အခန်း (၆၁-၆၃)

အခန်း (၆၁)

လီရှောင်းနှင့် ကျိုးကျန့်တို့သည် နောက်တစ်နေ့ နံနက် ၅ နာရီကျော်တွင် ပြန်ရောက်လာကြပြီး၊ သူတို့နှင့်အတူ ညစ်ပတ်ပေရေနေသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးလည်း ပါလာလေသည်။

လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးက အပြင်ဘက်တွင် လီရှောင်း၏ အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီကို ထပ်ဝတ်ထားပြီး အတွင်းဘက်ရှိ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေလေသည်။ ဆံပင်များမှာလည်း မည်မျှကြာအောင် မဖြီးသင်ရသေးမှန်းမသိဘဲ အထွေးလိုက် အထွေးလိုက် ဖြစ်နေကာ၊ မျက်နှာတွင်လည်း အမည်းကွက်၊ အဝါကွက်များ ပေကျံနေပြီး ပါးစပ်မှလည်း မပီမသဖြင့် ရေရွတ်နေလေသည်။

"တာ့ဖုန်း... ငါ တာ့ဖုန်းကို သွားရှာရမယ်..."

အကြည့်များက အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်နေပြီး စိတ်အခြေအနေ သိပ်မကောင်းပုံရလေသည်။

လီရှောင်းက ရှေ့မှ လျှောက်လာပြီး ကျိုးကျန့်က လူကို တွဲထားလေသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးကျန့်က အလျင်အမြန် ချော့မော့လိုက်လေသည်။

"ဒေါ်လေး၊ တာ့ယိုက မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာပါ၊ ဒေါ်လေး မလောပါနဲ့၊ ခဏနေရင် မြင်ရတော့မှာပါ"

လီရှောင်းက မိမိအိမ်တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။ သူ တံခါးခေါက်လိုက်သည်နှင့် ဘေးအိမ်မှ ကျိုးမားက ကြားသွားလေသည်။ ကျိုးမားက အသက်ကြီးပြီဖြစ်ရာ အိပ်ချိန်နည်းပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် အလွန်စောစော နိုးတတ်လေသည်။ ထို့အပြင် သားဖြစ်သူနှင့် လီရှောင်းတို့ တစ်ညလုံးပြန်မလာသဖြင့် စိတ်ပူနေရရာ ယနေ့တွင် ပို၍ပင် စောစောနိုးနေလေသည်။

တံခါးခေါက်သံကို ကြားသောအခါ တံခါးဖွင့်၍ လာကြည့်ရာ၊ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ကျိုးကျန့်နှင့် ညစ်ပတ်နေပြီး အူကြောင်ကြောင်ဖြစ်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ လီရှောင်းက တံခါးဆက်ခေါက်နေသေးသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"မခေါက်နဲ့တော့၊ ဒေါ်လေးတို့အိမ်ကို လာခဲ့၊ ကျန်းရိုနဲ့ ကလေးက အိပ်နေတုန်း ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ထိုအခါမှ လီရှောင်းက လက်ကို ပြန်ရုတ်လိုက်လေသည်။

ကျိုးမားက ကျင်းတာ့ယို၏ မိခင်ကို မှတ်မိသွားပြီး မျက်လုံးများ ချက်ချင်း နီရဲသွားကာ အသံအနည်းငယ် တုန်ယင်လျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်သွားရတာလဲ"

ကျိုးကျန့်၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် ခံစားရခက်နေလေသည်။

"အထဲဝင်ပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့"

အခန်းထဲတွင် ဝမ်ယန်က သားငယ်ကို အဝတ်အစား ဝတ်ပေးနေသည်။ ကလေးများမှာ ညဘက် စောစောအိပ်သဖြင့် မနက်ဆိုလျှင်လည်း စောစောနိုးလေ့ရှိလေသည်။ ဘေးတွင် ကျိုးဟုန်က အိပ်နေသေးရာ ဝမ်ယန်က သူ့ကို စောင်သေချာခြုံပေးလိုက်ပြီး သားကြီးကို မနှိုးမိစေရန် သတိထားလေသည်။

အပြင်ဘက်မှ လှုပ်ရှားသံများကို ကြားသောအခါ အမျိုးသား ပြန်ရောက်လာပြီမှန်း သိလိုက်သဖြင့် အလျင်အမြန် ကလေးကိုချီ၍ အပြင်သို့ ထွက်ကြည့်လေသည်။

ကျိုးကျန့်၏အိမ်တွင် ပစ္စည်းများ အနည်းငယ်များနေပြီး ရှုပ်ပွနေသော်လည်း၊ ကျိုးမားနှင့် ဝမ်ယန်တို့မှာ သန့်ရှင်းရေးကြိုက်သူများဖြစ်ကြသဖြင့် အိမ်ကို ရှင်းလင်းသပ်ရပ်စွာ သိမ်းဆည်းထားပြီး ပစ္စည်းများကိုလည်း သေသပ်စွာ စီစဉ်ထားရှိလေသည်။

လီရှောင်းက သူတို့အိမ်ကို ညစ်ပတ်သွားစေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျိုးမားနှင့် ဝမ်ယန်တို့ကို သူမအား ခေါင်းလျှော်ပေးပြီး ရေချိုးပေးရန် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် အပြင်ထွက်ပြီး ဒေါ်လေးအတွက် အဝတ်အစား နှစ်စုံ သွားဝယ်လိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးရင် သူ့ကို ဆေးရုံ သွားပြရမယ်"

ကျိုးမားက အလျင်အမြန် တားဆီးလိုက်လေသည်။

"မလိုပါဘူး၊ ဒေါ်လေးဆီမှာ အဝတ်အစားတွေ ရှိပါတယ်။ ယန့်ဇီက ဒီနှစ် နှစ်သစ်ကူးတုန်းက ဒေါ်လေးကို အဝတ်အစားတွေ အများကြီး ဝယ်ပေးထားတာ၊ ဒေါ်လေးအဝတ်ကိုပဲ ဝတ်လိုက်ပါ။ မင်း အရင်ပြန်ပြီး တစ်ရေးလောက် အိပ်လိုက်ဦး၊ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ၊ နေ့လယ်ကျမှ လူကို ဆေးရုံ ပို့ပေးလိုက်"

လီရှောင်းက ဘေးအိမ်မှ တံခါးဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းရို ထလာပြီဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ စိတ်မမှန်ဖြစ်နေသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် ထွက်လာခဲ့လေသည်။

တံခါးဝသို့ ရောက်သည့်တိုင်အောင် အိမ်ထဲမှ အမျိုးသမီး၏ "တာ့ဖုန်း" ဟု အော်ခေါ်သံနှင့် ကျိုးမား၏ ညင်သာစွာ မေးမြန်းနေသံကို ကြားနေရဆဲပင်။

ကျန်းရို တံခါးခေါက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လီရှောင်းက တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"အိမ်အရင်ပြန်မယ်"

ကျန်းရိုလည်း လီရှောင်း၏ နောက်မှလိုက်၍ အိမ်ပြန်ခဲ့လေသည်။

လီရှောင်းမှာ တစ်ညလုံး မအိပ်ရသေးသဖြင့် မျက်လုံးထဲတွင် သွေးကြောများ နီရဲနေပြီး မေးစေ့တွင်လည်း မုတ်ဆိတ်မွေးကြမ်းများ ထွက်နေလေသည်။ ကျန်းရိုက သူ့ကို ရေသွားချိုးရန် ပြောလိုက်ပြီး သူမက မနက်စာ သွားချက်လေသည်။

လီရှောင်း အခန်းထဲသို့ အဝတ်အစားသွားယူချိန်တွင် အန်းအန်းမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လူတစ်ကိုယ်လုံး ကန့်လန့်ဖြတ်ဖြစ်နေကာ ခြေထောက်တစ်ဖက်က သူ၏ ခေါင်းအုံးပေါ်သို့ပင် ရောက်နေလေသည်။

သူက အဝတ်အစားများယူ၍ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး လျင်မြန်စွာ ရေချိုးလိုက်ကာ ခေါင်းကိုပါ တစ်ပါတည်း လျှော်လိုက်လေသည်။ ရေချိုးပြီး ထွက်လာချိန်တွင် ကျန်းရိုမှာ မနက်စာ မချက်ရသေးသဖြင့် လီရှောင်းက မီးဖိုချောင်တံခါးတွင် မှီလျက် ခေါင်းကိုသုတ်ရင်း ကျန်းရို အလုပ်များနေသော ကျောပြင်ကို ကြည့်နေလေသည်။

ရင်ထဲတွင် နူးညံ့သွားပြီး တစ်ညလုံး လေးလံနေခဲ့သော စိတ်အခြေအနေမှာ သူမနှင့် အန်းအန်းတို့ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း သက်သာရာရသွားလေသည်။

မူလက ဖုန်းထဲတွင် ဒေါ်လေးကျီ၏ အကြောင်းကို ကြားရစဉ်က သူနှင့် ကျိုးကျန့်တို့၏ စိတ်အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် မကောင်းခဲ့ပေ။ သူ၊ ကျိုးကျန့်နှင့် ကျင်းတာ့ယိုတို့အားလုံးက သူမသည် အပြင်ဘက်တွင် တာ့ဖုန်းကို မရပ်မနားလိုက်ရှာနေလိမ့်မည်၊ ရှာတွေ့သည်ဖြစ်စေ မတွေ့သည်ဖြစ်စေ လူကတော့ ကျန်းကျန်းမာမာ ရှိနေလောက်မည်ဟုသာ ထင်မှတ်ထားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယမန်နေ့ ညသန်းခေါင်ယံ J မြို့အောက်ရှိ ခရိုင်မြို့ ရဲစခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်၊ လူပင် မမှတ်မိတော့သော ဒေါ်လေးကျီကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ လီရှောင်းနှင့် ကျိုးကျန့်တို့၏ ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် ဆို့နင့်သွားခဲ့ရလေသည်။

ဒါကိုသာ ကျင်းတာ့ယို မြင်တွေ့ရပါက ဘယ်လောက်တောင် ရင်နာရမလဲ မသိနိုင်ပေ။

ကျင်းတာ့ယိုက ပုံမှန်အားဖြင့် သူ့မိဘများအကြောင်း ပြောဆိုလျှင် ပါးစပ်မှ ကောင်းသောစကား မထွက်တတ်သော်လည်း၊ သူက သံယောဇဉ်ကြီးသူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ တစ်ခါက အရက်မူးနေချိန်တွင် သူကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့ဖူးသည်။ သူ၏အဖေ မရှာတော့လည်း ကိစ္စမရှိကြောင်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် သူကိုယ်တိုင် ရှာဖွေမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏အစ်ကို မည်သို့ပင် ဖြစ်နေပါစေ လူကို အိမ်သို့ သေချာပေါက် ခေါ်လာမည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးလေသည်။

လီရှောင်းက တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့တွင် အန်းအန်းသာ ပျောက်သွားပါက သူနှင့် ကျန်းရိုတို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဟုပင် တွေးတောနေမိလေသည်။

ဒေါ်လေးကျီကဲ့သို့ပင် ဘာကိုမှဂရုမစိုက်ဘဲ ကလေးကိုသာ လိုက်ရှာနေမည်မှာ သေချာလေသည်။

ကျန်းရိုက ကြက်ဥခေါက်ဆွဲတစ်အိုး ပြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပန်းကန်ထဲသို့ ဆယ်ထည့်ကာ ကြက်သွန်မြိတ်၊ ခရုဆီ၊ ပဲငံပြာရည်၊ ဆား၊ နှမ်းဆီ စသည်တို့ကို ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ဟင်းရည်အနည်းငယ်ထည့်ကာ သမအောင် မွှေလိုက်လေသည်။

အန်းအန်း မထသေးပေ။ ကျန်းရိုက ဤမျှစောစောထရသည်မှာ ရှားပါးလှရာ ရေချိုးခန်းထဲသို့သွား၍ မျက်နှာသစ်၊ သွားတိုက်ပြီးနောက် ပြန်လာကာ လီရှောင်းနှင့်အတူ ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲ စားလိုက်လေသည်။

လီရှောင်းမှာ အစားကြီးသူဖြစ်ရာ ဒယ်အိုးထဲမှ နောက်ထပ်တစ်ပွဲ ထပ်ဆယ်လိုက်ပြီး သူကိုယ်တိုင် ငရုတ်ဆီ တစ်ဇွန်းခန့် ထည့်လိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောကြဘဲ ဤသို့ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ခေါက်ဆွဲကို စားနေကြရာ လေထုမှာ နွေးထွေးနေလေသည်။

စားပြီးနောက် လီရှောင်းက စက်ရုံသို့ ဖုန်းတစ်ချက်ဆက်လိုက်ပြီးနောက် အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ အိပ်လေသည်။

ဤတစ်ရေးတွင် သူ မွန်းလွဲ ၃ နာရီကျော်အထိ အိပ်ပျော်သွားလေသည်။

….

လီရှောင်း ထလာချိန်တွင် အန်းအန်းက ဧည့်ခန်းထဲ၌ ပန်းချီဆွဲနေပြီး ကျန်းရိုကမူ သူမ၏ဘေး မဝေးလှသောနေရာတွင် ထိုင်၍ စာဖတ်နေလေသည်။

ကျန်းရိုက တံခါးဖွင့်သံကို ကြားသောအခါ ခေါင်းမော့၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ရှင့်အတွက် အိုးထဲမှာ ထမင်းချန်ထားတယ်"

လီရှောင်းက ဗိုက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ရာ တကယ်တော့ သိပ်မဆာသေးပေ။

သို့သော်လည်း မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။ မွန်းတည့်ချိန်တွင် ကျန်းရိုက ဟင်းသုံးပွဲ ချက်ထားသည်။ ငရုတ်ကောင်းဆား ပုစွန်ကြော်၊ ဝက်နံရိုးချိုချဉ်နှင့် အာလူးပဲတောင့်ရှည်ဟင်းတို့ဖြစ်ပြီး အားလုံးမှာ လီရှောင်း ကြိုက်နှစ်သက်သော ဟင်းများချည်းသာ ဖြစ်သည်။ အိုးထဲတွင် နှပ်ထားသော ထမင်းပေါ်၌ ကြက်ဥပေါင်း တစ်ပန်းကန်လည်း ရှိနေသေးသော်လည်း ကြက်ဥပေါင်းမှာ တစ်ဝက်ခန့် စားပြီးသား ဖြစ်နေလေသည်။

ဧည့်ခန်းထဲမှ ကျန်းရိုက လှမ်းပြောလိုက်လေသည်။

"ကြက်ဥပေါင်းက အန်းအန်း စားမကုန်တာ၊ ရှင်ပဲ စားလိုက်တော့"

လီရှောင်းလည်း ပန်းကန် မယူတော့ဘဲ ထမင်းကို ကြက်ဥပေါင်း ပန်းကန်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခူးထည့်လိုက်လေသည်။ အစက မဆာဘူးဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ဟင်းများကို မြင်သောအခါ ထမင်းတစ်ပန်းကန်အပြည့် ခူးလိုက်ရုံသာမက ဟင်းများအားလုံးကိုလည်း ပန်းကန်ပြားတစ်ခုတည်းထဲသို့ လောင်းထည့်ကာ ထမင်းစားစားပွဲသို့ ယူသွားပြီး စားလေတော့သည်။

တစ်ရေးအိပ်လိုက်ရသဖြင့် သူ၏စိတ်အခြေအနေ အများကြီး ကောင်းမွန်လာပြီဖြစ်ရာ ကျန်းရိုက ယမန်နေ့ညက ကိစ္စများကို မေးမြန်းလေတော့သည်။

လီရှောင်းကလည်း သူမကို မဖုံးကွယ်ဘဲ ယမန်နေ့ညက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အသေးစိတ် ပြန်ပြောပြလေသည်။ မနေ့ညက မိုးမှောင်နေပြီး သူနှင့် ကျိုးကျန့်တို့မှာလည်း J မြို့ကို သိပ်မကျွမ်းကျင်ကြသဖြင့် ကားမောင်းရင်း လမ်းများစွာ ကွေ့ပတ်ခဲ့ရကာ J မြို့အောက်ရှိ ထိုခရိုင်မြို့သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် နံနက် ၁ နာရီ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

"အဲ့ဒီ အိမ်နီးချင်းက အရင်တုန်းက ကျင်းတာ့ယိုတို့ အိမ်အနောက်ဘက်မှာ နေခဲ့တာလေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က သစ်လုပ်ငန်းလုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရလာတော့ ခရိုင်မြို့မှာ အိမ်ဝယ်လိုက်တာ။ သူက ကျင်းတာ့ယိုတို့ မိသားစုကို တော်တော်လေး ရင်းနှီးတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် သူက ဒီဘက်မှာ သစ်လာဝယ်တာ၊ ရွာထဲမှာ သစ်ကားကြီး နှစ်စီးစာ ဝယ်ပြီး ပြန်ထွက်ဖို့ ပြင်နေတုန်း မထင်မှတ်ဘဲ ဒေါ်လေးကျီကို လူတွေ လိုက်ဖမ်းနေတာ မြင်လိုက်ရတာတဲ့။ ဒေါ်လေးကျီက ပြေးရင်းနဲ့ ပါးစပ်ကလည်း 'တာ့ဖုန်း' လို့ အော်နေတာတဲ့"

"သူက အစတုန်းကတော့ မမှတ်မိသေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လေယူလေသိမ်းကိုတော့ သူ မှတ်မိတယ်။ စုံစမ်းကြည့်လိုက်တော့မှ အဲ့ဒီရွာက လူပျိုကြီးတစ်ယောက်က လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဘယ်ကနေမှန်းမသိ အရူးမတစ်ယောက် ခေါ်လာတယ်ဆိုတာ သိရတာ။ အဲ့ဒီအရူးမက 'တာ့ဖုန်း' ဆိုတဲ့ နာမည်ကိုပဲ အမြဲတမ်း အော်နေတာတဲ့။ အဲ့ဒီအိမ်နီးချင်းက ဒေါ်လေးကျီမှန်း ချက်ချင်း သိလိုက်ပြီး ရှေ့ထွက်တားကာ ဒေါ်လေးကျီကို ကားပေါ်ဆွဲတင်ပြီး ခေါ်လာခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ခရိုင်မြို့ထဲက မထွက်ရသေးခင်မှာတင် လူတစ်စုရဲ့ တားဆီးတာကို ခံလိုက်ရတယ်။ လူပျိုကြီးရဲ့မိသားစုက လူအင်အား တော်တော်များတယ်လေ၊ နောက်ဆုံး မတတ်နိုင်တော့ အိမ်နီးချင်းက ကားကို ရဲစခန်းဆီ မောင်းသွားပြီး အဲ့ဒီမှာပဲ အချင်းချင်း အချေအတင် ဖြစ်နေကြတာ"

သူနှင့် ကျိုးကျန့်တို့ အဲ့ဒီကိုရောက်သွားချိန်တွင် ဘယ်လိုပဲ ကောင်းကောင်းပြောပြော အသုံးမဝင်ခဲ့ပေ။ တစ်ဖက်လူက သူတို့ ဝတ်စားဆင်ယင်မှု ကောင်းမွန်ပြီး ကားမောင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ ခြိမ်းခြောက်ငွေညှစ်သည့်အနေဖြင့် ယွမ်နှစ်သောင်းပင် တောင်းသေးရာ၊ လီရှောင်းက ချက်ချင်းပင် မျက်နှာထား အေးစက်သွားလေသည်။

ထိုစဉ်က သူသည် G ပြည်နယ်ရှိ ရဲများနှင့် ပူးပေါင်းကာ MLM ဂိုဏ်းကို နှိမ်နင်းခဲ့စဉ်က သူတို့နှင့် အတော်အသင့် ရင်းနှီးမှုရှိခဲ့ရာ၊ ရွာသားများ၏ ဤလုပ်ရပ်က ဥပဒေချိုးဖောက်ရာ ရောက်မရောက်ကို သူတို့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဖုန်းဆက်မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

ရွာသားများက သူ ရန်စရန် မလွယ်ကူကြောင်း မြင်သောအခါမှသာ နောက်ဆုံးတွင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့လေသည်။

"ကိုယ် အဲ့ဒီ အိမ်နီးချင်းကို သူ့ရဲ့ နစ်နာမှုတချို့အတွက် လျော်ကြေးအနေနဲ့ ယွမ်တစ်ထောင် ပေးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ဒေါ်လေးကျီကို ခေါ်လာခဲ့တာပဲ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ဒေါ်လေးကျီရဲ့ ဘာတွေကြုံတွေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာကိုတော့ ကိုယ်ရော ကျိုးကျန့်ရော မေးလို့မရခဲ့ဘူး။ သူက ကိုယ်တို့ကို လုံးဝ မမှတ်မိတော့ဘူး"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ လီရှောင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ခံစားရခက်နေလေသည်။ ကျင်းတာ့ယို၏ မိခင်က ကျီ မျိုးရိုးဖြစ်သည်။ လီရှောင်း ငယ်စဉ်ကလည်း သိပ်နားမလည်သဖြင့် သူမကို ဒေါ်လေးကျီဟု ခေါ်ခဲ့သည်။ လူကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ငယ်စဉ်က သူသည် ကျင်းတာ့ဖုန်းနှင့် မကြာခဏ ရန်ဖြစ်လေ့ရှိသော်လည်း သူမက သူ့ကို သကြားလုံး ပေးခဲ့သေးလေသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် ကျင်းတာ့ဖုန်းကို အလွန်အားကျခဲ့သည်။ သူ့တွင် နူးညံ့လှပသော မိခင်တစ်ယောက်ရှိသည်ကို အားကျသည်၊ သူ့ကို ပခုံးပေါ် တင်ပေးမည့် ဖခင်တစ်ယောက်ရှိသည်ကို အားကျသည်။ ထို့ကြောင့် သူက ကျင်းတာ့ဖုန်းကို မကြာခဏ တိတ်တဆိတ် အနိုင်ကျင့်ခဲ့မိလေသည်။

ယခု ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ထိုအချိန်က ကျင်းတာ့ဖုန်းသည် သိနေခဲ့လောက်မည်ဖြစ်ရာ သူ့ကို မကြာခဏ အလျှော့ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

လီရှောင်း ထမင်းစားပြီးနောက် ကျန်းရိုက အန်းအန်းကိုချီကာ သူနှင့်အတူ ဘေးအိမ်သို့ သွားလေသည်။

…..

ဘေးအိမ်မှ ကျိုးကျန့်မှာ မနိုးသေးပေ။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ကျိုးမားက ဒေါ်လေးကျီကို ဆံပင်ဖြီးပေးနေလေသည်။ ကျန်းရိုက နံနက်ပိုင်းက လူကို မတွေ့လိုက်ရသဖြင့် အရင်က မည်သို့ပုံစံရှိသည်ကို မသိခဲ့ပေ။ ယခု ကြည့်လိုက်သောအခါ သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျင်းတာ့ယိုနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူသော မျက်နှာကို မြင်တွေ့ရလေသည်။ သို့သော် သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်က ပို၍ သေသပ်လှပပြီး လေဒဏ်မိုးဒဏ်နှင့် အရေးအကြောင်းများ ရှိနေသော်လည်း ငယ်ရွယ်စဉ်က အတော်လေး လှပခဲ့ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှလေသည်။

ဒေါ်လေးကျီက ကျိုးဟုန်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ချီထားပြီး အူကြောင်ကြောင်ဖြင့် မေးလေသည်။

"တာ့ဖုန်းလား"

ကျိုးဟုန်က အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေပုံရသော်လည်း အားတင်းကာ တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်"

ဒေါ်လေးကျီက မကြားလိုက်သကဲ့သို့ပင် နောက်တစ်ကြိမ် မေးလေသည်။

"တာ့ဖုန်းလား"

ကျိုးဟုန်က ငြီးငွေ့ခြင်းမရှိဘဲ သူမကို ပြန်လည် ဖြေကြားပေးနေလေသည်။

ကျန်းရိုတို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးမားက သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"လီရှောင်း၊ သူ့ကို ဆေးရုံသွားပြီး သေချာပြကြည့်လိုက်ပါ။ သူက လူတွေကို လုံးဝ မမှတ်မိတော့ဘူး၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်း အပြင်မှာ ဘယ်လိုတွေများ ဖြတ်သန်းခဲ့ရလဲ မသိပါဘူး"

လီရှောင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှေ့တိုးကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒေါ်လေး၊ ကျွန်တော် လီရှောင်းပါ။ ငယ်ငယ်တုန်းက ကျွန်တော် တာ့ဖုန်းနဲ့ ခဏခဏ ရန်ဖြစ်တုန်းက ဒေါ်လေး ကျွန်တော့်ကို သကြားလုံး ပေးဖူးတယ်လေ။ အခု ကျွန်တော် ဒေါ်လေးကို ဆေးရုံ သွားပို့ပေးမယ်နော်၊ ရမလား။ ဒေါ်လေးရဲ့သားငယ် တာ့ယိုကို မှတ်မိသေးလား။ သူ မကြာခင် ရောက်လာတော့မှာ"

တာ့ဖုန်းဟူသော အမည်ကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီးက အနည်းငယ် တုံ့ပြန်မှု ရှိလာလေသည်။

"တာ့ဖုန်း......"

လီရှောင်း ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

"တာ့ယိုက ဒေါ်လေးကို လာရှာနေပြီ၊ ကျွန်တော်တို့ အရင် ဆေးရုံသွားကြမယ်"

"တာ့ဖုန်း？"

အမျိုးသမီးက ခေါင်းလှည့်ကာ ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်လိုက်သော်လည်း လူကို မတွေ့ရသောအခါ ပြန်လည် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး တိတ်ဆိတ်ကာ ထုံပေပေ ဖြစ်သွားပြန်လေသည်။

ထို့နောက် ရုတ်တရက် ဆိုဖာပေါ်မှ မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"မရဘူး၊ ငါ တာ့ဖုန်းကို သွားရှာရမယ်၊ တာ့ဖုန်း？"

လီရှောင်းက လူကို ကြည့်ကာ အားနှင့် တိုက်ရိုက်ပင် ဆွဲခေါ်သွားလေတော့သည်။

"ရပြီ၊ ကျွန်တော် ဒေါ်လေးကို တာ့ဖုန်းကို သွားရှာပေးမယ်"

လူက မူလက အနည်းငယ် မလိုက်ချင်သော်လည်း သူမကို တာ့ဖုန်းအား သွားရှာပေးမည်ဟု ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် မရုန်းကန်တော့ပေ။

ကျန်းရိုက လီရှောင်း တစ်ယောက်တည်း အဆင်မပြေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အန်းအန်းကို ကျိုးကျန့်တို့အိမ်တွင် ထားခဲ့ကာ ကျိုးဟုန်နှင့် ခဏဆော့ခိုင်းထားပြီး သူမကိုယ်တိုင် နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။

အန်းအန်းက ဤအချိန်တွင် အလွန်လိမ်မာပြီး တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသကဲ့သို့ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"ဒီဘွားဘွားက နေမကောင်းဖြစ်နေတာလား"

ကျန်းရိုက သူမ၏ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

"သမီး ကိုကိုနဲ့ ခဏ ဆော့နေနော်၊ ပါပါးနဲ့ မာမားက အဘွားကို ဆေးရုံ သွားပြလိုက်ဦးမယ်၊ ညကျရင် ပြန်လာခဲ့မယ်"

အန်းအန်းက အလေးအနက်ထား၍ ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

"ဟုတ်၊ မာမားနဲ့ ပါပါး မြန်မြန်သွားပါ၊ အန်းအန်း လိမ်လိမ်မာမာ နေခဲ့မယ်"

ကျန်းရို၏ ရင်ထဲတွင် နူးညံ့သွားပြီး သူမ၏ ပါးပြင်လေးကို နမ်းလိုက်ကာ လီရှောင်းနှင့်အတူ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့လေသည်။

…..

သူတို့နှစ်ဦးက ဒေါ်လေးကျီကို G တက္ကသိုလ် တွဲဖက်ဆေးရုံသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်သွားခဲ့ကြသည်။ စာရင်းသွင်းပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ရာ၊ ဆရာဝန်က ဓာတ်မှန်များနှင့် စစ်ဆေးချက် အဖြေများကို ကိုင်ကာ လူက ထိခိုက်မှု အလွန်ကြီးမားခဲ့ကြောင်း၊ ထို့အပြင် အမြဲတမ်း ကြောက်ရွံ့စိုးရိမ်နေရသော အပျက်သဘောဆောင်သည့် စိတ်ခံစားမှုများတွင် နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် စိတ်အခြေအနေ မမှန်တော့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလေသည်။

ထိုအရာများအပြင် ဒေါ်လေးကျီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေမှာလည်း သိပ်မကောင်းလှပေ။

လီရှောင်းက လူကို ဆေးရုံတင်ရန် စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။ သူက ဆေးရုံတွင် လူကို ယာယီ စောင့်ရှောက်ရန် ကျန်ခဲ့ပြီး ကျန်းရိုက ကားမောင်း၍ အိမ်သို့ တစ်ခေါက် ပြန်သွားလေသည်။ လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က သူမက အချိန်လု၍ ယာဉ်မောင်းလိုင်စင် ဖြေဆိုထားခဲ့ရာ၊ ယခုအခါ လီရှောင်း၏ကားကို သူမလည်း မောင်းနှင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုက ဟင်းချက်စရာများ ဝယ်၍ အိမ်ပြန်ကာ ညဘက်တွင် ဟင်းအချို့ ပိုချက်လိုက်သည်။ ဘေးအိမ်မှ ကျိုးမားကလည်း အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲဆိုတာကို လာမေးသေးလေသည်။

ကျန်းရိုက လူကို ဆေးရုံတင်ထားပြီး စောင့်ကြည့်နေကြောင်း၊ ဆရာဝန်က အတတ်နိုင်ဆုံး ကုသပေးမည်ဟု ပြောကြောင်းကိုသာ ပြောပြပြီး အများကြီး မပြောပြခဲ့ပေ။ စောစောက ဆေးရုံတွင် ကျန်းရိုက စစ်ဆေးချက် အဖြေများကို ကြည့်ခဲ့ရာ၊ ဒေါ်လေးကျီ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ အလွန်ယိုယွင်းနေပြီး ပြောရခက်သော ရောဂါအချို့ပင် ရှိနေသေးကြောင်း တွေ့ခဲ့ရလေသည်။

စိတ်မမှန်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦး အပြင်လောကတွင် မည်သို့သော အရာများကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရမည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန် မခက်ခဲလှပေ။

ကျိုးမားက သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"တာ့ဖုန်း ဆိုတဲ့ကလေးကို ရှာတွေ့ရင် ကောင်းမှာပဲ၊ တစ်ချက်လောက် လှုံ့ဆော်ပေးလိုက်ရင် အကုန်လုံးကို ပြန်မှတ်မိသွားနိုင်တယ်။ အရင်က ဒေါ်လေးတို့ ဇာတိက ရွာတစ်ရွာမှာ မိန်းမတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ သားကြီးက မြစ်ထဲကျပြီး ရေနစ်သေသွားတော့ လူက အရူးဖြစ်သွားတာ။ နောက်ပိုင်း ကလေးတစ်ယောက် ပြန်ကိုယ်ဝန်ရလာတော့မှ တဖြည်းဖြည်း ပြန်ကောင်းလာတာ"

ကျန်းရို ဘာပြောရမည်မှန်း မသိတော့ပေ။

ကျန်းရိုက ထမင်းဟင်းများ ချက်ပြုတ်ပြီးနောက် အန်းအန်းကိုခေါ်ကာ ဆေးရုံသို့ အတူတကွ သွားကြပြီး လီရှောင်းနှင့် ဒေါ်လေးကျီတို့အတွက် ညစာ သွားပို့ပေးလေသည်။

….

ညဘက်တွင် လီရှောင်းက ဆေးရုံတွင် လူနာစောင့်အဖြစ် ကျန်ခဲ့ပြီး ကျန်းရိုက ကလေးကိုခေါ်ကာ ပြန်လာခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကျင်းတာ့ယို ရောက်လာလေသည်။

သူက ဆေးရုံသို့ တိုက်ရိုက် သွားခဲ့သည်။ နံနက်ပိုင်း ကျန်းရို ထမင်းသွားပို့ချိန်တွင် လူနာခန်းတံခါးဝ၌ ရပ်လျက် အထဲသို့ ကြည့်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေသော သူ့ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကျင်းတာ့ယိုက ကျန်းရို ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အသံတုန်တုန်ဖြင့် ခေါ်လိုက်လေသည်။

"မရီး"

မျက်လုံးများက နီရဲနေလေသည်။

ကျန်းရိုက ကြည့်ပြီး ရင်နာသွားမိသည်။ တကယ်တော့ လူကုန်ကူးခံရသော ကျင်းတာ့ဖုန်းက သနားစရာကောင်းသလို၊ ညီဖြစ်သူ ကျင်းတာ့ယိုကရော မသနားစရာ မကောင်းဘူးလား။

အစ်ကိုအရင်း လူကုန်ကူးခံရပြီးနောက် သူသည် မိဘများကို တစ်ခါမှ ပြန်မတွေ့ရတော့ပေ။ အိမ်တစ်ခုလုံးတွင် သူနှင့် အိုမင်းနေသော အဘိုးအဘွားများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူ ကြိုးစားပမ်းစား စာသင်ရခြင်းမှာလည်း နောင်တွင် အောင်မြင်ကြီးပွားလာပါက ဖေဖေ၊ မေမေနှင့် အစ်ကိုတို့ကို ရှာဖွေနိုင်ရန် ရည်ရွယ်ချက် ရှိပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူသည် ယခုနှစ်မှ အသက် ၂၀ သာ ရှိသေးသည်။ အခြားသူများ၏ အသက် ၂၀ အရွယ်မှာ မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း၊ သူ၏ အသက် ၂၀ အရွယ်မှာမူ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများစွာကို ထမ်းပိုးထားရလေသည်။

လီရှောင်းက အနီးသို့ လျှောက်လာပြီး သူ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်လေသည်။

"အရင်ဆုံး နည်းနည်းလောက် စားလိုက်ပါဦး"

ကျင်းတာ့ယိုက သူ့နောက်မှ လိုက်၍ စင်္ကြံရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်လေသည်။ ကျန်းရိုက ထမင်းဘူးကို သူတို့ထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ လီရှောင်းက ပုံမှန်အားဖြင့် အစားကြီးသူဖြစ်ရာ ကျန်းရိုက ထမင်းဘူး သုံးဘူး ယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ယခုအခါ ကျင်းတာ့ယိုကို တစ်ဘူး ခွဲပေးလိုက်ရုံပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျင်းတာ့ယိုက ယူ၍ စားလိုက်ပြီး စားရင်းနှင့် မျက်ရည်များ ကျလာလေသည်။

ကျန်းရိုက ဤနေရာတွင် ဆက်နေပါက နေရခက်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အန်းအန်းကိုချီကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

ကျန်းရိုထွက်သွားပြီးနောက် ကျင်းတာ့ယိုက အသံထွက်၍ ရှိုက်ငိုလေတော့သည်။

"ကျွန်တော် အရင်တုန်းက ကျွန်တော့်အဖေနဲ့ အမေကို မုန်းခဲ့ဖူးတယ်။ ကျွန်တော်လည်း သူတို့ရဲ့ သားပဲဟာ၊ ဘာလို့ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို တစ်ခါလေးတောင် ပြန်လာမကြည့်ကြတာလဲ။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းတော့ မမုန်းတော့ပါဘူး၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ လူကုန်ကူးခံရတဲ့ ကလေးတွေရဲ့ အဆုံးသတ်တွေကို ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်တော်က သူတို့ အစ်ကို့ကို ရှာတွေ့ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းမိတော့တယ်။ အဲ့ဒါမှ မိသားစုတစ်ခုလုံး ပုံမှန်ဘဝလေးကို ပြန်ရောက်နိုင်မှာလေ"

"ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း အစ်ကို့ကိုလည်း ရှာမတွေ့တော့ဘူး၊ အဖေကလည်း နောက်အိမ်ထောင်ပြုဖို့အတွက် လက်လျှော့လိုက်တယ်၊ အမေလည်း ပျောက်သွားတယ်။ ကျွန်တော်လည်း တွေးမိတယ်၊ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကျွန်တော် ကြီးလာရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ၊ ကြီးလာရင် ကျွန်တော်ကပဲ အစ်ကို့ကို လိုက်ရှာမယ်လို့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်အမေက ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် မထင်ထားခဲ့ဘူး။ သူက ပြန်မလာချင်တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူက ဘာမှ မမှတ်မိတော့လို့ပါပဲ......"

လူနာခန်းထဲရှိ ဒေါ်လေးကျီ နိုးလာပြီးနောက် ကျင်းတာ့ယို ဝင်သွားလေသည်။ သူက လီရှောင်းပြောသော မိခင်ဖြစ်သူ ဘာမှမမှတ်မိတော့ဘူးဆိုသည့် စကားကို ကြားပြီးကတည်းက စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာအောင် ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ၊ သူက "အမေ" ဟု တစ်ခွန်း ခေါ်လိုက်သည်နှင့် လူနာကုတင်ပေါ်ရှိ အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများက ချက်ချင်း နီရဲသွားခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

သူမက ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျက် စိတ်အခြေအနေ တစ်ခဏမျှ ကြည်လင်သွားပုံရကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများ မရပ်မနား တုန်ယင်နေလေသည်။ ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း စကားမပြောနိုင်ဘဲ "အာ... အာအာ..." ဟူသော အသံများသာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ကျင်းတာ့ယို မျက်လုံးများ တစ်ဖန် နီရဲသွားပြန်လေသည်။

"အမေ၊ သားက တာ့ယိုပါ၊ အမေ သားကို မှတ်မိသေးလား"

အမျိုးသမီးက ပါးစပ်ဟကာ "အာအာ... အာအာအာ..." ဟု အော်နေပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ အလွန် နာကျင်ဝမ်းနည်းနေကာ လူကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်နေလေသည်။

ကျင်းတာ့ယိုက ရှေ့တိုးကာ လူကို တိုက်ရိုက် ဖက်ထားလိုက်ပြီး အခန်းမျက်နှာကျက်ကို မော့ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်များက မည်သို့မျှ တားဆီး၍မရဘဲ ကျဆင်းလာလေတော့သည်။

အမျိုးသမီးက အဖက်ခံလိုက်ရပြီးနောက် အသံထွက်၍ အားရပါးရ ငိုကြွေးလေတော့သည်။ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး အချိန်အတော်ကြာမှသာ ပြီးပြည့်စုံသော စကားတစ်ခွန်းကို ပြောနိုင်လေတော့သည်။

"တာ့ယို...... တာ့ယိုက ဒီလောက်တောင် ကြီးနေပြီပဲ...... တာ့ယို၊ အမေ မင်းအစ်ကိုကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး...... အမေက အသုံးမကျဘူး......"

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ သား ရှိသေးတယ်လေ၊ သား အစ်ကို့ကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့မှာပါ"

…..

ကျင်းတာ့ယိုက ဆေးရုံတွင် မိခင်ဖြစ်သူကို နှစ်ရက်ကြာ ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ စိတ်အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် မကြည်လင်သေးဘဲ တစ်ခါတစ်ရံ လူကို ဝေဝေဝါးဝါး မှတ်မိတတ်ပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင်မူ ဘာမှမမှတ်မိတော့ပေ။ သို့သော် ကျင်းတာ့ယိုနှင့် တွေ့ဆုံချိန်တွင်မူ အမြဲတမ်း အနည်းငယ် ထူးခြားနေတတ်လေသည်။

ကျင်းတာ့ယို ထွက်ခွာမည့်အချိန်တွင် လီရှောင်းက သူ၏ ရှေ့ဆက် အစီအစဉ်များကို မေးမြန်းလေသည်။ ကျန်းရိုက ဆေးပညာသင်ယူနေသဖြင့် လီရှောင်းလည်း ဤဘာသာရပ်နှင့် ပတ်သက်၍ အနည်းနှင့်အများ သိရှိထားလေသည်။ တက္ကသိုလ် လေးနှစ် တက်ရုံဖြင့် မလုံလောက်ဘဲ ဆက်လက်၍ သင်ယူရဦးမည်ဖြစ်ကာ အနည်းဆုံးတော့ မဟာဘွဲ့တစ်ခုခု ဖြေဆိုရမည် ဖြစ်လေသည်။

ကျင်းတာ့ယိုကလည်း အများကြီး မစဉ်းစားဘဲ သူ့မိခင်ကို ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ခေါ်သွားရန် ပြင်ဆင်ထားကြောင်း တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။

လီရှောင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

"မင်းက တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ် ရောက်နေပြီလေ၊ မဟာဘွဲ့ဖြေဖို့ ပြင်ဆင်နေရတာဆိုတော့ မင်း ဂရုစိုက်နိုင်ပါ့မလား။ ဒီလိုလုပ်ပါ၊ ဒီဘက်မှာ သက်ကြီးရွယ်အို စောင့်ရှောက်ရေးဂေဟာ အသစ်တစ်ခု ဖွင့်ထားတယ်၊ အဲ့ဒီမှာ ငါ သိတဲ့လူရှိတယ်။ မင်းအမေကို အဲ့ဒီ ဂေဟာထဲမှာ ထားလိုက်မယ်၊ ပိုက်ဆံကိစ္စကို အရင်မပြောနဲ့ဦး၊ မင်း အခု စာမေးပွဲအတွက် သေချာပြင်ဆင်ပါ၊ ငါ အပတ်တိုင်း အချိန်လုပြီး အဲ့ဒီကို အကြိမ်ရေနည်းနည်း သွားကြည့်ပေးပါ့မယ်၊ ဒေါ်လေးကို သေချာပေါက် မျက်နှာငယ်စေမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"ဂေဟာဘက်ကို ငါ သွားကြည့်ပြီးပြီ၊ အထဲမှာ အရမ်းကောင်းတယ်၊ သီးသန့်ပြုစုပေးမယ့် သူနာပြုတွေ ရှိတယ်၊ တစ်နေ့ သုံးနပ်လည်း တော်တော်လေး စားကောင်းသောက်ဖွယ်ကျွေးတယ်"

ကျင်းတာ့ယိုက သူ့ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အစ်ကို"

လီရှောင်းက သူ၏ပခုံးကို ပုတ်လိုက်လေသည်။

"အားလုံးက ညီအစ်ကိုတွေပဲဟာ၊ တခြားစကားတွေ ပြောမနေပါနဲ့။ မင်း သေချာ စာလုပ်ပါ၊ စာလုပ်လို့ အောင်မြင်လာမှ မင်းအမေကို ကောင်းကောင်းထားနိုင်မှာ၊ မင်းရဲ့ အစ်ကိုအရင်းကို ရှာနိုင်မှာ......"

သူ့အစ်ကိုအကြောင်း ကြားရသောအခါ ကျင်းတာ့ယိုက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ငါတို့နိုင်ငံက ဒီလောက်ကြီးတာ၊ ဘယ်သွားရှာရမှာလဲ။ တကယ်လို့ တခြားသူအိမ်ကို ရောင်းစားခံရတာဆိုရင် တော်သေးတယ်၊ တကယ်လို့များ......"

သူ မတွေးရဲတော့ပေ။

လီရှောင်းက သူ့ပခုံးကို ညှစ်လိုက်လေသည်။ တကယ်တော့ သူလည်း ဤကိစ္စအတွက် မျှော်လင့်ချက် သိပ်မထားတော့ပေ။ ကျင်းတာ့ဖုန်း လူကုန်ကူးခံရချိန်တွင် အသက် ၇ နှစ် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အရာရာကို မှတ်မိနေပြီဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ ရောင်းစားခံရသည်ဆိုလျှင်တောင် ကိုယ့်ဘာသာ ပြန်ရှာနိုင်သင့်လေသည်။

လီရှောင်း၏လုပ်ရပ်နှင့်ပတ်သက်၍ ကျန်းရို သိပြီးနောက်တွင် ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ လီရှောင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ကျိုးကျန့်နှင့် ကျင်းတာ့ယိုတို့မှာ သူ၏ ညီအစ်ကိုများဖြစ်ပြီး ဆွေမျိုးရင်းချာများထက်ပင် ပို၍ ရင်းနှီးသူများဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိထားလေသည်။

အထူးသဖြင့် ကျင်းတာ့ယို လာရောက်ခဲ့သောနေ့တွင် လီရှောင်းက အိမ်ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ကျန်းရိုကို စကားတစ်ခွန်းပြောခဲ့ရာ သူမကို အလွန် မှတ်မိနေစေခဲ့လေသည်။ "ငယ်ငယ်တုန်းက ကိုယ်က လူတိုင်းရဲ့ ဖေဖေ၊ မေမေတွေက အတူတူပဲလို့ ထင်ခဲ့တာ။ နောက်ပိုင်းကျမှ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်းပဲ မတူတာလို့ သိလိုက်ရတယ်"

ကျန်းရိုက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူက တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် လူကြီးတစ်ယောက်၏ ခွင့်လွှတ်နားလည်မှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုများ ရှိနေလေသည်။

"အကုန်လုံး ပြီးသွားပါပြီ"

ဟုတ်ပါတယ်၊ ယခုလက်ရှိ သူ၏အမြင်တွင် အရာအားလုံးက ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုစဉ်က အသက်ငယ်ရွယ်သေးသော လီရှောင်းလေး၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်နက်ရှိုင်းသော နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။

ကျန်းရိုက သူ့ကို မည်သို့ နှစ်သိမ့်ပေးရမည်မှန်း မသိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ ဘာပဲပြောပြော ဘေးလူတစ်ယောက်၏ ရှုထောင့်မှနေ၍ ပြောဆိုခြင်းသာဖြစ်ပြီး သူ၏စိတ်ထဲရှိ နောင်တများကို သူမ ခံစား၍မရနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ တွေးမိသဖြင့် ကျန်းရိုသည် ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ မွန်းလွဲပိုင်း အားလပ်ချိန်တွင် ကုန်တိုက်သို့ တစ်ခေါက် သွားခဲ့လေသည်။ ဗုဒ္ဓဟူးနေ့တွင် ကျောင်း၌ သန့်ရှင်းရေးကြီးလုပ်ရသော်လည်း ကျန်းရိုက ကျောင်းအဆောင်တွင်မနေသဖြင့် အဆောင်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ရန် မလိုအပ်ပေ။

ယခင်က ဗုဒ္ဓဟူးနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတိုင်း သူမက စာကြည့်တိုက်သို့ သွား၍ စာဖတ်လေ့ရှိသော်လည်း၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လီရှောင်းအတွက် လက်ဆောင်တစ်ခု ဝယ်ပေးချင်နေလေသည်။

ကျန်းရိုသည် ရိုမန်းတစ်ဆန်မှုကို သိပ်နားလည်သူ မဟုတ်ပေ။ အများဆုံးက လီရှောင်း မွေးနေ့တွင် ဘောပင်တစ်ချောင်း၊ နက်ကတိုင်တစ်ကွင်း စသည်တို့ကို ဝယ်ပေးတတ်ပြီး ပုံမှန်အချိန်များတွင် လက်ဆောင်ပေးရန် မစဉ်းစားမိခဲ့ပေ။

လီရှောင်းကတော့ သူမကို လက်ဆောင်များ ပေးဖူးသော်လည်း အားလုံးက သိပ်မလှပေ။ ကျန်းရိုက ပုံမှန်အားဖြင့် သိမ်းဆည်း၍ သေချာထားလေ့ရှိပြီး အပြင်သို့ ဝတ်ဆင်သွားလေ့ မရှိပေ။

ကျန်းရိုက ကုန်တိုက်၏ မြေညီထပ်မှ ငါးလွှာအထိ လျှောက်ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပိုက်ဆံအများအပြား အကုန်ခံကာ လက်စွပ်နှစ်ကွင်း ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။ မူလက လက်ပတ်နာရီတစ်လုံး ရွေးချယ်ရန် တွေးထားသော်လည်း ကောင်းမွန်သော လက်ပတ်နာရီများ၏ ဈေးနှုန်းမှာ နည်းနည်းလေးတောင် မပေါပေ။ ညံ့သည်များကိုလည်း ကျန်းရို မဝယ်ချင်ပေ။ လီရှောင်းမှာ ယခုအခါ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူဌေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ဈေးပေါသည်များကို ဝတ်ဆင်ကာ အပြင်ထွက်ပါက အနည်းငယ် မသင့်တော်ပေ။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်များအတွက် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုမှာ အလွန်အရေးကြီးလေသည်။

သို့သော် သူမက မင်္ဂလာတိမ်တိုက်ပုံစံ ရွှေလက်စွပ်တစ်စုံကို သဘောကျသွားလေသည်။ လက်စွပ်မှာ သိပ်မထူဘဲ အလွန်ရိုးရှင်းသော ကွင်းစွပ်လေးဖြစ်ပြီး နေရာတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းတွင် မင်္ဂလာတိမ်တိုက် ပုံစံလေး ထွင်းထုထားရာ ရိုးရှင်းပြီး လှပလေသည်။

ကျန်းရိုအတွက် ထုတ်ပေးကာ စမ်းဝတ်ကြည့်ခိုင်းလေသည်။ အသေးတစ်ကွင်းမှာ သူမ၏ လက်သူကြွယ်နှင့် အနေတော်ဖြစ်ပြီး၊ အကြီးတစ်ကွင်းမှာမူ သူမ၏ လက်မနှင့် အနေတော်ခန့် ရှိလေသည်။ ကျန်းရိုက လီရှောင်း၏ လက်ချောင်းအရွယ်အစားကို သေချာမသိသော်လည်း မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမထက်တော့ အနည်းငယ် ပိုတုတ်မည်မှာ သေချာလေသည်။

ကျန်းရိုက ဝယ်ယူလိုက်ပြီးနောက် အသေးတစ်ကွင်းကို ကိုယ်တိုင် ဝတ်ဆင်လိုက်ကာ၊ အကြီးတစ်ကွင်းကို လူကို သေတ္တာဖြင့် သေချာ ထုပ်ပိုးခိုင်းလိုက်ပြီး အိတ်ကပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက်ထည့်ကာ လီရှောင်းကို သွားရှာလေသည်။

…..

သူမ စက်ရုံရုံးခန်းသို့ ရောက်သွားချိန်တွင် လီရှောင်း မရှိပေ။ ကျန်းရိုက သူ့နေရာတွင် ထိုင်ကာ စာဖတ်နေပြီး လူပြန်လာချိန်တွင် ကျန်းရိုက စားပွဲပေါ်တွင် မှောက်လျက် မသိမသာ အိပ်ပျော်နေလေပြီ။

လီရှောင်းက ကျန်းရို လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ဘဲ အနောက်မှ လိုက်ပါလာသော လက်ထောက်ကို အပြင်သို့ ထွက်သွားရန် ပြောလိုက်ပြီး၊ သူကိုယ်တိုင် ကျန်းရို၏အနားသို့ လျှောက်သွားကာ စားပွဲပေါ်ရှိ ခွက်ကိုယူ၍ ရေသောက်လိုက်လေသည်။ ထို့နောက် စားပွဲဘေးတွင် ရပ်လျက် ရေသောက်ရင်း သူမကို ကြည့်နေလေသည်။

သူမ၏ အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ဖောင်းကားနေပြီး ထောင့်လေးတစ်ထောင့် ထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သေတ္တာငယ်လေးတစ်ခုနှင့် တူနေသဖြင့် အများကြီး မတွေးတော့ဘဲ လှုပ်ရှားမှုကို ဖွဖွလေးလုပ်ကာ ထုတ်ယူကြည့်လိုက်လေသည်။ အနီရောင် ကတ္တီပါသေတ္တာငယ်လေးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် အထဲတွင် ရွှေလက်စွပ်တစ်ကွင်း ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

လီရှောင်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီးနောက် ထုတ်ယူကြည့်လိုက်ရာ ဤသည်မှာ ကျန်းရို၏ အရွယ်အစား မဟုတ်ကြောင်း တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိလိုက်လေသည်။ သူမ၏လက်က ဤမျှ မတုတ်ပေ။ သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံးကို ထပ်ကြည့်လိုက်ရာ ဘယ်ဘက်လက် စတုတ္ထလက်ချောင်းတွင် တစ်ပုံစံတည်းတူညီသော လက်စွပ်တစ်ကွင်း ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

တစ်ခုခုကို နားလည်သွားသကဲ့သို့ လီရှောင်းက နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို ကွေးလိုက်လေသည်။

လီရှောင်းက ခွက်ကို ချထားလိုက်ပြီး ထုတ်ယူကာ မိမိ၏ ဘယ်ဘက်လက် တူညီသောနေရာတွင် စမ်းဝတ်ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် ကျပ်နေသော်လည်း ဝတ်၍တော့ ရလေသည်။

ကျန်းရို နိုးလာချိန်တွင် လီရှောင်း ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး မဝေးလှသောနေရာရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ကာ စာရွက်စာတမ်းများကို ဖတ်ရှုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် ကိုက်ခဲနေသဖြင့် အကြောဆန့်လိုက်ပြီးနောက် အားအင်ချည့်နဲ့စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဘယ်နှနာရီ ရှိပြီလဲ"

လီရှောင်းက လက်မြှောက်၍ လက်ပတ်နာရီကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"သုံးနာရီခွဲ"

အဲ့ဒါဆိုရင် အိပ်တာ နည်းနည်း ကြာသွားပြီပဲ။ ကျန်းရိုက ကိုယ်နေဟန်ထားပြောင်းကာ စားပွဲပေါ်တွင် မှောက်ထားလိုက်ပြီး အနည်းငယ် မလှုပ်ချင်တော့ပေ။

လီရှောင်းက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ထဲမှ အရှိန်ကို မြှင့်လိုက်ကာ စာရွက်စာတမ်းများကို စစ်ဆေးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ကိုယ့်ကို မိနစ်နှစ်ဆယ်လောက် ထပ်စောင့်ဦး၊ ခဏနေရင် အတူတူ အန်းအန်းကို သွားကြိုကြမယ်၊ ညကျရင် အပြင်မှာ စားမယ်လေ"

ကျန်းရိုက ခေါင်းမော့ကာ မေးစေ့ကို လက်ဖြင့်ထောက်၍ သူ့ကို ကြည့်နေပြီးနောက် ဘာကို တွေးမိသွားသည်မသိ၊ မတ်တတ်ရပ်ကာ သူရှိရာသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

သူ၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ချိန်တွင် အလွန် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မျက်စိမှိတ်ထား"

လီရှောင်းက ခေါင်းလှည့်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲလျက် မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျန်းရိုက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မျက်စိမှိတ်ခိုင်းရင် မှိတ်ထားလိုက်လေ၊ အများကြီး မေးနေတာ ဘာလုပ်ဖို့လဲ"

လီရှောင်းလည်း စကားနားထောင်စွာဖြင့် မျက်စိမှိတ်ထားလိုက်လေသည်။

ကျန်းရို ကျေနပ်သွားပြီး အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီ အိတ်ကပ်ထဲမှ သေတ္တာကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ သူ၏ ဘယ်ဘက်လက်ကိုပါ ဆွဲယူလိုက်လေသည်။ သေတ္တာကိုဖွင့်၍ သူ့ကို လက်စွပ်စွပ်ပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အထဲရှိ ရွှေလက်စွပ် ပျောက်သွားကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ဟင်？ ငါ့လက်စွပ်ရော"

ကိုယ်ပေါ်ရှိ အခြားအိတ်ကပ်များကို စမ်းကြည့်သော်လည်း လက်စွပ်ကို မတွေ့ရသဖြင့် စိုးရိမ်နေစဉ်၊ ဘေးမှ အမျိုးသားက ရုတ်တရက် တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ဒီအခြေအနေမှာ ဘာကို နားမလည်စရာ ရှိတော့မှာလဲ။ ဒေါသတကြီးဖြင့် လူကို တစ်ချက် တွန်းလိုက်လေသည်။

"ရှင် ယူလိုက်တာလား"

လီရှောင်းက ပြုံးလျက် မျက်လုံးဖွင့်လာပြီးနောက် သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ထိုရွှေလက်စွပ်ကို ထုတ်ယူကာ ဝတ်ဆင်လိုက်လေသည်။

"ခုနက မင်း အိပ်ပျော်နေတုန်းက အိတ်ကပ်ထဲမှာ တစ်ခုခုရှိနေသလိုပဲ၊ အဲ့ဒါနဲ့ မနေနိုင်ဘဲ ထုတ်ကြည့်လိုက်မိတာ"

ထို့နောက် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာလို့ အကောင်းကြီးနေရက်ကနေ လက်စွပ် ပေးရတာလဲ"

ကျန်းရိုက မူလက သူ့ကို အံ့အားသင့်အောင် လုပ်ပေးချင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မရှိတော့ပေ။ တကယ်ပါပဲ၊ ဒီလူက ရိုမန်းတစ်ဆန်မှုနဲ့ ကင်းကွာနေတဲ့ သူပဲ။

ခိုးယူပြီး ဖွက်ထားသေးတယ်၊ သူ ဘာမှမသိချင်ယောင် ဆောင်နေဖို့တောင် မသိဘူးလား။

ရှင်းပြရန် ပျင်းရိနေသဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှင်က ရွှေကို သဘောကျတယ်ဆို။ အဲ့ဒါကြောင့် ရွှေလက်ဆောင် ပေးတာပေါ့"

လီရှောင်းလည်း ထိုအရာများကို နားမလည်သဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အလွန်အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ဟုပင် ထင်သွားသေးလေသည်။

"နောက်တစ်ခါ ကိုယ် မင်းကို ပိုတုတ်တာလေး ဝယ်ပေးမယ်၊ ဒါက အရမ်း သေးလွန်းတယ်"

"......"

…..

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် လီရှောင်းက လူများနှင့် အပြင်ထွက်၍ ထမင်းစားစဉ် ယခုခေတ် လူများက လက်ထပ်လျှင် မင်္ဂလာလက်စွပ်များ ဝတ်ဆင်ကြပြီး တစ်သက်လုံး အတူနေရန် ကတိပြုကြသည်ဟု ကြားရလေသည်။ လီရှောင်း၏ လက်သူကြွယ်တွင် လက်စွပ်ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ အားလုံးက ပြုံးရယ်လျက် နောက်ပြောင်စကား အနည်းငယ် ပြောဆိုကြလေသည်။

လီရှောင်း အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ကျန်းရိုကို မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း ကိုယ့်ကို လက်စွပ်ပေးတာ ကိုယ်နဲ့ တစ်သက်လုံး အတူနေမယ်လို့ ကတိပေးချင်လို့လား"

ကျန်းရိုက ဝန်မခံပေ။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကြည့်ကောင်းလို့ ဝယ်လိုက်တာပါ"

လီရှောင်း ကြားပြီး ရယ်မောလိုက်ကာ သူမ ပါးစပ်ကသာ မာနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလေသည်။

လက်သူကြွယ်ပေါ်ရှိ လက်စွပ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း မူလက ပိုတုတ်ပြီး ပိုဈေးကြီးသည်ကို ဝယ်ချင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ ဒါလေးကပဲ အရမ်းကောင်းနေပြီဟု ထင်မိလေသည်။ သူ တစ်သက်လုံး ဝတ်ထားတော့မည်။

…

ဧပြီလဆန်းပိုင်းတွင် ကျန်းရိုက အန်းအန်းကိုခေါ်ကာ အချိန်လု၍ သက်ကြီးရွယ်အို စောင့်ရှောက်ရေးဂေဟာသို့ သွားရောက်ပြီး ဒေါ်လေးကျီကို ကြည့်ရှုလေသည်။ လီရှောင်းက ဒေါ်လေးကျီအတွက် မိုဘိုင်းဖုန်းတစ်လုံး ဝယ်ပေးထားရာ ကျင်းတာ့ယိုက နေ့တိုင်း ဖုန်းဆက်နိုင်လေသည်။

ဂေဟာထဲရှိ ပတ်ဝန်းကျင်က ကောင်းမွန်၍ဖြစ်မည်၊ ဒေါ်လေးကျီမှာ လတ်တလောတွင် အများကြီး ပိုကောင်းလာသည်ဟု ထင်ရလေသည်။ အခြားသူများ စကားပြောဆိုနေချိန်တွင် သူမကလည်း ထောင့်တွင် ထိုင်၍ နားထောင်နေတတ်လေသည်။

ကျန်းရိုက ဒေါ်လေးကျီနှင့်အတူ ခဏထိုင်နေပေးပြီး အန်းအန်းက ဒေါ်လေးကျီကို အလွန်သဘောကျရာ သူမကိုယ်တိုင် ဆွဲထားသော ပန်းချီကားများကိုပင် ယူလာပေးသေးလေသည်။ ဒေါ်လေးကျီက ပန်းချီကားများကို ကိုင်ကာ ကြည့်ရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးရေးရေးလေး ပေါ်လာလေသည်။

ယနေ့မှာ စနေနေ့ဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦး အပြင်တွင် နေ့လယ်စာ စားကြပြီးနောက် ကျန်းရိုက အန်းအန်းကို စန္ဒရားသင်တန်းသို့ ပို့ပေးလေသည်။

လီရှောင်းက လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က ဘာဖြစ်သည်မသိ၊ ရုတ်တရက် စန္ဒရားတစ်လုံး ဝယ်လာခဲ့သည်။ အတော်လေး ဈေးကြီးသော်လည်း သူငယ်ချင်းက အတွင်းလူဈေးဖြင့် ရအောင် လုပ်ပေးလိုက်သည်ဟု ဆိုလေသည်။

ဤစန္ဒရားကို အလကားမဖြစ်စေရန်အတွက် သူက အန်းအန်းကို စန္ဒရားသင်တန်းတစ်ခု ထပ်အပ်ပေးလိုက်ပြန်သည်။ အပတ်စဉ် စနေနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတိုင်း ကျန်းရိုက အန်းအန်းကိုခေါ်၍ စန္ဒရားသွားသင်ရလေသည်။ ကလေးမလေးက ဂီတအပေါ် ပါရမီ ရှိမရှိကို ကျန်းရို မသိနိုင်သော်လည်း၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အန်းအန်းက လတ်တလောတွင် သူမ၏ ပါပါးအပေါ် အလွန်မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြောင်းကိုတော့ သူမ ခံစားမိလေသည်။

သို့သော် နာမည်လည်း စာရင်းသွင်းပြီးပြီ၊ ပိုက်ဆံလည်း ပေးပြီးပြီဖြစ်ရာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤစာသင်နှစ်ကိုတော့ ပြီးအောင် သင်ရမည်ဖြစ်သည်။

လမ်းတွင် ဘတ်စ်ကားစောင့်နေစဉ် ကျန်းရိုက အဒေါ်ဝမ်၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိလေသည်။

ကျန်းရိုက အဒေါ်ဝမ်နှင့် စကားမပြောဖြစ်သည်မှာ ရက်အတော်ကြာပြီဖြစ်ရာ သူမနှင့် စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် အဒေါ်ဝမ်က ဖုန်းထဲတွင် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

"မင်းယောက္ခမ အိမ်မှာ ပြဿနာတက်နေတယ်၊ ဒီရက်ပိုင်း မင်း သတိထားနေဦး၊ သူက မင်းတို့ဆီကို လာရှာချင်နေတယ်"

ကျန်းရို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ဖုန်းထဲတွင် အဒေါ်ဝမ်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလေသည်။

"ဘာဖြစ်ရမှာလဲ။ ဟယ်ဝမ်ဟွာပေါ့၊ အဲ့ဒီကလေးက တကယ် အရှက်မရှိဘူး။ အိမ်မှာ မိန်းမယူပြီး ကလေးရနေတာတောင် အပြင်မှာ ရှုပ်ပွေနေသေးတယ်။ ကြားတာတော့ သူက အရင်က ပြည်နယ်မြို့တော်က အလယ်တန်းကျောင်းတစ်ခုမှာ အလုပ်သင်ဆင်းတုန်းက ကျောင်းက ဆရာမတစ်ယောက်နဲ့ တွဲခဲ့တယ်တဲ့။ အဲ့ဒီဆရာမရဲ့ မိသားစုကလည်း တော်တော်လေး အရှိန်အဝါရှိတယ်တဲ့၊ တကယ်လို့ မတော်တဆမှုသာ မရှိရင် သူက နောက်ပိုင်း တိုက်ရိုက် အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း ဖြစ်သွားနိုင်တယ်လေ။ ဒီကိစ္စကို သူတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံး သိကြပေမဲ့ ဟယ်ဝမ်ဟွာရဲ့ မိန်းမကိုတော့ ဖုံးထားကြတယ်"

"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကမှ မင်းယောက္ခမနဲ့ ဟယ်ဝမ်ယင်းတို့ ရန်ဖြစ်ကြတာ။ ဟယ်ဝမ်ယင်းက မရီးဖြစ်သူက လင်းမေ့ရူဘက်ကို လိုက်နေတာမြင်တော့ ဒေါသထွက်ပြီး ဒီကိစ္စကို ဖွင့်ချလိုက်တာလေ။ အဲ့ဒါနဲ့ ပြဿနာ ကြီးသွားတော့တာပဲ၊ ဟယ်ဝမ်ဟွာရဲ့မိန်းမက ညတွင်းချင်းပဲ ကလေးကိုချီပြီး အိမ်ပြန်သွားတာ။ ပြီးတော့ သူ့မိန်းမရဲ့ ဆွေမျိုးတွေက လက်နက်တွေကိုင်ပြီး ဟယ်မိသားစုအိမ်ကို လာဖျက်ဆီးကြတာ။ ဟယ်ဝမ်ဟွာရဲ့မိန်းမက ဘယ်ကနေ လူဆိုးလူမိုက်တွေ သွားခေါ်လာမှန်း မသိဘူး၊ ဟယ်ဝမ်ဟွာ ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ အလုပ်သင်ဆင်းနေတဲ့ ကျောင်းအထိ သွားရစ်ပြီး ဟိုဆရာမကိုလည်း ရိုက်နှက်ပြီး မြေခွေးမလို့ ဆဲဆိုသေးတာ"

"ဒီကိစ္စက ပြည်နယ်မြို့တော်မှာတောင် တော်တော်လေး ဟိုးလေးတကျော် ဖြစ်သွားပြီး သတင်းစာထဲတောင် ပါလာသေးတယ်။ ဒီကိစ္စကြောင့် ဟယ်ဝမ်ဟွာ တွဲနေတဲ့ အဲ့ဒီကောင်မလေးနဲ့လည်း ပြတ်သွားပြီး အလုပ်လည်း ပြုတ်သွားတယ်"

"မင်း မသိပါဘူးအေ၊ ဟယ်ဝမ်ဟွာက သူ့အစ်မကို ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးဆိုးရွားရွား ရိုက်လိုက်လဲဆိုတာ။ သူ့ရဲ့ အဲ့ဒီပုံစံမျိုးကို အဒေါ် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး၊ အရူးတစ်ယောက်လိုပဲ"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ အဒေါ်ဝမ်ပင်လျှင် ကြောက်လန့်နေသေးပြီး ထိုနေ့က မြင်ကွင်းကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ကြောက်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်မိလေသည်။ သူမက အသံကြားသဖြင့် လူများနှင့်အတူ တကူးတက သွားကြည့်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဟယ်ဝမ်ဟွာက သူ၏ အစ်မအရင်းဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကိုဖိကာ နံရံနှင့် ဝင်ဆောင့်နေခဲ့ရာ သွေးများပင် မြေကြီးပေါ် အနှံ့အပြား စီးကျနေပြီး လူကို သတ်ပစ်ချင်နေသည့်ပုံစံပင် ပေါက်နေလေသည်။

မိသားစုတစ်ခုလုံး ကြောက်လန့်သွားကြသော်လည်း ဟယ်ဝမ်ဟွာ၏ ဇနီးကမူ မကြောက်ဘဲ ကလေးကိုပွေ့ချီကာ ဘေးတွင်ရပ်လျက် လှောင်ပြုံးပြုံးနေပြီး၊ သူတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးက သူမတစ်ယောက်တည်းကို ဖုံးကွယ်ကာ ကြံစည်ခဲ့ကြခြင်းကို ဒေါသထွက်နေလေသည်။

"ဟယ်မိသားစု လုပ်တာကတော့ နည်းနည်း လွန်သွားပါတယ်။ ဒီကိစ္စကြောင့် ဟယ်ဝမ်ဟွာက မင်းယောက္ခမကိုပါ မုန်းသွားတာ။ ဟယ်ဝမ်ဟွာ မိန်းမရဲ့ ဆွေမျိုးတွေကလည်း ဟယ်ထျဲ့ရှန်းကို ကုတင်ပေါ်က မဆင်းနိုင်အောင် ရိုက်သွားကြတယ်။ ဟယ်ဝမ်ယင်းက သူ့ယောက်ျားနဲ့ ကလေးတွေကိုခေါ်ပြီး ထွက်သွားတယ်၊ ဟယ်ဝမ်ဟွာလည်း ထွက်သွားတယ်။ အခု အိမ်မှာ မင်းယောက္ခမနဲ့ အဲ့ဒီ ကံဆိုးတဲ့ ချွေးမပဲ ကျန်တော့တယ်။ အိုအို၊ နေ့တိုင်း ရန်ဖြစ်နေကြတာပဲ၊ အဲ့ဒီ ကံဆိုးတဲ့ ချွေးမက မင်းယောက္ခမကိုတောင် ကိုယ်ထိလက်ရောက် ရိုက်သေးတယ်။ မင်းယောက္ခမက အဒေါ့်ဆီတောင် လာသေးတယ်၊ အဓိပ္ပာယ်ကတော့ မင်းတို့ဆီကို လာခိုလှုံချင်နေတဲ့ပုံပဲ"

ကျန်းရို "......"

အခြေအနေကောင်းနေချိန်တွင် သူတို့ကို တစ်ခါမှ မသတိရဘဲ ပြဿနာတက်မှသာ လင်းမေ့ရူက သူမတွင် သားအရင်းတစ်ယောက် ရှိသေးကြောင်း သတိရလာခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုက အဒေါ်ဝမ်သည် သူတို့ကို သတိပေးနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသဖြင့် ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးပါ ဒေါ်လေး၊ ကျွန်မ မှတ်ထားပါ့မယ်၊ နောက်မှ လီရှောင်းကို ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်"

အဒေါ်ဝမ်က အင်းဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

"မင်းယောက္ခမက သနားဖို့ မကောင်းပါဘူး။ သူသာ အဲ့ဒီကို ရောက်သွားရင် မင်းတို့ရဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ နေ့ရက်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်။ မင်း လီရှောင်းကို သေချာ ပြောပြလိုက်ပါ၊ ရန်မဖြစ်ကြနဲ့နော်"

ကျန်းရို၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားပြီး ဟုတ်ကဲ့ဟု ပြန်ထူးလိုက်လေသည်။

လင်းမေ့ရူ၏ ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ လီရှောင်းက သူမထက်ပင် အမြဲတမ်း ပို၍ ငြင်းဆန်တတ်ကြောင်းကို သူမ အားနာ၍ မပြောပြခဲ့ပေ။

ကျန်းရိုက အန်းအန်းကို စန္ဒရားဆရာမအိမ်သို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ အန်းအန်းက ဆရာမနှင့်အတူ စန္ဒရားသင်ယူနေချိန်တွင် ကျန်းရိုက အပြင်ဘက်၌ လီရှောင်းထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ လီရှောင်းက လင်းမေ့ရူ၏ သတင်းကို ကြားသောအခါ တိုက်ရိုက်ပင် အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"အပိုတွေ တွေးနေတာပါ၊ သူ မလာရဲပါဘူး။ သူက ပြည်နယ်မြို့တော်ကိုတောင် မရောက်ဖူးဘူး၊ ဒီဘက်ကို တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုလုပ် လာရဲမှာလဲ။ အလွန်ဆုံးက သူ့ရဲ့ အဲ့ဒီ ချွေးမကောင်းကို ခြောက်လှန့်ရုံပဲ ရှိမှာပါ"

ကျန်းရို တွေဝေသွားလေသည်။

"ဝမ်ယန်ရဲ့အစ်ကိုကြီးကို တစ်ချက်လောက် ပြောပြထားရမလား။ ရှင့်အမေ အမြဲတမ်း အရိုက်ခံနေရတာလည်း မကောင်းဘူးလေ"

"မလိုပါဘူး၊ အဲ့ဒီမိန်းမက အရမ်းလွန်အောင် လုပ်ရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ မွေးထားတဲ့ အဲ့ဒီကလေးက ဟယ်ဝမ်ဟွာရဲ့ကလေးမှ မဟုတ်တာ"

"......"

ကျန်းရို ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ ဤကိစ္စကို အရင်က လီရှောင်း ပြောပြဖူးသည်ဟု သူမ မှတ်မိနေလေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဟယ်ဝမ်ဟွာသာ သိသွားပါက ဒေါသထွက်လွန်း၍ သွေးအန်မလားဟု မနေနိုင်ဘဲ တွေးမိလေသည်။ ဤအမျိုးသမီးက သူ့ကို ဂျိုတပ်ပေးရုံသာမက သူ၏ အလုပ်အကိုင်နှင့် အနာဂတ်ကိုပါ လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည် မဟုတ်ပါလား။

လီရှောင်းက ဤမိသားစု၏ ကိစ္စများကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်လှပေ။ စကားပြောင်းကာ သူမ ဘာလုပ်နေတာလဲဟု မေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှင့်သမီး စန္ဒရားသင်နေတာကို လိုက်စောင့်ပေးနေတာလေ။ ရှင်က အဲ့ဒီဟာကြီးကို ဘာလုပ်ဖို့ ဝယ်လာမှန်းကို မသိပါဘူး၊ ကျွန်မနဲ့ အန်းအန်းကိုပဲ ဒုက္ခပေးနေတယ်"

ဖုန်းတစ်ဖက်ရှိ လီရှောင်းက နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် အချိုသတ်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ည ကိုယ် ပြန်လာပြီး ထမင်းချက်မယ်လေ"

"နောက်တစ်ပတ်လုံး ရှင်ပဲ ချက်ရမယ်"

"ရတယ်"

ဖုန်းချပြီးနောက် လီရှောင်းက လက်သူကြွယ်ပေါ်ရှိ လက်စွပ်ကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားလေသည်။

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၆၂)

အဒေါ်ဝမ် ပြောတာ တကယ် မှန်လိုက်လေသည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် လင်းမေ့ရူက လီရှောင်းထံသို့ ဖုန်းဆက်လာပြီး၊ လီရှောင်း၏ရုံးခန်းသို့ပင် တိုက်ရိုက် ဆက်လာခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်က မိသားစုသုံးယောက် ဈေးထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေကြချိန်ဖြစ်သည်။ လီရှောင်းက ပုံမှန်အားဖြင့် အလုပ်များကို ကြိုတင်၍ အပြီးလုပ်ထားလေ့ရှိပြီး မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အစောကြီး ပြန်လေ့ရှိသည်။ ယနေ့တွင် သူက အန်းအန်းကို သူငယ်တန်းမှ အရင်သွားကြိုပြီးနောက် ကျန်းရိုနှင့် ဈေးထဲတွင် ဆုံကြခြင်းဖြစ်သည်။

သူက အန်းအန်းကို ပခုံးပေါ်တွင် မြင်းစီးသလို တင်ထားပြီး၊ ကျန်းရိုက ရှေ့မှ လျှောက်ကာ ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေလေသည်။ မိသားစုသုံးယောက်၏ ပုံစံမှာ သာမန်ပြည်သူများ၏ ဘဝပုံရိပ်လေးတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ ဖုန်းမြည်လာသောအခါ ကျန်းရိုကပင် နောက်လှည့်၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သေးသည်။

လီရှောင်းက အန်းအန်းကို အောက်သို့ ချပေးလိုက်လေသည်။

အန်းအန်းက အောက်ဆင်း၍ မလျှောက်ချင်သဖြင့် ခြေထောက်တိုတိုတုတ်တုတ်လေး နှစ်ဖက်ကို ကားထားလိုက်လေသည်။ သူမ စီးထားသည်မှာ မာမား ဝယ်ပေးထားသော ဖိနပ်အသစ်လေးဖြစ်ရာ မြေကြီး ညစ်ပတ်မည်ကို စိုးရိမ်နေလေသည်။

ကျန်းရိုက ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်ကာ ရှေ့တိုး၍ ကလေးကို ချီရန် လက်ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

လီရှောင်းက သူမ၏ လက်ထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ကိုင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ မပေးတော့ဘဲ လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကလေးကိုချီကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် မိုဘိုင်းဖုန်းကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

မိုဘိုင်းဖုန်းကို ထုတ်ယူပြီးနောက် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်လိုက်ပြီး လူမရှိသော ထောင့်တစ်နေရာဆီသို့ လျှောက်သွားလေသည်။

ဈေးက ကြီးမားလွန်းပြီး လူလည်းများသဖြင့် အလွယ်တကူ လူစုကွဲသွားနိုင်ရာ ကျန်းရိုလည်း သူ၏ နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။

ဖုန်းမှာ ကျိုးကျန့်ထံမှ ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အဒေါ်လင်းက ရုံးခန်းသို့ ဖုန်းဆက်လာကြောင်း၊ ဖုန်းကိုင်မလားဟု မေးမြန်းလေသည်။

လီရှောင်းက ကိုင်လိုက်ရာ တစ်ဖက်မှ လင်းမေ့ရူ၏အသံ လျင်မြန်စွာ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ လူက စကားမပြောရသေးမီ သူမ၏ ငိုသံကို အရင် ကြားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ သားဖြစ်သူက တစ်ဖက်တွင် ရှိနေမှန်းသိသဖြင့် သူမ ဘယ်လောက်တောင် ဒုက္ခရောက်နေရကြောင်း ငိုယိုပြောဆိုလေတော့သည်။ ဟယ်မိသားစုက သူမကို ဘယ်လို အနိုင်ကျင့်ကြောင်းနှင့် သူမ ဘယ်လောက်တောင် သနားစရာကောင်းကြောင်း ပြောလေသည်။

လီရှောင်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှု လုံးဝမရှိဘဲ နားထောင်ရင်း မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မဖြစ်ပေါ်ပေ။ ပုံမှန်အားဖြင့် ကျန်းရိုက အန်းအန်းအပေါ် အလိုလိုက်သည်ကို မြင်ဖူးသလို၊ ဒေါ်လေးကျီက တာ့ဖုန်းကို ရှာရန်အတွက် ထိုမျှ ဒုက္ခခံခဲ့ရသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် မိခင်ဆိုသော ပုံရိပ်ကို တဖြည်းဖြည်း တိကျစွာ ခံစားသိရှိလာပြီးနောက်၊ လင်းမေ့ရူကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ တကယ်ပဲ သူမ၏ သားအရင်း ဟုတ်ရဲ့လားဟုပင် သံသယဝင်လာမိလေသည်။

သေချာသည်မှာ သူက ဒီတိုင်း လျှောက်တွေးကြည့်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူက ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ထိုမျှ တူနေသဖြင့် သားအရင်း မဟုတ်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သူက မိဘနှင့် ရေစက်မရှိသူတစ်ယောက်လို့သာ ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။

လီရှောင်းမှာ စိတ်မရှည်တော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆက်မပြောတော့ရင် ကျွန်တော် ဖုန်းချလိုက်တော့မယ်"

ဖုန်းထဲရှိ လင်းမေ့ရူမှာ စကားပိတ်သွားပြီး သူ ဤသို့ တကယ်လုပ်ရဲမှန်း သိသဖြင့် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"အမေ ကွာရှင်းချင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့က သဘောမတူဘူး။ သား တစ်ခေါက်လောက် ပြန်လာပေးလို့ ရမလား"

"ကွာရှင်းမယ်？"

လီရှောင်း တိုက်ရိုက်ပင် ရယ်ချင်သွားလေသည်။

"ကွာရှင်းပြီးရင် ဟယ်ဝမ်ဟွာက နောက်ပိုင်း ခင်ဗျားကို ဘယ်လိုလုပ် လုပ်ကျွေးတော့မှာလဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လင်းမေ့ရူမှာ အနည်းငယ် စိတ်မလုံမလဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း အရှက်မရှိဘဲ ဆက်ပြောလေသည်။

"သား ရှိသေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား"

သူမကလည်း အရူးမဟုတ်ပေ။ သူမ၏ သားအရင်းက ကြီးပွားနေပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါ သူဌေးကြီးပင် ဖြစ်နေပြီရာ လင်ပါသား အတော်များများ ပေါင်းလျှင်ပင် သူ့ကို မီမည်မဟုတ်ပေ။

လီရှောင်းက "ဟွန်း" ဟု နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။

"တော်ပါပြီ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အမေလို့ တစ်ခါမှ မသတ်မှတ်ခဲ့ဖူးဘူး။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ခင်ဗျားက ဟယ်ဝမ်ဟွာရဲ့ အမေပဲ။ သူ့ကိုပဲ သေချာ လုပ်ကျွေးခိုင်းလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော်လည်း ပြန်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ခင်ဗျား ဘယ်လိုပဲနေနေ ကျွန်တော် နည်းနည်းလေးမှ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ကိုယ့်ဘာသာပဲ ခံလိုက်ပါ"

သူမက တကယ်ကို စိတ်ကူးယဉ်လွန်းသည်ဟု ထင်မိလေသည်။

လင်းမေ့ရူ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ပြာယာခတ်သွားလေသည်။

"သား ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရက်တာလဲ။ အမေက သားရဲ့ အမေအရင်းလေ၊ သားကို မွေးတုန်းက အမေ ဘယ်လောက်တောင် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရလဲ သား သိလား......"

တစ်ဖက်မှ တစ်ခုခုဆက်ပြောချင်သေးပုံရသော်လည်း လီရှောင်းက တိုက်ရိုက်ပင် မျက်နှာထား အေးစက်သွားကာ ဖုန်းချလိုက်လေတော့သည်။

လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းရိုက အနောက်ဘက် မဝေးလှသောနေရာတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကလေးကိုချီကာ လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။

"ဘာဝယ်ဖို့ လိုသေးလဲ"

ကျန်းရိုက သူ့အမူအရာ မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ စီးပွားရေးကိစ္စဟု ထင်မှတ်၍ အများကြီး မမေးတော့ပေ။

"ဟင်း နည်းနည်းလောက် ထပ်ဝယ်ကြတာပေါ့။ ပြီးတော့ အန်းအန်းအတွက် သေးခံအိုးလေး တစ်လုံးပါ ဝယ်လိုက်ရအောင်၊ သူ့အခန်းထဲမှာ ထားဖို့လေ"

ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ကျန်းရိုက အန်းအန်းကို ခွဲအိပ်ရန် ကြိုးစားနေလေသည်။ အန်းအန်းမှာ ယခုအခါ အသက် ၅ နှစ်ထဲ ဝင်နေပြီဖြစ်ပြီး အလွန်ဉာဏ်ကောင်းကာ ယောကျ်ားလေး မိန်းကလေး ကွာခြားချက်ကိုလည်း နားလည်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုက ပုံမှန်အားဖြင့် သူမကို ယောကျ်ားလေး မိန်းကလေး ကွာခြားချက်များ၊ ဥပမာအားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အခြားသူများအား အထိမခံရန်၊ ကျောင်းတွင် နေ့လယ်အိပ်ချိန်၌ ယောကျ်ားလေးများနှင့် အတူမအိပ်ရန်၊ အိမ်သာတက်လျှင် အခြားသူများကို အကြည့်မခံရန်... စသည်တို့ကို သင်ပေးထားရာ သူမတွင် ယခုအခါ ဤအသိတရားများ ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းရိုက သူမကို တစ်ယောက်တည်း အိပ်ခိုင်း၍ ရပြီဟု ထင်မိလေသည်။ သူမကိုယ်တိုင် ငယ်စဉ်ကလည်း အလွန်စောစောကတည်းက တစ်ယောက်တည်း အိပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏ မိဘများက သူမ အသက် သုံးလေးနှစ် အရွယ်ကတည်းက ကိုယ်ပိုင်အခန်း လိုချင်သည်ဟု ပူဆာခဲ့ကြောင်း ပြောဖူးလေသည်။

လီရှောင်းလည်း ထိုအရာများကို နားမလည်သော်လည်း အလွန်သဘောတူလေသည်။ ပုံမှန် ညဘက်များတွင် ကျန်းရိုနှင့် အနည်းငယ် နီးနီးကပ်ကပ် နေချင်ပါက ကလေးမလေးက ပြေးလာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကြား ဝင်တိုးကာ သူ့ကို တွန်းထုတ်ပြီး သူမနှင့် မာမားသာ အကောင်းဆုံးဖြစ်ကြောင်း အခိုင်အမာ ပြသတတ်လေသည်။

အန်းအန်းက နားမလည်သေးဘဲ သူမကို ပစ္စည်းဝယ်ပေးမည်ဟု ကြားသောအခါ ပျော်ရွှင်စွာ မေးလိုက်လေသည်။

"သေးခံအိုးဆိုတာ ဘာလဲဟင်"

လီရှောင်းက တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ပစ္စည်းကောင်းလေးလေ"

ထို့နောက် မိသားစုသုံးယောက် ဆက်လက် လျှောက်လည်ကြပြီး ပဲပင်ပေါက်၊ ခရမ်းသီးနှင့် ငါးတစ်ကောင် ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။ ဝယ်ပြီးနောက် ဈေးတံခါးဝရှိ ကုန်စုံဆိုင်ငယ်လေးသို့ သွားရောက် ကြည့်ရှုကြပြီး ကျန်းရိုက အန်းအန်းကို ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခိုင်းလေသည်။ အန်းအန်းက သူမအတွက် ပန်းပွင့်ကြီးများပါသော သေးခံအိုးတစ်လုံးကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး အလွန်လှပသည်ဟု ထင်နေလေသည်။

သူမက ထိုအရာကို ဘာလုပ်ရမှန်း မသိဘဲ ပန်းကန်တစ်ခုဟု ထင်မှတ်နေပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပွေ့ကိုင်ကာ အပြစ်ကင်းစင်သော မျက်နှာလေးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မာမား၊ အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ဒီဟာနဲ့ ဟင်းရည်ထည့်ကြမယ်နော်၊ အများကြီး ထည့်လို့ရတယ်"

အိမ်က ဟင်းရည်ပန်းကန်လုံးက သိပ်မကြီးသဖြင့် ပုံမှန်ဆိုလျှင် ပန်းကန်နှစ်လုံးဖြင့် ထည့်ရလေ့ရှိလေသည်။

"......"

လီရှောင်းမှာ အတော်လေး ရွံရှာသွားပြီး သူမလက်ထဲမှ သေးခံအိုးကို ဆွဲယူလိုက်လေသည်။

"ရပြီ၊ စကားနည်းနည်းလောက် လျှော့ပြော"

…..

ညအိပ်ရာမဝင်မီ ကျန်းရိုက အန်းအန်း၏ အခန်းထဲရှိ စောင်ငယ်လေးကို သေချာ ပြန်ခင်းပေးနေလေသည်။ လီရှောင်းက အန်းအန်းကိုချီကာ တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး၊ ကလေးမလေးက နှုတ်ခမ်းကိုစူကာ တိုးတိုးလေး ချွဲနွဲ့လေသည်။

"မာမား၊ သမီး မာမားနဲ့ အိပ်ချင်တယ်၊ ပါပါးကို ခွဲအိပ်ခိုင်းလိုက်ပါလား"

ကျန်းရို ကြားပြီး ရယ်မောလိုက်လေသည်။

လီရှောင်းက မကျေမနပ်ဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကာ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ငါနဲ့ မင်းအမေက လင်မယားတွေလေ၊ လင်မယား ခွဲအိပ်တာ ဘယ်မှာရှိလို့လဲ"

အန်းအန်းက အနည်းငယ်မျှ မကြောက်ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါပေမဲ့ သမီးနဲ့ မာမားက မိန်းကလေးတွေလေ၊ ပါပါး တစ်ယောက်တည်းပဲ ယောကျ်ားလေးဆိုတော့ ပါပါးက တစ်ယောက်တည်း အိပ်သင့်တာပေါ့"

ယုတ္တိဗေဒ အလွန် ရှင်းလင်းလှလေသည်။

ကျန်းရိုက ကုတင်ပေါ်ရှိ စောင်ငယ်နှင့် ခေါင်းအုံးငယ်များကို သေသပ်စွာ စီစဉ်ပေးလိုက်ပြီး၊ ခေါင်းရင်းတွင် ရေတစ်ခွက်ပါ ချထားပေးလိုက်ကာ လှည့်၍ လီရှောင်း၏ ရင်ခွင်ထဲမှ အန်းအန်းကို လွှဲယူလိုက်လေသည်။

သူမကို ဖက်လိုက်သည်နှင့် ကလေးမလေးက ချက်ချင်းပင် မှီခိုအားထားစွာဖြင့် ကျန်းရိုကို ပြန်လည်ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး ခေါင်းလေးကို သူမ၏ ပခုံးပေါ်တွင် တင်ကာ ထပ်မံ၍ ချွဲနွဲ့လေသည်။

"မာမား၊ သမီး မာမားကို အရမ်းချစ်တာပဲ"

ကျန်းရို၏ ရင်ထဲတွင် နူးညံ့သွားလေသည်။ လီရှောင်းက သူမ စိတ်ပျော့သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ဘေးမှနေ၍ ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

"ပုံမှန် ကျောင်းမှာ နေ့လယ်အိပ်ရင် ဆရာမက သမီး အရမ်းအိပ်ပျော်တယ်လို့ ပြောတယ်နော်၊ ဘာလို့ အဲ့ဒီလောက် ပြဿနာများနေရတာလဲ။ ကိုယ့်ဘာသာ အိပ်"

အန်းအန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် ပါပါးကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်လေသည်။

လီရှောင်းက သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး လှည့်၍ အရင် ထွက်သွားလေတော့သည်။

ကျန်းရိုက သူမကိုချီကာ အခန်းထဲတွင် လျှောက်သွားရင်း ကုတင်ခြေရင်းရှိ သေးခံအိုးနှင့် ခေါင်းရင်းရှိ ရေခွက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလေသည်။ ညသန်းခေါင် ရေဆာလျှင်ဖြစ်စေ၊ သေးပေါက်ချင်လျှင်ဖြစ်စေ ကိုယ့်ဘာသာ ထလုပ်ရန် ပြောလေသည်။

"မာမား မီးမပိတ်ထားဘူးနော်၊ မီးသီးလေး တစ်လုံး ဖွင့်ထားပေးမယ်၊ မကြောက်ရဘူးနော်"

အန်းအန်း စကားမပြောပေ။

ကျန်းရိုက သူမကို ကုတင်ပေါ် ချပေးလိုက်လေသည်။

"မာမား သမီးကို ပုံပြင်ပြောပြမယ်နော်၊ အင်း... မြေခွေးလေး ထုံထုံရဲ့ ပုံပြင်ကို ပြောပြမယ်"

သူမကို စောင်သေချာခြုံပေးလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြောပြလေသည်။

"ဟိုးရှေးရှေးတုန်းက... မြေခွေးလေး ထုံထုံ ဆိုတာ ရှိတယ်... သူက ငယ်ငယ်ကတည်းက တောင်ပေါ်မှာ နေတာ... ပူပင်သောကကင်းမဲ့ပြီး သူငယ်ချင်းတွေလည်း အများကြီး ရှိတယ်... အရမ်းပျော်ရွှင်စွာနဲ့ နေထိုင်ခဲ့တယ်... ရုတ်တရက် တစ်နေ့ကျတော့..."

…

ကလေးကို ချော့သိပ်ပြီး အခန်းထဲ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် လီရှောင်းက ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေပြီဖြစ်သည်။ သူမ ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"အိပ်ပျော်သွားပြီလား"

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး မီးပိတ်ကာ ကုတင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် တက်သွားလေသည်။

သူမ လှဲချလိုက်သည်နှင့် ဘေးရှိ အမျိုးသားက ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ သူမကို ဖက်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို သူမ၏ လည်ပင်းထဲတွင် အပ်ကာ သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"တကယ် ကောင်းတာပဲ"

သူ ကျန်းရိုကို ဤသို့ မဖက်ရသည်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ မသိတော့ပေ။

ကျန်းရို ကြားပြီး ရယ်မောလိုက်ကာ သူ အနည်းငယ် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ညင်သာစွာ နှစ်ချက်ခန့် တွန်းလိုက်လေသည်။

လီရှောင်းက မလွှတ်ပေးဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ နားရွက်ကို နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီး လက်များကလည်း အငြိမ်မနေတော့ပေ။

ကျန်းရိုက သူ၏လက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ မနက်ဖြန်မနက် စောစောထပြီး နေရာသွားဦးရမှာ၊ ဒီနေ့ စောစောအိပ်ကြရအောင်"

လီရှောင်းက မခွဲခွာရက်ပေ။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ မနက်ဖြန်ကျရင် ကိုယ် မင်းကို ကားနဲ့ လိုက်ပို့ပေးမယ်"

"မလိုပါဘူး၊ ပြန်လာရင် ဘတ်စ်ကား စီးရဦးမှာ၊ ဒုက္ခများပါတယ်"

ကျန်းရိုက သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ကျောပေးကာ လှည့်အိပ်လိုက်လေသည်။

လီရှောင်းက သူမ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခြင်း မရှိသည်ကို မြင်သော်လည်း လွှတ်မပေးဘဲ အပေါ်သို့ အနည်းငယ် တိုးကာ မေးစေ့ကို ကျန်းရို၏ ခေါင်းပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်လေသည်။

အခန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ကျန်းရို အိပ်မောကျလုနီးပါး ဖြစ်နေချိန်တွင် သူက ရုတ်တရက် စကားစလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်း ဟင်းသွားဝယ်တုန်းက ဖုန်းဆက်တာ လင်းမေ့ရူလေ"

ထိုစကား ထွက်လာသည်နှင့် ကျန်းရို၏ခန္ဓာကိုယ်က မသိစိတ်မှပင် လှုပ်ရှားသွားပြီး ခေါင်းလှည့်၍ သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်မိလေသည်။

လီရှောင်းက လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်ရှိ ဆံပင်များကို ဖယ်ရှားပေးလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ နားရွက်၊ ပါးပြင်နှင့် နှုတ်ခမ်းများကို အလိုက်တသိ ပွတ်သပ်နေလေသည်။

ကျန်းရိုမှာ အနည်းငယ် ယားကျိကျိဖြစ်သွားပြီး မလှုပ်ရှားရန် ပြောတော့မည့်အချိန်တွင်၊ သူက နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ စကားစလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"လင်းမေ့ရူက ကွာရှင်းချင်တယ်တဲ့၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ကို တစ်ခေါက်လောက် ပြန်လာစေချင်တယ်။ ကိုယ် ငြင်းလိုက်တယ်၊ ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ ဝေေဝဝါးဝါးနဲ့ ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာဆိုတော့ ဘာမှ နားမလည်ခဲ့ဘူး။ မှတ်မိတာ တစ်ခုကတော့ တစ်ခါက စာစီစာကုံး ခေါင်းစဉ်က မိခင် အကြောင်းတဲ့... အားလုံးက အရမ်းကောင်းအောင် ရေးနိုင်ကြတယ်... ကိုယ် တစ်ယောက်တည်းပဲ ဘယ်လိုရေးရမှန်း မသိခဲ့တာ..."

ကျန်းရိုက ဤစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ရင်ထဲတွင် နူးညံ့သွားပြီး ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ သူ့ကို မျက်နှာမူလိုက်သည်။ ထို့နောက် လက်လှမ်း၍ လူကို တိုက်ရိုက် ဖက်လိုက်ပြီး ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"အရာအားလုံး ပြီးသွားပါပြီ"

"ဟုတ်တယ်၊ အကုန်လုံး ပြီးသွားပါပြီ"

လီရှောင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ ကျန်းရိုကို နမ်းလိုက်လေသည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျန်းရိုက မငြင်းဆန်တော့ဘဲ လူ၏ လည်ပင်းကိုပင် အလိုက်တသိ ဖက်တွယ်လိုက်လေသည်။ နှုတ်ခမ်းနှစ်ခု ထိတွေ့သွားချိန်တွင် လီရှောင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အပြုံးရေးရေးလေး ပါဝင်နေလေသည်။

......

ကိစ္စများ ပြီးစီးသွားပြီးနောက် လီရှောင်းက လက်မောင်းပေါ်တွင် အိပ်မောကျနေသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက မသိစိတ်မှပင် ကွေးတက်သွားလေသည်။

လက်လှမ်းကာ ကျန်းရို၏ ပါးပြင်နှင့် လည်ပင်းကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းငုံ့၍ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို အသာအယာ နမ်းလိုက်ကာ တိုးတိုးလေး ချစ်စနိုးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အရူးမလေး"

…..

နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းရို အိပ်ရာထ နောက်ကျသွားသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် လီရှောင်းကသာ သူမကို ကျောင်းသို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့ရလေသည်။

အန်းအန်းမှာ မိုးလင်းသည်အထိ တစ်ရေးတည်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့ပြီး အသစ်ဝယ်ထားသော သေးခံအိုးလေးမှာလည်း အသုံးမပြုလိုက်ရပေ။ နံနက်အိပ်ရာထပြီးနောက် သူမကိုယ်တိုင် အဝတ်အစားများ ရှာဝတ်ထားလေသည်။ သို့သော် သူမရှာထားသော အဝတ်အစားများမှာ ဆောင်းတွင်းဝတ် ဂါဝန်လေးဖြစ်ရာ လှတော့လှသော်လည်း အနည်းငယ် ပူနေလေသည်။

ကျန်းရိုက နံနက်အိပ်ရာထပြီးနောက် သူမကို ပန်းရောင် အားကစားဝတ်စုံတစ်စုံ ပြန်လဲပေးလိုက်လေသည်။

မွန်းတည့်ချိန် ထမင်းစားချိန်တွင် ကျန်းရို တစ်ယောက်တည်း ထမင်းစားရုံသို့ သွားခဲ့သည်။ လတ်တလောတွင် ဆရာများက အချိန်ဆွဲလေ့ရှိပြီး ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် တုံမင်မင်မှာမူ ပို၍ပို၍ အားလပ်လာလေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကျောင်းသို့ပင် မလာတော့ဘဲ ကုမ္ပဏီသို့ တိုက်ရိုက် သွားလေ့ရှိလေသည်။

ယနေ့ ကျန်းရိုလည်း တစ်ယောက်တည်း ထမင်းစားရမည်ဟု ထင်နေခဲ့သော်လည်း၊ သူမ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် မဝေးလှသောနေရာမှ တုံမင်မင်က လင်ဗန်းကိုင်ကာ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ လူက ထိုင်လိုက်သည်နှင့် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်လေသည်။

လက်ထဲရှိ တူဖြင့် လင်ဗန်းထဲတွင် ဟိုမွှေဒီမွှေ လုပ်နေပြီး စိတ်အခြေအနေ သိပ်မကောင်းပုံရလေသည်။

ကျန်းရိုက ခေါင်းမော့ကာ သူမကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

တုံမင်မင်က ဘယ်ဘက်လက်ဖြင့် မေးစေ့ကို ထောက်ကာ သူမကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ မျက်လုံးက သူမ၏ လည်ပင်းပေါ်ရှိ အနီကွက်များပေါ်သို့ ရောက်သွားသောအခါ နှုတ်ခမ်းကို ရွဲ့လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ချဉ်စူးစူးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"နင်နဲ့ နင့်ယောက်ျားက ဆက်ဆံရေး တကယ်ကောင်းတာပဲနော်"

ကျန်းရို တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားပြီး မျက်နှာနီရဲသွားကာ လည်ပင်းကို လက်ဖြင့် အလျင်အမြန် ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားလေသည်။

နံနက်ပိုင်း မျက်နှာသစ်ချိန်က တွေ့လိုက်ရသေးသော်လည်း နောက်ပိုင်း လောသွားသဖြင့် ဤကိစ္စကို မေ့သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

တုံမင်မင်က သူမ၏ ဖုံးကွယ်ရန် ကြိုးစားနေပုံကို မြင်သောအခါ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာတွေ ဖုံးနေတာလဲ။ လည်ပင်းမှာ နေရာအများကြီးပဲ၊ သိတဲ့သူကတော့ သိမှာပေါ့"

ကျန်းရို၏မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် နီရဲသွားပြီး ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ထမင်းစားနေလေတော့သည်။

တုံမင်မင်က သူမ၏ပုံစံကို ကြည့်ကာ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်ချင်သွားပြီး ကျန်းရို၏စရိုက်ကို ယောကျ်ားများ သဘောကျရုံသာမက သူမလည်း သဘောကျမိသည်ဟု တွေးမိလေသည်။

သို့သော် မိမိ၏ကိစ္စကို ပြန်တွေးမိသွားသောအခါ ပြန်လည် စိတ်ညစ်သွားပြန်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"နင်သာ နင့်ယောက်ျားကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်မိရင်၊ နင် ဘယ်လို ချော့လဲ"

ကျန်းရိုက ဤအမေးကို ကြားသောအခါ ခေါင်းမော့၍ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို လျင်မြန်စွာ ရိပ်မိသွားလေသည်။

"နင်နဲ့ နင့်ရည်းစား ရန်ဖြစ်ထားကြတာလား"

သို့သော်လည်း ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ငါ တစ်ခါမှ မချော့ဖူးဘူး၊ ပုံမှန်ဆိုရင် သူကပဲ ငါ့ကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်တာ"

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူတို့နှစ်ဦး ကိစ္စသေးသေးလေးတစ်ခုကြောင့် ရန်ဖြစ်ခဲ့ကြသေးသည်။ ကျန်းရိုက ပန်းကန်ဆေးတိုင်း ဆပ်ပြာရည်ဖြင့် တစ်ကြိမ်ဆေးပြီးနောက် ရေဖြင့် လေးကြိမ် ဆေးကြောလေ့ရှိသည်။ သို့သော် လီရှောင်းက ပန်းကန်ဆေးတိုင်း ဆပ်ပြာရည်တိုက်ခြင်း အပါအဝင်မှ သုံးကြိမ်သာ ဆေးကြောလေ့ရှိရာ၊ ကျန်းရိုက သူ ပြောင်အောင် မဆေးဘဲ အလုပ်ကို သေချာမလုပ်ဟု ထင်သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး စကားများကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရန်ဖြစ်သွားကြလေသည်။

နောက်ဆုံး ညဘက် အိပ်ရာဝင်ချိန်တွင် လီရှောင်းက ကျိန်ဆိုကာ နောက်ပိုင်းတွင် ပန်းကန်ကို ခြောက်ကြိမ် ဆေးကြောပါမည်ဟု ပြောမှသာ ကျန်းရိုက သူနှင့် စကားပြောလေတော့သည်။

တုံမင်မင် "...... ငါ့ရည်းစားက ငါ့မိသားစု အခြေအနေကို သိသွားပြီ။ အရင်က ငါ သူ့ကို လိုက်ခဲ့တာက ရည်ရွယ်ချက် မကောင်းဘူးလို့ သူ ထင်နေတယ်"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူမက အလွန် စိတ်ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာထားဖြင့် လက်ထဲရှိ တူကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ တကယ် ဒေါသထွက်သေတော့မယ်။ ငါ အရင်က မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့ ကောင်ကို နင် မှတ်မိသေးတယ် မလား။ ငါနဲ့ ငါ့ရည်းစား ဈေးဝယ်ထွက်တုန်းက သူ့ကို သွားတွေ့တာ၊ ငါ့ရှေ့မှာတင် ငါ့ရည်းစားကို မိန်းမကျွေးတာစားတဲ့ကောင်လို့ လှောင်ပြောင်ပြီး၊ ငါ့အဖေက ငါတို့ကို သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ပြီးတော့ ငါက ဒီတိုင်း ကစားနေတာပါတဲ့၊ သူ့ကို ရှာတာကလည်း မိသားစု စီစဉ်ပေးတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကနေ လွတ်မြောက်ချင်လို့တဲ့"

"အခု ငါ ဘာပြောပြော ရှန်ဟယ်က မယုံတော့ဘူး၊ ငါ့ကိုတောင် စကားမပြောတော့ဘူး၊ တကယ်ပဲ၊ သူက အပြင်လူစကားကို ယုံပြီး ငါ့ကို မယုံဘူး"

နောက်ဆုံးတွင် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"လမ်းခွဲလိုက်ရုံပေါ့"

ကျန်းရိုက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမကို အနည်းငယ် သနားသွားသော်လည်း မျှတစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"နင့်ကိစ္စက နည်းနည်းတော့ ခက်တယ်။ နင် အစကတည်းက မဖုံးကွယ်ထားသင့်ဘူး၊ ပြီးတော့ နင် အစတုန်းက သူ့ကို လိုက်ခဲ့ချိန်မှာ ရည်ရွယ်ချက်က တကယ်ကို သိပ်မသန့်ရှင်းခဲ့တာ အမှန်ပဲလေ။ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်စေချင်ရင်တော့ နင့်ရဲ့ စေတနာမှန်ကို သူ မြင်အောင် လုပ်ပြရမှာပေါ့"

တုံမင်မင်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်လေသည်။

"နင်က သူ့ကို စေတနာမှန်နဲ့ ဖြစ်စေချင်တယ်ဆိုရင်၊ နင်လည်း အဲ့ဒီလိုပဲ စေတနာမှန်နဲ့ ဆက်ဆံဖို့ လိုတယ်။ နင့်အဖေက နင့်အပေါ် အများကြီး ထိခိုက်နစ်နာစေခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ နင့်အဖေ အမှားလုပ်ခဲ့တာနဲ့ပဲ သူ့ကိုပါ သံသယဝင်ပြီး သတိထားနေမယ်ဆိုရင်၊ ဒါက သူ့အတွက် မတရားဘူးလေ"

"အမှန်အတိုင်း ပြောရရင်၊ တကယ်လို့ နင့်ရည်းစားက စိတ်မဆိုးဘူးဆိုရင်၊ သူက စောစောကတည်းက ရိပ်မိနေလောက်ပြီလို့ ငါ ထင်တယ်။ သူက တွေးတောတတ်တဲ့သူပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခု သူက နင် ဖုံးကွယ်ထားတာကို စိတ်ဆိုးနေတယ်ဆိုတာ တကယ် ဝမ်းနည်းသွားလို့ နေမှာပါ"

တုံမင်မင်က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မေးစေ့ကို ထောက်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"နင် ပြောတာ အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်"

ဘာကို တွေးမိသွားသည်မသိ၊ ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်ကာ ကျန်းရို၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ အခု သူ့ကို သွားရှာလိုက်မယ်"

လင်ဗန်းကိုပင် မသိမ်းတော့ဘဲ လူက တိုက်ရိုက် ပြေးထွက်သွားလေသည်။ အဝေးသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်း လှမ်းပြောသေးလေသည်။

"ငါ့အတွက် ကူသိမ်းပေးဖို့ မမေ့နဲ့နော်"

"......"

….

ညဘက် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ လီရှောင်း ဤကိစ္စကို သိသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ တည့်တိုးပင် ဝေဖန်လိုက်လေသည်။

"မင်းသူငယ်ချင်းက အစကတည်းက စေတနာမှန်နဲ့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူက သူ့အဖေကို စိတ်ပျက်လို့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရှာပြီး လက်စားချေချင်ရုံ သက်သက်ပါ။ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရဲ့ စေတနာမှန်ကြောင့် ရလာတဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ခံစားရင်း ကိုယ့်ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုကို ဖြည့်ဆည်းချင်ရုံပါပဲ"

ကျန်းရိုက ကြားပြီး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

"ဒီလိုတော့လည်း ပြောလို့မရပါဘူး၊ သူ သူ့ရည်းစားကို တော်တော်လေး သဘောကျပါတယ်"

လီရှောင်းက လှောင်ပြောင်လိုက်လေသည်။

"သဘောကျတာက သူ့ရည်းစားကို အသုံးချတာနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး။ သူက သူ့အဖေက အပြင်က မိန်းမကို ပိုချစ်တယ်လို့ ထင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ အဲ့ဒါကြောင့် သူကလည်း တခြားသူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အရေးကြီးတယ်ဆိုတာကို သက်သေပြချင်တာလေ။ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းက တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တယ်"

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူကတော့ တုံမင်မင်ကဲ့သို့သော လူမျိုးကို လုံးဝ သဘောကျမည် မဟုတ်ပေ။ ကျန်းရိုက ပိုကောင်းသည်ဟုသာ ထင်မိလေသည်။ အခြားသူက သူမအပေါ် ငါးပုံကောင်းလျှင် သူမက ဆယ်ပုံ ပြန်ဆပ်ချင်သူဖြစ်ပြီး၊ သူ့အပေါ်တွင်လည်း ဘယ်သောအခါမျှ ဖုံးကွယ်မထားတတ်သဖြင့် သူ့ကို အလွန် စိတ်ချမ်းသာစေလေသည်။

လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က ကိုယ်ပိုင်စီးပွားရေးလုပ်နေသော လူတစ်ယောက်အကြောင်း သူ ကြားခဲ့ရသည်။ ပိုက်ဆံရလာသည်နှင့် ဇနီးဖြစ်သူက ကွာရှင်းရန် တောင်းဆိုပြီး ကလေးကိုလည်း မလိုချင်ဟု ဆိုကာ၊ ကွာရှင်းပြီးသည်နှင့် ပိုက်ဆံများကို ယူ၍ အခြားယောကျ်ားနှင့် ဖောက်ပြန်သွားကြောင်း ကြားခဲ့ရလေသည်။

အခြားသူများက ထိုမိန်းမကို အရှက်မရှိဟု ဆဲဆိုကြပြီး ထိုလူအတွက် မတန်ဘူးဟု ပြောဆိုနေကြသော်လည်း၊ လီရှောင်း တစ်ယောက်တည်းသာ ထိုစဉ်က သိပ်ပြီး တုံ့ပြန်မှု မရှိခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးက သူ့ပေါ်တွင် လုံးဝ ဖြစ်ပေါ်လာမည် မဟုတ်ကြောင်း သိထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုက ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို လုံးဝ လုပ်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းရိုက ဤအကြောင်းများကို ဆက်မပြောချင်တော့ပေ။ အကြောင်းကတော့ ဆက်ပြောနေပါက လီရှောင်းက တုံမင်မင်ကို အသုံးမကျသူအဖြစ် ဝေဖန်တော့မည်ဟု ခံစားရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

လတ်တလောတွင် လီရှောင်း၏ စက်ရုံခွဲကလည်း ထုတ်လုပ်မှု စတင်တော့မည်ဟု သတိရသွားသဖြင့်၊ ထုတ်လုပ်မှုလိုင်စင်များ ရပြီလား၊ သန့်ရှင်းရေး စံနှုန်းမီရဲ့လား၊ ကုန်ကြမ်းတွေ သန့်ရှင်းရဲ့လားဟု မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

လီရှောင်းက "နည်းနည်း လိုသေးတယ်၊ ထုတ်လုပ်မှုလိုင်စင်တွေက နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ရတော့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာ သိပ်မရှိပါဘူး၊ ကိုယ်က ပင်မစက်ရုံကနေ လူတွေကို ပြောင်းပေးထားတာဆိုတော့ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ သိကြပါတယ်"

ကျန်းရို၏ မျက်နှာထားက အနည်းငယ် တင်းမာသွားလေသည်။

"စားစရာတွေက သေချာပေါက် ကျန်းမာရေးနဲ့ ညီညွတ်ပြီး သန့်ရှင်းရမယ်နော်။ စစ်ဆေးခံရတာကို ဖြေရှင်းဖို့ သက်သက် မဟုတ်ဘူး၊ တစ်ခါလောက် ကျန်းမာရေးနဲ့ မညီညွတ်တာ၊ မသန့်ရှင်းတာ ဖြစ်သွားရင် ပြဿနာ အလွယ်တကူ တက်နိုင်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ရှင် နောင်တရလို့တောင် မမီတော့ဘူး"

နောင်ခေတ်များတွင် အစားအစာ ဘေးကင်းလုံခြုံမှုက နိုင်ငံသူနိုင်ငံသားများ၏ ရင်ထဲမှ နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း သူမ မှတ်မိနေသေးသည်။ အစပိုင်း ဒေါသထွက်မှုများမှသည် နောက်ပိုင်းတွင် ထုံပေပေဖြစ်သွားကြပြီး၊ ဘာတွေများ စားလို့ရသေးလဲဟုပင် နောက်ပြောင်လာကြလေသည်။ ဒီလောက်ထိ အသက်ရှင်လာရတာ တကယ် မလွယ်ဘူးဟု ဆိုကြလေသည်။

ကျန်းရိုက ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို လီရှောင်းပေါ်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာစေရန် ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

လီရှောင်းက သူမ၏စရိုက်ကို သိလေသည်။

"စိတ်ချပါ၊ ကိုယ် အကုန်လုံး မင်းပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ထားပါတယ်။ ထုတ်လုပ်ရေး အခန်းထဲမှာ နေ့တိုင်း ပိုးသတ်ဆေး ဖြန်းတယ်၊ ကုန်ကြမ်းတွေကလည်း လူတွေ လာမစစ်ရင်တောင် ကိုယ်တို့ ကိုယ်တိုင် စစ်ဆေးတဲ့သူတွေ ရှိတယ်။ အားလုံးက သန့်ရှင်းပြီး ကျန်းမာရေးနဲ့ ညီညွတ်တာချည်းပဲ၊ စံနှုန်းမမီတဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေကိုဆိုရင် ကိုယ်တို့ အကုန် ပြန်ပို့ပစ်တာ။ စစ်ဆေးရေး လာတဲ့လူတွေကတောင် ပြောသေးတယ်၊ ကိုယ်တို့ စက်ရုံက စားသောက်ကုန် စက်ရုံတွေထဲမှာ တာဝန်ယူမှုအရှိဆုံးပဲတဲ့။ ပြန်သွားတဲ့အချိန်မှာတောင် သူတို့ကိုယ်တိုင် ပိုက်ဆံပေးပြီး ဝယ်သွားကြသေးတယ်"

သူက ပုံမှန်အားဖြင့် အလုပ်လုပ်ရာတွင် ပေါ့ပေါ့ဆဆနေတတ်သော်လည်း၊ တကယ်တမ်း အလုပ်လုပ်ရာတွင် အလွန်အလေးအနက်ထားတတ်လေသည်။ မလုပ်လျှင်လည်း နေမည်၊ လုပ်လျှင် အကောင်းဆုံးဖြစ်အောင် လုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကုန်ကြမ်းများကိုလည်း အကောင်းဆုံးများကိုသာ ဝယ်ယူလေ့ရှိလေသည်။

ဤအချက်က လီရှောင်း၏ စိတ်နေသဘောထားနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်လေသည်။ သူက တကယ်တော့ ရည်မှန်းချက် သိပ်မကြီးမားလှပေ။ ယခုကဲ့သို့သော ဘဝမျိုးက အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီဟု ထင်မှတ်ထားပြီး၊ ပိုက်ဆံလည်း မနည်းမနော ရှာထားနိုင်ကာ မိသားစုကလည်း သဟဇာတဖြစ်နေသဖြင့် မိမိ၏ လောဘကြောင့် ဤအရာအားလုံးကို မဖျက်ဆီးပစ်ချင်ပေ။

အမျိုးမျိုးသော ဓာတုပစ္စည်းများ၊ အရည်အသွေးညံ့ဖျင်းသော ဆီများနှင့် ကုန်ကြမ်းများကို သူ သေချာပေါက် သိရှိထားသည်။ သူဌေးယိုနှင့် အချိန်ကြာကြာ ပေါင်းသင်းလာရ၍ဖြစ်မည်၊ သူက ယခုတိုင်အောင် နတ်ဘုရားများကို မယုံကြည်သေးသော်လည်း၊ အနည်းနှင့်အများတော့ ကြောက်ရွံ့ရိုသေစိတ် ရှိနေပြီး လိပ်ပြာမလုံသော ကိစ္စများကို သိပ်မလုပ်ရဲတော့ပေ။ အထူးသဖြင့် ကျန်းရိုက သူ၏ နားထဲတွင် မကြာခဏ သတိပေးနေတတ်သဖြင့် သူက ကျန်းရိုကို ပို၍ပင် စိတ်မပျက်စေချင်တော့ပေ။

သူ့တွင် ဤကဲ့သို့သော ခံစားချက်မျိုးပင် ရှိနေသေးသည်။ တကယ်လို့ သူသာ မကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခုခုကို လုပ်မိပါက ကျန်းရို၏ စရိုက်အရ သူမက ကလေးကိုခေါ်ကာ သူ့ကို ထားရစ်ပြီး ထွက်သွားနိုင်ချေ အလွန်များလေသည်။

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့"

…..

နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်ရောက်သောအခါ လီရှောင်းက အဆက်အသွယ်ရှာ၍ အန်းအန်းအတွက် ကျောင်းအသစ်တစ်ခု ပြောင်းပေးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လဲ့လဲ့ တက်နေသော သူငယ်တန်းကျောင်းသို့ ဝင်ခွင့်ရသွားလေသည်။

လဲ့လဲ့ တက်နေသည်မှာ နိုင်ငံတကာ သူငယ်တန်းကျောင်းဖြစ်ပြီး အထဲတွင် ဘာသာစကားနှစ်မျိုးဖြင့် သင်ကြားပေးကာ အတန်းတက်ရမည့် ဖိအားလည်း မရှိပေ။ သူငယ်တန်းမှ အထက်တန်းအထိ တိုက်ရိုက်တက်ရောက်နိုင်ပြီး အထက်တန်းပြီးပါက ပြည်တွင်းရှိ တက္ကသိုလ်များကို ဖြေဆိုနိုင်သလို နိုင်ငံခြားရှိ တက္ကသိုလ်များကိုလည်း ဖြေဆိုနိုင်လေသည်။ ထို့အပြင် နိုင်ငံတကာနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသဖြင့် ပြည်တွင်းရိုးရိုးအထက်တန်းကျောင်းများထက် နိုင်ငံခြားတက္ကသိုလ်များကို ဖြေဆိုရန် ပိုမိုလွယ်ကူလေသည်။

လဲ့လဲ့ ရှိနေသဖြင့် ကျန်းရိုလည်း အများကြီး စိတ်အေးသွားရလေသည်။ အန်းအန်း သေချာပေါက် အနိုင်ကျင့်ခံရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤကျောင်း၏ ကျောင်းလခမှာ အများကြီး ပိုဈေးကြီးပြီး အထဲတွင် သင်ကြားရသောအရာများကလည်း အများကြီး ပိုများလာလေသည်။ ယခင် သူငယ်တန်းဆရာမများက ကစားပေးရုံသာ ကစားပေးသော်လည်း ဤနေရာတွင်မူ အမျိုးစုံလင်သော သင်ခန်းစာများ ရှိနေလေသည်။ လက်ရေးလှ၊ ပန်းချီ၊ အက၊ မြင်းစီး၊ ဘေ့စ်ဘော၊ ဂီတ စသည်တို့အပြင် သိုးမွေးထိုးခြင်း၊ စကားပြောစွမ်းရည်၊ ပြဇာတ်ကပြခြင်း... စသည်ဖြင့် အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံ ရှိနေလေသည်။ ကျန်းရို၏ အထင်မှားမှုလားတော့ မသိ၊ တစ်လ နှစ်လခန့် အတန်းတက်ပြီးနောက် အန်းအန်းက ပို၍ ယုံကြည်မှု ရှိလာပြီး အပြင်တွင် ကလေးများနှင့် တွေ့ပါက ကိုယ်တိုင် အရင်သွားရောက် စကားပြောဆိုတတ်လာလေသည်။

သူမ၏ ပါပါးနှင့် စကားပြောရာတွင်လည်း ယုတ္တိဗေဒ အလွန် ရှင်းလင်းလာသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမက စန္ဒရားကို မကြိုက်သဖြင့် ဆက်မသင်တော့ဘဲ ပါပါး သင်ချင်လျှင် ကိုယ့်ဘာသာ သင်ဟု ပြောလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တကယ်ပင် လီရှောင်း ကိုယ်တိုင် သင်ယူရလေတော့သည်။ နေ့တိုင်း အလုပ်မှ ပြန်လာသည်နှင့် စန္ဒရားရှေ့တွင် ထိုင်ကာ တစ်ပုဒ် နှစ်ပုဒ်ခန့် တီးခတ်လေသည်။

သူ့ကိုယ်ပိုင် စကားအရဆိုလျှင် ဤပိုက်ဆံများကို အလကားမဖြစ်စေရဟု ဆိုလေသည်။

တီးခတ်သည့် အကြိမ်ရေ များလာသောအခါ ကျန်းရိုနှင့် အန်းအန်းတို့လည်း ကျင့်သားရသွားကြလေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ပြန်လာ၍ မတီးပါက အန်းအန်းကပင် လာရောက် သတိပေးတတ်သေးသည်။ တီးပြီးသွားသောအခါ အန်းအန်းက ယခင်က သူ မေးခဲ့သော ပုံစံအတိုင်း အတုခိုး၍ ဘာတွေ တိုးတက်လာလဲဟု မေးတတ်သေးလေသည်။

ကျန်းရိုကို ရယ်သေလုနီးပါး ဖြစ်စေခဲ့လေသည်။

လီရှောင်းလည်း သမီးဖြစ်သူက နေ့တိုင်း စန္ဒရားတီးရန် စောင့်ကြည့်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ဘဲ ကိုယ့်အဖေကို ကိုယ်တိုင် ပြန်မွေးထားရသလို ခံစားနေရလေသည်။

ညအိပ်ရာဝင်ချိန်တွင် ကျန်းရိုကိုပင် ပြောလိုက်သေးသည်။

"ကိုယ်တို့မှာ သမီးတစ်ယောက်တည်း ရှိလို့ တော်သေးတယ်။ နောက်တစ်ယောက် ထပ်လာရင် တကယ် မခံနိုင်တော့ဘူး"

ကျန်းရိုက သူ့ကိုဖက်ကာ တုန်ခါသွားသည်အထိ ရယ်မောနေပြီး သူတို့ သားအဖနှစ်ယောက်က တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသည်ဟု တွေးမိလေသည်။

လီရှောင်းက သူမ ရယ်မောနေသည်ကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် အပြုံးရိပ်များ သန်းလာပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ နှာခေါင်းဖျားဖြင့် သူမ၏ နှာခေါင်းကို ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်လိုက်လေသည်။

ရာသီဥတု တဖြည်းဖြည်း အေးမြလာချိန်တွင် ကျန်းရိုက ကိစ္စတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားလေသည်။ မနက်စာ စားနေချိန်တွင် လီရှောင်းကို ရုတ်တရက် ပြောလိုက်လေသည်။

"လတ်တလော ကျိုးကျန့်ကို အပြင်ထွက်တာ လျှော့ခိုင်းလိုက်ပါ"

လီရှောင်းက ထူးဆန်းစွာဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျန်းရိုက ခေါင်းလှည့်ကာ အန်းအန်း၏ ပါးစပ်ကို သုတ်ပေးနေပြီး သုတ်ပြီးနောက် ကိုယ်ကို မတ်မတ်ထားကာ မနက်စာ ဆက်စားလေသည်။ ထိုအမေးကို ကြားသောအခါ သူမလည်း ဘယ်လိုပြောရမည်မှန်း မသိတော့ပေ။ သူမ မှတ်ဉာဏ် မမှားဘူးဆိုလျှင် ယခင်ဘဝက ကျိုးကျန့်သည် နောက်နှစ် နှစ်ဆန်းပိုင်းတွင် ပြဿနာတက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဆားစ် (SARS) ရောဂါက ဘယ်အချိန်က စတင်ခဲ့သလဲဆိုတာကို သူမ မသိပေ။ ဤသည်မှာ သူမ အမှတ်မရသေးမီ အချိန်က ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဆားစ် (SARS) နှင့် ပတ်သက်၍လည်း သူမ မိဘများ၏ ပါးစပ်မှသာ အချို့အရာများကို ကြားဖူးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစဉ်က ဆားစ် (SARS) သည် ကပ်ရောဂါကဲ့သို့ပင်ဖြစ်ပြီး လူတိုင်း အိမ်ထဲတွင်သာနေကြကာ အပြင်မထွက်ရဲကြကြောင်း၊ ထိုအချိန်က သူတို့သည် ရောဂါကာကွယ်ရေး ဗဟုသုတများလည်း သိပ်မသိကြသဖြင့် နေ့တိုင်း အပြင်ထွက်လျှင် ကိုယ်ပေါ်တွင် ကြက်သွန်ဖြူများ အများအပြား သယ်သွားကာ တစ်ခါတစ်ရံ ထုတ်၍ ရှူရှိုက်ကြကြောင်း ပြောပြဖူးလေသည်။

ယခု ဆားစ် (SARS) က မပေါ်လာသေးပေ။ အတိအကျကိုမူ သူမလည်း သေချာ မသိသော်လည်း၊ ကျိုးကျန့်က နောက်နှစ် နှစ်ဆန်းပိုင်းတွင် ပြဿနာတက်မည်ဆိုပါက သူသည် ၂၀၀၂ ခုနှစ် နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် ရောဂါကူးစက်ခံရခြင်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။

ကျန်းရိုက ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို မဖြစ်စေချင်ပေ။

သို့သော် သူမ ရှင်းပြရန် ခက်ခဲနေသဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ဒီရက်ပိုင်း ကျိုးကျန့်ကို ခဏခဏ အိပ်မက်မက်နေလို့ပါ၊ မျက်ခွံတွေလည်း ခဏခဏ လှုပ်နေတယ်၊ သိပ်မကောင်းတဲ့ ပုံစံမျိုးပဲ။ ရှင် သူ့ကို အပြင်ထွက်တာ တတ်နိုင်သလောက် လျှော့ခိုင်းလိုက်ပါ။ သူတင် မကဘူး၊ ရှင်လည်းပဲ လူများတဲ့ နေရာတွေကို တတ်နိုင်သလောက် မသွားနဲ့"

သူ တစ်ခုခု အထင်လွဲသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်လေသည်။

"တချို့ကိစ္စတွေကတော့ သတိထားတာ ပိုကောင်းပါတယ်၊ ကျွန်မတို့ သတိထားနေတာကတော့ အမြဲတမ်း အမှားမရှိနိုင်ပါဘူး"

လီရှောင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ဘာမှတော့ မမေးဘဲ အင်းဟုသာ အသံပြုလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက တိတ်တဆိတ် သက်သာရာရသွားလေသည်။ ယခင်ဘဝက ကျိုးကျန့် သေဆုံးသွားခြင်းက လီရှောင်းအပေါ် အတော်လေး ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ကျိုးကျန့် ကွယ်လွန်ပြီး သိပ်မကြာမီမှာပင် ကျိုးမားပါ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရာ၊ သူ၏ ဇာတိရှိ ဂုဏ်သတင်းမှာ အလွန်ဆိုးရွားသွားခဲ့လေသည်။

လီရှောင်းကမူ နောက်ပိုင်း အလုပ်လုပ်ရာတွင် သိသိသာသာကို နည်းလမ်းများ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ သူက ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့သည့်အလား ချန်ရုန်ကို ကူညီ၍ မကောင်းသော ကိစ္စများစွာကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့ပြီး၊ လူသားဆန်မှုကို အနည်းငယ်မျှ ထည့်မတွက်တော့ဘဲ အကျိုးအမြတ်ကိုသာ ဦးတည်ခဲ့လေသည်။

တွက်ကြည့်လိုက်လျှင် ဤလောကကြီးတွင် လီရှောင်း တကယ် ဂရုစိုက်သောသူ အလွန်နည်းပါးလှသည်။ သူမနှင့် အန်းအန်းတို့မှလွဲလျှင် ကျိုးကျန့်နှင့် ကျင်းတာ့ယိုတို့သာ ရှိတော့မည် ထင်လေသည်။

ကျန်းရိုက ဤဘဝတွင် ကျိုးကျန့်အနေဖြင့် ယခင်ဘဝက လမ်းကြောင်းကို ရှောင်လွှဲနိုင်ပြီး ကောင်းမွန်သော အဆုံးသတ်တစ်ခု ရရှိစေရန် မျှော်လင့်မိလေသည်။

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၆၃)

၂၀၀၂ ခုနှစ် နိုဝင်ဘာလကုန်ပိုင်းတွင် ကျန်းရို တီဗွီ ကြည့်နေစဉ် သတင်းကြေညာသူ အမျိုးသမီးက F မြို့တွင် လတ်တလော ဖျားနာ၊ ခေါင်းကိုက်သည့် လူနာအများအပြား တွေ့ရှိရသဖြင့် တုပ်ကွေးရောဂါကို ကာကွယ်ရန် လူတိုင်း အနွေးထည်ဝတ်ဆင်ကြရန် သတိပေးနေသည်ကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကျန်းရိုက ဆားစ် (SARS) ရောဂါ ပေါ်လာပြီလားဆိုသည်ကို သေချာမသိသော်လည်း၊ အဆိုးဆုံးအခြေအနေကို ကာကွယ်ရန်အတွက် အန်းအန်း၏ သူငယ်တန်းဆရာမထံသို့ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်ကာ အိမ်တွင် ကိစ္စအနည်းငယ်ရှိသဖြင့် ကလေးကို တစ်လကျော်ခန့် ခွင့်ယူမည်ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

သူငယ်တန်းရှိ ကလေးများ၏ မိဘများမှာ အလုပ်အကိုင် အတည်တကျမရှိကြရာ ကျန်းရို အစိုးရိမ်ဆုံးမှာ အန်းအန်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူငယ်တန်းက သိပ်မတင်းကျပ်သဖြင့် ခွင့်ယူရသည်မှာ အလွန်လွယ်ကူလေသည်။

လီရှောင်းက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"အရမ်းဆိုးရွားလို့လား"

ကျန်းရိုက မည်သို့ရှင်းပြရမည်မှန်း မသိဘဲ စိတ်ထဲတွင် အလွန်စိုးရိမ်ပူပန်နေသော်လည်း ပြောလိုက်လေသည်။

"သိပ်မကောင်းတဲ့ နိမိတ်မျိုး ခံစားနေရလို့ပါ။ ရှင်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ၊ ဒီရက်ပိုင်း အပြင်ထွက်ပြီး ဧည့်ခံပွဲတွေ မလုပ်နဲ့တော့၊ စက်ရုံက အလုပ်သမားတွေကိုလည်း အပြင်မထွက်ခိုင်းနဲ့တော့၊ ကျိုးကျန့်လည်း အပါအဝင်ပဲ"

လီရှောင်း ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ ဘာမှ ဆက်မမေးတော့ပေ။

ဘေးရှိ အန်းအန်းမှာမူ ကျောင်းသွားစရာမလိုတော့မှန်း သိသဖြင့် အလွန်ပျော်ရွှင်နေပြီး ပြုံးစိစိဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မနက်ဖြန် သမီး ကစားကွင်း သွားဆော့ချင်တယ်"

ကျန်းရိုက သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

"လိမ်မာတယ်နော်၊ ဒီရက်ပိုင်း အမေတို့ အပြင်ထွက်တာ တတ်နိုင်သလောက် လျှော့ကြမယ်၊ နောက်မှ မာမား သမီးကို ပြန်ခေါ်သွားပေးမယ်"

…..

နောက်တစ်နေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် ကျန်းရိုက ထမင်းစားရုံ၌ ထမင်းစားပြီးနောက် အပြင်ထွက်ကာ အများသုံးဖုန်းရုံတစ်ခုကို ရှာ၍ မြို့တော်ဝန်၏ တိုင်ကြားရေးဖုန်းနှင့် ဒေသဆိုင်ရာ ရောဂါကာကွယ်ရေးအဖွဲ့အစည်းများထံသို့ အမည်မဖော်ပြဘဲ ဖုန်းဆက်ကာ၊ လတ်တလော ဖျားနာသည့် အခြေအနေများမှာ သာမန်တုပ်ကွေးမဟုတ်ပုံရသဖြင့် ဂရုပြုသင့်ကြောင်း သတိပေးလိုက်လေသည်။

ဖုန်းတစ်ဖက်ရှိ တာဝန်ရှိသူက အထက်သို့ တင်ပြပေးမည်ဟု ဆိုလေသည်။

ကျန်းရိုက မိမိလုပ်ဆောင်ချက်များ အသုံးဝင်မဝင်ကို မသိသော်လည်း၊ ယခုအချိန်တွင် သူမလည်း ဘာလုပ်ရမည်မှန်း မသိတော့ပေ။

ဖုန်းဆက်ပြီးနောက် ကျန်းရိုက ဆေးဆိုင်သို့သွား၍ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ နှာခေါင်းစည်းများ၊ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အရက်ပြန်ပိုးသတ်ဆေးရည်များနှင့် လက်ဆေးရည်များကို အများအပြား ဝယ်ယူလိုက်သည်။ များများဝယ်လျှင် လူတွေ ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်မည်စိုးသဖြင့် ကျန်းရိုက ဆေးဆိုင်အများအပြားကို လှည့်လည် ဝယ်ယူခဲ့လေသည်။

ပစ္စည်းများကို အိမ်သို့ ယူသွားပြီးနောက် မွန်းလွဲပိုင်း ကျောင်းဆင်း၍ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ၊ ဈေးသို့သွား၍ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ အများအပြား ထပ်မံဝယ်ယူကာ ရေခဲသေတ္တာထဲတွင် သိုလှောင်ထားလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက ဘေးအိမ်မှ ကျိုးမားတို့အိမ်သို့လည်း တကူးတက သွားရောက်ကာ လတ်တလော တုပ်ကွေးရောဂါမှာ ပုံမှန်မဟုတ်သဖြင့် အပြင်ထွက်ခြင်းကို လျှော့ချရန်၊ နှာခေါင်းစည်းများ အများအပြား ဝယ်ယူ၍ အိမ်တွင်ထားရန်၊ အပြင်ထွက်ပါက သေချာပေါက် နှာခေါင်းစည်းတပ်ရန် ပြောပြခဲ့လေသည်။

ကျိုးမားက ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်သော်လည်း ကျန်းရိုက ဆေးပညာသင်ယူနေသူဖြစ်ရာ အခြားသူများမသိသော အရာများကို သူမ သိထားသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ အလျင်အမြန် မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျန်းရိုက ဘယ်လိုများရှင်းပြနိုင်မှာလဲ။ ဆရာများက သူတို့ကို ပြောပြခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ လတ်တလော သတင်းများတွင် ဖော်ပြနေသော တုပ်ကွေးရောဂါမှာ အလွန်အန္တရာယ်များပြီး လူသေဆုံးနိုင်ကြောင်း၊ ထို့အပြင် ကူးစက်မှု အလွန်မြန်ဆန်သဖြင့် အပြင်ထွက်ခြင်းကို တတ်နိုင်သမျှ လျှော့ချရန်သာ ပြောပြလိုက်လေသည်။

….

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းရိုက ကျောင်းရှိ လီရှင်းနှင့် ဇာတိမှ အဒေါ်ဝမ်ထံသို့လည်း ဖုန်းဆက်ကာ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သတိထားကြရန် ပြောလေသည်။

သူမက နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာ၍ ဆားစ် (SARS) ရောဂါဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားပါက လီရှင်းကို အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်ရန်ပင် တွေးတောနေလေသည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လီရှောင်း ပြန်ရောက်လာသောအခါ အိမ်ရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင် အပြည့်ပုံနေသော နှာခေါင်းစည်းများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ပါလာပြီး ရေခဲသေတ္တာထဲသို့ ထည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရေခဲသေတ္တာထဲတွင်လည်း အပြည့်ဖြစ်နေကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။

လီရှောင်းက အိမ်တွင် လူမတွေ့ရသဖြင့် အန်းအန်းကို တီဗွီ ကြည့်ခိုင်းထားပြီး၊ သူကိုယ်တိုင် ဆိုဖာပေါ်ရှိ နှာခေါင်းစည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ ဗီဒိုထဲသို့ ထည့်လိုက်လေသည်။

သိမ်းဆည်းပြီးနောက် သူ မီးဖိုချောင်သို့ သွား၍ ထမင်းချက်လေသည်။ ဟင်းနှစ်ပွဲ ချက်ပြီးချိန်တွင် ကျန်းရိုက တံခါးဖွင့်၍ ပြန်လာပြီး နောက်ထပ် နှာခေါင်းစည်း လေးအိတ်ကြီးကို ထပ်မံ သယ်ဆောင်လာပြန်သည်။ ဤမျှများပြားသော နှာခေါင်းစည်းများမှာ သူတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးအတွက် ခြောက်လစာမျှ လောက်ငလေသည်။

အန်းအန်းက ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မာမား—"

ယနေ့ သူမ ကျောင်းမသွားရသဖြင့် အလွန်ဝမ်းသာသော်လည်း အလွန်ပျင်းရိနေလေသည်။ ယခု မာမားကို မြင်သောအခါ တောက်တောက်တောက်ဖြင့် ပြေးလာလေသည်။

ကျန်းရိုက သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

လီရှောင်းက ဟင်းမွှေတံကို ကိုင်လျက် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာပြီး သူမလက်ထဲရှိ ပစ္စည်းများကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဘာမှမပြောဘဲ စကားတစ်ခွန်းသာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း အရင် ခဏနားလိုက်ဦး၊ ခဏနေရင် ကျက်တော့မယ်"

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

……

ညဘက် ထမင်းစားနေချိန်တွင် ကျန်းရိုက အန်းအန်း၏ နှုတ်ခမ်းစူနေမှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကာတွန်းကားလိုင်းမှ သတင်းလိုင်းသို့ ပြောင်းလိုက်ပြီး၊ ဆားစ် (SARS) ရောဂါနှင့် ပတ်သက်သည့် အခြေအနေများ ပါမပါ ကြည့်ရှုလေသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင် မပါလာတော့ပေ။

သို့သော်လည်း ကျန်းရိုက အနည်းငယ် စိတ်မချဖြစ်နေဆဲပင်။ သူမက ဆားစ် (SARS) ရောဂါနှင့် ပတ်သက်၍ အမှတ်တရ မရှိသော်လည်း ကပ်ရောဂါနှင့် ပတ်သက်၍မူ အလွန်နက်ရှိုင်းသော အမှတ်တရ ရှိထားလေသည်။ ကမ္ဘာတစ်ဝန်းလုံးရှိ လူများကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ သူတို့ကျောင်းက အပိတ်စနစ်ဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် သက်သာသော်လည်း သာမန်တက္ကသိုလ်များဆိုလျှင် အွန်လိုင်းမှပင် အတန်းတက်ခဲ့ရလေသည်။

လီရှောင်းက ကျန်းရို ဤမျှအထိ စိုးရိမ်ပူပန်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင်လည်း အနည်းငယ် မလုံမခြုံ ဖြစ်လာလေသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် စက်ရုံသို့ သွားသောအခါ လူများကို စက်ရုံတစ်ခုလုံး ပိုးသတ်ဆေးဖြန်းခိုင်းပြီး၊ ထမင်းစားရုံတံခါးဝတွင် ရေကန်အချို့ ပြုလုပ်ကာ အလုပ်သမားများကို ထမင်းမစားမီ လက်ဆေးစေလေသည်။

သူတို့ စက်ရုံတွင် အားသာချက်တစ်ခုရှိသည်မှာ အနည်းငယ် ခေါင်ပြီး သီးသန့်ဖြစ်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ စက်ရုံက အလုပ်သမားများ၏ အခြေခံ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ပြီး စနေ၊ တနင်္ဂနွေမှလွဲ၍ များသောအားဖြင့် အပြင်မထွက်ကြပေ။

လီရှောင်းမှာ မအပေ။ သူက ဘာမှမမေးသော်လည်း ကျန်းရို၏ တုံ့ပြန်မှုမှတစ်ဆင့် တစ်ခုခု ဖြစ်တော့မည်ကို ခန့်မှန်းမိလေသည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်ကုန်တော့မည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် အလုပ်သမားများကို စနေ၊ တနင်္ဂနွေတွင် အချိန်ပိုဆင်းခိုင်းလေသည်။ အချိန်ပိုကြေးကို နှစ်ဆပေးမည်ဟု ဆိုရာ အလုပ်သမားများမှာ အပြင်မထွက်ရသော်လည်း အတော်လေး ကျေနပ်နေကြလေသည်။

ကျိုးကျန့်လည်း လီရှောင်း ဘာတွေကြံစည်နေမှန်း သေချာမသိသော်လည်း သူပြောသည့်အတိုင်း လိုက်လုပ်ကာ အပြင်ထွက်၍ လူများနှင့် တွေ့ဆုံပါက တတ်နိုင်သမျှ နှာခေါင်းစည်း တပ်လေ့ရှိလေသည်။

ကျန်းရို၏ဖုန်းဆက်မှုက အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသွား၍လားမသိ၊ မကြာမီမှာပင် ကျောင်းနှင့် ဌာနအသီးသီးက သတိပေးချက်များကို လက်ခံရရှိလေသည်။ နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် တုပ်ကွေးရောဂါ ဆိုးရွားသဖြင့် လူတိုင်းကို ကာကွယ်မှုများ ဂရုပြုရန် ပြောဆိုထားလေသည်။

သို့သော် နှစ်စဉ် ဆောင်းဦးနှင့် ဆောင်းရာသီတို့မှာ တုပ်ကွေးရောဂါ ဆိုးရွားလေ့ရှိသော အချိန်များဖြစ်ရာ လူအများစုက ဤသတိပေးချက်များကို အလေးအနက်မထားကြပေ။ ကျန်းရိုက အတန်းဖော်များနှင့် တုံမင်မင်တို့ကို သေချာစွာ သတိပေးခဲ့သော်လည်း အားလုံးက အင်းဟုသာ ပြောပြီး သိပ်အလေးမထားခဲ့ကြပေ။

….

ဇန်နဝါရီလသို့ ရောက်သောအခါ ဒေသတွင်း သတင်းများတွင် ဆားစ် (SARS) ရောဂါနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းများ ပိုမိုများပြားလာမှသာ လူများ၏အာရုံစိုက်မှုကို တဖြည်းဖြည်း ရရှိလာလေသည်။ ထိုအချိန်က အင်တာနက်မှာ သိပ်မဖွံ့ဖြိုးသေးဘဲ ကျန်းရိုက နေ့တိုင်း မနက်ည သတင်းများကိုသာ ကြည့်ရှုနေရသည်။ ထိုအခါမှသာ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း တုပ်ကွေးရောဂါနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းများ ပိုများလာကြောင်း တွေ့ရှိရလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဆားစ် (SARS) ရောဂါက တုပ်ကွေးနှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူပြီး ဖျားနာခြင်း၊ ချောင်းဆိုးခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်လေ့ရှိရာ လူအများအပြားက ၎င်းတို့နှစ်ခု၏ ကွာခြားချက်ကိုပင် မခွဲခြားနိုင်ဘဲ ခေါင်းကိုက်ကိုယ်ပူဖြစ်လျှင်ပင် သာမန်အအေးမိခြင်းအဖြစ်သာ သဘောထား ကုသကြလေသည်။

သို့သော် သေဆုံးသူများ ပိုများလာသောအခါ မတူညီတော့ကြောင်း စတင်တွေ့ရှိလာကြလေသည်။ ကျန်းရိုက ယခုအခါ ဆေးရုံတွင် အလုပ်သင်ဆင်းနေပြီး၊ သူမက ဘွဲ့လွန်ဖြေဆိုရန် ပြင်ဆင်နေသဖြင့် သူမကို သင်ပြပေးသော သမားတော်ကြီးက အလုပ်များများစားစား မပေးဘဲ ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးရုံသာ လုပ်ခိုင်းလေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းရိုက အားလပ်ချိန်တွင် စာဖတ်နိုင်လေသည်။ သူမက မွန်းတည့်ချိန် ထမင်းစားချိန်တွင် ထမင်းစားရုံ၌ နင်ရှင်းနှင့် ဆုံတွေ့မှသာ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ဆေးရုံသို့ ဖျားနာပြီး သတိလစ်နေသော လူနာအများအပြား ရောက်ရှိလာကြောင်း သိရှိရလေသည်။

နင်ရှင်းက တတိယနှစ်တွင် ရည်းစားရခဲ့ပြီး သူတို့ထက် နှစ်နှစ်ကြီးသော အသက်ရှူလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ ဌာနမှ စီနီယာတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။

"ငါ့ရည်းစား ပြောတာ အခု ဆေးရုံက လူနာခန်းတွေတောင် လူပြည့်တော့မယ်တဲ့၊ အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတာပဲ။ မနေ့ညက လူနှစ်ယောက်တောင် ထပ်သေသွားသေးတယ်၊ အခု ဆေးရုံက အဲ့ဒီလူနာတွေနဲ့ ထိတွေ့ခဲ့တဲ့ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်းတွေ အားလုံးကို သီးသန့် ခွဲခြားထားလိုက်ပြီ။ ငါ့ကိုတောင် ဖုန်းဆက်ပြီး သတိထားဖို့ သတိပေးသေးတယ်၊ လတ်တလော အပြင်ထွက်ရင် နှာခေါင်းစည်းနဲ့ ပိုးသတ်ဆေးရည် ယူသွားဖို့တဲ့။ နင်တို့လည်း သတိထားကြဦးနော်၊ တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတာ"

ကျန်းရို ကြားပြီးနောက် မျက်နှာထား တင်းမာသွားလေသည်။

နင်ရှင်း၏မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပေါ်လာပြီး သူမ၏ရည်းစား တစ်ခုခုဖြစ်သွားမည်ကို မသေချာဖြစ်နေလေသည်။

…..

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျန်းရိုက အောက်ထပ်ရှိ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေး အသက်ရှူလမ်းကြောင်းဆိုင်ရာ ဌာနသို့လည်း လူအများအပြား ရောက်ရှိလာကြောင်း တွေ့ရှိရလေသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဤမျှ လူများလေ့ မရှိပေ။ ကျန်းရိုရှိနေသော ဌာနမှာ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေး သားဖွားမီးယပ်ဌာနဖြစ်ပြီး သူမကို သင်ပြပေးသော သမားတော်ကြီးမှာ အမျိုးသမီးများ၏ ခန္ဓာကိုယ် ညှိနှိုင်းကုသခြင်း၊ မီးယပ်ရောဂါများနှင့် ကလေးမရနိုင်ခြင်းတို့ကို ကုသရာတွင် ပိုမိုကျွမ်းကျင်လေသည်။

သူတို့ဌာနသို့ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း လူနာ သိပ်မလာကြဘဲ ပုံမှန်ထက်ပင် ပိုမို ခြောက်ကပ်နေလေသည်။ လတ်တလော အပြင်ဘက်တွင် ဆားစ် (SARS) ရောဂါနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းများ များပြားလာသဖြင့် အပြင်ထွက်သူ နည်းပါးသွားခြင်းကြောင့်လား မသိပေ။

အစပိုင်းက ပုံမှန်အတိုင်း သဘောထားခဲ့သော လီရှောင်းပင်လျှင် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ကျန်းရို အပြင်ထွက်ချိန်တိုင်း အထပ်ထပ်အခါခါ မှာကြားနေပြီး ဆေးရုံတွင် သတိထားရန် ပြောနေလေသည်။

ကျန်းရို အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်နေချိန်တွင် တုံမင်မင်က သူမထံသို့ ရုတ်တရက် ဖုန်းဆက်လာလေသည်။ ယခု နှစ်ကုန်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးနှစ်လည်း ဖြစ်ရာ တုံမင်မင်က ကျောင်းသို့ လုံးဝ မလာတော့ဘဲ၊ သူတို့ မေဂျာမှ ကျောင်းသားများကို ကျောင်းက ကုမ္ပဏီကြီးများသို့ အလုပ်သင်အဖြစ် စေလွှတ်ထားလေသည်။ သူမတွင် ကိုယ်ပိုင်ကုမ္ပဏီ ရှိနေပြီးဖြစ်ရာ ထိုစဉ်က သူမဖခင်က ဖြစ်သလို ပေးလိုက်သော ကုမ္ပဏီငယ်လေး ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ၏ စီမံခန့်ခွဲမှုအောက်တွင် ယခုအခါ အမြတ်အစွန်းများ စတင်ရရှိနေပြီဖြစ်သည်။

တုံမင်မင်၏အရည်အချင်းက အလွန်ထူးချွန်ပြီး လူကလည်း ပိုမို လိမ္မာပါးနပ်လာကာ၊ သူမဖခင် ကုမ္ပဏီမှ အစုရှယ်ယာရှင်ကြီးများ၏ သားသမီးအချို့နှင့်လည်း ဆက်ဆံရေး အတော်လေး ကောင်းမွန်လေသည်။ သူမဖခင်က ယခုအခါ သူမကို သိပ်ပြီး မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမဖခင် ဘာပဲလုပ်လုပ် သူမက အခြားနည်းလမ်းများဖြင့် စုံစမ်းသိရှိနိုင်ပြီး သူမဖခင် အပြင်တွင် မွေးထားသော မောင်လေးအတွက်ပင် မွေးနေ့လက်ဆောင် ဝယ်ပေးကာ အလွန်သင့်မြတ်စွာ ပေါင်းသင်းနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

စိတ်မလုံလောက်၍လား၊ သို့မဟုတ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရ၍လားမသိ၊ သူမဖခင်က ယခုအခါ သူမကို အလွန်အလိုလိုက်နေပြီး အဓိကကုမ္ပဏီတွင် အထွေထွေမန်နေဂျာ ရာထူးတစ်ခုကိုပင် စီစဉ်ပေးထားသေးလေသည်။

ကျန်းရိုက အားလပ်ချိန်တွင် စာဖတ်နေစဉ် ဖုန်းလက်ခံရရှိလိုက်ရာ အများကြီး မတွေးဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်မင်လား"

ဖုန်းထဲတွင် တုံမင်မင်က တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကျန်းရိုက သူမ၏ ဖုန်း အိတ်ကပ်ထဲတွင် ရှိနေစဉ် မတော်တဆ ဖုန်းဝင်သွားခြင်းလားဟု သံသယဝင်နေစဉ်၊ တုံမင်မင်၏ အနည်းငယ် ဖိနှိပ်ထားသော အသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ကျန်းရို၊ ငါ့အဖေ နေမကောင်းဘူး"

တုံမင်မင်၏ ပါးစပ်မှ 'အဖေ' ဟူသော စကားလုံးကို ကျန်းရို မကြားရသည်မှာ အတော်ကြာပြီဖြစ်သည်။ ပုံမှန် စကားပြောဆိုရာတွင် သူမက တစ်ဖက်လူ၏ နာမည်ကိုသာ တိုက်ရိုက် ခေါ်လေ့ရှိရာ စိတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာရောဂါလဲ။ ဆိုးရွားလား"

"တော်တော်လေး ဆိုးရွားတယ် ထင်တယ်၊ နင် အရင်က ငါ့ကို ကာကွယ်ဖို့ သတိပေးခဲ့တဲ့ တုပ်ကွေးရောဂါလေ"

ကျန်းရို အံ့အားသင့်သွားပြီး လက်ထဲရှိ ဘောပင်ကို ရပ်တန့်လိုက်ကာ ဘာပြောရမည်မှန်း မသိတော့ပေ။

"ဒါ......"

အလျင်အမြန် မေးလိုက်လေသည်။

"နင်ရော တစ်ခုခု ဖြစ်သေးလား။ ငါ နင့်ကို ပြောမယ်၊ ဒီရောဂါက ကူးစက်တာ အရမ်းမြန်တယ်၊ နင် အနီးကပ် သွားမထိတွေ့နဲ့နော်"

တုံမင်မင်က ခနရပ်သွားလေသည်။

"မဖြစ်ပါဘူး၊ ငါ့အဖေရဲ့ လက်ထောက်က ငါ့အမေဆီကို ဖုန်းဆက်တာ၊ သတိလစ်နေပြီတဲ့၊ အခု အရေးပေါ် ကယ်ဆယ်နေရလို့ ငါ့အမေကို ဆေးရုံ သွားခိုင်းတာလေ။ ငါ့အမေက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ငါ့ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး သိလားလို့ မေးတာ"

"သူက ငါ့အမေကို နိုင်ငံခြား အစည်းအဝေးသွားမယ်လို့ လိမ်ပြီး၊ တကယ်တော့ ဒီရက်ပိုင်း အပြင်က အိမ်ငယ်လေးမှာ သွားနေတာလေ။ ဘယ်လိုလုပ် ကူးစက်ခံလိုက်ရလဲ မသိပါဘူး၊ ငါ ငါ့အမေကို ပေးမသွားဘူး၊ နင် အရင်က ငါ့ကို ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ငါ အကုန်မှတ်ထားတယ်"

ကျန်းရို တိတ်ဆိတ်သွားပြီး စကားလုံး အခက်အခဲ ဖြစ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"တတ်နိုင်သလောက် မသွားနဲ့၊ တော်တော်လေး အန္တရာယ်များတယ်"

တုံမင်မင်က ရုတ်တရက် တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"နင် အရင်က ပြောတာ ဒီရောဂါက သေဆုံးနှုန်း တော်တော်လေး မြင့်တယ်ဆို။ ဒါ ဝဋ်လည်တာလို့ ခေါ်လို့ရမလား။ ငါ သည်းခံခဲ့ရတာ အရမ်း ပင်ပန်းလွန်းလို့ပါ၊ အစက အကြာကြီး သည်းခံရဦးမယ်လို့ ထင်ထားတာ၊ ဒီလောက် ခက်ခဲတဲ့ နေ့ရက်တွေက ဒီလောက် မြန်မြန် အဆုံးသတ်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ငါ ငါ့အမေကို ဆေးရုံမှာ သိတဲ့လူရှိတယ်၊ လူနာရှင် သဘောတူညီချက်ကို ငါကိုယ်စား သွားလက်မှတ်ထိုးပေးမယ်လို့ ပြောလိုက်တယ်။ တကယ်တော့ ငါ နည်းနည်းလေးမှ မသွားချင်ဘူး၊ သူ့ကိုလည်း မကုပေးချင်ဘူး၊ ငါ့စိတ်ထဲမှာတော့ သူ သေသွားတာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်"

ကျန်းရို စကားစပိတ်သွားလေသည်။

တုံမင်မင်က သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒီစကားတွေကို ငါ့အမေနဲ့ ငါ့ရည်းစားကို ငါ မပြောရဲဘူး၊ နင့်ကိုပဲ ပြောပြတာပါ"

ကျန်းရိုက အကြံပေးလိုက်လေသည်။

"တကယ်လို့ နင် ဆေးရုံကို သွားမယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် ကာကွယ်ရေးတွေ သေချာလုပ်ရမယ်နော်၊ နှာခေါင်းစည်း တပ်ရုံနဲ့တင် မရဘူး၊ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ အကာအကွယ်ဝတ်စုံ ဝတ်ရမယ်၊ ဒီရောဂါက တကယ် အရမ်းဆိုးရွားတယ်"

တုံမင်မင်က အင်းဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် ကျန်းရိုမှာ အလွန် စိုးရိမ်နေဆဲပင်။

…..

မွန်းလွဲပိုင်း အိမ်ပြန်ရာတွင် ကျန်းရိုက ကိုယ်တိုင် ကားမောင်း၍ ပြန်လာခဲ့သည်။ လီရှောင်းက သူမ ဘတ်စ်ကားစီးလျှင် အခြားသူများထံမှ ကူးစက်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမအတွက် တကူးတက ကားတစ်စီး ဝယ်ပေးထားလေသည်။

ယခုအခါ သူမက နေ့ခင်းဘက်တွင် ဆေးရုံ၌ အလုပ်သင်ဆင်းနေရပြီး၊ ဆေးရုံက အိမ်နှင့် အနည်းငယ် ဝေးသဖြင့် စက်ဘီးစီးရန် အနည်းငယ် အဆင်မပြေပေ။ ဘတ်စ်ကားစီးလျှင်တော့ အလွန်မြန်ဆန်သော်လည်း ယခုလို အခြေအနေမျိုးတွင် ဘတ်စ်ကားစီးရန်မှာ အလွန်အန္တရာယ်များလေသည်။

လမ်းတွင် ကျန်းရိုက လမ်းဘေး ဓာတ်တိုင်များနှင့် နံရံများပေါ်တွင် "လက်ကို မကြာခဏ ဆေးော၊ လေ့ကျင့်ခန်း မကြာခဏ လုပ်ပါ"၊ "တုပ်ကွေးရောဂါ ကာကွယ်ရေး စည်းမျဉ်းများ" စသည့် ပိုစတာများ အများအပြား ကပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကျန်းရို အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ချက်ချင်း အိမ်ထဲမဝင်ဘဲ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီကို ချွတ်လိုက်ပြီးနောက် အိတ်ထဲမှ အရက်ပြန် ပိုးသတ်ဆေးရည်ကို ထုတ်ကာ ကိုယ်ပေါ်သို့ အများအပြား ဖြန်းလိုက်လေသည်။

အိမ်ထဲမှ လီရှောင်းနှင့် အန်းအန်းတို့က လှုပ်ရှားသံများကို ကြား၍ဖြစ်မည်၊ တံခါးလာဖွင့်ကြလေသည်။

လီရှောင်းက သူမ ဘေးကင်းစွာ ပြန်ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သက်သာရာရသွားပုံရလေသည်။

အန်းအန်းက ပါပါး၏ အနောက်မှ ခေါင်းလေးပြူကာ သူမ၏ လက်ဝတုတ်တုတ်လေး နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ သူမကို ပြသလေသည်။

"သမီး ဒီနေ့ လက်ကို သေချာ ဆေးထားတယ်နော်"

ကျန်းရိုက ပြုံးလျက် ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

"အန်းအန်းက အရမ်းတော်တာပဲ"

အန်းအန်းက ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးရယ်လေသည်။

လီရှောင်း ယနေ့လည်း စောစောပြန်ရောက်လာပြီး ထမင်းဟင်းများပင် ချက်ပြုတ်ပြီးနေပြီဖြစ်သည်။ သားအဖနှစ်ယောက်က စောစောက ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်တွင်ထိုင်ကာ ကျန်းရို ပြန်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

ထမင်းစားနေချိန်တွင် လီရှောင်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကိုယ် ယင်ရှန်းဘက်မှာ ဗီလာတစ်လုံး ဝယ်လိုက်တယ်၊ ဒီစနေနေ့ကျရင် ပြောင်းမလို့၊ မင်း အားလား"

ကျန်းရိုက သူ့ကို တိုက်ရိုက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဘယ်တုန်းက ကိစ္စလဲ"

လီရှောင်းက သူမကို ဝက်နံရိုးတစ်တုံး ခပ်ပေးလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ပဲ။ ကိုယ် အရင်က ယင်ရှန်းဘက်မှာ မြေကွက်တစ်ခု ဝယ်ထားတယ်ဆိုတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ချန်ရုန်ယောက်ဖ ကုမ္ပဏီက မြေကွက်လေ၊ နောက်ပိုင်း ကုမ္ပဏီကို အဲ့ဒီမှာ ဆောက်မလို့ ရည်ရွယ်ထားတာ။ ဒီနေ့ သွားကြည့်တော့ အရင်က သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တွေ့ပြီး ယင်ရှန်းဘက်မှာ ဗီလာတွေ ရောင်းနေတယ်ဆိုတာ ကြားလို့ သွားကြည့်လိုက်တာ။ ဈေးကလည်း တော်တော်လေး သင့်တော်တာနဲ့ ချေးငွေနဲ့ ဝယ်လိုက်တာ"

"အကျယ်ကြီးပဲ၊ သုံးထပ်ရှိတယ်၊ အရှေ့ဘက်မှာ ပန်းခြံလေးတစ်ခု ရှိပြီး အနောက်ဘက်မှာ မြက်ခင်းပြင်နဲ့ ရေကူးကန် ပါသေးတယ်။ ကိုယ်တို့ အလှဆင်စရာလည်း မလိုဘူး၊ အထဲမှာ အလှဆင်ပြီးသား၊ ပရိဘောဂတွေလည်း အစုံပါတယ်၊ အရင်က ဟောင်ကောင်က သူဌေးတစ်ယောက် ဝယ်ထားတာ၊ သိပ်မနေဖြစ်ဘူးတဲ့။ ဒီရက်ပိုင်း ဟောင်ကောင်က သူဌေးတော်တော်များများ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ရောင်းချနေကြတာ"

လီရှောင်းက လတ်တလော တုပ်ကွေးရောဂါနှင့် သက်ဆိုင်မည်ဟု သံသယရှိလေသည်။

သူလည်း မူလက မဝယ်ချင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် လမ်းပေါ်တွင် ကားမောင်းနေစဉ် လူအများအပြားက အန္တရာယ်ကို သတိမပြုမိကြသေးသည်ကို မြင်တွေ့ရပြီး၊ လတ်တလော ကျန်းရို၏ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှုများကို ပြန်တွေးမိသောအခါ လီရှောင်းလည်း အနည်းငယ် မတည်ငြိမ်နိုင်တော့ပေ။

စီးပွားရေးပိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာများကို သူ ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်မှု ရှိသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များနှင့် လူလုပ်ဘေးအန္တရာယ်များကိုမူ သူ ခွန်အားမဲ့နေသလိုသာ ခံစားရလေသည်။ အထူးသဖြင့် သူက နေ့တိုင်း ကျန်းရိုနှင့်အတူ သတင်းများကို စောင့်ကြည့်နေရပြီး၊ ကျန်းရိုက နေ့တိုင်း ပြန်လာလျှင် ကိစ္စအချို့ကို သူ့အား ပြောပြလေ့ရှိရာ သူ့ကို အလေးမထားဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်စေလေသည်။

"ဒီနေ့ ကိုယ် အပြင်ထွက်တော့ အိမ်ရာထဲမှာ လူတွေ တော်တော်များနေတာကို တွေ့ရလို့ နည်းနည်း မလုံခြုံဘူးလို့ ခံစားရတာနဲ့ ဗီလာဘက်ကို ယာယီ ပြောင်းနေဖို့ စဉ်းစားလိုက်တာ"

မနေ့ညက အိမ်ရာထဲမှ လူတစ်ယောက် ဖျားနာသဖြင့် ညတွင်းချင်း ဆေးရုံသို့ ပို့လိုက်ရကြောင်းကိုမူ သူ မပြောခဲ့ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ကျန်းရို၏ စရိုက်အရ ယနေ့ည သေချာပေါက် စိုးရိမ်လွန်း၍ အိပ်ပျော်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဗီလာထဲသို့ ပြောင်းနေခြင်းက တကယ်ပင် အများကြီး ပို၍ လုံခြုံသည်ဟု ထင်မိလေသည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင် ဟင်းတွေ ပိုဝယ်ပြီး သိုလှောင်ထားရမယ်၊ နှစ်သစ်ကူးဆိုတော့ ဈေးဝယ်ထွက်တဲ့သူတွေ ပိုပိုများလာပြီ၊ တတ်နိုင်သလောက် အပြင်မထွက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ"

တစ်ခုခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့၊

"အဲ့ဒါဆိုရင် ကျိုးကျန့်တို့က ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

လီရှောင်းက ပြန်ဖြေလေသည်။

"ကျိုးကျန့်လည်း ဝယ်လိုက်တယ်။ ကိုယ်တို့နဲ့ အိမ်အလုံးအနည်းငယ်ပဲ ခြားတယ်။ ကိုယ် ပြောင်းသွားပြီးရင် တာ့ယို အမေကိုပါ သွားခေါ်မလို့၊ ပြီးတော့ တာ့ယိုကိုပါ တစ်ခါတည်း ခေါ်လိုက်မယ်၊ သူ လတ်တလော အင်တာဗျူး ဖြေဖို့ ပြင်ဆင်နေတာလေ။ ကိုယ် သွားကြည့်ပြီးပြီ၊ ဗီလာမှာ အခန်းရှစ်ခန်း ရှိတယ်၊ ကိုယ်တို့ တစ်မိသားစုလုံး နေဖို့ လောက်ပါတယ်"

ကျန်းရိုက အင်းဟု အသံပြုကာ "ဒီအပတ် လီရှင်းကိုပါ ပြန်ခေါ်ထားလိုက်ပါ"

လီရှောင်းက သက်သာရာရသွားပြီး ကျန်းရိုကို ကြည့်ကာ တစ်ခုခုပြောချင်နေသော်လည်း၊ သူမ သေချာစွာ ထမင်းစားနေသည်ကို မြင်သောအခါ နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှ မပြောဖြစ်တော့ပေ။

သို့သော် အစီအစဉ်က အပြောင်းအလဲလောက် မမြန်ပေ။ စနေနေ့တွင် အတိုင်ပင်ခံဆရာက အစည်းအဝေးရှိသည်ဟု အကြောင်းကြားလာသဖြင့် လီရှောင်း တစ်ယောက်တည်းသာ ကလေးကိုခေါ်၍ အိမ်ပြောင်းရလေတော့သည်။ တကယ်တော့ ပစ္စည်းတွေ များများစားစား မရှိလှပေ။ အိုးခွက်ပန်းကန်များနှင့် စောင်အချို့ ဝယ်လိုက်လျှင် ရပြီဖြစ်သည်။

ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက် စသည်တို့ကိုမူ လီရှောင်းက စက်ရုံထမင်းစားရုံမှ ပိုမို ဝယ်ယူထားရန် ပြောထားပြီး၊ သူက တိုက်ရိုက် သယ်သွားရုံသာ ဖြစ်လေသည်။ ဗီလာတွင် ရေခဲသေတ္တာကြီး နှစ်လုံး ရှိသဖြင့် အများအပြား သိုလှောင်ထားနိုင်လေသည်။

လီရှောင်းက ကျန်းရိုကို ကျောင်းသို့ ပို့ပြီးနောက် ကားမောင်းကာ အန်းအန်းကိုခေါ်၍ အိမ်သစ်သို့ သွားလေသည်။

ကျန်းရိုက အိမ်သစ် ဘယ်နေရာမှာရှိသည်ကိုပင် မမြင်ဖူးသေးပေ။ မူလက အစည်းအဝေး ပြီးလျှင် သွားကြည့်မည်ဟု တွေးထားခဲ့သော်လည်း၊ ဤအတန်းအစည်းအဝေးမှာ နှစ်နာရီတိတိ ကြာမြင့်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

အတန်းနှစ်တန်း ပေါင်း၍ ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ အတိုင်ပင်ခံဆရာက မာလ်တီမီဒီယာ စာသင်ခန်းထဲတွင် သူတို့ကို ဤတုပ်ကွေးရောဂါ၏ တကယ့်အခြေအနေများကို ရှင်းပြလေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန် တည်ကြည်လေးနက်နေပြီး ဤအရာမှာ တုပ်ကွေးမဟုတ်ဘဲ ကူးစက်မြန်ပြီး သေဆုံးနှုန်းမြင့်မားသော ဗိုင်းရပ်စ် အဆုတ်ရောင်ရောဂါ တစ်မျိုးဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလေသည်။ ယခုအခါ တွဲဖက်ဆေးရုံတွင် လူရာပေါင်းများစွာ ကူးစက်ခံနေရပြီဖြစ်ပြီး၊ ဤသည်မှာ တွေ့ရှိထားသည်များသာဖြစ်ကာ မတွေ့ရှိရသေးသူများမှာ ပို၍ပင် များပြားကြောင်း ဆိုလေသည်။

"အခုလေးတင် ကျောင်းက အကြောင်းကြားစာ ရရှိထားတယ်။ မြို့ပေါ်က ဆေးရုံကြီးတွေမှာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်း ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ကူးစက်ခံလိုက်ရပါပြီ။ အခု ဆေးရုံတွေမှာ လူအင်အား မလုံလောက်တော့လို့ ကျောင်းကနေ စေတနာ့ဝန်ထမ်းတွေကို ခေါ်ယူဖို့ ပြင်ဆင်နေပါတယ်။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ဆရာမက အတင်းအကျပ် မတိုက်တွန်းပါဘူး။ မင်းတို့အားလုံး သေချာစဉ်းစားပြီးမှ ဆရာမကို အဖြေတစ်ခုပေးစေချင်ပါတယ်"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ အတိုင်ပင်ခံဆရာ၏ အကြည့်များက အတန်းထဲရှိ လူတိုင်း၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် အမူအရာလေးနက်စွာဖြင့် တံခါးဝသို့ လျှောက်သွားကာ သူတို့ကို စဉ်းစားရန် အချိန်ပေးလေသည်။

အတန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားလေသည်။

စေတနာ့ဝန်ထမ်းဖြစ်ရခြင်းက ဘာကိုဆိုလိုသလဲဆိုသည်ကို အားလုံး သိကြသည်။ ဖြစ်သလို အလုပ်သင်ဆင်းရသည်နှင့် မတူပေ။ သူတို့က ဆေးကျောင်းသားများဖြစ်ရာ စေတနာ့ဝန်ထမ်း ဖြစ်သွားပါက လူနာများနှင့် အနီးကပ် ထိတွေ့ရနိုင်ချေ အလွန်များလေသည်။

လတ်တလော ရောဂါအခြေအနေကို သူတို့လောက် ရှင်းလင်းစွာ သိသူ မရှိတော့ပေ။ နေ့တိုင်းလိုလို လူအချို့ သေဆုံးသွားကြောင်း ကြားနေရလေသည်။

သူတို့ ကျောင်းမပြီးသေးဘဲလျက် ဤမျှမြန်မြန် အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် ရွေးချယ်မှုမျိုး ကြုံရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ကြပေ။

တကယ်တော့ သူတို့ထဲမှ လူအများစုမှာ ထိုစဉ်က ဤမေဂျာကို မှုန်ဝါးဝါးဖြင့် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းရိုက မျက်နှာသေဖြင့် နေရာတွင် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ခေါင်းထဲတွင် ကျောင်းတံခါးဝတွင် လမ်းခွဲစဉ်က လီရှောင်း သူမအား မှာကြားခဲ့သည်များကို တွေးတောနေမိသည်။ သူမကို နှာခေါင်းစည်း သေချာတပ်ရန်နှင့် အတန်းဖော်များနှင့် စကားပြောဆိုခြင်းကို လျှော့ချရန် မှာကြားခဲ့ပြီး၊ အစည်းအဝေး ပြီးသည်နှင့် သူ့ထံသို့ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်ရန်၊ သူ ချက်ချင်း လာကြိုမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ကားနောက်ခန်းတွင် ထိုင်လျက် ပျော်ရွှင်စွာ လက်ရမ်းပြနေသော အန်းအန်းကိုပါ တွေးမိလေသည်။

သူမ တစ်ခုခုဖြစ်သွားပါက လီရှောင်းနှင့် အန်းအန်းတို့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲဟု သူမ မတွေးရဲပေ။

သို့သော် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် အတန်းထဲရှိ ကျောင်းသားများ စတင်လှုပ်ရှားလာကြသည်။ အချို့က ဘောပင်နှင့် စာရွက်ကို ထုတ်ကာ ဆန္ဒပြုလွှာကို ရေးသားကြလေသည်။

အချို့က စာရွက်နှင့် ဘောပင် မပါလာသဖြင့် အခြားသူများထံမှ ငှားရမ်းကြလေသည်။

ကျန်းရိုလည်း ဘောပင်နှင့် စာရွက်ကို ငှားကာ 'ဆန္ဒပြုလွှာ' ဟူသော စကားလုံး သုံးလုံးကို နှေးကွေးစွာ ရေးသားလိုက်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် စာသင်ခုံမြင့်ပေါ်သို့ တက်လာကာ ဆန္ဒပြုလွှာ၏ အောက်ခြေတွင် လက်ဗွေနှိပ်ကြလေသည်။

အတန်းနှစ်တန်းမှ ကျောင်းသား ခုနစ်ဆယ်ကျော်တွင် တစ်ယောက်မှ မကျန်ခဲ့ပေ။

အတိုင်ပင်ခံဆရာက မျက်လုံးများ နီရဲလျက် ဆန္ဒပြုလွှာများကို တစ်ရွက်ချင်းစီ သိမ်းယူလေသည်။

"မင်းတို့ရဲ့ အတိုင်ပင်ခံဆရာတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဆရာမက မင်းတို့အတွက် အရမ်း ဂုဏ်ယူပါတယ်။ ဒါက မျက်မြင်မတွေ့နိုင်တဲ့ စစ်ပွဲတစ်ခုပါ။ မင်းတို့အားလုံး ဘေးကင်းလုံခြုံစွာနဲ့ ပြန်လာနိုင်ဖို့ ဆရာမ မျှော်လင့်ပါတယ်"

အတိုင်ပင်ခံဆရာ ထွက်သွားပြီးနောက် အတန်းခေါင်းဆောင်က စင်ပေါ်သို့ တက်ကာ အားပေးစကားများနှင့် သတိပြုရမည့် အချက်များကို ပြောကြားခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် မနက်ဖြန် နံနက် ၉ နာရီ၌ ကွင်းပြင်တွင် စုဝေးရန်နှင့် ထိုအချိန်တွင် တာဝန်များ ခွဲဝေပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း အားလုံးကို ပြောကြားခဲ့လေသည်။

အစည်းအဝေး ပြီးဆုံးပြီးနောက် ကျန်းရိုက နောက်ဆုံးတွင် လျှောက်လာခဲ့သည်။ ဘေးတွင် နင်ရှင်း ရှိနေပြီး သူမ၏မျက်လုံးများက နီရဲနေလေသည်။ ကျန်းရိုက သူမကို နှစ်သိမ့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူမက ပြောလာသည်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ကျန်းရို၊ ငါ့ရည်းစား ပြဿနာတက်သွားပြီ။ ခုနလေးတင်ပဲ သူ့အတန်းဖော်ဆီကနေ မက်ဆေ့ချ် ရလိုက်တယ်၊ သူ့မှာ ဖျားနာတဲ့ လက္ခဏာတွေ ပြနေပြီတဲ့"

ကျန်းရိုက ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း စကားတစ်ခွန်းမျှ မထွက်နိုင်တော့ပေ။

နင်ရှင်းက လက်မြှောက်၍ မျက်လုံးများကို သုတ်လိုက်လေသည်။

"ငါ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ အခု ငါ သူ့ကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ မနက်ဖြန် ငါလည်း စေတနာ့ဝန်ထမ်း သွားလုပ်ရတော့မှာလေ၊ အားလုံးပဲ ဘေးကင်းကြပါစေလို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ နင်လည်း သတိထားနော်"

ကျန်းရိုက တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

…..

ကျောင်းတံခါးမကြီးမှ ထွက်လာသောအခါ ကျန်းရိုက လီရှောင်း၏ ကားကို တံခါးဝတွင် ရပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ကားပေါ်တက်ပြီးနောက် အန်းအန်းက ပန်းတစ်ပွင့်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ကမ်းပေးလာလေသည်။

"မာမား၊ လက်ဆောင်ပေးမယ်၊ ဒါ သမီး အိမ်သစ်ကနေ ယူလာတာ၊ လှလားဟင်"

ကျန်းရိုက ယူလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးပါ အန်းအန်းလေး၊ အရမ်းလှတယ်"

လီရှောင်းက သူမ စိတ်အခြေအနေ သိပ်မကောင်းသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းလှည့်၍ တစ်ချက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျန်းရိုက ဘယ်လိုပြောရမည်မှန်း မသိဘဲ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ခုနက အတိုင်ပင်ခံဆရာ ပြောတာ ဆေးရုံမှာ ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဝန်ထမ်း တော်တော်များများ ကူးစက်ခံရတယ်တဲ့၊ နင်ရှင်းလည်း သူ့ရည်းစား ပြဿနာတက်သွားပြီလို့ ပြောတယ်၊ ကျွန်မစိတ်ထဲမှာ နည်းနည်း ခံစားရခက်နေလို့ပါ"

လီရှောင်း ကြားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

"ဒီလောက်တောင် အန္တရာယ်များတာလား။ မင်းကို သင်ပေးနေတဲ့ ဆရာဝန်ဆီ သွားပြီး ခွင့်ယူလိုက်ပါ၊ လတ်တလော အလုပ်သင် မဆင်းတာ ပိုကောင်းတယ်"

ကျန်းရိုက အရောင်အသွေး တောက်ပနေသော ပန်းအတုကို ငုံ့ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ 'အင်း' ဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

လီရှောင်းက သူမ သဘောတူလိုက်သည်ကို ကြားသောအခါ သက်သာရာရသွားပြီး ထပ်ပြောလေသည်။

"အိမ်သစ်မှာ ကိုယ် စားစရာတွေ အများကြီး ဝယ်ပြီး ပြင်ဆင်ထားတယ်၊ ကိုယ်တို့ အကြာကြီး စားလို့ရတယ်"

"စက်ရုံဘက်ကိုလည်း မင်း စိတ်ချပါ၊ ကိုယ် နေ့တိုင်း လူတွေကို ပိုးသတ်ခိုင်းထားတယ်၊ အလုပ်သမားတွေကိုလည်း အပြင်မထွက်ခိုင်းဘူးဆိုတော့ ကိုယ်တို့ဆီကို ကူးစက်လာလောက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်း နောက်ပိုင်း အိမ်မှာပဲ စာမေးပွဲအတွက် သေချာ ပြင်ဆင်နေလိုက်"

ပြောပြီးနောက် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာ သင်ထားရတာ တော်သေးတယ်"

သူက ဤရောဂါမှာ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာနှင့် ဘာမှမဆိုင်ဟု ထင်မှတ်ကာ ကျန်းရို ဘေးကင်းနေမည်ဟု ဝမ်းသာနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။

…..

သို့သော် ထိုသို့ ဝမ်းသာနေရခြင်းမှာ အချိန်ကြာကြာ မခံခဲ့ပေ။ ညဘက် ထမင်းစားပြီးနောက် ကျန်းရိုက သူမ ဆန္ဒပြုလွှာ ရေးခဲ့သည့်ကိစ္စကို သူ့အား ပြောပြလိုက်လေသည်။

လီရှောင်းမှာ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာပျက်သွားလေတော့သည်။

ဤသည်မှာ ကျန်းရို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တကယ် ဒေါသထွက်နေသော လီရှောင်းကို ရင်ဆိုင်ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။ အမျိုးသားဖြစ်သူက သူမကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်ကာ လက်ထဲရှိ ရီမုကို တိုက်ရိုက်ပင် ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။

"ကျန်းရို၊ ငါနဲ့ အန်းအန်းအတွက် မင်း တွေးကြည့်ဖူးလား"

အန်းအန်းက ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေလေသည်။

ကျန်းရိုက သူမ လန့်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အလျင်အမြန် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

လီရှောင်းက သူမကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး အလွန်ဆိုးရွားနေသော အမူအရာဖြင့် သွားကြိတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာ မင်း သိလား။ မင်း အဲ့ဒီ ဆန္ဒပြုလွှာကို အမြန်သွားပြန်တောင်းခဲ့၊ ဒါက သွားလို့ရတဲ့ ကိစ္စလား။ အကျိုးဆက်တွေကို မင်း တွေးကြည့်ဖူးလား၊ မင်း တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ငါနဲ့ အန်းအန်းက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူက ဘယ်လောက်ရှိသေးလို့လဲ"

ကျန်းရို၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲသွားလေသည်။

မည်သို့ ပြန်လည်ငြင်းခုံရမည်မှန်း သူမ မသိတော့ပေ။ သူမ တွေးကြည့်ဖူးပါသည်၊ သို့သော် ဤမေဂျာကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီးမှတော့ သူမ ဤတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရမည် ဖြစ်လေသည်။

"မင်း ဘာဆန္ဒပြုလွှာ ဖြည့်ခဲ့တယ်ဆိုတာကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ မင်း သွားဖို့ လုံးဝ မစဉ်းစားနဲ့။ သွားချင်ရင် ရတယ်၊ ငါတို့ ကွာရှင်းကြမယ်၊ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မင်းအတွက် အလောင်းလာကောက်ရတဲ့ ဒုက္ခကနေ ငါ သက်သာတာပေါ့......"

ကျန်းရိုက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှင် အဲ့လို မလုပ်ပါနဲ့၊ ကျွန်မက ဆရာဝန်လေ၊ ကျွန်မတို့ကမှ မသွားရင် ဘယ်သူက သွားမှာလဲ"

လီရှောင်း၏ မျက်လုံးများက နီရဲနေလေသည်။

"မင်းက ဘာဆရာဝန်လဲ။ အခုထိ စာတောင် ကျက်လို့မပြီးသေးဘူး၊ ဘွဲ့လည်း မရသေးဘူး၊ မင်း ဘာသွားလုပ်မလို့လဲ။ အနှောင့်အယှက် သွားပေးမလို့လား။ ဆရာဝန်တွေ အများကြီးရှိတာ၊ မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ လိုနေလို့လား။ မင်း ငါ့အတွက် တွေးကြည့်ဖူးလား၊ ငါတို့ ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ ဘဝကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဖြတ်သန်းလာရတာ၊ မင်းသာ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ငါနဲ့ အန်းအန်းက ဘယ်လို အသက်ရှင်ရတော့မလဲ။ အန်းအန်းကို နောက်ပိုင်း အမေမရှိတဲ့ ကလေး ဖြစ်သွားစေချင်တာလား"

ကျန်းရိုက ခေါင်းငုံ့ကာ စကားမပြောဘဲ နေလေသည်။

အန်းအန်းက သူတို့ ဘာတွေ ရန်ဖြစ်နေကြမှန်း သိပ်နားမလည်ပေ။ သူမက ပါပါး ဤမျှအထိ ဒေါသထွက်နေသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ မာမား မရှိတော့ဘူးဆိုသည်ကို ကြားသောအခါ မသိစိတ်မှပင် မျက်လုံးများ နီရဲသွားပြီး လက်သေးသေးလေးများကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကျန်းရိုကို ဖက်ထားပြီး တိုးတိုးလေး အော်ခေါ်နေလေသည်။

"မာမား"

ကျန်းရိုက သူမ၏ ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်ပေးနေလေသည်။

လီရှောင်း ထွက်သွားပြီး အိပ်ရာဝင်ချိန်အထိ ပြန်မလာတော့ပေ။

ကျန်းရိုက အန်းအန်းကို ချော့သိပ်ပြီးနောက် အဝတ်ဗီဒိုကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်လေသည်။ ယနေ့ လီရှောင်း တစ်ယောက်တည်း အိမ်ရှိ အဝတ်အစားများအားလုံးကို သယ်ယူလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့အတွက်၊ အန်းအန်းအတွက်၊ ထို့အပြင် သူမအတွက် အဝတ်အစားများ ပါဝင်လေသည်။

သူမ ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရှုပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ထောင့်တစ်နေရာမှ အိတ်တစ်အိတ်ကို ရှာတွေ့ကာ သူမအတွက် အဝတ်အစား အနည်းငယ်ကို ထည့်သွင်းလိုက်လေသည်။

သိမ်းဆည်းပြီးနောက် ကျန်းရို အပြင်ထွက်ကြည့်သော်လည်း လူကို မတွေ့ရသဖြင့် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်တက်ကာ အန်းအန်းကို ဖက်ထားပြီး မအိပ်ရက်ဘဲ နေလေသည်။

အန်းအန်း၏ ဘေးတစောင်း မျက်နှာလေးကို ကြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ထကာ ကုတင်ပေါ်မှဆင်းပြီး လီရှောင်းနှင့် အန်းအန်းတို့အတွက် စာတစ်စောင်စီ ရေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက ဤသို့ပင်ဖြစ်သည်။ သူမက ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လွယ်လွယ်ကူကူ မချတတ်သော်လည်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးပါက အဆုံးအထိ စွဲကိုင်ထားလေ့ရှိလေသည်။ အန်းအန်းအတွက် စာမှာ နောင်တွင် ကျောင်းသေချာတက်ပြီး ထမင်းသေချာစားရန်၊ နေ့တိုင်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေထိုင်ရန်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာ ဂရုစိုက်ရန်နှင့် မာမားက သူမကို အရမ်းချစ်ကြောင်း အားပေးထားလေသည်။

လီရှောင်းအတွက်မူ ကျန်းရို တကယ်တော့ ဘာရေးရမည်မှန်း မသိပေ။ သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် လီရှောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ အလွန်ကောင်းမွန်သော အမှတ်တရများသာ ရှိနေလေသည်။ သူက သူမအပေါ် တကယ် ကောင်းပါသည်။ သူက အလွန် ပေါ့ဆသူတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ အရာအားလုံးကို အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်တတ်လေသည်။ သူမက အရင်က အချစ်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို မသိခဲ့သော်လည်း လီရှောင်းက သူမကို အရမ်းချစ်သည်ဟုသာ သူမ ခံစားရလေသည်။

မိမိ၏ဆုံးဖြတ်ချက်က အနည်းငယ် ရက်စက်မှန်း ကျန်းရို သိသော်လည်း အချို့ကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်မည့်သူ အမြဲတမ်း လိုအပ်လေသည်။

ဤစာတွင် သူမက သူတို့၏ အတိတ်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရစေပြီး၊ ဤလောကကြီးတွင် သူ့ကို တွေ့ဆုံရခြင်းက သူမအတွက် အကံကောင်းဆုံးကိစ္စဖြစ်ကြောင်း၊ သူ့ကို နောင်လာမည့် ဘဝတွင် မကြောက်ရွံ့ရန်၊ အန်းအန်းက သူ့ကို အဖော်ပြုပေးနေဦးမည်ဖြစ်ပြီး မကျော်ဖြတ်နိုင်စရာ ဘာမှမရှိကြောင်း၊ အန်းအန်းကို သေချာ ချစ်ခင်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း သေချာ ချစ်ခင်ရန်၊ သူက သူ့ကို ပိုချစ်မည့်သူ တစ်ယောက်နှင့် တွေ့ဆုံလာမည်ဖြစ်ပြီး သူမကလည်း သူတို့ကို ဆုတောင်းပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ရေးသားခဲ့လေသည်။

စာရေးပြီးနောက် ကျန်းရိုက အံဆွဲထဲတွင် ထည့်ထားလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ် ပြန်တက်ကာ အန်းအန်းကို ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

…..

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကျန်းရို အလွန်စောစော နိုးလာပြီး အောက်ထပ်သို့ဆင်းကာ စားကောင်းသောက်ဖွယ် မနက်စာ တစ်ပွဲ ချက်ပြုတ်လိုက်လေသည်။ သူမကိုယ်တိုင် ကမန်းကတန်း စားပြီးနောက် အိတ်ကိုဆွဲကာ ထွက်သွားလေတော့သည်။ မထွက်ခွာမီ လီရှောင်းထံသို့ ဖုန်းတစ်ချက် ဆက်လိုက်ရာ ဖုန်းဝင်သွားသော်လည်း တစ်ဖက်မှ စကားမပြောပေ။

ကျန်းရိုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"အန်းအန်း အိပ်နေတုန်းပဲ၊ ကျွန်မ အရင်သွားတော့မယ်"

ကျန်းရိုက တစ်ဖက်မှ အသံမကြားရသဖြင့် စိတ်ကိုတင်းကာ ဖုန်းချလိုက်လေသည်။

သို့သော် တံခါးဖွင့်၍ အပြင်ထွက်လိုက်သည်နှင့် ခြံဝင်းထဲတွင် ရပ်နေသော အမျိုးသားကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ သူ အပြင်ဘက်တွင် ဘယ်လောက်ကြာအောင် ရပ်နေခဲ့သည်မသိ၊ ပတ်ဝန်းကျင် မြေကြီးပေါ်တွင် စီးကရက်တိုများ ပြန့်ကျဲနေလေသည်။

ကျန်းရိုက မူလက ဘာခံစားချက်မှ မရှိခဲ့သော်လည်း လူကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသောအခါ နှာခေါင်းထဲတွင် ချဉ်စူးသွားလေသည်။

လီရှောင်းက သူမကို အေးစက်စွာ ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း သွားဖို့ သေချာပြီလား"

ကျန်းရို ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

"ကျွန်မ လတ်တလော အိမ်ရာဘက်မှာပဲ သွားနေဖြစ်လိမ့်မယ်"

သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တုံ့ပြန်မှု မရရှိသည်ကို မြင်သောအခါ တွေဝေနေပြီးနောက် အိတ်ကိုဆွဲကာ ထွက်သွားလေတော့သည်။

လီရှောင်းက လူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ စီးကရက်တို ကိုင်ထားသော လက်များ တုန်ယင်သွားပြီး မျက်လုံးများ တစ်ဖန် နီရဲလာပြန်လေသည်။

….

ကျန်းရိုက အပြင်ဘက်ရှိ ကားကို မောင်းသွားပြီး အဝတ်အစားများကို အိမ်ရာဘက်သို့ အရင်သွားပို့ကာ ကျောင်းသို့ ကားမောင်းသွားလေသည်။

ကျောင်းကွင်းပြင်တွင် ကျောင်းသားများစွာ ရပ်နေကြသည်။ သူတို့ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေး ကျောင်းသားများအပြင် အနောက်တိုင်းဆေးပညာ ကျောင်းသားများလည်း ပါဝင်လေသည်။ ကျန်းရိုက မိမိ၏ အတန်းကို ရှာတွေ့သောအခါ အတန်းခေါင်းဆောင်က အတန်းတာဝန်ခံ အချို့ကို ဦးဆောင်ကာ အကာအကွယ်ဝတ်စုံများ ဝေငှပေးနေလေသည်။ တစ်ယောက်စီတိုင်း၏အမူအရာက တည်ငြိမ်နေပြီး စကားပြောသူ မရှိသော်လည်း နောက်ဆုတ်မည့်သူလည်း မရှိပေ။

အကာအကွယ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ပြီးနောက် ကျန်းရိုတို့ စတင်၍ နေရာခွဲဝေခံရလေသည်။ မြို့ထဲတွင် ဆေးရုံ စုစုပေါင်း ဆယ့်နှစ်ရုံရှိရာ ကျန်းရိုနှင့် နင်ရှင်းတို့အဖွဲ့က အတော်လေး နီးကပ်စွာ ရပ်နေသဖြင့် တတိယပြည်သူ့ဆေးရုံသို့ ခွဲဝေချထားခံရလေသည်။

ဘတ်စ်ကားကြီးပေါ်သို့ တက်ရောက်ချိန်တွင် ဘေးမှ နင်ရှင်းက မေးလိုက်လေသည်။

"နင် ကြောက်လား"

ကျန်းရို စဉ်းစားကြည့်လိုက်လေသည်။

"မနေ့ကတော့ ကြောက်တယ်၊ အခု မကြောက်တော့ဘူး"

နင်ရှင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ငါရောပဲ၊ ငါ့အဖေနဲ့ အမေကို မပြောပြရဲဘူး၊ ငါ့အစ်မကိုပဲ ပြောပြထားတာ"

ပြောပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး စကားပြောရန် စိတ်မပါတော့ပေ။

တတိယပြည်သူ့ဆေးရုံသည်လည်း အဆင့် ၃ အေ ဆေးရုံဖြစ်ရာ စက်ကိရိယာများ အတော်လေး ပြည့်စုံပြီး အထဲတွင် ဆရာဝန်နှင့် သူနာပြုများလည်း မနည်းလှပေ။ လူတွေ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သက်သာရာရသွားပုံရလေသည်။

ဆေးရုံသို့ ရောက်ပြီးနောက် အနားမယူရပေ။ ကျန်းရိုနှင့် နင်ရှင်းတို့က ရောဂါ မကုသနိုင်သေးသော်လည်း၊ ဆရာဝန်နှင့် သူနာပြုများ၏ ဘေးတွင် ကူညီပေးကာ လူနာမှတ်တမ်းများကို မှတ်တမ်းတင် အကျဉ်းချုပ်ပေးနိုင်လေသည်။

ကျန်းရိုက အစပိုင်းတွင် ပြန်နိုင်သေးသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် လူနာများ ပိုမိုများပြားလာပြီး အကာအကွယ်ဝတ်စုံများ မလုံလောက်တော့သဖြင့် ကျန်းရိုသည် ရက်ဆက်တိုက် အိမ်မပြန်ဖြစ်တော့ဘဲ၊ ပင်ပန်းလာပါက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် လှဲအိပ်လိုက်လေတော့သည်။

ကျန်းရိုက တတ်နိုင်သမျှ နေ့စဉ် အားလပ်ချိန်တွင် လီရှောင်းထံသို့ ဖုန်းတစ်ချက် ဆက်လေ့ရှိသည်။ အစပိုင်းတွင် လီရှောင်းက အန်းအန်းကိုသာ စကားပြောခိုင်းသော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် သူကိုယ်တိုင် မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် သူမ၏ အခြေအနေကို မေးမြန်းလာလေသည်။ သူမက လူနာများနှင့် တိုက်ရိုက် အနီးကပ် ထိတွေ့ခြင်းမရှိကြောင်း သိရသောအခါ သက်သာရာရသွားပုံရပြီး သူမကို အနားယူရန် ဂရုစိုက်ဖို့နှင့် ရှေ့သို့ အတုံးအအ ပြေးမထွက်ရန် မှာကြားလေသည်။

ကျန်းရိုက သူ စိတ်ပူမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပျော်စရာကောင်းသည်များကိုသာ ရွေးပြောပြီး သူတို့ကို အရမ်း စိတ်မပူရန် ပြောလေသည်။

လီရှောင်းက အန်းအန်းကိုခေါ်ကာ သူမကို လာကြည့်ချင်သော်လည်း၊ ကျန်းရိုက သူတို့ကို လာခွင့်မပြုပေ။

ဖုန်းချပြီးနောက် လီရှောင်းက လက်ထဲရှိ စာကို မျက်လုံးနီရဲစွာဖြင့် ကြည့်နေပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးကျန့်ထံသို့ ဖုန်းဆက်ကာ လက်ထဲတွင် ကုန်ပစ္စည်း ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲဟု မေးလိုက်လေသည်။

ကျိုးကျန့်က သူ ဘာကြောင့် ရုတ်တရက် ဤသို့မေးမှန်း မသိပေ။

"အများကြီး ကျန်သေးတယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက အချိန်ပိုတွေ ဆက်တိုက် ဆင်းထားတာလေ။ ပို့ရမယ့် ပစ္စည်းတွေကလွဲရင် နောက်ထပ် ကားဆယ်စီးစာလောက် ကျန်သေးတယ်၊ အဲ့ဒါတွေကို တခြားပြည်နယ်တွေဆီ ပို့ဖို့ ပြင်ထားတာ"

လီရှောင်းက သဘောမတူဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကားအစီးရေ နည်းနည်း စီစဉ်လိုက်၊ ကျန်တဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ဆေးရုံတချို့ဆီကို ခွဲပြီး ပို့လိုက်"

ကျိုးကျန့် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"အစ်ကို？"

"ငါ့စကားကို နားထောင်"

ကျိုးကျန့် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဟုတ်ကဲ့ဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

….

ထိုနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျန်းရိုတို့ ဆေးရုံသို့ လီရှောင်း၏ စက်ရုံမှ ပို့ဆောင်လိုက်သော မုန့်ကားကြီး နှစ်စီး ရောက်ရှိလာလေသည်။

ကျန်းရိုက လက်ထဲတွင် ဝေပေးလိုက်သော မုန့်များကိုကြည့်ကာ မစားရသေးမီမှာပင် ဘေးရှိ သူနာပြုလေးအချို့၏ ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောသံများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ဒီမုန့်တွေက အရမ်းဈေးကြီးတာ၊ ငါ ပုံမှန်ဆိုရင် မဝယ်ရက်ဘူး"

"တကယ် စားလို့ကောင်းတာပဲ၊ ဒီပေါင်မုန့်လေးထဲမှာ အစာသွတ်လေးတောင် ပါသေးတယ်"

ကျန်းရို နှုတ်ခမ်းကို စေ့ကာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

***