အခန်း (၆၇-၆၉)

အခန်း (၆၇)

ကျန်းရို၏ ဘွဲ့လွန်စာမေးပွဲ ရေးဖြေဖြေဆိုမည့်နေ့တွင် လီရှောင်းက သူမကို အဖော်လုပ်ပေးရန် တကူးတက တစ်ရက် အချိန်လွတ်ပေးထားလေသည်။ နံနက် မိုးမလင်းမီကတည်းက ထပြီး ထမင်းဟင်းချက်ကာ ကျန်းရို ပုံမှန်လုပ်လေ့ရှိသည့်အတိုင်း အတုခိုး၍ ကြက်ဥ၊ ကန်စွန်းဥနှင့် ရွှေဖရုံသီးလေးများ ပေါင်းကာ၊ ခေါက်ဆွဲကြော်၊ ပန်းဂေါ်ဖီစိမ်း၊ အာလူးတုံးများလည်း ချက်ပြုတ်ပြီး ပဲနို့ပါ ဖျော်ထားလေသည်။ တစ်ယောက်စီအတွက် ပန်းကန်ပြား အပြည့်စီဖြစ်ပြီး အာဟာရပြည့်ဝကာ ယခင်က ထမင်းကြော်သာရှိသည်နှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။

အန်းအန်းက နံနက်အိပ်ရာထ၍ မြင်သောအခါ နှုတ်ခမ်းကို အလွန်အမင်း စူကာ ညည်းတွားလိုက်လေသည်။

"ပါပါးက မျက်နှာလိုက်တတ်တာပဲ"

လီရှောင်းက မျက်နှာမပျက်ဘဲ ကျန်းရို သောက်မကုန်သော ပဲနို့ကို ခေါင်းမော့၍ တစ်ခွက်လုံး သောက်ချလိုက်လေသည်။

"ကိုယ့်ထမင်းကိုယ်စား"

အန်းအန်းက "ဟွန့်" ဟု နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် လိမ်မာစွာဖြင့် ခက်ရင်းကို အသုံးပြုကာ ခေါက်ဆွဲကို လိပ်၍ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်စားလေသည်။ သူမ အသုံးပြုသော ခက်ရင်းမှာ လီရှောင်းက သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူမ ငယ်သေးသဖြင့် မတော်တဆ ထိခိုက်မိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

စာမေးပွဲ နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ကျန်းရို အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားလာလေသည်။ ယခင်က တက္ကသိုလ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေဆိုစဉ်က သူမ ယုံကြည်မှုရှိသဖြင့် စိတ်မလှုပ်ရှားခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်မှာမူ မတူညီပေ။ ဘွဲ့လွန်စာမေးပွဲ မေးခွန်းများက အများကြီး ပိုခက်ခဲပြီး စာအုပ်များစွာထဲမှ မိမိ လွတ်သွားသော နေရာများ ရှိနေသေးမည်ဟု အမြဲ ခံစားနေရလေသည်။

ထို့ကြောင့် ထမင်းစားရင်း မှတ်စုစာအုပ်ကို ကိုင်ကာ ဖတ်ရှုနေပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကလည်း မသိစိတ်မှပင် တုန်ယင်နေလေသည်။ အိမ်မှထွက်ခါနီးတွင် ငိုမယောင် မျက်နှာဖြင့် လီရှောင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ကျွန်မ မလုပ်တတ်တော့ဘူး"

လီရှောင်းက ရယ်ချင်သော်လည်း မရယ်ရဲဘဲ ရှားရှားပါးပါး သမီးအရင်း၏ ရှေ့တွင် လူကို ဖက်၍ တစ်ချက် နမ်းလိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ရပါပြီ၊ ဘာမှ ကြီးကြီးမားမား မဟုတ်ပါဘူး။ မအောင်ရင် နောက်နှစ် ဆက်ကြိုးစားပေါ့၊ ဒါမှမဟုတ် အလုပ် ရှာလုပ်လိုက်။ တကယ်လို့ မဖြစ်နိုင်ရင် ကိုယ့်စက်ရုံကို လာခဲ့ပေါ့၊ နောက်နှစ်ဆို ကိုယ့်ကုမ္ပဏီလည်း ဖွင့်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ၊ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မင်းက ကိုယ့်လက်ထောက် ဒါမှမဟုတ် အတွင်းရေးမှူး လာလုပ်လေ"

ကျန်းရိုက တွေးကြည့်လိုက်ရာ ဟုတ်သည်ဟု ထင်မိလေသည်။ သူတို့အိမ်၏ ယခုဘဝက သူဌေးကြီးဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း လူချမ်းသာစာရင်းတွင်တော့ ပါဝင်နေပြီဖြစ်သည်။ မလောပါဘူး၊ မအောင်ရင် ထပ်ဖြေလို့ ရသေးတာပဲ၊ သူမ၏ အတန်းဖော်အချို့လို မိသားစုဖိအား အရမ်းကြီးနေတာမှ မဟုတ်တာ။

သို့သော် ထိုသို့တွေးသော်လည်း ကျန်းရိုမှာ စိတ်လှုပ်ရှားနေဆဲပင်။ လီရှောင်းက ကားဖြင့် သူမကို စာမေးပွဲခန်းသို့ လိုက်ပို့ရာ စာမေးပွဲ မစခင်မှာပင် သူမ အိမ်သာ နှစ်ခေါက် သွားခဲ့ရလေသည်။

ဤကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားသော ခံစားချက်ကို လီရှောင်း တစ်ခါမှ မခံစားဖူးခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူ အရင်က ကျောင်းတက်စဉ်က အကြိုက်ဆုံးမှာ စာမေးပွဲဖြေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပုံမှန် အတန်းတက်ချိန်တွင် အတန်းလစ်ပါက ဆရာ့အဖမ်းခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ စာမေးပွဲဖြေပါက စာရွက်စောစောအပ်ပြီး အပြင်ထွက်ကစား၍ ရသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ယနေ့မှာ စနေနေ့ဖြစ်ရာ အန်းအန်းလည်း ကျောင်းသွားရန် မလိုပေ။ မိသားစုသုံးယောက် လမ်းဘေးရှိ ကားထဲတွင် ထိုင်နေကြသည်။ ယခု စာမေးပွဲဖြေမည့် ကျောင်းတံခါး မဖွင့်သေးသဖြင့် အပြင်ဘက်ရှိ စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့်သူများမှာ အပြင်တွင် စောင့်နေကြပြီး၊ အချို့က ဖြစ်သလို နေရာရှာ၍ ထိုင်နေကြကာ၊ အချို့ကမူ တိုက်ရိုက် ရပ်နေကြလေသည်။

အန်းအန်းက စပ်စုစွာဖြင့် ပြတင်းပေါက်တွင် မှောက်လျက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်နေပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံ ခေါင်းလှည့်၍ စာဖတ်နေသော မာမားကို တစ်ချက် ကြည့်လေ့ရှိသည်။ မာမား စာမေးပွဲဖြေရမည်ကို သိသဖြင့် သူမက အလွန်သိတတ်စွာ စကားမပြောဘဲ နေလေသည်။

မေးချင်သည့် အရာများ ရှိလျှင်ပင် စိတ်ထဲတွင် အတင်းမြိုသိပ်ထားလေသည်။

လီရှောင်းမှာ ပို၍ပင် အပိုလုပ်လေသည်။ ကျန်းရို၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ကာ နှိပ်နယ်ပေးနေလေသည်။

ကျန်းရိုက ဘာတောင်းတောင်း သူက ချက်ချင်း ယူပေးပြီး၊ ရေသောက်ချင်လျှင်ပင် သူမ၏ပါးစပ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခွံ့တိုက်လေသည်။

အန်းအန်းမှာ အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေလေသည်။ ဤကိစ္စကြောင့် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ငယ်စဉ်ကတည်းက အစေ့တစ်စေ့ ချထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး စာမေးပွဲဖြေချိန်တွင် အကြီးဆုံးဟု ထင်မှတ်သွားလေသည်။

ထို့ကြောင့် ကြီးလာသောအခါ စာမေးပွဲကြီးများ ရောက်တိုင်း သူမက ပါပါး မာမားတို့ ပုံမှန်အားဖြင့် ခွင့်မပြုသော တောင်းဆိုချက်များကို တောင်းဆိုလေ့ရှိလေတော့သည်။

နှစ်ရက်တိတိ စာမေးပွဲဖြေပြီးနောက် ကျန်းရိုမှာ တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ထို့နောက် အိမ်တွင် တစ်နေ့လုံး အိပ်နေလေတော့သည်။

ကောင်းစွာ အနားယူပြီးနောက် ကျန်းရိုသည် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးစွာ စတင်နေထိုင်လေတော့ပြီး မိသားစုထဲတွင် အားလပ်ဆုံးလူ ဖြစ်လာလေသည်။ လီရှောင်းက သူမကို အလုပ်သို့ အတူတကွ လိုက်ပါစေချင်သော်လည်း၊ ကျန်းရိုက ပါးစပ်မှသာ ကောင်းပါပြီဟု သဘောတူပြီး နောက်တစ်နေ့တွင် အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ရအောင် ထွက်ပြေးသွားလေသည်။

ယခင်က စာမေးပွဲအတွက် အလေးအနက် ပြင်ဆင်နေသဖြင့် အပြင်ထွက်၍ မကစားသလောက်ပင်။ တုံမင်မင်နှင့် လင်းရှူကျွင်းတို့က အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ချိန်းသော်လည်း ငြင်းပယ်ခဲ့လေသည်။

ယခု စာမေးပွဲပြီးသည်နှင့် ကျန်းရိုက ဖုန်းပြန်ဆက်လေတော့သည်။ လင်းရှူကျွင်းက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ မှုခင်းစုံထောက်ဖြစ်ရာ အလုပ်အတော်လေးများပြီး အချိန်ရသည့်အခါ အလွန်နည်းပါးလေသည်။ ကျန်းရို ဖုန်းဆက်ချိန်တွင် သူမက အမှုတွဲများ စီစဉ်နေလေသည်။

လတ်တလောတွင် မြို့ထဲ၌ အချစ်ရေးကြောင့် လူသတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ပတ်သက်နေသူများ အတော်လေး များပြားပုံရလေသည်။ ကျန်းရိုက လီရှောင်း ပြောပြ၍ပင် ကြားဖူးပြီး တရားခံမှာ သူဌေးတစ်ဦး၏ သမက်ဖြစ်ပုံရသည်ဟု ဆိုလေသည်။

တုံမင်မင်ကတော့ အချိန်ပိုရလေသည်။ သူမ လတ်တလော ကိုယ်ဝန်ရှိနေသဖြင့် အလုပ်များကို တတ်နိုင်သမျှ လျှော့ချထားလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး သူမ၏ကုမ္ပဏီအောက်တွင် တွေ့ဆုံရန် ချိန်းဆိုလိုက်ကြပြီး ကျန်းရိုက ကားဖြင့် သွားကြိုလေသည်။

ဖုန်းထဲတွင် တုံမင်မင် ထွက်လာပြီဖြစ်သော်လည်း၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင်များ မေ့တတ်၍လားမသိ၊ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်လေသည်။

"အို၊ ခဏစောင့်ဦး၊ ငါ ပြန်သွားပြီး ပစ္စည်းတစ်ခု ယူလိုက်ဦးမယ်"

ပြောပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ပြန်လှည့်သွားလေသည်။

ကျန်းရိုက ဆယ်မိနစ်ခန့် ပိုစောင့်လိုက်ရပြီး တုံမင်မင် ဆင်းလာသောအခါ ယာဉ်မောင်းဘေးခုံတွင် တိုက်ရိုက် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ A4 စက္ကူအရွယ်အစား နွားရေစက္ကူအိတ် တစ်အိတ်ကို သူမထံ ကမ်းပေးလေသည်။ အိတ်မှာ ဖောင်းကားနေပြီး ကျန်းရိုက စပ်စုစွာဖြင့် လှမ်းယူလိုက်လေသည်။

"ဘာပစ္စည်းကောင်းလေးလဲ"

ပြောရင်းနှင့် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အထဲတွင် ဓာတ်ပုံအချို့ ထည့်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

တုံမင်မင်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်္ဂလာဆောင်တုန်းက ရိုက်ထားတဲ့ပုံတွေလေ၊ နင့်အတွက် တကူးတက တစ်စုံ ပိုကူးထားတာ။ တချို့ပုံတွေမှာ နင်၊ အန်းအန်းနဲ့ နင့်ညီမလေးတောင် ပါသေးတယ်"

ပြောပြီးနောက် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်လေသည်။

"အစက စောစော ပေးမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက နင် အလုပ်များနေတာဆိုတော့ အခုထိ ချန်ထားလိုက်တာ"

ကျန်းရိုက ဓာတ်ပုံများကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ၊ အချို့တွင် မိမိကိုယ်တိုင် ပါဝင်ပြီး၊ အချို့တွင် လင်းရှူကျွင်းတို့ မိသားစု ပါဝင်လေသည်။ အားလုံးက အလွန် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေကြသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ လိုက်ပြုံးလိုက်မိလေသည်။

"အိမ်ပြန်ရောက်ရင် သေချာ ကြည့်လိုက်ဦးမယ်၊ အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ငါ အရမ်း သဘောကျတယ်"

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး"

တုံမင်မင်က သူမ သဘောကျသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ဝမ်းသာသွားလေသည်။

ကျန်းရိုက ကားမောင်း၍ သူမကို မြို့လယ်ကုန်တိုက်ရှိ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်သွားလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး ဟင်းများစွာ မှာယူကာ သေချာ စားသောက်ပြီးနောက် ကုန်တိုက်တွင် လျှောက်လည်ကြလေသည်။ ကျန်းရိုက အန်းအန်းအတွက် အနီရောင် သိုးမွေးအင်္ကျီတစ်ထည် ဝယ်ပေးပြီး၊ သူမကိုယ်တိုင်နှင့် လီရှောင်းအတွက် ဆင်တူ အားကစားဝတ်စုံ တစ်စုံ ဝယ်ယူကာ ပုံမှန် အိမ်တွင် ဝတ်ဆင်ရန် ပြင်ဆင်လေသည်။

လျှောက်လည်ပြီးနောက် ကျန်းရိုက ကားမောင်း၍ တုံမင်မင်ကို ကုပ္မဏီသို့ ပြန်ပို့ပေးလေသည်။ တုံမင်မင်မှာ ယခုအခါ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အတော်လေး သတိထားပြီး ပုံမှန် အလုပ်အသွားအပြန်ကို ယာဉ်မောင်းကသာ အကြိုအပို့ လုပ်ပေးကာ ကိုယ်တိုင် ကားမမောင်းတော့ပေ။

သူမ၏ ခင်ပွန်းတွင် ကောင်းသည့်အချက်တစ်ခု ရှိသည်မှာ ကိုယ်တိုင် ချွေတာတတ်သော်လည်း တုံမင်မင်ကို သူ့ကဲ့သို့ ဖြစ်ရန် မည်သည့်အခါမျှ မတောင်းဆိုခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

သူက လက်ထပ်ပြီးနောက် တုံမင်မင်နှင့်အတူ မြို့လယ်ရှိ ဇိမ်ခံ တိုက်ခန်းကျယ်ကြီးတွင် နေထိုင်သော်လည်း၊ ယွမ်ဆယ်ဂဏန်းသာတန်သော အဝတ်အစားများကိုသာ ဆက်လက် ဝတ်ဆင်ပြီး အနည်းငယ် ဟောင်းနွမ်းနေသော ကားကိုသာ မောင်းနှင်လေသည်။ တုံမင်မင်က အစပိုင်းတွင် သူ့အတွက် အသစ်လဲပေးချင်သော်လည်း သူက သဘောမတူဘဲ ပိုက်ဆံဖြုန်းရာကျသည်ဟု ထင်လေသည်။ ထို့အပြင် ယွမ်တစ်ယွမ်လျှင် သုံးရန်ရသော ခြေအိတ်များ ပေါက်သွားလျှင်ပင် ဖာထေး၍ ဆက်ဝတ်သေးလေသည်။

သို့သော် တုံမင်မင် စားကောင်းသောက်ကောင်းစားပြီး အဝတ်အစားကောင်းကောင်း ဝတ်သည်ကိုမူ သူက ဝင်မစွက်ဖက်ပေ။ ထို့အပြင် သူ၏ နည်းပါးလှသော လစာငွေဖြင့် ပိုက်ဆံစုကာ သူမအတွက် တန်ဖိုးကြီး လက်ဆောင်များပင် ဝယ်ပေးသေးလေသည်။ လင်မယားနှစ်ယောက်၏ နေထိုင်မှု ပတ်ဝန်းကျင်မှာ လုံးဝ မတူညီသော်လည်း သဟဇာတဖြစ်စွာ ပေါင်းသင်းနိုင်ကြလေသည်။

တုံမင်မင်က သူမ၏ ယောက္ခမများအတွက် ဗီလာတစ်လုံးပင် ဝယ်ပေးခဲ့သေးသော်လည်း၊ အဘိုးအဘွားနှစ်ဦးက မနေဘဲ ဟောင်းနွမ်းသော အိမ်ရာဟောင်းတွင်သာ ဆက်နေကြရာ မိသားစုတစ်ခုလုံးက အလွန် ချွေတာကြလေသည်။

တုံမင်မင်က ကျန်းရိုကို ပြောပြသေးလေသည်။

"ငါ ကိုယ်ဝန်ရှိပြီးကတည်းက ငါ့အမေက ဒီကို ပြောင်းလာနေတာ။ သူ အခုဆို စိတ်ဖြေနိုင်သွားပြီ၊ ပန်းဆိုင်တစ်ဆိုင်တောင် ဖွင့်ထားသေးတယ်"

ယခုလက်ရှိ ဘဝကို အလွန် ကျေနပ်နေကြပြီး၊ သူမဖခင် မရှိတော့သော်လည်း သားအမိနှစ်ယောက်၏ ဘဝများက ပို၍ပို၍ ကောင်းမွန်လာလေသည်။

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"နင့်အဖေရဲ့ အပြင်က မိန်းမရော"

တုံမင်မင်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ပိုက်ဆံနဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အများစုကိုတော့ ငါ ပြန်ယူနိုင်ခဲ့ပါပြီ။ အဲ့ဒီအိမ်ကိုတော့ မသိမ်းတော့ဘဲ သူတို့ သားအမိနှစ်ယောက်ကို ပေးလိုက်တယ်လို့ သဘောထားလိုက်တယ်။ ငါ့အဖေ အရင်က ပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး သေချာ သုံးမယ်ဆိုရင် အရမ်းဆိုးဆိုးရွားရွားတော့ မဖြစ်လောက်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အရမ်းကောင်းမှာလည်း မဟုတ်ဘူးပေါ့"

သူမဖခင် ရှိစဉ်ကနှင့်တော့ လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်ပေ။

ကျန်းရိုက ယခင်က တုံမင်မင်နှင့် ဖုန်းပြောရာမှ ထိုအမျိုးသမီးလည်း ဆားစ်ရောဂါ ကူးစက်ခံခဲ့ရကြောင်း သိထားသော်လည်း၊ တုံမင်မင်၏ ဖခင်ထက် ကံကောင်းပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ပျောက်ကင်းသွားခဲ့လေသည်။

သို့သော် ကျန်းရိုက သူငယ်ချင်းများစွာထံမှ ကြားသိရသည်မှာ နောက်ပိုင်းတွင် ပျောက်ကင်းသွားသော လူနာအချို့မှာ ယခင်အခြေအနေသို့ ပြန်မရောက်နိုင်တော့ကြောင်း ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် သူတို့၏ အတန်းခေါင်းဆောင်ဆိုလျှင် အရသာခံအာရုံ ပြဿနာရှိလာပြီး အမြင်အာရုံလည်း အများကြီး ဆိုးရွားသွားကြောင်း ကြားသိရလေသည်။

….

ကျန်းရိုက တုံမင်မင်ကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် လီရှောင်း၏စက်ရုံသို့ တိုက်ရိုက် ကားမောင်းသွားလေသည်။

စေတနာ့ဝန်ထမ်း လုပ်ငန်းများ ပြီးဆုံးသွားပြီးကတည်းက လီရှောင်းမှာ သူမအပေါ် အလွန် ကပ်တွယ်လာသဖြင့် ကျန်းရိုလည်း မတတ်နိုင်ဖြစ်ရလေသည်။ သူမ မိုဘိုင်းဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လွတ်သွားသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု အများအပြား တွေ့ရှိရပြီး အားလုံးမှာ လီရှောင်း ခေါ်ထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အရင်က စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေစဉ် ကျန်းရိုက ဖုန်းကို အသံပိတ်ထားခဲ့ရာ ပြန်ပြောင်းရန် မေ့နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ကျန်းရိုက လီရှောင်းထံသို့ ဖုန်းပြန်ခေါ်လိုက်ရာ တစ်ဖက်မှ မကိုင်သဖြင့်၊ ကျန်းရိုလည်း သူ စိတ်ဆိုးနေတာလား သို့မဟုတ် အလုပ်များနေတာလား မသိသဖြင့် အလျင်အမြန် ကားမောင်းသွားလိုက်ပြီး လမ်းတွင် စားစရာအချို့ကိုပါ တစ်ပါတည်း ဝယ်သွားလိုက်လေသည်။

စက်ရုံသို့ ရောက်ပြီးနောက် ကျန်းရိုက လီရှောင်း၏ရုံးခန်းသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးသွားလေသည်။ သူမ တံခါးတွန်းဖွင့်၍ ဝင်သွားသောအခါ အမျိုးသားက ခေါင်းမော့၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အမူအရာ သာမန်သာရှိနေရာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေကြောင်း သိသာလှလေသည်။

ကျန်းရိုက အလျင်အမြန် အပြုံးဖြင့် ချဉ်းကပ်သွားပြီး သူ့အတွက် ဝယ်လာသော အဝတ်အစားသစ်ကို ယူကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဈေးနည်းနည်း လျှောက်လည်ရင်းနဲ့ ရှင်အတွက် အဝတ်အစားသစ်လေး ဝယ်လာတယ်၊ ကြည့်ပါဦး၊ လှလား"

လီရှောင်း၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသော်လည်း ပါးစပ်မှတော့ ပြောနေသေးလေသည်။

"ကိုယ့်ကို ထမင်းဝယ်လာခဲ့မယ်ဆို။ အခု ဘယ်နှနာရီ ရှိနေပြီလဲ။ မင်းရဲ့ ထမင်းကို စောင့်နေရရင် ကိုယ် ငတ်သေတော့မှာပဲ"

မွန်းတည့်ချိန်က ကျိုးကျန့်က သူ့ကို ထမင်းစားရန်ခေါ်သော်လည်း သူက ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး၊ ကျန်းရိုက ခဏနေရင် ထမင်းလာပို့မည်ဟုပြောရာ ကျိုးကျန့်မှာ အလွန် အားကျသွားခဲ့လေသည်။ သူက မျက်လုံးပြူးမျက်ဆန်ပြူးဖြင့် စောင့်နေသော်လည်း လူကို မတွေ့ရသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် လက်ထောက်ကို အပြင်ထွက်၍ ထမင်းတစ်ပွဲ တိတ်တဆိတ် ဝယ်ခိုင်းကာ စားလိုက်ရလေသည်ဟု ဘယ်သူထင်ထားမှာလဲ။

ကျန်းရိုက လိမ်မာစွာဖြင့် အပြေးလေးသွားကာ ချော့မော့လေသည်။

"ဗိုက်ဆာနေပြီလား။ တကယ်ကို ရင်နာစရာပဲ"

သူ့အနားသို့ ပြေးသွားပြီးနောက် လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူ၏ အစာအိမ်ကို ပွတ်သပ်ပေးလေသည်။

လီရှောင်းက သူမ၏ ခွေးလေးလို အချိုသတ်နေသော ပုံစံကို ကြည့်ကာ လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။

ကျန်းရိုက တိုက်ရိုက်ပင် သူ့ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာကို ဖက်ကာ အားရပါးရ နမ်းလေတော့သည်။ အပေါ်မှ အောက်သို့၊ ဘယ်မှ ညာသို့ နမ်းလေသည်။

မူလက ချိုသာသော စကားများ ပိုပြောချင်သေးသော်လည်း၊ လီရှောင်းက အရင် မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်ချင်စိတ်ကို မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ အသံထွက်၍ ရယ်မောလိုက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်လေသည်။

"ရပြီ၊ မင်း ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ ကိုယ် မသိဘူးမှတ်လို့လား"

တုံမင်မင်နှင့်အတူ အတင်းအဖျင်းများစွာ ပြောနေသဖြင့် သူ့ကို လုံးဝ မေ့သွားခြင်း ဖြစ်မည်မှာ သေချာလေသည်။

သူက ကျန်းရို၏ ခါးကို ဖက်လိုက်ပြီး မျက်နှာကို သူမ၏ လည်ပင်းထဲတွင် အပ်ကာ အပြစ်ပေးသည့်အနေဖြင့် သူမ၏ လည်ပင်းကို တစ်ချက် ကိုက်လိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက ညင်သာစွာ အသံထွက်လိုက်လေသည်။

"ဘာလုပ်တာလဲ။ နာတယ်"

လီရှောင်းက "ဟွန်း" ဟု နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။

"ဟန်ဆောင်မနေနဲ့၊ ကိုယ် အားတောင် မသုံးရသေးဘူး"

ကျန်းရိုက ချက်ချင်း စကားမပြောတော့ဘဲ "ဖွီး" ခနဲ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

လီရှောင်းလည်း ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ နားအနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ည အန်းအန်းကို တစ်ယောက်တည်း အိပ်ခိုင်းလိုက်"

စကားထဲတွင် ဘာအဓိပ္ပာယ်ပါသနည်းဆိုသည်မှာ ရှင်းလင်းနေလေသည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း စာမေးပွဲပြီးသွားသဖြင့် အန်းအန်းက ကျန်းရိုနှင့် အတူအိပ်ရန် ထပ်မံ ပူဆာနေပြန်ရာ၊ ကျန်းရိုကလည်း ဤကာလအတွင်း သူမကို အနည်းငယ် လျစ်လျူရှုထားမိသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် အလိုက်တသိ သဘောတူလိုက်လေသည်။

ယခု လီရှောင်း၏တောင်းဆိုချက်က တကယ်ကို အနည်းငယ် အခက်တွေ့စေလေသည်။ တစ်ဖက်တွင် သမီးဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင် ခင်ပွန်းဖြစ်နေရာ တကယ်ကို နည်းနည်း ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် ဤသို့ တွေဝေမှုမှာ စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့်သာ ကြာပြီးနောက် လီရှောင်း၏ နားရွက်ကို ပွတ်သပ်ကာ သူ၏ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်ပြီး မတတ်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီလေ၊ ကျွန်မက ရှင့်ကို အချစ်ဆုံး ဖြစ်နေတော့လည်း"

လီရှောင်းက ယခုအခါ သူမ ပြောသော ဤချိုသာသည့် စကားများကို လုံးဝ မယုံကြည်တော့ပေ။ အန်းအန်း၏ ရှေ့တွင်ဆိုလျှင် သူမက အခြားစကားတစ်မျိုး ပြောဦးမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ လုံးဝ သံသယမဝင်ပေ။

သို့သော်လည်း ဤစကားများကို ကြားရသည်မှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် သာယာမှု ဖြစ်စေသည်ကိုတော့ ဝန်ခံရမည် ဖြစ်လေသည်။

….

ညဘက်တွင် ကျန်းရိုက အားထုတ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ပြီးမှသာ အန်းအန်းကို သူမ၏ အခန်းထဲသို့ သွားအိပ်ရန် ချော့မော့နိုင်ခဲ့သည်။ အန်းအန်း အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် ကျန်းရိုက တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့လေသည်။

သူမက အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်ပြီး ကုတင်ပေါ် မတက်ရသေးမီမှာပင် လီရှောင်းက မီးပိတ်လိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး ရှက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့စွာဖြင့် ချစ်တင်းနှီးနှောကြရာ မည်မျှကြာသွားမှန်း မသိဘဲ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းရိုက ပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် ပျော့ခွေသွားလေတော့သည်။

ဘေးရှိ လီရှောင်းလည်း အနည်းငယ် မောဟိုက်နေပြီး၊ သူက မီးဖွင့်ကာ လူကိုပွေ့ချီ၍ ရေချိုးခန်းထဲသို့ သွားပြီး ဖြစ်သလို ရေချိုးလိုက်လေသည်။

ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ည ၁၁ နာရီ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုက ယခင်က စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်စဉ် အိပ်ချိန် အတော်လေး နောက်ကျခဲ့ရာ ည ၁၁ နာရီအချိန်တွင် အိပ်ချင်စိတ် မရှိသေးပေ။ လီရှောင်းက သူမကို ဖက်ကာ မီးပိတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ ကျန်းရိုက ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားကာ သူ့ကို တားလိုက်လေသည်။

"ခဏနေဦး"

သူမက ကုတင်ပေါ်မှ ထထိုင်လိုက်ပြီး လီရှောင်းကို ဖိထားကာ၊ သူ၏ဘက်ရှိ ကုတင်ဘေး ဗီဒိုထဲတွင် ထားရှိသော နွားရေစက္ကူအိတ်ကို လက်လှမ်း၍ ယူလိုက်လေသည်။ ၎င်းမှာ ယနေ့ တုံမင်မင် ပေးလိုက်သော အိတ်ပင် ဖြစ်လေသည်။

လီရှောင်းက သူမ၏ ဖိထားခြင်းကို ခံရသဖြင့် တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သူမ၏ ခါးကို ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက အိတ်ကို ရပြီးနောက် သူ့ကို တစ်ချက်တွန်းလိုက်ပြီး ကိုယ်လှည့်ကာ ပြန်လှဲလိုက်လေသည်။

မီးမပိတ်တော့ဘဲ ဤအတိုင်း ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျက် ဓာတ်ပုံများကို ကြည့်နေလေသည်။ ယနေ့ ကားပေါ်တွင် သေချာမကြည့်ခဲ့ရဘဲ ယခု ရုတ်တရက် သတိရသွားသဖြင့် ထုတ်ကြည့်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

တုံမင်မင်က ပိုက်ဆံ အလွန်သုံးရဲသူဖြစ်သည်။ ဓာတ်ပုံ ရာပေါင်းများစွာ ရိုက်ကူးခဲ့ပြီး၊ အထဲတွင် မင်္ဂလာပွဲ လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားသော ခွေတစ်ခွေလည်း ပါရှိလေသည်။ ကျန်းရိုက ကြည့်ရင်း မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"နှစ်ကုန်ကျရင် ကျွန်မတို့လည်း အခွေတစ်ခွေ လုပ်ကြရအောင်၊ အန်းအန်း ငယ်ငယ်တုန်းက ပုံတွေကို များများ ရိုက်ထားရမယ်၊ ကြီးလာလို့ ပြန်ထုတ်ကြည့်ရင် သေချာပေါက် ပျော်စရာကောင်းမှာ"

အထူးသဖြင့် လီရှောင်းက ဤမျှ ချောမောနေသည်ကို မှတ်တမ်း မတင်ထားလျှင် တကယ်ကို နှမြောစရာ ကောင်းလှသည်။

လီရှောင်းက မိမိ၏ ရုပ်ရည်နှင့် ပတ်သက်၍ အမြဲတမ်း သဘောတရား မရှိခဲ့သော်လည်း၊ ကျန်းရိုကမူ သူ ငယ်ရွယ်စဉ်က ဓာတ်ပုံများ အလွန်နည်းပါးနေသည်ကို အလွန် နှမြောမိလေသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် လူကို အပြင်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရစဉ်က ကျန်းရို၏ ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုမှာ တကယ်ကို နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေသေးလေသည်။

လီရှောင်းက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး အင်းဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

"ရတယ်"

ကျန်းရိုကို အနောက်မှ ဖက်ထားပြီး သူမ၏ ပခုံးကို ချစ်ခင်စွာ နမ်းလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက သူ့ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဓာတ်ပုံများကို တစ်ပုံချင်းစီ သေချာစွာ ကြည့်နေပြီး၊ ထိုစဉ်က စည်ကားခဲ့သော အခြေအနေများကိုပါ လီရှောင်းအား ရှင်းပြလေသည်။

"ဒီပုံက အန်းအန်းနဲ့ မင်မင်ရဲ့ အမေ ဓာတ်ပုံလေ၊ ဒေါ်လေးက တကယ် နုပျိုနေသေးတာပဲ၊ ကျွန်မ အဲ့ဒီအသက်အရွယ် ရောက်ရင်လည်း ဒီလို နုပျိုနေနိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်တယ်"

လီရှောင်းက ကြားပြီးနောက် တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"သိပ်လည်း မနုပျိုပါဘူး၊ ကြည့်ရတာ အသက် လေးငါးဆယ်လောက်တော့ ရှိနေပြီ"

"......"

"ဒါက ဖုဖေးရဲ့ သမီးလေးလေ၊ အရမ်း ချစ်စရာကောင်းတယ် မဟုတ်လား။ နာမည်က ဖုမြန်မြန် တဲ့၊ တော်တော်လေး နားထောင်လို့ ကောင်းတယ်နော်"

လီရှောင်းက ထပ်ပြောလေသည်။

"ဟုတ်လား။ ကိုယ် ပေးထားတာလေ"

ကျန်းရိုက အံ့အားသင့်စွာဖြင့် နောက်လှည့်၍ သူ့ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"တကယ်လား"

လီရှောင်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်လေသည်။

"ဒါက ဘာလိမ်စရာ ရှိလို့လဲ။ အဲ့ဒီနေ့က ဖုဖေး ငါ့ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး နာမည် ဘယ်လိုပေးရင် ကောင်းမလဲလို့ မေးတာ၊ ကိုယ်လည်း ဖြစ်သလိုပဲ တစ်ခု ပြောလိုက်တာ၊ ဖုမြန်မြန်လို့ ပေးလိုက်ပါ၊ သူနဲ့ သူ့မိန်းမ အချစ်တွေ ခိုင်မြဲ(မြန်မြန်)ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးတဲ့အနေနဲ့ လို့ ပြောလိုက်တာ"

"......"

လီရှောင်းက အလွန် သဘာဝကျစွာဖြင့် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သေးလေသည်။

"သူက ကိုယ့်ကို အန်းအန်းလောက် နားထောင်ကောင်းတဲ့ နာမည်တစ်ခု စဉ်းစားပေးဖို့ ပြောသေးတယ်၊ ကိုယ်လည်း စဉ်းစားလို့ မရပါဘူး"

ကျန်းရိုမှာ ငိုရခက်ရယ်ရခက် ဖြစ်သွားပြီး ဘာပြောရမည်မှန်းပင် မသိတော့ပေ။

ဖုဖေးတို့လင်မယားနှစ်ယောက်က တကယ်ကို ပေါ့ဆလွန်းသည်ဟု သက်ပြင်းချမိပြီး လီရှောင်းပေးသော နာမည်ကို တကယ် အသုံးပြုခဲ့ကြလေသည်။

ကျန်းရိုက ခေါင်းလှည့်ကာ ဆက်ကြည့်နေပြီး လီရှောင်းလည်း ဘာမှ လုပ်စရာမရှိသဖြင့် သူမ၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်ကာ သူမနှင့်အတူ လိုက်ကြည့်နေလေသည်။

သူလည်း သိပ်ပြီး အလေးမထားဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ အဓိကအားဖြင့် ကျန်းရိုနှင့် အန်းအန်းတို့၏ ဓာတ်ပုံများကိုသာ ကြည့်ပြီး အခြားသူများ၏ ဓာတ်ပုံများကိုတော့ တစ်ချက်ရှပ်ကြည့်ရုံသာ ကြည့်လေသည်။ သို့သော် ဓာတ်ပုံတစ်ပုံက သူ့အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားလေသည်။

ကျန်းရိုက အန်းအန်းကိုချီကာ သတို့သား သတို့သမီး နှစ်ဦးကြားတွင် ရပ်နေသော ဓာတ်ပုံဖြစ်သည်။ အန်းအန်းက မာမား၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် အငြိမ်မနေဘဲ ကိုယ်လေးကို လိမ်ဖယ်ကာ သတို့သား၏ ရင်ဘတ်မှ အနီရောင် ပန်းပွင့်ကို လိုချင်နေပြီး၊ လက်သေးသေးလေးက အမျိုးသား၏ ကော်လာကို ဆွဲထားလေသည်။ အရပ်ရှည်သော အမျိုးသားက ခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းကာ သူမကို ကြည့်နေပြီး၊ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများတွင် အပြုံးများ ပါဝင်နေကာ နားထင်မှ အမာရွတ်တစ်ချက်ကိုလည်း ပေါ်လွင်စေလေသည်။

လီရှောင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အသေးစိတ် ကြည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ ကျန်းရိုက ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ပြီးသွားသဖြင့် ဆွဲထုတ်ကာ အောက်တွင် ထားလိုက်ပြီး နောက်တစ်ပုံကို ကြည့်ရန် ပြင်လေသည်။

သူက ရုတ်တရက် လက်လှမ်း၍ ထိုဓာတ်ပုံကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက ထူးဆန်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လီရှောင်းက မဖြေဘဲ ပြန်မေးလိုက်လေသည်။

"ဒီလူက ဘယ်သူလဲ"

ကျန်းရိုမှာ ငိုရခက်ရယ်ရခက် ဖြစ်သွားလေသည်။

"ရှင် အရူးဖြစ်သွားပြီလား။ ဒီလို ဝတ်ထားတာ သေချာပေါက် သတို့သားပေါ့၊ အရင်က ရှင့်ကို သွားတွေ့ဖို့ ပြောတာကို၊ ရှင်က အမြဲတမ်း မအားဘူးလို့ချည်း ပြောနေတာ"

လီရှောင်းက အင်းဟု အသံပြုလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒီ ရှန် ဆိုတဲ့ ရဲလား။ သူ့အိမ်က ဘာလုပ်တာလဲ"

ကျန်းရိုက နောက်လှည့်၍ သူ့ကို အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ရှင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ"

သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာက အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသော်လည်း ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"ရဲပါပဲ၊ သူ့နာမည်က ရှန်ဟယ်တဲ့၊ တုံမင်မင် အမြဲတမ်း သူနဲ့ တွဲနေတာလေ၊ မပြောင်းဖူးပါဘူး၊ အရင်က ရှင့်ကို ပြောပြဖူးပါတယ်"

လီရှောင်း၏ မျက်နှာထားက တဖြည်းဖြည်း တည်ကြည်လေးနက်လာလေသည်။

"တုံမင်မင်ကို သူ့ယောက်ျား မိသားစု အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ ဖုန်းဆက်မေးကြည့်ပါလား"

ကျန်းရိုမှာ သူ့အပြုအမူကြောင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ရှင် ဒါတွေကို ဘာလုပ်ဖို့ မေးနေတာလဲ"

ထိုအခါမှ လီရှောင်းက အကြည့်များကို ကျန်းရိုအပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားစေပြီး သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"သူက ကျင်းတာ့ယို အစ်ကိုနဲ့ နည်းနည်း တူနေတယ်"

ကျန်းရိုက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အလွန် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်သွားပြီး၊ စဉ်းစားပင်မစဉ်းစားဘဲ သူ၏လက်ထဲမှ ဓာတ်ပုံကို ယူကြည့်လိုက်ကာ သံသယဝင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှင် မှားနေတာများလား။ သူက ကျင်းတာ့ယိုနဲ့ မတူပါဘူး"

"ပြီးတော့၊ မင်မင်ရဲ့ယောက်ျားက ရဲလေ၊ အဖေနဲ့ အမေ ရှိတယ်၊ ကျင်းတာ့ယို အစ်ကိုက လူကုန်ကူးခံရတာ၊ ဘယ်လိုလုပ် ရဲဆီကို ရောင်းစားခံရနိုင်မှာလဲ"

လီရှောင်းက ဓာတ်ပုံကို ထပ်ကြည့်ပြီး အတွေးနက်သွားလေသည်။

"သူ့အစ်ကိုရဲ့ မျက်ခုံးအဆုံးမှာလည်း ဒီလို အမာရွတ်တစ်ခု ရှိတယ်၊ ကိုယ် ငယ်ငယ်တုန်းက ရိုက်ထားတာလေ၊ နေရာက လုံးဝ တစ်ပုံစံတည်းပဲ"

ကျန်းရိုက မဖြစ်နိုင်သေးဘူးဟု ထင်နေဆဲပင်။

"အမာရွတ်ရှိတာနဲ့ပဲ ကျင်းတာ့ဖုန်း ဖြစ်ရမယ်လို့ မဆိုနိုင်ပါဘူး၊ လောကကြီးမှာ ဒီနေရာမှာ အမာရွတ်ရှိတဲ့လူတွေ အများကြီးပဲ"

လီရှောင်း။ "သူ ကိုယ့်ကို ပေးတဲ့ ခံစားချက်က အရမ်းရင်းနှီးနေတယ်၊ ကိုယ့်မှတ်ဉာဏ်ထဲက ကျင်းတာ့ဖုန်းနဲ့ အရမ်း တူနေတယ်"

ကျန်းရို တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။ လီရှောင်း၏မှတ်ဉာဏ်က မည်မျှကောင်းကြောင်းကို သူမ သေချာပေါက် သိလေသည်။ သူမ ပုံမှန်အားဖြင့် အိမ်တွင် စာကျက်ရာ၌ ထိုခက်ခဲရှုပ်ထွေးသော တရုတ်တိုင်းရင်းဆေးပညာ သီအိုရီများကို တစ်ခါတစ်ရံ အကြိမ်များစွာ ကျက်မှတ်မှသာ မှတ်မိသော်လည်း၊ သူက တစ်ခေါက်ကြားရုံဖြင့် မှတ်မိသွားလေ့ရှိပြီး သူမကိုပင် ပြန်လည်သတိပေးတတ်သေးရာ၊ အကြိမ်တိုင်း သူမကို အလွန် ဒေါသထွက်စေလေသည်။ တစ်ခါက ကျန်းရိုက တကူးတက ရက်အနည်းငယ်ကြာမှ သူ့ကို ပြန်လည်စမ်းသပ်ရာ သူက ရှင်းလင်းပြတ်သားစွာ မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သူက မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ကျင်းတာ့ဖုန်းနှင့် အလွန်တူသည်ဟု ပြောလျှင်၊ တကယ်ပင် အလွန်တူနေနိုင်လေသည်။

သို့သော် တကယ်လို့ ကျင်းတာ့ဖုန်းသာ ဖြစ်နေမည်ဆိုပါက ကျင်းတာ့ယိုနှင့် ကွာခြားချက်မှာ အလွန်ကြီးမားလွန်းလှသည်။ ကျင်းတာ့ယို တက္ကသိုလ်တက်ပြီးနောက် အရပ်အများကြီး ရှည်လာပြီး ပိန်သွယ်မြင့်မားကာ၊ နေ့တိုင်း ဓာတ်ခွဲခန်းထဲတွင် နေရ၍ဖြစ်မည် လူက အများကြီး ဖြူလာပြီး ရွှေရောင်ကိုင်း မျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားရာ ကြည့်ရသည်မှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လူဆိုးတစ်ယောက်နှင့် တူလေသည်။

ရှန်ဟယ်ကမူ အရပ်ရှည်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထွားကျိုင်းကာ လူကို ယုံကြည်အားထားရပြီး ဖြောင့်မတ်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းလေသည်။

လုံးဝ မတူညီသော အရှိန်အဝါနှင့် အပြင်ပန်းရုပ်ရည်များ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် တစ်ယောက်က အဖေနှင့်တူပြီး တစ်ယောက်က အမေနှင့်တူခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။

တွေဝေနေပြီးနောက် ကျန်းရိုက လီရှောင်း၏စကားကို နားထောင်ကာ တုံမင်မင်ထံသို့ ဖုန်းတစ်ချက် ဆက်လိုက်လေသည်။ ရှန်ဟယ်နှင့် ပတ်သက်၍ သူမ သိထားသည်မှာ သိပ်မများလှဘဲ တုံမင်မင်၏ စကားအနည်းငယ်မှတစ်ဆင့်သာ သိရှိထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့ဖခင်မှာ မှုခင်းစုံထောက်ဖြစ်ပြီး မိခင်မှာ ယခင်က ချည်မျှင်စက်ရုံမှ အမျိုးသမီးအလုပ်သမားဖြစ်ကာ၊ နောက်ပိုင်းတွင် ကျန်းမာရေးမကောင်းသဖြင့် အလုပ်ထွက်လိုက်ကြောင်း၊ အထက်တွင် စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားသော အစ်မတစ်ယောက် ရှိကြောင်းသာ သိထားလေသည်။

ကျန်းရိုက အများကြီး မတွေးဘဲ ဖုန်းဆက်လိုက်ပြီးမှ ယခု အချိန်က သန်းခေါင်ယံဖြစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားပြီး လူကို နှောင့်ယှက်မိမည်စိုးသဖြင့် ဖုန်းချရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ ဖုန်းက ချက်ချင်း ဝင်သွားပြီး အထဲမှ တုံမင်မင်၏ အသက်ရှူသံ ပြင်းထန်ပြီး ပုံမှန်မဟုတ်သော အသံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ကျန်းရို？"

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အမျိုးသားတစ်ဦး၏ တိုးညှင်းသော ညည်းသံကိုလည်း ကြားလိုက်ရလေသည်။

"......"

ကျန်းရို ကြားပြီး မျက်နှာများ နီရဲလာကာ ချက်ချင်းပင် လီရှောင်းကို သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါ်လာလေတော့သည်။ လီရှောင်းကို ဒေါသတကြီးဖြင့် မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ ငါ မနက်ဖြန်မှ နင့်ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်မယ်"

ပြောပြီးနောက် တုံမင်မင်၏ တုံ့ပြန်မှုကိုပင် မစောင့်တော့ဘဲ တိုက်ရိုက် ဖုန်းချလိုက်လေသည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် ကျန်းရိုက ဘေးရှိ လီရှောင်းကို လက်သီးဖြင့် တိုက်ရိုက် တစ်ချက် ထိုးလိုက်လေသည်။

"ရှင်ကြောင့်ပဲ"

လီရှောင်းလည်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် လက်လှမ်းကာ လူကို အတင်း ဖက်ထားလိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ချော့မော့လေသည်။

"ရပါတယ် ရပါတယ်၊ ကိုယ့်အမှားပါ၊ စိတ်မဆိုးနဲ့နော်"

ကျန်းရိုက သူ့ကို အဖက်လုပ်ရန် ပျင်းရိနေပြီး ကိုယ်လှည့်သွားလေသည်။

လီရှောင်းက ပြုံးလျက် အနောက်မှ လူကို ဖက်ထားကာ သူမ၏ နားရွက်နှင့် ပါးပြင်ကို နမ်းရှိုက်လေသည်။

…..

သို့သော် နောက်တစ်နေ့တွင် ကျန်းရိုက တုံမင်မင်ထံသို့ ဖုန်းဆက်ကာ လီရှောင်း၏ သံသယများနှင့် ကျင်းတာ့ယိုတို့ မိသားစု၏ အခြေအနေများကို ပြောပြလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်လေသည်။

"လီရှောင်းက နင့်ကို အကူအညီတောင်းပြီး မေးခိုင်းချင်ရုံပါ။ သူက နင့်ယောက်ျားက သူ့ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းနဲ့ အရမ်းတူနေလို့ပါတဲ့။ တကယ်လို့ ဖြစ်နိုင်ရင် နင့်ယောက္ခမတွေကို တစ်ချက်လောက် စုံစမ်းပေးပါ၊ သူ့စိတ်ကို အေးသွားအောင်လို့ပါ။ နင် မသိပါဘူး၊ လီရှောင်းရဲ့ သူငယ်ချင်း မိသားစုတစ်ခုလုံးက လူကုန်ကူးတဲ့သူတွေကြောင့် ပျက်စီးသွားတာလေ။ အမေဖြစ်သူက သားကို ရှာရင်းနဲ့ အရူးဖြစ်သွားပြီး အခုဆို လူတွေကိုတောင် သေချာမမှတ်မိတော့ဘူး။ အဖေကလည်း ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး၊ မူလက အရမ်းပျော်ရွှင်စရာကောင်းတဲ့ မိသားစုလေးပါ"

ဖုန်းထဲတွင် တုံမင်မင်က မဖြစ်နိုင်ဘူးဟု ပြောချင်ခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမ ယောက္ခမ၏ အလုပ်အကိုင်အရ ကလေးဝယ်မည့်ကိစ္စကို လုပ်မည်မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် သူမ ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားလေသည်။

"နင့်သူငယ်ချင်းရဲ့ အစ်ကိုက အသက်ဘယ်လောက်မှာ ပျောက်သွားတာလဲ"

ကျန်းရိုကလည်း အများကြီး မတွေးဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ခုနစ်နှစ်"

အခြားတစ်ဖက်မှ တုံမင်မင်က ရုတ်တရက် တုံ့ဆိုင်းစွာ ပြောလာလေသည်။

"ငါ့ယောက်ျား ပြောတာ သူ ငယ်ငယ်တုန်းက တစ်ခါ အရမ်း ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖျားဖူးပြီး ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ် မတိုင်ခင်က ကိစ္စတွေကို မမှတ်မိတော့ဘူးတဲ့"

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းရိုက အရင် စကားစလိုက်လေသည်။

"နင်... ငါ့ကို ကူမေးပေးပါလား။ တာ့ယိုတို့က လူရှာဖို့ကို တစ်ခါမှ လက်မလျှော့ခဲ့ဘူး"

တုံမင်မင်က ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ"

…..

ယောက္ခမများ၏ အေးချမ်းသော ဘဝကို ပျက်စီးသွားစေနိုင်သော်လည်း၊ တုံမင်မင်က ကျန်းရိုပြောသော သူငယ်ချင်းမိသားစုက ကလေးကိုရှာရန်အတွက် မိခင်ဖြစ်သူ အရူးဖြစ်သွားရသည်ဆိုသည့်အချက်ကို တွေးမိသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ရင်နာမိလေသည်။ သူမ ယခု ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ တကယ်ကို ကိုယ်ချင်းစာနိုင်လေသည်။

တုံမင်မင်၏ လှုပ်ရှားမှုက အလွန်မြန်ဆန်လှသည်။ ကျန်းရိုက အချိန်အတော်ကြာ စောင့်ရဦးမည်ဟု ထင်မှတ်ထားချိန်တွင်၊ နှစ်ရက်မကြာမီမှာပင် တုံမင်မင်၏ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိခဲ့လေသည်။ ဖုန်းထဲတွင် တုံမင်မင်က သူမ၏ ယောက္ခမများက ကျင်းတာ့ယိုတို့ မိသားစုကို တွေ့ချင်ကြောင်း ပြောပြပြီး သူမ၏ခင်ပွန်းမှာ တကယ်တော့ သူမ ယောက္ခမများ၏မွေးစားသားဖြစ်ကြောင်း ဖွင့်ဟပြောပြလေသည်။

ထိုစဉ်က သူမ ယောက္ခမက သမီးကြီးကို မွေးဖွားပြီးနောက် ကျန်းမာရေး မကောင်းသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ကိုယ်ဝန်ရရန် အလွန်ခက်ခဲခဲ့ကြောင်း သိရသည်။ သူမ ခင်ပွန်းကို မမွေးစားမီလေးတွင် သမီးကြီးက နေမကောင်းဖြစ်၍ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ရာ၊ ယောက္ခမဖြစ်သူမှာ ထိုအချိန်က အလွန် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေခဲ့လေသည်။

ထိုအချိန်အတွင်း ယောက္ခထီးဖြစ်သူ (ယောကျ်ားလေးဘက်မှ ဖခင်) က လူကုန်ကူးမှု အမှုတစ်ခုကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ပြီး ကလေး ၅ ယောက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအထဲမှ ကလေး ၄ ယောက်က မိသားစုများကို ရှာတွေ့ခဲ့သော်လည်း သူမ၏ခင်ပွန်း တစ်ယောက်တည်းသာ မရှာတွေ့ခဲ့ပေ။ သူမ၏ ခင်ပွန်းမှာ ခေါင်းမာသူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ထိုနှစ်က လူကုန်ကူးခံရပြီးနောက် အကြိမ်ကြိမ် ထွက်ပြေးခဲ့သော်လည်း ပြန်လည်ဖမ်းဆီးခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် လုံးဝ လက်မလျှော့ခဲ့ဘဲ နောက်ဆုံးတွင် မိုးရွာသော ညတစ်ညတွင် ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့လေသည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် တောင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျကာ ခေါင်းကို ထိခိုက်မိသွားပြီး အဖျားကြီးလာကာ နိုးလာသောအခါ အရာအားလုံးကို မေ့သွားခဲ့လေသည်။

ရဲစခန်းက နည်းလမ်းပေါင်းစုံ အသုံးပြု၍ သူမ ခင်ပွန်း၏မိသားစုကို ရှာဖွေပေးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ ထိုအချိန်က သတင်းအချက်အလက် မဖွံ့ဖြိုးသေးသလို သူမ ခင်ပွန်းကလည်း ဘာမှ မမှတ်မိတော့ပေ။ ထို့အပြင် ကြားထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် လက်ပြောင်းလက်လွှဲခံခဲ့ရသဖြင့် ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ရဲစခန်းက သူမ ခင်ပွန်းအတွက် မွေးစားမည့် မိဘများကို ရှာဖွေပေးရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင်၊ သူမ ယောက္ခထီး (ယောကျ်ားလေးဘက်မှ ဖခင်) က ရှေ့ထွက်လာပြီး ထိုကလေးကို မွေးစားချင်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့ရာမှ ရှန်ဟယ် ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ရှန်ဟယ်က ဘာမှ မမှတ်မိတော့သဖြင့် ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးကလည်း ဘာမှမပြောတော့ဘဲ၊ အထက်တွင် စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားသော အစ်မတစ်ယောက် ရှိကြောင်းကိုသာ ပြောပြခဲ့လေသည်။ ထို့ကြောင့် ရှန်ဟယ်က သူ့ကိုယ်သူ သားအရင်းဟု အမြဲတမ်း ထင်မှတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

"ငါ့ ယောက္ခမတွေက နင့်သူငယ်ချင်း မိသားစုရဲ့ အခြေအနေကို သိသွားတော့ သူတို့ အရမ်း အားနာနေကြတယ်၊ မိသားစုနှစ်စု တွေ့ဆုံချင်တယ်လို့ ပြောတယ်"

ကျန်းရိုက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ သူ့ကို အခုချက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်မယ်"

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၆၈)

ကျန်းရိုက ကျင်းတာ့ယိုထံသို့ ဖုန်းဆက်ကာ လီရှောင်း၏ တွေ့ရှိမှုများနှင့် တုံမင်မင် ပြောပြခဲ့သည်များကို ပြောပြလိုက်လေသည်။

ဖုန်းထဲရှိ ကျင်းတာ့ယို၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေသည်။

"ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်"

ငါးရက်အကြာတွင် ကျင်းတာ့ယိုက လေယာဉ်ဖြင့် ညတွင်းချင်း ရောက်လာခဲ့ပြီး၊ လီရှောင်းက ကားမောင်း၍ သွားကြိုခဲ့သည်။ ရောက်ရှိချိန်တွင် ည ၁၀ နာရီကျော်နေပြီဖြစ်ရာ၊ တစ်ည ယာယီတည်းခိုပြီး နောက်နေ့မှ လူနှင့်တွေ့ရန် ဆက်သွယ်ဖို့ ပြင်ဆင်လိုက်ကြလေသည်။

ကျင်းတာ့ယိုက လမ်းတစ်ဝက်တွင် အိမ်သို့ တကူးတက ပြန်သွားကာ အိမ်တွင်ရှိသော တစ်ခုတည်းသော ငယ်ဘဝ မိသားစုဓာတ်ပုံကို ယူလာခဲ့သေးသည်။ ဓာတ်ပုံမှာ သူ လပြည့်ချိန်က ရိုက်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဇာတိရှိ အိမ်တံခါးဝတွင် ဒေါ်လေးကျီနှင့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ခုံပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး၊ ဒေါ်လေးကျီ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မွေးကင်းစ ကျင်းတာ့ယိုကို ပွေ့ချီထားကာ၊ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ပေါင်ပေါ်တွင်မူ အသက် ၄ နှစ် ၅ နှစ်အရွယ် ကျင်းတာ့ဖုန်း ထိုင်နေလေသည်။ ဓာတ်ပုံကို သေချာ မသိမ်းဆည်းထားသဖြင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် အနည်းငယ် မှုန်ဝါးနေပြီဖြစ်သော်လည်း၊ ထို ၄ နှစ် ၅ နှစ်အရွယ် ယောကျ်ားလေးနှင့် တုံမင်မင်၏ခင်ပွန်းတို့ အနည်းငယ် ဆင်တူနေသည်ကို ဝေဝေဝါးဝါး မြင်တွေ့နိုင်သေးလေသည်။

ကျန်းရိုက တုံမင်မင် လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က ပေးထားသော မင်္ဂလာဆောင် ဓာတ်ပုံများကို အလျင်အမြန် သွားယူလာခဲ့သည်။ ကျင်းတာ့ယိုက ဓာတ်ပုံများကို တစ်ပုံချင်းစီ သေချာစွာ ကြည့်ရှုပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ဓာတ်ပုံကို ကိုင်ထားသော လက်များ အနည်းငယ် တုန်ယင်လာကာ ခေါင်းမော့၍ ဘေးရှိ လီရှောင်းကို မေးလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို၊ သူ ဟုတ်တယ်မလား"

သူကိုယ်တိုင် မှားကြည့်မိမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေလေသည်။

လီရှောင်းလည်း အတိအကျကြီးတော့ မပြောရဲပေ။

"ငါကြည့်ရတာတော့ တူတယ်၊ မနက်ဖြန် အရင်ဆုံး တွေ့ကြည့်ပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့။ ပြီးရင် ဆေးရုံကို တိုက်ရိုက်သွားပြီး DNA စစ်ကြည့်လိုက်ပေါ့"

DNA စစ်ဆေးခြင်းဆိုသည်မှာ ယခင်က မြို့ထဲတွင် အချစ်ရေးကြောင့် လူသတ်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီးမှသာ လူအများအပြားက ဆေးရုံတွင် ဤအရာရှိကြောင်း သိရှိသွားကြခြင်းဖြစ်သည်။ သူဌေး၏သမက်က ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာ အိမ်ပါသမက်အဖြစ် နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးက သူ၏ ကလေးများ မဟုတ်ကြောင်း တွေ့ရှိသွားခဲ့လေသည်။ ဤကိစ္စကြောင့် လူချမ်းသာအသိုင်းအဝိုင်းထဲမှ လူအများအပြားက ဆေးရုံသို့သွား၍ DNA စစ်ဆေးခဲ့ကြရာ၊ တကယ်ပင် ဂျိုတပ်ခံရသူ အတော်များများကို စစ်ဆေးတွေ့ရှိခဲ့ရလေသည်။

…..

ကျင်းတာ့ယိုက တစ်ညအိပ်ပြီး နောက်တစ်နေ့ နံနက် ထမင်းစားချိန်တွင် ကျန်းရိုက တုံမင်မင်ထံသို့ ဖုန်းဆက်ကာ ကျင်းတာ့ယို ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်လေသည်။

တုံမင်မင်က ခဏစောင့်ရန် ပြောပြီး ဆယ်မိနစ်ကျော်အကြာတွင် ပြန်လည်ဖုန်းဆက်လာကာ ရှန်ဟယ်က တစ်ရက်ခွင့်ယူလိုက်ပြီဖြစ်ပြီး တွေ့ချင်ကြောင်း ပြောလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ပုဂ္ဂလိကဆေးရုံတစ်ခု၏ တံခါးဝတွင် ဆုံတွေ့ရန် ချိန်းဆိုလိုက်ကြလေသည်။

မနက်စာစားပြီးနောက် ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့က အန်းအန်းကို သူငယ်တန်းသို့ အရင်ပို့ပြီးနောက် ပုဂ္ဂလိကဆေးရုံသို့ တိုက်ရိုက် ကားမောင်းသွားကြလေသည်။

မူလက မိမိတို့ စောစောရောက်ပြီဟု ထင်ထားသော်လည်း၊ ရောက်သွားသောအခါ တုံမင်မင်တို့ မိသားစုက အရင်ရောက်နှင့်နေပြီး ဆေးရုံတံခါးမကြီးဝတွင် စောင့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ တုံမင်မင်နှင့် ရှန်ဟယ်တို့အပြင် ရှန်ဟယ်၏ မွေးစားမိဘများလည်း ရောက်ရှိနေကြပြီး၊ သူတို့ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ မိသားစုတစ်ခုလုံး အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရလေသည်။

ကျင်းတာ့ယိုလည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။ ဤကိစ္စကို သူ ဒေါ်လေးကျီကို မပြောပြခဲ့သလို၊ ယနေ့နံနက်တွင် ကျိုးကျန့်အိမ်၌ နေထိုင်သော ဒေါ်လေးကျီကိုပင် သွားမကြည့်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် မဟုတ်ဘဲ အလကား ဝမ်းသာရမှာကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်လေသည်။

ကားပေါ်မှဆင်းပြီးနောက် မိသားစုနှစ်စု တွေ့ဆုံကြကာ ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။ ရှန်ဟယ်နှင့် သူ့မွေးစားမိဘများက ကျင်းတာ့ယိုကို အကဲခတ်နေကြသလို၊ ကျင်းတာ့ယိုကလည်း ရှန်ဟယ်ကို အကဲခတ်နေလေသည်။ အရပ်ရှည်ပြီး ခန့်ညားသော အမျိုးသားကို ကြည့်ရင်း ဘာကြောင့်မှန်းမသိ နှာခေါင်းထဲတွင် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ချဉ်စူးသွားလေသည်။

လူကုန်ကူးခံရသော အစ်ကိုဖြစ်သူက ဤမျှ ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နေရမည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။ သူက အဆိုးဆုံးအခြေအနေများကို ကြိုတင်စဉ်းစားထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

ရှန်ဟယ်က ကျင်းတာ့ယိုကို ကြည့်ရင်း မျက်လုံးများကလည်း အလွန် ရှုပ်ထွေးနေလေသည်။

သွေးသားတော်စပ်မှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ သူ့အတွက် ပထမဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ့ရင်ထဲတွင် အလွန် ဝမ်းနည်းနေမိလေသည်။

မိသားစုနှစ်စုလုံးမှာ သိပ်ပြီး မရင်းနှီးကြပေ။ အထူးသဖြင့် ယခုလို အခြေအနေမျိုးတွင် အားလုံးက စကားပြောရန် စိတ်မပါကြရာ၊ နောက်ဆုံးတွင် လီရှောင်းက ရှေ့ထွက်၍ ပြောလိုက်ရလေသည်။

"အထဲဝင်ပြီး DNA အရင် စစ်ကြည့်ကြတာပေါ့၊ ရလဒ်ကို ကြည့်ရအောင်"

ရှန်ဟယ်၏ မွေးစားဖခင်က ထောက်ခံလေသည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်၊ အထဲဝင်ပြီးမှ ပြောကြတာပေါ့"

သူ့မွေးစားဖခင်ဘေးတွင် ရပ်နေသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးကမူ ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားလေသည်။

အားလုံးက ဆေးရုံထဲသို့ အတူတကွ ဝင်သွားကြပြီး၊ လီရှောင်း၊ ကျင်းတာ့ယိုနှင့် ရှန်ဟယ်တို့က အနောက်ဘက်တွင် ယှဉ်လျက် လျှောက်လာကြသည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် စကားမပြောကြသော်လည်း အချင်းချင်း နီးကပ်ရန် ကြိုးစားနေကြလေသည်။

ကျန်းရိုက တုံမင်မင်ကိုတွဲကာ အလယ်တွင် လျှောက်လာလေသည်။ တုံမင်မင်မှာ ကိုယ်ဝန် လေးလရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ဗိုက်က အနည်းငယ် ကြီးနေလေသည်။ သူမကိုယ်သူမ ဝလာသည်ဟုသာ ထင်နေခဲ့သော်လည်း၊ ကျန်းရိုက လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က တွေ့ဆုံစဉ် ဆေးရုံသွားပြရန် အကြံပေးခဲ့ဖူးရာ၊ ယခု မေးလိုက်လေသည်။

"ဆေးရုံ သွားပြသေးလား"

တုံမင်မင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးအချို့ ပေါ်လာလေသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငါ့အမေက ငါ့ကို လိုက်ပြပေးတာ၊ အမြွှာတဲ့"

ကျန်းရိုလည်း ပြုံးလိုက်လေသည်။

"တကယ်? ကောင်းတာပေါ့"

တုံမင်မင်က သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်နော်"

သူမက ကျန်းရို၏လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"အရင်တုန်းက ငါ့အဖေ ရှိနေတုန်းက၊ ငါနဲ့ အဲ့ဒီမိန်းမ မွေးတဲ့ကလေးက မောင်နှမအရင်းတွေ၊ အရိုးကျိုးလည်း အကြောဆက်နေသေးတယ်လို့ ပြောတုန်းက ငါက ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ငါ နည်းနည်း နားလည်လာပြီ"

ဗိုက်ထဲက ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးက မမွေးသေးခင်ကတည်းက သူမက မိခင်မေတ္တာ အပြည့်အဝ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးက ရတနာလေးတွေဖြစ်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမဆို သူမ ချစ်မြတ်နိုးလေသည်။

ထို့ကြောင့် သူမ မမြင်ဖူးသေးသော ယောက္ခမအရင်းအတွက် ဝမ်းနည်းမိလေသည်။ ဒီလောက်နှစ်တွေအကြာကြီး ရှာဖွေခဲ့ပြီး၊ လူတောင် အရူးဖြစ်သွားတဲ့အထိ လက်မလျှော့ခဲ့ဘူးဆိုတော့ ဒီအချစ်က အရမ်း ကြီးမားလွန်းလှလေသည်။

ကျန်းရိုလည်း သူမ၏လက်ကို ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

ဆေးရုံသို့ ရောက်ပြီးနောက် ကျင်းတာ့ယိုနှင့် ရှန်ဟယ်တို့က ဆရာဝန်နောက်သို့ လိုက်၍ စစ်ဆေးမှု ပြုလုပ်ကြပြီး၊ ကျန်သူများက ကျယ်ဝန်းသော ရုံးခန်းတစ်ခုထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခံရကာ စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။ မကြာမီမှာပင် ကျင်းတာ့ယိုနှင့် ရှန်ဟယ်တို့ ပြန်ရောက်လာကြပြီး အားလုံး မပြန်ကြသေးပေ။

တုံမင်မင်က ဤပုဂ္ဂလိကဆေးရုံ၏ အစုရှယ်ယာရှင်ဖြစ်ရာ၊ ဆေးရုံက အမြန်ဆုံး သုံးနာရီအတွင်း ရလဒ်ရနိုင်သည်ဟု ပြောသဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် ဤနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေသည်။

စောင့်ဆိုင်းရသည့် အချိန်မှာ အလွန် ခက်ခဲလှသည်။ ရှန်ဟယ်၏ မွေးစားမိဘများက ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ယှဉ်လျက်ထိုင်ကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောကြပေ။

ရှန်ဟယ်က ကျင်းတာ့ယိုကို အကြိမ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ရုံးခန်းထဲတွင် အသွားအပြန် လမ်းလျှောက်နေကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် ပြတင်းပေါက်ရှေ့၌ ရပ်လျက် အပြင်ဘက် ရှုခင်းများကို ကြည့်နေလေသည်။

ကျင်းတာ့ယိုကမူ လီရှောင်း၏ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ခေါင်းငုံ့၍ ငေးမောနေလေသည်။

ခဏအကြာတွင် ရုံးခန်းထဲရှိ လေထုက အရမ်း တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသဖြင့်၊ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော ရှန်ဟယ်၏ မွေးစားဖခင်က ရုတ်တရက် အသံထွက်၍ မေးလိုက်လေသည်။

"မင်းနာမည်က ကျင်းတာ့ယိုလို့ ကြားတယ်၊ မင်း မိသားစုရဲ့ အခြေအနေလေး ပြောပြလို့ ရမလား"

အသံကြားသောအခါ ပြတင်းပေါက်တွင် ရပ်နေသော ရှန်ဟယ်က နောက်လှည့်၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျင်းတာ့ယိုလည်း တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားပုံရကာ ခေါင်းမော့၍ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်း အကြည့်လွှဲကာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ရှန်ဟယ်၏ မွေးစားဖခင်အား ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော့်အစ်ကိုက အသက် ခုနစ်နှစ်အရွယ်မှာ ပျောက်သွားတာ။ ကျွန်တော့် အဖေနဲ့ အမေက ကျွန်တော့် အဘိုးနဲ့ အဘွား(မိခင်ဘက်မှ) အိမ်ကို သွားရင်း ပြဿနာတက်ခဲ့ကြလို့၊ အပြန်လမ်းမှာ နှစ်ယောက်သား ရန်ဖြစ်ကြရင်း နှစ်ယောက်စလုံး သတိမထားမိလိုက်ဘူး။ အိမ်ရောက်လို့ အချိန်အတော်ကြာမှ အစ်ကို ပါမလာဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတာ။ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်း သူတို့နှစ်ယောက်လုံး အပြင်မှာ အစ်ကို့ကို အမြဲတမ်း လိုက်ရှာနေကြတာ......"

ကျင်းတာ့ယိုက ထိုစဉ်က ကိစ္စများကို တစ်ခုချင်းစီ ပြန်ပြောပြလေသည်။ တကယ်တော့ သူလည်း သိပ်မသိလှပေ။ ထိုအချိန်က သူက အသက် သုံးနှစ်တောင် မပြည့်သေးပေ။ အများစုမှာ နောက်ပိုင်းမှ အဘိုး၊ အဘွားများနှင့် အိမ်နီးချင်းများ ပြောပြ၍ သိရခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့အစ်ကို ငယ်စဉ်က ဘယ်လောက် ဉာဏ်ကောင်းကြောင်း၊ ဘယ်လောက် လိမ်မာကြောင်း၊ အိမ်အလုပ်များကို ကူညီလုပ်ကိုင်ပေးတတ်ကြောင်း၊ မိုးရွာလျှင် အိမ်နီးချင်းများကို စပါးသိမ်းပေးတတ်ကြောင်း၊ ပတ်ဝန်းကျင် အိမ်နီးချင်းများနှင့် ဆရာများ၏ ပါးစပ်ဖျားမှ ကလေးကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြကြလေသည်။

သို့သော် ဤမျှကောင်းမွန်သော ကလေးကို ပြန်မတွေ့ရတော့ပေ။ ကျင်းတာ့ယို၏ မိဘများက ဤမျှနှစ်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း မတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် လူတိုင်းနီးပါး မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပေ။

ကျင်းတာ့ယို ပြောပြီးနောက် ရုံးခန်းထဲတွင် တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ရှန်ဟယ်၏မွေးစားမိခင်က ရုတ်တရက် စကားစလာလေသည်။

"မင်းအစ်ကိုက ရှောင်ဟယ်နဲ့ တူလား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်ဟယ်၏ မွေးစားဖခင်က သူမကို ရုတ်တရက် ဆွဲလိုက်ပြီး ထိုစကားမျိုး မပြောရန် တားမြစ်လေသည်။

မွေးစားမိခင်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် မခွဲခွာရက်မှုများ ရှိနေလေသည်။

ကျင်းတာ့ယိုက ဒေါသမထွက်ဘဲ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်ယူလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ ကြည့်ကြည့်ပါ"

မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ လူလတ်ပိုင်း ဇနီးမောင်နှံက ဓာတ်ပုံကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး၊ သူတို့နှစ်ဦး ခေါင်းငုံ့၍ ဓာတ်ပုံထဲရှိ လူကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ တိတ်ဆိတ်သွားကြလေသည်။

ကျင်းတာ့ယိုနှင့် လီရှောင်းတို့ထက် သူတို့က ရှန်ဟယ်၏ ငယ်ရွယ်စဉ်က ပုံစံကို ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိကြလေသည်။ အိမ်တွင် ရှန်ဟယ်ကို မွေးစားပြီးနောက် ရိုက်ထားသော ဓာတ်ပုံများ ရှိရာ၊ အသက် ၇ နှစ် ၈ နှစ်အရွယ် သူနှင့် ဓာတ်ပုံထဲရှိ ယောကျ်ားလေးမှာ ခြားနားချက် သိပ်မရှိပေ။

တုံမင်မင်က စပ်စုစွာ လျှောက်လာပြီး ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဓာတ်ပုံထဲရှိ လူကို မြင်သောအခါ မသိစိတ်မှပင် ပြတင်းပေါက်တွင် ရပ်နေသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျန်းရိုကို ဆွဲကာ ဘေးသို့ သွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"တစ်ပုံစံတည်းပဲ"

ရှန်ဟယ်၏ ငယ်ရွယ်စဉ်က ဓာတ်ပုံများကို သူမ ကြည့်ဖူးရာ အရမ်းတူလွန်းလှလေသည်။

ထိုစဉ်က သူတို့နှစ်ဦး တွဲနေစဉ် ရှန်ဟယ်တွင် အသက် ၇ နှစ် ၈ နှစ် နောက်ပိုင်း ဓာတ်ပုံများသာ ရှိသည်ကို သူမ မြင်တွေ့ရသောအခါ ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်သဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ အကြိမ်အနည်းငယ် ပိုကြည့်ခဲ့မိလေသည်။

ရှန်ဟယ်လည်း ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ လျှောက်လာပြီး ကြည့်လေသည်။

မြင်တွေ့ပြီးနောက် ဘေးတွင် ချထားသော လက်များက လက်သီးဆုပ်အဖြစ် တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ထားလိုက်ပြီးနောက် ကျင်းတာ့ယိုကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူတို့နှစ်ဦး တစ်ယောက်က မတ်တတ်ရပ်လျက်၊ တစ်ယောက်က ထိုင်လျက် အချင်းချင်း အပြန်အလှန် ကြည့်နေကြပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အကြောင်းအရာများစွာ ပါဝင်နေလေသည်။

သူတို့သည် မူလက ဤလောကတွင် အရင်းနှီးဆုံး ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင် သူစိမ်းများကဲ့သို့ ဖြစ်နေကြလေသည်။

ရှန်ဟယ်က အက်ရှရှအသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"သူ နေကောင်းရဲ့လား"

သူက နာမည် မတပ်ခဲ့ပေ။ မည်သို့ ခေါ်ရမည်မှန်း မသိ၍လည်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။ သို့သော် ကျင်းတာ့ယိုက သူ ဘယ်သူ့ကို ဆိုလိုမှန်း သိသဖြင့် ခေတ္တရပ်ပြီးနောက် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါတယ်။ အခု အစ်ကိုကျိုးကျန့် အိမ်မှာ နေနေတယ်၊ မှတ်ဉာဏ်က တစ်ခါတလေ ကြည်လင်ပြီး တစ်ခါတလေ ဝေဝါးနေတယ်"

သူက အလွန်အသေးစိတ် မပြောခဲ့ပေ။ ရှန်ဟယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမည်ကို စိုးရိမ်၍ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရှန်ဟယ်၏မျက်လုံးများကတော့ နီရဲလာခဲ့လေသည်။ သူက အရူးမဟုတ်ပေ။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အပြင်ဘက်တွင် သားဖြစ်သူကို အနှစ်နှစ်ဆယ်ကြာ လိုက်ရှာခဲ့ပြီး၊ အရူးဖြစ်သွားသည့်တိုင်အောင် လက်မလျှော့ခဲ့ဘူးဆိုသည်ကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သူမ မည်မျှ ဒုက္ခခံခဲ့ရမည်ကို သိနိုင်လေသည်။

ရှန်ဟယ်၏ မွေးစားမိဘများလည်း မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး မွေးစားဖခင်က ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်"

ထိုစဉ်က သူလည်း တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှု ဝင်သွားခဲ့ပြီး ကလေး၏ မိဘများကို ရှာမတွေ့တော့သဖြင့် ဆက်မရှာတော့ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ ထိုစဉ်ကသာ မရပ်မနား ဆက်ရှာခဲ့မည်ဆိုပါက သူတို့ မိသားစု ဤသို့ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။

ကျင်းတာ့ယိုက ခေါင်းခါပြပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် ဦးလေးနဲ့ ဒေါ်လေးတို့ကို အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကို မွေးစားပြီး ဒုက္ခမရောက်အောင် ထားပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ထိုအချိန်တွင်ပင် ကျင်းတာ့ယို၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ မိုဘိုင်းဖုန်း မြည်လာရာ၊ သူက တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ထကာ ဖုန်းကိုင်လိုက်လေသည်။

"ဟယ်လို၊ အဘိုး？"

ရုံးခန်းထဲတွင် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကျင်းတာ့ယို၏ ဖုန်းပြောသံကိုသာ ကြားနေရလေသည်။

…..

သုံးနာရီကျော်ကြာ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် စစ်ဆေးချက် ရလဒ်များ ထွက်လာခဲ့ပြီး၊ ညီအစ်ကိုအရင်း ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့လေသည်။

ဤသတင်းကို သိရသောအခါ အားလုံးက အံ့အားသင့်သွားပုံ မရပေ။ တကယ်တော့ ကျင်းတာ့ယို ဓာတ်ပုံထုတ်ပြကတည်းက အားလုံး စိတ်ထဲတွင် သိနေကြပြီးဖြစ်သည်။ ရလဒ်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ပို၍ သက်သာရာရသွားခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

ကျင်းတာ့ယိုနှင့် ရှန်ဟယ်တို့ စကားမပြောကြပေ။ ရှန်ဟယ်၏ မွေးစားဖခင်က သူတို့နှစ်ဦး၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲလေ၊ ဒီနေ့ အားသေးတာပဲ၊ ရှောင်ဟယ်... မင်းရဲ့ အမေအရင်းကို သွားကြည့်မလား"

ရှန်ဟယ်က ကျင်းတာ့ယိုကို ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ယခုအချိန်က မွန်းတည့်ချိန်ဖြစ်ရာ လူအုပ်စုက အနီးအနားရှိ စားသောက်ဆိုင်သို့ သွား၍ အရင်ဆုံး ထမင်းတစ်နပ် စားကြလေသည်။ ဤသည်မှာ ကြိုတင်စီစဉ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ရလဒ် ထွက်လာပြီးနောက် အခြေအနေ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အနည်းဆုံးတော့ ထမင်းတစ်နပ် စားကြရန် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဤထမင်းတစ်နပ်က အရသာမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ ရှန်ဟယ်၏ မွေးစားမိခင်က စိတ်လွင့်နေပြီး၊ ရှန်ဟယ်နှင့် ကျင်းတာ့ယိုတို့ကလည်း တိတ်ဆိတ်နေကြကာ လီရှောင်းနှင့် ရှန်ဟယ်၏ မွေးစားဖခင်ကသာ လေထုကို သက်ဝင်အောင် လုပ်ပေးနေရလေသည်။

အမြဲတမ်း ရယ်မောပြောဆိုတတ်သော တုံမင်မင်ပင်လျှင် သိပ်ပြီး စကားမပြောဘဲ ယောက္ခမဖြစ်သူကို မကြာခဏ ကြည့်နေလေသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် တုံမင်မင်က ယာဉ်မောင်းကို ယောက္ခမများကို အိမ်ပြန်ပို့ခိုင်းလိုက်ပြီး၊ သူမနှင့် ရှန်ဟယ်က လီရှောင်း၏ ကားပေါ်တက်ကာ ကျိုးကျန့်အိမ်သို့ အတူတကွ သွားကြလေသည်။

…..

ကျိုးကျန့်အိမ်တွင် ရှန်ဟယ်က ဆိုဖာပေါ်၌ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်လျက် သိုးမွေးထိုးနေသော ဒေါ်လေးကျီကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သားအမိနှစ်ယောက်စလုံး မိတ်ဆက်ပေးရန် မလိုဘဲ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် ဒေါ်လေးကျီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မျက်ရည်များ စီးကျလာလေတော့သည်။

ထို့နောက် အိမ်ထဲတွင် အသံထွက်၍ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ဤနှစ်နှစ်ဆယ်ကြာ သားအမိ ကွဲကွာခဲ့ရသော နာကျင်မှုများကို ဖောက်ခွဲထုတ်ပစ်လိုက်သည့်အလား ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းရိုက နောက်ဆုံးတွင် ကြည့်မနေနိုင်တော့သဖြင့် လှည့်၍ အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ပြီး မျက်လုံးများလည်း အနည်းငယ် နီရဲနေလေသည်။

လီရှောင်းက မြင်သောအခါ တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်မှ လိုက်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး တံခါးဝတွင် ရပ်နေစဉ် လီရှောင်းက အိတ်ကပ်ထဲမှ နှိုက်ကြည့်သော်လည်း လက်ကိုင်ပဝါ မတွေ့သဖြင့် လက်မြှောက်ကာ အင်္ကျီလက်ဖြင့် ကျန်းရိုကို သုတ်ပေးလေသည်။

ကျန်းရိုက မူလက အတော်လေး ဝမ်းနည်းနေသော်လည်း ထိုသို့လုပ်သည်ကို မြင်သောအခါ တိုက်ရိုက်ပင် ရယ်မောလိုက်ပြီး ခေါင်းကို စောင်းလိုက်လေသည်။

"မလိုပါဘူး"

လီရှောင်းက နားမထောင်ဘဲ အင်္ကျီလက်ဖြင့် သူမကို သုတ်ပေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက ခေါင်းငုံ့ကာ သူ့သဘောအတိုင်း ခွင့်ပြုထားလိုက်ပြီး အထဲမှ ငိုသံများကို ကြားရသောအခါ မျက်လုံးများ ထပ်မံ နီရဲလာပြန်ကာ တိုးညှင်းစွာ ရှိုက်ငိုလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"လီရှောင်း၊ ကျွန်မ မိဘတွေကို လွမ်းတယ်"

လီရှောင်း၏ လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါဆို နှစ်သစ်ကူးကျရင် ကိုယ်တို့ ပြန်ကြည့်ကြတာပေါ့"

ကျန်းရိုက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ သူမက သူတို့ကို နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ မတွေ့ရတော့မည်ကို သိလေသည်။ ဤလောကကြီးတွင် သူမ၏ မိဘများနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီသောသူများ ရှိကောင်းရှိနိုင်သော်လည်း၊ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ သူမ၏ တကယ့် မိဘများမှာ ယခင်ဘဝက လူများသာ ဖြစ်လေသည်။

မတူညီပါဘူး။

ကျင်းတာ့ယိုက ဤဘက်တွင် နှစ်ရက်နေထိုင်ခဲ့ပြီး နှစ်ရက်အကြာတွင် ကျင်းတာ့ယို၏ အဘိုးအဘွားများ ရောက်လာကြသည်။ သူတို့နှင့်အတူ ကျင်းတာ့ယို၏ ဖခင်မိသားစုလည်း ပါလာလေသည်။

သူ့ဖခင်က နောက်အိမ်ထောင်ပြုပြီး သားတစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက် မွေးထားလေသည်။ အကြီးဆုံးက ငါးနှစ်ရှိပြီး အငယ်ဆုံးက သုံးနှစ်ရှိကာ အားလုံး ရောက်လာကြလေသည်။

ကျင်းတာ့ယို၏အမူအရာက အလွန် ဆိုးရွားနေလေသည်။ သူ့အဘိုးအဘွားများက ဖခင်ဖြစ်သူဘက်နှင့် အမြဲတမ်း အဆက်အသွယ်ရှိကြောင်း သူ တကယ်တော့ သိထားလေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ အထက်တန်းရောက်ပြီးကတည်းက အိမ်မှ ပိုက်ဆံတစ်ခါမှ မတောင်းတော့ဘဲ ပညာသင်ဆုနှင့် အချိန်ပိုင်းအလုပ် လုပ်၍ ရသော ပိုက်ဆံများဖြင့်သာ ရပ်တည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဒေါ်လေးကျီက ဤရက်ပိုင်းအတွင်း စိတ်အခြေအနေ အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီး မှတ်ဉာဏ်များလည်း အများကြီး ပိုမို ကြည်လင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် လုံခြုံမှုတော့ သိပ်မရှိဘဲ အမြဲတမ်း ရှန်ဟယ်ကိုသာ လိုက်ရှာနေတတ်ပြီး လူကို မြင်မှသာ စိတ်ချလေသည်။

လီရှောင်းက စားသောက်ဆိုင်တွင် စားပွဲတစ်ဝိုင်းကြီး မှာယူထားရာ မိသားစုလေးစုစလုံး ရောက်လာကြပြီး ကျိုးကျန့်တို့ မိသားစုလည်း ပါဝင်လေသည်။

လူများလွန်းသဖြင့် စားပွဲနှစ်ဝိုင်း ခွဲထိုင်ရလေသည်။ ကျန်းရို၊ ကျိုးကျန့် မိသားစု၊ ကျင်းတာ့ယို၏ မိထွေး၊ ကလေးနှစ်ယောက်တို့က တစ်ဝိုင်းထိုင်ကြပြီး၊ လီရှောင်းနှင့် ကျိုးကျန့်တို့က လူမှုရေး ပိုမိုကျွမ်းကျင်သဖြင့် ကျင်းတာ့ယိုတို့ ထိုင်သောဝိုင်းတွင် သွားထိုင်ကြလေသည်။

ကျန်းရိုက အန်းအန်းကိုချီကာ ဝမ်ယန်၏ဘေးတွင် ထိုင်လျက် သူတို့နှစ်ဦး တိုးတိုးလေး စကားပြောနေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုဝိုင်း၌ လူများလွန်း၍လားမသိ၊ တုံမင်မင်နှင့် သူမ၏ မိခင်လည်း ဤဘက်သို့ လာထိုင်ကြလေသည်။

တုံမင်မင်က ကျန်းရို၏ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်ရာ၊ သူမ၏ မိခင်က မကျေမနပ်ဖြင့် သူမကို တစ်ချက်ရိုက်ကာ သတိထားရန် ပြောလေသည်။

ကျန်းရိုက ရယ်ချင်စိတ်ဖြင့် သူမ နှစ်သက်သော ဟင်းအချို့ကို ခပ်ပေးလိုက်ရာ၊ တုံမင်မင်က ကျန်းရို၏ နားအနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး ပြောလေသည်။

"ငါ့ယောက်ျား ဒီရက်ပိုင်း တကယ် နေရခက်နေတာ။ ငါ့ယောက္ခမက ပါးစပ်ကတော့ ဂရုမစိုက်ပါဘူးလို့ ပြောပေမဲ့ ဒီရက်ပိုင်း နေမကောင်းဖြစ်ပြီး ဆေးရုံတောင် ရောက်သွားသေးတယ်။ ငါ့ရဲ့ မတ်လေးက ဒီနှစ်ရက် နေ့တိုင်း ဟင်းလာပို့ပေးတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ကိုတောင် သွေးစမ်းပြီး ကျန်းမာရေး စစ်ပေးသေးတယ်။ ဒီကိစ္စကို သိသွားတော့ လာတောင် မလာရဲတော့ဘူး၊ သူက ကြားညပ်နေတော့ ငါ ကြည့်ရတာတောင် ရင်နာတယ်"

အထူးသဖြင့် သူမ၏ ခင်ပွန်းက တာဝန်ယူစိတ် အလွန်ကြီးမားသူ ဖြစ်သည်။ နှစ်ဖက်စလုံးကို ဂရုစိုက်ချင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် နှစ်ဖက်စလုံးကို ထိခိုက်စေခဲ့လေသည်။

ကျန်းရိုလည်း ဘယ်လိုလုပ်ရမည်မှန်း မသိသဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည်။

"အခုက သိပ်မရင်းနှီးသေးလို့ပါ၊ အချိန်နည်းနည်း ကြာရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ"

"အဲ့လိုပဲ မျှော်လင့်ရတာပေါ့၊ ငါ့ယောက္ခမတွေက နှစ်သစ်ကူးကျရင် ငါ့ယောက်ျားနဲ့အတူ နင်တို့ဘက်ကို လာပြီး နှစ်သစ်ကူးဖို့ ပြင်ထားတယ်"

"နင့်ယောက္ခမတွေက အသိဉာဏ်ရှိတဲ့သူတွေပဲ"

….

ဤထမင်းတစ်နပ်က အတော်ကြာအောင် စားရပြီး အပြင်ထွက်လာသောအခါ မိုးပင် မှောင်နေပြီဖြစ်သည်။ ကားမလောက်သဖြင့် စားသောက်ဆိုင်တံခါးဝတွင် ကားအချို့ ငှားရသေးသည်။ မွေးစားမိခင်ကို ကားပေါ်တင်ပေးစဉ် ရှန်ဟယ်က မသိစိတ်မှပင် မွေးစားမိခင်ကို အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီ ဝတ်ပေးလိုက်ပြီး ကားမမူးစေရန် လိမ္မော်ခွံရေကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဒေါ်လေးကျီက မြင်သောအခါ အကြည့်များက အနည်းငယ် အထီးကျန်ဆန်သွားလေသည်။

ကျန်းရိုနှင့် တုံမင်မင်တို့လည်း မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အချင်းချင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

…..

ညဘက် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းရိုက ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျက် မရပ်မနား သက်ပြင်းချနေပြီး အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဟိုဘက်ဒီဘက် လှိမ့်နေလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လီရှောင်းက ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ လူကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ကာ မလှုပ်ရှားခိုင်းတော့ပေ။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

ကျန်းရိုက အလွန် စိတ်ညစ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီကိစ္စက တကယ် ခက်တာပဲ၊ လက်ဖဝါးလည်း အသား၊ လက်ဖမိုးလည်း အသားပဲလေ၊ နောက်ပိုင်း ရှန်ဟယ် ဘယ်ဘက်ကို မျက်နှာသာပေးပေး မကောင်းဘူး"

လီရှောင်းက သူမ သက်သက် အပိုတွေ စိုးရိမ်နေသည်ဟု ထင်လေသည်။

"လူတောင် ပြန်တွေ့ပြီပဲ၊ ဘာတွေ စဉ်းစားစရာရှိလို့လဲ။ ဒါက ရှန်ဟယ်ရဲ့ကိစ္စလေ၊ သူ ဘယ်လို မျက်နှာသာပေးပေး မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

ကျန်းရိုက အလေးအနက် မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီလို ပြောလို့ မရဘူးလေ၊ ကျွန်မက ဝမ်းနည်းလို့ပါ၊ မိသားစုအရင်းက သူ့ကို ရှာဖို့အတွက် ကွဲကွာသွားရတယ်၊ မွေးစားမိဘတွေကလည်း သူ့အပေါ် အရမ်းကောင်းတယ်၊ ပြီးတော့ တစ်ဦးတည်းသော သားလည်း ဖြစ်တယ်၊ ဒါကို ဘယ်လို မျှတအောင် လုပ်မလဲ"

လီရှောင်းက တိုက်ရိုက်ပင် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေသည်။

"မင်းက တကယ်ကို အားနေတာပဲ။ မင်း လတ်တလော စာကျက်တာ ဘယ်လိုနေလဲ။ မင်း အင်တာဗျူး ဖြေဖို့ ရှိသေးတယ်နော်၊ မမေ့နဲ့ဦး"

"......"

ပြောပြီးနောက် သူက ချက်ချင်းပင် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သေးလေသည်။

"အဲ့ဒီကောင်က ကံကောင်းတတ်တယ်၊ အနစ်နာမခံရဆုံးသူက သူပဲ"

ကျန်းရိုက သူ မနာလိုဖြစ်နေသည်ဟု သံသယဝင်မိသည်။ သေချာသည်မှာ ထိုစကားကို သူ၏ရှေ့တွင် မပြောရဲဘဲ ဤသို့သာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှင်သာ ဖြစ်ခဲ့ရင် ရှင် သေချာပေါက် ဒီလို ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး"

လီရှောင်းက တည်ငြိမ်စွာ ပြန်ဖြေလေသည်။

"ဖြစ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကံက သူ့လောက် ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျန်းရိုက သူ့ယခင်ဘဝ အတွေ့အကြုံများကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ ကံက တကယ် ဆိုးခဲ့လေသည်။

သူ့ကို သနားကြင်နာစွာ ဖက်လိုက်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည်။

"အဲ့လိုတော့လည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ ရှင်က ရှန်ဟယ်ထက် ပိုဉာဏ်ကောင်းတယ်လို့ ကျွန်မထင်တယ်။ ကံက သူ့လောက် မကောင်းပေမဲ့ ဉာဏ်ရည်မြင့်တယ်လေ၊ ဘုရားသခင်က မျှတပါတယ်"

လီရှောင်း ကြားပြီး ရယ်မောလိုက်ကာ ခေါင်းငုံ့၍ သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ ပြုံးရွှင်နူးညံ့နေသော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံသောအခါ စောစောက သူ ပြောခဲ့သော စကားများကို ရုပ်သိမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ့ကံက နည်းနည်းလေးတောင် မဆိုးပါဘူး၊ ဤဘဝတွင် သူ ကျန်းရိုကို တွေ့ခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

…..

ထို့နောက်ပိုင်း အချိန်များတွင် ကျန်းရိုက အင်တာဗျူးအတွက် အလေးအနက် ပြင်ဆင်နေလေသည်။

ကျင်းတာ့ယိုတို့ မိသားစု၏ ကိစ္စများက လီရှောင်းကို ထိခိုက်သွားစေသည်လားမသိ၊ ယခုနှစ်တွင် လီရှောင်းက သူတို့နှင့်အတူ ဇာတိသို့ ပြန်၍ နှစ်သစ်ကူးရန် ပြင်ဆင်လေသည်။

သူတို့ ဤဘက်သို့ ရောက်နေသည်မှာ သုံးလေးနှစ်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး တစ်ခါမှ ပြန်မသွားခဲ့ဖူးပေ။ လီရှောင်းက ဇာတိဘက်ကို အနည်းငယ် ရှောင်လွှဲချင်နေကြောင်း ကျန်းရို စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ သိလေသည်။ ထိုနေရာက သူ့အတွက် မကောင်းသော မှတ်ဉာဏ်များသာ ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နေနိုင်လေသည်။

ယနေ့ နှစ်သစ်ကူးတွင် ပြန်သွားရန် ရည်ရွယ်ခြင်းမှာ အတိတ်နှင့် ပြေလည်သွားခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

တုံမင်မင်က ကိုယ်ဝန်ဗိုက်ကြီးနေသဖြင့် ခရီးဝေးသွားရန် မသင့်တော်ရာ၊ ရှန်ဟယ်နှင့် မွေးစားမိဘများသာ လိုက်သွားကြလေသည်။

ကျိုးကျန့်တို့ မိသားစု၊ ကျင်းတာ့ယို သားအမိ နှစ်ဦးနှင့် ကျန်းရိုတို့ မိသားစု လေးဦး အပါအဝင် လူဆယ်ဂဏန်းခန့်ရှိပြီး၊ နီးကပ်သော အိပ်စင်လက်မှတ်များ ဝယ်ယူထားကြရာ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အလွန် စည်ကားလှလေသည်။

ဤကာလအတွင်း အားလုံးက ပိုမို ရင်းနှီးလာကြပြီး အထူးသဖြင့် လီရှောင်းနှင့် ရှန်ဟယ်တို့ဖြစ်သည်။ ဒေါ်လေးကျီကို တွေ့ပြီးနောက် ရှန်ဟယ်လည်း ငယ်စဉ်က ကိစ္စအချို့ကို ပြန်လည် အမှတ်ရလာခဲ့ပြီး၊ သူ့နဖူးပေါ်ရှိ အမာရွတ်နှင့် ပတ်သက်၍လည်း မှတ်မိနေသေးလေသည်။

ဤအမာရွတ်မှာ လီရှောင်း ငယ်စဉ်က အုတ်ခဲဖြင့် ပေါက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုအချိန်က လီရှောင်း၏ အဘိုး ရှိနေသေးရာ သူတို့အိမ်ကို ကြက်ဥငါးလုံး လျော်ကြေးပေးခဲ့ရလေသည်။

လီရှောင်းက ငယ်စဉ်ကတည်းက စရိုက်ကြမ်းတမ်းသူဖြစ်ရာ ထိုကြက်ဥငါးလုံးအတွက် သူ့ကိုလာရှာပြီး ရန်ဖြစ်ခဲ့သေးလေသည်။

ဤအမာရွတ်ကြောင့် သူ့ဆွေမျိုးအရင်းများကို ပြန်ရှာတွေ့ခဲ့ရမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ရှန်ဟယ်က နဖူးကို ကိုင်ရင်း စိတ်ထဲတွင် အလွန်ဝမ်းနည်းမိလေသည်။

ရင်းနှီးသွားပြီးနောက်တွင် ကျင်းတာ့ယိုလည်း ယခင်က တက်ကြွသော စရိုက်ကို ပြန်လည် ရရှိလာခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ယခု သူက တီတူတက္ကသိုလ်တွင် ဘွဲ့လွန်တက်နေသူဖြစ်ရာ ဗဟုသုတနှင့် အမြင်များကလည်း မညံ့ဘဲ မည်သူနှင့်မဆို စကားပြောဆိုနိုင်လေသည်။ ရှန်ဟယ်၏ မွေးစားမိခင်က သူ့ကို အလွန်သဘောကျပြီး သူ့ကြောင့် မရပ်မနား ရယ်မောနေရလေသည်။

ဒေါ်လေးကျီလည်း ပျော်ရွှင်နေလေသည်။ သားနှစ်ယောက်စလုံးက အနားတွင် ရှိနေသဖြင့် ဘဝက ပြည့်စုံသွားပြီဟု ခံစားရပြီး၊ အခြားအရာများကို အများကြီး မတောင်းဆိုချင်တော့ပေ။

မိဘနှစ်ဖက်စလုံးက ကလေးများအတွက် တစ်လှမ်းစီ နောက်ဆုတ်ပေးရန်၊ ကောင်းမွန်စွာ ပေါင်းသင်းရန် ဆန္ဒရှိကြပြီး ကလေးများကို အခက်မတွေ့စေချင်ကြပေ။

ဤရထားခရီးစဉ်တွင် အပျော်ရွှင်ဆုံးသူမှာ အန်းအန်းပင် ဖြစ်လေသည်။

G ပြည်နယ်သို့ စရောက်စဉ်က သူမက မာမား၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်သာ ရှိနေသေးပြီး ဘာမှ မမှတ်မိခဲ့ပေ။ ယခု ပြေးလွှားခုန်ပေါက်နိုင်နေပြီဖြစ်ရာ ရထားပေါ်သို့ တက်သည်နှင့် ကျန်းရိုကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးမြန်းလေတော့သည်။ ဇာတိဘက်က ဘယ်လိုပုံစံရှိလဲ၊ ဘာစားကောင်းတာတွေရှိလဲ ဟု မေးလေသည်။

ကျန်းရိုက သူမ၏ ဆူညံမှုကို မခံနိုင်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ကုတင်ပေါ်သို့ တက်ကာ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေလိုက်လေသည်။ အန်းအန်း မြင်သောအခါ ဖိနပ်ကို ဆွဲချွတ်၍ ကုတင်ပေါ်သို့ တွယ်တက်သွားလေသည်။

"သမီး မာမားနဲ့ အတူအိပ်မယ်"

ကျန်းရို၏ အိပ်စင်မှာ အလယ်ထပ်တွင်ဖြစ်ပြီး၊ အောက်ထပ်တွင် လီရှောင်းဖြစ်ကာ၊ အပေါ်ထပ်တွင် လီရှင်း ဖြစ်လေသည်။

သူမ ယခုအိပ်နေသည်မှာ လီရှောင်း၏ ကုတင်ဖြစ်ပြီး သားအမိနှစ်ယောက်က လီရှောင်း၏ ကုတင်ကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်အောင် လုပ်ထားကြကာ၊ အန်းအန်းက သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲရှိ ဖန်ဂေါ်လီလုံးလေးများနှင့် သကြားလုံးများကိုပါ ထုတ်ထားသေးလေသည်။

လီရှောင်းက ရှန်ဟယ်နှင့် စကားပြောပြီး ပြန်လာသောအခါ၊ သူ့စောင်များက အန်းအန်းကြောင့် ကြမ်းပေါ်သို့ ကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး၊ ကုတင်ခြေရင်းတွင်လည်း အနက်ရောင် ဖိနပ်ရာငယ်လေး တစ်ခု ရှိနေသေးလေသည်။

ဘယ်သူ့ဟာလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိသာလေသည်။

သူက မကျေမနပ်ဖြင့် လျှောက်သွားကာ စောင်ကို ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်ဆွဲတင်လိုက်ပြီး အန်းအန်း၏ ကျစ်ဆံမြီးကို တစ်ချက်ဆွဲလိုက်လေသည်။

"ထွက်ခဲ့"

အန်းအန်းက စောင်ထဲတွင် ပုန်းကာ ကျန်းရိုနှင့် ကစားနေပြီး အပြင်ဘက်တွင် ကျစ်ဆံမြီး တစ်ဖက်သာ ထွက်နေလေသည်။

ပါပါးက ကျစ်ဆံမြီးကို ဆွဲလိုက်သဖြင့် တခစ်ခစ် ရယ်မောကာ ခေါင်းထွက်လာလေသည်။

"ပါပါး သမီးကို လာရှာတာလား"

ပြောပြီးနောက် စောင်ထဲသို့ ပြန်လည် တိုးဝင်သွားလေတော့သည်။

လီရှောင်းက သူမကို မရှာတော့ဘဲ အလယ်ထပ် ကုတင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ချီတင်လိုက်ပြီး တစ်ချက် ရိုက်လိုက်လေသည်။

"ရပြီ၊ အိပ်တော့"

ပြောရင်းနှင့် အလယ်ထပ် ကုတင်ပေါ်ရှိ စောင်ကို ယူချကာ ကျန်းရိုကို ခြုံပေးလိုက်လေသည်။

အန်းအန်းက နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်ပြီး ခေါင်းပေါ်ရှိ စောင်ကို ဆွဲချလိုက်လေသည်။

"မအိပ်ချင်ဘူး"

ပြန်လည် ခုခံချင်သေးပုံရလေသည်။

အပေါ်ဆုံးထပ်တွင် လှဲနေသော လီရှင်းမှာ မအိပ်ရသေးဘဲ အသံကြားသောအခါ ခေါင်းထုတ်၍ အောက်သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာကစားမလို့လဲ၊ ဒေါ်လေး အဖော်လုပ်ပေးမယ်"

အန်းအန်း ချက်ချင်း ပျော်ရွှင်သွားလေသည်။

"ဒေါ်လေး ဆင်းခဲ့လေ"

လီရှောင်းက အခွင့်အရေးယူ၍ ဖိနပ်ချွတ်ကာ ကျန်းရို၏ကုတင်ပေါ်သို့ တိုးဝင်သွားလေသည်။ သူ တက်လာသည်နှင့် ကျန်းရို တစ်ကိုယ်လုံး နံရံနှင့် ကပ်သွားသဖြင့် သူမက မကျေမနပ်ဖြင့် သူ့ကို တစ်ချက် တွန်းလိုက်လေသည်။

"အိပ်စင်မဆံ့တော့ဘူး"

လီရှောင်းက နားမထောင်ဘဲ လူတစ်ကိုယ်လုံး ဘေးတစောင်း လှဲချကာ လူကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဖက်ထားလိုက်သည်။ သူက အရပ်ရှည်သဖြင့် လှဲအိပ်လိုက်သောအခါ ခြေထောက်များက ကုတင်အပြင်ဘက်သို့ပင် ရောက်နေလေသည်။

မတတ်နိုင်သဖြင့် ကျန်းရိုလည်း သူ့ကို မျက်နှာမူ၍ ဘေးတစောင်း လှဲအိပ်လိုက်ရလေသည်။

လီရှောင်းက စိတ်အခြေအနေ ကောင်းနေပုံရပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် နမ်းလိုက်လေသည်။

ကျန်းရို ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ဖြင့် သူ့ရင်ဘတ်ကို ကုတ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"မွန်းလွဲပိုင်းကျရင် ကျွန်မ အဒေါ်ဝမ်ဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး ကျွန်မတို့အိမ်ကို လေဝင်လေထွက်ကောင်းအောင် လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်၊ ဒီလောက်ကြာအောင် မပြန်ဖြစ်တာဆိုတော့ မြက်တွေတောင် ပေါက်နေလောက်ပြီ"

"ရပါတယ်၊ တကယ်လို့ မဖြစ်နိုင်ရင် ကိုယ်တို့ ပြန်ရောက်ရင် တည်းခိုခန်းမှာ နေကြတာပေါ့"

ကျန်းရိုက သဘောမတူပေ။

"နှစ်သစ်ကူးကြီးမှာ တည်းခိုခန်းမှာနေတာ ဘယ်လိုပုံစံပေါက်မလဲ။ သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်ရင် နေလို့ရလောက်မှာပါ၊ ပြီးတော့ အဲ့ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်လေ"

သူမနှင့် လီရှောင်းတို့ ထိုနေရာတွင် လှပသော အမှတ်တရများစွာ ချန်ထားခဲ့ကြသည်။

လီရှောင်းလည်း တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရကာ တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ကျန်းရို၏ နားအနားသို့ တိုးကပ်လာလေသည်။

"အဲ့ဒီကုတင်ကို မှတ်မိသေးလား၊ လှုပ်လိုက်တာနဲ့ မြည်တာလေ၊ တကယ်တော့ အသံက တော်တော်လေး နားထောင်လို့ ကောင်းတာပဲ"

ကျန်းရိုက သူ့ခါးကို တစ်ချက် လိမ်ဆွဲလိုက်ပြီး ရယ်မောကာ ဆဲဆိုလိုက်လေသည်။

"မရိုးမသားနဲ့"

လီရှောင်းက နှုတ်ခမ်းထောင့်များ ကွေးတက်သွားလေသည်။

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၆၉)

ရထား၏ အမြန်နှုန်းမှာ ပို၍ပို၍ မြန်ဆန်လာလေသည်။ ယခင်က G ပြည်နယ်မှ ဇာတိသို့ လေးငါးရက် ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သုံးရက်ပင် မပြည့်ခဲ့ပေ။ ရထားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်နှင့် အပူချိန်မှာ ရုတ်တရက် ထိုးကျသွားလေသည်။

ရထားပေါ်တွင် လူများပြားပြီး အတော်လေး အလုံပိတ်ထားသဖြင့် လေအေးပေးစက် မဖွင့်ထားလျှင်ပင် မအေးဘဲ၊ အနံ့အသက် အနည်းငယ် ဆိုးရွားရုံသာ ရှိလေသည်။

လူအုပ်စုမှာ မြို့ပေါ်တွင် ဆင်းခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဇာတိဘက်တွင် အလွန်အေးလွန်းသဖြင့် တိုက်ရိုက် ဘတ်စ်ကားစီး၍ ခရိုင်မြို့သို့ မပြန်ကြသေးဘဲ၊ ကုန်တိုက်သို့ အရင်သွားကာ အနွေးထည်များ သွားဝယ်ကြလေသည်။

ကျန်းရိုကလည်း အနွေးထည် မယူလာခဲ့ပေ။ G ပြည်နယ်တွင် နေထိုင်ခဲ့သော ဤနှစ်များအတွင်း သူမက အနွေးထည် တစ်ခါမှ မဝတ်ခဲ့ရသလို၊ ယခင်က အနွေးထည်ဟောင်းများကိုလည်း အရုပ်ဆိုးသည်ဟုဆိုကာ စောစောကတည်းက လွှင့်ပစ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် အတူတကွ ကုန်တိုက်သို့ သွားရောက်လည်ပတ်ကြပြီး၊ အန်းအန်းနှင့် လီရှင်းအတွက် ပန်းရောင် အနွေးထည်တစ်ထည်စီ ဝယ်ပေးကာ၊ သူမအတွက် ရေပြာရောင်၊ လီရှောင်းအတွက် အနက်ရောင်တို့ ဝယ်ယူခဲ့ကြသည်။ လူအချို့ အနွေးထည်အကြီးကြီးများ ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် အများကြီး နွေးထွေးသွားကြလေသည်။

ရှန်ဟယ်နှင့် သူ့မွေးစားမိဘများက ဤဘက်ရှိ အရာအားလုံးကို အနည်းငယ် စပ်စုနေကြသည်။ G ပြည်နယ်နှင့် မတူဘဲ ဇာတိဘက်ရှိ ဆောင်းရာသီတွင် အပြင်ဘက်၌ ဆီးနှင်းများ အထူကြီး ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ၎င်းမှာ G ပြည်နယ်ဘက်တွင် မတွေ့ရသော မြင်ကွင်းမျိုး ဖြစ်လေသည်။

သူတို့ကို ထားလိုက်ပါတော့၊ အန်းအန်းပင်လျှင် အံ့ဩနေလေသည်။ သူမ၏ ဦးနှောက်သေးသေးလေးထဲတွင် ဤသည်မှာ သူမ ပထမဆုံးအကြိမ် ဆီးနှင်းကို မြင်ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ခရိုင်မြို့သို့ ပြန်မည့် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ တက်ရောက်ပြီးနောက် အန်းအန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြတင်းပေါက်တွင် မှောက်လျက် အပြင်ဘက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ကျန်းရိုအား ပြောလေသည်။

"မာမား၊ နှင်း.."

ကျန်းရိုက ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ နှင်းလေ၊ သမီး ငယ်ငယ်တုန်းက ပါပါးက သမီးအတွက် နှင်းလူရုပ်တောင် လုပ်ပေးဖူးတယ်"

အန်းအန်းက လီရှောင်းကို မျက်လုံးပြူးကြည့်ကာ ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ပါပါး၊ နှင်းလူရုပ် လုပ်ပေး"

လီရှောင်းက အေးခဲ၍ နီရဲနေသော သူမ၏ ပါးပြင်လေးကို တစ်ချက် ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

"ရတယ်၊ ပြန်ရောက်ရင် သမီးအတွက် လုပ်ပေးမယ်"

အန်းအန်းက ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးရယ်နေပြီး မျက်လုံးများက တောက်ပနေလေသည်။

….

သူတို့ ခရိုင်မြို့သို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် မွန်းတည့် ၁၂ နာရီ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုက ယမန်နေ့က အဒေါ်ဝမ်ထံသို့ ဖုန်းဆက်ကာ ယနေ့ ပြန်လာမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် စောင်များ လှန်းပေးထားရန် အကူအညီတောင်းခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ဤဘက်သို့ လာချိန်တွင် စောင်များ အားလုံးကို ယူမလာခဲ့ပေ။

ကားက ခရိုင်မြို့ ကားဂိတ်တွင် ရပ်လိုက်ပြီး မိသားစုသုံးစု လမ်းခွဲကြလေသည်။ ကျင်းတာ့ယိုနှင့် ကျိုးကျန့်တို့ မိသားစုနှစ်စုစလုံးကို လာကြိုမည့်သူများ ရှိသော်လည်း၊ လီရှောင်းတို့ မိသားစု တစ်စုတည်းသာ ကိုယ့်ဘာသာ ကားငှား၍ ပြန်ရလေသည်။

အန်းအန်းက ကျန်းရို၏ချီပွေ့ခြင်းဖြင့် ကားပေါ်သို့ ရောက်သွားပြီးနောက် ပါးစပ်ကို ဖောင်းကာ အနည်းငယ် မပျော်မရွှင်ဖြင့် ကျန်းရိုကို မေးလိုက်လေသည်။

"မာမား၊ ဘာလို့ သမီးတို့ကို ဘယ်သူမှ လာမကြိုတာလဲဟင်"

လီရှောင်း၏ ကားပေါ်တက်မည့် လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ကျန်းရိုကတော့ ပုံမှန်မျက်နှာထားဖြင့်ပင် သူမ၏ မျက်နှာလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

"အဝေးကြီးဖြစ်နေလို့၊ ပြီးတော့ ရာသီဥတုကလည်း အေးနေတော့ မာမားက လာကြိုဖို့ လူမခိုင်းတော့တာပါ"

အန်းအန်းက ဤရှင်းပြချက်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး ပြန်လည် ပြုံးရွှင်လာလေသည်။

လီရှောင်း သေချာ ထိုင်ပြီးနောက် တံခါးကို အားနှင့် ပိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ ကျန်းရိုကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကားမောင်းသော ယာဉ်မောင်းမှာ အသက် လေးငါးဆယ်အရွယ် လူလတ်ပိုင်း ဦးလေးကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အလွန် နွေးထွေးပျူငှာသူ ဖြစ်သည်။ ကျန်းရို၏ စကားပြောသံကို ကြားသောအခါ သူတို့က တောင်ပိုင်းဘက်မှ လာခြင်းဟုတ်မဟုတ် ပြုံးလျက် မေးမြန်းလေရာ၊ စကားပြောရာတွင် လေယူလေသိမ်း အနည်းငယ် ပါဝင်နေလေသည်။

ကျန်းရို ကြားပြီး ရယ်မောလိုက်ကာ ဤဘက်ရှိ ဒေသသုံးစကားဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ပြန်မလာရတာ နှစ်အတော်ကြာပြီ၊ အစက မနှစ်က ပြန်လာမလို့ပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဆားစ်ရောဂါကြောင့် နှောင့်နှေးသွားလို့"

ယာဉ်မောင်းက ကြားသောအခါ သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ကံကောင်းလို့ ဒီရောဂါကြီး ပြီးသွားလို့ပါ။ ဆားစ်ရောဂါကြောင့် ဦးလေးလည်း အိမ်မှာ လအတော်ကြာ နားလိုက်ရတယ်"

ကျန်းရိုက သူ၏စကားအတိုင်း လိုက်၍ ညည်းတွားလိုက်လေသည်။

"အားလုံးပဲ မလွယ်ကြပါဘူး"

ထို့နောက် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်လေသည်။

"နှစ်အနည်းငယ် မပြန်လာရတာ ခရိုင်မြို့က တကယ်ကို အများကြီး ပြောင်းလဲသွားတယ်နော်၊ တောင် မယုံရဲတော့ဘူး"

"ဟုတ်တယ်မလား"

ဒီအကြောင်းကို ပြောရလျှင် ယာဉ်မောင်းက စိတ်ဝင်စားသွားလေသည်။

"ငါတို့ ခရိုင်မြို့က အခု တိုးတက်လာတာ ပြောမနေနဲ့တော့၊ စူပါမားကတ်ကြီး နှစ်ခုတောင် ဖွင့်ထားတယ်။ တောင်ဘက်လမ်းမှာလည်း စည်ကားနေတာပဲ၊ ဆိုင်ခန်းငှားရမ်းခက တစ်နှစ်ကို ယွမ်သောင်းဂဏန်းလောက် ရှိတယ်။ မင်းတို့ အိမ်ပြန်ပြီး နှစ်သစ်ကူးတာ ပစ္စည်းဝယ်ချင်ရင် မြန်မြန်ဝယ်ထား၊ မဟုတ်ရင် နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် ဈေးတက်တော့မှာ"

"အဲ့ဒါဆိုရင် ကျွန်မ သေချာ လျှောက်ကြည့်ရဦးမယ်......"

ကားက လီမိသားစု၏ အိမ်ဟောင်းဘက်သို့ တောက်လျှောက် မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ ဤဘက်ရှိ အပြောင်းအလဲက သိပ်မကြီးမားလှဘဲ ကားလမ်း အနည်းငယ် ပိုကျယ်လာပြီး အနီးအနားတွင် ဓာတ်ဆီဆိုင်တစ်ဆိုင် ပိုလာခြင်းသာ ရှိလေသည်။

ကားပေါ်မှ ဆင်းပြီးနောက် လီရှောင်းနှင့် လီရှင်းတို့က ကားနောက်ဖုံးမှ ခရီးဆောင်အိတ် နှစ်လုံးကို ချယူကြသည်။ လှုပ်ရှားသံများကို ကြား၍ဖြစ်မည်၊ ဘေးအိမ်မှ အဒေါ်ဝမ်က ထွက်လာကြည့်ရာ ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း မမှတ်မိဘဲ မသေချာစွာဖြင့် ခေါ်လိုက်လေသည်။

"ကျန်းရို၊ လီရှောင်း？"

ကျန်းရိုက သူတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံး မထွက်ခွာမီကနှင့် သိပ်မကွာခြားလှဟု ထင်သော်လည်း၊ အဒေါ်ဝမ်၏ အမြင်တွင်မူ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်သည်။ အမျိုးသားက အရပ်ရှည်ပြီး ချောမောကာ ခန့်ညားသောအရှိန်အဝါ အပြည့်ရှိနေပြီး ခရိုင်မြို့မှ အရာရှိကြီးများနှင့်ပင် အနည်းငယ် ဆင်တူနေသည်။ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံဖြင့်ပင် သာမန်လူများနှင့် မတူကြောင်း ခံစားရစေပြီး ယခင်က လူဆိုးလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ခဲ့မှန်း လုံးဝ မသိသာတော့ပေ။

ဘေးရှိ အမျိုးသမီးမှာလည်း လှပသေသပ်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် နှင်းဆီရောင်သန်းကာ အလွန် ကြည့်ကောင်းနေသည်။ မျက်လုံးများက ကြည်လင်တောက်ပကာ ပြုံးနေပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် လူများကို သဘောကျသွားစေလေသည်။

ကျန်းရိုက အသံကြားသဖြင့် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဒေါ်လေး"

"အို.."

အဒေါ်ဝမ်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ထူးလိုက်ပြီး လှေကားထစ်များပေါ်မှ အလျင်အမြန် ပြေးဆင်းလာကာ၊ ကားတံခါးအနောက်မှ လှည့်ထွက်လာသော လီရှင်းကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါ ရှင်းရှင်း မလား။ အိုအို၊ ဒေါ်လေးတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး"

လီရှင်းက ယခုအခါ ဆံပင်များ ရှည်လာပြီဖြစ်ပြီး ဤတစ်ကြိမ် ကျောင်းမှ ပြန်လာစဉ်က ဆံပင်ကောက်ကြီး လုပ်လာခဲ့သေးသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့်လည်း သိပ်မပြုံးတတ်ရာ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အေးစက်စက် အလှလေးတစ်ဦးမှန်း သိသာလေသည်။

သို့သော် အဒေါ်ဝမ်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဒေါ်လေး နေကောင်းလား"

"အေးအေးအေး၊ အကုန်ကောင်းပါတယ်၊ အကုန်ကောင်းပါတယ်"

အဒေါ်ဝမ်က တစ်ခုခု ဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် လီရှောင်း၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော အန်းအန်းကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။ အန်းအန်းက ပါပါး၏ ဘောင်းဘီကို ဆွဲထားပြီး ခေါင်းမော့ကာ အဒေါ်ဝမ်ကို စပ်စုစွာ ကြည့်နေလေသည်။

ကလေးမလေးက လှပသော ကျစ်ဆံမြီးနှစ်ခုကို ကျစ်ထားပြီး အပေါ်ပိုင်းတွင် ပန်းရောင် အနွေးထည်လေး၊ အောက်ပိုင်းတွင် သိုးမွေးခြေအိတ်နှင့် ဘွတ်ဖိနပ်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားကာ၊ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပုလဲအိတ်ငယ်လေးကိုလည်း ဘေးလွယ် လွယ်ထားသေးလေသည်။

ဝိုင်းစက်နေသော ပါးပြင်လေးများပေါ်တွင် မျက်လုံးများက အလွန်ကြီးမားပြီး တောက်ပနေလေသည်။

အဒေါ်ဝမ်က မြင်သောအခါ ရင်ထဲတွင် အရည်ပျော်ကျသွားပြီး အလျင်အမြန် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"အန်းအန်း၊ အဘွားကို မှတ်မိသေးလား"

အန်းအန်းက အနည်းငယ် ရှက်သွားပြီး ပါပါး၏ အနောက်သို့ အလျင်အမြန် ပုန်းကွယ်သွားသော်လည်း၊ ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် ခေါ်လိုက်သေးလေသည်။

"အဘွားဝမ် မင်္ဂလာပါ"

မာမားက ရထားပေါ်တွင် သူမကို ပြောပြခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။ ဇာတိရှိ အိမ်ဟောင်းဘေးတွင် အဘွားဝမ် နေထိုင်ကြောင်း၊ လူကို တွေ့လျှင် နှုတ်ဆက်ရန် ပြောထားခဲ့လေသည်။

အဒေါ်ဝမ်မှာ ပြုံးလိုက်ရသည်မှာ မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများပင် ပေါ်လာလေတော့သည်။

"ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ၊ အန်းအန်းလည်း မင်္ဂလာပါ"

ထို့နောက် ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ကို ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"မစားရသေးဘူး မလား။ အားနာမနေပါနဲ့တော့၊ ဒေါ်လေးတို့အိမ် လာစားကြ၊ ဒေါ်လေး ခေါက်ဆွဲပြုတ်ပေးမယ်၊ အိုအို... ဆောင်းတွင်းကြီး အရမ်းအေးတာပဲ၊ မြန်မြန် အိမ်ထဲဝင်ကြ၊ ကလေးလေး အအေးမိသွားပါဦးမယ်"

ပြောရင်းနှင့် လီရှင်း၏လက်ထဲမှ အိတ်ကို ယူကာ သူတို့ကို အိမ်ထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးလေသည်။

ကျန်းရိုလည်း သူမကို အားနာမနေတော့ဘဲ သူမတို့ မိသားစု၏ အခြေအနေများကို မေးမြန်းလေသည်။

ခြံထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ ကျန်းရိုက အိမ်ကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်စွာ ရှင်းလင်းထားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရပြီး၊ သူမနှင့် လီရှောင်းတို့ မျှော်လင့်ထားသော မြက်ပင်များ အပြည့်ပေါက်နေမည့် အခြေအနေနှင့် လုံးဝ မတူညီကြောင်း တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ခြံထဲရှိ ဆီးနှင်းများကို နံရံထောင့်သို့ စုပုံထားပြီး အလယ်တွင် စောင်များ လှန်းထားလေသည်။

အဒေါ်ဝမ်က နွေးထွေးပျူငှာစွာ ပြောလေသည်။

"ဒေါ်လေးက ပုံမှန်ဆိုရင်လည်း ဘာမှ အလုပ်မရှိပါဘူး၊ အဲ့ဒါနဲ့ အားရင် ဝင်ပြီး သန့်ရှင်းရေးလေး ဘာလေး ကူလုပ်ပေးတာပါ။ မင်းတို့ ပြန်လာရင် တခါတည်းဝင်နေလို့ရအောင်လို့လေ"

"အိမ်ဆိုတာက ဒီလိုပါပဲ၊ လူမနေရင် အလွယ်တကူ ပျက်စီးသွားတတ်တယ်။ မင်းတို့ ဘေးအိမ်ကို ကြည့်ကြည့်ပါလား၊ အိမ်ထဲက မြက်တွေက လူတစ်ရပ်လောက်တောင် ရှိနေပြီ"

ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ကြည့်လိုက်ရာ အထဲတွင်လည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေပြီး၊ လူမနေသဖြင့် အနည်းငယ် အေးစိမ့်နေသည်မှလွဲ၍ ကျန်သည်များ အားလုံး ကောင်းမွန်နေကြောင်း တွေ့ရှိရလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ကြည်နူးသွားကြသည်။ ကျန်းရိုက အဒေါ်ဝမ်၏ ဖြူနှင်းနေသော ဆံပင်များကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒေါ်လေး၊ ကျွန်မ တကယ် ဘယ်လိုပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး၊ အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

"ဟေ့၊ ဒါက ဘာကျေးဇူးတင်စရာ ရှိလို့လဲ။ နှစ်တိုင်း နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်တွေဆိုရင် မင်းတို့က စားစရာ၊ သောက်စရာတွေ ပို့ပေးနေတာပဲ၊ ဒေါ်လေးနဲ့ ဦးလေးကို အမြဲတမ်း သတိရနေကြတာပဲကို၊ ဒေါ်လေးရဲ့ ဒီအသေးအမွှား ကိစ္စလေးက ဘာများ အရေးပါလို့လဲ"

ထို့နောက် ထပ်ပြောလေသည်။

"ခဏနေရင် ဒေါ်လေးတို့အိမ်ကနေ မီးသွေး နည်းနည်း ယူသွားပြီး မီးဖိုလေးနဲ့ ကင်လိုက်ဦး၊ ဒီအိမ်က အရမ်းအေးလွန်းတယ်၊ ညအိပ်ရင် အအေးပတ်လွယ်တယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

အဒေါ်ဝမ်က အိတ်ကို ချထားပြီးသည်နှင့် ထွက်သွားလေသည်။

"ဒေါ်လေး မင်းတို့အတွက် ခေါက်ဆွဲသွားပြုတ်ပေးမယ်၊ မင်းတို့ ဒီနေ့ ပြန်လာမယ်မှန်း သိလို့ ဒေါ်လေးက တကူးတက ကြက်မကြီးတစ်ကောင် ပြုတ်ထားတယ်၊ အရမ်းမွှေးတာပဲ၊ မြို့ပေါ်မှာတော့ ဒီလို ကြက်မကြီးကောင်းကောင်း ဝယ်လို့မရဘူးနော်"

"အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ ကျွန်မတို့ ကံကောင်းပြီပေါ့"

"ဟားဟားဟား"

လီရှောင်းက ခရီးဆောင်အိတ်ကို ချထားလိုက်ပြီးနောက် အိမ်ထဲတွင် လျှောက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ညကျမှ သိမ်းတော့မယ်"

အန်းအန်းက အငြိမ်မနေနိုင်ဘဲ အိမ်ထဲတွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်ပြေးနေပြီး ပါးစပ်မှလည်း မရပ်မနား မေးနေလေသည်။

"မာမား၊ အဲ့ဒါ ဘာကြီးလဲ"

"မာမား၊ ဒီဟာက ဘာလုပ်ဖို့လဲ"

......

တကယ်ကို စပ်စုချင်လွန်းနေလေသည်။

လီရှောင်းက လှေကားယူလာပြီး အပေါ်ထပ်သို့ တက်ကာ မီးဖိုများကို ယူချလေသည်။ အန်းအန်း မြင်သောအခါ စပ်စုစွာ ခေါင်းမော့ကြည့်ပြီး လိုက်တက်ချင်နေလေသည်။

ကျန်းရိုက အလျင်အမြန် သူမကို ဆွဲထားလိုက်လေသည်။

"အပေါ်မှာ ညစ်ပတ်တယ်၊ ဖုန်တွေချည်းပဲ၊ သမီး ပါပါးကိုပဲ တက်ခိုင်းလိုက်"

အန်းအန်းက မတက်တော့ဘဲ ကိုယ်လှည့်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး နှင်းသွားဆော့လေသည်။

လီရှောင်းက အပေါ်မှ မီးဖိုနှစ်ခုကို ယူချလာသည်။ ရှာဖွေနေစဉ်အတွင်း အပေါ်မှ ကြွက်များ၏ "ကျိကျိကျိ" အသံများကိုပါ ကြားလိုက်ရသဖြင့် အပေါ်တွင် ကြွက်များ အတော်လေး များပုံရလေသည်။

ကျန်းရိုက အိမ်ရှိ မီးများကို ဆွဲဖွင့်ကြည့်ရာ အားလုံး ကောင်းမွန်နေသေးကြောင်း တွေ့ရှိရလေသည်။

လီရှောင်းက မီးဖိုများကို ကိုင်ကာ အပြင်ဘက် ရေတွင်းနားသို့ သွား၍ ပွတ်တိုက်ဆေးကြောလေသည်။ အန်းအန်း မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး၊ ပါပါးက ရေတွင်းမှ ရေထွက်အောင် ဖိထုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ တခစ်ခစ် ရယ်မောလေသည်။

"ဒါလေးက ဆော့လို့ ကောင်းတယ်၊ သမီးလည်း ဆော့ချင်တယ်"

လီရှောင်းက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မဆော့နဲ့၊ အဝတ်အစားတွေ စိုသွားရင် မင်းအမေက ဆူလိမ့်မယ်"

အန်းအန်းက မပျော်မရွှင်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို စူထားလိုက်လေသည်။

လီရှောင်းက မီးဖိုများကို ဆေးကြောပြီးနောက် ဘေးအိမ်မှ အဒေါ်ဝမ်တို့အိမ်သို့ တိုက်ရိုက် သွားလိုက်သည်။ ကျန်းရိုနှင့် လီရှင်းတို့၏လက်ထဲတွင် အဒေါ်ဝမ်နှင့် ဦးလေးဝမ်တို့အတွက် ဝယ်လာသော အဝတ်အစား၊ ဖိနပ်များနှင့် အားဆေးများ ပါဝင်လေသည်။

အဒေါ်ဝမ်က ခေါက်ဆွဲကို ပြုတ်ပြီးသွားပြီဖြစ်သည်။ ကြက်မကြီးတစ်ကောင်လုံးကို အိုးထဲသို့ အကုန် ထည့်ထားရာ လူတိုင်း၏ ပန်းကန်ထဲတွင် အသားများ အများအပြား ပါဝင်နေပြီး၊ အထူးသဖြင့် အန်းအန်း စားသော ပန်းကန်ထဲတွင်မူ ကြက်ပေါင်ကြီး နှစ်ချောင်းပင် တင်ထားလေသည်။

အဒေါ်ဝမ်က ကျန်းရိုတို့ ပေးလာသော လက်ဆောင်များကို မြင်သောအခါ သူတို့ အရမ်း အားနာလွန်းနေပြီဟု မရပ်မနား ပြောဆိုနေလေသည်။ ကျန်းရိုက ပြုံးလျက် သူမကို အဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ်များ အနေတော်ဖြစ်မဖြစ် စမ်းဝတ်ကြည့်ရန် ပြောလိုက်လေသည်။

အဒေါ်ဝမ်က ဝတ်ရန် အားနာနေသဖြင့် အန်းအန်း၏ ပန်းကန်လုံးကြီးကို ယူကာ နူးအိနေအောင် ပြုတ်ထားသော ကြက်သားများကို နွှင်၍ သူမကို ခွံ့ကျွေးလေသည်။

လီရှောင်းက တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလေသည်။

"သူ့ဘာသာ စားတတ်တယ်"

အဒေါ်ဝမ်က အန်းအန်းကို အံ့အားသင့်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဒီလောက်တောင် တော်တာလား။ အိမ်အနောက်ဘက်က ဝူမိသားစုရဲ့ ကလေးက အန်းအန်းထက် နှစ်နှစ်တောင် ကြီးတာကို လူခွံ့ကျွေးနေရတုန်းပဲ"

အန်းအန်း ကြားသောအခါ အလွန် ဂုဏ်ယူသွားပြီး ခေါင်းမော့ကာ ပြုံးလျက် ပြောလေသည်။

"အဘွား၊ သမီးက မနှစ်ကတည်းက ကိုယ့်ဘာသာ ထမင်းစားတတ်နေပြီ"

အဒေါ်ဝမ်က ပြုံးလျက် သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

"ငါတို့ အန်းအန်းက တကယ် ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ၊ လာ... ဒီအသားက အရမ်းကြီးတယ်၊ အဘွား ခွံ့ကျွေးမယ်"

အန်းအန်း ကြားသောအခါ ပို၍ပင် ပျော်ရွှင်သွားပြီး ပါးစပ်ကို အကြီးကြီး ဟထားလေတော့သည်။

ကျန်းရိုက ဦးလေးဝမ် အကြောင်းကို မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

အဒေါ်ဝမ်က "ဈေးဘက်မှာလေ၊ အခု စီးပွားရေးလုပ်ရတာ မကောင်းတော့ဘူး၊ ခရိုင်ထဲမှာ မနှစ်ကနဲ့ ဒီနှစ် စူပါမားကတ်ကြီး တစ်ခု ဖွင့်လိုက်တော့ ဈေးဘက်ကို သွားဝယ်တဲ့သူတွေ တော်တော်လေး နည်းသွားတယ်။ ဒေါ်လေးနဲ့ ဦးလေး ဖွင့်ထားတဲ့ ဆိုင်လေးကတော့ စားဝတ်နေရေးအတွက် မနည်း ရုန်းကန်နေရတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ မင်ကျွင်းက အခု အလုပ်ရသွားပြီလေ၊ အိမ်ထောင်ကျပြီး ကလေးလည်း ရနေပြီဆိုတော့ ဒေါ်လေးနဲ့ ဦးလေးက ဖိအား သိပ်မရှိပါဘူး"

ဝမ်မင်ကျွင်း၏အခြေအနေကို ကျန်းရို သိထားသည်။ ယခုအခါ တက္ကသိုလ်တွင် ဘွဲ့လွန်တက်ရင်း ဆရာမလုပ်နေပြီး ယမန်နှစ်က ကလေးမွေးဖွားခဲ့သည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာလည်း ကျောင်းတူ ဆရာတစ်ဦးပင်ဖြစ်ပြီး နှစ်ဖက်မိသားစု အခြေအနေ တူညီကြကာ၊ မိသားစုနှစ်စု ပူးပေါင်း၍ သူတို့ အလုပ်လုပ်သော မြို့တွင် အိမ်ဝယ်ပေးခဲ့ရာ ဘဝက အတော်လေး အဆင်ပြေနေလေသည်။

ဝမ်မင်ကျွင်း၏ကျောင်းကလည်း အိမ်ခန်းခွဲဝေပေးသော်လည်း နေရာသိပ်မကျယ်ပေ။ မူလက အဒေါ်ဝမ်နှင့် ဦးလေးဝမ်တို့ကို လာနေရန် ခေါ်ချင်ခဲ့သော်လည်း၊ လူအိုနှစ်ဦးမှာ တစ်လပင် မပြည့်သေးဘဲ ပြန်လာခဲ့ကြပြီး၊ ကျန်းရိုထံသို့ပင် ဖုန်းဆက်ကာ မြို့ပေါ်တွင် နေရသည်မှာ ဇာတိလောက် မသက်တောင့်သက်သာဖြစ်ကြောင်း၊ လူစိမ်းတွေချည်းဖြစ်ပြီး စကားလည်း နားမလည်ကြောင်း၊ ပစ္စည်းတွေကလည်း အလွန်ဈေးကြီးကြောင်း ပြောပြခဲ့သေးလေသည်။

လင်မယားနှစ်ယောက် ပြန်ပြေးလာခဲ့ကြလေသည်။

ကျန်းရိုက ခေါက်ဆွဲတစ်လုတ် စားလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါတယ်၊ ဇာတိဘက်က ပိုပိုပြီး ကောင်းလာပြီပဲ၊ နေရတာလည်း သက်တောင့်သက်သာ ရှိပါတယ်"

ထပ်မေးလိုက်လေသည်။

"မင်ကျွင်းရဲ့ ကလေးကို အခု ဘယ်သူ ထိန်းနေလဲ"

"သူ့ယောက္ခမပေါ့"

ဒီအကြောင်းကို ပြောရလျှင် အဒေါ်ဝမ်က နှုတ်ခမ်းကို မနေနိုင်ဘဲ ရွဲ့လိုက်လေသည်။

"သူ့ဘာသာ ထိန်းမယ်ဆိုပြီး အတင်းပူဆာနေတာ၊ ထိန်းတော့လည်း သေချာမထိန်းဘူး၊ နေ့တိုင်း သူပဲ ကောင်းကောင်းစား ကောင်းကောင်းသောက်နေပြီး ကလေးကိုကျတော့ သေချာ ဂရုမစိုက်ဘူး။ မင်ကျွင်းက အစက ငါ့ကို သွားပြီး ကလေးထိန်းပေးစေချင်တာ၊ သူ့ယောက္ခမက ရစ်နေသေးတယ်၊ နောက်ဆုံး မတတ်နိုင်တော့ ဒေါ်လေးလည်း ပြန်လာခဲ့ရတာပဲ"

"သူ့ယောက္ခမ ကိစ္စကတော့ ပြောလို့မရပါဘူး၊ အစတုန်းက ဒေါ်လေးက သူ့ကို မပေးစားချင်ခဲ့တာ၊ သူကိုယ်တိုင်က အတင်း ယူချင်နေတာ"

ကျန်းရိုက နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်။

"ဒီနှစ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိပါသေးတယ်၊ ကလေး သူငယ်တန်းတက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ အရေးအကြီးဆုံးက လင်မယားနှစ်ယောက် ဆက်ဆံရေးကောင်းဖို့နဲ့ ယောက်ျားက ကြင်နာတတ်ဖို့ပါပဲ"

အဒေါ်ဝမ်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နှုတ်ခမ်းကို ပို၍ပင် ရွဲ့လိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါက မသေချာဘူးလေ၊ သူ့ယောက္ခမ စရိုက်နဲ့ဆိုရင် မြို့ပေါ်က ဇိမ်ကျတဲ့ ဘဝကို စွန့်လွှတ်ရက်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ပြောပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ ညည်းတွားလိုက်လေသည်။

"ငါ့သမက်က ကြင်နာတတ်တာတော့ ကြင်နာတတ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်သဘောထား အရမ်း ပျော့လွန်းတယ်၊ သူ့အမေ စကားကိုလည်း နားထောင်တယ်၊ ဒီအချက်ကတော့ ရှောင်ရှောင်း (လီရှောင်း) ကို မမီဘူးလေ။ သူသာ ရှောင်ရှောင်းရဲ့ ထက်ဝက်လောက်စွမ်းရင် ဒေါ်လေးလည်း ဒီလောက် စိတ်ပူနေရမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ထားလိုက်ပါတော့ မပြောတော့ပါဘူး၊ ဦးလေးကလည်း ငါ့ကို အသက်ဒီလောက်ကြီးနေပြီ၊ ဒီလောက်ထိ စိတ်ပူမနေနဲ့တော့တဲ့။ ကောင်းတာ မကောင်းတာ အကုန်လုံး သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲ၊ ပြောသင့်တာတွေလည်း ငါ ပြောခဲ့ပြီးပြီ၊ သည်းခံရုံပေါ့၊ ဘယ်သူ့ဘဝကရော ဒီလို မဖြတ်သန်းခဲ့ရလို့လဲ။ ဒေါ်လေး ငယ်ငယ်တုန်းက ခံခဲ့ရတဲ့ ဒုက္ခက ဒီထက်တောင် ပိုများသေးတယ်"

အဒေါ်ဝမ်က စိတ်မလျှော့ချင်၍ မဟုတ်ဘဲ မလျှော့လို့ မရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သမီးဖြစ်သူ တက္ကသိုလ်ပြီး၍ အလုပ်ရသွားလျှင် သူမနှင့် အမျိုးသားလည်း လိုက်၍ ဇိမ်ခံရတော့မည်ဟု ထင်ခဲ့မိသည်။ မြို့ပေါ်သွားပြီး အိမ်ကြီးအိမ်ကောင်းမှာ မနေရရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ ဒုက္ခမခံရတော့ဘူးပေါ့။ သို့သော် သမီးဖြစ်သူက သူတို့အိမ်လောက်တောင် အခြေအနေမကောင်းသော သူတစ်ယောက်ကို ရှာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူထင်ထားမှာလဲ။ အိမ်ကို မိသားစုနှစ်စု ပေါင်းဝယ်သည်ဟု အပြောကောင်းသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူတို့အိမ်က အများစု ထည့်ဝင်ရပြီး တစ်ဖက်က ယွမ်ထောင်ဂဏန်းလောက်သာ ထည့်ဝင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အိမ်ဂရန်တွင်လည်း ကလေးနှစ်ယောက်၏ နာမည်ကို ရေးထားရာ သူတို့ ဇနီးမောင်နှံ၏ တစ်သက်စာ စုဆောင်းငွေများ အားလုံး ကုန်သွားသဖြင့် တွေးကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ရင်နာလှလေသည်။

နောက်ဆုံး မြို့ပေါ်ရောက်သွားသောအခါ သူမနှင့် အမျိုးသားက ကျောင်း၏ ဟောင်းနွမ်းသော အိမ်ငယ်လေးတွင် နေရပြီး၊ သမီးဖြစ်သူ၏ ယောက္ခမက သူတို့အိမ်မှ ဝယ်ပေးထားသော အိမ်ကြီးတွင် နေနေသည်ကို မြင်ရတော့ စိတ်ထဲတွင် ဘယ်လိုလုပ် မကျေမနပ် မဖြစ်ဘဲ နေမှာလဲ။ သူမက ကလေးသွားကြည့်သောအခါ ခမည်းခမက်က မိမိကိုယ်ကို အိမ်ရှင်အဖြစ် ဟန်ရေးပြနေသည်ကို မြင်ရတော့ သူမ ကြည့်ရင်း ဒေါသထွက်မိလေသည်။

သမီးဖြစ်သူကလည်း သိတတ်ပါသည်။ သို့သော် သူမတို့ တစ်သက်လုံး အချိန်ကုန်ခံ ပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့သော ကလေးက နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းရိုလောက်ပင် မကောင်းသည်ကို တွေးမိသောအခါ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ခံစားရခက်နေမိလေသည်။

ကျန်းရိုဆိုသော ကလေးမလေးက နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်တိုင်း စားစရာ၊ ဝတ်စရာ အထုပ်ကြီးများ ပို့ပေးတတ်ပြီး၊ အပတ်တိုင်းလည်း ဖုန်းဆက်၍ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကို မေးမြန်းတတ်ရာ ဘယ်လောက်တောင် လိမ္မာသိတတ်လိုက်သလဲ။ သူမ၏ သမီးနှင့် သမက်ကတော့ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်တွေမှာတောင် ပြန်မလာဘဲ၊ ကျေးလက်ကနေ ကြက်နဲ့ ကြက်ဥတွေ ဝယ်ပြီး ပို့ခိုင်းသေးတယ်၊ သူတို့က လူကြီးတွေကို လက်ဆောင်ပေးဖို့တဲ့။

ပတ်ဝန်းကျင် အိမ်နီးချင်းတွေရဲ့ အမြင်မှာတော့ သူမရဲ့ သမီးနဲ့ သမက်က အရည်အချင်းရှိတယ်၊ သူမနဲ့ လောင်ဝမ် (ဦးလေးဝမ်) တို့ ဇိမ်ကျနေပြီလို့ ထင်ကြပေမဲ့၊ တကယ်တမ်း စိတ်ပူရတာ ပိုများပြီး နောက်ဆုံး ဇိမ်ခံရတာက ကျန်းရိုနဲ့ လီရှောင်းတို့ဆီကနေပဲဆိုတာ သူမ ကိုယ်တိုင်ပဲ သိလေသည်။

ဒါကြောင့် ကျန်းရိုနဲ့ လီရှောင်းတို့ မိသားစု ပြန်လာမယ်ဆိုတာ သိရတော့ သူမက ကြက်ဥတွေ၊ ကြက်တွေ အများကြီး ဝယ်ထားပြီး သူမရဲ့ သမီးနဲ့ သမက် ပြန်လာတုန်းက လုပ်ပေးတာထက်တောင် ပိုများသေးတယ်။ ကျန်းရိုကို သမီးအရင်းတစ်ယောက်လို သဘောထားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်၊ သွေးသားတော်စပ်တာ မတော်စပ်တာ အရေးမကြီးဘူး၊ ဘယ်သူက သူမအပေါ်ကောင်းလဲ၊ သူမကလည်း အဲ့ဒီလူအပေါ် ပြန်ကောင်းပေးမှာပဲ။

အန်းအန်းက အဒေါ်ဝမ်ကို အလွန်သဘောကျလေသည်။ သူမ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် အဘွားဆိုသည်မှာ မရှိပေ။ သူငယ်တန်းမှ ကစားဖော်များစွာတွင် အဘိုးအဘွားများ ရှိကြသော်လည်း သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ မရှိပေ။ သူမက အဒေါ်ဝမ်ကို သူမ၏အဘွားဟု ထင်မှတ်ကာ အလွန် မှီခိုတွယ်တာနေပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် တိုက်ရိုက်ပင် အဒေါ်ဝမ်၏ရင်ခွင်ထဲတွင် ထိုင်ကာ ခွံ့ကျွေးသည်ကို စားလေတော့သည်။

စားပြီးနောက် အဒေါ်ဝမ်က တီဗွီကိုဖွင့်ကာ ကာတွန်းကား ပြပေးပြီး၊ မွန်းတည့်ချိန်တွင် အန်းအန်းက အဒေါ်ဝမ်အိမ်၌ပင် အိပ်လေသည်။ အိမ်က စောင်များကို လှန်းထားဆဲဖြစ်ရာ အိပ်၍ မရသေးပေ။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လီရှောင်းက ဓားမတစ်လက်ကို ကိုင်ကာ ထွက်သွားပြီး ထင်းခုတ်၍ ပြန်လာပြီး မီးမွှေးမည်ဟု ဆိုလေသည်။

ကျန်းရိုက ဘေးအိမ်သို့ သွား၍ အန်းအန်းကိုနှိုးကာ လီရှင်းနှင့်အတူ ခရိုင်မြို့ထဲသို့ လည်ပတ်ရန် ထွက်လာခဲ့သည်။ ခရိုင်မြို့တွင် အသစ်ဖွင့်ထားသော စူပါမားကတ်ကြီး နှစ်ခုသို့ အရင်သွားကြသည်။ စူပါမားကတ်ထဲတွင် ရောင်းချသော ပစ္စည်းများ များပြားသော်လည်း G ပြည်နယ်ရှိ စူပါမားကတ်များနှင့်တော့ နှိုင်းယှဉ်၍ မရပေ။ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် အနည်းငယ်သာ ဝယ်ယူခဲ့လေသည်။

ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို ကြည့်နေစဉ် နောက်ဘက်မှ ရုတ်တရက် အံ့အားသင့်သော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ကျန်းရို"

ကျန်းရိုက မသိစိတ်မှပင် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ဘက် မဝေးလှသောနေရာတွင် ကလေးချီထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အမျိုးသမီးက ဆံပင်များကို နောက်သို့ အကုန်ဖြီးထားသဖြင့် ကျယ်ဝန်းသော နဖူးပြင်ကို ပေါ်လွင်စေပြီး၊ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ချီထားသော ယောကျ်ားလေးမှာလည်း သူမနှင့် ခြောက်ဆယ် ခုနစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းခန့် ဆင်တူကာ ခေါင်းကြီးကြီးနှင့် ဖြစ်လေသည်။

သူမ၏ ဘေးတွင် ခြင်းတောင်းတစ်လုံး ဆွဲထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးလည်း ရပ်နေပြီး၊ လက်ထဲတွင် ပဲငံပြာရည်ပုလင်းတစ်ပုလင်းကို ကိုင်ထားလေသည်။ သူမက လူခေါ်သည်ကို မြင်သောအခါ လှမ်းကြည့်လာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသော အမူအရာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာလဲ၊ မင်း သိတဲ့လူလား"

မျက်လုံးများက ကျန်းရိုတို့ကို အကဲခတ်ကြည့်ရှုနေလေသည်။

ကျန်းရို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်လူက သူမ၏ အတန်းဖော်နှင့် တစ်ရွာတည်းသူမှန်း မှတ်မိသွားလေသည်။ သူမ စတင် ကူးပြောင်းလာပြီး သိပ်မကြာမီတွင် ဤလူနှင့် ကျန်းဖျင်ဆိုသော ကျောင်းသူတစ်ဦးက သူမကို လာကြည့်ခဲ့ဖူးသည်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။

သို့သော် ထိုသူက အလွန် ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောဆိုတတ်လေသည်။

သူမ မှတ်ဉာဏ်မမှားပါက ဤအမျိုးသမီး၏ နာမည်က ဟွမ်ချင်းချင်း ဆိုလား ဘာလား ဖြစ်လေသည်။

ဟွမ်ချင်းချင်း၏မျက်လုံးများက ကျန်းရိုကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူမ၏ ဖြူဝင်းလှပသော မျက်နှာလေးနှင့် တောက်ပြောင်နေသော အနက်ရောင် ဆံပင်ရှည်ကြီးများကို မြင်တွေ့ရပြီး၊ ကလေးချီထားသော လက်ပေါ်တွင်လည်း လက်စွပ်နှစ်ကွင်း ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ထိုလက်များက ဖြူဝင်းနုနယ်နေပြီး တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အလုပ်မလုပ်ဖူးသော လက်များမှန်း သိသာလှကာ သူမ၏ ကြမ်းတမ်းကွဲအက်နေသော လက်များနှင့် လုံးဝ မတူညီပေ။

ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ဟွမ်ချင်းချင်းက မသိစိတ်မှပင် သူမ၏ ကလေးချီထားသော လက်ကို အနည်းငယ် ကျုံ့လိုက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားချင်သည့် ပုံစံပေါက်နေလေသည်။

မျက်နှာပေါ်တွင် အတင်းဖန်တီးထားသော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"နင်က တောင်ပိုင်းကို သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ကျန်းရိုက လူကို ကြည့်ကာ မိမိ၏ ကျောင်းနေဖက်ဟောင်း ဖြစ်နေသည်ကို သတိရသွားသဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ဒီနှစ် ပြန်လာကြည့်တာ"

ဟွမ်ချင်းချင်းက နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရကာ ရုတ်တရက် ချဉ်စူးစူးဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"နင့်ယောက်ျားက အခု ပိုက်ဆံ တော်တော်ရှာနိုင်တယ်လို့ ငါ ကြားတယ်။ စက်ရုံတစ်ရုံ ဖွင့်ထားတယ် ဆိုလား၊ အဲ့ဒါ တစ်နှစ်ကို ယွမ်သိန်းဂဏန်းလောက် ရနေလောက်ပြီပေါ့"

ထိုနှစ်က ကျန်းရို ကျောင်းထွက်ပြီး လူဆိုးလေးတစ်ယောက်နောက် လိုက်သွားသည်ကို သိရသောအခါ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန် လှောင်ပြောင်အထင်သေးခဲ့ပြီး၊ ကျန်းရို၏ ဘဝက ဒီလောက်ပါပဲ၊ အလွန်ဆုံးက ခရိုင်မြို့လေးထဲမှာပဲ လည်ပတ်နေရမှာပါဟု တွေးခဲ့မိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ခရိုင်မြို့ထဲ၌ လည်ပတ်နေရသူမှာ သူမကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ ကျန်းရိုက တက္ကသိုလ်အောင်သွားရုံသာမက သူမ၏ ယောက်ျားကလည်း အောင်မြင်ကြီးပွားလာခဲ့လေသည်။

ယခင်က ကျန်းရိုကို အတူတကွ လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသော ကျောင်းနေဖက် အများအပြားမှာ ယခုအခါ သူမကို ချီးကျူးသူများ ဖြစ်ကုန်ကြပြီ။ သူမက ဉာဏ်ကောင်းပြီး အမြင်ကျယ်ကြောင်း၊ ဂုတ်သွေးစုပ်နေသော မိသားစုကို အဝေးသို့ ပစ်ခွာနိုင်ခဲ့ကြောင်း၊ ရွေးချယ်ခဲ့သော အမျိုးသားကလည်း အရည်အချင်းရှိသူ ဖြစ်ကြောင်း၊ တစ်ချိန်က နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားခဲ့သော လူဆိုးလေးက ယနေ့လို အခြေအနေမျိုး ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူထင်ထားမှာလဲ။

ကျန်းရို ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မဟုတ်ပါဘူးဟု နှိမ့်ချပြောဆိုရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ အန်းအန်းက အလွန် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ သမီးပါပါးက စက်ရုံနှစ်ရုံတောင် ဖွင့်ထားတာ။ နောက်နှစ်ဆိုရင် ကုမ္ပဏီကြီး ဖွင့်တော့မှာ၊ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး အများကြီး ရှာထားတာ"

"......"

ကျန်းရိုက သူမ၏ပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်ထားလိုက်ပြီး အရှက်ရစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး မဟုတ်ပါဘူး၊ ကလေးက နားမလည်ဘဲ လျှောက်ပြောနေတာပါ"

အန်းအန်းက ကျန်းရို၏ လက်ကို ဆွဲချလိုက်ပြီး ခေါင်းမော့ကာ သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မာမားက လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကပဲ သမီးကို အိမ်မှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်ဘူးလား"

"......"

အကြောင်းရင်းမှာ အန်းအန်း သူငယ်တန်းမှ ပြန်လာစဉ်က ကစားဖော်များက သူတို့၏ မိဘများမှာ ပိုက်ဆံအလွန်ရှိပြီး ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားနှင့် ဖိနပ်များမှာ အလွန်ဈေးကြီးကြောင်း ပြောကြသည်ဟု ဆိုလေသည်။ ကျန်းရိုက သူမ သိမ်ငယ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် တို့အိမ်က မဆင်းရဲပါဘူး၊ သမီး ပါပါးက အရမ်း ပိုက်ဆံရှာနိုင်တယ်၊ အဲ့ဒီ ပါပါး မာမားတွေ ဝယ်နိုင်တာကို တို့လည်း ဝယ်နိုင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဝယ်ဖို့ မလိုပါဘူး၊ တို့အိမ်က စားတာရော ဝတ်တာရော အရမ်းကောင်းနေပါပြီ၊ အဲ့ဒီ တံဆိပ်တွေဆိုတာက နာမည်ကြီးလို့ ဈေးပိုယူထားတာပါ၊ ပိုက်ဆံဖြုန်းဖို့ မတန်ပါဘူး ဟု ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက် ဤအကြောင်းကြောင့်ဖြစ်မည်၊ ကလေးမလေးက ကြားပြီးနောက် ဤကိစ္စကို မှတ်ထားလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းရိုက မကျေမနပ်ဖြင့် သူမ၏ နှာခေါင်းကို ညှစ်လိုက်လေသည်။

"တကယ်ကို စကားများတဲ့ ကလေးပဲ"

နောက်ပိုင်းတွင် စကားပြောလျှင် သတိထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဤကလေးက တကယ်ကို ဘာမဆို အပြင်သို့ လျှောက်ပြောတတ်လေသည်။

မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဟွမ်ချင်းချင်း၏ မျက်နှာမှာ တင်းမာသွားလေသည်။ ထိုအခါမှ သူမက ကျန်းရို၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ကလေး၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကို သတိပြုမိသွားလေသည်။ ကလေးမလေးမှာ အသက် လေးငါးနှစ်ခန့် ရှိပြီး အလွန်လှပကာ အသားအရေက ပန်းရောင်သန်းလျက် ဖြူဝင်းနေပြီး မျက်လုံးများကလည်း ကြီးမားနက်မှောင်ကာ လူကို ကြည့်သောအခါ အပြစ်ကင်းစင်ပြီး တက်ကြွလန်းဆန်းသော ပုံစံရှိလေသည်။

တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အလိုလိုက်ခံထားရသူမှန်း သိသာလှလေသည်။

သူမ၏ သားမှာလည်း အိမ်တွင် အလိုလိုက်ခံရဆုံးဖြစ်ပြီး ကောင်းပေ့ဆိုသည့် အစားအစာများကို သူ့အတွက်သာ ချန်ထားပေးသော်လည်း၊ မျက်စိရှေ့ရှိ ဤကလေးလောက် ကြည့်ကောင်းခြင်း မရှိပေ။

ကျန်းရိုက အန်းအန်း စကားများပြီး အမှားများမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ ပြုလုပ်ပြီး ကလေးကိုချီကာ ထွက်သွားလေတော့သည်။

ဝေးသွားသောအခါ ဟွမ်ချင်းချင်း၏ ဘေးရှိ လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါ နင့်ရဲ့ ကျောင်းနေဖက်လား။ ကြည့်ရတာ အိမ်ထောင်ရေး ကောင်းတဲ့ပုံပဲ"

ဝတ်စားဆင်ယင်မှုကို မပြောနှင့်ဦး၊ ထိုအရှိန်အဝါကို ကြည့်ရုံဖြင့် နေ့ရက်များကို အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ ဖြတ်သန်းနေရပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် စိတ်ညစ်စရာမျှ မရှိသည့်ပုံစံ ပေါက်နေလေသည်။

ဟွမ်ချင်းချင်း၏ မျက်နှာမှာ မှုန်ကုပ်သွားလေသည်။

"ဘယ်လောက်ကြာကြာ ကောင်းမလဲဆိုတာ ဘယ်သူ သိမှာလဲ။ ပိုက်ဆံရှိတဲ့ ယောကျ်ားတွေက အပြင်မှာ မယားငယ်ထားကြတယ်လို့ ကြားတာပဲ"

ကျန်းရိုက အပြင်ပန်းတွင်သာ ခမ်းနားနေပြီး အတွင်းထဲတွင် ဘယ်လိုနေမလဲဆိုတာ ဘယ်သူ သိမှာလဲဟု ထင်နေမိလေသည်။

သူမ၏ယောက္ခမက ဤစကားကို ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းလှည့်ကာ သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် နှုတ်ခမ်းကို ရွဲ့လိုက်ကာ နောက်လှည့်၍ ပဲငံပြာရည်ကို ဆက်လက် ရွေးချယ်နေလေတော့သည်။

….

ကျန်းရိုတို့ သုံးဦးက တစ်ပတ် လျှောက်ကြည့်ပြီးနောက် ထွက်လာခဲ့ကြပြီး တောင်ဘက်လမ်းသို့ သွားကြည့်ကြလေသည်။

တောင်ဘက်လမ်းတွင် ယခုအခါ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးနီးပါး အဝတ်အထည်ဆိုင်များ ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုတို့ လျှောက်လည်ရင်းဖြင့် ပစ္စည်းအများအပြား ဝယ်ယူဖြစ်ခဲ့သည်။ ချည်ဖိနပ်များ၊ သိုးမွေးအင်္ကျီများ ဝယ်ယူပြီးနောက် လူသွားလမ်းသို့ သွား၍ စောင်အသစ် နှစ်ထည်နှင့် ရေနွေးအိတ်များ ဝယ်ယူခဲ့ကြလေသည်။

အပြည့်အဝ သယ်ဆောင်လာခဲ့ပြီး အန်းအန်း၏လက်ထဲတွင်ပင် ဖိနပ်နှစ်ရံ ကိုင်ထားသေးလေသည်။

အန်းအန်း၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် သူတို့ မိသားစုက ပုံမှန်အားဖြင့် ကုန်တိုက်ကြီးများကိုသာ လျှောက်လည်လေ့ရှိရာ၊ ခရိုင်မြို့ရှိ လမ်းဟောင်းကြီးများကို ပထမဆုံးအကြိမ် လျှောက်လည်ရသည်ကို အလွန် ဆန်းသစ်သည်ဟု ထင်နေလေသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်၍ ပါပါးက ထင်းခုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပို၍ပင် ဆန်းသစ်စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ပါပါး၏ဘေးတွင် မရပ်မနား လှည့်ပတ်နေလေတော့သည်။

ထို့အပြင် လီရှောင်း၏ခိုင်းစေမှုကိုလည်း ခံရသေးပြီး ခုတ်ပြီးသား ထင်းများကို ကောက်ယူကာ စုပုံပေးရလေသည်။

ညဘက်တွင် မိသားစုလေးယောက် ဝမ်မိသားစုအိမ်သို့ ထပ်မံသွားရောက်၍ ထမင်းစားကြသည်။ အဒေါ်ဝမ်က ဟင်းကောင်းများစွာ ချက်ပြုတ်ထားပြီး ဦးလေးဝမ်လည်း အိမ်တွင်ရှိနေကာ လီရှောင်းကို အရက်ဖြူတစ်ပုလင်း ဖွင့်ခိုင်းပြီး သူတို့နှစ်ဦး ခွက်အနည်းငယ် သောက်ကြလေသည်။

ထမင်းတစ်နပ်ကို အလွန် စည်ကားစွာ စားသောက်ခဲ့ကြလေသည်။

လီရှောင်းမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် ကျန်းရို၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် အရက်မသောက်ရဘဲ အစာအိမ်ကို ဂရုစိုက်နေရသော်လည်း၊ ယနေ့ညတွင် ကျန်းရိုက ရှားရှားပါးပါး မတားဆီးခဲ့ဘဲ အများကြီး မသောက်ရန်သာ ပြောခဲ့လေသည်။

အရက်မသောက်ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်၍လားမသိ၊ သို့မဟုတ် ဝမ်မိသားစု၏ အရက်ဖြူက ပြင်းလွန်း၍လားမသိ၊ ထမင်းစားပြီး အိမ်အပြန်တွင် လီရှောင်း အနည်းငယ် မူးနေပြီး လမ်းလျှောက်သည်မှာ သိပ်မတည်ငြိမ်လှပေ။

အန်းအန်းက အရက်သောက်ထားသော ပါပါးကို အလွန် ရွံရှာပြီး အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ပါပါး အနံ့နံသည်ဟုဆိုကာ ညဘက် ပါပါးနှင့် အတူမအိပ်ချင်ဘူးဟု ပြောလေသည်။

ကျန်းရိုက သူမကို ရေချိုးခန်းထဲသို့ ခေါ်သွားကာ ရေချိုးပေးလေသည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင် ညကျရင် သမီး ဒေါ်လေးနဲ့ အိပ်လိုက်လေ၊ ဒေါ်လေး ကိုယ်ပေါ်မှာက မွှေးနေတာပဲ"

အန်းအန်းက စဉ်းစားကြည့်ပြီး အနံ့နံသော ပါပါးနှင့် မွှေးကြိုင်သော ဒေါ်လေးကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပြီးနောက် အားကြိုးမာန်တက် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ"

တကယ်တော့ သူမက မာမားနှင့် ပိုအိပ်ချင်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းရိုက သူမကို သန့်ရှင်းအောင် ဆေးကြောပေးပြီးနောက် လီရှင်း၏အခန်းသို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။ လီရှင်းက မွန်းလွဲပိုင်းကတည်းက ရေချိုးပြီးနေပြီဖြစ်ပြီး ယခုအခါ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျက် မိုဘိုင်းဖုန်း ကစားနေလေသည်။ ကျန်းရိုက အန်းအန်းကို သူမ၏စောင်ထဲသို့ ထိုးသွင်းပေးလိုက်ပြီး မှာကြားလိုက်လေသည်။

"ဖုန်း သိပ်မကြည့်နဲ့ဦး၊ မျက်လုံး ထိခိုက်မယ်"

"ဟုတ်"

လီရှင်းက ဖုန်းကို ကုတင်ခေါင်းရင်းသို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး နူးညံ့နေသော အန်းအန်းကို ဖက်ထားလိုက်ရာ၊ အန်းအန်းက ဒေါ်လေး သူမနှင့် ကစားသည်ဟု ထင်ကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရယ်မောလေတော့သည်။

ကျန်းရို ရေချိုးသန့်စင်ပြီး အခန်းထဲ ပြန်ရောက်လာသောအခါ လီရှောင်းက ကုတင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက် လှဲနေလေသည်။ ကျန်းရိုက အကြိမ်အနည်းငယ် တွန်းလိုက်မှသာ မကျေမချမ်းဖြင့် ထကာ ရေချိုးခန်းသို့ သွားရောက် ရေချိုးပြီး ပြန်လာသောအခါ စောင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် တိုးဝင်သွားလေတော့သည်။

သစ်သားကုတင်က ကျွီခနဲ အသံမည်သွားရာ ကျန်းရိုက သူ့ကို သတိပေးရန် ပြင်လိုက်စဉ် ပါးစပ် ပိတ်ခံလိုက်ရလေတော့သည်။

***