အခန်း (၅၈-၆၀)

အခန်း (၅၈)

နှစ်သစ်ကူးရန် နီးကပ်လာပြီဖြစ်၍ လတ်တလောတွင် လီရှောင်းမှာ နှစ်သစ်ကူး ကုန်ပစ္စည်းများ ရောင်းချရန် ပြင်ဆင်နေရသဖြင့် အလွန်အလုပ်များနေလေသည်။

ယခုနှစ်တွင် ထုတ်လုပ်မှုစွမ်းရည်များ တိုးတက်လာပြီဖြစ်ပြီး၊ ယမန်နှစ်က နွေဦးပွဲတော် ကြော်ငြာ၏ လွှမ်းမိုးမှုများကြောင့် လီရှောင်းသည် ပြည်နယ်ပြင်ပရှိ စူပါမားကတ်ကြီး အချို့နှင့် အရောင်းလမ်းကြောင်းများ ဖောက်ထားနိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား"မှာ B မြို့နှင့် S မြို့များအထိပင် ရောင်းချနေရပြီဖြစ်သည်။ နှစ်သစ်ကူးတွင် အလုပ်သမားများကို လဝက်ခန့် ခွင့်ပေးရန် ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် ယခု ထုတ်လုပ်မှုကို တိုးမြှင့်နေရလေသည်။

လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က သူသည် စက်ရုံဟောင်းတစ်ခုကိုပင် ဝယ်ယူခဲ့သေးသည်။ စက်ရုံဟောင်းမှာ မူလက ကိုကာကိုလာ ထုတ်လုပ်သည့် စက်ရုံဖြစ်သော်လည်း နိုင်ငံခြား ကိုကာကိုလာ အမှတ်တံဆိပ်နှစ်ခု ပြည်တွင်းဈေးကွက်သို့ ဝင်ရောက်လာပြီး "ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု" ဟု အဆိုပြုလာပြီးနောက်တွင်မူ ပြည်တွင်းရှိ ကိုကာကိုလာ ကုမ္ပဏီကြီးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ဝါးမျိုခံလိုက်ရလေသည်။ ယနေ့ ဈေးကွက်ထဲတွင် ရေပန်းစားနေသော ကိုကာကိုလာများမှာ နိုင်ငံခြား ကိုကာကိုလာ အမှတ်တံဆိပ်ကြီးနှစ်ခုသာဖြစ်ပြီး၊ တစ်ချိန်က ပြည်တွင်း၌ အလွန်နာမည်ကြီးခဲ့သော ကိုကာကိုလာ အမှတ်တံဆိပ်ကြီးများမှာမူ ယခုအခါ လုံးဝ မတွေ့ရသလောက်ပင် ဖြစ်သွားလေပြီ။

စီးပွားရေးလောကဆိုသည်မှာ စစ်မြေပြင်ကဲ့သို့ပင်ဖြစ်ရာ ဆုံးဖြတ်ချက်အမှား သေးသေးလေးတစ်ခုက အရာအားလုံးကို အဆုံးသတ်သွားစေနိုင်သည်ဟုသာ ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

စက်ရုံဟောင်း၏တည်နေရာမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှရာ လီရှောင်းက ပိုက်ဆံအမြောက်အမြား အကုန်ခံကာမှ ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုအထဲတွင် အမျိုးသမီးဆုန့်၏ ကူညီမှုလည်း ပါဝင်လေသည်။

စက်ရုံခွဲအတွက် ဒီဇိုင်းဆွဲရန် ဖုဖေးကိုပင် ငှားရမ်းခဲ့သေးသည်။ ဖုဖေးမှာ အခြားအရာများကို မပြောလိုသော်လည်း ပညာရပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရည်အချင်းကတော့ တကယ်ကို ကောင်းမွန်လှသည်။ အချိန်မကြာမီမှာပင် လီရှောင်းအတွက် ဒီဇိုင်းပုံစံများကို ရေးဆွဲပေးလိုက်လေသည်။

ဖုဖေးမှာ ယခုအခါ အိမ်ခြံမြေကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီဖြစ်ရာ အလုပ်မှာ အများကြီး ပိုမိုသက်သာသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ရှုပ်ထွေးသော ကိစ္စများကို ရင်ဆိုင်စရာမလိုတော့ဘဲ ဒီဇိုင်းဆွဲရာတွင်သာ အာရုံစိုက်ထားရုံဖြင့် ရလေပြီ။

ချန်ရုန် ဤကိစ္စကို သိသွားသောအခါ လီရှောင်းထံသို့ ဖုန်းဆက်၍ သိမသိ မေးမြန်းသေးလေသည်။

"ဇာတိကိုပြန်ပြီး အဘိုးကို ပြုစုမယ်ဆိုတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်ရောက်လာတာလဲ"

ဖုဖေး ပြန်ရောက်လာမည်ကိုသာ စောစောသိပါက သူ့ကို အလုပ်ထွက်ခွင့် ဘယ်လိုလုပ်ပြုနိုင်မှာလဲ။

လီရှောင်းက ပြောလိုက်လေသည်။

"သူ လတ်တလော ရည်းစားရထားတယ်နဲ့ တူတယ်၊ ကုန်ကျစရိတ် တော်တော်လေး များနေလို့တဲ့။ အရင်က အလုပ်ထွက်ခဲ့ပြီးပြီဆိုတော့ ပြန်သွားဖို့ အားနာနေတာနဲ့၊ ကျွန်တော့်ဆီကိုတောင် အလုပ်လာရှာသေးတယ်လေ။ ကျွန်တော့်ဆီက မုန့်စက်ရုံဆိုတော့ ငြင်းလိုက်တာနဲ့ သူကိုယ်တိုင် အလုပ်တစ်ခု ပြန်ရှာသွားတာ"

ချန်ရုန်လည်း ထပ်ပြောရန် ခက်ခဲသွားလေသည်။

"ဟုတ်လား"

လီရှောင်းက ထပ်ပြောလေသည်။

"သူ့ရည်းစားက ရဲမေလေ၊ သူ့ကို တော်တော်လေး တင်းတင်းကျပ်ကျပ် အုပ်ချုပ်ထားတာ။ ခင်ဗျား အပြင်မှာ မိန်းမထားတာကို သိလို့ သူ့ကို ခင်ဗျားဆီ ပြန်မလွှတ်တာ နေမှာပါ။ ကျွန်တော့်မိန်းမကတောင် ကျွန်တော့်ကို ခင်ဗျားနဲ့ သိပ်မနီးစပ်ဖို့ ပြောထားသေးတယ်"

တကယ်တော့ ဖုဖေး၏ ကုမ္ပဏီသစ်မှာ သူက မိတ်ဆက်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖုဖေးက သူ့အတွက် လူနှစ်ယောက်ကို ခေါ်ယူပေးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

"......"

ချန်ရုန် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး နေရခက်သွားလေသည်။ အရင်ကဆိုလျှင် လီရှောင်းက သူ့ကို ဒီလိုပုံစံမျိုး ပြောရဲမှာတဲ့လား။

သို့သော်လည်း လီရှောင်း ထွက်သွားပြီးနောက် သူ၏နေ့ရက်များမှာ ပို၍ပို၍ ခက်ခဲလာသည်ကိုတော့ ဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ယခု ဖုဖေးပင် ထွက်ပြေးသွားပြီဖြစ်ရာ သူ တကယ်ကို ခေါင်းမီးတောက်နေပြီဖြစ်သည်။

သူ့ယောက်ဖဖြစ်သူက သူ့ရာထူးကို ရုပ်သိမ်းပြီးနောက် ပြန်လည်ပေးအပ်ရန် လုံးဝ မတွေးတောတော့ဘဲ၊ ယခုအခါ သူ့နေရာတွင် အခြားသူတစ်ဦးကို အစားထိုးထားပြီး သူ့အစ်မကလည်း ဝင်ရောက်ပြောဆိုပေးရန် မရဲတော့ပေ။

စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် လီရှောင်းက ဖုန်းချလိုက်ပြီး ဖုဖေးထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်လေသည်။ ဖုဖေးဆိုသော လူလည်မှာ ဖုန်းဆင်းကတ်ကိုပင် ပြောင်းထားလိုက်လေပြီ။ ဒါကြောင့်လည်း ချန်ရုန်က သူ့ထံသို့ လာရောက်ဖုန်းဆက်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဖုဖေးက ဖုန်းထဲတွင် ရယ်ရယ်မောမောဖြင့် စကားအနည်းငယ် ပြောပြီးနောက် "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား"၏ နှစ်သစ်ကူး ထုပ်ပိုးမှုဒီဇိုင်းကို ရေးဆွဲပေးရန် သဘောတူလိုက်လေသည်။

ယခုနှစ် နှစ်သစ်ကူးတွင် လီရှောင်းသည် နွေဦးပွဲတော် ကြော်ငြာကို ထပ်မံ လေလံဆွဲခဲ့ရာ ဈေးနှုန်းမှာ ယမန်နှစ်ကထက် နှစ်ဆ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ကြော်ငြာအသစ် ပြန်လည်ရိုက်ကူးရန် မလိုအပ်တော့ဘဲ ယမန်နှစ်က ကြော်ငြာကိုသာ ပြန်လည်အသုံးပြုရုံဖြင့် ရလေသည်။

သူက ဈေးအရမ်းကြီးသည်ဟုသာ ထင်နေခဲ့သော်လည်း ကျန်းရိုကမူ နားလည်နိုင်လေသည်။ နောင်လာမည့် နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း နွေဦးပွဲတော် ကြော်ငြာများမှာ မိုးပျံမတတ် ဈေးနှုန်းများဖြင့် လေလံဆွဲခံရမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် နိုင်ငံတော်က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှသာ ဈေးနှုန်း ပြန်ကျသွားမည် ဖြစ်လေသည်။

ယခုနှစ် နှစ်သစ်ကူးတွင် ကျိုးကျန့်တို့ မိသားစုက ဇာတိဖြစ်သော ခရိုင်မြို့သို့ ပြန်၍ နှစ်သစ်ကူးရန် ပြင်ဆင်ထားကြသည်။ သူတို့တွင် ဇာတိ၌ ဆွေမျိုးများရှိနေသေးပြီး ဝမ်ယန်၏ မိဘများနှင့် အစ်ကိုကြီးကလည်း သူတို့ထံသို့ စောစောကတည်းက ဖုန်းဆက်ကာ၊ ခရိုင်မြို့ရှိ အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေး သေချာလုပ်ထားပြီး အခြောက်အခြမ်းများ အများအပြား ပြင်ဆင်ထားကြောင်း ပြောကာ သူတို့ကို ပြန်လာစေချင်သည့် ပုံစံပြနေလေသည်။

လီရှောင်းနှင့် ကျန်းရိုတို့က စဉ်းစားပြီးနောက် ဤဘက်တွင်သာနေ၍ နှစ်သစ်ကူးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ခရိုင်မြို့ဘက်တွင် သူတို့၏ ဆွေမျိုးများ ရှိနေသော်လည်း ဆက်ဆံရေးများက မကောင်းကြပေ။ တကယ်လို့ ပြန်သွားပါက နေ့တိုင်း ရန်ဖြစ်နေရမည်ဖြစ်ပြီး အေးချမ်းစွာ နှစ်သစ်ကူးရမည် မဟုတ်ပေ။

.....

လီရှောင်းသည် ၂၅ ရက်နေ့တွင် အလုပ်ပိတ်လေသည်။ အလုပ်ပိတ်ပြီးနောက် စက်ရုံကို ပိတ်ထားလိုက်သည်။ စက်ရုံတွင် မပြန်သေးသော မိသားစု အနည်းငယ် ရှိနေသေးသော်လည်း သူတို့က အနောက်ဘက်ရှိ အလုပ်သမား အဆောင်များတွင် နေထိုင်ကြသဖြင့် အဆောင်ဘက်ရှိ နောက်တံခါးကိုတော့ မပိတ်ထားခဲ့ပေ။

အန်းအန်းမှာ မိသားစုထဲတွင် အစောဆုံး ကျောင်းပိတ်သူဖြစ်သည်။ မူလက နေ့တိုင်း ပျော်ရွှင်စွာ ကစားနေသော်လည်း၊ ကျန်းရိုက စာကျက်ရန် အလုပ်များနေပြီး ကျောင်းပိတ်သော်လည်း စာကို မလျှော့ရဲပေ။ လီရှင်းမှာ ပို၍ပင် ကြိုးစားနေပြီး နံနက် ၆ နာရီတွင် ထ၍ အိမ်စာလုပ်ကာ မေးခွန်းများ ဖြေဆိုနေပြီး ထမင်းစားချိန် အပြင်ထွက်လာသည်မှလွဲ၍ လူတစ်ကိုယ်လုံး အခန်းထဲတွင်သာ အမြစ်တွယ်နေလေတော့သည်။

ထို့ကြောင့် အန်းအန်းကို ဂရုစိုက်မည့်သူ မရှိတော့ဘဲ ဧည့်ခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း တီဗွီ ကြည့်နေရလေသည်။ သူမက အလွန် ဇိမ်ခံတတ်သေးသည်။ ဆိုဖာပေါ်တွင် မုန့်များနှင့် အချိုရည်များ အပြည့်တင်ထားပြီး အပေါ်တွင် လှဲလျက် ကာတွန်းကားကြည့်ရင်း မုန့်များစားကာ၊ တစ်ခါတစ်ရံ ဝမ်ဝမ်နွားနို့ကို တစ်ငုံခန့် စုပ်သောက်လေ့ရှိလေသည်။

လီရှောင်း အိမ်တွင်ရှိနေသောအခါ သူမ ထိုသို့လုပ်နေသည်ကို ကြည့်မနေနိုင်ဘဲ နေ့စဉ် ကာတွန်းကားကို နှစ်နာရီသာ ကြည့်ခွင့်ပေးလေသည်။ နံနက်ပိုင်း တစ်နာရီ၊ မွန်းလွဲပိုင်း တစ်နာရီဖြစ်ပြီး ကျန်အချိန်များတွင် အိမ်စာလုပ်ရလေသည်။ သူ ဘယ်ကနေ ရလာမှန်းမသိသော ရောင်စုံပုတီးစေ့ အပုံလိုက်ကို အားလုံးရောနှော၍ လောင်းချကာ သူမကို အရောင်အလိုက် ပြန်ရွေးခိုင်းလေသည်။

သေချာ ရွေးပြီးမှသာ ညဘက် ကာတွန်းကား တစ်နာရီ ပိုကြည့်ခွင့် ရမည်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ ရွေးချယ်လာရသည်မှာ သုံးရက်ရှိလာသောအခါ အန်းအန်းက နောက်ဆုံးတွင် မခံနိုင်တော့ဘဲ ပါပါးကို ဘယ်တော့ အလုပ်သွားမလဲဟု မေးလေတော့သည်။

သူ့ကို အိမ်တွင် မနေစေချင်တော့ပေ။

လီရှောင်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်လေသည်။

"သမီး ကျောင်းသွားတဲ့အချိန်ကျရင် ပါပါးလည်း အလုပ်သွားပြီပေါ့"

အန်းအန်းက ပါးစပ်ကို ဖောင်းလိုက်ပြီး ကော်ဇောပေါ်တွင် လိမ်မာစွာ ထိုင်လျက် ပုတီးစေ့များကို ဆက်ရွေးနေကာ လူကြီးတစ်ယောက်လို သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ပါပါး တစ်ယောက် လဲချင်တယ်"

လီရှောင်းက မကျေမနပ်ဖြင့် သူမ၏ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

.....

နှစ်သစ်ကူး အကြိုနေ့ညတွင် လီရှောင်းက အပြင်ဘက် စားသောက်ဆိုင်တွင် စားကောင်းသောက်ဖွယ် နှစ်သစ်ကူး ညစာတစ်ပွဲကြီးကို ကြိုတင်မှာယူထားပြီး အပြင်သို့ သွားမစားဘဲ အိမ်သို့ လာပို့ခိုင်းလိုက်လေသည်။

အကြောင်းရင်းမှာ ကျန်းရို ထမင်းမချက်ချင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးက နံနက်ပိုင်းတွင် ကလေးများကဲ့သို့ စုံစံစိခွဲကြပြီး ရှုံးသူက နှစ်သစ်ကူးညစာ ချက်ရမည်ဟု သဘောတူထားကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းရို ရှုံးသွားသော်လည်း သူမက လက်နာနေသည်ဟု အကြောင်းပြကာ ကတိဖျက်လေသည်။

လီရှောင်းက ပြုံးလျက် ဖုန်းတစ်ချက် ဆက်လိုက်ပြီးနောက် စားသောက်ဆိုင်တွင် ဟင်းတစ်ပွဲ မှာထားလိုက်ကြောင်း ပြောလေသည်။ လူချမ်းသာများ ထိုသို့ လုပ်လေ့ရှိသည်ကို သူ မြင်ဖူးထားပြီး စားသောက်ဆိုင်များက ထမင်းဟင်းများကို အိမ်တိုင်ရာရောက် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်ကြောင်း သိထားလေသည်။ ပိုက်ဆံ အနည်းငယ် ပိုပေးရုံသာ ဖြစ်လေသည်။

သူ ပိုက်ဆံရှာနေခြင်းမှာ မိသားစုဝင်များ၏ ဘဝကို ပိုမို ကောင်းမွန်လာစေရန် မဟုတ်ပါလား။ ထို့ကြောင့် သူလည်း အတုခိုး၍ တစ်ပွဲ မှာယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

မှာယူပြီးနောက် သူက အလွန်အဆင်ပြေသည်ဟု ထင်သွားလေသည်။

"နောက်ကြရင် ပိုက်ဆံပိုရှိလာရင် ကိုယ်တို့လည်း အိမ်ဖော်တစ်ယောက် ငှားကြတာပေါ့"

ကျန်းရိုက စဉ်းစားကြည့်လိုက်ပြီး ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်ဟု ထင်သွားလေသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမ ထမင်းချက်စရာ မလိုတော့ပေ။

"ဒါပေမဲ့ အိမ်ဖော် နေဖို့ နေရာ မရှိတော့ဘူးလေ၊ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်မတို့ အိမ်ပိုကြီးကြီး တစ်လုံး ပြောင်းကြတာပေါ့"

လီရှောင်းကလည်း လိုက်၍ ခေါင်းညိတ်လေသည်။

"သူဌေးယိုတို့ အိမ်လို ဗီလာမျိုးဆိုရင် တော်တော်လေး ကောင်းတယ်။ အနောက်ဘက်မှာ ခြံဝင်းကျယ်ကြီးတစ်ခုလည်း ပါသေးတယ်ဆိုတော့ နောက်ပိုင်း အန်းအန်း ခြံဝင်းထဲမှာ ပြေးလွှားဆော့ကစားလို့ ရတာပေါ့"

ကျန်းရို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျှော်လင့်တောင့်တသော အမူအရာ ပေါ်လာပြီး ထိုကဲ့သို့သော ဘဝမျိုးက တကယ်ကို လှပလွန်းလှသည်ဟု ထင်မိလေသည်။ တီဗွီထဲမှ လူချမ်းသာများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ကျွန်မတို့အိမ်ကတော့ ရှင့်ကိုပဲ အားကိုးရတော့မယ်"

လီရှောင်း ပြုံးလိုက်လေသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က ကျန်းရို ဤကဲ့သို့ ပြောစဉ်က သူ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားကာ မျှော်လင့်ချက် ကြီးမားခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ ထိုကဲ့သို့သော နေ့ရက်များမှာ မဝေးတော့ဘူးဟုသာ ခံစားရလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး မွန်းတည့်ချိန်အထိ နှေးကွေးစွာ အိပ်ရာထကြပြီး မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အိမ်ကို သေချာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကြလေသည်။ ညနေ ၅ နာရီ ၄၀ ခန့်တွင် စားသောက်ဆိုင်မှ မှာထားသော ထမင်းဟင်းများ ရောက်ရှိလာလေသည်။ ဝတ်စုံပြည့် ဝတ်ဆင်ထားသော ဝန်ထမ်းနှစ်ဦးက လူတစ်ဝက်ခန့်မြင့်သော တွန်းလှည်းကို တွန်းကာ ဝင်လာကြပြီး ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် အဖြူရောင် စားပွဲခင်းကို အရင်ခင်းလိုက်ကြကာ ထမင်းဟင်းများကို တစ်ပွဲချင်းစီ စီစဉ်ချထားပေးလေသည်။ စုစုပေါင်း ဟင်းပွဲ ၁၀ ပွဲ ဖြစ်လေသည်။

ချထားပြီးနောက် ဝန်ထမ်းနှစ်ဦးက ဘေးတွင် ရပ်၍ ပြုစုပေးရန် လိုအပ်မလိုအပ် မေးမြန်းကြသေးသည်။ ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့မှာ ဘေးတွင် လူကြည့်နေသည်ကို သိပ်မကျင့်သားရသဖြင့် သူတို့ကို အရင်ပြန်သွားရန်နှင့် စားပြီးပါက ဖုန်းဆက်ခေါ်မည်ဟု ပြောလိုက်ရာ ဝန်ထမ်းနှစ်ဦး ပြန်သွားကြလေသည်။

ထို့နောက် မိသားစုလေးယောက် နှစ်သစ်ကူးညစာကို စတင် စားသောက်ကြလေသည်။

လီရှင်းက ယခင်က စားသောက်ဆိုင်သို့ သွားစားခြင်းကပင် အလွန် ဇိမ်ကျလှပြီဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း၊ စားသောက်ဆိုင်မှ ထမင်းဟင်းများကို အိမ်တိုင်ရာရောက် ပို့ပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"ပိုက်ဆံရှိတာ တကယ် ကောင်းတာပဲနော်"

ကျန်းရိုက သူမကို ဟင်းခပ်ပေးလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့က နှစ်သစ်ကူးမို့လို့ ထူးထူးခြားခြား တစ်ခါ လုပ်တာပါ။ နေ့တိုင်း ဒီလို မဟုတ်ပါဘူး"

လီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤသို့လုပ်ခြင်းက သေချာပေါက် ဈေးအလွန်ကြီးမည်ကို သူမ သိထားလေသည်။ သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ယခုအခါ ကောင်းမွန်သော နေ့ရက်များကို ဖြတ်သန်းနေရပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမကိုယ်သူမ အမြဲတမ်း ယခင်က ကျေးလက်မှ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေဆဲဟုသာ ခံစားနေရပြီး ဤကဲ့သို့သော ဘဝမျိုးက စိတ်ကူးယဉ်တစ်ခုလိုပင် ဖြစ်နေလေသည်။

အမြဲတမ်း တကယ်မဟုတ်သလို ခံစားနေရလေသည်။

ထမင်းတစ်နပ်ကို နှစ်နာရီနီးပါးကြာအောင် စားသောက်ကြပြီးနောက် မိသားစုလေးယောက် တီဗွီရှေ့တွင် ထိုင်ကာ တီဗွီ ကြည့်ကြလေသည်။ စားပွဲလာသိမ်းသူများ ရောက်လာချိန်တွင် နွေဦးပွဲတော်အတွက် ရေတွက်နေပြီဖြစ်သည်။

လီရှောင်းနှင့် ကျန်းရိုတို့၏ ဖုန်းများမှာ မရပ်မနားမြည်နေပြီး အားလုံးက ဆုမွန်ကောင်းတောင်းရန် ဖုန်းဆက်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုထံသို့ ဖုန်းဆက်သူများမှာ အများအားဖြင့် အတန်းဖော်များ၊ တုံမင်မင်၊ လင်းရှူကျွင်းတို့အပြင် အန်းအန်း၏ သူငယ်ချင်းကောင်းလေး၏ မိခင်လည်း ပါဝင်လေသည်။

လင်းရှူကျွင်း၏ ဖုန်းကို ပြောပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် သူစိမ်းဖုန်းနံပါတ်တစ်ခု ဝင်လာရာ၊ ကျန်းရိုက မသိစိတ်မှပင် ကိုင်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် ဖုန်းထဲမှ ရင်းနှီးသလို သူစိမ်းလည်းဆန်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး၏အသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အစ်မကျန်း၊ ကျွန်မ ချန်လေ့ပါ။ ကျွန်မ ရှင်းရှင်းကို နည်းနည်းလောက် ရှာချင်လို့ပါ"

ကျန်းရို ချက်ချင်း မှတ်မိသွားလေသည်။

"အော်၊ လေ့လေ့လား၊ သူ ဘေးမှာပဲ ရှိတယ်၊ အစ်မ သူ့ကို ပေးပြောခိုင်းလိုက်မယ်"

လီရှင်းက ခေါင်းလှည့်ကာ သူမကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ ကျန်းရိုက ဖုန်းကို သူမထံသို့ ပေးလိုက်လေသည်။

လီရှင်းက ယူလိုက်ပြီး မည်သူမှန်း သိသွားသောအခါ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"လေ့လေ့၊ နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ"

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောကြလေသည်။ ဖုန်းထဲတွင် ဘာတွေပြောကြသည်မသိ၊ လီရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် မျက်မှောင်ပင် ကြုတ်သွားလေသည်။ သို့သော် ပါးစပ်မှတော့ ပြန်ပြောနေလေသည်။

"အင်း... အင်း... ကောင်းပြီ... နင်ရောပဲ..."

နောက်ဆုံး ဖုန်းချပြီးနောက် ကျန်းရိုက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လီရှင်းက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"လေ့လေ့က ကျွန်မကို စာသေချာလုပ်ဖို့ ပြောတယ်။ နောက်ပိုင်း အခွင့်အရေးရရင် ပြန်တွေ့ကြမယ်တဲ့။ သူက ကျွန်မ တစ်ချိန်လုံး ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တာကို အရမ်းကျေးဇူးတင်တယ်၊ သူ့ကို မမေ့ဖို့ မျှော်လင့်တယ်တဲ့"

မျက်မှောင်ကို ထပ်ကြုတ်လိုက်ပြန်လေသည်။

"သူက ဘာလို့ ကျွန်မကို ဒီစကားတွေ ပြောရတာလဲ။ နားထောင်ရတာ နောက်ပိုင်း လုံးဝ မတွေ့ရတော့မယ့်အတိုင်းပဲ"

ကျန်းရို တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ဘေးတွင် ထိုင်နေသော လီရှောင်းကလည်း ခေါင်းလှည့်ကာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက ချက်ချင်းပင် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါကလည်း နှစ်သစ်ကူး ဆုတောင်းစကား တစ်မျိုးပဲ နေမှာပါ။ နင်တို့ရဲ့ သံယောဇဉ် ထာဝရ တည်တံ့ပါစေလို့ မျှော်လင့်တဲ့သဘော နေမှာပါ"

လီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဤရှင်းပြချက်ကို လက်ခံလိုက်လေသည်။

တီဗွီပေါ်ရှိ "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား"၏ ကြော်ငြာမှာ လျှပ်တစ်ပြက် ပြသသွားပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် နွေဦးပွဲတော် စတင်လာလေသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် အပြင်ဘက်၌ လူအချို့က မီးရှူးမီးပန်းများ စတင်ဖောက်ကြလေသည်။ တောက်ပသော မီးရှူးမီးပန်းများက ညကောင်းကင်ယံတစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်သွားစေရာ၊ အန်းအန်းက တီဗွီကိုပင် ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ လသာဆောင်သို့ ပြေးထွက်သွားကာ ခေါင်းလေးမော့၍ ပါးစပ်မှလည်း အံ့သြချီးကျူးသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဝိုး"

အရောင်အသွေးစုံလင်သော မီးရှူးမီးပန်းများက အနက်ရောင် ညကောင်းကင်ယံတွင် ပွင့်လန်းလာကြရာ ကလေးမလေး၏ ခေါင်းထဲတွင် ထူးဆန်းသော စိတ်ကူးများ အပြည့်ဖြစ်နေပြီး ပါးစပ်ကြီးဟကာ ပြောလေသည်။

"မာမား လုပ်တဲ့ ပီဇာနဲ့ တူတယ်"

"ပြီးတော့ ပါပါး ဝယ်ပေးတဲ့ တုတ်ထိုးသကြားလုံးနဲ့လည်း တူတယ်"

လီရှင်းက ကောင်းကင်အပြည့် မီးရှူးမီးပန်းများကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသွားကာ သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"တကယ် ကောင်းတာပဲနော်"

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က သူမသည် ဤကဲ့သို့သော နေ့ရက်မျိုးကို ဖြတ်သန်းရလိမ့်မည်ဟု တစ်ခါမှ မတွေးရဲခဲ့ပေ။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ သူမ၏ ဘဝက ဤမျှအထိ ပျော်ရွှင်စရာ မကောင်းသင့်ဘူးဟု သူမ အမြဲတမ်း ခံစားရလေသည်။

ယခင်က ခံစားခဲ့ရသော နာကျင်မှုများက လုံးဝ မပျောက်ကွယ်သွားသေး၍ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီရှောင်းက လသာဆောင်တွင် ရပ်၍ ဖုန်းပြောနေစဉ် အန်းအန်းက လက်လှမ်းကာ ချီခိုင်းလေသည်။

"ပါပါး၊ အမြင့်ကြီး မြှောက်ပေး"

လီရှောင်းက ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် သူမကို ချီလိုက်ရာ၊ အန်းအန်းက ကိုယ်ကိုလှည့်၍ ကျန်းရိုကို ပြုံးကြည့်ကာ လက်သေးသေးလေးဖြင့် ကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလေသည်။

"မာမား ကြည့်"

လှပလွန်းသော မီးရှူးမီးပန်းများက သူမနှင့် လီရှောင်းတို့၏ မျက်နှာကို လင်းထိန်စေလေသည်။ ကျန်းရိုက သားအဖနှစ်ယောက်၏ ဆင်တူသော မျက်နှာလေးများကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးရေးရေးလေး ပြုံးလိုက်လေသည်။

"မြင်ရပါတယ်၊ အရမ်းလှတယ်"

အန်းအန်းမှာ ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောလေတော့သည်။

ပုံမှန်အတိုင်းပင် မိသားစုလေးယောက် နွေဦးပွဲတော် ကြည့်ပြီးမှသာ အိပ်ရာဝင်ကြလေသည်။

ပုံမှန်ထက် နောက်ကျမှ အိပ်ရာဝင်ရသဖြင့် မိသားစုသုံးယောက် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလိုက်သည်နှင့် ခဏအကြာတွင် အိပ်ပျော်သွားကြလေသည်။ သန်းခေါင်ယံတွင် လီရှောင်း၏ ဖုန်းမြည်လာသောအခါ ကျန်းရိုက မိုးလင်းပြီဟု ထင်မှတ်ကာ မူးဝေဝေဖြင့် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

လီရှောင်း ထိုင်နေပြီဖြစ်ပြီး ဖုန်းကိုယူကာ ပြတင်းပေါက်အနီးသို့ သွား၍ ဖုန်းကိုင်လိုက်သည်။ ဘာတွေကြားလိုက်ရသည်မသိ၊ လိုက်ကာကို လှန်၍ အပြင်ဘက်ကိုပင် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သေးလေသည်။

လီရှောင်း ဖုန်းချပြီးနောက် ကုတင်ဘေးသို့ ပြန်လာကာ အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ကျန်းရို ထထိုင်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျန်းရို နိုးသွားလိမ့်မည်ဟု လီရှောင်း မထင်ထားခဲ့သဖြင့် အလျင်အမြန် မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းကို နှောင့်ယှက်မိသွားလား"

ကျန်းရိုက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မေးလိုက်လေသည်။

"ဘယ်သူ ဖုန်းဆက်တာလဲ"

လီရှောင်းကလည်း သူမကို မဖုံးကွယ်ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကင်းတဲကလေ၊ ချောင်ဝမ်ရဲ့ သားကြီး ပြေးလာတယ်။ သူ့အမေကို သူ့အဘွားက တွန်းချလိုက်လို့ မြေကြီးပေါ် လဲကျပြီး သွေးတွေ ထွက်နေတယ်တဲ့။ သူ ဘယ်သူ့ကို သွားရှာရမှန်းမသိလို့ ကိုယ့်ကို ပြေးလာရှာတာတဲ့"

ကျန်းရို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"သူတို့ နှစ်သစ်ကူးဖို့ မပြန်ကြဘူးလား"

ထို့နောက် ချက်ချင်း သတိရသွားလေသည်။

"ဒီကနေ စက်ရုံအထိက သိပ်မနီးပါဘူး၊ သူ တစ်ယောက်တည်း ပြေးလာတာလား။ ပြီးတော့ ညသန်းခေါင်ကြီး၊ ဒါက အရမ်း အန္တရာယ်များလွန်းတယ်"

ပုံမှန်အားဖြင့် လီရှောင်း ကားမောင်း၍ စက်ရုံသို့သွားလျှင် ဆယ်မိနစ်ခန့်သာ ကြာသဖြင့် အလွန်နီးသော်လည်း၊ လမ်းလျှောက်သွားမည်ဆိုပါက မိနစ်သုံးဆယ်၊ လေးဆယ်ခန့် ကြာနိုင်လေသည်။

လီရှောင်း "ချောင်ဝမ်က ဇာတိကို ပြန်သွားတာ၊ သူ့မိန်းမက မပြန်ဘူး။ ချောင်ဝမ်ရဲ့အမေကပါ မပြန်ဘဲ နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

ကျန်းရို ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ တကယ်ပါပဲ၊ နှစ်သစ်ကူးကြီးမှာ ဒီလို ပြဇာတ်ကြီး လာကနေရတယ်လို့။

လီရှောင်း စောစောက ပြောခဲ့သော သွေးထွက်နေသည်ဆိုသည့် စကားကို သတိရသွားသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မလုံမခြုံဖြစ်သွားပြီး ထထိုင်ကာ စောင်ကို လှန်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်မလည်း ရှင်နဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်"

ပြောရင်းနှင့် အဝတ်အစားများ ကောက်ဝတ်လေတော့သည်။

လီရှောင်းက သူမ၏ တွေဝေခြင်းမရှိသော ပုံစံကို ကြည့်ကာ ရင်ထဲတွင် နူးညံ့သွားလေသည်။

"မင်း ဆက်အိပ်ပါ၊ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း သွားလို့ရပါတယ်"

ကျန်းရိုက နားမထောင်ပေ။

"အတူတူ သွားတာ ပိုကောင်းပါတယ်၊ ရှင် တစ်ယောက်တည်း ဖြေရှင်းလို့ မရမှာ စိုးလို့ပါ"

ပြောရင်းနှင့် သူ့ဖုန်းကိုယူကာ ၁၂၀ သို့ ဖုန်းခေါ်လိုက်လေသည်။ လီရှောင်းက သူမ တကယ် လိုက်မည်ကို မြင်သောအခါ သူမအတွက် သိုးမွေးအင်္ကျီကို သွားရှာပေးလေသည်။ တောင်ပိုင်း၏ ဆောင်းရာသီက သိပ်မအေးသော်လည်း ညဘက်တွင်မူ နွေးနွေးထွေးထွေး နေသင့်လေသည်။

ကျန်းရိုက ခါးကိုကိုင်းကာ အိပ်မောကျနေသော အန်းအန်းကို သတိထား၍ ပွေ့ချီလိုက်ပြီး လီရှင်း၏ အခန်းထဲသို့ သွားပို့ရန် ပြင်ဆင်လေသည်။

လီရှင်း၏အခန်းတံခါးကို ညင်သာစွာ ဖွင့်လိုက်ရာ သူမက ယခုအချိန်အထိ မအိပ်သေးဘဲ စားပွဲတင်မီးအိမ် ဖွင့်ကာ စာဖတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ တံခါးပွင့်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လျင်မြန်သော လက်ဖြင့် မီးပိတ်ရန် ပြင်လိုက်ရာ ကျန်းရိုက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီလောက် နောက်ကျနေပြီကို ဘာလို့ မအိပ်သေးတာလဲ။ မြန်မြန် အိပ်တော့"

လီရှင်းက အလျင်အမြန် အဝတ်အစား ချွတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တက်ရန် ပြင်လိုက်ပြီးနောက် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျန်းရိုကလည်း တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"အစ်မတို့ အပြင်ခဏသွားမလို့၊ နင် သူနဲ့ တစ်ညလောက် အိပ်လိုက်ဦးနော်။ အစ်မတို့ အမြန်ဆုံး ပြန်လာခဲ့မယ်"

လီရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး စောင်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

......

ကျန်းရိုက လီရှောင်းနောက်သို့ လိုက်၍ အပြင်ထွက်ကာ ကားမောင်း၍ ကင်းတဲသို့ သွားရောက်ပြီး ချောင်ဝမ်၏ သားကြီး ချောင်ရှောင်ပေကို သွားကြိုလေသည်။ ချောင်ရှောင်ပေမှာ ဖိနပ်ပင် မစီးထားဘဲ ခြေဗလာဖြင့် ကြောက်လန့်နေသော ပုံစံရှိပြီး မျက်လုံးများ နီရဲနေကာ ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်စီးကြောင်းများ ထင်ရှားနေသဖြင့် ကြည့်ရုံဖြင့် ငိုထားမှန်း သိသာလေသည်။

ကျန်းရိုက သူ၏ ဤပုံစံကို မြင်သောအခါ အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီကို ချွတ်၍ သူ့ကို ရုံပေးလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးလေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူးနော်၊ ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး၊ ဒေါ်လေး ၁၂၀ ကို ဖုန်းဆက်ထားပြီးပြီ။ မကြောက်နဲ့နော်၊ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ ဦးဦးနဲ့ ဒေါ်လေးကို ပြောပြပါလား"

ချောင်ရှောင်ပေက လက်မောင်းကို မြှောက်၍ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီးနောက် ရှိုက်ငိုကာ အကြောင်းစုံကို ပြောပြလေသည်။ ယနေ့ညတွင် သူ့ညီလေး ဖျားနေသဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူက ညီလေးကို ဆေးရုံသို့ ခေါ်သွားပြချင်ခဲ့သည်။ အဘွားဖြစ်သူက သိသွားသောအခါ ရောဂါကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ကြောင်း၊ ကလေးများ ဖျားလျှင် လျှာကို အပ်ဖြင့် နှစ်ချက်ခန့် ထိုးလိုက်လျှင် ပျောက်သွားသည်ဟု သူများပြောတာ ကြားဖူးကြောင်း ပြောကာ အပ်သွားယူ၍ ညီလေး၏ လျှာကို ထိုးရန် ပြင်လေသည်။ သူ့မိခင်က ခွင့်မပြုသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး စကားများ ရန်ဖြစ်ကြလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူ့မိခင်က ညီလေးကို ပွေ့ချီကာ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ် အဘွားဖြစ်သူက အနောက်မှနေ၍ တွန်းလိုက်လေသည်။

"မေမေက ညီလေးကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် သူ့ကျောနဲ့ နံရံကို ကာလိုက်တာ။ ပြီးတော့ မြေကြီးပေါ်မှာ ထိုင်ရက်ဖြစ်သွားပြီး မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး၊ သွေးတွေလည်း ထွက်လာတယ်။ သား အရမ်းကြောက်တယ်၊ ဘယ်သူ့ကို သွားရှာရမှန်းလည်း မသိဘူး။ ဖေဖေကလည်း အိမ်မှာမရှိဘူး။ အရင်က စက်ရုံမှူးအိမ်က ဒီနားမှာ ရှိတယ်လို့ လူတွေပြောတာ ကြားဖူးတာကို သတိရသွားတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ဒီနားကို ဖြတ်သွားတုန်းက လမ်းကို မှတ်ထားမိလို့ စက်ရုံမှူးကို လာရှာတာပါ။ ဟီး ဟီး ဟီး…… သား အရမ်းကြောက်တယ်…… မေမေ တစ်ခုခုများ ဖြစ်သွားမလား"

ကျန်းရို ကြားသောအခါ ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်သွားပြီး ထိုအဘွားအိုကို ရိုက်သတ်ချင်စိတ်ပင် ပေါ်လာလေသည်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့ပြီး ဆိုးယုတ်တဲ့လူ ရှိနေရတာလဲ။

လီရှောင်းက စကားမပြောသော်လည်း ကားကို အနည်းငယ် ပိုမြန်အောင် မောင်းလိုက်လေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ညဘက် လမ်းပေါ်တွင် လူမရှိသဖြင့် မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်း စက်ရုံ အလုပ်သမားအဆောင်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ယခင်က ချောင်ဝမ်၏ဇနီး ရောက်လာသဖြင့် ချောင်ဝမ်မှာ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးနေ အဆောင်ကို ရရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ချောင်ရှောင်ပေ၏ နောက်မှလိုက်၍ သူတို့အိမ်၏ အဆောင်သို့ ပြေးသွားသောအခါ ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့မှာ အံ့အားသင့်သွားကြလေသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားအဆောင်များမှာ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေသော်လည်း၊ သူတို့အိမ်တံခါးဝတွင်မူ အမှိုက်များ အပုံလိုက် ရှိနေပြီး ခြေချစရာ နေရာပင် မရှိတော့ပေ။

ချောင်ရှောင်ပေက သူတို့ ရွံရှာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလျင်အမြန် ရှင်းပြလေသည်။

"အကုန်လုံး အဘွား ကောက်လာတာတွေပါ၊ ရောင်းစားမလို့တဲ့"

"အဘွား မလာခင်တုန်းက အိမ်မှာ အကုန်ကောင်းနေတာပဲ။ သူ ရောက်လာတော့ မေမေ ဒုက္ခရောက်ရတော့တာပဲ။ သူက အလုပ်လည်း မလုပ်ဘူး၊ ဖေဖေ အိမ်မှာရှိရင် သူ ထမင်းချက်တယ်၊ ဖေဖေ မရှိရင် မေမေ့ကို သူ့ကို ပြုစုခိုင်းတယ်။ မေမေက ဖေဖေ့ကို ပြောပြလည်း ဖေဖေက မယုံဘူး"

"......"

ကျန်းရို ကြားပြီးနောက် အသက်ရှူပင် ကျပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး လင်းမေ့ရူပင်လျှင် ချစ်စရာကောင်းလာသည်ဟု ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရလေသည်။

တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ချောင်ရှောင်ပေက တံခါးကို တွန်းဖွင့်၍ ဝင်သွားလေသည်။ အနောက်မှ လိုက်ပါလာသော ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့မှာ နံရံကို မှီကာ မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ချင်ရှို့ရှို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ကလေးတစ်ယောက်ကို ပွေ့ချီထားလေသည်။ ကျန်းရိုက မီးဖွင့်လိုက်ရာ သားအမိနှစ်ယောက်တွင် တစ်ယောက်က မျက်နှာဖြူရော်နေပြီး နောက်တစ်ယောက်က မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေလေသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် ကျန်းရို၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းမြည်လာရာ ကိုင်လိုက်သောအခါ လူနာတင်ယာဉ်မှ ဖုန်းခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်ပြီး လူဘယ်မှာလဲ၊ သူတို့ ရောက်တော့မည်ဟု မေးလေသည်။

ကျန်းရိုက အနောက်တံခါး၏ တည်နေရာကို ပြောပြလိုက်ပြီးနောက် ချောင်ရှောင်ပေကို အနောက်တံခါးသို့ သွား၍ လူသွားကြိုခိုင်းလိုက်လေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် လီရှောင်းက လူကို သွားတွဲနေပြီဖြစ်သည်။ သူက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကလေးကို ဆွဲမလိုက်ပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ချင်ရှို့ရှို့ကို ဆွဲထူလေသည်။

ချင်ရှို့ရှို့က သူတို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သက်သာရာရသွားပုံရသည်။ သူမက နှုတ်ခမ်းကို တင်းကြပ်စွာ ကိုက်ထားပြီး လီရှောင်း၏ အားကိုယူကာ မတ်တတ်ရပ်ရန် ကြိုးစားလေသည်။

ကျန်းရိုက အလျင်အမြန် ပြေးသွားလေသည်။

"သူ့ကို အရင် မလှုပ်နဲ့ဦး၊ ဆရာဝန် ရောက်လာတဲ့အထိ စောင့်လိုက်ဦး"

လီရှောင်းလည်း မလှုပ်ရဲတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင်ပင် အခန်းထဲ၌ အိပ်နေသော ချောင်ဝမ်၏မိခင်က တံခါးဖွင့်၍ ထွက်လာပြီး စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောလေသည်။

"ညကြီးမိုးချုပ် ဆူညံနေတာပဲ၊ လူကို အိပ်ပေးလို့ မရဘူးလား"

လီရှောင်းနှင့် ကျန်းရိုတို့ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာပြောင်းသွားပြီး ချောင်ဝမ်၏သူဌေးမှန်း မှတ်မိသွားလေသည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ချောင်ရှောင်ပေက မောဟိုက်စွာ ပြေးဝင်လာပြီး အနောက်ရှိ လူများကို လှည့်၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီမှာ၊ ဒီနေရာမှာပဲ"

ချောင်ဝမ်၏မိခင်က သူ့ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် အော်ဆဲလေတော့သည်။

"ဒီသေနာလေး၊ ညကြီးမိုးချုပ် ဘယ်တွေ သွားနေတာလဲ။ နင်က ပုံမှန်မဟုတ်မှန်း ငါ သိသားပဲ၊ နင့်အမေနဲ့ တစ်ကြိတ်တည်း တစ်ဉာဏ်တည်း......"

မဝေးလှသောနေရာမှ လီရှောင်းက ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဟောက်လိုက်လေသည်။

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း！"

လူငယ် ဆရာဝန် ယောကျ်ားလေး တစ်ယောက်နှင့် မိန်းကလေး တစ်ယောက်က တွန်းလှည်းကုတင်ကို တွန်းကာ ဝင်လာကြသည်။ ဝင်လာသည်နှင့် ယောကျ်ားလေး ဆရာဝန်က ချင်ရှို့ရှို့၏ အနားသို့ ပြေးသွားကာ လီရှောင်းအား ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်"

ထို့နောက် ခါးကိုကိုင်းကာ လူကို တွန်းလှည်းကုတင်ပေါ်သို့ သတိထား၍ တင်ပေးလိုက်လေသည်။

လီရှောင်းက ကလေးကိုချီကာ အနောက်မှ လိုက်လာသည်။ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ချောင်ဝမ်၏မိခင်က သူတို့ ထွက်သွားတော့မည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် ရှေ့တိုး၍ တားဆီးလေသည်။

"ရှင်တို့ ဘာလုပ်ကြမလို့လဲ။ တွန်းလိုက်ရုံလေး တွန်းလိုက်တာကိုပဲ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကသာ အားနည်းနေတာကိုများ ဆေးရုံက လူတွေတောင် ခေါ်လိုက်သေးတယ်၊ ပိုက်ဆံမဖြုန်းတီးဘူးလား။ သူ မသွားဘူး၊ ငါတို့အိမ်မှာ ပိုက်ဆံမရှိဘူး......"

လီရှောင်းက အဖျားတက်နေသော ကလေးကို ကျန်းရို၏ရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုးပေးလိုက်ပြီး လူကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် တွန်းဖယ်လိုက်ကာ၊ ဆရာဝန်နှစ်ဦးနှင့်အတူ တွန်းလှည်းကုတင်ပေါ်ရှိ ချင်ရှို့ရှို့ကို လူရော ကုတင်ပါ တံခါးအပြင်သို့ သယ်ထုတ်သွားလေသည်။

ချောင်ဝမ်၏မိခင်မှာ အတွန်းခံလိုက်ရသဖြင့် ခြေလှမ်းအတော်များများ နောက်ဆုတ်သွားရပြီး တား၍မရတော့သည်ကို မြင်သောအခါ မြေကြီးပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ထိုင်ချ၍ ငိုယိုလေတော့သည်။

"ကျက်သရေတုံးမ၊ အိမ်ဖျက်မ၊ ငါတို့ ချောင်မိသားစုတော့ ဘာကံဆိုးမိုးမှောင်တွေ ကျနေလဲ မသိပါဘူး......"

ချောင်ရှောင်ပေက တံခါးကို အပြင်မှနေ၍ မုန်းတီးစွာ ပိတ်ချလိုက်လေသည်။ အဘွားအိုက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ရိပ်မိသွားပုံရကာ ထပြေးလာပြီး တံခါးကို ဆွဲဖွင့်ကြည့်ရာ ဖွင့်မရကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ယခုအခါမှ တကယ် ပြာယာခတ်သွားပြီး အော်ဆဲလေတော့သည်။

"ငါ့ကို တံခါးဖွင့်ပေးစမ်း၊ နင်ကောင်စုတ်လေး၊ ငါ ထွက်လာလို့ကတော့ နင့်ကို ဘယ်လို ရိုက်သတ်မလဲ ကြည့်ထား—"

ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး ဂရုမစိုက်ကြဘဲ လူနာတင်ယာဉ်ပေါ်သို့ စိုးရိမ်တကြီး လိုက်ပါသွားကြလေသည်။

လူနာတင်ယာဉ်ထဲတွင် အဖျားကျဆေး မရှိသဖြင့် ကျန်းရိုက သူမ၏ အေးစက်နေသော လက်ဖြင့် ကလေးကို အဖျားကျစေရန် လုပ်ပေးနေရသည်။ ချောင်ရှောင်ပေက တွန်းလှည်းကုတင်ပေါ်တွင် သတိလစ်နေသော မိခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ တိုးညှင်းစွာ ရှိုက်ငိုနေလေသည်။

ဆေးရုံရောက်ပြီးနောက် နှစ်နာရီကြာ စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် သားအမိနှစ်ယောက်စလုံး အန္တရာယ်ကင်းသွားခဲ့သည်။ သို့သော် ချင်ရှို့ရှို့၏ ဗိုက်ထဲရှိ ကလေးကိုမူ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ လီရှောင်းက ချောင်ဝမ်ထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းရိုကိုခေါ်ကာ အိမ်သို့ တိုက်ရိုက် ပြန်လာခဲ့ကြလေသည်။

....

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ နံနက် ၅ နာရီ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ အန်းအန်းမှာ အိပ်ရာမနိုးသေးသဖြင့် ကျန်းရိုလည်း ကလေးကို မသွားချီတော့ဘဲ လီရှောင်းနှင့်အတူ အခန်းထဲသို့ ပြန်၍ အိပ်ကြလေသည်။

နံနက်ပိုင်းတွင် အန်းအန်း အိပ်ရာနိုးလာသောအခါ ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ကို မတွေ့ရသဖြင့် ငိုယိုကာ ပါပါး မာမားကို တောင်းဆိုလေသည်။ လီရှင်းက အစ်မနှင့် ယောက်ဖတို့ကို နှောင့်ယှက်မိမည်စိုးသဖြင့် သူမကို ခဏစောင့်ရန်နှင့် ပြီးမှ ပါပါး မာမားကို သွားရှာရန် ချော့မော့သော်လည်း အန်းအန်းက လက်မခံဘဲ ကုတင်ပေါ်မှ ကိုယ်တိုင်ဆင်းကာ အိပ်ခန်းကြီးသို့ ပြေးသွားလေသည်။

ကျန်းရိုက သူမကို မြင်သောအခါ ချီယူ၍ စောင်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး ဆက်အိပ်ရန် ပုတ်ပေးလေသည်။

အန်းအန်းက ပါးစပ်ကို ဖောင်းထားပြီး အနည်းငယ် စိတ်ဆိုးနေသည့် ပုံစံရှိလေသည်။

ကျန်းရိုက အပြစ်ကင်းဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မနေ့ညက သမီးဘာသာ ဒေါ်လေးနဲ့ အိပ်မယ်ဆိုပြီး အတင်းပူဆာနေတာလေ၊ မာမားက မခွင့်ပြုတာကို သမီးဘာသာ ကုတင်ပေါ်ကဆင်းပြီး ပြေးသွားတာလေ၊ သမီး မမှတ်မိတော့ဘူးလား"

အန်းအန်းက မာမား၏ အလွန်အလေးအနက်ထားသော မျက်နှာကို ကြည့်ကာ တကယ်ပဲ ဤသို့ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ထင်မှတ်သွားပြီး မသေချာစွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"တကယ်လား"

ကျန်းရိုက မျက်နှာမပျက်ဘဲ ပြန်ဖြေလေသည်။

"ဒါပေါ့၊ မဟုတ်ရင် မာမားက သမီးကို ဘယ်လိုလုပ် အသွားခံရက်မှာလဲ"

"ကဲပါ၊ ခဏလောက် ဆက်အိပ်လိုက်ဦးနော်"

အန်းအန်းက လိမ်မာစွာဖြင့် မာမား၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး စိတ်မဆိုးတော့ပေ။

ဘေးရှိ လီရှောင်းမှာ မျက်စိမှိတ်ထားသော်လည်း အသံထွက်၍ ရယ်မောလိုက်မိလေသည်။

ကြည့်လိုက်သည်နှင့် နိုးနေပြီမှန်း သိသာလေသည်။

.....

ချောင်ဝမ် ဇာတိမှ ပြန်လာရန် ရက်အနည်းငယ် ကြာမည်ဖြစ်သည်။ ဤရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့လည်း ဘာမှဂရုမစိုက်ဘဲ မနေနိုင်သဖြင့် နေ့စဉ် သွားရောက်ကြည့်ရှုရလေသည်။ ချောင်ဝမ်က နှစ်ကူးပြီး ၄ ရက်နေ့တွင် ရောက်လာလေသည်။

ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့က ပုံမှန်အတိုင်းပင် နံနက် ၈ နာရီခွဲတွင် ထမင်းလာပို့ကြသည်။ သူတို့ တံခါးမတွန်းဖွင့်ရသေးမီမှာပင် အထဲမှ ဆူညံနေသော အသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။ အသံအကျယ်ဆုံးမှာ ချောင်ဝမ်၏မိခင်ဖြစ်ပြီး တံခါးခြားလျက်ပင် ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရလေသည်။

"ဒီကလေးက သူ့အမေဘက်ကိုပဲ လိုက်ပြီး အကုန်လျှောက်ပြောနေတာ။ ငါက ကလေးကို ဆေးရုံခေါ်သွားပြချင်တာကို နင့်မိန်းမက အတင်းတားပြီး ငါ့ကို စေတနာမကောင်းဘူးလို့တောင် ပြောသေးတယ်။ ငါ မတရားမခံရဘူးလား၊ ရှောင်နန်ကလည်း ငါ့မြေးပဲလေ၊ ငါကများ သူ့ကို ဒုက္ခပေးချင်ပါ့မလား"

"ပြီးတော့ ငါကြည့်ရသလောက်ဆိုရင် နင့်မိန်းမနဲ့ နင့်ရဲ့ သူဌေးကြီးကြားက ဆက်ဆံရေးက နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်၊ တစ်ခုခုတော့ ရှိနိုင်တယ်"

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ခိုးနားထောင်နေသော ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ "......"

အထဲမှ ချောင်ဝမ်က စဉ်းစားပင်မစဉ်းစားဘဲ ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ သူဌေးကြီးက သူဌေးကတော်ကို အရမ်းချစ်တာ၊ ကျွန်တော်တို့ စက်ရုံကလူတွေ အကုန်လုံး သိပါတယ်"

အဘွားအိုက မထီမဲ့မြင်ဖြင့် စုတ်သပ်လိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါက မသေချာဘူးလေ၊ ပြီးတော့၊ တကယ်လို့ နင့်မိန်းမက လူကို မြူဆွယ်နေတာဆိုရင်ရော။ နင်မှ မမြင်လိုက်တာ၊ အဲ့ဒီညက နင့်သူဌေးကြီးက နင့်မိန်းမရဲ့ လက်ကို အချိန်အကြာကြီး ဆွဲထားပြီး မလွှတ်ပေးဘူး။ အိုအိုအို၊ သူ့မိန်းမ ရှေ့မှာတင်နော်၊ သူ့မိန်းမက တစ်ခွန်းတောင် မဟရဲဘူး။ နင့်မိန်းမအကြောင်းကို နင် မသိတာမှ မဟုတ်တာ၊ ကျေးလက်မှာ အလုပ်လုပ်တုန်းကလည်း သူ့ကို ကူညီတဲ့ ယောကျ်ားတွေ အများကြီးပဲ"

ချောင်ဝမ် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လီရှောင်း၏မျက်နှာမှာ လုံးဝ မည်းမှောင်သွားပြီး အင်္ကျီလက်ကို ပင့်တင်ကာ တံခါးကို ကန်ဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကျန်းရိုက သူ့ကို အတင်း ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက အလျင်အမြန် သူြရင်ဘတ်ကို ပွတ်သပ်ပေးကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"စိတ်မဆိုးနဲ့ စိတ်မဆိုးနဲ့၊ ကျွန်မ မြင်ပါတယ်၊ ရှင့်ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး"

လီရှောင်းက သွားကြိတ်ကာ ကြမ်းတမ်းစွာ ဆဲဆိုလိုက်လေသည်။

"တောက်၊ ဒီအဘွားကြီး သေချင်နေပြီ"

လူနာခန်းထဲတွင် ချင်ရှို့ရှို့က ကုတင်ပေါ်၌ လှဲလျက် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေသည်။ မည်သည့် ငြင်းခုံမှုမျှ မလုပ်ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေပြီး ထိုစကားများကို ကြားသော်လည်း မျက်လုံးပင် တစ်ချက် မလှုပ်ရှားခဲ့ပေ။

ချောင်ဝမ်က သူမ ဤသို့ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ဒေါသထွက်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း ဘယ်လိုဖြစ်နေတာလဲ။ အိမ်တစ်ခုလုံး မင်းကြောင့် ရှုပ်ယှက်ခတ်နေပြီ"

လူနာခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်၍ ဖိစီးမှုများနေလေသည်။

ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့က ဝင်သွားသင့် မသွားသင့် တွေဝေနေစဉ် အခန်းထဲမှ ချင်ရှို့ရှို့က ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ငါတို့ ကွာရှင်းကြရအောင်"

ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ အံ့အားသင့်သွားကြပြီးနောက် အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြကာ ကျန်းရိုကလည်း တံခါးပေါ်တွင် တင်ထားသော လက်ကို အလိုက်တသိ ပြန်ရုပ်လိုက်လေသည်။

အခန်းထဲရှိ ချောင်ဝမ်လည်း အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

အဘွားအိုမှာမူ တိုက်ရိုက်ပင် ပေါက်ကွဲသွားလေတော့သည်။

"ကွာရှင်းမယ်? နင် အရှက်မရှိဘူးလား၊ အသက်ဒီလောက်ကြီးနေပြီကို ကွာရှင်းဦးမလို့လား။ ဘာလဲ၊ ငါ့သားက ကြောက်သွားမယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ကွာရင်လည်း ကွာပေါ့၊ နင် ငါတို့အိမ်ကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွား"

ချင်ရှို့ရှို့က ယောက္ခမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ချောင်ဝမ်ကိုသာ ကြည့်ကာ ထုံပေပေ မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ ဘာမှမလိုချင်ဘူး၊ ကလေးနှစ်ယောက်ကိုပဲ လိုချင်တယ်"

ကလေးနှစ်ယောက်မှာ မိခင်၏ကုတင်ဘေးတွင် ရပ်နေကြပြီး အစကတည်းက စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောကြပေ။ ဤအရာအားလုံးကို စောစောကတည်းက သိရှိထားပုံရလေသည်။

ချောင်ဝမ်က နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး တစ်ခုခုဆက်ပြောချင်နေစဉ် အဘွားအိုက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အိပ်မက်မက်နေလိုက်လေ! ရှောင်ပေနဲ့ ရှောင်နန်က ငါတို့ ချောင်မိသားစုလူတွေပဲ၊ နင်က ဘာအခွင့်အရေးနဲ့ ခေါ်သွားမှာလဲ။ ကွာရှင်းချင်ရင် ရတယ်၊ နင် တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွား"

စောစောကတည်းက စကားမပြောဘဲ သည်းခံနေခဲ့သော ချောင်ရှောင်ပေသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် ပြေးထွက်သွားကာ လူကို တွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။

"ထွက်သွား！ ခင်ဗျား ထွက်သွား၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မုန်းတယ်！"

အဘွားအိုမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပြောင်းသွားပြီး ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ ငိုယိုလေတော့သည်။

"အိုက်ယိုး၊ တာ့ဝမ်၊ နင် ကြည့်စမ်း၊ ဒီကလေးနှစ်ယောက်ကို သူ ဘယ်လို ပုံစံပေါက်အောင် သွန်သင်ထားလဲဆိုတာ"

"တွေ့ပြီမလား၊ နင့်မိန်းမက ပုံမှန်ဆိုရင် ငါ့ကို ဒီလိုပဲ ဆက်ဆံတာ"

ချောင်ဝမ်က ရှေ့တိုး၍ ကလေးကိုဆွဲရာ ချောင်ရှောင်ပေ၏ ရက်စက်စွာ ခါထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ချောင်ဝမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသော ချင်ရှို့ရှို့ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဖြတ်သန်းနေရတာကို ဘာလို့ ကွာရှင်းရမှာလဲ"

ချင်ရှို့ရှို့က တစ်ခွန်းမျှပင် ရှင်းပြရန် ပျင်းရိနေပြီး တည်ငြိမ်စွာသာ ပြောလိုက်လေသည်။

"နင် သဘောတူသည်ဖြစ်စေ မတူသည်ဖြစ်စေ၊ ဒီအိမ်ထောင်ကို သေချာပေါက် ကွာရှင်းမယ်"

အဘွားအိုက ထပ်မံ အော်ဟစ်လေသည်။

"ကွာရှင်းချင်ရင် ကွာလို့ရတယ်၊ ကလေးတွေ ထားခဲ့"

အခြားတစ်ဖက်ရှိ ရှောင်နန်က ကြောက်လန့်စွာဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ငယ်ရွယ်သော်လည်း ဖေဖေနှင့် မေမေ ကွဲကွာသွားပါက သူက မေမေနှင့်သာ လိုက်ချင်ကြောင်း သိရှိလေသည်။ မနေနိုင်ဘဲ ငိုယိုလေတော့သည်။

"မေမေ၊ ရှောင်နန်ကို ပစ်မထားခဲ့ပါနဲ့"

ချင်ရှို့ရှို့၏မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီရဲသွားလေသည်။

ချောင်ရှောင်ပေက လူနာကုတင်ဘေးရှိ ဗီဒိုပေါ်မှ သစ်သီးလှီးဓားကို ယူကာ အဘွားအိုထံသို့ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

"ခင်ဗျား ထွက်သွား၊ စုန်းမကြီး၊ ခင်ဗျားသာ ကျွန်တော့်ကို အတင်း ချန်ထားရဲရင် ကျွန်တော် ညသန်းခေါင်ကျရင် ဓားနဲ့ ထိုးသတ်ပစ်မယ်！"

အဘွားအိုက မြေးဖြစ်သူ၏ အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ကြောက်လန့်တကြား ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလေသည်။ ရှောင်တိမ်းရင်း အော်ဆဲလေတော့သည်။

"ဒုက္ခပါပဲ ဒုက္ခပါပဲ၊ ချောင်မိသားစုမှာ အမျိုးယုတ်လေး ထွက်လာပြီ"

ချောင်ဝမ်က သားကြီး၏ အရူးအမူးဖြစ်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ကာ၊ သားငယ်၏ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်နေသော အကြည့်များကို ထပ်မံကြည့်လိုက်မိသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားလေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ကျန်းရိုက လီရှောင်းကို ဆွဲခေါ်ရန် ပြင်သော်လည်း တစ်ချက်ဆွဲရုံဖြင့် မပါလာဘဲ နားရွက်ထောင်၍ နားထောင်နေဆဲဖြစ်လေသည်။

"......"

အန်းအန်း၏ အားကောင်းလှသော စပ်စုလိုစိတ်မှာ ဘယ်ကရလာသလဲဆိုတာကို သူမ နောက်ဆုံးတော့ သိသွားလေပြီ။

သူငယ်တန်းဆရာမက ပြောဖူးသည်။ အန်းအန်းက အခြားအရာများအားလုံး ကောင်းမွန်ပြီး၊ လိမ်မာကာ စကားလည်း နားထောင်ကြောင်း၊ သို့သော် စပ်စုလိုစိတ် ပြင်းထန်လွန်းပြီး အုံခဲကြည့်ရှုရသည်ကို နှစ်သက်ကြောင်း ပြောလေသည်။ အပြင်ဘက်တွင် လူများ ရန်ဖြစ်နေသည်ကို ကြားပါက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားကာ မတ်တတ်ရပ်ကြည့်ရုံဖြင့် မလုံလောက်ဘဲ အပြင်သို့ပါ ပြေးထွက်ကြည့်ချင်ပြီး တစ်တန်းလုံးရှိ ကလေးများကိုပါ အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားတတ်ကြောင်း ဆိုလေသည်။

ဘယ်နေရာ အစည်ကားဆုံးဖြစ်သလဲ၊ အဲ့ဒီနေရာကို သွားစုတတ်လေသည်။

ထမင်းစားလျှင်လည်း အမြဲတမ်း အတက်ကြွဆုံး ဖြစ်သည်။ ဆရာမက သူတို့ကို လိမ်မာစွာ ထိုင်နေရန်ပြောပြီး ဆရာမက ထမင်းသွားယူပေးမည့်အကြောင်း စကားပင် မဆုံးသေးမီ သူမက ပြေးထွက်သွားကာ ကိုယ်တိုင် သွားယူတတ်လေသည်။

နောက်ပိုင်း စကားများကို ကျန်းရို ဆက်မနားထောင်တော့ဘဲ လီရှောင်းကိုဆွဲကာ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

.....

ချောင်ဝမ်တို့ လင်မယား၏ ရှုပ်ထွေးလှသော ကိစ္စများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက လင်းရှူကျွင်းနှင့် ဖုဖေးတို့မှာ သိသိသာသာ ပို၍ ပျော်ရွှင်နေကြပုံရသည်။ နှစ်သစ်ကူးပြီး ၆ ရက်နေ့တွင် သူတို့နှစ်ဦး လက်ထပ်ကြလေသည်။

ဖုဖေးမှာ လူမှုဆက်ဆံရေး အလွန်ကောင်းမွန်သူ ဖြစ်သည်။ နှစ်သစ်ကူးတွင် လင်းရှူကျွင်း၏ ဇာတိသို့ သွားရောက်ခဲ့ပြီး လက်ဆောင်များ ကားတစ်စီးစာအပြည့် ဝယ်ယူသွားခဲ့ရာ လင်းရှူကျွင်း၏ မိသားစုတစ်ခုလုံးက သူ့ကို အလွန်သဘောကျသွားကြသည်။ သူ ဘယ်လိုပြောခဲ့သည်မသိ၊ သူတို့နှစ်ဦး ကိစ္စကို အလျင်အမြန် အတည်ပြုလိုက်ကြပြီး နှစ်ဖက်ဆွေမျိုးများကလည်း သိပ်မများလှသဖြင့် မင်္ဂလာပွဲကို အလွန်ခမ်းနားစွာ မကျင်းပခဲ့ဘဲ စားသောက်ဆိုင်တွင် စားပွဲနှစ်ဝိုင်းသာ ခင်းကျင်း၍ ထမင်းတစ်နပ် စားခဲ့ကြလေသည်။

တကယ်တော့ လင်းရှူကျွင်း၏အဆိုအရ မိသားစုနှစ်စု ထမင်းတစ်နပ် စားလိုက်လျှင် ရပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖုဖေးက ဤဘက်တွင် မင်္ဂလာပွဲငယ်လေးတစ်ခု ကျင်းပရန် အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့သည်။ အခမ်းအနားက ကြီးကျယ်ခမ်းနားခြင်း မရှိသလို၊ တက်ရောက်သူလည်း များများစားစား မရှိဘဲ မိသားစုနှစ်ဖက်မှ ဆွေမျိုးအချို့နှင့် ဖုဖေး၊ လင်းရှူကျွင်းတို့၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသာ ပါဝင်ကာ စားပွဲနှစ်ဝိုင်းကို ခက်ခက်ခဲခဲ ပြည့်အောင် ဖြည့်ထားရလေသည်။

သို့သော်လည်း အလွန်နွေးထွေးလှပသည်ဟု ထင်ရသည်။ အန်းအန်းက ပန်းကျဲပေးသော ကလေးမလေးအဖြစ် စင်ပေါ်တက်ကာ လက်စွပ်သွားပေးခဲ့ပြီး၊ ကလေးမလေးက ကျန်းရို သင်ပေးထားသည့်အတိုင်း ကလေးသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဦးဦးနဲ့ ဒေါ်လေးတို့ ရာသက်ပန် ပေါင်းဖက်နိုင်ပါစေ၊ ချစ်ချစ်ခင်ခင်နဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေနိုင်ပါစေ၊ ပြီးတော့ မြန်မြန်... မြန်မြန်... ကလေးလေး မွေးနိုင်ပါစေ"

နောက်ဆုံးစကားလုံးကို သေချာမမှတ်မိတော့သဖြင့် ကိုယ့်ဘာသာ စကားလုံးတစ်လုံး ထည့်သွင်းလိုက်ရာ အားလုံးကို အားရပါးရ ရယ်မောသွားစေခဲ့လေသည်။

ဖုဖေးက သူမ၏ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးပါ အန်းအန်းလေး"

အန်းအန်းက ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းဆောင်ငယ်လေးတစ်ဦးကဲ့သို့ လက်ရမ်းပြကာ အောက်သို့ ဆင်းလာရာ အားလုံးကို ထပ်မံရယ်မောသွားစေခဲ့ပြန်လေသည်။

.....

နှစ်ကူးပြီး ၁၀ ရက်နေ့တွင် သူဌေးယိုတို့ မိသားစုသုံးယောက် နိုင်ငံခြား ခရီးစဉ်မှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြပြီး သူတို့အတွက် လက်ဆောင်များစွာကိုလည်း ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ လဲ့လဲ့က အန်းအန်းအတွက် အလွန်လှပသော ရောင်စုံလက်ပတ်ကြိုးလေးကို ယူလာခဲ့လေသည်။

အန်းအန်းက ခဏကစားပြီးနောက် ဘေးသို့ ပစ်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများက ဘေးရှိ စားကောင်းသောက်ဖွယ်များဆီသို့သာ ရောက်ရှိနေကာ အစ်ကိုဖြစ်သူကို ဖောက်ပေးရန် လက်ညှိုးထိုးပြလေသည်။

လဲ့လဲ့က လူကြီးတစ်ယောက်လို သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် သူမအတွက် ငြီးငြူခြင်းမရှိဘဲ ဖောက်ပေးလေသည်။ အန်းအန်းက နှစ်လုတ်ခန့် စားပြီးနောက် အခြားမုန့်တစ်ခုကို ကောက်ကိုင်ကာ ဒါကို စားချင်ပြန်သည်ဟု ပြောလေရာ၊ ကျန်းရိုက သူမ၏လက်ကို တစ်ချက် ရိုက်လိုက်သဖြင့် ကလေးမလေးက ပါးစပ်ကို ဖောင်းလိုက်လေသည်။

လဲ့လဲ့က မြင်သောအခါ သူမလက်ထဲရှိ မုန့်ကို ယူလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလေသည်။

"ကိုကိုလည်း ဒါ စားချင်တယ်၊ ကိုကို ဖောက်ပြီး ညီမလေးကို နည်းနည်းလောက် ခွဲကျွေးမယ်နော်၊ ရမလား"

အန်းအန်းမှာ ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်သွားလေတော့သည်။

ကျန်းရိုက လဲ့လဲ့၏ အလိုက်သိမှုကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် မတတ်နိုင်ဖြစ်သွားပြီး ယိုမိသားစုအိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် လီရှောင်းအား ပြောလိုက်လေသည်။

"လဲ့လဲ့က အန်းအန်းကို အရမ်းအလိုလိုက်လွန်းတယ်၊ သူ့ကို အကျင့်ပျက်အောင် လုပ်နေသလိုပဲ"

လီရှောင်းက အန်းအန်းကိုချီကာ ဂရုမစိုက်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေပြီး သဘာဝကျသလိုပင် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"အန်းအန်းက ချစ်စရာကောင်းတာကို၊ ဘယ်သူကများ သူ့ကို မြင်ရင် မချစ်ဘဲ နေမှာလဲ"

ကျန်းရို "......"

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၅၉)

ဖေဖော်ဝါရီလ ၁၆ ရက်နေ့၊ သူငယ်တန်းကျောင်းဖွင့်ချိန်တွင် ကလေးမလေးက မနက်စောစောကတည်းက ကုတင်ပေါ်တွင် ကပ်နေပြီး မထချင်သဖြင့် ကျန်းရိုက အချိန်အတော်ကြာ ချော့သော်လည်း အသုံးမဝင်ပေ။

ကျန်းရိုက ပုံမှန်အားဖြင့် လီရှောင်းကို ကလေးအလိုလိုက်သည်ဟု အမြဲပြောလေ့ရှိသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူမက ပို၍ အလိုလိုက်လေသည်။ အန်းအန်းက သူမရှေ့တွင် ချွဲတတ်သော်လည်း ပါပါးရှေ့တွင်မူ အသုံးမဝင်ပေ။ ချွဲခြင်းက အတော်အသင့် ရနိုင်သော်လည်း၊ အကျင့်ဆိုးလုပ်ပါက လီရှောင်းက လုံးဝ အရေးမလုပ်ပေ။

လီရှောင်းက ကျန်းရိုကို ထမင်းသွားချက်ခိုင်းပြီး၊ သူကိုယ်တိုင် အဝတ်အစားလေးများကို ယူကာ အန်းအန်းကို ဝတ်ပေးလေသည်။

ကျန်းရို ထွက်သွားပြီးနောက် သူက သူမကို အိပ်ရာမှ မထချင်လည်း ဂရုမစိုက်ဘဲ အဝတ်အစားများကို ယူကာ သူမကိုယ်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် စွပ်ပေးလေသည်။ ကလေးမလေးက ပါပါးမှာ တစ်ခွန်းတည်းသာ ပြောတတ်ကြောင်း သိသဖြင့် ပါးစပ်ကို ဖောင်းကာ ထိုင်လိုက်ပြီး အဝတ်အစား ဝတ်ပေးသည်ကို ငြိမ်ခံနေရသည်။ ထို့နောက် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ပါပါး၊ သမီးကို ဝတ်ပေးတာ သက်တောင့်သက်သာ မရှိဘူး၊ အထဲမှာ နေရခက်တယ်"

လီရှောင်းက အထဲတွင် စုပုံနေသော အဝတ်အစားများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် နှစ်ချက်ခန့် ဆွဲဆန့်ပေးလိုက်လေသည်။

"သမီးက ဝနေလို့ပါ"

အန်းအန်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ မီးဖိုချောင်ထဲရှိ ကျန်းရိုထံသို့ ပြေးသွားလေသည်။

"မာမား၊ သမီး လက်မြှောက်လို့ မရတော့ဘူး"

ကျန်းရိုက ဒယ်အိုးထဲရှိ နွားနို့ပူပူများကို ခွက်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်ပြီး၊ မနက်စာကို ယူကာ ထမင်းစားခန်းသို့ သွားရင်း အန်းအန်းအား ပြောလိုက်လေသည်။

"လာခဲ့၊ မာမား ကြည့်ပေးမယ်"

အန်းအန်းက လိမ်မာစွာဖြင့် သူမ၏ အနောက်မှ လိုက်လာလေသည်။ ကျန်းရိုက မနက်စာကို ချထားပြီးနောက် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်၍ ကြည့်လိုက်ရာ လီရှောင်းက သူမ၏ အပြင်အင်္ကျီကို အတွင်းဘက်သို့ ရောက်အောင် ဝတ်ပေးထားကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။ အတွင်းဘက်မှ ချောင်ချောင်ချိချိရှိသော သိုးမွေးအင်္ကျီကြီးမှာ အတွန့်အခေါက်များအဖြစ် ဖိသိပ်ခံထားရလေသည်။

ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါ ဘယ်လို ဝတ်ပေးထားတာလဲ"

သူမကို အဝတ်အစားများ ချွတ်ပေးပြီး ပြန်ဝတ်ပေးလိုက်လေသည်။

အန်းအန်းက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလေသည်။

"ပါပါးက လူအကြီးပဲ"

.....

နံနက်ပိုင်းတွင် အန်းအန်းက ကျောင်းမသွားချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူငယ်တန်းသို့ အပို့ခံရလေသည်။

လီရှင်းက လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်ကတည်းက ကျောင်းသွားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ အန်းအန်းကို သူငယ်တန်းသို့ ပို့ပြီးနောက် လီရှောင်းက ကျန်းရိုကို G တက္ကသိုလ်သို့ လိုက်ပို့ပေးကာ မိသားစုသုံးယောက်သည် ပုံမှန်ဘဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားကြလေသည်။

ဒီစာသင်နှစ်တွင် ကျန်းရို၏ အတန်းထဲ၌ အပြောင်းအလဲ သိပ်မရှိလှပေ။ သင်ခန်းစာများ ပိုမိုခက်ခဲလာပြီး များပြားလာခြင်းမှလွဲ၍ အတန်းထဲတွင် ကျောင်းသားနှစ်ဦး လျော့နည်းသွားလေသည်။ တစ်ဦးမှာ ရွှီရှောင်ဝမ်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ဦးမှာ ဟန်လုလုဆိုသည့် ကျောင်းသူဖြစ်သည်။ ရွှီရှောင်ဝမ်မှာ မေဂျာပြောင်းသွားခြင်းဖြစ်ပြီး ဟန်လုလုမှာမူ မိသားစုက နိုင်ငံခြားသို့ ပညာသင်လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပုံရလေသည်။

ယခင်က ရွှီရှောင်ဝမ်နှင့် ရည်းစားဖြစ်ခဲ့ဖူးသော မိန်းကလေးမှာ လတ်တလောတွင် အတော်လေး ခြေသံလုံနေလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရွှီရှောင်ဝမ် မေဂျာပြောင်းသွားပြီး သိပ်မကြာမီမှာပင် ထိုအတန်းတွင် နောက်ထပ် ရည်းစားတစ်ယောက် ထားလိုက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ရွှီရှောင်ဝမ်က မထွက်ခွာမီ ကျန်းရိုထံသို့ လာရောက်ကာ သူ ထွက်သွားတော့မည်ဟု ပြောသေးလေသည်။ ကျန်းရိုမှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။ ထွက်သွားရင်လည်း ထွက်သွားပေါ့၊ ဘာလဲ၊ မထွက်သွားခင် သူ့ကို ရန်လာဖြစ်ချင်သေးတာလား။

ကျန်းရိုက သူ့ကို ဂရုစိုက်ရန်ပင် ပျင်းရိနေသဖြင့် စာအုပ်များ သိမ်းဆည်းကာ ထမင်းစားရုံသို့ တုံမင်မင်ကို သွားရှာလေသည်။

တုံမင်မင်မှာ ယခုအခါ လင်းရှူကျွင်းကို အလွန်မနာလို ဖြစ်နေလေသည်။ သူမက လင်းရှူကျွင်းထက် အရင် ရည်းစားရခဲ့သော်လည်း၊ ထိုရည်းစားမှာ သူမနှင့် ကျန်းရိုတို့ မတော်တဆ အောင်သွယ်ပေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုက ထိုမျှ မြန်ဆန်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ဘဲ နှစ်သစ်ကူးအပြီးတွင် ချက်ချင်း လက်ထပ်သွားခဲ့လေသည်။ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသေးလို့လဲ။

"သူက လက်ထပ်သွားပြီ၊ နင်ကလည်း ကလေးရနေပြီ၊ ငါပဲ ရည်းစားထားတုန်း ရှိသေးတယ်၊ တကယ် မကျေနပ်ဘူး"

"...... ဒါက ဘာနှိုင်းယှဉ်စရာ ရှိလို့လဲ"

တုံမင်မင်က မကျေနပ်ပေ။

"သူတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လောက်တောင် ချွဲနွဲ့နေကြလဲဆိုတာ နင် မသိပါဘူး။ ဖုဖေးက သူ့ကို နေ့တိုင်း ထမင်းလာပို့ပေးတယ်၊ တစ်ခါတလေကျရင် ကိုယ်တိုင်တောင် ချက်လာသေးတာ။ ငါ့ရည်းစားကတော့ အဲ့လို မရှိဘူး"

"အဲ့ဒါဆိုရင် နင် တစ်ယောက် ပြောင်းလိုက်လေ"

တုံမင်မင်က ချက်ချင်း စကားပြောင်းသွားလေသည်။

"အဲ့လောက်ကြီးတော့လည်း မဟုတ်ပါဘူး။ သူက တကယ် အလုပ်များတာလေ၊ တစ်နေ့ကို လေးငါးနာရီလောက်ပဲ အိပ်ရတာ၊ တစ်ခါတလေ ညလုံးပေါက်တောင် အလုပ်လုပ်ရသေးတယ်၊ သူတို့အဖွဲ့က သူ့ကို မရှိလို့ မရဘူး......"

သူမ၏ချစ်သူအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ပါးစပ်မှ မရပ်မနား ပြောဆိုနေလေတော့သည်။ ကျန်းရိုကလည်း သူမ ဤသို့ဖြစ်နေသည်ကို ကျင့်သားရနေပြီဖြစ်သည်။

တုံမင်မင်က ဘာကို သတိရသွားသည်မသိ၊ ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဒီနှစ် နှစ်သစ်ကူးတုန်းက တုံချန်းလေ့က အကြောင်းပြချက်ရှာပြီး အိမ်မပြန်ဘူးလေ၊ နိုင်ငံခြားမှာ အစည်းအဝေးသွားရမယ်တဲ့။ ငါလည်း အဲ့ဒါနဲ့ ငါ့အမေကိုခေါ်ပြီး ငါ့ရည်းစားအိမ်မှာ သွားနှစ်သစ်ကူးလိုက်တယ်"

ကျန်းရိုက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒေါ်လေးက သဘောတူလို့လား"

တုံမင်မင်က ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေါ့၊ ငါ့အမေက ငါ့ကို အမြဲတမ်း အလိုလိုက်တာပဲ။ ငါ့ရည်းစားက လူကောင်းတစ်ယောက်ဆိုရင် ရပြီလို့ သူက ထင်တာ။ သူ ရှန်ဟယ်ကို မြင်တော့ ဘယ်လောက်တောင် သဘောကျသွားလဲ မသိဘူး၊ အခုဆို တိုက်ရိုက် ရှောင်ဟယ်လို့တောင် ခေါ်နေပြီ။ ငါက ငါ့အမေကို ငါ့ရည်းစားက ငါတို့အိမ်မှာ ပိုက်ဆံရှိမှန်း မသိသေးဘူးလို့ ပြောထားတော့ သူ့ကို ရိုးရိုးလေးပဲ ဝတ်ဖို့ ပြောလိုက်တယ်။ ငါ့အမေက တကူးတကကို ဈေးထဲသွားပြီး ဈေးပေါတဲ့ အဝတ်အစားတစ်စုံ သွားဝယ်လိုက်သေးတယ်။ အစတုန်းကတော့ အဲ့ဒီနေ့က သူ နည်းနည်း မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသေးတယ်၊ နောက်ပိုင်း ပျော်သွားတော့ တုံချန်းလေ့ကိုတောင် မေ့သွားတယ်"

"ငါ့ရည်းစား မိသားစုအခြေအနေက သာမန်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့အဖေရော အမေရောက လူကောင်းတွေပါ။ သူ့အမေက ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းဘူး၊ အရင်တုန်းက ချည်မျှင်စက်ရုံက ဝန်ထမ်းလေ။ သူ့အဖေက ရဲအရာရှိဟောင်း၊ အခုတော့ အငြိမ်းစားယူသွားပြီ။ ငါ့အမေက သူတို့နဲ့ စကားပြောရတာ တော်တော်လေး ပျော်နေတယ်"

တုံမင်မင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပေါ်လာလေသည်။ သူမ၏ဖခင်ပေးသော ထိုးနှက်ချက်က သူမကို မပြိုလဲသွားစေခဲ့သလို၊ သူမ၏ကမ္ဘာကြီးကိုလည်း အမုန်းတရားနှင့် မယုံကြည်မှုများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်သွားစေခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူမက ဘာက အရေးအကြီးဆုံးလဲဆိုတာကို ပိုသိလာပြီး၊ သူမ ပိုင်ဆိုင်ထားသောအရာများကိုလည်း ပို၍ တန်ဖိုးထားတတ်လာပုံရလေသည်။

ကျန်းရိုက သူမ၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာကိုကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ သူမအတွက် ဝမ်းသာပေးမိလေသည်။

"တကယ် ကောင်းတာပဲနော်၊ နင် နောက်ကြရင် ယောက္ခမနဲ့ ချွေးမ ပြဿနာ သေချာပေါက် ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

တုံမင်မင် ပို၍ပင် ဝမ်းသာအားရ ပြုံးရယ်လိုက်လေသည်။

"ဒေါ်လေးက ငါ့ကို အရမ်းသဘောကျတာ။ အရင်တုန်းက ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့တုန်းကဆိုရင် ရွှေလက်ကောက်ကြီးတောင် လက်ဆောင်ပေးသေးတယ်။ အခုဆို ပိုဆိုးသေးတယ်၊ ငါ့ကို ခဏခဏ ထမင်းလာစားဖို့ ခေါ်တယ်။ အိမ်မှာ စားကောင်းသောက်ဖွယ်လေးတွေ ဝယ်ထားရင် ငါ့ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး ပြောတယ်။ တကယ်တော့ ဒေါ်လေးက အရမ်းသနားစရာကောင်းပါတယ်၊ ရှန်ဟယ်က ပြောတယ်၊ သူ မမွေးခင်က အစ်မတစ်ယောက် ရှိသေးတယ်တဲ့၊ ဒါပေမဲ့ ငယ်ငယ်က နေမကောင်းဖြစ်ပြီး သေသွားတာတဲ့။ သူ့အမေက အရမ်းခံစားသွားရတာ၊ အဲ့ဒါကြောင့်နေမှာပါ၊ ဒေါ်လေးက ငါ့ကို သမီးအရင်းတစ်ယောက်လို ချစ်တာ"

ကျန်းရိုက စေတနာမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"နေ့ရက်တွေက ပိုပိုပြီး ကောင်းမွန်လာမှာပါ"

"ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း အဲ့လိုပဲ ထင်တယ်"

.....

သောကြာနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အတန်းမရှိသဖြင့် ကျန်းရိုက သူငယ်တန်းသို့သွားကာ ကလေးကို တိုက်ရိုက် သွားကြိုလိုက်ပြီး ဆရာမကိုလည်း ယနေ့ သူမ ကိစ္စရှိသဖြင့် ကလေးကို အရင်ခေါ်သွားမည်ဟု လိမ်ပြောလိုက်လေသည်။

ဆရာမကလည်း အများကြီး မမေးတော့ဘဲ ကျန်းရိုအတွက် ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းပေးပြီးနောက် လက်ရမ်းပြလိုက်လေသည်။

အန်းအန်းမှာ ယနေ့ စောစောကျောင်းဆင်းရသဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်နေပြီး ကျန်းရို၏လက်ကိုဆွဲကာ တစ်ခုန်ခုန်ဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။ လမ်းလျှောက်ရင်း အနောက်ရှိ အတန်းဖော်လေးများကို နှုတ်ဆက်လေသည်။

ကစားဖော်များ၏ အားကျနေသော အကြည့်များကို ကြည့်ရင်း သူမမှာ အလွန်ဂုဏ်ယူနေလေသည်။

ကျောင်းပြင်ရောက်သောအခါ အန်းအန်းက ခေါင်းမော့၍ သူမကို မေးလိုက်လေသည်။

"မာမား၊ ဘာကိစ္စသွားလုပ်မှာလဲဟင်"

ကျန်းရိုက နောက်ပြောင်သည့်အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"မာမား သမီးကို စားကောင်းတာတွေ သွားကျွေးမလို့"

ထို့နောက် သူမကို စက်ဘီးနောက်ထိုင်ခုံတွင် တင်ကာ နေ့လယ်စာ သွားစားကြလေသည်။ နေ့လယ်စာစားပြီးနောက် လမ်းလျှောက်ထွက်ကာ ဒေါ်နယ်ဒက်အရုပ်များ ဝယ်ပေးပြီး၊ ငှက်သိုက်မုန့်နှင့် လေပူဖောင်းများလည်း ဝယ်ပေးလေသည်။ ထို့အပြင် ကွင်းပစ်ကစားနည်းကိုပါ ကစားခဲ့သေးရာ အန်းအန်းက တစ်ကွင်းမှ မဝင်သော်လည်း၊ ကျန်းရိုက သူမ၏ လက်ထဲမှ နောက်ဆုံးကွင်းကို ယူကာ သူမလိုချင်သော ကြွေအရုပ်လေးကို ပစ်သွင်းနိုင်ခဲ့လေသည်။

အန်းအန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ခုပ်တီးလေသည်။

"မာမားက အရမ်းတော်တာပဲ"

ကျန်းရိုက ကြွေအရုပ်လေးကို သူမအား ပေးလိုက်ရာ အန်းအန်း ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်သွားပြီး ကြွေအရုပ်လေးကို မြှောက်ကာ ကျန်းရိုအား ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါက ပါပါး၊ မာမားနဲ့ အန်းအန်း"

အနီရောင် ရွှင်လန်းတက်ကြွသော ကြွေအရုပ်လေးမှာ မိသားစုသုံးယောက်ပုံစံဖြစ်ရာ ကျန်းရို ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် နူးညံ့သွားလေသည်။

"သေချာထိုင်နော်၊ ငါတို့ ပါပါးဆီ သွားကြမယ်"

"ဟုတ်၊ အန်းအန်း ဒီအရုပ်လေးကို ပါပါးဆီ ပေးမလို့"

ကျန်းရို စက်ဘီးဖြင့် အန်းအန်းကို တင်ကာ စက်ရုံသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် မွန်းလွဲ ၃ နာရီရှိနေပြီဖြစ်သည်။ သူမက လီရှောင်း၏ရုံးခန်းသို့ တိုက်ရိုက် သွားသော်လည်း ရုံးခန်းထဲတွင် လူမတွေ့ရပေ။

အန်းအန်းက ပါပါး၏ရုံးခန်းကို အလွန်ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်သည်။ ပထမဆုံးလုပ်ရပ်မှာ ကျောင်းလွယ်အိတ်ငယ်ကို ပစ်ချကာ ဖိနပ်များကိုချွတ်၍ ဆိုဖာပေါ်တွင် အပေါ်အောက် ခုန်ပေါက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ ပါပါး၏ အံဆွဲကိုပြေးဖွင့်၍ မုန့်များရှာစားပြီး တွေ့သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ကျန်းရိုကို ဝေမျှလေသည်။

ကျန်းရိုက လီရှောင်း၏ သူဌေးကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ ခဏနားနေပြီး သူမ၏ တက်ကြွနေသော ပုံစံကို ကြည့်ကာ သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် အားအင်တွေ ပြည့်ဝနေရတာလဲဟု တွေးနေမိလေသည်။

သားအမိနှစ်ယောက် အေးအေးဆေးဆေး မုန့်စားနေစဉ် အပြင်ဘက်မှ စကားပြောသံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ကျန်းရို ဝင်လာစဉ်က တံခါးကို တကူးတက မပိတ်ခဲ့သဖြင့် ကြားနေရခြင်းဖြစ်သည်။

အန်းအန်းက ပါပါးရောက်လာမှန်း သိသွားသဖြင့် အသံထွက်ခေါ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကျန်းရိုက သူမ၏ ပါးစပ်ကို အတင်းပိတ်ထားလိုက်လေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် လီရှောင်းက မျက်နှာထား အေးစက်စွာဖြင့် ချောင်ဝမ်ကို သူ့မိခင်အား ဇာတိသို့ ပြန်ပို့ရန် ခိုင်းနေလေသည်။

"...... ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က သူ မင်းရဲ့ ဇနီးဟောင်းအပေါ် လုပ်ခဲ့တဲ့ကိစ္စတွေကို မင်း လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းကြည့်လိုက်ရင် အကြောင်းစုံကို သိရမှာပဲ။ မင်းမှာသာ ဦးနှောက်ရှိရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိသင့်တယ်။ ငါက လာသတိပေးနေရတာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒီနေ့ညကသာ မင်းသားက ငါ့ဆီကို ပြေးမလာရင် မင်းရဲ့ ဇနီးဟောင်း တစ်ခုခု ဖြစ်သွားနိုင်တယ်။ ဟုတ်တယ်၊ လူကတော့ အခု ကယ်တင်နိုင်သွားပြီမို့ ဘာမှကြီးကြီးမားမား မရှိတော့ဘူးလို့ မင်းထင်နေမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ တစ်ခုခုသာဖြစ်သွားရင် စက်ရုံအတွက် ဘယ်လိုဆိုးကျိုးတွေ သက်ရောက်လာမလဲဆိုတာ မင်း တွေးကြည့်ဖူးလား"

"ငါတို့ စက်ရုံမှာ လူသေဖူးတယ်ဆိုတာကိုများ သူများတွေ သိသွားရင် နောက်ပိုင်း ဘယ်သူက ငါတို့ရဲ့ထုတ်ကုန်တွေကို ဝယ်ရဲတော့မှာလဲ။ နောက်ပိုင်း ဘယ်သူက ငါတို့ စက်ရုံနဲ့ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ရဲတော့မှာလဲ။ ငါတို့စက်ရုံမှာ အခု လူပေါင်း နှစ်ရာသုံးဆယ် ရှိတယ်၊ ဒီလောက်များပြားတဲ့ လူတွေက မိသားစုကို ကျွေးမွေးဖို့ လိုအပ်နေတာ၊ တကယ်တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် မင်း တာဝန်ယူနိုင်လို့လား"

"မင်းအမေ လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို မင်း ထပ်ကြည့်ဦး။ ငါ အဲ့ဒီနေ့က သွားမကြည့်ရင် ငါတို့ စက်ရုံက ဘယ်အချိန်ကတည်းက အမှိုက်ပုံကြီး ဖြစ်သွားလဲဆိုတာတောင် သိမှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့က စားသောက်ကုန် စက်ရုံလေ၊ သူက အဲ့ဒီအမှိုက်တွေကို ကောက်ပြီး ဘာလုပ်မလို့လဲ။ ဟမ်? သူက ငါနဲ့ ရန်ငြိုးရှိနေလို့လား။ တကယ်လို့ တခြားသူတွေ သိသွားရင် ဘယ်လိုအကျိုးဆက်တွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မင်း သိလား"

"ချောင်ဝမ်၊ မင်းက ငါတို့ စက်ရုံရဲ့ အဓိက အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒါက မင်းပြသနေတဲ့ စံပြလုပ်ရပ်လား။ ငါက မင်းမိန်းမဘက်ကို ဘက်လိုက်နေသလားလို့ မင်းက ငါ့ဆီ ပြေးလာပြီး မေးရဲသေးတယ်ပေါ့။ ဘာလဲ၊ ငါက မင်းမိန်းမကို ကြံစည်နေတယ်လို့ သံသယဝင်နေတာလား။ မင်းမှာ ဦးနှောက် မရှိဘူးလား"

လီရှောင်းက အနည်းငယ်မျှ အားနာခြင်းမရှိဘဲ ဆဲဆိုနေပြီး လူက အတော်လေး ဒေါသထွက်နေပုံရကာ အသံက တစ်ခွန်းထက် တစ်ခွန်း ပိုကျယ်လာလေသည်။

ရုံးခန်းထဲတွင် အန်းအန်းက မာမား၏ ပါးစပ်ပိတ်ထားသော လက်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး ကျန်းရိုကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"ပါပါး ထပ်ပြီး ဒေါသထွက်နေပြန်ပြီ"

လီရှောင်း အပြင်ဘက်တွင် ဤကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းမည်ဟု ကျန်းရို မထင်ထားခဲ့သဖြင့် သမီးဖြစ်သူကို မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"ပါပါး အရင်တုန်းကလည်း ဒီလိုပဲ လူတွေကို ဆဲဖူးလား"

အန်းအန်းက အလေးအနက်ထား၍ ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

"လူတွေ အများကြီးကို ဆဲဖူးတယ်။ သူတို့က ပါပါးကို အရမ်းကြောက်ကြတာ"

"......" တကယ် မသိသာဘူးပဲ။

အပြင်ဘက်တွင် ချောင်ဝမ်က လူအများအပြား အောက်ထပ်မှ ခိုးကြည့်နေကြသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာပူသွားလေသည်။

"ကျွန်တော့်အမေ ပြောတာက သူဌေးက အဲ့ဒီနေ့ညက ကျွန်တော့်မိန်းမရဲ့လက်ကို အချိန်အကြာကြီး ဆွဲထားပြီး မလွှတ်ဘူးတဲ့။ ပြီးတော့ အရင်ကလည်း သူဌေးက သူ့ကို ခဏခဏ သီးသန့်ခေါ်ပြောဖူးတယ်လေ......"

"တောက်！"

လီရှောင်း၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားလေသည်။

"ငါက သဘောကောင်းတယ်လို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား။ ငါတို့ စက်ရုံက မင်းမရှိရင် မဖြစ်ဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား။ အဲ့ဒီတုန်းက ငါသာ မင်းကို မသနားခဲ့ရင် ငါ တခြားလူ ရှာမရဘူးလို့ မင်း တကယ် ထင်နေတာလား"

လီရှောင်းလည်း သူနှင့် အပိုစကားများ မပြောချင်တော့ဘဲ အောက်ထပ်တွင် ခိုးနားထောင်နေသူများကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"အားလုံးပဲ အပေါ်တက်လာပြီး သေချာနားထောင်ကြ။ စက်ရုံဆိုတာ အားလုံးရဲ့ပိုင်ဆိုင်မှုပဲ၊ လူတစ်ယောက်တည်းရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘူး။ စက်ရုံ ပိုကောင်းလေလေ၊ ငါတို့အားလုံးရဲ့ ဘဝတွေက ပိုပိုပြီး ကောင်းမွန်လာလေလေပဲ။ ဒါကြောင့် ငါ့ဆီကို လာပြီး ဆွေမျိုးစပ်တာတွေ၊ အရင်က ကျေးဇူးတွေကို လာပြောဖို့ မစဉ်းစားနဲ့။ လူတိုင်းကသာ လာပြီး အရင်က ကျေးဇူးတွေကို လာပြောနေရင် ဒီစက်ရုံက ဘယ်လိုလုပ် ဆက်ဖွင့်လို့ရတော့မလဲ။ ငါက လူရဲ့အရည်အချင်းကိုပဲ ကြည့်တာ၊ မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိရင် ငါက မင်းကို မြှောက်စားမယ်၊ အရည်အချင်းမရှိရင်တော့ ကိုယ့်အလုပ်ကို ကိုယ် သေချာလုပ်။ မင်းတို့ရဲ့ အိမ်တွင်းရေးကိစ္စတွေကိုလည်း ငါ ဝင်မပါချင်ဘူး။ ယောက်က္ခမကိစ္စတွေ၊ မိန်းမကိစ္စတွေကို ငါ့ဆီ လာမရှုပ်နဲ့။ ငါက ဘုရားလောင်း မဟုတ်ဘူး၊ လူကယ်တာတောင် ရန်သူဖြစ်ရသေးတယ်ပေါ့"

"နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ထပ်ပြီး အလေးအနက် ပြောချင်တာက နောက်ပိုင်းမှာ စက်ရုံအတွက် မကောင်းတဲ့ကိစ္စလုပ်တဲ့သူဆိုရင် ငါ လုံးဝ သက်ညှာမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းက ငါ့နောက်ကို လိုက်လာတဲ့ လူဟောင်းဖြစ်ဖြစ် မဖြစ်ဖြစ် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး"

ပြောပြီးနောက် ခေါင်းလှည့်ကာ ချောင်ဝမ်ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ချောင်ဝမ်၊ ငါ မင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် သတိပေးလိုက်မယ်၊ မနက်ဖြန် မတိုင်ခင် မင်းအမေကို စက်ရုံကနေ ထွက်သွားခိုင်းလိုက်။ သူ ထွက်သွားမလား၊ ဒါမှမဟုတ် မင်းတို့ သားအမိနှစ်ယောက်လုံး အတူတူ ထွက်သွားမလား။ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး"

"နောက်ဆုံးအနေနဲ့၊ ချောင်ဝမ်ရဲ့ လုပ်ရည်ကိုင်ရည်က မထင်ရှားတဲ့အတွက်၊ စက်ရုံခွဲ တည်ဆောက်ရေး ကြီးကြပ်မှုအလုပ်ကို ဒီနေ့ကစပြီး ယန်ချန်ကို လွှဲအပ်လိုက်တယ်"

အောက်ထပ်တွင် ခိုးနားထောင်နေသော စက်ရုံတာဝန်ခံများအားလုံး အပေါ်သို့ လိမ်မာစွာ တက်လာကြပြီး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မည်သူမှ စကားမဟရဲကြတော့ဘဲ တတိယထပ်တစ်ခုလုံး အပ်ကျသံကိုပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

လီရှောင်း စကားပြောပြီးနောက် တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်ကာ ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် ရုတ်တရက် လက်ခုပ်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်ခုပ်သံများနှင့်အတူ လူငယ်တစ်ဦး၏ စိတ်လှုပ်ရှားနေသောအသံပါ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"စက်ရုံမှူး၊ ကျွန်တော် ချောင်ဝမ်ထက် ပိုကောင်းအောင် သေချာပေါက် လုပ်ပြပါ့မယ်"

ချောင်ဝမ်၏မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ဖြူရော်သွားလေသည်။

တံခါးဝတွင် ကျိုးကျန့်က ထွက်ရပ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကဲပါ၊ လူစုခွဲကြစို့ လူစုခွဲကြစို့၊ အားလုံးပဲ ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ် သွားလုပ်ကြတော့။ စက်ရုံမှူးရဲ့ ကိစ္စတွေကို အားလုံး လျှောက်မပြောကြနဲ့၊ ဘာမှမဟုတ်တဲ့ ကိစ္စတွေကို။ စက်ရုံမှူးနဲ့ သူဌေးကတော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလဲဆိုတာ မသိကြဘူးလား။ တကယ်လို့ သူဌေးကတော် နားထဲ ရောက်သွားရင် ပြဿနာ တက်ကုန်မှာပေါ့"

"ငါတို့ စက်ရုံမှူးက သဘောကောင်းပြီး စေတနာထားတာကို၊ ကောင်းတဲ့အလုပ်လုပ်တာတောင် လူတွေရဲ့ မကောင်းမြင်တာကို ခံရတယ်ဆိုတာကတော့ တကယ်ကို လွန်လွန်းနေပြီ။ နှစ်သစ်ကူးကြီးမှာ ဘယ်သူကများ မိန်းမနဲ့ကလေးကို ဖက်ပြီး ကောင်းကောင်း မအိပ်ချင်ဘဲ နေမလဲ။ ည ၂ နာရီ ၃ နာရီကြီး ထပြီး လူသွားကယ်ရတယ်ဆိုတာ ဘယ်သူဌေးက လုပ်နိုင်လို့လဲ"

ကျိုးကျန့် စကားဆုံးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ထောက်ခံသူများ ပေါ်လာလေသည်။

"တချို့လူတွေက စက်ရုံမှူး သဘောကောင်းတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အနိုင်ကျင့်နေကြတာလေ"

"အရည်အချင်းက မရှိဘဲနဲ့ လူတွေကို စွပ်စွဲဖို့ကျတော့ တော်တော်လေး တော်နေတာပဲ"

...

ကျန်းရို ဆက်မကြားရတော့ပေ။ လီရှောင်း ဝင်လာပြီး ကျန်းရိုက သူ့နေရာတွင် ထိုင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် မျက်နှာပေါ်တွင် တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်သွားကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ"

ကျန်းရိုက "မွန်းလွဲပိုင်း ဌာနက ဆရာတွေ အစည်းအဝေးရှိလို့ ကျွန်မတို့ကို ကျောင်းပိတ်ပေးလိုက်တယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ ရှင့်ကို လာရှာတာ"

လီရှောင်းက လျှောက်လာပြီး လက်ထဲရှိ စာအုပ်ကို စားပွဲပေါ်တင်လိုက်ကာ ခွက်ကိုယူ၍ ရေသွားထည့်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ကျန်းရို၏ အနားသို့ လျှောက်သွားကာ ခါးကိုကိုင်း၍ လူကိုချီကာ နမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ ကျန်းရိုက အလျင်အမြန် ရှောင်တိမ်းသော်လည်း လီရှောင်းက အရှောင်မခံဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တစ်ချက် နမ်းလိုက်လေသည်။

သူ ဝင်လာကတည်းက စားပွဲအောက်တွင် တိတ်တဆိတ် ပုန်းနေသော အန်းအန်းမှာ မူလက ပါပါးကို လန့်အောင် လုပ်ရန် ပြင်ထားသော်လည်း ဤမြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကလေးမလေးက မျက်လုံးပြူးလေးများ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ကာ ရုတ်တရက် လက်ညှိုးဖြင့် မျက်နှာကို ခြစ်ပြလိုက်လေသည်။

"ပါပါး ရှက်ရှက်"

"......"

လီရှောင်းက ခေါင်းလှည့်ကာ ကလေးမလေး၏ မျက်လုံးပြူးလေးများနှင့် ဆုံသွားပြီးနောက် မျက်နှာမပျက်ဘဲ မတ်တတ်ရပ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"သမီး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရောက်လာတာလဲ"

ကျန်းရိုမှာ မျက်နှာနီရဲသွားပြီး ကိုယ်ကို မတ်မတ်ထားလိုက်ကာ လည်ချောင်းဟန့်လျက် ခေါင်းမော့၍ မျက်နှာကျက်ကို ဟန်ဆောင်ကြည့်နေလေသည်။

အန်းအန်းက စားပွဲအောက်မှ ထွက်လာပြီး ပါပါးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၊ မာမားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ဖြင့် ဤမေးခွန်းကို မဖြေဘဲ စပ်စုစွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"သမီး ပါပါးနဲ့ မာမား နမ်းနေတာကို မြင်လိုက်တယ်"

"......"

သူမ ထပ်ပြီး အပိုတွေ ပြောမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လီရှောင်းက စကားလမ်းကြောင်းပြောင်းကာ ကျန်းရိုကို မေးလိုက်လေသည်။

"ခုနက အပြင်က စကားတွေ အကုန်ကြားလိုက်ရလား။ လန့်သွားသေးလား"

ကျန်းရိုက အလေးအနက်ထား၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"နည်းနည်းတော့ ကြားလိုက်တယ်၊ မလန့်ပါဘူး"

ဤသို့လုပ်ခြင်းက အရမ်းဟန်ဆောင်လွန်းသည်ဟု ထင်သဖြင့် အလျင်အမြန် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်လေသည်။

"ချင်ရှို့ရှို့ အဆင်ပြေရဲ့လား"

လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က ကျန်းရိုသည် သူတို့နှစ်ဦး ကွာရှင်းလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ကျိုးကျန့်ပြောပြ၍ ကြားသိရသည်။ ချင်ရှို့ရှို့က ကလေးကိုခေါ်ကာ အဝတ်တစ်ထည်ကိုယ်တစ်ခုဖြင့် ထွက်လာခဲ့ပြီး ကျိုးကျန့်က သူမကို အဆောင်အသစ်တစ်ခု ပြန်လည်စီစဉ်ပေးခဲ့ကာ ချောင်ဝမ်၏နေရာနှင့် အလွန်ဝေးကွာလေသည်။

ကျိုးကျန့်သည် ယခင်က ချင်ရှို့ရှို့နှင့် အချိန်အတန်ကြာ အတူတူ အလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခင်က လီရှောင်းသည် ချင်ရှို့ရှို့ကို သေချာပျိုးထောင်ရန် ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ အကြောင်းကတော့ ချောင်ဝမ်မှာ သူတို့အနားတွင် လိုက်ပါလာသော လူဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း၊ ချောင်ဝမ်၏ အရည်အချင်းမှာ အလွန်သာမန်ဖြစ်သဖြင့် မြှောက်စား၍မရပေ။ သို့သော် ချောင်ဝမ်ကို အခြားသူများက တွန်းထုတ်လိုက်ပါက တဖြည်းဖြည်း ဖယ်ကျဉ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့စက်ရုံတွင် လူသားဆန်မှု မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လီရှောင်းက ချင်ရှို့ရှို့ မဆိုးကြောင်း မြင်သောအခါ သူ့ကို သင်ပေးရန် ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အချိန်အတန်ကြာ အတူတူ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက်တွင် ချင်ရှို့ရှို့မှာ တကယ်ကို မဆိုးကြောင်း တွေ့ရှိရလေသည်။ လူက စေ့စပ်သေချာပြီး ဦးနှောက်ရှိကာ ထိုစဉ်က သူလာကာစ အချိန်ကထက် အများကြီး ပိုတော်လေသည်။ သူက ထိုစဉ်က ဒီဘက်ကို စရောက်လာချိန်တွင် ဘာကိစ္စမဆို အစ်ကိုဖြစ်သူက လမ်းပြပေးရလေသည်။

ယခု ချင်ရှို့ရှို့၏ ကလေး ပျက်ကျသွားပြီဖြစ်ရာ၊ နောက်ပိုင်းတွင် သူမသာ ကြိုးစားရဲပါက စက်ရုံတွင် အခွင့်အရေးများစွာ ရှိနေပြီး နောင်တွင် သေချာပေါက် အောင်မြင်လာမည်ဖြစ်သည်။ ယခု သူမကို ဂရုစိုက်ပေးလိုက်ပါက နောင်တွင် သူမက စက်ရုံအပေါ် သစ္စာရှိလာမည်ဖြစ်ရာ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိသော ကိစ္စရပ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

လီရှောင်းက လှည့်ကာ ဘေးရှိ စာအုပ်စင်ထဲမှ အထူကြီးဖြစ်နေသော စာရင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို ယူထုတ်လာလေသည်။

"အဆင်ပြေလောက်ပါတယ်။ ကျိုးကျန့်ပြောတာတော့ သူ လတ်တလော စာသင်နေတယ်တဲ့"

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချင်ရှို့ရှို့၏နောင်ရေးက သိပ်ပြီး ဆိုးရွားမည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်လေသည်။

လီရှောင်းက စာရင်းစာအုပ်ကို နှစ်ရွက်ခန့် လှန်ကြည့်ပြီးနောက် ပြန်ထားလိုက်လေသည်။

"ကဲပါ၊ မိုးလည်း ချုပ်နေပြီ၊ အိမ်ပြန်ကြစို့"

ကျန်းရိုလည်း မတ်တတ်ရပ်ကာ အန်းအန်း၏ လက်ကို သွားဆွဲရန် ပြင်လိုက်စဉ် ကလေးမလေးက သူတို့ကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်နေလေသည်။

"ပါပါးတို့ ဘာလို့ နမ်းနေကြတာလဲလို့ မေးတာကို ဘာလို့ မဖြေတာလဲ။ စကားကို လှည့်ပတ်ပြောနေတယ်"

ပြောပြီးနောက် သူတို့ကို မျက်စောင်းထိုး ကြည့်လေသည်။

"......"

အခုခေတ် ကလေးတွေက ဒီလောက်တောင် ဉာဏ်ကောင်းနေကြပြီလား။

ကျန်းရိုမှာ မျက်နှာပူသွားပြီး ကလေးကို တိုက်ရိုက်ချီကာ လီရှောင်းထံသို့ ထိုးပေးလိုက်ပြီး သူ့ကို ညင်သာစွာ မျက်စောင်းထိုးလျက် သူ့ဘာသာ ဖြေရှင်းရန် ပြောလိုက်လေသည်။

လီရှောင်းမှာ အရှက်ရသွားပြီး အန်းအန်းကို မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကလေးတွေက ဘာလို့ မေးခွန်း အဲ့လောက် များရတာလဲ။ ငါနဲ့ မင်းအမေက လင်မယားတွေလေ၊ သူ့ကို နမ်းတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

အန်းအန်းက အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ သမီးက ပါပါးတို့ရဲ့ ကလေးလေးလေ၊ ဘာလို့ ပါပါးတို့က အမြဲတမ်း သမီးကို ဒီနေရာ၊ ဒီနေရာတွေကိုပဲ နမ်းတာလဲ"

ပြောရင်းနှင့် သူမ၏ ပါးပြင်နှင့် နဖူးကို လက်သေးသေးလေးဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြနေလေသည်။

လီရှောင်းက တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ပါပါး သမီးရဲ့ အဲ့ဒီနေရာတွေကို မနမ်းပါဘူး၊ မင်းအမေပဲ နမ်းတာပါ။ ငါနဲ့ မင်းအမေက လင်မယားတွေလေ၊ ဒါကြောင့် ဒီအိမ်မှာ ငါက သူ့ကိုပဲ နမ်းလို့ရတာ......"

အန်းအန်းက နားလည်သလိုလို နားမလည်သလိုလို ဖြစ်နေပြီး၊ ရှေ့မှ လျှောက်သွားသော ကျန်းရိုက ကြားသောအခါ သူ ပိုပြောလေလေ ပိုပြီး ရွံစရာကောင်းလာလေလေ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကဲပါ၊ တော်ပါတော့၊ မြန်မြန် သွားကြမယ်၊ ဘယ်သူမှ စကားမပြောရတော့ဘူး"

လီရှောင်းက အန်းအန်း စကားဆက်ပြောချင်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ၏ အထက်အောက် နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုကို လက်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ညှစ်ထားလိုက်လေသည်။

"ကဲပါ၊ မင်းအမေ စကားကို နားထောင်လိုက်"

အန်းအန်းက မျက်လုံးပြူးကြီးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေရာ၊ မျက်နှာထားက ကျန်းရိုနှင့် လုံးဝ တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်နေလေသည်။

သိထားရန်မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ကျန်းရိုက သူ့ကို ဤသို့ပင် စိုက်ကြည့်လေ့ရှိခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လီရှောင်းက တိုက်ရိုက်ပင် ရယ်ချင်သွားလေသည်။

မိသားစုသုံးယောက် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသည်နှင့် ချင်ရှို့ရှို့က ရုတ်တရက် အလျင်အမြန် ပြေးလာလေသည်။

"သူဌေးကြီး"

လီရှောင်းက အန်းအန်းကိုချီလျက် ခြေလှမ်းရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ကိစ္စရှိလို့လား"

ချင်ရှို့ရှို့က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"သူဌေး၊ ကျွန်မ မသွားချင်ဘူး"

လီရှောင်းလည်း သူမ ဘာတွေ ကြားလာသည်မသိသဖြင့် ရှင်းပြရန် ပျင်းရိနေပြီး တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း သွားစရာ မလိုပါဘူး၊ လုပ်ချင်ရင် ကျန်ခဲ့ပြီး ဆက်လုပ်ပါ"

ချင်ရှို့ရှို့က မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် အင်းဟု အသံပြုလိုက်ကာ၊ သူတို့ မိသားစုသုံးယောက်၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကိုးဆယ်ဒီဂရီ ခါးညွှတ်၍ အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် ချောင်ဝမ်၏မိခင်လည်း ပြေးလာပြီး သူမ၏အနောက်တွင် ချောင်ဝမ်က လိုက်ပါလာလေသည်။

ယောက္ခမဟောင်းက သူဌေးကြီးကို သွားရောက် ပြဿနာရှာမည်ကို မြင်သောအခါ ချင်ရှို့ရှို့က မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ပြီး သွားကြိတ်ကာ လူကို အားနှင့်ဆွဲထားလိုက်လေသည်။

အဘွားအိုက လီရှောင်းတို့ မိသားစုသုံးယောက် ကားပေါ်တက်၍ ထွက်သွားသည်ကို မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဒေါသတကြီးဖြင့် ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ လူကို ရိုက်နှက်လေတော့သည်။ ချင်ရှို့ရှို့က ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြန်လည်ခုခံလိုက်ပြီး သူမနှင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ်ဖြစ်ပြီးနောက် လူကို အားကုန်သုံး၍ တွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။

"သူဌေးကြီးက ပြောပြီးပြီ၊ ရှင် မနက်ဖြန်မတိုင်ခင် ထွက်သွားရမယ်၊ မဟုတ်ရင် ရှင်နဲ့ ရှင့်သား အတူတူ အိမ်ပြန်ရလိမ့်မယ်"

ပြောပြီးနောက် ချောင်ဝမ်ကို တစ်ချက်ပင် မကြည့်ဘဲ လှည့်၍ တိုက်ရိုက် ပြေးသွားလေတော့သည်။

အဘွားအိုက အမြဲတမ်း ထုံထိုင်းနေတတ်သော ချွေးမဖြစ်သူက သူမနှင့် ပြန်လည်တင်းခံရဲလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ဘဲ ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဆဲလေတော့သည်။

"ဒီခွေးမ၊ နင် ရပ်စမ်း။ အခု တခြားယောကျ်ားနဲ့ ဖောက်ပြန်ပြီးတော့ အထင်ကြီးနေတာပေါ့၊ ငါ့ကိုတောင် တွန်းရဲတယ်ပေါ့။ နင်က ယောကျ်ားမရှိရင် မနေနိုင်တဲ့ ကောင်မဆိုတာ ငါ သိသားပဲ။ နင့်ကို အဲ့ဒီ သူဌေးကြီးက အရမ်းသဘောကျနေတယ်လို့ နင် ထင်နေတာလား၊ မှန်လေးဘာလေး သွားမကြည့်ဘူးလား......"

ဘေးမှ ချောင်ဝမ်က အသံကျယ်ကြီးဖြင့် ဟောက်လိုက်လေသည်။

"တော်ပါတော့"

အဘွားအိုက လန့်သွားလေသည်။

"နင် ငါ့ကို ဘာလို့ ဟောက်နေတာလဲ"

ပြောပြီးနောက် မျက်နှာကိုအုပ်ကာ ငိုယိုလေတော့သည်။

"နင်လည်း မကောင်းမှန်း ငါသိသားပဲ၊ နင့်ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်လိုပဲ၊ မိန်းမစကားပဲ နားထောင်တတ်တာ......"

ချောင်ဝမ်က မိခင်အရင်းဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ဝမ်းနည်းမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။ သူ နားမလည်နိုင်ပေ၊ ကောင်းမွန်နေသော မိသားစုတစ်ခုက ဘာကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရတာလဲ။

......

နောက်တစ်နေ့တွင် ချောင်ဝမ်က မိခင်အရင်းဖြစ်သူ၏ အတင်းအကျပ် ဆူပူငိုယိုမှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ လူကို ပြန်ပို့လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီးနောက်တွင် စက်ရုံမှ အခြားသူများက သူ့ကို ကြည့်သော အကြည့်များက မတူတော့ကြောင်း တွေ့ရှိရလေသည်။ စက်ရုံမှ အမျိုးသမီးဝန်ထမ်းများဆိုလျှင် သူ့ကို မြင်သည်နှင့် ဆဲဆိုကြပြီး၊ သူ့ကို လူမိုက်၊ အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့စွာ မိဘကို သိတတ်လွန်းသူဟု ဆဲဆိုကြကာ၊ ဟင်းခပ်ပေးသော ဒေါ်လေးကြီးကပင် သူ့ကို မြင်သောအခါ ဟင်းများကို တမင်တကာ လျှော့ထည့်ပေးတတ်လေသည်။

လဝက်အကြာတွင် ချောင်ဝမ်မှာ မခံနိုင်တော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ မထွက်ခွာမီ သူက ချင်ရှို့ရှို့ကို သွားတွေ့ကာ သူနှင့်အတူ ဇာတိသို့ ပြန်လိုက်မလားဟု မေးလိုက်သည်။ အစကနေ ပြန်စချင်သည်ဟု ဆိုလေသည်။

ချင်ရှို့ရှို့က သူ့ကို စဉ်းစားပင်မစဉ်းစားဘဲ ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။ ဇာတိသို့ ပြန်သွားပါက မည်သို့သော ဘဝမျိုးကို ဖြတ်သန်းရမည်ဆိုသည်ကို သူမ စိတ်ကူးကြည့်၍ ရနိုင်လေသည်။ ယခင်က ထိုကဲ့သို့သော ဘဝမျိုးကို သူမ ထပ်မံမကြုံတွေ့ချင်တော့ပေ။ ယခုကဲ့သို့ပင် အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။ ဆင်းရဲသော်လည်း မိမိကိုယ်ကို လေးစားမှုရှိပြီး၊ အခြားသူများကို ဖားယားနေစရာ မလိုသလို၊ သူတစ်ပါး မျက်နှာကြည့်နေစရာလည်း မလိုပေ။ ထို့အပြင် ယောကျ်ားတစ်ယောက်က သူ့ကို တစ်ကြိမ်လောက် ယုံကြည်ပေးပါစေဟု မျှော်လင့်ချက်ထားကာ နှိမ့်ချနေစရာလည်း မလိုအပ်တော့ပေ။

သူမက ယခု ကြိုးစားပမ်းစား ပိုက်ဆံရှာပြီး အိမ်ဝယ်ကာ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခု ပေးချင်ရုံသာ ဖြစ်လေသည်။

ချောင်ဝမ်က အဖြေရရှိပြီးနောက် အတန်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူ့လက်ထဲရှိ စုငွေများအားလုံးကို ချင်ရှို့ရှို့ထံသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။ ချင်ရှို့ရှို့က မယူပေ။

"ငါ အခု မလိုတော့ဘူး"

အရင်က သူမနှင့် ကလေးများ လိုအပ်ချိန်တွင် သူ မပေးခဲ့ပေ။ ယခု သူမ ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေနိုင်နေပြီဖြစ်သည်။

"ငါ့မှာ ကိစ္စရှိသေးလို့၊ အရင်သွားတော့မယ်"

ချင်ရှို့ရှို့က လှည့်ထွက်သွားပြီး သူ့ကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်တော့ပေ။

ချောင်ဝမ်က ထွက်သွားသော လူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ခံစားရခက်နေလေသည်။ ကွာရှင်းပြီးကတည်းက ချင်ရှို့ရှို့မှာ လုံးဝ အခြားလူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြောင်း သူ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ အသံကျယ်ကျယ် ပြောရဲလာပြီး သူ့ကိုလည်း 'မလုပ်ဘူး' ဟု ပြောရဲလာလေသည်။

......

ကျောင်းဖွင့်ပြီး တစ်ပတ်မပြည့်မီမှာပင် ကျန်းရိုက ကျောင်းသားမိဘအဖြစ် အခေါ်ခံလိုက်ရလေသည်။ အကြောင်းရင်းမှာ အန်းအန်းက ကျောင်းတွင် လူတစ်ယောက်ကို ရိုက်လိုက်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဖုန်းထဲတွင် ဆရာမ ပြောပြချက်အရ လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် လူကို နှာခေါင်းသွေးထွက်အောင် ရိုက်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ တစ်ဖက်လူ၏ မိဘများက ကျောင်းသို့ ရောက်ရှိလာကြောင်း သိရလေသည်။

ဖုန်းထဲတွင် ဆရာမယန်ကလည်း သေချာမပြောပြနိုင်ပေ။ ရိုင်းစိုင်းသော အသံတစ်ခုက အမြဲတမ်း ဆူညံနေပြီး၊ ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် ကျန်းရိုက ဤစာသင်နှစ်တွင် သူငယ်တန်းအငယ်တန်းသို့ ဖန်းကျွင်း ဆိုသော ကျောင်းသားသစ်တစ်ယောက် ရောက်လာကြောင်း၊ ယနေ့ သူက အန်းအန်း၏ ကျစ်ဆံမြီးကို ဆွဲလိုက်ရာ နာသွား၍ဖြစ်မည်၊ အန်းအန်းက လက်သီးဖြင့် ပြန်ရိုက်လိုက်ရာ နှာခေါင်းသွေးထွက်သွားကြောင်း ဝေဝေဝါးဝါး ကြားလိုက်ရလေသည်။

ကျန်းရိုက ဖုန်းထဲမှ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ရမ်းကားနေသော တစ်ဖက်လူ၏မိဘအသံကို နားထောင်ရင်း၊ အန်းအန်း အနိုင်ကျင့်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် နံနက်ပိုင်း နောက်ဆုံးအတန်းချိန်ကို ခွင့်ယူလိုက်ရပြီး၊ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် နင်ရှင်းကို သူမအတွက် မှတ်စုကူးပေးရန် အကူအညီတောင်းလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက စက်ဘီးဖြင့် သူငယ်တန်းကျောင်းသို့ စိုးရိမ်တကြီး ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်၊ ဆရာမများ၏ ရုံးခန်းထဲသို့ မဝင်ရသေးမီမှာပင် စူးရှသော အသံဖြင့် ဆဲဆိုနေသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"...... ဘယ်လိုလုပ် အခုထိ မရောက်သေးတာလဲ။ လျော်ကြေး မပေးချင်လို့လား။ ငါ့သားက မျိုးဆက်သုံးဆက်မှာ တစ်ဦးတည်းသော သားယောကျ်ားလေးနော်၊ သူ ရိုက်လို့ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ဒီလောက် ကြမ်းတမ်းတာ၊ သူ့မိဘတွေက ကလေးကို ဘယ်လိုများ သွန်သင်ထားလဲ မသိဘူး......"

ဆရာမယန်က အန်းအန်းကို သူမ၏အနောက်တွင် ကာကွယ်ထားပြီး တတ်နိုင်သမျှ နူးညံ့စွာဖြင့် ပြောလေသည်။

"အန်းအန်းရဲ့မိဘတွေ မကြာခင် ရောက်လာပါလိမ့်မယ်၊ ရှင် အရင်ဆုံး စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပါဦး၊ ဒီတစ်ခေါက်က ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးမှာ အမှားရှိပါတယ်......"

တစ်ဖက်လူက ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲသွားလေတော့သည်။

"ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးမှာ အမှားရှိတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ၊ ငါ့သားက အရိုက်ခံရလို့ သွေးတောင် ထွက်နေပြီလေ။ သူ့အမေ ရောက်လာရင်၊ ငါ သူ့ကို ပါးတစ်ချက်လောက် ရိုက်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်......"

ကျန်းရို တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ အန်းအန်းက နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ ငိုချင်နေသော်လည်း မငိုရဲဘဲ ကြောက်ရွံ့နေသည့် ပုံစံလေးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

လူသေးသေးလေးက ထောင့်တွင် နံရံကိုကပ်၍ ရပ်နေပြီး အလွန်သနားစရာ ကောင်းနေလေသည်။

ရုံးခန်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် ကောင်လေး၏ မိခင်က သားဖြစ်သူ၏ လက်ကိုဆွဲကာ ဆရာမယန်နှင့်အတူ အော်ဆဲနေလေသည်။

ကောင်လေးမှာ အလွန်ဂုဏ်ယူနေပုံရပြီး မေးစေ့ကိုမော့ကာ အန်းအန်းကို လျှာထုတ်ပြနေလေသည်။

ကျန်းရိုက ပြေးဝင်သွားပြီး ထောင့်တွင်ရှိနေသော အန်းအန်းကို ဖက်လိုက်လေသည်။ ကလေးမလေးက မာမားရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ဖက်လိုက်ပြီး "မာမား" ဟု အော်ငိုလေတော့သည်။

လန့်သွားသည့် ပုံစံလေးပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းရိုမှာ အလွန်ရင်နာသွားပြီး သူမကို ဖက်၍ နမ်းလိုက်လေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ မကြောက်နဲ့နော်၊ မာမား ရောက်လာပြီ"

အန်းအန်းက သူမ၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိုက်ငိုနေပြီး ကျန်းရို၏ လည်ပင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလေသည်။

ကျန်းရိုက ကလေးကိုချီကာ ဆရာမရှိရာသို့ သွားလေသည်။ ကောင်လေး၏မိခင်က ကျန်းရို ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာထားတင်းမာစွာဖြင့် အကဲခတ်ကြည့်ရှုလေသည်။ ကျန်းရိုကလည်း သူတို့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ သားအမိနှစ်ယောက်စလုံးက ရုပ်ရည်ဆင်တူကြပြီး ဝဝကစ်ကစ် ဖြစ်ကြလေသည်။ ကောင်လေး၏ မိခင်မှာ ဒေါသထွက်နေ၍လားမသိ၊ မျက်နှာထားက ကြမ်းတမ်းပြီး ရန်စရန် မလွယ်ကူသည့် ပုံစံပေါက်နေလေသည်။

တစ်ဖက်လူက ကျန်းရိုကို မကျေမနပ်ဖြင့် ကြည့်ကာ စကားစသည်နှင့် တိုက်ရိုက် မေးခွန်းထုတ်လေတော့သည်။

"နင်က ဒီကလေးရဲ့ အမေလား။ နင် ရောက်လာတာ အတော်ပဲ၊ နင့်ကလေး ငါ့သားကို ရိုက်ထားတာ ကြည့်စမ်း၊ နှာခေါင်းကနေ သွေးတွေတောင် ထွက်နေတယ်။ ပြောစမ်း၊ ဒါကို ဘယ်လို လျော်ကြေးပေးမလဲ။ ငါ့သားက ငါတို့ တစ်မိသားစုလုံးရဲ့ အသည်းအသက်ဆိုတာ နင် သိလား......"

ကျန်းရိုက သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆရာမကိုသာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဆရာမယန်၊ တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်တာလဲဟင်"

ဆရာမယန်က စကားစရန်ပင် အချိန်မရလိုက်မီ တစ်ဖက်လူက အော်ဟစ်လေတော့သည်။

"နင့်သမီးက လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ ငါ့သားကို သွေးထွက်အောင် ရိုက်လိုက်တာလေ၊ ဘာကိစ္စကို မေးနေသေးတာလဲ"

ဆရာမယန်မှာ မတတ်နိုင်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေလေသည်။

"ဖန်းကျွင်းရဲ့ မေမေ......"

"ငါကြည့်ရတာ နင်က လူလည်ကျချင်နေတာပဲ။ တကယ်ကို ဘယ်လိုအမေမျိုးက ဘယ်လိုကလေးမျိုး မွေးတာလဲဆိုတာ မှန်ပါတယ်။ ဒီနေ့သာ နင်တို့က ငါတို့ကို လျော်ကြေးမပေးရင်၊ ငါ နင့်ကို ဘယ်လို ဆုံးမမလဲ ကြည့်ထား......"

ကျန်းရိုက ချက်ချင်းပင် မျက်နှာထား အေးစက်သွားလေသည်။

"ရှင်က ကျွန်မကို အမှန်တရား သိခွင့်မပေးချင်မှတော့၊ ကျွန်မတို့ သွားတာပေါ့။ လက်သီးတစ်ချက်တည်းနဲ့ သွေးထွက်အောင် ရိုက်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မမြင်ပါဘူး"

ပြောပြီးနောက် ကလေးကိုချီကာ တိုက်ရိုက်ပင် ထွက်သွားလေတော့သည်။

ဖန်းကျွင်း၏ မိခင်ဟုခေါ်သော ကျောင်းသားမိဘမှာ ကျန်းရို၏ ဤလုပ်ရပ်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ အော်ဟစ်လေတော့သည်။

"နင် ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ နင်က ငါ့ကလေးကို ဒဏ်ရာရအောင် ရိုက်ပြီးတော့ ဒီအတိုင်း ထွက်သွားတာလား။ နင် ရပ်စမ်း！"

ကျန်းရိုက ကလေးကိုချီကာ တကယ် ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အမျိုးသမီးက သားဖြစ်သူကို ဆွဲကာ အလျင်အမြန် လိုက်သွားပြီး ဆရာမယန်ကိုလည်း ဒေါသတကြီးဖြင့် လှည့်မေးလေသည်။

"ဆရာမ သူ့ကို မြန်မြန် တားလေ၊ သူ့သမီးက ငါ့သားကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်သွားတာကို၊ ဆရာမက သူ့ကို ဒီအတိုင်း သွားခွင့်ပြုလိုက်တာလား"

ဆရာမယန်က ကျန်းရို၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ အကြောင်းရင်းမသိဘဲ အနည်းငယ် ဒေါသပြေသွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သို့သော်လည်း ဟန်ဆောင်၍ လိုက်သွားလိုက်လေသည်။

"အန်းအန်းရဲ့ မေမေ..."

ကျန်းရို၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ အန်းအန်းက အနောက်မှ အမောတကော လိုက်လာသော ဖန်းကျွင်း၏ မိခင်ကို ကြည့်ကာ မာမား ရှိနေ၍ မကြောက်တော့၍ထင်သည်၊ လက်သေးသေးလေးဖြင့် ခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလေသည်။

"မာမား၊ သူက သမီးရဲ့ မုန့်တွေနဲ့ ကစားစရာတွေကို အမြဲတမ်း လုတယ်၊ ပြီးတော့ နေ့တိုင်း သမီးရဲ့ ဆံပင်ကို ဆွဲတယ်၊ အရမ်းနာတာပဲ။ သမီးက သူ့ကို မဆွဲဖို့ ပြောတာကို၊ သူက ပိုပြီးတောင် ဆွဲသေးတယ်။ သမီး ဒီနေ့ သူ့ကို လက်သီးနဲ့ တစ်ချက် ရိုက်လိုက်တယ်၊ ပြီးတော့ သူက ဆရာမဆီ ပြေးသွားပြီး တိုင်တယ်......"

"သမီး လူတွေကို အနိုင်မကျင့်ပါဘူး၊ သူက သမီးကို အရင် အနိုင်ကျင့်တာပါ"

ကျန်းရိုက ကလေးများ၏ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရန်ဖြစ်မှုဟုသာ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ကိစ္စများ ဖြစ်ပွားနေသည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း မထင်ထားခဲ့သဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာလို့ ဒီရက်ပိုင်း မာမားကို မပြောပြတာလဲ"

အန်းအန်းက လိမ်မာနူးညံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျောင်းဆင်းရင် မနာတော့လို့ပါ"

ကျန်းရိုက သည်းခံလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်ကာ တိုက်ရိုက် လှည့်လိုက်လေသည်။ တစ်ဖက်မှ မိဘက လိုက်လာရင်း ဆဲဆိုနေပြီး သူမ ရပ်တန့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အော်ဆဲရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ ကျန်းရိုက မျက်နှာထား အေးစက်စွာဖြင့် သူမကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ ရှင့်ကို သတိပေးလိုက်မယ်၊ ရှင့်သားက ကျွန်မသမီးကို ထပ်ပြီး အနိုင်ကျင့်ရဲရင် ကျွန်မ သူ့ကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး၊ ရှင် စွမ်းနိုင်ရင် စမ်းကြည့်လိုက်"

ပြောပြီးနောက် ကလေးကိုချီကာ တိုက်ရိုက်ပင် ထွက်သွားလေတော့သည်။

တစ်ဖက်မှ မိဘက အံ့အားသင့်သွားပြီး သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ ချက်ချင်းပင် အင်္ကျီလက်ကို ပင့်တင်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလေတော့သည်။

"အိုအို၊ နင်က ငါ့ကိုတောင် ခြိမ်းခြောက်ရဲသေးတယ်ပေါ့။ နင် စွမ်းနိုင်ရင် ရပ်နေလိုက်စမ်း၊ နင်က ငါ့သားကို ဘယ်လို အလွတ်မပေးဘူးလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်။ နင် ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိလား"

ကျန်းရိုက အန်းအန်းကိုချီကာ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် လီရှောင်း၏ ကားက ရောက်လာလေသည်။ စောစောက ဆရာမယန်၏ ဖုန်းကို သူ မကိုင်လိုက်ရသော်လည်း အန်းအန်း၏ ဆရာမမှန်း မှတ်မိသဖြင့် သူငယ်တန်းတွင် တစ်ခုခုဖြစ်နေသည်ဟု ခန့်မှန်းမိကာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုက ကားတံခါးကို ဆွဲဖွင့်၍ ဝင်ထိုင်လိုက်ရာ လီရှောင်းက သူမ၏ မျက်နှာထား ဆိုးရွားနေသည်ကို မြင်သောအခါ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျန်းရိုက အလွန်ဒေါသထွက်နေသဖြင့် အန်းအန်း အနိုင်ကျင့်ခံရသည့် အကြောင်းကို ပြောပြလိုက်လေသည်။

ပြောရင်းနှင့် ထိုကောင်လေးကို မည်သို့ ဆုံးမရမည်ကို စိတ်ထဲတွင် တွေးတောနေလေသည်။ ထိုကလေး၏ မိဘများကို ကြည့်ရုံဖြင့် အကျိုးအကြောင်း ပြော၍ရမည့်သူများ မဟုတ်မှန်း သိသာလှရာ အခြားနည်းလမ်းတစ်ခု ပြောင်းသုံးရမည်ဖြစ်သည်။

လီရှောင်းက ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ မျက်နှာက ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားပြီး သူမ၏ရင်ခွင်ထဲရှိ အန်းအန်းကို မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းအမေ ပြောတာ တကယ်လား"

အန်းအန်းက မာမား၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဝင်နေပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

လီရှောင်းက တိုက်ရိုက်ပင် ကားတံခါးဖွင့်၍ ထွက်သွားပြီး "ဒုန်း" ဟူသော အသံဖြင့် တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်လေသည်။

ယောကျ်ားလေး၏ မိခင်က ကားတစ်စီး ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ တစ်မိသားစုတည်းဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိပြီး ရှေ့တိုး၍ တားဆီးရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ ကားထဲမှ အလွန်ချောမောသော အမျိုးသားတစ်ဦး ဆင်းလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ စောစောက အမျိုးသမီးနှင့် ကလေးပင် အလွန်လှပနေပြီဖြစ်ရာ တစ်ဖက်လူ၏ ကလေးအဖေက ဤမျှ ပို၍ချောမောလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း အလွန်ကြမ်းတမ်းပုံပေါက်လေသည်။ လူတစ်ကိုယ်လုံး အမူအရာကအစမည်းမှောင်နေပြီး လူကို ကြည့်သော အကြည့်များက အလွန်အေးစက်နေလေသည်။ ၎င်းမှာ စောစောက အမျိုးသမီး၏ အပြင်ပန်းတွင်သာ အားကြီးဟန်ဆောင်ကာ ရိုင်းစိုင်းသော စကားများ ပြောဆိုခြင်းမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့ထံသို့ လျှောက်လာသော အမျိုးသားမှာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အလွန်ရန်စရန် မလွယ်ကူကြောင်း သိသာလှလေသည်။

မိခင်၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကောင်လေးက လီရှောင်း၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသောအခါ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မိခင်၏ အနောက်သို့ ပုန်းကွယ်သွားလေသည်။

ကောင်လေး၏ မိခင်မှာလည်း အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သွားလေသည်။

"ရှင်... ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ"

ဆရာမယန်လည်း ဤကဲ့သို့သော လီရှောင်းကို အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သွားပြီး ရှေ့တိုး၍ ဖျန်ဖြေပေးရန် ကြိုးစားလေသည်။

"အန်းအန်းရဲ့ ဖေဖေ......"

လီရှောင်းက တစ်ဖက်မိဘကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ဝဝကစ်ကစ် ယောကျ်ားလေးကို လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် ဆွဲမလိုက်ကာ ယောကျ်ားလေးကို လက်ညှိုးထိုး၍ အေးစက်ကြမ်းတမ်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ မင်းကို သတိပေးလိုက်မယ်၊ နောက်တစ်ခါ ငါ့သမီးကို ထပ်အနိုင်ကျင့်ရဲရင်၊ ငါ့သမီးက လက်ပါတာ မပြောနဲ့၊ ငါကိုယ်တိုင် လက်ပါမယ်။ ငါ့သမီးကိုတောင် အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်ပေါ့၊ ငါ အရင်တုန်းက ဘာလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မစုံစမ်းကြည့်ဘူးလား"

ပြောရင်းနှင့် သူ၏ လက်ဖြင့် ကောင်လေး၏ ပါးပြင်ကို "ဖြန်းဖြန်း" ဟု ပုတ်ကာ ဟောက်လိုက်လေသည်။

"ကြားလား"

ယောကျ်ားလေးမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ပါးစပ်ကို တွန့်ကာ ငိုချင်သော်လည်း မငိုရဲဘဲ အားကြိုးမာန်တက် ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

"သား မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး ဦးဦး၊ သား မရဲတော့ပါဘူး"

ဘေးရှိ ယောကျ်ားလေး၏ မိခင်လည်း လန့်သွားပြီး အလျင်အမြန် ပြောလေသည်။

"စကားကို ကောင်းကောင်း ပြောပါ၊ စကားကို ကောင်းကောင်း ပြောပါ......"

လီရှောင်းက ယောကျ်ားလေးကို သူ၏ မိခင်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ဖြင့် စုတ်သပ်လိုက်လေသည်။

"နောက်တစ်ခါ ငါ့သမီး ဆံပင်တစ်မျှင် ကျွတ်တာနဲ့၊ ငါ မင်းကို တိုက်ရိုက် အဆုံးစီရင်ပစ်မယ်"

သားအမိနှစ်ယောက်ကို အေးစက်စက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောပြီးသည်နှင့် တိုက်ရိုက်ပင် ထွက်သွားလေတော့သည်။

လူဝေးသွားသောအခါ ယောကျ်ားလေးက သူ၏မိခင် ရင်ခွင်ထဲတွင် အသံထွက်၍ ငိုလေတော့သည်။

သူ၏မိခင်မှာ ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေဆဲပင်။

"ဒါ ဘယ်လို လူမျိုးလဲ"

လီရှောင်း ကားပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သမီးဖြစ်သူထံမှ လေးစားအားကျသော အကြည့်များကို ရရှိလေသည်။

"ပါပါး အရမ်းတော်တာပဲ၊ သူတောင် ကြောက်လို့ ငိုသွားပြီ"

ကျန်းရိုက သူမ၏ ကျစ်ဆံမြီးလေးကို ဖြုတ်ကာ ပြန်လည် ဖြီးသင်ပေးရင်း မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"မာမားက မတော်ဘူးလား"

ယခုမှ ကလေးမလေးက ပျော်ရွှင်သွားလေသည်။

"မာမားလည်း တော်တယ်။ သမီးကို ချီပြီး ခပ်မြန်မြန် လျှောက်သွားတာ၊ ဖန်းကျွင်း မေမေတောင် မမီဘူး"

"......"

လီရှောင်း ရယ်လိုက်ပြီး ကျန်းရိုကို အတွေ့အကြုံ မျှဝေပေးသေးလေသည်။

"ဒီလို လူမျိုးတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့က သူတို့ထက် ပိုကြမ်းပြရတယ်"

ကျန်းရိုက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မလည်း ကြမ်းပြခဲ့တာပဲ"

လီရှောင်း။ "မင်း အဲ့ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ကြမ်းတာ ခေါ်မလဲ၊ အလွန်ဆုံးက ဒေါသထွက်တာပဲ ရှိတာ"

"အေးပါ၊ ရှင်ပဲ ကြမ်းတယ်"

.....

မွန်းတည့်ချိန်တွင် မိသားစုသုံးယောက် အပြင်ထွက်စားကြသည်။ ဤသည်မှာ အန်းအန်း ကျောင်းတက်နေစဉ်အတွင်း ပါပါး မာမားတို့နှင့်အတူ နေ့လယ်စာ ပထမဆုံးအကြိမ် စားရခြင်းဖြစ်ရာ ကလေးမလေးမှာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေလေသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် လီရှောင်းနှင့် ကျန်းရိုတို့က သူမကို ကျောင်းသို့ ကိုယ်တိုင် ပြန်ပို့ပေးခဲ့ပြီး လမ်းတစ်ဝက်တွင် သူမကို ချော့ရန် ကစားစရာအသစ်များနှင့် မုန့်များ ဝယ်ပေးခဲ့သေးသည်။ အတန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ ကောင်လေးလည်း ရှိနေပြီး လီရှောင်းကို မြင်သည်နှင့် ကြောက်လန့်တကြား ပြေးသွားလေတော့သည်။

လီရှောင်းက သမီးဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးကာ သေချာကစားရန်နှင့် တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို ထပ်အနိုင်ကျင့်ပါက အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် သူ့ကို ပြောရန် မှာကြားလိုက်လေသည်။

အန်းအန်းက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မုန့်များကို ဖွင့်ကာ သူငယ်ချင်းကောင်းလေးများကို ဝေမျှပေးပြီးနောက် လီရှောင်းနှင့် ကျန်းရိုတို့ကို လက်ရမ်းပြကာ ချိုသာစွာ ပြုံးလျက် ပြောလေသည်။

"ပါပါး မာမား တာ့တာ"

အပြင်ဘက်တွင် ကျန်းရိုက ဆရာမယန်ကို စားစရာအချို့ ပေးခဲ့ပြီး အခြေအနေရှိပါက သူတို့ကို ဖုန်းဆက်၍ ပြောပြပေးရန် အကူအညီ တောင်းခဲ့လေသည်။

လီရှောင်းက ကားမောင်း၍ ကျန်းရိုနှင့်အတူ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒုတိယနှစ်ဝက်ကျရင် အန်းအန်းကို ကျောင်းပြောင်းပေးလို့ ရမလား ကိုယ် ကြည့်ကြည့်ဦးမယ်။ ဒီကျောင်းက ဆရာမတွေ အရမ်းနည်းလွန်းတယ်၊ ဂရုမစိုက်နိုင်ဘူး"

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဆရာမယန်က တကယ်တော့ ကောင်းမွန်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် အန်းအန်းကို အတော်လေး ဂရုစိုက်ပေးတတ်သော်လည်း၊ အတန်းတိုင်းတွင် ကလေးများက အတော်လေး များပြားနေသဖြင့် ဆရာမ နှစ်ယောက်ဖြင့် လုံးဝ ကြည့်ရှု၍ မနိုင်ပေ။

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၆၀)

အန်းအန်း သူငယ်တန်းတွင် အနိုင်ကျင့်ခံရပြီးနောက် လီရှောင်းမှာ အနည်းငယ် စိတ်မချဖြစ်သွားပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ သူက နေ့တိုင်း ကလေးကို သွားကြိုကာ၊ ကြိုပြီးနောက် အိမ်သို့ မပြန်ဘဲ အန်းအန်းကိုခေါ်၍ သင်တန်းများကို သွားရောက် လေ့လာကြည့်ရှုလေ့ရှိသည်။

ယခုအခါ သူ့အသိုင်းအဝိုင်းက ကျယ်ပြန့်လာပြီဖြစ်ရာ လူချမ်းသာများ၏ ကလေးများမှာ ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် အခြားအရာများဖြစ်သော စန္ဒရား၊ အက၊ မြင်းစီး၊ တိုက်ကွမ်ဒို စသည်တို့ကိုပါ သင်ယူလေ့ရှိကြောင်း သိထားလေသည်။ ယခင်က သူ ကျန်းရိုကို ထိုအကြောင်း ပြောပြဖူးသော်လည်း၊ ကျန်းရိုက ကလေးမှာ အသက်ငယ်သေးသဖြင့် ဤနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူမကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ကစားခွင့်ပေးပြီး၊ နောင်နှစ်အနည်းငယ်ကြာ၍ ကြီးလာမှသာ သူမ စိတ်ဝင်စားသောအရာများကို သင်ယူစေရန် ပြောခဲ့လေသည်။

လီရှောင်းကလည်း ယခင်က သဘောတူခဲ့ပြီး အန်းအန်း နေ့တိုင်း ပူပင်သောကကင်းမဲ့စွာ နေထိုင်ရသည်မှာ တကယ်ကို ကောင်းမွန်သည်ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။ သူ ငယ်စဉ်က ဤမျှ ပျော်ရွှင်ခဲ့ရခြင်း မရှိပေ။ စားစရာ၊ သောက်စရာရှိပြီး ကစားဖော်များလည်းရှိကာ သူ့နှင့် ကျန်းရိုကလည်း အလိုလိုက်ထားသဖြင့် နေ့စဉ် မည်သည့် စိတ်ညစ်စရာမှ မရှိပေ။ သို့သော် ယခုတော့ မရတော့ပေ။ အန်းအန်း၏ စရိုက်က အလွန်ပျော့ညံ့လွန်းရာ၊ သူမကို ရိုက်လျှင်ပင် တစ်ဖက်လူကို တော်ကြောင်း ပြန်လည်ချီးကျူးတတ်သူမျိုးဖြစ်သည်။ သူမသာ နာကျင်သွားခြင်း မရှိပါက ပြန်လည်တိုက်ခိုက်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုသို့ဆိုလျှင် နောင်တွင် ထပ်မံ အနိုင်ကျင့်ခံရပါက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူနှင့် ကျန်းရိုတို့က အမြဲတမ်း အနားတွင် ရှိနေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် လီရှောင်းက ကလေးများကို တိုက်ကွမ်ဒို၊ ဂျူဒို သင်ပေးသော နည်းပြအချို့ကို စုံစမ်းမေးမြန်းကာ အန်းအန်းကို နေ့တိုင်းခေါ်သွားပြီး မည်သည့်အရာကို သဘောကျသလဲ၊ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခိုင်းလေသည်။

အန်းအန်းမှာ အစပိုင်းတွင် ပါပါးက သူမကို လိုက်ကစားပေးသည်ဟု ထင်ကာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် ရန်ဖြစ်ရသည်ကို မြင်သောအခါ ကြောက်လန့်တကြား ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းကာ ပါပါး၏ အင်္ကျီကိုဆွဲ၍ ပြန်ချင်ကြောင်း ပြသလေသည်။

လီရှောင်းမှာ ခေါင်းကိုက်သွားလေသည်။ သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်မှာ သူ ငယ်စဉ်က ထိုမျှ ကြမ်းတမ်းခဲ့ပါလျက်နှင့် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် လိမ်မာနူးညံ့တဲ့ သမီးမျိုး မွေးလာရတာလဲ။

စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းရိုနှင့် တူ၍ဖြစ်မည်ဟု ထင်မိလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းရိုက သူ့ကို ကလေးခေါ်သွားပြီး ဓားရေးနည်းပြတစ်ဦးကို သွားရှာခိုင်းလိုက်လေသည်။ ဓားရေးကစားသမားများက ဓားရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားရပြီး ထိုမျှ ကြမ်းတမ်းမှု မရှိသဖြင့် အန်းအန်း အနည်းငယ် သက်သာပေလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် ဓားရေးက ခန္ဓာကိုယ်ကို သန်စွမ်းစေသဖြင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို အောင်မြင်စေနိုင်လေသည်။

လီရှောင်းမှာ ဓားရေးဆိုသည်ကို တစ်ခါမှ မကြားဖူးသော်လည်း သွားရောက်ရှာဖွေခဲ့ရာ တကယ်ပင် အတော်လေး နာမည်ကြီးသော နည်းပြတစ်ဦးကို ရှာတွေ့ခဲ့လေသည်။ ထိုနည်းပြမှာ ဟောင်ကောင်ဘက်မှဖြစ်ပြီး နိုင်ငံကိုယ်စားပြု၍ အိုလံပစ်ပွဲတော်တွင်ပင် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ ဆုမရခဲ့သော်လည်း အလွန် အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်လေသည်။

သူက ယခုအခါ ကလပ်တစ်ခုမှ ဓားရေးနည်းပြတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကလပ်ထဲတွင် ကစားစရာများ အများအပြားရှိကာ၊ စားသောက်စရာ၊ ကစားစရာများနှင့် သီးသန့် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းများလည်း ပါရှိပြီး အလွန်ကျယ်ဝန်းလေသည်။ ချမ်းသာသော သူဌေးသားအချို့ ဖွင့်လှစ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး လီရှောင်းလည်း သူငယ်ချင်းတစ်ဦး၏ မိတ်ဆက်ပေးမှုကြောင့် လာရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လီရှောင်းက အန်းအန်းကို ခေါ်သွားချိန်တွင် နည်းပြမှာ ကလေးအချို့ကို လေ့ကျင့်ပေးနေလေသည်။

ဘေးတွင်လည်း ကလေးကြီးအချို့က ကိုယ်တိုင် လေ့ကျင့်နေကြလေသည်။

ထိုကလေးများမှာ အန်းအန်းနှင့် ရွယ်တူခန့်ရှိကြပြီး နည်းပြ စကားပြောနေချိန်တွင် နှစ်ယောက်က ရန်ဖြစ်ကစားနေကြရာ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လှလေသည်။

အန်းအန်းက အဖြူရောင် ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော ထိုလူများကို မြင်သောအခါ ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိတော့ပုံရသည်။ ထိုကလေးကြီးများက ဓားများကိုင်ကာ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို မြင်လျှင်ပင် နောက်သို့ မဆုတ်တော့ဘဲ စပ်စုစွာဖြင့် ခေါင်းလေးစောင်းကာ ကြည့်နေလေသည်။

ထိုသို့ဖြင့် အန်းအန်းမှာ ဓားရေးကစားသမားလေး တစ်ယောက် ဖြစ်လာလေတော့သည်။

အပတ်စဉ် အင်္ဂါနေ့နှင့် ကြာသပတေးနေ့တိုင်း ကျောင်းဆင်းပြီးနောက် ကလပ်သို့သွား၍ ဓားရေး နှစ်နာရီကြာ သင်ယူရသည်။ ရလဒ် မည်သို့ရှိမည်ကို ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ မသိနိုင်သေးသော်လည်း၊ သူမ၏ ပုံစံကို ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေပုံရလေသည်။

ကျန်းရိုက သူမကို အိမ်ပြန်ကြိုသော လမ်းတွင် သူမက ပါးစပ်မှလည်း "ကျွီကျွီကျွီ" ဟု အသံပြုကာ အသံထွက်အထူးပြုလုပ်ချက်များပါ ပါဝင်နေလေသည်။

ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားရင်း ခေါင်းမော့ကာ ကျန်းရိုကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သေးသည်။

"မာမား၊ သမီး နောက်ကြရင် ရှောင်လီ (ပျံလွှားဓား) ထက်တောင် ပိုတော်လာမှာ၊ သမီး မာမားနဲ့ ပါပါးကို ကာကွယ်ပေးမယ်—"

ကျန်းရို ကြားပြီးနောက် သဘောကျစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ လတ်တလောတွင် တီဗွီ၌ ပျံလွှားဓားဇာတ်လမ်းတွဲ ပြသနေရာ အန်းအန်းက အလွန်သဘောကျလေသည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင် ကျေးဇူးပါပဲ အန်းအန်းလေး"

"ရပါတယ်"

......

မတ်လလယ်ခန့်တွင် ချန်ရုန်တို့ မိသားစု ပြဿနာတက်သွားလေသည်။

ဤကိစ္စကို တုံမင်မင်က ကျန်းရိုအား အရင်ပြောပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုမှာ အမြဲတမ်း အပြင်တွင် နေထိုင်သဖြင့် အတန်းဖော်များနှင့် သိပ်မရင်းနှီးလှပေ။ တုံမင်မင်က ယခုအခါ မေဂျာပြောင်းသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် နေ့လယ်စာ အတူတူစားလေ့ ရှိကြလေသည်။

တုံမင်မင်က ထမင်းစားနေရင်း သူမကို ပြောပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျန်းရို၏ခင်ပွန်းက ယခင်က ချန်ရုန်၏ လက်အောက်တွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြောင်း သူမ သိထားသလို၊ ကျန်းရို ပြောပြ၍ ချန်ရုန်၏ဇနီးအကြောင်းကိုလည်း ကြားဖူးထားသဖြင့် ချန်မိသားစု၏ ကိစ္စများကို သူမအား ပြောပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

"နင့်ယောက်ျားရဲ့ အရင် သူဌေးက ချန်ရုန် ဆိုလား၊ ဘာလား။ သူ့ယောက်ဖကို အားကိုးပြီး ကြီးပွားလာတဲ့ တစ်ယောက်လေ၊ နာမည်ကိုတော့ ငါလည်း သေချာ မမှတ်မိတော့ဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲ့ဒီလူပဲ။ သူ့ယောက်ဖ ပြဿနာတက်သွားပြီ၊ ကုမ္ပဏီရဲ့ စီးပွားရေး လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အခိုးခံလိုက်ရတယ်နဲ့ တူတယ်၊ အခု အိမ်ခြံမြေလောကက ကုမ္ပဏီကြီး တချို့က ပူးပေါင်းပြီး သူတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို နှိမ်နင်းဖို့ လုပ်နေကြတယ်၊ သေချာပေါက် ဒေဝါလီခံရတော့မယ်"

ကျန်းရိုက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

တုံမင်မင်က ခေါင်းခါပြလိုက်လေသည်။

"ငါလည်း သေချာ မသိဘူး၊ ငါတို့ မိသားစုက သူတို့ မိသားစုနဲ့ စီးပွားရေး အဆက်အသွယ် မရှိဘူးလေ။ ဒါတွေက သူငယ်ချင်းတွေ ပြောပြလို့ ကြားတာပါ၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ လုပ်ကြံတာ ခံလိုက်ရတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကိုယ်တိုင်မှာလည်း မသမာမှုတွေ ရှိနေလို့သာ ဒီလောက် မြန်မြန် ပျက်စီးသွားတာပေါ့။ နှစ်သစ်ကူးလောက်ကစပြီး သူတို့ ကုမ္ပဏီမှာ ပြဿနာတွေ တစ်ခုပြီးတစ်ခု တက်နေတာတဲ့၊ အစတုန်းကတော့ မြေကွက်တွေကို ခိုးရောင်းတယ်၊ အခုတော့ စတော့ရှယ်ယာတွေကို အများကြီး ထုတ်ရောင်းနေရပြီ၊ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ တော်တော်လေး လျော့ကျသွားပြီ။ နောက် သိပ်မကြာခင်မှာ ဒေဝါလီခံကြောင်း ကြေညာရတော့မယ် ထင်တယ်"

ပြောပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ကုမ္ပဏီကြီးက ပျက်ပြီဆိုတာနဲ့ ပျက်သွားတာပဲ။ တုံချန်းလေ့ ဆိုတဲ့ အဘိုးကြီးက ဒီရက်ပိုင်း ကုမ္ပဏီမှာ အတွင်းလူ ရှိနေမလားဆိုပြီး ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် စစ်ဆေးနေတယ်"

တုံမင်မင်က ယခုအခါ မိသားစုကုမ္ပဏီနှင့် ထိတွေ့ခွင့်ရနေပြီဖြစ်ရာ သူမကလည်း ကွယ်ရာတွင် ကိုယ်ပိုင်လူများကို ပြုစုပျိုးထောင်နေပြီဖြစ်သည်။ အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း ဖြစ်ပျက်နေသော ကိစ္စများကို ယခင်ကကဲ့သို့ ဘာမှမသိဘဲ မနေတော့ဘဲ အားလုံးကို လေ့လာစုံစမ်းလေ့ရှိပြီး၊ မသက်ဆိုင်သော ကိစ္စများကိုပင် သွားရောက် စုံစမ်းလေ့ရှိလေသည်။

ဤအချက်ကို သူမက ကျန်းရို၏ ခင်ပွန်းထံမှ သင်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းရို၏ ခင်ပွန်းသည် ယခင်က ချန်ရုန်၏ လက်အောက်တွင် လက်ထောက်တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ သူက အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်းရှိ ကိစ္စရပ်များကို အလွန်သိရှိနားလည်ကြောင်း သူမ တွေ့ရှိခဲ့ရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အသုံးမဝင်ဟု ထင်ရသော ဤအသေးစိတ်အချက်လေးများက တစ်ခါတစ်ရံတွင် အလွန်ကြီးမားသော အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်လေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ယခုအခါ တုံမင်မင်သည် အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်းရှိ ထိုသူများအပေါ် လုံးဝ မသိနားမလည်သူ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ မည်သည့်စကား ပြောရမည်၊ မည်သည့် သဘောထားမျိုး ထားရှိရမည်ကို သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ သိရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ချန်ရုန် ယောက်ဖ၏ ကုမ္ပဏီက ယခုအချိန်တွင် ပြဿနာတက်သွားလိမ့်မည်ဟု ကျန်းရို မထင်ထားခဲ့ပေ။ ယခင်ဘဝကထက် နှစ်အတော်ကြာ စောနေလေသည်။

.....

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လီရှောင်း အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းရိုက ဤကိစ္စကို မနေနိုင်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ထမင်းချက်နေစဉ် သူ ပြန်ရောက်လာပြီး၊ နောက်ဆုံးဟင်းတစ်ပွဲ အိုးထဲရောက်သွားချိန်တွင် လီရှောင်း၏ လက်ထဲ၌ နာမည်ကြီးဆိုင်တစ်ဆိုင်မှ ဝယ်လာသော ဝက်ခြေထောက်ပေါင်း တစ်ပွဲ ပါလာလေသည်။

အန်းအန်းက ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်၍ တီဗွီ ကြည့်နေစဉ် သူမ၏ နှာခေါင်းက အလွန်စူးရှရာ အနံ့ရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဆိုဖာပေါ်မှ ဆင်းကာ ပြေးလာပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သမီး စားမယ်"

လီရှောင်းက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"လက်သွားဆေး"

စောစောက သူ အိမ်ထဲဝင်လာချိန်တွင် ကလေးမလေးက သူ့ကို တစ်ချက်ပင် မကြည့်ခဲ့ဘဲ၊ စားစရာ ပါလာသည်ကို မြင်မှသာ ချက်ချင်း ပြေးလာခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အန်းအန်းက လိမ်မာစွာဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကာ လက်ဆေးလေသည်။ သူမက အရပ်ပုသဖြင့် ခွေးခြေခုံငယ်လေးကိုပါ ယူသွားသေးလေသည်။

လက်ဆေးပြီးနောက် ဧည့်ခန်းသို့ ချက်ချင်း ပြန်ပြေးလာကာ ခုံပေါ်သို့ တက်၍ ဝက်ခြေထောက်ပေါင်းကို ယူစားလေတော့သည်။

ဝက်ခြေထောက်ပေါင်းကို အပြားလေးများ လှီးထားပြီး ဘေးတွင် ဆော့စ်ထုပ်လေး ပါရှိရာ ကလေးမလေးက အလွန်ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ဆော့စ်ထုပ်ကို သွားဖြင့် ကိုက်ဖောက်ကာ ဝက်ခြေထောက်ပေါင်းပေါ်သို့ အကုန်လောင်းချလိုက်လေသည်။

တစ်ဖတ်ကို ယူ၍ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် နောက်ထပ်တစ်ဖတ်ကို ယူကာ အောက်သို့ဆင်း၍ မာမားကို သွားကျွေးရန် ပြင်လေသည်။

သို့သော် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုက ပါပါးလောက် မမြန်ပေ။ လီရှောင်းက ကိုယ်တိုင် တစ်ဖတ်စားလိုက်ပြီး နောက်ထပ် နှစ်ဖတ်ယူကာ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ သွား၍ ကျန်းရို၏ နှုတ်ခမ်းနားသို့ တေ့ပေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက မျက်လွှာချကာ နှုတ်ခမ်းနားရှိ အသားကို မြင်သောအခါ သူ့ကို ပြုံးပြပြီး ပါးစပ်ဟ၍ စားလိုက်လေသည်။

လီရှောင်းလည်း ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့လက်ချောင်းထိပ်တွင် ဆော့စ်အနည်းငယ် ပေနေသဖြင့် လက်ကို ပြန်ရုပ်ကာ သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားကာ လက်ဆေးပြီး ပန်းကန်ယူ၍ ထမင်းခူးလေသည်။

မီးဖိုချောင်တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော အန်းအန်းက မြင်သွားသောအခါ မကျေမနပ်ဖြင့် ပါးစပ်ကို ဖောင်းလိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ အသားကို ပါးစပ်ထဲသို့ သွင်းကာ သူမဘာသာ စားလိုက်လေတော့သည်။

ထမင်းစားနေချိန်တွင် ကျန်းရိုက ချန်ရုန်မိသားစု၏ကိစ္စကို မေးလိုက်လေသည်။

လီရှောင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စကို ကိုယ်လည်း ကြားတယ်။ ချန်ရုန်ရဲ့ ယောက်ဖက ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းကပဲ ရဲတွေ ဖမ်းသွားတာ ခံလိုက်ရတယ်၊ ဒေဝါလီခံဖို့ မဝေးတော့ဘူး"

"အိမ်ခြံမြေလောကက အစကတည်းက ပြိုင်ဆိုင်မှု ပြင်းထန်တာလေ။ သူ့ယောက်ဖကလည်း အရည်အချင်းရှိတဲ့သူဆိုတော့ လက်ထဲမှာ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အများကြီး ရှိတယ်။ သူသာ လဲကျသွားရင် တခြားသူတွေ အများကြီး အမြတ်ထွက်မှာဆိုတော့ အဲ့ဒီလူတွေ ပူးပေါင်းကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

"စီးပွားရေးလောကဆိုတာ စစ်မြေပြင်လိုပဲ၊ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ပြောင်းလဲသွားနိုင်တာက ပုံမှန်ပါပဲ။ ဒေဝါလီခံသွားတဲ့ ကုမ္ပဏီတွေ အများကြီးပဲ၊ စိတ်ထဲထားစရာ မလိုပါဘူး"

ကျန်းရိုက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါဆို ကျောက်ယွင်ရော"

လီရှောင်းက ထိုနာမည်ကို ကြားသောအခါ မျက်နှာပေါ်တွင် တစ်ခဏမျှ ရှုပ်ထွေးသွားလေသည်။

ကျန်းရိုက ထူးဆန်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လီရှောင်းက သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ဟင်းခပ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်လေသည်။

"သူက နှစ်စပိုင်းကတည်းက ချန်ရုန်နဲ့ ကွာရှင်းပြီးတော့ ကလေးကိုခေါ်ပြီး နိုင်ငံခြားကို စိတ်ပြေလက်ပျောက် ထွက်သွားတာလေ၊ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူးလို့ ကြားတယ်"

ကျန်းရို ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

လီရှောင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်လေသည်။

"အများကြီး မတွေးပါနဲ့၊ ကိုယ်တို့ ကိုယ်တိုင် မျက်မြင်မတွေ့ရတဲ့ ကိစ္စတွေကို ရမ်းသမ်းပြီး ကောက်ချက်မချသင့်ပါဘူး။ သူက ပြည်တွင်းမှာ နေရတာ အရမ်းဝမ်းနည်းဖို့ကောင်းတယ်လို့ ထင်ပြီး အပြင်ထွက်ကြည့်ချင်တာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

ကျန်းရိုက မျက်လုံးပင့်ကာ လီရှောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ဤလူက ယခုအခါ တကယ်ကို ပို၍ပို၍ သတိထားတတ်လာကြောင်း တွေ့ရှိရလေသည်။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းကလည်း ကောင်းပါသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူ အပြင်တွင် သူများ၏ အလိမ်ခံရမည့်အရေးကို ကျန်းရို စိတ်ချရလေသည်။

......

ညဘက် ထမင်းစားပြီးနောက် ဖုဖေးက လီရှောင်းထံသို့ ရုတ်တရက် ဖုန်းဆက်လာလေသည်။ လီရှောင်းက မီးဖိုချောင်တွင် ပန်းကန်ဆေးနေစဉ် ကျန်းရိုက ဖုန်းကို သူ၏ နားအနားသို့ တေ့ပေးကာ ကိုင်ခိုင်းလိုက်လေသည်။

ဖုန်းထဲတွင် ဖုဖေးက အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရလေသည်။

"တောက်၊ ချန်ရုန် ယောက်ဖ ရဲအဖမ်းခံရတဲ့ သတင်းက အခု သတင်းစာတွေမှာတောင် ပါနေပြီ။ ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ မသိဘူး။ အခု သူတို့ ကုမ္ပဏီက လူတွေလည်း ပြေးနိုင်တဲ့သူ အကုန် ပြေးကုန်ကြပြီ။ ငါ ခုနက အရင်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဆီ ဖုန်းဆက်ကြည့်တော့ သူလည်း ထွက်ဖို့ ပြင်နေတယ်တဲ့၊ ဒီလ လစာက ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ထင်လို့ အလကား မလုပ်ချင်ဘူးတဲ့"

"မင်းဆီမှာ ပိုက်ဆံ ရှိလား။ အမြန်လေး အခွင့်အရေးယူပြီး အမြတ်လေး နည်းနည်း သွားထုတ်ရအောင်။ ယင်ရှန်းဘက်က မြေကွက်တစ်ခုကို ဘယ်သူမှ မျက်စိမကျသေးဘူး၊ မင်း အမြန်သွားပြီး လေလံဆွဲလိုက်။ မင်း နောက်ပိုင်း ကုမ္ပဏီ ဖွင့်ချင်တယ်ဆို။ အဲ့ဒီမြေကွက်ကို မနှစ်က ငါ ကြည့်ခဲ့ဖူးတယ်၊ နောက်ပိုင်း သေချာပေါက် တိုးတက်လာမှာ"

ဖုဖေးမှာ ဒီဇိုင်းဆွဲသူဖြစ်ရာ G ပြည်နယ်ရှိ မြေကွက်တိုင်းကို သူ့စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ သိရှိထားလေသည်။

လီရှောင်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ သွားမေးကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

ဖုဖေးက သူ့ထက်ပင် ပိုလောနေလေသည်။

"ဘာတွေ မေးနေဦးမှာလဲ။ မြန်မြန် ပိုက်ဆံသွားယူ၊ ငါ ကားမောင်းပြီး လာနေပြီ။ မင်း ယွမ်သိန်းနှစ်ဆယ်လောက် ပြင်ထား၊ ငါ မင်းကို လူတစ်ယောက်ဆီ ခေါ်သွားမယ်"

"ငါ မင်းကို ပြောထားမယ်နော်၊ နောက်ပိုင်း မင်း ကုမ္ပဏီ ဆောက်ပြီးသွားရင် ငါ့အတွက် စတူဒီယို လုပ်ဖို့ တစ်လွှာ ချန်ထားပေးရမယ်"

"တစ်ခွန်းတည်းပဲ"

လီရှောင်း ပန်းကန်ဆက်မဆေးတော့ဘဲ အမြှုပ်များပြည့်နေသော လက်ကို ရေပိုက်အောက်တွင် ဖြစ်သလို နှစ်ချက်ခန့် ဆေးကြောလိုက်ပြီး ပြောင်စင်သွားခြင်း ရှိမရှိကိုပင် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကိုယ်ပေါ်တွင် သုတ်လိုက်ကာ လှည့်၍ အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားလေတော့သည်။

ကျန်းရိုက ဖုန်းကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး အထဲမှ ဖုဖေး၏ ဆဲဆိုသံများကို ကြားနေရသေးရာ လမ်းအနည်းငယ် ပိတ်နေပုံရလေသည်။

လီရှောင်းက အခန်းထဲတွင် ပစ္စည်းများ ရှာဖွေနေရင်း အော်ဟစ်မေးမြန်းလေသည်။

"ကျန်းရို၊ အိမ်က ဘဏ်စာအုပ် ဘယ်မှာလဲ"

ဧည့်ခန်းထဲရှိ အန်းအန်းက ဘာဖြစ်မှန်း မသိသဖြင့် တီဗွီ ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ အခန်းဝသို့ ပြေးသွားကာ လည်ပင်းဆန့်၍ ပါပါးကို စပ်စုကြည့်နေလေသည်။

အိမ်ရှိ ဘဏ်စာအုပ်များကို ကျန်းရိုကသာ သိမ်းဆည်းထားလေ့ရှိရာ ကျန်းရိုက သူ အလွန်စိုးရိမ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကာ သူ့ကို ယူပေးလိုက်လေသည်။

ဤနှစ်များအတွင်း လီရှောင်းက ပိုက်ဆံအများအပြား ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပြီး ကျန်းရိုက ဘဏ်ကြီးအချို့တွင် ခွဲ၍ အပ်နှံထားခဲ့သည်။ စောစောက ဖုဖေးက ယွမ်သိန်းနှစ်ဆယ် လိုအပ်သည်ဟု ပြောသဖြင့် ကျန်းရိုက မလောက်မည်ကို စိုးရိမ်ကာ အိမ်ရှိ ပိုက်ဆံအများစုကို ယူပေးလိုက်လေသည်။

"ရှင် နည်းနည်း ပိုယူသွားလိုက်"

ပြောရင်းနှင့် သူ့အတွက် အိတ်ကြီးတစ်လုံးကိုပါ သွားရှာပေးလိုက်ပြီး သူ ခဏနေ ဘဏ်သွား၍ ပိုက်ဆံထုတ်ပါက ဤအိတ်ဖြင့် ထည့်ရန် တွေးထားလေသည်။

လီရှောင်းက ဘဏ်စာအုပ်များကို အင်္ကျီအတွင်းအိတ်ကပ်ထဲသို့ သေချာစွာ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ဆန်အိတ်ကို လိပ်ကာ ဂျိုင်းအောက်တွင် ညှပ်လိုက်ပြီး ခါးကိုကိုင်းကာ ဖိနပ်စီးလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ ညဘက် စောစောအိပ်ကြနော်၊ ကိုယ့်ကို စောင့်မနေနဲ့၊ ကိုယ် ဘယ်အချိန် ပြန်လာဖြစ်မလဲ မသိဘူး"

ကျန်းရိုက အန်းအန်းကို ဆွဲထားကာ မှာကြားလိုက်လေသည်။

"လမ်းမှာ သတိထားသွားနော်"

"အင်း"

လီရှောင်းက အလျင်စလို တံခါးဖွင့်၍ ထွက်သွားလေသည်။ တံခါးအပြင်ရောက်သည်နှင့် ဖုဖေး၏ ဖုန်း ဝင်လာပြန်ရာ လီရှောင်းက ဖုန်းပြောရင်း ဓာတ်လှေကားထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

.....

ကျန်းရို တံခါးပိတ်လိုက်သောအခါ အန်းအန်းက စပ်စုစွာ မေးလိုက်သေးသည်။

"ပါပါး ဘယ်သွားတာလဲဟင်"

ကျန်းရိုက သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

"ပါပါး ကိစ္စရှိလို့ အပြင်ခဏသွားတာ၊ ညကျမှ ပြန်လာမယ်"

ကလေးမလေးက ချက်ချင်း တစ်ခုခုကို တွေးမိသွားပုံရကာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင် သမီး အိမ်စာလုပ်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့"

လီရှောင်းက သူမ ညတိုင်း တီဗွီ အများကြီး ကြည့်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အိမ်စာများ ပေးထားလေ့ရှိသည်။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ကဗျာကျက်ခိုင်းထားပြီး လီရှောင်းက တစ်ကြောင်းသင်ပေးလျှင် သူမက တစ်ခေါက် လိုက်ရွတ်ရလေသည်။ ကလေးမလေးက မှတ်ဉာဏ်ကောင်းသဖြင့် အစပိုင်းတွင် လီရှောင်းက သူမကို နှစ်ပုဒ်ကျက်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် နှစ်ခေါက်ဖတ်ရုံဖြင့် ရသွားကြောင်း တွေ့ရှိရသဖြင့် ငါးပုဒ်အထိ တိုးမြှင့်လိုက်ပြီး လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က ကျက်ခဲ့သည်များကိုပါ တစ်ပါတည်း ပြန်နွှေးစေလေသည်။

ကျန်းရိုက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မရဘူး၊ ဒီနေ့ည မာမား သမီးကို သင်ပေးမယ်"

ကလေးမလေးက နှုတ်ခမ်းကိုစူကာ ကျန်းရို၏ အင်္ကျီကိုဆွဲ၍ ချွဲနွဲ့လေသည်။

"သမီး တီဗီကြည့်ချင်တယ်"

ကျန်းရိုက ဝမ်းနည်းဟန်ဆောင်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ပါပါးက အရမ်းတော်တာ၊ မာမားက သူ့ကို မနိုင်ဘူး။ သူက အန်းအန်းကို ကဗျာကျက်ခိုင်းတယ်ဆိုတော့ မာမားက သူ့စကားကိုပဲ နားထောင်ရမှာပေါ့"

ကလေးမလေးက ခေါင်းခါပြလေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ မာမား လိမ်နေတာ။ ပါပါးက မာမား စကားကိုပဲ နားထောင်တာကို"

ကျန်းရိုက ဝန်မခံပေ။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ မာမားက ပါပါး စကားကိုပဲ နားထောင်တာပါ။ သမီးသာ မကျက်ရင် မနက်ဖြန်မနက် ပါပါး မေးတဲ့အခါ မာမား သမီးကို မကူညီနိုင်ဘူးနော်"

ကလေးမလေးက နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်လေသည်။

သူမ၏ ဦးနှောက်သေးသေးလေးဖြင့် အကျိုးအကြောင်းကို ချိန်ဆကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် လိမ်မာစွာဖြင့် စာအုပ်သွားယူလေတော့သည်။

....

ဤအပတ်တွင် လီရှင်း ပြန်လာမည်ဖြစ်ရာ သောကြာနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျန်းရိုက စက်ဘီးဖြင့် အန်းအန်းကို အရင်သွားကြိုပြီးနောက် တက္ကသိုလ်ကျောင်းခွဲသို့ အတူတူ သွားကြလေသည်။

လီရှင်းက ကျောင်းဆင်းနောက်ကျသဖြင့် သူတို့ ရောက်သွားချိန်တွင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းခွဲက ကျောင်းမဆင်းသေးပေ။ သားအမိနှစ်ယောက်က ကျောင်းတံခါးဝရှိ စတိုးဆိုင်ငယ်လေးတွင် ကြော်ထားသော ဝက်အူချောင်း နှစ်ချောင်း ဝယ်စားကြလေသည်။

ဝက်အူချောင်းကို ငရုတ်ဆီနှင့် တို့စားလေသည်။

ဝက်အူချောင်းက အနည်းငယ် ပူနေသေးသဖြင့် အန်းအန်းက အားကြိုးမာန်တက် မှုတ်ပြီးမှ သတိထား၍ တစ်လုတ် ကိုက်စားလေသည်။

၆ နာရီခန့်တွင်မှ လီရှင်းက ကျောင်းထဲမှ ထွက်လာလေသည်။ သူမက သူတို့ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက် လက်ရမ်းပြပြီး ပြေးလာရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ နောက်မှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမကို လှမ်းခေါ်လိုက်လေသည်။

သူမကို ခေါ်လိုက်သူမှာ ကျီယွီ ဖြစ်လေသည်။

"ရှင်းရှင်း"

လီရှင်း အံ့အားသင့်သွားပြီး နောက်လှည့်၍ လူကို ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် တွေဝေသွားလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက သူမကို ဤသို့ တစ်ခါမှ မခေါ်ဖူးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျီယွီက သူမကို ကြည့်ကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ငါ နိုင်ငံခြားကို သွားရတော့မယ်၊ အဲ့ဒါ နင့်ကို လာမေးချင်လို့ပါ။ နင်... ငါ့ကို စောင့်နိုင်မလား"

လီရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ ဘာပြောနေမှန်း နားမလည်ပေ။

"နင် နိုင်ငံခြားကို သွားတော့မလို့လား။ ဘာကို စောင့်ရမှာလဲ"

ကျီယွီက မရှင်းပြဘဲ လက်ကိုသာ ရမ်းပြလိုက်ပြီးနောက် သက်သာရာရသွားသည့်အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ငါ ပြန်လာပြီး နင့်ကို လာရှာပါ့မယ်။ ကြိုးစားပါ၊ စာသေချာလုပ်နော်"

ပြောပြီးနောက် သူ လှည့်၍ ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်ပြေးသွားလေသည်။

လီရှင်းက သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ အလွန် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေလေသည်။

ကျန်းရိုက စက်ဘီးကို တွန်းကာ လျှောက်လာပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လီရှင်းက ထူးဆန်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ရှိနေလေသည်။

"မသိဘူး၊ ကျီယွီက သူ နိုင်ငံခြားကို သွားတော့မယ်တဲ့၊ ပြီးတော့ ကျွန်မကို စောင့်နေဖို့ ပြောတယ်။ အစ်မ၊ သူ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ"

ကျန်းရို တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ချန်ရုန်တို့ မိသားစု၏ကိစ္စကို ပြောပြလိုက်လေသည်။

လီရှင်းက ကြားပြီးနောက် မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ"

သူမက စီးပွားရေးလုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရှာရန်ကိုသာ သိထားပြီး၊ ဤမျှ ပြဿနာများစွာ ရှိနေမည်ကို မသိခဲ့ပေ။

"အဲ့ဒါဆို ကျီယွီနဲ့ လေ့လေ့က ပြန်လာဦးမှာလား"

သူမက နှစ်သစ်ကူးတွင် ဖုန်းဆက်ခဲ့သော ချန်လေ့ကို ချက်ချင်း သတိရသွားပြီး၊ ချန်လေ့လည်း ဤကိစ္စကြောင့် နိုင်ငံခြားသို့ သွားရခြင်းဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်သွားလေသည်။

ကျန်းရိုက နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်။

"ကျီယွီက ပြန်လာမယ်လို့ ပြောမှတော့ သေချာပေါက် ပြန်လာမှာပေါ့။ ဒီကိစ္စတွေက သူနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး၊ သူက သူ့အမေနဲ့ ညီလေးကို အဖော်သွားလုပ်ပေးရုံပါပဲ"

ချန်လေ့နှင့် ပတ်သက်၍မူ သူမက နိုင်ငံခြားသို့ သွားမည်ဟု ကျန်းရို မထင်ပေ။ နိုင်ငံခြားဆိုသည်မှာ ပြည်တွင်းလောက် လုံခြုံမှုရှိသည် မဟုတ်ဘဲ၊ လူစိမ်းနေရာစိမ်းဖြစ်ကာ နေထိုင်မှုဓလေ့နှင့် ဘာသာစကားများလည်း မတူညီသဖြင့် ကျောက်ယွင်က ကလေးနှစ်ယောက်ကို ထိုနေရာသို့ ခေါ်သွားမည် မဟုတ်ဘဲ ဟောင်ကောင်သို့ သွားရန် အလားအလာ ပိုများလေသည်။ သေချာသည်မှာ ဤအရာအားလုံးက ကျန်းရို၏ ခန့်မှန်းချက်များသာ ဖြစ်လေသည်။

ညဘက် လီရှောင်း ပြန်မလာပေ။ သူက ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အလွန်အလုပ်များနေသဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံ ကျန်းရိုပင်လျှင် လူကို မတွေ့ရပေ။

ကျန်းရိုက လီရှင်းနှင့် အန်းအန်းတို့ကိုခေါ်၍ အပြင်တွင် စားကြလေသည်။

ထမင်းစားနေချိန်တွင် အန်းအန်းက ဒေါ်လေးကို ဓားရေး ကစားပြချင်သေးသည်။ လီရှောင်းက သူမကို သင်တန်းအပ်ပေးထားသည်မှာ လဝက်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူမ အလွန်တက်ကြွစွာ သင်ယူနေလေသည်။ သို့သော် လုံးဝ မတူခြင်းသာ ရှိပြီး တူကိုကိုင်ကာ ဖြစ်သလို ထိုးဆွနေလေသည်။

လီရှင်းက အားပေးသောအားဖြင့် လက်ခုပ်တီးပေးလေသည်။

"အန်းအန်းက အရမ်းတော်တာပဲ"

ကလေးမလေးက ရှက်ရွံ့စွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဒေါ်လေး၊ အိမ်ရောက်ရင် သမီး သင်ပေးမယ်"

လီရှင်းက ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ"

.....

လီရှောင်းသည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ယင်ရှန်းရှိ မြေကွက်အတွက်သာ ပြေးလွှားလှုပ်ရှားနေရသည်။ အလွန်ဈေးပေါပေါဖြင့် ဝယ်ယူခဲ့ရသော်လည်း တရားဝင် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများအတိုင်း ဆောင်ရွက်ခဲ့ရပြီး မြေကွက်အမည်ပေါက် ပြောင်းလဲခြင်း ပြီးစီးသွားခဲ့လေပြီ။ ရက်အတော်ကြာ အလုပ်များခဲ့ရပြီး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများ ပြီးစီး၍ အသက်ရှူချောင်ရုံရှိသေးချိန်တွင် ချန်ရုန်ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိခဲ့လေသည်။

လီရှောင်းက စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် တွေဝေနေပြီးနောက် ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်လေသည်။

ဖုန်းထဲတွင် ချန်ရုန်မှာ ဖုန်းဝင်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပုံရပြီး အသံမှာ အနည်းငယ် နှိမ့်ချကာ တောင်းပန်သည့် လေသံပေါက်နေလေသည်။

"လီရှောင်း၊ မင်း ငါ့ကို ပိုက်ဆံနည်းနည်းလောက် ချေးပေးလို့ ရမလား။ ငါ့အိမ်က နေလို့မရတော့ဘူး၊ ငါ အခု သွားစရာနေရာမရှိလို့ အိမ်တစ်လုံးလောက် ငှားချင်လို့ပါ"

လီရှောင်းက စဉ်းစားကြည့်လိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျား အခု ဘယ်မှာလဲ"

ချန်ရုန်က သူ ဖုန်းမချသွားသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"မြို့သစ်က အိမ်မှာပါ"

လီရှောင်းက အင်းဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျား ခဏစောင့်နေ"

ဖုန်းချပြီးနောက် လီရှောင်းက ကားသော့ကိုယူကာ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ သူက ချန်ရုန်၏ အိမ်သို့ ကားမောင်းသွားခဲ့သည်။ မြို့သစ်ဘက်ဆိုသည်မှာ ချန်ရုန်နှင့် ကျောက်ယွင်တို့ ယခင်က နေထိုင်ခဲ့သော အိမ်ဖြစ်ပြီး လီရှောင်းက ဤဘက်ကို အလွန်ရင်းနှီးလေသည်။ သူ ရောက်သွားချိန်တွင် ချန်ရုန်က အိတ်ကြီးနှစ်လုံးကို ဆွဲကာ အိမ်ရာတံခါးဝတွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး၊ သူ့ကို မြင်သောအခါ ချန်ရုန်၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီရဲသွားလေသည်။

သူ ဘယ်လောက်ကြာကြာ မပြင်ဆင်ဘဲ နေခဲ့သည်မသိ၊ မုတ်ဆိတ်မွေးများ ရှည်ထွက်နေပြီး မျက်အိတ်များ တွဲကျနေကာ အလွန် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် ပုံစံပေါက်နေလေသည်။

လီရှောင်းက သူ့ကို လမ်းဘေးရှိ ခေါက်ဆွဲဆိုင်သို့ အရင်ခေါ်သွားပြီး ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲ ကျွေးလိုက်သည်။ ချန်ရုန်က ခေါက်ဆွဲစားနေရင်း ငိုလေတော့သည်။

"ပုံမှန်ဆိုရင် ငါ့ကို အစ်ကိုလို့ တစ်ချိန်လုံး ခေါ်နေတဲ့ကောင်တွေက ငါ ပြဿနာလည်း တက်ရော တစ်ယောက်စီ ယုန်ထက်တောင် ပိုမြန်အောင် ပြေးကြတယ်။ မင်းက ငါ့ကို ဂရုစိုက်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

လီရှောင်းက မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်ကာ ဆေးလိပ်သောက်နေပြီး သတိပေးရုံသာ သတိပေးလိုက်လေသည်။

"စားပါ"

အရင်ကဆိုလျှင် သူလည်း ဂရုစိုက်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ကျန်းရိုနှင့် အချိန်ကြာကြာ ပေါင်းသင်းလာရသောအခါ သူမ၏ လူမှုဆက်ဆံရေး နိယာမများကို တဖြည်းဖြည်း သင်ယူလာနိုင်ခဲ့လေသည်။ လူတစ်ယောက်အပေါ် အပြည့်အဝ မရက်စက်ဘဲ အခွင့်အရေး ချန်ထားပေးပါက နောင်တစ်ချိန် တွေ့ဆုံရန် လွယ်ကူလေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ကူညီနိုင်ပါက ကူညီလိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ ဒုက္ခရောက်နေသူကို ထပ်မံနှိပ်ကွပ်ခြင်းက ခဏတာ ကျေနပ်မှုကိုသာ ပေးနိုင်ပြီး မလိုအပ်ပေ။

"ခင်ဗျားက လူငယ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ နောက်ကြရင် အလုပ်တစ်ခုရှာပြီး ကောင်းကောင်း အလုပ်လုပ်ပါ၊ မကျော်ဖြတ်နိုင်စရာ ဘာမှမရှိပါဘူး"

ချန်ရုန်၏အသံမှာ အနည်းငယ် ရှိုက်ငိုသံ ပေါက်နေလေသည်။

"ငါ့အစ်မနဲ့ ယောက်ဖက ငါ့ကို မုန်းနေကြတယ်၊ သူတို့က ကျောက်ယွင် လုပ်တာလို့ သံသယရှိနေကြတယ်။ ငါ ကျောက်ယွင်ဆီ ဖုန်းခေါ်လို့ မရဘူး၊ ငါ တကယ် နောင်တရတယ်၊ စောစောကတည်းက သိရင် သူနဲ့ ကလေးတွေကို အဲ့ဒီလို မလုပ်ခဲ့သင့်ဘူး......"

လီရှောင်းက ထောက်ခံမနေဘဲ သူ ခံရတာ တန်သည်ဟုသာ ထင်မိပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျား မယားငယ်ရော"

ချန်ရုန်က လက်မြှောက်၍ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်လေသည်။

"ပြေးပြီ၊ ကလေးကိုခေါ်ပြီး ပြေးသွားပြီ။ အိမ်ကိုရောင်းပြီး ပိုက်ဆံတွေ အကုန် ယူသွားတယ်။ ခုနက ငါသွားတော့ လူတောင်ပြောင်းနေပြီ"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ မျက်ရည်များ ပိုမို စီးကျလာလေသည်။

"ငါ တကယ်ကို နောင်တရပါတယ်။ အဲ့ဒီမိန်းမက တကယ်ကို ရက်စက်တာ၊ ငါ သူ့အပေါ် အဲ့ဒီလောက် ကောင်းပြီး ဘာမဆို ဝယ်ပေးခဲ့တာကို၊ သူက ငါ့အတွက် ဘာတစ်ခုမှ ချန်မထားခဲ့ဘူး"

လီရှောင်းက ဤစကားများကို နားထောင်ရန် ပျင်းရိနေလေသည်။

"ကဲပါ၊ မြန်မြန်စား၊ အခု ဒါတွေပြောနေလည်း ဘာအသုံးကျတော့မှာလဲ"

ချန်ရုန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အသုံးမကျတော့ဘူး၊ အိပ်မက်တစ်ခုလိုပါပဲ"

ခေါက်ဆွဲဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် လီရှောင်းက သူ့ကိုခေါ်သွားကာ ဈေးပေါသော အိမ်တစ်လုံးကို ငှားပေးလိုက်ပြီး၊ ယွမ်ငါးရာ ချန်ထားပေးကာ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ပြန်သွားလေတော့သည်။

ချန်ရုန်က တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် ထွက်သွားသော လူကို ကြည့်နေရင်း မျက်လုံးများ နီရဲနေကာ၊ အတန်ကြာမှသာ လှည့်၍ အနောက်ဘက်ရှိ မှောင်မိုက်ကျဉ်းမြောင်းသော အိမ်လေးထဲသို့ ဝင်သွားလေတော့သည်။

........

ညဘက် လီရှောင်း အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းရိုအား ဤကိစ္စကို ပြောပြလိုက်ရာ၊ ကျန်းရိုက သူ လူကိုခေါ်သွားပြီး ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲကျွေးကာ အိမ်ငှားပေးခဲ့ကြောင်း ကြားရသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်ပြီး ချီးကျူးလေသည်။

"ရှင် လုပ်တာ အရမ်းကောင်းတယ်။ အရင်တုန်းက ချန်ရုန်က ဘယ်လောက်ပဲ မုန်းစရာကောင်းခဲ့ပါစေ၊ ကျွန်မတို့မိသားစုက သူ့ဆီကနေ အကျိုးအမြတ် အတော်လေး ရခဲ့တာ အမှန်ပဲလေ။ ကျွန်မတို့က ဒုက္ခရောက်နေသူကို ထပ်မနှိပ်ကွပ်ပါဘူး၊ သူ ကောင်းသည်ဖြစ်စေ မကောင်းသည်ဖြစ်စေ ကျွန်မတို့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး၊ ကျွန်မတို့က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကောင်းအောင် နေဖို့ပဲ လိုပါတယ်"

လီရှောင်းက ကျန်းရို သူ၏ လုပ်ရပ်ကို ထောက်ခံမည်မှန်း သိထားသဖြင့် လက်လှမ်းကာ လူကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ဖက်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့၍ သူမ၏ နဖူးကို နမ်းလိုက်လေသည်။

"ကိုယ် ဒီနေ့ သူ့ကို မြင်လိုက်ရတော့၊ တစ်နေ့နေ့ ကိုယ်များ စီးပွားရေးပျက်ပြီး ဒီလိုမျိုး ကြုံလာရရင်၊ တစ်ယောက်ယောက်က ကိုယ့်ကို ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲလောက် ကျွေးနိုင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းမိတယ်"

ကျန်းရိုက သူ့ကို ပြန်ဖက်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ချော့မော့လေသည်။

"မကြောက်ပါနဲ့၊ ရှင် ဒီလိုမျိုး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တကယ်လို့ ဖြစ်လာခဲ့ရင်တောင် ကျွန်မ ရှိသေးတယ်လေ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲ ချက်ကျွေးမှာပေါ့၊ ချန်ရုန့်ထက်တော့ သေချာပေါက် ပိုကောင်းမှာပါ"

လီရှောင်း ကြားပြီး ရယ်မောလိုက်ကာ ရင်ထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။ ကျန်းရို ပြောသော မြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် ဘာမှကြောက်စရာ မရှိတော့ဘူးဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ဘာမှမရှိတော့ရင်တောင် ကျန်းရို ရှိနေသေးပြီး ကျန်းရိုက သူ့အနားတွင် ထာဝရရှိနေပေးမည် မဟုတ်ပါလား။

.....

ဤအပတ် သောကြာနေ့တွင် လီရှင်း အိမ်မပြန်ပေ။ ကျန်းရိုက အန်းအန်းကို သွားကြိုပြီးနောက် လီရှောင်းကို သွားရှာလေသည်။ ယနေ့ သူမက မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အတန်းနှစ်ချိန်သာ ရှိသဖြင့် အတန်းပြီးချိန်တွင် လေးနာရီတိတိသာ ရှိသေးလေသည်။

သူငယ်တန်းက လေးနာရီခွဲတွင် ကျောင်းဆင်းမည်ဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုက ယနေ့ စက်ဘီးမစီးဘဲ တက္ကစီငှား၍ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရောက်သွားချိန်တွင် ကျောင်းဆင်းရန် ငါးမိနစ် လိုသေးရာ ကျန်းရိုက တံခါးအပြင်ဘက်မှနေ၍ အန်းအန်းက အခြားကလေးများနှင့်အတူ လျှောစီးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

အနည်းငယ် ဗိုလ်ကျတတ်သော ကောင်မလေးတစ်ယောက်က အန်းအန်း၏ အလှည့်ရောက်တိုင်း သူမကို တွန်းဖယ်ကာ ကိုယ်တိုင် ဝင်စီးသွားလေ့ရှိသည်။ အန်းအန်းကမူ ဒေါသမထွက်ဘဲ ထိုသူ စီးသွားပြီးမှသာ သူမကိုယ်တိုင် စီးကာ အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးရယ်နေလေသည်။

ကျန်းရိုက ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် နူးညံ့သွားလေသည်။

အန်းအန်းက မာမား ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလျက် အားရပါးရ လက်ရမ်းပြလေသည်။

ကျန်းရိုကလည်း လက်ရမ်းပြလိုက်လေသည်။

"သမီး ခဏလောက် ထပ်ကစားလိုက်ဦး"

ကလေးမလေးက လိမ်မာစွာ ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ လျှောစောက်ပေါ်သို့ တွယ်တက်သွားပြီး နောက်ထပ် နှစ်ခေါက်ခန့် ကစားပြီးနောက် ကျောင်းဆင်းခေါင်းလောင်း မြည်လာလေသည်။ ကျန်းရိုက အန်းအန်းကို ကြိုပြီးနောက် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ရေတိုက်လိုက်လေသည်။

ထို့နောက် အိတ်ကပ်ထဲမှ မွန်းတည့်ချိန်က တုံမင်မင် ပေးလိုက်သော ချောကလက်ကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

အန်းအန်းက ချောကလက်ကို မြင်သောအခါ အလွန်ပျော်ရွှင်သွားပြီး ခွာပြီးနောက် ကျန်းရိုကို အရင် ကမ်းပေးလေသည်။

"မာမား စား"

ကျန်းရိုက ခေါင်းငုံ့ကာ အနည်းငယ် ကိုက်စားလိုက်လေသည်။

"စားလို့ ကောင်းတယ်၊ သမီးဘာသာ စားတော့"

"ကျေးဇူးပါ မာမား"

ကလေးမလေးက "အာဝု" ဟု တစ်လုတ် ကိုက်စားလိုက်ပြီး ပါပါးကို သွားရှာရမည်မှန်း သိသဖြင့် လီရှောင်းအတွက် တကူးတက အနည်းငယ် ချန်ထားပေးသေးလေသည်။

ကျန်းရိုက သူမကိုခေါ်၍ စားသောက်ဆိုင်သို့ တိုက်ရိုက် သွားလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ထိုင်လိုက်သည်နှင့် လီရှောင်း ရောက်လာရာ အန်းအန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်ထဲတွင် ကျန်ရှိနေသော ချောကလက်တစ်လုတ်စာကို ပါပါးထံသို့ ကမ်းပေးကာ လီရှောင်းကို စားခိုင်းလေသည်။

လီရှောင်းက လက်သည်းခွံအရွယ်အစားခန့်သာရှိသော ချောကလက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အပေါ်တွင် သွားရာနှစ်ခုနှင့် သွားရည်များ ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သမီးဘာသာ စား၊ ပါပါး မကြိုက်ဘူး"

"မရဘူး၊ မာမားနဲ့ သမီးလည်း စားပြီးပြီ၊ ပါပါးလည်း စားရမယ်"

လီရှောင်းမှာ မတတ်သာတော့ပေ။

"ရပြီ၊ ငါစားမယ်"

ထို့နောက် ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

အန်းအန်း ကျေနပ်သွားပြီး လိမ်မာစွာ ထိုင်နေလေသည်။ သူမက လူကသေးငယ်သဖြင့် ခုံရှည်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရရာ ခြေထောက်နှစ်ဖက်က လေထဲတွင် လွှဲနေလေသည်။

အလွန် ပျော်ရွှင်နေလေသည်။

လီရှောင်းက ကျန်းရို၏ ခွက်ကိုယူကာ ရေတစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီးနောက် စားပွဲအောက်မှနေ၍ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကျန်းရို၏ လက်ထဲသို့ ခိုးထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက ညာဘက်လက်ဖြင့် မေးစေ့ကို ထောက်ကာ မီနူးကို ကြည့်နေပြီး ဘယ်ဘက်လက်ကို ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ထားစဉ် ဘယ်ဘက်လက်ကို ပစ္စည်းတစ်ခုက ရုတ်တရက် လာထိသဖြင့် မသိစိတ်မှပင် ခေါင်းငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ရှည်လျားသော သေတ္တာတစ်လုံးကို ကမ်းပေးလာကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူမက မျက်လုံးပင့်ကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လီရှောင်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

လီရှောင်းက မျက်နှာမပျက်ဘဲ သူမ၏ အကြည့်နှင့် ဆုံသောအခါ လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး သူမ၏ရှေ့ရှိ မီနူးကိုပါ ယူလိုက်လေသည်။

"ရပြီ၊ ကိုယ်ပဲ မှာလိုက်မယ်"

ထို့နောက် ခေါင်းလှည့်ကာ သမီးဖြစ်သူကို မေးလိုက်လေသည်။

"သမီး ဘာစားချင်လဲ"

အန်းအန်း၏ အကြည့်က ချက်ချင်းပင် မီနူးဆီသို့ ရောက်သွားလေသည်။ သူမလည်း စာမဖတ်တတ်သဖြင့် မီနူးပေါ်ရှိ ပုံများကိုသာ ကြည့်ကာ လက်သေးသေးလေးဖြင့် ထောက်ပြလေသည်။

"ဒါရယ်၊ ပြီးတော့ ဒါရယ်၊ ပါပါး ဒါက ဘာလဲဟင်။ သမီး ဒါလည်း စားချင်တယ်"

ကျန်းရိုက အခွင့်အရေးယူကာ သေတ္တာကို ခိုးဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သေတ္တာမှာ အလွန်ရှည်လျားပြီး လက်မောင်းတစ်ဝက်ခန့် ရှည်လျားလေသည်။ ကျန်းရိုက ဆွဲကြိုးကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုခုဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ဖြင့် ဖွင့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ အထဲတွင် ရွှေဖြင့်ပြုလုပ်ထားသော နှင်းဆီပန်းတစ်ပွင့်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"......"

နှင်းဆီပန်း ဖြစ်လောက်မည်ဟု ထင်သည်။ ကြည့်ရသည်မှာ အနည်းငယ် တူလေသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ သူမကို ရွှေနဲ့လုပ်ထားတဲ့ နှင်းဆီပန်းကြီး ပေးရတာလဲ။

ဒီဟာကို ဘာလုပ်ဖို့လဲ။

ကျန်းရိုက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် လီရှောင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ လီရှောင်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားပြီး သူပေးသော လက်ဆောင်ကို အလွန်ကျေနပ်နေပုံရလေသည်။

"မင်းက ပန်းတွေကို သဘောကျတယ်ဆို။ လတ်ဆတ်တဲ့ ပန်းတွေက ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် ညှိုးသွားမှာပဲ၊ ဒါကမှ ပိုကောင်းတယ်၊ တန်ဖိုးလည်း ရှိတယ်။ မင်း သဘောကျရင် ပန်းအိုးထဲမှာ ထိုးထားလို့လည်း ရတယ်လေ"

ကျန်းရို။ "......" ထားလိုက်ပါတော့၊ လက်ဆောင်ရတာပဲ တော်တော်လေး ကောင်းနေပါပြီ။

ဟင်းများက အလျင်အမြန်ပင် ရောက်လာလေသည်။ အန်းအန်းက ယခုအခါ ကိုယ်တိုင် စားတတ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အရပ်အနည်းငယ် ပုသဖြင့် စားပွဲကို မီစေရန် ပါပါး၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရလေသည်။

ထမင်းတစ်ဝက်ခန့် စားပြီးချိန်တွင် လီရှောင်း၏ ဖုန်းက ရုတ်တရက် မြည်လာလေသည်။ ဘယ်သူ ဖုန်းဆက်သည်မသိ၊ လီရှောင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ ပေါ့ပါးသော အမူအရာများမှာ တဖြည်းဖြည်း တည်ကြည်လေးနက်လာလေသည်။

"မင်း မလောနဲ့၊ ငါ အခု သွားကြည့်လိုက်မယ်"

"လိပ်စာနဲ့ အဲ့ဒီလူရဲ့ ဖုန်းနံပါတ်ကို ငါ့ဆီ ပို့ပေးလိုက်"

ဖုန်းချပြီးနောက် လီရှောင်းက ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"ဗိုက်ဝပြီလား။ မဝသေးရင် ပါဆယ်ထုပ်သွားမယ်၊ မင်းတို့ကို အိမ်အရင် ပြန်ပို့ပေးမယ်"

"ကျွန်မ ဗိုက်ဝပြီ"

ကျန်းရိုလည်း လိုက်၍ မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လီရှောင်းက စားပွဲထိုးကို ပါဆယ်ထုပ်ရန် ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းရိုကို အကြမ်းဖျင်း ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"တာ့ယို ဖုန်းဆက်တာ။ သူတို့အိမ် အနောက်ဘက်က အိမ်နီးချင်း ဖုန်းဆက်လာတာတဲ့၊ J မြို့အောက်က ကျေးရွာတစ်ရွာမှာ သူ့အမေကို တွေ့တယ်တဲ့၊ စိတ်အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဘူးတဲ့၊ ကိုယ့်ကို အားရင် တစ်ချက်လောက် သွားကြည့်ပေးနိုင်မလားလို့ မေးတာ။ သူလည်း ကားလက်မှတ်ဝယ်ပြီး လာနေပြီတဲ့၊ အချိန်မမီမှာ စိုးလို့တဲ့"

ကျန်းရို ချက်ချင်း အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"ကျင်းတာ့ယိုရဲ့ အမေလား"

ယခင်က လီရှောင်းပြောပြ၍ သူမ ကြားဖူးသည်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။ ကျင်းတာ့ယိုတွင် အစ်ကိုတစ်ယောက် ရှိသေးသော်လည်း ငယ်စဉ်က ပျောက်သွားခဲ့ရာ သူ၏ မိဘများက အမြဲတမ်း အပြင်ထွက်ရှာနေခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူ့ဖခင်က လက်လျှော့လိုက်ပြီး အပြင်တွင် မိသားစုသစ်တစ်ခု ထူထောင်လိုက်သော်လည်း သူ့မိခင်အကြောင်းကိုမူ သေချာမသိရတော့ပေ။ ထိုလင်မယားမှာ တစ်ခါမှ ဇာတိသို့ ပြန်မလာခဲ့ဖူးပေ။

လီရှောင်းက စားပွဲထိုး လက်ထဲမှ ပါဆယ်ထုပ်များကို ယူလိုက်ပြီး အန်းအန်းကိုချီကာ အပြင်သို့ ထွက်လာလေသည်။

"အင်း၊ ကိုယ် အဲ့ဒီလူဆီ ဖုန်းတစ်ချက် အရင်ဆက်လိုက်ဦးမယ်"

ကျန်းရိုက သူ့အနောက်မှ လိုက်လာပြီး မိသားစုသုံးယောက် ကားပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြလေသည်။

ကားပေါ်ရောက်ပြီးနောက် လီရှောင်းက ထိုအိမ်နီးချင်းထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်ရာ ဖုန်းဝင်သွားလေသည်။

"ကျွန်တော်ပါ၊ လီရှောင်းပါ"

အထဲမှ ဇာတိလေသံပါသော စကားသံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"အော်၊ လီရှောင်းလား။ တာ့ယို ငါ့ကို ပြောတယ်၊ မင်းလာလိမ့်မယ်တဲ့။ ငါ အခု ရဲစခန်းမှာ၊ ဒီမှာ မိသားစုတစ်စုက တာ့ယိုအမေ စိတ်မမှန်တာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အနိုင်ကျင့်ချင်နေတာ၊ ငါ လက်မခံလို့၊ မြန်မြန်လာခဲ့ဦး"

ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့်ပင် ဆူညံနေသော အသံများကို ကြားနေရလေသည်။

ကျန်းရိုက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှင် အရင်သွားနှင့်လေ၊ ကျွန်မ ကလေးကိုခေါ်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ပြန်လို့ရတယ်"

လီရှောင်းက သဘောမတူပေ။

"မလိုပါဘူး၊ ကိုယ် အိမ်ပြန်ပြီး ပိုက်ဆံ နည်းနည်း ဝင်ယူရဦးမယ်"

ကျန်းရိုလည်း ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။

လီရှောင်းက ကားကို အလွန်မြန်မြန် မောင်းနှင်ရာ ဆယ်မိနစ်ကျော်အတွင်း အိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။ သူက ကျန်းရို၏ရင်ခွင်ထဲမှ အန်းအန်းကို ယူချီကာ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားပြီး ကျန်းရိုက အနောက်မှ လိုက်ပါလာလေသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် လီရှောင်းက ပိုက်ဆံအချို့ကို ယူကာ ဘေးအိမ်တွင် ထမင်းစားနေသော ကျိုးကျန့်ကိုပါ သွားခေါ်လိုက်လေသည်။ ကျိုးကျန့်က ကျင်းတာ့ယို၏ အမေဖြစ်ကြောင်း ကြားသည်နှင့် တစ်ခွန်းမျှ မမေးတော့ဘဲ ချက်ချင်း လိုက်သွားလေတော့သည်။

ကျိုးမားနှင့် ဝမ်ယန်တို့မှာ ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘဲ အူကြောင်ကြောင် ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့ရာ ကျန်းရိုက အန်းအန်းကိုချီကာ သွားရောက်၍ အကြောင်းစုံကို ပြောပြလိုက်လေသည်။

"အိမ်နီးချင်းက ပြောတာ တာ့ယိုအမေ စိတ်အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဘူးတဲ့၊ လူဆိုးတွေနဲ့ တွေ့သွားတာ နေမှာပါ၊ အိမ်နီးချင်းက လူကို ရဲစခန်းဆီ ခေါ်သွားတယ်တဲ့"

ကျိုးမားက ခရိုင်မြို့တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။ ကျန်းမာရေးမကောင်းသဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် အိမ်တွင်သာ စကားစမြည်ပြောဆိုနေလေ့ရှိရာ ခရိုင်မြို့ရှိ ကိစ္စများကို မည်သူ့ထက်မဆို ပိုသိလေသည်။ ဤစကားများကို ကြားရသောအခါ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်လေသည်။

"တကယ် ဒုက္ခပဲ။ တာ့ယိုအမေက ငယ်ငယ်တုန်းက အရမ်းလှတာလေ၊ စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်တာ၊ နေ့စားဝန်ထမ်းဆိုပေမဲ့ လိုက်တဲ့သူ ဘယ်လောက်များလဲ မသိဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ တာ့ယိုအဖေနဲ့ အတူနေဖြစ်သွားတယ်။ တာ့ယိုအမေ မိသားစုက တာ့ယိုအဖေကို သိပ်ဘဝင်မကျဘူး၊ မိန်းမဘက် အိမ်ကို ပြန်သွားတိုင်း သူတို့လင်မယားက ရန်ဖြစ်ကြတာပဲ"

"ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ အကုန်လုံးက ခေါင်းမာကြတာလေ၊ ကလေးကို ပျောက်သွားအောင် လုပ်မိမယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ။ တာ့ဖုန်း ဆိုတဲ့ကလေးကို ဒေါ်လေး မှတ်မိပါသေးတယ်၊ အရမ်းဉာဏ်ကောင်းပြီး စိတ်သဘောထားလည်း ကောင်းတယ်၊ တာဝန်ယူစိတ်လည်း ရှိတယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းက လီရှောင်းနဲ့ ခဏခဏ ရန်ဖြစ်ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ရိုးသားတော့ လီရှောင်းလောက် ဉာဏ်မများဘူးလေ၊ အမြဲတမ်း ရှုံးတာပဲ၊ အဲ့လိုခံရလည်း အိမ်ကလူတွေကို မပြောဘူး၊ နောက်တစ်ခါကျရင် ထပ်ရှုံးပြန်ရော"

***