါရိုက်တာတစ်ယောက်က အန်းအန်းကို မျက်စိကျသွားလို့ တီဗီရိုက်ဖို့ ခေါ်ချင်တယ်တဲ့"

ပြောပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"အန်းအန်းက ဘယ်လောက်ရှိသေးလို့လဲ။ သူများ ထုတ်ပြောရဲတာကိုပဲ အံ့ဩတယ်"

ချန်ဖုန်းက သူ့ကို ကူညီဖူးသည်ကို ထောက်ထား၍သာ တော်တော့သည်။ မဟုတ်ပါက သူ တိုက်ရိုက်ပင် ဖုန်းချပစ်လောက်ပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်ကာ လီရှောင်း၏လုပ်ရပ်ကို ထောက်ခံလိုက်သည်။ နောင်တွင် ကလေးသရုပ်ဆောင်များ ကြီးလာသောအခါ ရုပ်ဆိုးသွားသည်ဆိုသည့် အကြောင်းအရာများစွာကို သူမ အင်တာနက်ပေါ်တွင် ဖတ်ဖူးလေသည်။ အန်းအန်း နောင်တွင် ထိုကဲ့သို့ ထိခိုက်နစ်နာမှုမျိုး မခံစားရစေချင်ပေ။

"ကျွန်မတို့က သာမန်လူတွေပါပဲ၊ ကြယ်ပွင့်တွေဆိုတာ ကျွန်မတို့နဲ့ အရမ်းဝေးကွာလွန်းပါတယ်"

....

သို့သော် ချန်ဖုန်းမှာ ငြင်းပယ်ခံရသော်လည်း စိတ်မပျက်ဘဲ တစ်နေ့လုံး ဖုန်းခေါ်နေသဖြင့် လီရှောင်းကို အလွန်အမင်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

တကယ်တော့ ချန်ဖုန်း၏ ဖျော်ဖြေရေးကုမ္ပဏီမှာ အမြဲတမ်း သာမန်အခြေအနေတွင်သာ ရှိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူက သူဌေးသားတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း သူ့အသိုင်းအဝိုင်းထဲတွင် သူဌေးသားများ အလွန်များပြားလှသည်။ တကယ်တမ်း တွက်ကြည့်မည်ဆိုလျှင် သူသည်လည်း အခြားသူများကို မြှောက်ပင့်ပေးနေရသူမျိုးသာ ဖြစ်လေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဒါရိုက်တာကြီးတစ်ဦးနှင့် အဆက်အသွယ်ရရန် အခွင့်အရေးကောင်းရရှိထားသဖြင့် ဤအခွင့်အရေးကို သူ တကယ် လက်မလွတ်ချင်ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ပျော့တစ်လှည့် မာတစ်လှည့်ဖြင့် ဖိအားပေးလာလေတော့သည်။

လီရှောင်းက နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်ရသော်လည်း မျက်နှာမှာ အလွန်ဆိုးရွားနေပြီး သဘောတူပြီးသည်နှင့် ဖုန်းကို တိုက်ရိုက် ချပစ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"တကယ်ပဲ အန်းအန်းကို တီဗီရိုက်ခိုင်းတော့မလို့လား"

သူ့မျက်နှာမကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်။

"ရှင်လည်း အရမ်းကြီး စိတ်မဆိုးပါနဲ့။ အန်းအန်းက ငယ်သေးတော့ အခက်တွေ့အောင် လုပ်ခံရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ဒါက အတွေ့အကြုံသစ်တစ်ခုလို့ မှတ်ယူလို့ရပါတယ်။ ကြီးလာလို့ ပြန်ကြည့်ရရင် တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းမှာပါ"

လီရှောင်းက မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်ခံစားမှုများကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"တကယ် ဒေါသထွက်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ချန်ဖုန်းနဲ့ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ချင်လို့ပါ။ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေရင် အနှေးနဲ့အမြန် သူ့ကြောင့် ဒုက္ခရောက်ရလိမ့်မယ်"

ကျန်းရိုက ယခုအချိန်တွင် သူ့မျက်နှာမှာ တကယ်ပင် ဒေါသထွက်နေပုံမပေါ်သည်ကို မြင်သောအခါ မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"သူက ရှင့်ကို ဖိတ်သင့်တာ။ ရှင့်သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်က အန်းအန်းထက် အများကြီး ပိုသာတယ်"

လီရှောင်း ကြားပြီး ရယ်မောလိုက်လေသည်။

....

ချန်ဖုန်းမှာ လီရှောင်းထက် ဒါရိုက်တာကြီးနှင့် အဆက်အသွယ်ရရန် ပို၍ ဂရုစိုက်နေပုံရသည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ကားလွှတ်ကာ အန်းအန်းကို လာကြိုခိုင်းလေသည်။ လီရှောင်းက အန်းအန်းကို ထိုအတိုင်း လွယ်လွယ်ကူကူ ပေးလိုက်မည်မဟုတ်ပေ။ ကိုယ့်ကလေးကို ကိုယ်သာ အချစ်ဆုံးမဟုတ်ပါလား။ သူက ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အလုပ်များနေသဖြင့် ကိုယ်တိုင် မလိုက်နိုင်သောကြောင့် သူ့လက်ထောက်ကို ခေါ်ကာ ကျန်းရို၊ လီရှင်းနှင့် အန်းအန်းတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားစေလေသည်။

လီရှောင်း၏လက်ထောက်မှာ မုန်ရိဟုခေါ်ပြီး အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်ခန့်သာ ရှိသေးသော အလွန်ငယ်ရွယ်သည့် ယောကျ်ားလေးတစ်ဦးဖြစ်သည်။ ရုပ်ရည်လည်း မဆိုးပေ။ ကျန်းရိုက ယခင်က လီရှောင်းပြောပြ၍ ကြားဖူးထားလေသည်။ ဤလူမှာ ချန်ရုန်၏ လက်အောက်မှ သူခေါ်ယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခင်က အလုပ်လုပ်စဉ် အကြိမ်အနည်းငယ် ဆက်ဆံဖူးပြီး သူ့အရည်အချင်းမှာ အတော်လေး ကောင်းမွန်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တက္ကသိုလ်ကျောင်းဆင်းဖြစ်သဖြင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး မကျွမ်းကျင်ဘဲ အနည်းငယ်ရိုးအသဖြင့် ကုမ္ပဏီမှ ဝန်ထမ်းဟောင်းများ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို မကြာခဏ ခံရလေ့ရှိလေသည်။

ထိုကိစ္စကိုပြောရလျှင် ထိုစဉ်က လီရှောင်းမှာ အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူနေသေးသည်။ သူက ကျန်းရိုအား ချန်ရုန်ကဲ့သို့သော လူမျိုးမှာ အလွန်စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းကြောင်း၊ တစ်ဖက်တွင် လက်အောက်ငယ်သားများကို အရည်အချင်းရှိစေချင်ပြီး သူ့ကို ပြဿနာများ ဖြေရှင်းပေးစေချင်သော်လည်း၊ အခြားတစ်ဖက်တွင် ထိုပညာတတ်လူငယ်များကို မနာလိုဖြစ်ကာ သူတို့က သူ့ကို စိတ်ထဲတွင် အထင်သေးနေမည်ကို စိုးရိမ်နေတတ်ကြောင်း ပြောပြခဲ့လေသည်။

လီရှောင်းကဲ့သို့ အထက်တန်းပင် မအောင်သော်လည်း အရည်အချင်းရှိသူမျိုးကိုမူ ချန်ရုန်က အလွန်စိတ်ချယုံကြည်စွာ အသုံးပြုလေ့ရှိလေသည်။

သေချာသည်မှာ လီရှောင်း ယခင်က အလေးထားခံရခြင်းမှာ ပညာအရည်အချင်းနိမ့်ပြီး အရည်အချင်းရှိခြင်းကြောင့်သာမက၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဆွဲဆောင်မှုကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို ကျန်းရိုက စောစောကတည်းက သတိပြုမိခဲ့သည်။ လီရှောင်းမှာ စိတ်သဘောထား သိပ်မကောင်းလှသလို စကားလည်း သိပ်မများသော်လည်း ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ လူအများစုက သူနှင့် ပေါင်းသင်းပြီးနောက် သူ့ကို အလွန်ယုံကြည်လေးစားလာကြလေသည်။

ဤအချက်က ကျန်းရိုကို အလွန်အားကျစေခဲ့သည်။ အကြောင်းကတော့ ယခင်ဘဝက သူမသည် သူငယ်တန်းမှစ၍ တက္ကသိုလ်ကျောင်းဆင်းသည်အထိ အခြားသူများ၏ နောက်လိုက်အဖြစ်သာ နေခဲ့ရပြီး၊ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်၏ အရသာကို တစ်ခါမှ မခံစားခဲ့ဖူးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ရိုက်ကူးရေးနေရာမှာ s မြို့ရှိ ရုပ်ရှင်နှင့် တီဗွီမြို့တော်တွင် ဖြစ်သည်။ လူဒီလောက်အများကြီး လိုက်ပါလာမည်ဟု ချန်ဖုန်း မထင်ထားခဲ့ပေ။ နံနက်စောစောကတည်းက လူလာကြိုခဲ့ပြီး လီရှောင်းက သူတို့ကို ကားဖြင့် ရထားဘူတာရုံသို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။ မူလက လေယာဉ်ဖြင့် တိုက်ရိုက်သွားရန် ပြင်ဆင်ထားသော်လည်း သူတို့ထဲတွင် အမြင့်ကြောက်သူ ပါလာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ရထားစီးရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြလေသည်။

ကုန်ကျစရိတ်များကို သေချာပေါက် ချန်ဖုန်းက ကျခံခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဝယ်ယူထားသည်မှာလည်း Business Class လက်မှတ်များ ဖြစ်လေသည်။

မုန်ရိမှာ အတော်လေး ပျော်ရွှင်နေလေသည်။ သူဌေးက မလာခင်ကတည်းက သူ့ကို ပြောထားပြီးဖြစ်သည်။ ဤခရီးစဉ်၏တာဝန်မှာ လူကြီးများနှင့် ကလေးများကို သေချာစောင့်ကြည့်ရန်ဖြစ်ပြီး လစာလည်း ပုံမှန်ရမည်ဖြစ်လေသည်။

သူက ရုပ်ရှင်နှင့် တီဗွီမြို့တော်သို့ သွားရမည်ဟု ကြားသောအခါ ဤခရီးစဉ်ကို အပန်းဖြေခရီးအဖြစ် လုံးဝ သတ်မှတ်လိုက်လေတော့သည်။

Business Class တွဲတွင် လူမများဘဲ အထဲတွင် အလွန်ကျယ်ဝန်းလေသည်။ သူက သူဌေးကြီး၊ သူဌေးလေးများနှင့် အမြဲတမ်း ခရီးထွက်ရလေ့ရှိသော်လည်း Business Class စီးရသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ဖြစ်ရာ ဤခရီးစဉ်မှာ တကယ် မရှုံးဟု တွေးမိလေသည်။

အန်းအန်းက မာမားနှင့် ဒေါ်လေးတို့ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ မကြောက်တော့ပေ။ ဤခရီးစဉ်၏ အဓိကဇာတ်လိုက်မှာ သူမဖြစ်ကြောင်းကို လုံးဝ မသိရှိဘဲ မေမေ့ကိုယ်ပေါ်တွင် လိမ်ဖယ်ကာ တစ်ခါတစ်ရံ ကားပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ ကျန်းရိုကို သကြားလုံးစားချင်ကြောင်း ပြောလိုက် လုပ်နေလေသည်။

ကျန်းရိုက သူမကို သကြားလုံး အများကြီး မကျွေးဘဲ ကြိုတင်ဆေးကြောထားသော စတော်ဘယ်ရီသီးများကို ထုတ်၍ ခွံ့ကျွေးလေသည်။

သကြားလုံးထက် အန်းအန်းက စတော်ဘယ်ရီသီးကို ပိုကြိုက်လေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အိမ်တွင်ရှိနေစဉ် သူမက စတော်ဘယ်ရီသီး၏ အဖျားပိုင်းကိုသာ စားပြီး ပါပါးက အရင်းပိုင်းကို စားရလေ့ရှိသည်။ ယခု ပါပါး မရှိသဖြင့် သူမ တစ်ယောက်တည်း အကုန်စားလေတော့သည်။

ထို့အပြင် အလွန်သဘောကောင်းစွာဖြင့် စတော်ဘယ်ရီသီးများကို ကိုင်ကာ အခြားသူများကိုပါ ဝေငှပေးလေရာ ချန်ဖုန်းပင်လျှင် ရလိုက်လေသည်။

ချန်ဖုန်းက ကြည့်ပြီး ရယ်မောကာ ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

"အန်းအန်းက တကယ် လိမ်မာတာပဲ"

ကျန်းရိုက သိပ်ပြီး နွေးထွေးစွာ မတုံ့ပြန်ဘဲ ပြုံး၍သာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

ချန်ဖုန်းမှာ အမြဲတမ်း စကားများသူဖြစ်ရာ တစ်ယောက်တည်းဖြစ်နေလျှင်တောင် စကားပြောနိုင်သူဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ လင်မယားကို ငါ တကယ် နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ အရင်တုန်းက ငါ လီရှောင်းကို မော်ဒယ်လုပ်ခိုင်းချင်တာ၊ ဒီကောင်က မလုပ်ဘူးဆိုပြီး အသေငြင်းတာပဲ၊ မင်းသိသွားရင် ကွာရှင်းမှာကို ကြောက်လို့တဲ့။ အခု မင်းတို့သမီးလေးကို ဒါရိုက်တာကြီးက မျက်စိကျသွားပြီဆိုတော့ နောက်ပိုင်း ကြယ်ပွင့်လမ်းကြောင်း ပွင့်သွားပြီလို့ ဆိုလို့ရတယ်။ မင်းတို့ သိကြလား၊ တီဗီပေါ်က နာမည်ကြီး ကြယ်ပွင့်တွေ တော်တော်များများက အိမ်မှာ ပိုက်ဆံရှိတဲ့သူတွေပဲ။ ကြယ်ပွင့်ဖြစ်ရတာ ဘယ်လောက်ကောင်းလဲ၊ ပိုက်ဆံလည်း အများကြီးရတယ်၊ လူတွေလည်း အများကြီး သဘောကျတယ်၊ ကြော်ငြာတစ်ခုတည်းနဲ့တင် ယွမ်သိန်းပေါင်းများစွာ ရနိုင်တယ်။ ဒီလောက် အကျိုးအမြတ်များတဲ့ အလုပ်ကို မင်းတို့က အထင်မကြီးသေးဘူး"

ပြောရင်းနှင့် ကျန်းရို၏ဘေးတွင် ထိုင်နေသော လီရှင်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ညီမလေး၊ ငါကြည့်ရတာ ညီမလေးရဲ့ ရုပ်ရည်က တကယ် မဆိုးဘူးပဲ။ သရုပ်ဆောင်လောကထဲ ဝင်ဖို့ စိတ်ဝင်စားလား။ ငါနဲ့ မင်းခဲအိုရဲ့ဆက်ဆံရေးကို ထောက်ထားပြီး ငါ မင်းကို အစွမ်းကုန် ပံ့ပိုးပေးမှာ သေချာတယ်။ ဝမ်လီလီကို သိတယ်မလား။ သူက ငါတို့ ကုမ္ပဏီကပဲလေ"

လီရှင်းက အလျင်အမြန် ခေါင်းကို အားကြိုးမာန်တက် ခါပြလေသည်။

မလာခင်ကတည်းက အစ်မဖြစ်သူက သူမကို ပြောထားပြီးဖြစ်သည်။ ခဲအိုဖြစ်သူက နောက်ပိုင်းတွင် ဤလူနှင့် ဆက်လက် ပတ်သက်တော့မည်မဟုတ်ကြောင်း၊ သူ ဘာပြောပြော စိတ်ထဲမထားရန် ပြောထားလေသည်။

ချန်ဖုန်းက လီရှင်းမှာ တကယ်ပင် အလွန်လှပသည်ဟု ထင်နေမိသည်။ မျက်နှာသွင်ပြင်က လှပပေါ်လွင်ပြီး၊ အသားအရေက ဖြူဝင်းကာ အရပ်ကလည်း မပုပေ။ အနည်းငယ် ထပ်မံပြင်ဆင်လိုက်ပါက ဟောင်ကောင်မှ နာမည်ကြီး ကြယ်ပွင့်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်ပင် မညံ့ပေ။

ဤမျှကောင်းမွန်သော ပျိုးပင်လေးကို လက်လွှတ်ရမည်ကို နှမြောသဖြင့် စကားအနည်းငယ် ထပ်ပြောချင်သေးသော်လည်း၊ ကျန်းရိုက စကားလမ်းကြောင်းကို တိုက်ရိုက်ပင် လွှဲပစ်လိုက်လေသည်။

"သူဌေးချန်၊ မန်နေဂျာချန်တို့လင်မယားနှစ်ယောက် လတ်တလော ဆက်ဆံရေး မကောင်းဘူးဆိုတာကို လီရှောင်းပြောပြလို့ ကြားတယ်။ ဟုတ်လား။ ကျွန်မ မန်နေဂျာချန်ရဲ့ မိန်းမနဲ့တောင် ထမင်း နှစ်ခါသုံးခါလောက် အတူစားဖူးသေးတယ်"

ထိုအကြောင်းအရာကို ကြားသည်နှင့် ချန်ဖုန်း ချက်ချင်း စိတ်ဝင်စားသွားကာ ကိုယ်ကို မတ်မတ်ထားလိုက်ပြီး ကျန်းရိုအား ပြောလေသည်။

"ဆက်ဆံရေး မကောင်းရုံတင် ဘယ်ကမလဲ၊ အခုဆို အိမ်တောင် မပြန်တော့ဘူး"

ပြောရင်းနှင့် စုတ်သပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ ဆက်ပြောလေသည်။

"ငါ ကြားတာတော့ အဲ့ဒီကောင်က လတ်တလော ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို လွှဲပြောင်းနေတယ်တဲ့။ မင်းက သူ့မိန်းမနဲ့ ရင်းနှီးရင် သူ့ကို သတိပေးလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ နောက်ဆုံးကျမှ ဘာမှမကျန်ဘဲ အဝတ်တစ်ထည်ကိုယ်တစ်ခုနဲ့ ထွက်သွားရတာမျိုး မဖြစ်စေနဲ့။ အဝတ်တစ်ထည်ကိုယ်တစ်ခုနဲ့ ထွက်သွားရတာ ဘာလဲဆိုတာ သိလား။ ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မရဘဲ အိမ်ပေါ်က အမောင်းချခံရတာကို ပြောတာ"

"ငါက အဲ့ဒီကောင်ကို ရည်ရွယ်ပြီး ပြောနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အရင်တုန်းက လီရှောင်းကိုလည်း ငါ သတိပေးဖူးတယ်။ အဲ့ဒီကောင်က အပြင်ပန်းကြည့်ရင် ရိုးသားဖြောင့်မတ်ပုံ ပေါက်ပေမဲ့၊ သူ့အစ်မက သူဌေးအိမ်ကို အိမ်ထောင်ကျသွားတာကို အားကိုးပြီး အရင်က အလုပ်ဖော်တွေကို အထင်သေးတယ်။ သူ့ယောက်ဖရဲ့ အရင်မိန်းမက ကလေးတွေနဲ့တောင် သွားလုသေးတယ်"

ချန်ဖုန်းကဲ့သို့သော သူဌေးသားများက ဖခင်ဖြစ်သူက မယားငယ်ရှာပြီး ညီလေးမွေးကာ ပိုင်ဆိုင်မှုလုမည့်ကိစ္စမျိုးကို အမုန်းဆုံးဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် မယားငယ်တွင် ဤကဲ့သို့ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားသော ဆွေမျိုးများ ရှိနေပါက ပိုဆိုးလေသည်။

"မင်းယောက်ျား လီရှောင်း စောစောစီးစီး ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့လို့ တော်သေးတယ်။ မဟုတ်ရင် နောက်ပိုင်း ဘာတွေဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး"

ပြောရင်းနှင့် ကျန်းရိုအား အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်းမှ အတင်းအဖျင်းများစွာကို ပြောပြလေသည်။ တုံမင်မင်တို့ မိသားစုအကြောင်းလည်း ပါဝင်ပြီး တုံမင်မင် ဖခင်၏ အပြင်က မိန်းမမှာ ထပ်မံကိုယ်ဝန်ရနေပြီဖြစ်ကြောင်း၊ သူမအဖေက ထိုမိန်းမကို ကျွန်းတစ်ကျွန်း လက်ဆောင်ပေးလိုက်ကြောင်း ပြောလေသည်။

"အိမ်ကြီးရှင်က ဘာမှမသိရှာဘူး သနားစရာပဲ။ အပြင်မှာ ပွဲတွေ တက်တိုင်း သူ့ယောက်ျားက သူ့အပေါ် ဘယ်လောက်ကောင်းကြောင်း လူတွေကို လိုက်ကြွားနေတာ၊ လူဘယ်နှယောက်က သူ့ကို ဟာသတစ်ခုလို ကြည့်နေကြလဲဆိုတာ သူ မသိရှာဘူး"

ကျန်းရို ကြားပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် မသက်မသာဖြစ်သွားကာ ကျောင်းဖွင့်လျှင် တုံမင်မင် ဤကိစ္စကို သိမသိ မေးကြည့်ရန် တွေးလိုက်လေသည်။

......

ရထား နှစ်ရက်စီးပြီးနောက် s မြို့ ရုပ်ရှင်နှင့် တီဗွီမြို့တော်သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် နှစ်ကူးပြီး ၄ ရက်နေ့ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ နှစ်ကူးပြီး ၄ ရက်နေ့တွင် ရုပ်ရှင်နှင့် တီဗွီမြို့တော်က မပိတ်သေးဘဲ၊ နှစ်သစ်ကူး အငွေ့အသက် အနည်းငယ်မျှပင် မတွေ့ရပေ။ ကားထဲတွင် ထိုင်နေရင်း ရှေးဟောင်းစတိုင် လမ်းမများပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းအဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသူများ အသွားအပြန် လမ်းလျှောက်နေကြသည်ကို မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

မိုးအနည်းငယ် ချုပ်နေပြီဖြစ်ရာ ချန်ဖုန်းက သူတို့ကို ဟိုတယ်သို့ အရင်ပို့ပေးကာ တစ်ည အနားယူစေပြီး၊ နောက်တစ်နေ့ နံနက်မှသာ ရိုက်ကွင်းသို့ သွားကြလေသည်။

ဒုတိယဒါရိုက်တာကိုယ်တိုင် သူတို့ကို လာရောက်ကြိုဆိုပြီးနောက် အန်းအန်းကို မိတ်ကပ်ပြင်ပေးရန် လူလွှတ်လိုက်လေသည်။

အန်းအန်းမှာ ငယ်သေးသဖြင့် ကျန်းရိုနှင့် လီရှင်းတို့က တစ်ချိန်လုံး အတူတူလိုက်ပါသွားကြလေသည်။

ကျန်းရိုလည်း လုပ်ငန်းစဉ် အသေးစိတ်ကို သိပ်နားမလည်သဖြင့် မုန်ရိကို လူများနှင့် သွားရောက်စကားပြောဆိုစေလေသည်။

သို့သော် ဇာတ်အဖွဲ့တစ်ခုလုံးကို ကြည့်ရသည်မှာ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုဖြစ်စေ၊ ဆံပင်ပုံစံဖြစ်စေ အတော်လေး စည်းကမ်းတင်းကျပ်ပုံရသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ကျန်းရို နောင်တွင် ကြည့်ဖူးမည့် အရည်အသွေးညံ့ဖျင်းသော ရှေးဟောင်းဇာတ်လမ်းတွဲများနှင့် အလွန်ကွာခြားလေသည်။

အန်းအန်း၏ မျက်နှာသွင်ပြင်မှာ အလွန်လှပသဖြင့် မိတ်ကပ်ပညာရှင်ပင် မြင်သောအခါ အံ့ဩချီးကျူးလေသည်။

"နွေဦးပွဲတော်က ကြော်ငြာကို ကျွန်တော်လည်း ကြည့်လိုက်တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက သတ်မှတ်ထားတဲ့ ကလေးသရုပ်ဆောင်က ရေကျောက်ပေါက်လို့ လာမရတော့ဘူးလေ။ ဒါရိုက်တာက စိတ်ညစ်နေတုန်း နွေဦးပွဲတော်ကို ကြည့်ရင်း ခင်ဗျားကလေးကို မြင်မြင်ချင်းပဲ မျက်စိကျသွားတာ။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော်လည်း ရှိနေတယ်။ တကယ် ပြောတာနော်၊ ကျွန်တော်တို့ မင်းသမီးနဲ့ တော်တော်လေး တူတာပဲ။ မျက်လုံးပြူးပြူး၊ အသားဖြူဖြူနဲ့ဆိုတော့ ကြည့်လိုက်တာနဲ့ကို အလိုလိုက်ခံထားရတဲ့ ကလေးမှန်း သိသာတယ်။ ဇာတ်ကောင်နဲ့ ပိုလိုက်ဖက်တယ်၊ အရင်ရွေးထားတဲ့ ကလေးထက်တောင် ပိုတူသေးတယ်"

"ကျွန်တော်တို့ ဒါရိုက်တာက တော်တော်လေး ဇီဇာကြောင်တာပါ။ ဘယ်ဇာတ်ကောင်ပဲဖြစ်ဖြစ် အချိန်ယူပြီး သေချာရှာလေ့ရှိတယ်။ ခင်ဗျားကလေးက အခန်းသိပ်မပါပေမဲ့ ဇာတ်ကောင်က တော်တော်လေး အရေးကြီးတယ်။ သမိုင်းရာဇဝင်တွေမှာ မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ ရွှေအိမ်နဲ့ အလှမယ်လေးကို ဝှက်ထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ပြန်လည်ရိုက်ကူးရမယ့် အခန်းတစ်ခု ပါတယ်။ သမိုင်းမှာ ချန်အာကျောင်းက အလှမယ်ဆိုတော့ ကလေးတစ်ယောက်ကို ဒီအတိုင်း ဖြစ်သလို ရွေးလို့မရဘူးလေ"

"ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားကလေးက အသက်နည်းနည်း ငယ်သွားတယ်။ ဒါရိုက်တာရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်က အသက် ၇ နှစ် ၈ နှစ်လောက် မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရှာဖို့ပါ။ ဒါပေမဲ့ ကြီးလား မကြီးဘူးလားဆိုတာကလည်း သမိုင်းရာဇဝင်တွေက ပြောကြတာပဲ၊ တိကျတဲ့ သက်သေအထောက်အထားမှ မရှိတာ။ တချို့ကလည်း ရွယ်တူပဲလို့ ပြောကြတယ်။ ကလေးနှစ်ယောက်က အသက် သိပ်မကွာဘူးဆိုရင်လည်း အဆင်ပြေပါတယ်"

ကျန်းရိုသည် သူ၏ ချီးမွမ်းစကားများကို နားထောင်ရင်း သူက အန်းအန်းကို မိတ်ကပ်ပြင်ပေးကာ လှပသော ဆံပင်ပုံစံတစ်ခုကိုပါ ဖန်တီးပေးလိုက်သည်ကို မြင်တွေ့ရလေသည်။

အန်းအန်းမှာ အသားဖြူသဖြင့် မိတ်ကပ်ထူထူ လိမ်းရန်မလိုဘဲ မျက်ခုံးမွှေးလေးများကိုသာ အနည်းငယ် ပြင်ဆင်ပေးပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါင်ဒါအနည်းငယ်သာ လိမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် အဝတ်အစားတာဝန်ခံက လှပသေသပ်သော ရှေးဟောင်းဂါဝန်ငယ်လေးကို လာပို့ပေးလေသည်။ အန်းအန်းက အဝတ်အစား လဲဝတ်ပြီးနောက် ရှေးခေတ်က သခင်မလေးတစ်ပါးအဖြစ် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားကာ အလွန်ချစ်စရာကောင်းလွန်းလှလေသည်။

အန်းအန်းသည် တစ်ချိန်လုံး အလွန်လိမ်မာနေခဲ့သည်။ အကြောင်းကတော့ မလာမီက ကျန်းရိုက သူမကို ဓာတ်ပုံလာရိုက်မည်ဟု ပြောထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အန်းအန်းမှာ ဓာတ်ပုံရိုက်ရသည်ကို အလွန်ရင်းနှီးကျွမ်းကျင်နေပြီဖြစ်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤအရွယ်ရောက်သည်အထိ ပါပါးနှင့် မာမားက သူမကို ဓာတ်ပုံရုံသို့ မကြာခဏ ခေါ်သွားလေ့ရှိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ မာမားက အဝတ်အစားအချို့ကို ယူလာကာ ဓာတ်ပုံရုံရောက်လျှင် လဲဝတ်ပေးပြီး ရိုက်လေ့ရှိလေသည်။

.....

မိတ်ကပ်ပညာရှင် ပြောသကဲ့သို့ပင် အန်းအန်း၏အခန်းများမှာ သိပ်မများပေ။ ဒါရိုက်တာက အချိန်နှစ်ရက် ယူကာ ရိုက်ကူးပေးခဲ့သည်။ အခန်းအချို့တွင် မင်းသမီးဖြစ်သူ ကွမ်ထောင်မင်းသမီးက သူမကိုခေါ်၍ နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး နို့ထိန်းက ပွေ့ချီကာ နောက်မှလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် မယ်တော်ကြီး၏ ပွေ့ချီခြင်းကို ခံရလေသည်။

အရေးအကြီးဆုံး အခန်းမှာ ရွှေအိမ်နှင့် အလှမယ်လေးကို ဝှက်ထားသည့် အပိုင်းဖြစ်သည်။ ကလေးသရုပ်ဆောင်လေးက သူ ကြီးလာလျှင် ချန်အာကျောင်းကို လက်ထပ်ပြီး ရွှေအိမ်ဆောက်ကာ ဝှက်ထားမည်ဟု ပြောသည့်အခန်း ဖြစ်လေသည်။

အန်းအန်းတွင် စကားပြောစရာ မရှိပေ။ မင်းသမီးဖြစ်သူ ကွမ်ထောင်မင်းသမီး၏ ဖက်ထားခြင်းကို ခံရပြီးနောက် ဟန်ဝူတီငယ်လေးနှင့် သွားကစားရန် စေလွှတ်ခံရလေသည်။

အန်းအန်းက ကလေးသရုပ်ဆောင်လေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှမရှိဘဲ တစ်ဖက်လူက သူမကို လာဆွဲမှသာ နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။

မသိသူများက ဤကလေးမှာ အတော်လေး မာနကြီးသည်ဟုပင် ထင်မှတ်သွားနိုင်လေသည်။

သို့သော် ဒါရိုက်တာမှာမူ အတော်လေး ကျေနပ်သွားလေသည်။ ကွမ်ထောင်မင်းသမီး၏ သမီးမှာ သေချာပေါက် အနည်းငယ် မာနရှိရမည်ဟု သူက ထင်မြင်ယူဆလေသည်။

တစ်ဖက်လူ ကျေနပ်လျှင် ရပါပြီ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရိုက်ကူးပြီးသည်နှင့် ကျန်းရိုက ကလေးကိုချီကာ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့လေသည်။ နှစ်ရက်ရိုက်ကူးပြီးနောက် အန်းအန်းက ယွမ်တစ်ထောင့်နှစ်ရာ ရရှိခဲ့လေသည်။

........

အပြန်လမ်းတွင် ချန်ဖုန်း လိုက်မလာတော့သော်လည်း မထွက်ခွာမီ အန်းအန်းကို အထူကြီးဖြစ်နေသော အနီရောင်စာအိတ်တစ်အိတ် ပေးလိုက်သေးသည်။

အန်းအန်းက အနီရောင်စာအိတ်ကို ရပြီးသည်နှင့် တိုက်ရိုက်ပင် မာမားထံသို့ ပေးလိုက်လေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အနီရောင်စာအိတ်များအားလုံးကို မာမားထံသို့ အပ်နှံရမည်ဟု မှတ်သားထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် ကျန်းရိုသည် အန်းအန်း ရှာဖွေရရှိသော ယွမ်တစ်ထောင့်နှစ်ရာနှင့် အနီရောင်စာအိတ်ကို ယူကာ လီရှင်းနှင့် လက်ထောက်မုန်တို့ကို ခေါ်၍ မြို့ထဲတွင် အဝစားကြလေသည်။ မလာမီက လီရှောင်းက ကျန်းရိုကို မိုဘိုင်းဖုန်းတစ်လုံးပေးထားခဲ့ရာ ထမင်းစားနေစဉ် ကျန်းရိုက လီရှောင်းထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်လေသည်။

ဖုန်းထဲတွင် လီရှောင်းက မေးလိုက်လေသည်။

"ရိုက်ပြီးသွားပြီလား"

ကျန်းရိုက အန်းအန်းကို ငါးတစ်လုတ် ခွံ့ကျွေးလိုက်ပြီး 'အင်း' ဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင့်သမီးက အစကနေ အဆုံးအထိ မျက်နှာတစ်မျိုးတည်းပဲ။ အော် မဟုတ်သေးဘူး၊ လူတွေ စကားပြောတာကိုမြင်ရင် သူက လည်ပင်းဆန့်ပြီး စပ်စုချင်သေးတာ"

ဘယ်ကများ ဒီလောက် ပြင်းပြတဲ့ စပ်စုလိုစိတ်တွေ ရလာမှန်း မသိတော့ပေ။

လီရှောင်းက တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဘယ်တော့ ပြန်လာမလဲ"

"မနက်ဖြန်ပေါ့၊ ဒီနေ့က မိုးချုပ်နေပြီလေ"

"မထွက်လာရသေးဘူး မလား။ အဲ့ဒါဆိုလည်း မင်း မြို့ထဲမှာ နှစ်ရက်လောက် ထပ်ကစားလိုက်ဦး၊ ကိုယ် B မြို့မှာ ခရီးထွက်နေတာ၊ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မင်းနဲ့အတူ ပြန်လာခဲ့မယ်"

"ကောင်းပြီလေ"

လီရှောင်းက ဤသို့ ပြောလာသဖြင့် ကျန်းရိုလည်း အန်းအန်းတို့ကိုခေါ်ကာ S မြို့တွင် လည်ပတ်ကြတော့သည်။ စားကောင်းသောက်ဖွယ်များ အများအပြား စားခဲ့ကြပြီး ကလေးမလေးမှာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေကာ ပြန်ချင်စိတ်ပင် မရှိတော့ပေ။

ညဘက်တွင် မနက်ဖြန်မနက် ပါပါးလာပြီး အတူတူ အိမ်ပြန်မည်ဟု ကြားသောအခါ ခေါင်းခါပြပြီး ပါပါးကို မလိုချင်ဘူးဟုပင် ပြောလိုက်သေးသည်။

ကျန်းရိုကို ရယ်မောသွားစေခဲ့လေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်နေ့နံနက် လီရှောင်း ရောက်လာချိန်တွင် ကုတင်ပေါ်၌ အိပ်နေသေးသော သူမက ပါပါး၏အသံကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ထလာကာ ပျော်ရွှင်စွာ အော်ခေါ်လေတော့သည်။

"ပါပါး..."

အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။

လီရှောင်း ရောက်လာပြီးနောက် ကျန်းရိုအား ကိစ္စတစ်ခု ပြောပြလေသည်။

"ကိုယ် B မြို့မှာ မင်းရဲ့ အစ်မလတ်ကို တွေ့ခဲ့တယ်။ သူက လူကူးတံတားပေါ်မှာ လမ်းဘေးဈေးရောင်းနေတာ။ ကိုယ့်ဆီမှာ ယွမ်ငါးရာပဲ ပါလာလို့ သူ့ကို အကုန်ပေးလိုက်တယ်"

ကျန်းရို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"သူ အိမ်ကနေ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ယူသွားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လမ်းဘေးဈေးသည် ဖြစ်နေရတာလဲ"

လီရှောင်း ခနရပ်သွားပြီး ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ကိုယ် သူနဲ့ စကားနည်းနည်း ပြောဖြစ်ခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက သူက တောင်ပိုင်းကို ဆင်းပြီး မြို့ငယ်လေးတစ်ခုမှာ နေဖို့ ပြင်ထားတာတဲ့။ မထင်မှတ်ဘဲ ရထားဘူတာရုံ အိမ်သာက အမှိုက်ပုံးထဲမှာ စွန့်ပစ်ခံထားရတဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီကလေးက နှုတ်ခမ်းကွဲနေတာလေ၊ အဲ့ဒါနဲ့ သူက ကလေးကို ကောက်ယူပြီး B မြို့ကို တိုက်ရိုက် လာခဲ့တာတဲ့။ ပိုက်ဆံ အများစုက ကလေးကို ခွဲစိတ်ပေးဖို့ သုံးလိုက်ရတာ။ ကိုယ် ကြည့်ခဲ့တယ်၊ သက်သာလာတာ တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်၊ ခွဲစိတ်တာ စောလို့နေမှာပေါ့၊ သာမန်ကလေးတွေနဲ့ ဘာမှမကွာပါဘူး"

ထိုစဉ်က သူမ၏ အစ်မလတ်ပြောခဲ့သော စကားများမှာ၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမ ဤတစ်သက်တွင် ထပ်မံ အိမ်ထောင်ပြုရန် မရည်ရွယ်တော့ကြောင်း၊ ဤကလေးမှာ နတ်ဘုရားက သူမအား ပေးသနားသော လက်ဆောင်ဖြစ်ပြီး၊ သူမတို့ သားအမိနှစ်ယောက် နောင်တွင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်သွားမည်ဟု ဆိုလေသည်။

"မင်းလည်း အရမ်းကြီး စိတ်မပူပါနဲ့။ မင်းရဲ့ အစ်မလတ်က တော်တော်လေး ပျော်ရွှင်နေပုံရပါတယ်။ ဈေးရောင်းရင်းနဲ့ ဘေးက ဈေးသည်တွေနဲ့လည်း စကားပြောနေတာ။ သူက အနီးအနားမှာ အိမ်ဟောင်းလေး တစ်လုံးလည်း ဝယ်ထားတယ်၊ နေစရာလည်း ရှိတယ်။ တစ်နေ့ကို ယွမ်တစ်ရာကျော်လောက် ရှာနိုင်တယ်၊ အဲ့ဒီ မိန်းကလေးက အန်းအန်းနဲ့ ရွယ်တူလောက်ပါပဲ၊ အရမ်းလိမ်မာတယ်"

ထိုစဉ်က သူက ဆံထိုးလေးတစ်ခုကို ယူကြည့်ချင်သော်လည်း ထိုကလေးက ပေးမကြည့်ဘဲ ပိုက်ဆံအရင်ပေးရန် ပြောသေးလေသည်။

ကျန်းရို အတွေးနက်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့"

သူမအစ်မလတ်၏ ထက်မြက်သော စရိုက်အရ သေချာပေါက် အောင်မြင်လာမည်ဟု သူမ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ယခု ကြည့်ရသည်မှာ သူမကလည်း သာမန်ဘဝလေးကို ကျေနပ်နေပုံရလေသည်။

အရင်က မိသားစုပတ်ဝန်းကျင်ကသာ သူမကို လမ်းဆုံးသို့ တွန်းပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လီရှောင်းက လေယာဉ်ပေါ်တွင် တစ်ညလုံး အိပ်လာခဲ့သဖြင့် စိတ်အခြေအနေ မဆိုးပေ။ မနက်စာ အတူတူစားပြီးနောက် ရထားဘူတာရုံသို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြလေသည်။

ရထားလက်မှတ်များကို ကျန်းရိုက လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ကတည်းက မုန်ရိကို ဝယ်ခိုင်းထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အိပ်စင်လက်မှတ် လေးစောင်ဖြစ်ပြီး တွဲတစ်ခုတည်းတွင် ဖြစ်လေသည်။

နံနက် ၁၀ နာရီကျော်တွင် ရထားပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ ကလေးမလေးအတွက် ပါပါး မာမားတို့နှင့်အတူ ပထမဆုံးအကြိမ် ရထားစီးဖူးခြင်းဖြစ်ရာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။ လီရှောင်းနှင့် ကျန်းရိုတို့၏ အိပ်စင်မှာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ဖြစ်ရာ ကလေးမလေးက ဟိုဘက်မှ ဒီဘက်သို့ ပြေးလိုက်၊ ဒီဘက်မှ ဟိုဘက်သို့ ပြေးလိုက် လုပ်နေလေသည်။

မုန်ရိနှင့် လီရှင်းတို့၏အိပ်စင်မှာ အပေါ်ထပ်တွင် ဖြစ်လေသည်။

အန်းအန်းမှာ လီရှောင်းကို မတွေ့ရသည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်ရာ ရထားပေါ်ရောက်သောအခါ အလွန်ကပ်တွယ်နေပြီး ပြောလိုက်သေးသည်။

"ပါပါး၊ မြင်းကြီး စီးမယ်"

ထို့နောက် လီရှောင်းက သူမကို ပခုံးပေါ်တင်ကာ ရထားတွဲထဲတွင် အသွားအပြန် လျှောက်သွားလေရာ ကလေးမလေးမှာ အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောနေလေသည်။

ကြည့်နေသော လက်ထောက်မုန်ပင်လျှင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ သူက သူဌေး၏အနားတွင် နေလာသည်မှာ အတန်ကြာပြီဖြစ်ရာ ဤသားအဖနှစ်ယောက်အကြောင်းကို သိထားလေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အန်းအန်းမှာ အလွန်လိမ်မာပြီး သူဌေးကို ချွဲလေ့ချွဲထ သိပ်မရှိပေ။ သူဌေးကလည်း ပုံမှန်အားဖြင့် အတော်လေး တည်ကြည်သူဖြစ်ပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ အလုပ်များလာပါက ကလေးကို ကောက်ချီကာ ထွက်သွားလေ့ရှိပြီး နူးညံ့ကြင်နာမှုဆိုသည်မှာ ဝေလာဝေးပင်ဖြစ်သည်။

သားအဖနှစ်ယောက် ဤမျှအထိ ကပ်တွယ်နေတတ်သည်ကို သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ့ကို ပို၍ အံ့ဩသွားစေသည်မှာ ညဘက်တွင် သူဌေးက ကိုယ်တိုင်ရေခပ်ကာ သူဌေးကတော်နှင့် ကလေးကို ခြေဆေးပေးခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ မိသားစုသုံးယောက် ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် သူဌေးကတော်က ကလေးနှင့်အတူ ကုတင်ပေါ်တွင် ကစားနေပြီး၊ သူဌေးက ညစ်ပတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ယူကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ သွား၍ လျှော်ဖွပ်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ရေချိုးခန်းထဲတွင် ဆုံတွေ့သောအခါ လီရှောင်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာလဲ၊ မင်းကိုပါ ငါက လျှော်ပေးရဦးမလို့လား"

"မဟုတ်ပါဘူး၊ မဟုတ်ပါဘူး"

မုန်ရိမှာ လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးလေတော့သည်။

......

ရထားကို နှစ်ရက်ခွဲကြာ စီးပြီးနောက် အိမ်ပြန်ရောက်ရောက်ချင်းပင် လီရှောင်းသည် ချန်ရုန်ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိလေသည်။ ဖုန်းထဲတွင် ချန်ရုန်က သူ့သား မွေးဖွားလာပြီဖြစ်ကြောင်း၊ မွေးဖွားမည့်ရက်ထက် ရက်အနည်းငယ် စောကာ ပေါင်ချိန် ခြောက်ပေါင်ခွဲရှိသော သားလေးဖြစ်ကြောင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလေသည်။

လီရှောင်းက သူ့စကားထဲမှ ကြွားလုံးထုတ်ချင်နေသည်ကို ရိပ်မိသဖြင့် ပြုံးလျက် ဂုဏ်ပြုစကား ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်တော့်ကို ဖိတ်စာ သေချာပေါက် ပို့ပေးဦးနော်"

"ဒါပေါ့"

ဖုန်းချပြီးနောက် လီရှောင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မိုဘိုင်းဖုန်းကို ဆိုဖာပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ကာ လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် သရော်လှောင်ပြောင်မှုများ ပါဝင်နေလေသည်။

"ငါက သမီးမွေးတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ နောက်ကြရင် သမက်ကို ငါ ကြိုက်သလို ရွေးချယ်ခွင့် ရတာပေါ့"

ပြောရင်းနှင့် အန်းအန်းကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"လာခဲ့ဦး၊ ပါပါး မေးမယ်၊ နောက်ကြရင် ကြီးလာလို့ အိမ်ထောင်ပြုရင် ပါပါးစကား နားထောင်မလား"

အန်းအန်းမှာ စတော်ဘယ်ရီသီးကြီးတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ စားနေရင်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စဉ်းစားပင်မစဉ်းစားဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"နားထောင်မယ်"

လီရှောင်း ကျေနပ်သွားလေသည်။

ကျန်းရိုမှာ ငိုရခက်ရယ်ရခက် ဖြစ်သွားလေသည်။

"သူ အခု ဘာသိမှာလဲ"

လီရှောင်းက အရှက်မရှိ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ သဘောတူပြီးပြီပဲ"

.......

ကျန်းရိုက ဆယ့်ခြောက်ရက်နေ့တွင် ကျောင်းဖွင့်မည်ဖြစ်ပြီး လီရှင်းက ဆယ့်လေးရက်နေ့တွင် ဖြစ်သည်။ နံနက်ပိုင်းတွင် လီရှင်းကို ကျောင်းသို့ ပို့ပြီးနောက် မိသားစုသုံးယောက် သူဌေးယိုတို့အိမ်သို့ တိုက်ရိုက်သွားကာ နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။

လဲ့လဲ့က အန်းအန်းကို မြင်သောအခါ အလွန်ဝမ်းသာသွားပြီး အခန်းထဲမှ မုန့်များစွာကို ပွေ့ကာ ထွက်လာလေသည်။ အမျိုးသမီးဆုန့်ကပင် ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သေးသည်။

"နှစ်သစ်ကူးတုန်းက ဧည့်သည်တွေ အိမ်လာကြတော့ လဲ့လဲ့က စားကောင်းတဲ့ မုန့်တွေ ကုန်သွားမှာ စိုးရိမ်ပြီး တစ်ဝက်လောက်ကို အခန်းထဲ သွားဝှက်ထားတာ၊ အန်းအန်းအတွက် ချန်ထားပေးမယ်တဲ့"

ပြောရင်းနှင့် အန်းအန်းကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

"အန်းအန်း၊ သမီးလေး ရုပ်ရှင်သွားရိုက်တယ်လို့ ဒေါ်လေး ကြားတယ်။ ဘယ်လိုလဲ၊ ရုပ်ရှင်ရိုက်ရတာ ပျော်စရာကောင်းလား"

အန်းအန်းက သကြားလုံးတစ်ထုပ်ကို ကြိုးစားပမ်းစား ဖွင့်နေရင်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန်အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ရုပ်ရှင်ရိုက်ရတာ၊ ပင်ပန်းတယ်"

ဧည့်ခန်းထဲရှိ လူကြီးများကို ရယ်မောသွားစေခဲ့လေသည်။

လဲ့လဲ့က သူမ အချိန်အကြာကြီး ဖွင့်မရသည်ကို မြင်သောအခါ အနည်းငယ် စိုးရိမ်လာပြီး အလျင်အမြန် ရှေ့တိုးကာ ကူညီပေးရန် ပြင်လိုက်သည်။ အန်းအန်းက သူမကို လုမည်ထင်သဖြင့် ကိုယ်လေးကို လှည့်ကာ သူ့ကို ပေးမထိဘဲ နောက်ထပ် စားစရာတစ်ထုပ်ကို ထိုးပေးလိုက်လေသည်။

"ကိုကို ဒါစား"

လဲ့လဲ့က သဘောကောင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကိုကို ဖွင့်ပေးမယ်လေ"

အန်းအန်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၊ သူမ၏လက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှသာ မုန့်ထုပ်ကို သူ့ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

မုန့်ထုပ်ကို ဖွင့်ပြီးနောက် အန်းအန်းကို လဲ့လဲ့က ချောကလက်တစ်လုံး ခွံ့ကျွေးလိုက်ရာ ချိုလွန်းသဖြင့် သူမ၏မျက်လုံးများပင် မှေးစင်းသွားလေသည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူ မစားရသေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူမက မုန့်ထုပ်ထဲမှ တစ်လုံးကို မကျွမ်းမကျင် ထုတ်ယူကာ သူ့ကို ခွံ့ကျွေးလေသည်။

"ကိုကို စား"

ပြောပြီးနောက် မုန့်ထုပ်ကို ယူသွားကာ လူတိုင်းကို တစ်လုံးစီ ခွံ့ကျွေးလေသည်။

"မာမား စား" "ပါပါး စား" "ဒေါ်လေး စား" "ဦးဦး စား"

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ လူတိုင်းကို ဂရုစိုက်ပေးလေသည်။

အမျိုးသမီးဆုန့်က ကြည့်ပြီး အလွန်အားကျနေလေသည်။

"အဲ့ဒီတုန်းကသာ ဒီလောက် လိမ်မာတဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက် မွေးခဲ့ရရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ"

ကျန်းရိုက အန်းအန်း၏ဆံပင်များကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ပေးလိုက်လေသည်။

"သူက တစ်ခါတလေကျရင်လည်း ဆိုးတတ်ပါတယ်။ မနေ့ညက ရေမချိုးချင်လို့ ကုတင်ပေါ်မှာ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေတာ၊ ဟန်ဆောင်ရင်း ဟန်ဆောင်ရင်းနဲ့ တကယ် အိပ်ပျော်သွားတယ်လေ"

နှစ်သစ်ကူးညက သူမ အိပ်ပျော်သွားလျှင် မာမားက ရေမချိုးပေးတော့ကြောင်း သိသွားကတည်းက၊ သူမက ရေမချိုးရအောင် အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်ရန် သင်ယူသွားခဲ့လေသည်။

အမျိုးသမီးဆုန့် ကြားပြီး ရယ်မောလိုက်လေသည်။

အန်းအန်းက သူမအကြောင်း ပြောနေမှန်း သိပုံရကာ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပါပါး၏ကိုယ်ပေါ်သို့ တိုးဝင်သွားလေသည်။

လဲ့လဲ့က သူမနောက်သို့ လိုက်လာပြီး သူ့ကို အဖော်လုပ်၍ ကစားရန် ချော့မော့နေလေသည်။

"ငါတို့ ခြံထဲမှာ ဘောလုံးသွားကန်ကြမလား"

နောက်ဆုံးတွင် အန်းအန်းက လဲ့လဲ့နောက်သို့ လိုက်၍ ခြံထဲသို့ သွားကစားရာ မကြာမီမှာပင် ကလေးနှစ်ယောက်၏ ပျော်ရွှင်သော ရယ်သံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

.......

ဆယ့်ငါးရက်နေ့သည် ယွမ်ရှောင်းပွဲတော်(မီးပုံးပွဲတော်) ဖြစ်သည်။ လီရှောင်းက စက်ရုံတွင် ပွဲလုပ်ရန် သွားရောက်ပြီး ကျန်းရိုက အန်းအန်းကိုခေါ်ကာ တုံမင်မင်နှင့် သွားတွေ့လေသည်။ တုံမင်မင်က သူမ၏ ချစ်သူကို မိတ်ဆက်ပေးမည်ဟု ပြောထားသည်လေ။

ကျန်းရိုက စောစောကတည်းက သိချင်နေခဲ့သဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကလေးကိုချီကာ အပြင်ထွက်လာခဲ့လေသည်။

တုံမင်မင်၏ချစ်သူမှာ ရဲအရာရှိတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ယခုအချိန်အထိ တုံမင်မင်၏မိသားစု ချမ်းသာမှန်း မသိသေးပေ။ တွေ့ဆုံမည့်နေရာကို လမ်းဘေးရှိ စားသောက်ဆိုင်ငယ်လေးတစ်ခုတွင် ချိန်းဆိုထားသည်။ ကျန်းရို ရောက်သွားချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦး ရောက်နေကြပြီဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အလွန်ရင်းနှီးစွာ ယှဉ်ထိုင်လျက် မီနူးကို ကြည့်နေကြသည်။ ယောကျ်ားလေးမှာ ရုပ်ရည်အလွန်ချောမောပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်က ထင်ရှားကာ၊ မျက်နှာထားက တည်ကြည်ပြတ်သားသဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် ဖြောင့်မတ်ပြီး အားကိုးရမည့်ပုံစံမျိုး ပေါက်နေလေသည်။

အမျိုးသားက မတ်မတ်ထိုင်လျက် ခေါင်းလှည့်ကာ တုံမင်မင်ကို ဘာစားမလဲဟု မေးလိုက်သည်။ တုံမင်မင်က သိပ်မကောင်းသောအရာတစ်ခုခုကို မှာလိုက်ပုံရပြီး သူ၏ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားကာ၊ ကျန်းရို ဝင်ထိုင်လိုက်ချိန်တွင် သူ့ငြင်းပယ်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ဒီရက်ပိုင်း မင်း အစပ်မစားနဲ့တော့"

ကျန်းရို ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး မီနူးကိုကိုင်ကာ ထသွားလေသည်။

တုံမင်မင်က ပါးစပ်ကို ဖောင်းလိုက်ပြီး အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်နေပုံရသော်လည်း ဘာမှမပြောတော့ပေ။

တုံမင်မင်၏ ချစ်သူအမည်မှာ ရှန်ဟယ် ဖြစ်သည်။ ဟင်းများ လာချပေးပြီးနောက် နှစ်လုတ်ပင် မစားရသေးချိန်တွင် လူက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကြောင့် အခေါ်ခံလိုက်ရလေသည်။

သူက တုံမင်မင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် အားနာစွာဖြင့် ကျန်းရိုအား ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် ကိစ္စနည်းနည်း ရှိသေးလို့၊ ခင်ဗျားတို့ အရင် စားကြပါ"

ထို့နောက် ခေါင်းလှည့်ကာ တုံမင်မင်အား ပြောလိုက်လေသည်။

"ပြန်ရောက်ရင် ငါ့ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်ဦး"

တုံမင်မင်က သူ့ကို လက်ရမ်းပြလိုက်လေသည်။

"သွားပါ သွားပါ၊ နင် အလုပ်များမယ်ဆိုတာ သိသားပဲ"

အမျိုးသား၏ တည်ကြည်သော မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး မှာကြားလိုက်သေးသည်။

"အအေးတွေ၊ အစပ်တွေ မစားရဘူးနော်"

တုံမင်မင်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"သိပါတယ်ဆို"

လူထွက်သွားပြီးနောက် ကျန်းရိုအား မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"သူ့ထက် အလုပ်များတဲ့သူမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

ကျန်းရိုက အလွန်နားလည်စွာဖြင့် စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ရဲတွေကတော့ အလုပ်များတာပေါ့။ သူတို့လို လူတွေက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို ထမ်းပိုးပေးနေလို့သာ ငါတို့တွေ အေးအေးချမ်းချမ်း နေရတာလေ"

တုံမင်မင် ကြားပြီးနောက် တစ်ခုခုကို တွေးတောနေပုံရကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ"

ထို့နောက် ဆက်၍ ချီးကျူးလေသည်။

"သူ ငါ့အပေါ် တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။ ငါ့အဖေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် စေတနာပါတာနဲ့ မပါတာက တကယ်ကို သိသာလွန်းတယ်။ သူ ဘယ်လောက်ပဲ အလုပ်များများ ငါ ဓမ္မတာလာမယ့်အချိန်ကို မှတ်မိတယ်။ နေ့တိုင်း မနက်ရော ညရော ငါ့ဆီကို မက်ဆေ့ချ် အရင်ပို့ပေးတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါ နေမကောင်းဖြစ်တုန်းကဆို ညသန်းခေါင်ကြီး ဆေးလာပို့ပေးသေးတယ်။ အရင်တုန်းက ငါက ကျောင်းအဆောင်မှာ နေတယ်လို့ လိမ်ထားခဲ့တာလေ၊ ဟူး... ည ၁၂ နာရီကြီး ငါက ကျောင်းအဆောင်အောက်ကို ပြေးရတာ၊ တကယ် အလကားနေရင်း ဒုက္ခခံရတာပဲ"

ကျန်းရို ကြားပြီး ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"နင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဒုက္ခခံနေရတာလဲ"

တုံမင်မင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"နင် နားမလည်ပါဘူး။ အရင်တုန်းက ငါ့မှာ ပိုက်ဆံရှိမှန်း သူသိသွားရင် လူဆိုးဖြစ်သွားမှာ ကြောက်လို့လေ။ အခုတော့ ဒီလိုမျိုး ရည်းစားထားရတာ တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်လို့ ထင်နေမိပြီ။ သူ ပိုက်ဆံအများကြီး မရှာနိုင်ပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ ပိုက်ဆံသုံးရက်ပါတယ်"

ကျန်းရိုက သူမ၏မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများတွင် အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေသည်ကို ကြည့်ကာ သူမအတွက် ဝမ်းသာပေးမိလေသည်။

သို့သော် သူမ၏ဖခင်ကိစ္စကို သတိရသွားသောအခါ ပြောပြသင့် မပြောပြသင့် မသိဖြစ်နေလေသည်။

သို့သော် တုံမင်မင်က သူမဘာသာ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလာလေသည်။

"နင် သိလား။ ငါ့အဖေရဲ့ အပြင်က မိန်းမက ထပ်ပြီး ကိုယ်ဝန်ရနေပြန်ပြီတဲ့။ ပြီးတော့ အဲ့ဒီမိန်းမကို ယွမ်သန်းပေါင်းများစွာ တန်တဲ့ အိမ်ခြံမြေ တစ်ခုနဲ့ ကျွန်းတစ်ကျွန်း လက်ဆောင်ပေးလိုက်သေးတယ်"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ တုံမင်မင်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်လေသည်။

"သူတို့ကို အရင် ရက်နည်းနည်းလောက် ပျော်ခွင့်ပေးလိုက်ဦးမယ်။ နောက်ပိုင်းကျရင် ငါ အကုန်ပြန်ယူပြီး အားလုံးကို လှူပစ်လိုက်မယ်"

"နင် သေချာပေါက် လုပ်နိုင်မှာပါ"

"ဒါပေါ့၊ ဒီဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်မှာ ငါ့အဖေရဲ့ကုမ္ပဏီကို သွားခဲ့တယ်။ ငါ့အဖေက ငါ ဘာမှမသိဘူးလို့ ထင်နေတာ၊ ပြီးတော့ ငါ့ကို အလေ့အကျင့်ရအောင်ဆိုပြီး ကုမ္ပဏီလေးတစ်ခု ပေးထားသေးတယ်၊ သူက ငါ ဒီအတိုင်း ကစားနေတယ်လို့ ထင်နေတာ"

.....

ယွမ်ရှောင်းပွဲတော် ပြီးသွားပြီးနောက် ကျန်းရိုလည်း ကလေးကိုခေါ်ကာ ကျောင်းတက်ရသည့် နေ့ရက်များသို့ ပြန်ရောက်သွားလေသည်။ နွေဦးပွဲတော်နေ့မှစ၍ လီရှောင်းမှာ အလွန်အလုပ်များလာပြီး နံနက်စောစောကတည်းက လူကို မတွေ့ရတော့ဘဲ ညဘက် သူမတို့ အိပ်ပျော်သွားမှသာ သူ ပြန်ရောက်လာလေ့ရှိလေသည်။

တစ်နေ့တွင် အန်းအန်းက ကျန်းရိုကို မေးလိုက်သေးသည်။

"ပါပါးရော"

သူမက ပါပါး အပြင်ထွက်သွားပြီး ပြန်မလာတော့ဘူးဟု အမြဲတမ်း ထင်နေပုံရလေသည်။

ကျန်းရိုပင်လျှင် သူမကို မည်သို့ ရှင်းပြရမည်မှန်း မသိတော့ပေ။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် တစ်လအကြာ ချန်ရုန်၏ သားလေး လပြည့်ပွဲတွင် သူ နောက်ဆုံးတော့ အပြင်မထွက်ဖြစ်တော့ပေ။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ဖြစ်နေသဖြင့် မိသားစုသုံးယောက်လုံး အိပ်ရာထနောက်ကျကြလေသည်။

ဗိုက်ဝအောင် စားသောက်ပြီး နံနက် ၁၀ နာရီရောက်မှသာ သူက နှေးကွေးစွာဖြင့် ကားမောင်း၍ အပြင်ထွက်ရန် ပြင်ဆင်လေသည်။ ကျန်းရိုကလည်း သူ့ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူ့ကားကို အခမဲ့လိုက်စီးကာ လီရှင်းကို ကြည့်ရန် တက္ကသိုလ်ကျောင်းခွဲသို့ သွားရန် ပြင်ဆင်လေသည်။

လမ်းတွင် ကျန်းရိုက သူ့ကို မေးလိုက်လေသည်။

"ဟုန်ပေါင်း ဘယ်လောက် ထည့်မလို့လဲ"

"တစ်ထောင်ပေါ့၊ နည်းသွားရင် သူများတွေ ပြောကြလိမ့်မယ်"

သေချာသည်မှာ တစ်ထောင်ဆိုသည်မှာ အလွန်များပြားသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လီရှောင်းကတော့ လုံလောက်ပြီဟု ထင်လေသည်။

လီရှောင်း ယခု ကားတစ်စီး ပြောင်းထားသည်။ နာမည်ကြီး တံဆိပ်တော့ မဟုတ်သော်လည်း မပေါပေ။ ယွမ်သောင်းဂဏန်းအနည်းငယ် ပေးရပြီး ဗင်ကားစီးရသည်ထက် အများကြီး ပို၍ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံး နံနက်ပိုင်းက အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေကြ၍လားမသိ၊ ကားက ဟိုတယ်တံခါးဝသို့ ရောက်မှသာ သူတို့နှစ်ဦး သွားရမည့်လမ်း မတူကြောင်းကို သတိရသွားကြလေသည်။

လင်မယားနှစ်ယောက် မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြပြီး လီရှောင်းက နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

"ဒါမှမဟုတ် အတူတူ သွားမလား"

ကျန်းရိုက အလွန်ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း ဟိုတယ်တံခါးဝမှ ဧည့်ကြိုစားပွဲထိုးများက တံခါးလာဖွင့်ပေးနေပြီဖြစ်သည်။ "......"

သည်းခံလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကလေးကိုချီကာ ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ရလေသည်။

စောစောကတည်းက သိရင် အပြင်မထွက်ပါဘူး၊ သူမက အသစ်အဆန်းဖြစ်နေသဖြင့် ကားသစ်ကို စီးကြည့်ချင်ရုံသာ ဖြစ်လေသည်။

လီရှောင်းက သူမ စိတ်ဆိုးမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် အနည်းငယ် အချိုသတ်သည့်ဟန်ဖြင့် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးကို လွှဲယူလိုက်ပြီး သူမ၏ နားအနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"ခဏနေရင် မင်း အားရပါးရ စားလိုက်နော်။ ပြီးတော့၊ ဒီနေ့ ပွဲကောင်း ကြည့်ရမယ်လို့ ကိုယ် ထင်တယ်"

ကျန်းရို၏စပ်စုလိုစိတ်မှာ တကယ်ပင် နိုးကြွလာခဲ့လေသည်။

"ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ ကျောက်ယွင် လာပြီး ပြဿနာရှာမလို့လား"

လီရှောင်းက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျောက်ယွင်ကိုတော့ သေချာမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့မိသားစုကလူတွေတော့ သည်းခံနေမယ် မထင်ဘူး"

***