အခန်း (၇၃-၇၅)

အခန်း (၇၃)

သူဌေးယိုတို့ မိသားစုသည် နှစ်စဉ် နှစ်သစ်ကူးချိန်တိုင်း ခရီးထွက်လေ့ရှိသဖြင့် လီရှောင်းက ပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ဖုန်းမဆက်ဘဲ ယွမ်ရှောင်းပွဲတော် (မီးပုံးပွဲတော်) ပြီးမှသာ အားလပ်ချိန်ရှိမရှိ မေးမြန်းကာ နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ရန် ဖုန်းဆက်ခဲ့လေသည်။

သူဌေးယိုနှင့် အမျိုးသမီးဆုန့်တို့က လီရှောင်းအပေါ် များစွာ ကူညီပံ့ပိုးပေးခဲ့သည်။ လီရှောင်းနှင့် ကျန်းရိုတို့က လဲ့လဲ့ကို တိုက်ဆိုင်စွာ ကယ်တင်ခဲ့ဖူးသည် ဆိုသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ ကိစ္စနှစ်ခု ဖြစ်လေသည်။ လီရှောင်းက ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး၏ မြေတောင်မြှောက်ပေးမှုအပေါ် စိတ်ထဲတွင် အလွန် ကျေးဇူးတင်ရှိသဖြင့် ပုံမှန်အားဖြင့် မကြာခဏ အဆက်အသွယ်ရှိပြီး မိသားစုနှစ်စု၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ကောင်းမွန်လေသည်။

သို့သော် လီရှောင်းက သူဌေးယိုထံသို့ ဖုန်းနှစ်ကြိမ်ဆက်သော်လည်း မကိုင်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံး တတိယအကြိမ်တွင် ဖုန်းဝင်သွားသော်လည်း အထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ အမျိုးသမီးဆုန့်၏ အသံ ဖြစ်နေလေသည်။

အမျိုးသမီးဆုန့်၏ အသံမှာ အက်ရှနေပြီး၊ လီရှောင်းကို မဖုံးကွယ်တော့ဘဲ သူဌေးယို ယခု ဆေးရုံတွင် ရောက်နေကြောင်း ပြောပြလေသည်။

ဖုန်းထဲတွင် သေချာမပြောပြနိုင်သဖြင့် လီရှောင်းက လိပ်စာကို မေးမြန်းပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်ကာ ကျန်းရိုနှင့် အန်းအန်းတို့ကိုခေါ်၍ ဆေးရုံသို့ သွားလေသည်။

ကားဖြင့် ဆေးရုံတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ၊ အန်းအန်းက ဤနေရာမှန်း သိသည်နှင့် ကားပေါ်မှပင် မဆင်းရဲတော့ဘဲ လွန်ခဲ့သောရက်အနည်းငယ်က ဆေးထိုးခဲ့ရသည်ကို မှတ်မိနေကာ ကျန်းရိုကို သနားစရာကောင်းသော မျက်နှာလေးဖြင့် ပြောလေသည်။

"မာမား၊ သမီးတို့ အိမ်ပြန်ကြရအောင်နော်၊ သမီး နောက်ဆိုရင် လိမ်လိမ်မာမာ နေပါ့မယ်"

ကျန်းရိုက သူမကို အလျင်အမြန် ချော့မော့လိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ သမီးကို ဆေးထိုးဖို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ မာမားတို့ လဲ့လဲ့ရဲ့ဖေဖေကို လာကြည့်ကြတာပါ"

သူဌေးယိုက ဆယ့်ခုနစ်လွှာရှိ VIP သီးသန့် လူနာခန်းတွင် ရှိနေသည်။ လူနာခန်းကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် ဝင်သွားလိုက်သည်နှင့် သူဌေးယို ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး၊ အမျိုးသမီးဆုန့်နှင့် လဲ့လဲ့တို့က သူ့ဘေးတွင် ဝိုင်းရံနေကြလေသည်။

ကျယ်ဝန်းသော လူနာခန်းကြီးထဲတွင် အလွန် တိတ်ဆိတ်နေလေသည်။

လီရှောင်း ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူဌေးယိုက သက်သာရာရသွားပုံဖြင့် သူတို့ကို အလျင်အမြန် လာထိုင်ခိုင်းလေသည်။

လီရှောင်းက လက်ထဲမှ လက်ဆောင်ပစ္စည်းများကို ချထားလိုက်ပြီး ဘာဖြစ်တာလဲဟု အလျင်အမြန် မေးလိုက်လေသည်။

အမျိုးသမီးဆုန့်က မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ မျက်လုံးများက အနည်းငယ် နီရဲနေပြီး၊ ယခင်ကကဲ့သို့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေသော ပုံစံမျိုး မရှိတော့ဘဲ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အသွင်များ ပိုမိုပါဝင်နေလေသည်။ လဲ့လဲ့ကလည်း တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားပုံရကာ သူ၏ မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ကို မြင်သောအခါ တိုးတိုးလေး နှုတ်ဆက်လေသည်။

"ဦးဦးလီ၊ ဒေါ်လေးကျန်း၊ အန်းအန်း"

ကျန်းရိုက လျှောက်သွားပြီး သူ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

အန်းအန်းက ဘာဖြစ်မှန်း နားမလည်သော်လည်း လဲ့လဲ့ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူ့ထံသို့ ချက်ချင်း ပြေးသွားပြီး သူမ၏အိတ်ကပ်ထဲတွင် ခိုးဝှက်သိမ်းဆည်းထားသော သကြားလုံးများကို သူ့ထံသို့ ထိုးပေးလေသည်။

လဲ့လဲ့က သူမကို အားတင်း၍ အပြုံးတစ်ခု ပြုံးပြလိုက်လေသည်။

အမျိုးသမီးဆုန့်က သူတို့အတွက် ရေသွားခပ်ပေးရာ ကျန်းရိုက သွားရောက် ကူညီပေးလေသည်။ လီရှောင်းကမူ စောစောက အမျိုးသမီးဆုန့် ထိုင်ခဲ့သောနေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး သူဌေးယိုနှင့် စကားပြောလေသည်။ စကားပြောကြည့်မှသာ သူဌေးယို၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အကျိတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေကြောင်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိရပြီး၊ ယခု အဖြေစောင့်နေဆဲဖြစ်ကာ ကင်ဆာအကျိတ်လား ရိုးရိုးအကျိတ်လားဆိုသည်ကို စောင့်ကြည့်နေရပြီး ခွဲစိတ်ရန်လည်း ပြင်ဆင်ထားကြောင်း သိရှိရလေသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အမျိုးသမီးဆုန့်ကလည်း ကျန်းရိုအား ပြောပြနေလေသည်။

"အဲ့ဒီလောက်ကြီး အသေအလဲ မလုပ်ဖို့ ငါ အရင်ကတည်းက တားဖူးပါတယ်။ အခုတော့ အပြင်ပန်းမှာသာ ခမ်းနားနေတာ၊ တကယ်တမ်း ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးက ယိုယွင်းနေပြီလေ။ ပိုက်ဆံတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှာနိုင်ရှာနိုင် ကျန်းမာရေးနဲ့တော့ ဘယ်လဲလို့ ရပါ့မလဲ"

ကျန်းရို ကြားပြီးနောက် စိတ်ထဲတွင် ခံစားသွားရသော်လည်း အလွန် အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

ယခင်ဘဝက သူဌေးယို ဇနီးမောင်နှံသည် လဲ့လဲ့ကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှာဖွေခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကားမတော်တဆမှုဖြစ်ကာ တောင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျ သေဆုံးသွားခဲ့ကြသည်။ ထိုကိစ္စမှာ နောက်ထပ် နှစ်အတော်ကြာမှ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ၊ ဆိုလိုသည်မှာ ယခု သူဌေးယို တစ်ခုခု ဖြစ်မည်မဟုတ်ပေ။

အမျိုးသမီးဆုန့်က ကျန်းရို၏ သေချာပေါက် ပြောဆိုနေသော အသံကို ကြားရသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒီလိုပဲ မျှော်လင့်ရတာပေါ့"

သို့သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ အလွန် စိုးရိမ်နေဆဲပင်။

…..

ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့က လူနာခန်းထဲတွင် ခဏထိုင်ပြီးနောက်မှ ပြန်ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ မိသားစုသုံးယောက် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာချိန်တွင် ကျန်းရိုက အနည်းငယ် စိတ်မချဖြစ်ကာ လီရှောင်းနှင့် အန်းအန်းတို့ကိုပါ ခေါ်၍ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး စစ်ဆေးမှု သွားရောက် ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

အန်းအန်းမှာ သွေးဖောက်ပြီးနောက် ကျန်းရိုကို အချီမခံတော့ဘဲ မာမားက လူလိမ်ကြီးဟု ဆိုကာ ငိုလေတော့သည်။

ကျန်းရိုက ကြားပြီး ငိုရခက်ရယ်ရခက်ဖြစ်သွားကာ ဖြေရှင်းချက်ပေးလေသည်။

"မာမားက သမီးကို ဘယ်တုန်းက လိမ်လို့လဲ။ အဲ့ဒါက သွေးဖောက်တာလေ၊ ဆေးထိုးတာမှ မဟုတ်တာ"

ကလေးမလေးက နှုတ်ခမ်းကို အလွန်အမင်း စူထားပြီး ခေါင်းလှည့်သွားကာ သူမကို စကားမပြောတော့ပေ။

လီရှောင်းက အန်းအန်းကိုချီကာ တံခါးဝတွင် ရပ်လျက် ကျန်းရိုကို စောင့်နေလေသည်။ ကျန်းရိုက အိမ်သာသွားပြီး ထွက်လာစဉ် ဂျူနီယာ ကျောင်းသူ နှစ်ဦးနှင့် ဆုံတွေ့သဖြင့် ရပ်၍ ခဏ စကားပြောနေသေးလေသည်။

တံခါးဝတွင် စောင့်နေသော လီရှောင်းက သမီးဖြစ်သူကို ချီကာ ချော့မော့နေရသည်။ ကလေးမလေး၏ ဒေါသက လာလွယ်သလို သွားလည်း လွယ်လေသည်။ အဆောက်အအုံထဲသို့ မျှော်လင့်တောင့်တစွာ ကြည့်ရင်း လီရှောင်းကို မေးလိုက်လေသည်။

"မာမား ဘာလို့ ထွက်မလာသေးတာလဲဟင်"

လီရှောင်းက သူမ၏ မျက်တောင်ပေါ်တွင် တွဲလွဲခိုနေသော မျက်ရည်ပေါက်ကြီးကို သုတ်ပေးလိုက်ပြီး ပါးစပ်မှ တမင်တကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အိမ်သာထဲ ပြုတ်ကျသွားလို့ နေမှာပေါ့"

အန်းအန်း ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း ပြာယာခတ်သွားပြီး လည်ပင်းဆန့်၍ ကြည့်လိုက်ရာ၊ အထဲမှ ထွက်လာသော ကျန်းရို၏ အရိပ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကိုယ်လေးကို လိမ်ဖယ်ကာ အောက်ဆင်းရန် ပြင်လေတော့သည်။

"သမီး မာမားကို မြင်ရပြီ"

လီရှောင်းက သူမ ကြည့်နေသော နေရာသို့ လိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းရို ဖြစ်နေသည်ကို သေချာသွားသဖြင့် သူမကို အောက်ချပေးလိုက်လေသည်။

အန်းအန်းက တောက်တောက်တောက်ဖြင့် ကျန်းရိုရှိရာသို့ ပြေးသွားလေသည်။ လီရှောင်းက လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လိုက်ကြည့်နေပြီး၊ အန်းအန်းက ကျန်းရို၏ ပေါင်ကို ဖက်ထားလိုက်သည်ကို မြင်ရမှသာ သက်သာရာ ရသွားလေသည်။

ထိုအချိန်တွင်ပင် ရုတ်တရက် လူတစ်ယောက်က သူ့ကို ခေါ်လိုက်လေသည်။

"လီရှောင်း"

လီရှောင်းက မသိစိတ်မှပင် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် တိုက်ရိုက် ဆုံတွေ့လိုက်လေသည်။ အမျိုးသမီးက အနက်ရောင် ကိုယ်ကျပ် သိုးမွေးဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်ထားရာ ဖောင်းကြွသွယ်လျသော ကိုယ်လုံးအချိုးအစားကို ပေါ်လွင်စေပြီး အပြင်ဘက်တွင် သားမွေးအင်္ကျီတိုလေး တစ်ထည်ကို ထပ်ဝတ်ထားလေသည်။

သူမ၏ဆံပင်များကို အလိပ်ကြီးများ ကောက်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းကို နီရဲနေအောင် ဆိုးထားရာ၊ ကျန်းရို ပြောလေ့ရှိသော ဟောင်ကောင် မင်းသမီးများ၏ ပြင်ဆင်မှုမျိုး ဖြစ်လေသည်။ ယခင်က ကျန်းရိုလည်း ဆံပင်အရှည်ကို အကောက်လုပ်ချင်ခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ပိုင်း အင်တာဗျူးအတွက် မကောင်းမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မလုပ်တော့ဘဲ ဖြောင့်စင်းနေအောင်သာ ဖြောင့်ထားခဲ့လေသည်။

လီရှောင်းက ကျန်းရို၏ နက်မှောင်ဖြောင့်စင်းသော ဆံပင်ရှည်ကြီးများကို အလွန် သဘောကျလေသည်။ ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် ဖြန့်ကျနေချိန်၌ အလွန် ကြည့်ကောင်းပြီး၊ လှုပ်ရှားသွားချိန်တွင် ပို၍ပင် ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှလေသည်။

အမျိုးသမီးက သူ့ကို ပြုံးပြလေသည်။

"တကယ်ပဲ နင်ဖြစ်နေတာကိုး၊ လူမှားပြီလို့တောင် ထင်နေတာ၊ နင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

မနေနိုင်ဘဲ ရှေ့သို့ တိုးလာလေသည်။

သူမ၏ဘေးတွင် မိန်းမငယ်လေး တစ်ဦးလည်း ပါလာသေးသည်။ ဝတ်စားဆင်ယင်မှုက ပို၍ပင် ဟော့လှလေသည်။ ရာသီဥတုက မပူသေးသော်လည်း ကြိုးတစ်ချောင်းအင်္ကျီ ဂါဝန်ပါးပါးလေးကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ လည်ပင်းပေါက်က အလွန်နိမ့်ကာ ရင်ဘတ်မှ အသားအရေ အများအပြားကို ဖော်ပြနေပြီး၊ အောက်ပိုင်းတွင်လည်း ပေါင်ရင်းအထိ ကွဲနေကာ အတွင်းတွင် ဘရာစီယာပင် ဝတ်မထားပေ။

ဘေးမှ ဖြတ်သွားသော ယောကျ်ားများက သူတို့နှစ်ဦးကို တမင်တကာဖြစ်စေ၊ မတော်တဆဖြစ်စေ ခိုးကြည့်သွားကြလေသည်။

လီရှောင်းက တစ်ချက်သာ ကြည့်ပြီးနောက် အကြည့်လွှဲလိုက်ကာ ထပ်မကြည့်တော့ဘဲ၊ ကျွမ်ချင်းကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်သည့်သဘော ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

သို့သော် စကားပြောရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

ကျွမ်ချင်းက မမြင်သကဲ့သို့ပင် မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားလေသည်။

"မတွေ့ရတာ ကြာပြီနော်၊ အားလား။ အတူတူ ထမင်းသွားစားရအောင်လေ၊ အရင်က နင် ငါ့ကို ကူညီခဲ့ဖူးတာ၊ ငါ အခုထိ ကျေးဇူးဆပ်ဖို့ အခွင့်အရေး မရသေးဘူး"

လီရှောင်းက တိုက်ရိုက်ပင် ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။

"အားနာပါတယ်၊ ငါ ကိစ္စလေးရှိသေးလို့"

ကျွမ်ချင်းက ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်လေ၊ နင်က အခု စီးပွားရေးတွေ ပိုပို ကြီးကျယ်လာပြီဆိုတော့ အလုပ်များတဲ့သူ ဖြစ်နေပြီပဲ"

ထို့နောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒါနဲ့၊ ငါ နောက်အိမ်ထောင်ပြုလိုက်ပြီ။ ဒါက ငါ့ရဲ့ မိထွေးပါသမီး ယောင်ရှီလင် တဲ့။ ငါ့ယောက်ျားက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ၊ ငါ့ရဲ့ အရင်ယောက်ျားကိုပါ အတူတူ ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ သဘောတူတယ်"

ဤစကားကို ပြောချိန်တွင် သူမက လီရှောင်းကို စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်မှ တစ်ခုခုကို သိမြင်ချင်နေပုံရလေသည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် လီရှောင်း၏မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုမျှ မရှိဘဲ သူမကို ခေါင်းညိတ်ပြရုံသာ ပြုလုပ်လေသည်။

"ဂုဏ်ယူပါတယ်၊ ဒါက ကောင်းတဲ့ကိစ္စပါ"

ဘေးရှိ မိန်းကလေးကိုလည်း နှုတ်ဆက်မည့် ပုံစံမပေါ်ပေ။

ယောင်ရှီလင်က လီရှောင်း နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှစ၍ မျက်လုံးများက လီရှောင်းအပေါ်မှ မခွာတော့ပေ။ သူမက ကျွမ်ချင်း၏ဘေးတွင် ဤမျှကြာအောင် ရပ်နေသော်လည်း ဤအမျိုးသားက စောစောက သူမကို တစ်ချက် ရှပ်ကြည့်သွားသည်မှလွဲ၍ နောက်ထပ် လုံးဝ မကြည့်တော့ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ယောကျ်ားများက တမင်တကာဖြစ်စေ၊ မတော်တဆဖြစ်စေ ခိုးကြည့်နေကြသည်နှင့် မတူဘဲ၊ ဒီလူက သူမကို တကယ် စိတ်မဝင်စားပုံ ပေါက်နေလေသည်။

စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်သွားပြီး ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ လက်ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး၊ ကျူးကျော်လိုစိတ် အပြည့်ရှိသော အကြည့်များဖြင့် လီရှောင်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်မနာမည်က ယောင်ရှီလင်ပါ၊ မနှစ်ကမှ နိုင်ငံခြားကနေ ကျောင်းပြီးလို့ ပြန်လာတာပါ"

လီရှောင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ဤကဲ့သို့ အစိုက်ကြည့်ခံရခြင်းကို မနှစ်သက်ပေ။ သူက လက်မကမ်းပေးဘဲ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်ရုံသာပြုလုပ်ကာ သူမကို လုံးဝ အရေးမလုပ်ပေ။

ယောင်ရှီလင် အံ့အားသင့်သွားပြီး ဤအမျိုးသားက ဤမျှ အေးစက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။ တစ်ခုခု ဆက်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် အနောက်ဘက်မှ ကလေးသံလေး တစ်သံ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ပါပါး"

ထို့နောက် သေးငယ်သော အရိပ်လေးတစ်ခု ပြေးဝင်လာပြီး လီရှောင်း၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

စောစောက အေးစက်နေသော အမျိုးသားမှာ ကလေးအဖက်ခံလိုက်ရပြီးနောက် လူတစ်ကိုယ်လုံး၏ အရှိန်အဝါများ ပြောင်းလဲသွားပြီး ချက်ချင်းပင် နူးညံ့သွားလေသည်။ သူက ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် ခါးကိုကိုင်းကာ ကလေးကို ချီလိုက်ပြီး၊ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် သကြားလုံး အကြွင်းအကျန်များ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ နူးညံ့သော လှုပ်ရှားမှုဖြင့် သူမ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သကြားလုံးများကို သုတ်ပေးလေသည်။

အန်းအန်းက ပါးစပ်ဟကာ သူ့ကို ပြလေသည်။

"ဒေါ်လေးနှစ်ယောက်က သမီးကို သကြားလုံး ကျွေးတယ်"

လီရှောင်းက ညင်သာစွာ အင်းဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုလည်း ရောက်လာပြီး လီရှောင်း၏ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အသက်ကြီးသူကတော့ တော်သေးသည်၊ အကဲခတ်သည့် အကြည့်များက အနည်းငယ် ဖုံးကွယ်ထားသေးသော်လည်း၊ ငယ်ရွယ်သူကတော့ သူမကို ကြည့်သည့် အကြည့်များတွင် ရန်လိုမှုများ အထင်အရှား ပါဝင်နေလေသည်။

ကျန်းရိုက မြင်သောအခါ စဉ်းစားပင်မစဉ်းစားဘဲ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုး၍ လီရှောင်း၏ခါးကို ဖက်လိုက်ပြီးနောက် ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဒါက..."

ကျွမ်ချင်းက ကျန်းရို၏ လှပသေသပ်သော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ချဉ်စူးသွားပြီး လီရှောင်းက သူမကို ဘာကြောင့် အထင်မကြီးရသလဲ ဆိုသည်ကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားလေသည်။

သူမ ယခင်က သိထားသည်မှာ လီရှောင်းတွင် ဇာတိ၌ ဇနီးတစ်ယောက် ရှိကြောင်းသာ သိထားသည်။ ထိုဇနီးက တက္ကသိုလ်အောင်သွားသည်ဟု ကြားသော်လည်း နေရာသေးသေးလေးမှ လာသူဖြစ်ရာ သိပ်ပြီး လှပလောက်မည် မဟုတ်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ သူမက သူမ၏ အပြင်ပန်းရုပ်ရည်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြဲ ဂုဏ်ယူခဲ့သူဖြစ်သည်။ လီရှောင်းနှင့်သာ မတွေ့ခဲ့လျှင် သူမ စောစောကတည်းက အိမ်ထောင်ပြုသင့်နေပြီဖြစ်သည်။ အခြားသူများထက် မညံ့ဘူးဟု ခံစားရသဖြင့် အခြားရည်ရွယ်ချက်များ ပိုလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမက လီရှောင်းထက် အသက်အနည်းငယ်ကြီးသော်လည်း သူမ အများကြီး မတောင်းဆိုပေ၊ မယားငယ်လုပ်ရလျှင်လည်း ရလေသည်။

သို့သော် သူမ မည်မျှပင် တက်ကြွစွာ ချဉ်းကပ်ပါစေ လီရှောင်းက သူမကို တစ်ခါမှ မကြည့်ခဲ့သည့်အပြင် သူမကို ရှောင်ဖယ်နေခဲ့သေးသည်။

ကျွမ်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသော်လည်း၊ သူမ၏ဘေးရှိ ယောင်ရှီလင်ကမူ ကျန်းရိုကို အနည်းငယ် စိန်ခေါ်သည့်ဟန်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက် မေးလိုက်လေသည်။

"ရှင်တို့က လင်မယားတွေလား"

ကျန်းရို ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

သိလျက်နှင့် တမင်မေးသော ဤကဲ့သို့သော မေးခွန်းမျိုးကို သူမ ဖြေရန် ပျင်းရိနေပြီး၊ လီရှောင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သွားရအောင်၊ ထမင်းအရင် သွားစားမယ်"

လီရှောင်းက ပို၍ပင် အဖက်မလုပ်ချင်တော့ဘဲ ခြေလှမ်းစတင်ကာ ထွက်သွားလေတော့သည်။

ကျန်းရိုက နောက်လှည့်၍ သူတို့နှစ်ဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"အရင်သွားနှင့်ပြီနော်"

ထိုလူနှစ်ဦးက ဘယ်သူလဲဆိုတာကိုလည်း ဆက်မမေးတော့ဘဲ လီရှောင်း၏ ခြေလှမ်းများနောက်သို့ လိုက်ကာ၊ လက်တစ်ဖက်က သူ၏ ခါးကို ဖက်ထားပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်က အန်းအန်းကို စနောက်နေလေသည်။

အဝေးသို့ ရောက်သွားမှသာ လီရှောင်း၏ခါးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တစ်ချက် ဆိတ်လိုက်လေသည်။

လီရှောင်း နာကျင်သွားသဖြင့် အသံထွက်သွားပြီး ခေါင်းလှည့်ကာ ကျန်းရိုကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက မျက်နှာသေဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ခုနက လူနှစ်ယောက်က ဘယ်သူတွေလဲ"

သူမ မမြင်ဘူးလို့ မထင်နဲ့၊ ခုနက အဲ့ဒီ မိန်းမနှစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက သူ့အပေါ်မှာ ကပ်နေမတတ်ပဲ။

လီရှောင်းက ကျန်းရို ဤမျှ ရင်းနှီးစွာ ဖက်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ ဂရုမစိုက်ဘူးဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ စာရင်းရှင်းသောအခါ ဤမျှ ပြတ်သားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

သို့သော် သူ့တွင် စိတ်မလုံစရာ ဘာမှမရှိသဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"အကြီးက ကျွမ်ချင်း တဲ့၊ ကိုယ်အရင်က မင်းကို ပြောပြဖူးတယ်လေ၊ လျိုကျွမ်က သူဌေးမ၊ သူ့ယောက်ျား လေဖြတ်နေတာလေ။ ခုနက သူ ပြောတာတော့ သူ နောက်အိမ်ထောင် ပြုလိုက်ပြီတဲ့၊ ဘေးက မိန်းမက သူ့ရဲ့ လင်ပါသမီးလေ"

ကျန်းရို ဤကိစ္စကို သတိရသွားသည်။ အရင်က သူ ပြောပြဖူးသည်မှာ အမှန်ပင်။ သူက တစ်ဖက်လူအတွက် အရက်ကိုယ်စား သောက်ပေးခဲ့ရာမှ နောက်ပိုင်းတွင် ချန်ရုန်တို့ အုပ်စုက ဤကိစ္စကို အကြောင်းပြု၍ ဝိုင်းစနောက်ကြသဖြင့်၊ သူ နောက်ပိုင်း ထိုနေရာသို့ သွားရသည်ကို မနှစ်သက်တော့ဘဲ အဝေးသို့ ရှောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

တစ်ဖက်လူ နောက်အိမ်ထောင်ပြုသွားပြီဟု ကြားသောအခါ ကျန်းရို စိတ်မပူတော့ဘဲ၊ စောစောက သူမ ဆိတ်ထားသော နေရာကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ပေးရင်း မေးလိုက်လေသည်။

"ဘယ်သူနဲ့ ယူသွားတာလဲ"

လီရှောင်းက အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံစွာဖြင့် ပြန်ပြောလေသည်။

"ကိုယ် ဘယ်သိမလဲ"

ဘယ်သူနဲ့ယူယူ သူ့ကိစ္စလား။ သူ့အမြင်တွင် ထိုမိန်းမများက သူ့ပိုက်ဆံနှင့် ရုပ်ရည်ကို သဘောကျခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ တကယ်လို့ သူသာ ရုပ်ဆိုးပြီး ပိုက်ဆံမရှိရင် ဘယ်သူက သူ့ကို ဂရုစိုက်တော့မှာလဲ။

ဥပမာအားဖြင့် ချန်ရုန်ဆိုလျှင် ပိုက်ဆံမရှိတော့ကတည်းက ယခင် သူငယ်ချင်းများ အားလုံး ထွက်ပြေးကုန်ကြပြီး၊ အချို့က တကူးတက သွားရှာကာ ဒုက္ခရောက်နေသူကို ထပ်မံ နှိပ်ကွပ်ကြသေးသည်။ အပြင်တွင် ထားရှိသော မယားငယ်ကလည်း လူချမ်းသာအသစ် တစ်ယောက်ကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့သွားရာ၊ လီရှောင်း ယမန်နှစ် နှစ်ကုန်ပိုင်းက လူကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး သူမက ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

ချန်ရုန်ကမူ စိုစွတ်ပြီး ဈေးပေါသော အငှားအိမ်တွင် နေထိုင်ကာ လမ်းလှည်းသည့် အလုပ်ဖြင့်သာ အသက်မွေးနေရလေသည်။

ထို့ကြောင့် သူ့အနားသို့ ချဉ်းကပ်လာချင်သော အမျိုးသမီးများအပေါ် သူ ဘယ်သောအခါမှ မျက်နှာသာ မပေးခဲ့ပေ။ ဤကဲ့သို့ အပြန်အလှန် အကျိုးအမြတ်ယူသော အရောင်းအဝယ်မျိုးက အချိန်ကုန် ငွေကုန်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုပိုက်ဆံဖြင့် အန်းအန်းအတွက် ကစားစရာ နှစ်ခု ဝယ်ပေးခြင်း၊ ကျန်းရိုအတွက် အဝတ်အစား အချို့ ဝယ်ပေးခြင်းကမှ ပိုကောင်းသေးသည်ဟု သူ ထင်လေသည်။

ကျန်းရိုက သူ့သဘောထားကို အလွန် ကျေနပ်သော်လည်း မှာကြားလိုက်သေးလေသည်။

"နောက်ပိုင်း အပြင်ရောက်ရင် တခြားမိန်းမတွေနဲ့ ဝေးဝေးနေ။ ရှင့်အပေါ် မရိုးသားတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိတဲ့သူ ရှိရင် အိမ်ပြန်လာပြီး ကျွန်မကို ပြောပြ၊ ကျွန်မ ရှင့်ကို ကူဖြေရှင်းပေးမယ်။ ရှင်လည်း ချန်ရုန်လို အခြေအနေမျိုး မရောက်ချင်ဘူး မလား"

လီရှောင်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရယ်ချင်စိတ်ဖြင့် ခေါင်းလှည့်ကာ သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီ"

ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်လေသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ့တွင် ထိုကဲ့သို့သော စိတ်ကူးမျိုး မရှိသဖြင့် ဤအကြံပြုချက်က တော်တော်လေး ကောင်းသည်ဟု ထင်မိလေသည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် နောင်တွင် သူကလည်း ကျန်းရိုကို ထိုနည်းတူ တောင်းဆိုနိုင်ပြီ ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းရိုက စရိုက်ကောင်းပြီး အပြင်ပန်းရုပ်ရည်လည်း လှပရာ၊ ထိုစဉ်က အလုပ်သင်ဆင်းစဉ်က ဆေးရုံမှ လူငယ်ဆရာဝန်များ၏ စကားလာပြောခြင်းကို ခံရရုံသာမက လူနာအချို့ကလည်း ဖုန်းနံပါတ် တောင်းခဲ့ဖူးလေသည်။ သူမက သူ့လို တိုက်ရိုက်ကြီး ငြင်းပယ်လေ့ မရှိဘဲ၊ ငြင်းပယ်လျှင်ပင် အလွန် သွယ်ဝိုက်ပြီး ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းပယ်လေ့ရှိရာ အချို့ မျက်နှာပြောင်သော သူများက နားမလည်ယောင် ဆောင်နေတတ်ကြလေသည်။

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ လီရှောင်းက ဒေါသတကြီး အံကြိတ်ကာ သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် "အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသမီး" ဟူသော စာလုံးအချို့ကို တံဆိပ်ရိုက်နှိပ်ပေးချင်စိတ်ပင် ပေါ်လာလေသည်။

……

သူတို့နှစ်ဦး ဝေးသွားပြီးနောက် ကျွမ်ချင်းက အထီးကျန်စွာဖြင့် အကြည့်များကို ပြန်လည် ရုပ်သိမ်းလိုက်လေသည်။ သူမ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော ယောင်ရှီလင်က တိုက်ရိုက်ပင် စုံစမ်းမေးမြန်းလေတော့သည်။

"သူ့နာမည်က လီရှောင်းလား။ ဘယ်လို လီ လဲ။ ဘယ်လို ရှောင်း လဲ"

ကျွမ်ချင်းက ခေါင်းလှည့်၍ မိထွေးပါသမီး၏ မျက်လုံးများထဲရှိ သေချာပေါက် ရယူမည်ဟူသော အကြည့်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် မနှစ်သက်စွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း၊ မည်သည့် စိတ်ခံစားမှုကြောင့်မှန်းမသိ သူမ မျက်လွှာချကာ အထဲရှိ ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အရုဏ်ဦး ရဲ့ လီ၊ ညလယ်စာရဲ့ ရှောင်း။ သူက အရမ်း တော်တယ်။ တောင်ပိုင်းကို ရောက်လာတာ နှစ်အနည်းငယ်လေးအတွင်းမှာ မုန့်စက်ရုံ နှစ်ရုံ ဖွင့်နိုင်ခဲ့တယ်။ အခု ကုမ္ပဏီဖွင့်ဖို့ ပြင်နေတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ထုတ်ကုန်တွေက နိုင်ငံတစ်ဝန်းက ပြည်နယ်တော်တော်များများကို ရောင်းချနေရပြီး နွေဦးပွဲတော် ကြော်ငြာမှာတောင် ပါခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဇာတိရိုးရာကတော့ သိပ်မကောင်းဘူး"

ယောင်ရှီလင်က ကြားလေလေ မျက်လုံးများ တောက်ပလာလေလေ ဖြစ်လေသည်။ သူမ၏ ဖခင်က စားသောက်ကုန်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်သူဖြစ်ရာ ဤလုပ်ငန်းက မည်မျှ ပိုက်ဆံရှာနိုင်ကြောင်း သေချာပေါက် သိရှိလေသည်။ မုန့်များကို နိုင်ငံတစ်ဝန်းရှိ ပြည်နယ်များစွာသို့ ရောင်းချနေရသည်ဆိုလျှင် သူတို့မိသားစု G ပြည်နယ်တစ်ခုတည်းတွင် စားသောက်ဆိုင်ဖွင့်ထားသည်ထက် အများကြီး ပိုမို အမြတ်အစွန်း ရနိုင်လေသည်။

ကျွမ်ချင်းက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်လေသည်။

"သူက သူ့မိန်းမကို အရမ်းချစ်တာ၊ အပြင်မှာ ဘယ်တော့မှ ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက် မနေဘူး"

ယောင်ရှီလင် ကြားသောအခါ မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်ဝင်စားမှု ပိုမို ပြင်းထန်လာပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ကျွန်မအဖေကလည်း အရင်က ကျွန်မအမေကို အရမ်းချစ်ခဲ့တာပဲ၊ အခု ရှင့်ကို ယူလိုက်တာပဲ မဟုတ်လား"

ကျွမ်ချင်းက နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားပြီး စကားမပြောတော့ပေ။ သူမက လီရှောင်းအပေါ် စိတ်ဝင်စားသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် ရွံရှာမိသလို မျှော်လင့်ချက် အချို့လည်း ပိုလာခဲ့လေသည်။

လီရှောင်းက သူ၏ ဇနီးအပေါ် တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက် ချစ်ရဲ့လားဆိုတာကို သူမ သိချင်နေလေသည်။

……

ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့က အန်းအန်းကိုခေါ်၍ အပြင်တွင် ထမင်းတစ်နပ် စားကြသည်။ ထမင်းစားနေစဉ် ကျန်းရိုက အဒေါ်ဝမ်ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ သူမ၏မိခင်အရင်းက သူတို့ ယခုနှစ်တွင် အိမ်ပြန်၍ နှစ်သစ်ကူးကြောင်း သိသွားသဖြင့် ယနေ့ တကူးတက သူမ၏မောင်လေးကိုခေါ်ကာ ရောက်လာသည်ဟု ဆိုလေသည်။

ကျန်းရို မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"ပြဿနာ ဘာမှမဖြစ်ဘူးမလား"

"အဲ့ဒါတော့ မဖြစ်ပါဘူး၊ မင်းအမေက အရင်တုန်းကလောက် တက်ကြွမှု မရှိတော့ဘူးလို့ မြင်ရတယ်။ မင်းအစ်မကြီး မိသားစုက ကလေးနှစ်ယောက်ကိုပါ ခေါ်ပြီး မြို့ပေါ်ကို အလုပ်သွားလုပ်ကြတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ကလေးနှစ်ယောက်က အခု မြို့ပေါ်မှာ ကျောင်းတက်နေကြပြီ"

အဒေါ်ဝမ်က ကျန်းရို၏ မိသားစုအကြောင်းကို အနည်းငယ် သိထားလေသည်။ ကျန်းရို၏ အစ်မကြီးက အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက်တွင်လည်း မိဘအိမ်သို့ ပြန်လာ၍ အလုပ်လုပ်ပေးလေ့ရှိကြောင်း၊ အစ်မလတ်က ယောကျ်ားရိုက်သဖြင့် ထွက်ပြေးသွားကြောင်း၊ ကျန်းရိုက အသက်ကြီးသော ကျောက်ပေါက်မာနှင့် အိမ်ထောင်ပြုရမည်ကို ရှောင်လွှဲရန်အတွက် လီရှောင်းနှင့် မတော်တဆ အိမ်ထောင်ကျသွားခဲ့ကြောင်း၊ အငယ်ဆုံးဖြစ်သော လီရှင်းမှာမူ မွေးပြီးကတည်းက သူများကို ပေးလိုက်ရကြောင်း ကြားသိထားလေသည်။

အဒေါ်ဝမ်က ထိုစဉ်က ဤအကြောင်းများကို ကြားသိရသောအခါ ဘယ်လောက်တောင် ဒေါသထွက်ခဲ့ရသည်မသိပေ။ မိန်းမချင်းတူတူ သမီးအရင်းတွေအပေါ် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ရက်စက်နိုင်ရတာလဲ။

ကျန်းရိုက အင်းဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မအစ်မကြီး ကျွန်မကို ဒီကိစ္စ ပြောပြထားပါတယ်"

သူတို့ လင်မယားနှစ်ယောက် မြို့ပေါ်သို့ သွားရန်မှာ သူမက တိုက်တွန်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျေးလက်တွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာ အလုပ်လုပ်သော်လည်း ဝမ်းဝရုံသာ ရရှိသဖြင့်၊ မြို့ပေါ်သို့ သွားရောက် အလုပ်ရှာလုပ်ပြီး ကလေးနှစ်ယောက်အတွက်ပါ ကောင်းမွန်သော သင်ယူမှု ပတ်ဝန်းကျင် ဖန်တီးပေးခြင်းက ပိုကောင်းကြောင်း၊ ဤနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူတို့ လင်မယား နှစ်ယောက် အနည်းငယ် ပင်ပန်းခံကာ မြို့ပေါ်တွင် အိမ်တစ်လုံး ဝယ်နိုင်ရန် ကြိုးစားဖို့ ပြောခဲ့လေသည်။

အရေးအကြီးဆုံးမှာ မိခင်အရင်းနှင့် ဝေးဝေးနေပြီး သူတို့ လင်မယား နှစ်ယောက် ပုံမှန်ဘဝကို ဖြတ်သန်းနိုင်ရန် ဖြစ်လေသည်။

စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ကျန်းရိုက ထပ်ပြောလေသည်။

"တကယ်လို့ ကျွန်မအမေ ထပ်ရောက်လာရင် ဒေါ်လေးက ကျွန်မကိုယ်စား ရဲစခန်းကို ဖုန်းဆက်ပေးပါ၊ ပိုင်နက်ကျူးလွန်တယ်လို့ ပြောလိုက်ပါ"

အဒေါ်ဝမ် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"အဲ့ဒီလို လုပ်လို့ ရပါ့မလား"

ကျန်းရိုက အလွန် သေချာစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ရပါတယ်၊ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်မ ရဲတွေကို ရှင်းပြလိုက်ပါ့မယ်"

"ကောင်းပြီလေ"

ကျန်းရိုက ဤသို့ ပြောလာမှတော့ အဒေါ်ဝမ်လည်း ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။ အထူးသဖြင့် ကျန်းရို၏ မိခင်အရင်းက တကယ်ကို လွန်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းရိုက နူးညံ့ပြီး လိမ်မာသော ပုံစံရှိသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် သူမ၏စရိုက်က နည်းနည်းလေးတောင် မပျော့ညံ့ကြောင်း တွေးမိလေသည်။ သူမ၏ သမီးသာ ကျန်းရို၏ စရိုက် အနည်းငယ်လောက် ရှိမည်ဆိုလျှင် သမက်၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို ခံရမည် မဟုတ်ပေ။

ဖုန်းချပြီးနောက် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော လီရှောင်းက ဘာဖြစ်တာလဲဟု မေးလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက စောစောက အဒေါ်ဝမ် ပြောသော စကားများကို သူ့အား ပြန်ပြောပြလိုက်လေသည်။

"တကယ်လို့ ထပ်လာရင်၊ အဒေါ်ဝမ်ကို ရဲတိုက်ရိုက်ခေါ်ခိုင်းလိုက်တယ်"

သူမက မူလပိုင်ရှင် မဟုတ်သဖြင့် ဤ "မိခင်အရင်း" အပေါ် ရက်စက်စွာ မလုပ်ရက်နိုင်ပေ။ သူမက ဘေးလူတစ်ယောက်၏ ရှုထောင့်မှ ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ မြင်ရလေသည်။ "ကျန်းရို" ၏ မိခင်အရင်းက သမီးများအပေါ် မည်သည့် သံယောဇဉ်မျှ မရှိဘဲ၊ သမီးများမှာ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ထောက်ပံ့ပေးရန် ကိရိယာသက်သက်သာ ဖြစ်လေသည်။

လီရှောင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ သူအခွံနွှာထားသော ပုစွန်ကို သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

ဘေးတွင် တစ်ချိန်လုံး စောင့်နေသော အန်းအန်းက မြင်သောအခါ နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်လေသည်။

"ဒီတစ်ခေါက်က သမီး အလှည့်လေ"

လီရှောင်းက သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"မာမားက လူကြီးလေ၊ တစ်ကောင်ပိုစားလို့ ရတယ်"

ကလေးမလေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ"

ဤရှင်းပြချက်ကို လက်ခံလိုက်ပုံရပြီး ဝေးသောနေရာရှိ ငါးကို လက်သေးသေးလေးဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလေသည်။

"ပါပါး၊ သမီး အဲ့ဒါ စားချင်တယ်"

လီရှောင်းက တူဖြင့် သူမအတွက် ငါးဗိုက်သားအချို့ကို ခပ်ပေးလိုက်လေသည်။

…..

နောက်တစ်နေ့တွင် အန်းအန်း ကျောင်းဖွင့်လေပြီ။

ကလေးမလေးက နံနက်စောစောကတည်းက အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီး အလွန် မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေသည့် ပုံစံပေါက်နေကာ၊ ထမင်းစားပွဲတွင် ထိုင်နေစဉ် သူမ၏ရင်ဘတ်ကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ ပြောလေသည်။

"မာမား၊ သမီး ရင်ထဲမှာ နေလို့မကောင်းဘူး"

ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ကို တိုက်ရိုက်ပင် ရယ်ချင်သွားစေခဲ့လေသည်။

လီရှောင်းက တမင်တကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျောင်းရောက်သွားရင် ကောင်းသွားလိမ့်မယ်"

ဤနည်းလမ်းက အလုပ်မဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကလေးမလေးက "ဟွန့်" ဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

အန်းအန်း မည်မျှပင် အချိန်ဆွဲစေကာမူ လီရှောင်းနှင့် ကျန်းရိုတို့က သူမကို သူငယ်တန်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် လီရှောင်းက ကျန်းရိုကို ကျောင်းသို့ လိုက်ပို့ပေးလေသည်။ ကျန်းရို၏ ဘွဲ့လွန် ရေးဖြေစာမေးပွဲ အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်ရာ၊ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က မေဂျာတူ စီနီယာအစ်မတစ်ဦးနှင့် ဆက်သွယ်မိခဲ့ပြီး ထိုအစ်မက သူမအတွက် အသုံးဝင်သော မှတ်စုအချို့ကို ရှာပေးထားကာ ယနေ့ ကျောင်းဖွင့်ချိန်တွင် ပေးမည်ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက်ပိုင်း အချိန်များတွင် ကျန်းရိုက အင်တာဗျူးအတွက် အလေးအနက် ပြင်ဆင်နေလေတော့သည်။

လီရှောင်းလည်း အလုပ်များလာလေသည်။ ယင်ရှန်းရှိ မြေကွက်မှာ ယမန်နှစ်ကတည်းက တည်ဆောက်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လီရှောင်းက အပြင်လူများကို ယခုနှစ်မှ ကုမ္ပဏီဖွင့်မည်ဟု ပြောထားသော်လည်း၊ တကယ်တမ်းတွင် ယမန်နှစ်ကတည်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ အားလုံး ပြီးစီးနေပြီဖြစ်သည်။ နှစ်ဆန်းပိုင်းတွင် အားလုံး ရောက်လာကြပြီးနောက် ကုမ္ပဏီ၏ အဓိက အဖွဲ့ဝင်များ အားလုံးက ယင်ရှန်း ကွမ်မောင် အဆောက်အအုံသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားကြလေသည်။

အဆောက်အအုံတစ်ခုလုံးတွင် အထပ် ၃၃ ထပ် ရှိပြီး၊ အပေါ်ဆုံး ၇ ထပ်မှာ "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား"၏ ရုံးချုပ်ဖြစ်ကာ၊ တစ်ထပ်ကို ဖုဖေးအား ပေးထားပြီး ကျန်သော အထပ်များ အားလုံးကို ငှားရမ်းထားလိုက်လေသည်။

လီရှောင်း၏ ရုံးခန်းက အပေါ်ဆုံးထပ်တွင်ရှိပြီး အလွန် ခမ်းနားစွာ အလှဆင်ထားလေသည်။ သုံးဖက်သုံးတန်စလုံးမှာ မျက်နှာကြက်မှ ကြမ်းပြင်အထိ မှန်ချပ်ကြီးများဖြစ်ရာ နေရောင်ခြည် ကောင်းစွာ ဝင်ရောက်ပြီး ရုံးခန်းက တစ်နေ့လုံး အလွန် လင်းထိန်နေလေသည်။ မှန်ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ရပ်နေရုံဖြင့် မြို့ပြတစ်ခုလုံး၏ ရှုခင်းကို မြင်တွေ့နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်လေသည်။

သူ့ရုံးခန်းကို ရုံးလုပ်ငန်းဧရိယာ၊ ဧည့်ခန်းဧရိယာနှင့် အနားယူဧရိယာဟူ၍ ခွဲခြားထားသည်။ အနားယူဧရိယာမှာ အခန်းတစ်ခန်းဖြစ်ပြီး အထဲတွင် ကုတင်နှင့် ရေချိုးခန်း ပါရှိလေသည်။ ထိုစဉ်က ကျန်းရိုက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောခဲ့ဖူးလေသည်။ သူ နောက်ပိုင်း ကုမ္ပဏီဖွင့်လျှင် ရုံးခန်းကို ဤသို့ ဒီဇိုင်းဆွဲနိုင်ကြောင်း၊ ထိုအခါကျလျှင် သူမနှင့် အန်းအန်း သွားလည်ပါက ပင်ပန်းလျှင် အထဲတွင် တစ်ရေးအိပ်နိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးလေသည်။

လီရှောင်းက တကယ် မှတ်ထားပြီး ထိုအတိုင်း တကယ် လုပ်ခိုင်းလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ယမန်နှစ် နှစ်ကုန်ပိုင်းက အလှဆင်ခြင်း ပြီးစီးခဲ့ပြီး၊ ကြားထဲတွင် တစ်လ နှစ်လခန့် အလွတ်ထားကာ လီရှောင်းက ဖော်မယ်ဒီဟိုက် ဖယ်ရှားရေး ပြုလုပ်ခိုင်းပြီးနောက် လူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

စက်ရုံမှ ခေါင်းဆောင်ပိုင်း အများစုက မပြောင်းလဲဘဲ ရာထူးအမည်များသာ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ယခုအခါ ကုမ္ပဏီဖြစ်သွားပြီဖြစ်ရာ စက်ရုံ၏ လုပ်ငန်းလည်ပတ်ပုံနှင့် မတူညီတော့ဘဲ လူအင်အား အရေးပေါ် လိုအပ်နေသဖြင့် လတ်တလောတွင် လူအများအပြား စတင်ခေါ်ယူနေလေသည်။ ဤကိစ္စကို လီရှောင်းက ကျိုးကျန့်နှင့် လက်အောက်ငယ်သားများကို တာဝန်လွှဲပေးထားလေသည်။

သူကမူ လူများကိုခေါ်ယူကာ အစည်းအဝေးပြုလုပ်ပြီး နောက်လာမည့် တစ်နှစ်အတွက် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး လမ်းကြောင်းများ ရေးဆွဲခြင်း၊ မည်သည့်နေရာများတွင် ပြောင်းလဲဆန်းသစ်မှုများ လိုအပ်ခြင်း၊ မည်သည့်နေရာများတွင် ချဲ့ထွင်နိုင်ခြင်း စသည်တို့ကို အားလုံး အတူတကွ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ရလေသည်။

မေလအထိ အလုပ်များပြီးနောက် ကျန်းရို၏ အင်တာဗျူး ပြီးဆုံးသွားချိန်မှသာ လီရှောင်း အနည်းငယ် သက်သာရာ ရသွားလေသည်။

ယနေ့က သောကြာနေ့ဖြစ်ပြီး မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျန်းရိုက အန်းအန်းကိုခေါ်ကာ သူ့ထံသို့ လာမည်ဖြစ်ရာ၊ လီရှောင်းက အလုပ်များကို ကြိုတင် အပြီးသတ်ထားပြီး မွန်းလွဲပိုင်းတွင် စောစော ပြန်နိုင်ရန် စဉ်းစားထားလေသည်။

အစည်းအဝေးပြီး၍ လီရှောင်း ရုံးခန်းသို့ ပြန်ရောက်ပြီး သိပ်မကြာမီမှာပင် အပြင်ဘက်မှ တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သူက လက်ထဲတွင် ဒီဇိုင်းဌာနမှ ပို့လာသော ပုံကြမ်းများကို လှန်လှောကြည့်နေရင်း တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဝင်ခဲ့"

တံခါးအပြင်ဘက်ရှိ ယောင်ရှီလင်က အသံကြားသောအခါ ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး စာရွက်စာတမ်းများကို ကိုင်ကာ ဝင်လာခဲ့လေသည်။

သူမ ဝင်လာပြီးနောက် မသိစိတ်မှပင် တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ခမ်းနားစွာ အလှဆင်ထားသော ရုံးခန်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် လှိုင်းဂယက်များ ထသွားလေသည်။ ထို့နောက် ရုံးစားပွဲရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ခေါင်းငုံ့၍ အလုပ်လုပ်နေသော ချောမောသည့် အမျိုးသားကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများထဲတွင် စွဲလမ်းမှုများ အနည်းငယ် ပါဝင်လာလေသည်။

ဤအမျိုးသားက အပြင်ပန်းရုပ်ရည်သာမက အရည်အချင်းနှင့် ရာထူးနေရာပါ သေချာပေါက် အလွန် ထူးချွန်လှလေသည်။

ယောင်ရှီလင်က လူအနားသို့ တစ်လှမ်းချင်းစီ လျှောက်သွားပြီး ရုံးစားပွဲရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ လက်ထဲရှိ စာရွက်စာတမ်းများကို ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ဥက္ကဌကြီး၊ ဒါက မန်နေဂျာကျိုး လာပို့ခိုင်းလို့ပါ"

လီရှောင်းက ခေါင်းပင် မမော့ဘဲ အင်းဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

"ထားခဲ့လိုက်ရင် ရပြီ"

ယောင်ရှီလင်က စာရွက်စာတမ်းများကို ချထားပြီးနောက် သူက အခြား လှုပ်ရှားမှု မရှိသည်ကို မြင်သောအခါ စဉ်းစားကြည့်ပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ဥက္ကဌကြီး၊ တခြား ခိုင်းစရာ ရှိသေးလားဟင်"

"မရှိဘူး၊ ထွက်သွားတော့"

လီရှောင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပုံကြမ်းတစ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဤပုံက အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသည်ဟု ထင်လိုက်မိလေသည်။

ယောင်ရှီလင် မသွားသေးဘဲ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုးကာ စားပွဲကို မှီလိုက်ပြီး ခေါင်းလေးစောင်းကာ သူ့ကို ကြည့်လေသည်။ နှုတ်ခမ်းနီနီလေးများက အနည်းငယ် ကွေးတက်နေပြီး အကြည့်များက ချိတ်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

လီရှောင်း တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားပုံရကာ မသိစိတ်မှပင် ခေါင်းမော့၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ့ဘက်သို့ အနည်းငယ် ကိုင်းညွတ်လာသော အမျိုးသမီးကို တွေ့လိုက်ရပြီး၊ လက်ကလည်း သူ့ လက်ဆီသို့ နည်းနည်းချင်း တိုးကပ်လာလေသည်။

မျက်နှာက ချက်ချင်း မည်းမှောင်သွားပြီး အေးစက်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ကိစ္စ ရှိသေးလို့လား။ မရှိရင် ထွက်သွား"

ယောင်ရှီလင်က အနည်းငယ်မျှ မကြောက်ဘဲ ပြုံးပင် ပြုံးလိုက်သေးလေသည်။

"ဥက္ကဌကြီး၊ ကျွန်မကို မမှတ်မိတော့ဘူးလား။ ကျွန်မရဲ့မိထွေးက ကျွမ်ချင်းလေ၊ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ဆေးရုံမှာ ဆုံခဲ့ကြသေးတယ်"

လီရှောင်းက ကျွမ်ချင်းဆိုသော နာမည်ကို ကြားသည်နှင့် ရွံရှာသွားပြီး မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အေးစက်သွားကာ တိုက်ရိုက်ပင် ဟောက်လိုက်လေသည်။

"လူစကား နားမလည်ဘူးလား။ ထွက်သွားစမ်း！"

သူမနှင့် ဆွေမျိုးစပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက် လုံးဝ မရှိပေ။

ယောင်ရှီလင် အံ့အားသင့်သွားပြီး သူမ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ပြောပြပြီးတာတောင် သူ့သဘောထားက ဒီလောက် ဆိုးရွားနေဆဲဖြစ်ပြီး၊ ဒေါသထွက်သွားပုံရသဖြင့် ဆက်လက်၍ မစွန့်စားရဲတော့ပေ။ ပြုံးလိုက်ပြီး ကိုယ်ကို မတ်မတ်ရပ်ကာ နားရွက်နားရှိ ဆံပင်ရှည်များကို သပ်တင်လိုက်ပြီး ချွဲနွဲ့သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ကျွန်မ ထွက်သွားပါ့မယ်။ ကျွန်မက ဥက္ကဌကြီးကို ရင်းနှီးနေလို့ နှုတ်ဆက်ချင်ရုံလေးပါ။ ဥက္ကဌကြီး ဆက်အလုပ်လုပ်ပါ၊ နောက်မှ တွေ့ကြတာပေါ့"

ပြောပြီးနောက် ခါးလေးလှုပ်ကာ ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

သူမ ထွက်သွားမည်ကို မြင်သောအခါ လီရှောင်းက ရုတ်တရက် အသံထွက်၍ တားဆီးလိုက်လေသည်။

"ရပ်လိုက်စမ်း"

ယောင်ရှီလင်က အသံကြားသောအခါ ဝမ်းသာသွားပြီး လီရှောင်း သူမကို မှတ်မိသွားပြီဟု ထင်မှတ်ကာ နောက်လှည့်၍ စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် လီရှောင်း မေးလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"မင်း ခုနက ပြောတာ ကျိုးကျန့်က မင်းကို လာပို့ခိုင်းတာဆို"

ယောင်ရှီလင်က နောက်လှည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ကျွန်မက အခု မန်နေဂျာကျိုးရဲ့ လက်ထောက်လေ"

သူနှင့် မန်နေဂျာကျိုးတို့၏ ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ကြောင်း သူမ သိသဖြင့် ကျိုးကျန့်ထံမှ အရင် စတင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လီရှောင်း၏မျက်မှောင်များ ပိုမို တွန့်ကွေးသွားလေသည်။ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ကျိုးကျန့်က သူ လတ်တလောတွင် အလွန်တော်သော လက်ထောက်တစ်ယောက် ခေါ်ထားကြောင်း၊ သူ့အတွက် ပြဿနာများစွာ ဖြေရှင်းပေးနိုင်ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်ကို သတိရသွားလေသည်။ ထိုစဉ်က သူလည်း အလေးမထားခဲ့သော်လည်း သူမ ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

စိတ်ထဲတွင် ရွံရှာမှုကို မြိုသိပ်ထားကာ ကျိုးကျန့်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဖုန်းဆက်၍ လာခဲ့ရန် ပြောလိုက်လေသည်။

ကျိုးကျန့်က အလျင်အမြန် တံခါးတွန်းဖွင့်၍ ဝင်လာပြီး၊ ယောင်ရှီလင်လည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ မနေနိုင်ဘဲ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အများကြီး မတွေးတော့ဘဲ လီရှောင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လီရှောင်းက အေးစက်သောအသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"သူက မင်းရဲ့ လက်ထောက်လား"

ကျိုးကျန့် ခေါင်းမညိတ်ရသေးမီမှာပင် တိုက်ရိုက် ပြောလိုက်လေသည်။

"သူ့ကို ဒီလ လစာထုတ်ပေးပြီး ထွက်သွားခိုင်းလိုက်"

ပြောပြီးနောက် ခေါင်းပြန်ငုံ့သွားလေသည်။

"ကဲ၊ မင်းတို့ ထွက်သွားလို့ ရပြီ"

ယောင်ရှီလင် ကြားသောအခါ အလွန် မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာလို့လဲဟင်။ ကျွန်မ ဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ......"

လီရှောင်းက ခေါင်းမော့၍ သူမကို ကြည့်လိုက်ရာ အကြည့်များက အလွန် စူးရှထက်မြက်နေပြီး နက်မှောင်သော မျက်လုံးများက သူမ၏စိတ်ထဲသို့ တစ်ချက်တည်းနှင့် ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ ယောင်ရှီလင်၏အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အကြည့်များကို မသဘာဝကျစွာ လွှဲဖယ်လိုက်ကာ၊ သူမ၏ လျှို့ဝှက်ချက်လေးများ အားလုံး သူ၏ရှေ့တွင် ပေါ်လွင်သွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ကျိုးကျန့်လည်း ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ အစ်ကို။ အခု ကုမ္ပဏီမှာ လူလိုနေတယ်လေ၊ ရှောင်ယောင်က နိုင်ငံခြားကနေ ကျောင်းပြီး ပြန်လာတာ၊ အင်္ဂလိပ်စာ အရမ်းကျွမ်းကျင်တယ်၊ သူရှိရင် ကျွန်တော့်ကို အများကြီး ကူညီပေးနိုင်တယ်"

ယောင်ရှီလင်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လက်မောင်းပိုက်ကာ အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် လီရှောင်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ ယခု ပြည်တွင်းတွင် အင်္ဂလိပ်စာ ကျွမ်းကျင်သူ သိပ်မရှိလှရာ သူမကဲ့သို့ နိုင်ငံခြားမှ ကျောင်းပြီးပြန်လာသူဆိုလျှင် ဘယ်သွားသွား အလုပ်ကောင်းကောင်း ရနိုင်လေသည်။

လီရှောင်းအတွက်သာ မဟုတ်လျှင် သူမ ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို လာမှာလဲ။

သို့သော် လီရှောင်း ဒေါသထွက်ပြီး သူမကို တကယ် မောင်းထုတ်ပစ်မည်ကိုလည်း စိုးရိမ်သဖြင့် ကျိုးကျန့်၏အင်္ကျီကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မန်နေဂျာ၊ ဥက္ကဌကြီးကို သေချာ ရှင်းပြပေးပါဦး၊ ကျွန်မ တကယ် တခြား ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး၊ ဥက္ကဌကြီးကို ရင်းနှီးနေလို့ နှုတ်ဆက်ချင်ရုံလေးပါ"

လီရှောင်းက သူမကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ကျိုးကျန့်ကိုသာ ကြည့်နေလေသည်။

ကျိုးကျန့်က ဆက်ပြောနေသေးလေသည်။

"အစ်ကို၊ ရှောင်ယောင်က ထူးချွန်ကျောင်းသူလေ၊ ကျွန်တော်တို့ ကုမ္ပဏီက ဒီလို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူမျိုး လိုနေတာ။ အစ်ကိုပဲ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထုတ်ကုန်တွေကို နောက်ပိုင်း နိုင်ငံခြားအထိ ရောင်းချချင်တယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ သူက တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် နိုင်ငံခြားမှာ နှစ်အတော်ကြာ နေခဲ့ဖူးတော့ နိုင်ငံခြားအကြောင်း ပိုသိတယ်လေ၊ ဒီအချက်ကတော့ မရီးတောင် မမီဘူး။ တကယ်လို့ သူ လုပ်တာ မကောင်းတဲ့ နေရာတွေ ရှိရင် အစ်ကို ဒေါသမထွက်ပါနဲ့၊ ကျွန်တော် နောက်မှ သူ့ကို သေချာ ဆုံးမလိုက်ပါ့မယ်"

"သူက နိုင်ငံခြားမှာ နေတာကြာတော့ စရိုက်က နည်းနည်း ပွင့်လင်းတယ်၊ တကယ်တော့ ကောင်မလေးကောင်း တစ်ယောက်ပါ၊ ဒီရက်ပိုင်း လူတော်တော်များများကို ကူညီပေးခဲ့တယ်"

လီရှောင်းက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် သူ့ကို ကြည့်နေလေသည်။

ကျိုးကျန့်က လီရှောင်း၏ အကြည့်များနှင့် ဆုံမိသောအခါ မျက်နှာထားက အနည်းငယ် မသဘာဝမကျ ဖြစ်သွားပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လီရှောင်းက ညီအစ်ကို ဆက်ဆံရေးကို အရမ်း မဆိုးရွားစေချင်သလို၊ ဤအမျိုးသမီးရှေ့တွင် ကျိုးကျန့်နှင့် မရန်ဖြစ်ချင်သဖြင့် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်လေသည်။

သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျိုးကျန့်က အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားပြီး လူကိုခေါ်ကာ အလျင်အမြန် ထွက်သွားလေသည်။

တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ လီရှောင်းက သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျိုးကျန့်၊ မင်းက အိမ်ထောင်သည်နော်၊ ငါ့ကို စိတ်ပျက်အောင် မလုပ်နဲ့"

ကျိုးကျန့် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်နှာထား အနည်းငယ် မသဘာဝမကျ ဖြစ်သွားလေသည်။

"မလုပ်ပါဘူး အစ်ကို၊ ကျွန်တော် သိပါတယ်"

"အဲ့ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့"

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၇၄)

သို့သော် ညဘက် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ၊ လီရှောင်းက ကျန်းရိုကို စနေနေ့တွင် ဝမ်ယန်အား အပြင်ခေါ်သွားပြီး လှပသော အဝတ်အစား နှစ်စုံ သုံးစုံခန့် ဝယ်ပေးရန်နှင့် သူမကိုယ်သူမ ပြင်ဆင်တတ်အောင် သင်ပေးရန် ပြောလေသည်။

ကျန်းရိုက ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျက် ခြေထောက်ကို လှုပ်ရှားကစားနေစဉ် ထိုစကားကို ကြားရသောအခါ၊ ခေါင်းလှည့်၍ သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ရှင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး ဝမ်ယန်ကို ဂရုစိုက်နေရတာလဲ"

သူမ လီရှောင်းကို သိသလောက်ဆိုလျှင်၊ သူ့ကိုယ်တိုင်နှင့် မပတ်သက်သော သူဆိုလျှင် သူက တစ်ချက်ပိုကြည့်မည်ပင် မဟုတ်ပေ။ ဝမ်ယန်က ကျိုးကျန့်၏ ဇနီးဖြစ်သော်လည်း လီရှောင်းက ပုံမှန်အားဖြင့် သူမကို သိပ်ပြီး ဂရုစိုက်လေ့ မရှိပေ။ ပြီးခဲ့သည့်တစ်ခေါက်က ကျန်းရိုနှင့် ဈေးဝယ်ထွက်စဉ်က လူကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်လိုက်ရရာ၊ သူက သူမကိုပင် မေးလိုက်သေးသည်။ "အဲ့ဒါ ဘယ်သူလဲ၊ နည်းနည်း ရင်းနှီးသလိုပဲ"

ထိုစဉ်က ကျန်းရိုမှာ သူ့ကို ဘာပြောရမည်မှန်းပင် မသိခဲ့ပေ။ ယခုမူ သူက ဝမ်ယန်ကို အဝတ်အစားများ သွားဝယ်ပေးရန် ပြောနေသဖြင့် ဘယ်လိုတွေးတွေး ထူးဆန်းနေလေသည်။

လီရှောင်းက မည်သို့ ရှင်းပြရမည်မှန်း မသိသဖြင့် ကိုယ်လှည့်ကာ အိပ်ချင်ယောင်ဆောင်နေပြီး ပါးစပ်မှ မပီမသဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ သူ ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေက သိပ်မလှလို့၊ မင်းဆီကနေ သင်ယူခိုင်းလိုက်တာပါ"

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ဝမ်ယန်၏ပုံစံကို မှတ်မိနေသေးသည်။ ကျိုးကျန့်ကို သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေအောင် ပြင်ဆင်ပေးထားသော်လည်း၊ သူမကိုယ်တိုင်ကမူ ဟောင်းနွမ်းနေသော အဝတ်အစားဆိုးကြီးများကို ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။ ထိုအဝတ်အစားများကို သူကပင် အထင်မကြီးပေ။ ဒီဇိုင်းကလည်း ဟောင်းနွမ်းပြီး ခေတ်နောက်ကျနေသည်။ သူမက မူလကတည်းက ကျိုးကျန့်ထက် အသက်ပိုကြီးရာ ထိုကဲ့သို့သော အဝတ်အစားများ ထပ်ဝတ်လိုက်သောအခါ၊ ကျိုးကျန့်နှင့် အတူရပ်နေလျှင် လင်မယားနှင့် မတူဘဲ သူ့အမေနှင့် ပိုတူနေလေသည်။

ပိုက်ဆံရှာသည်မှာ သုံးစွဲရန်အတွက်ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက သူနှင့် ကျိုးကျန့်တို့ ထိုစဉ်က တောင်ပိုင်းသို့ ဘာလာလုပ်ကြမှာလဲ။ ကပ်စေးနှဲပြီး ဘဝကို ပိုဆိုးအောင် ဖြတ်သန်းနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ဒီအချက်တွင်တော့ ကျန်းရိုက ပိုကောင်းလေသည်။ ကျန်းရိုလည်း ချွေတာတတ်သော်လည်း သူမ၏ ချွေတာမှုမှာ ပိုက်ဆံကို ဖြစ်သလို မသုံးစွဲခြင်းဖြစ်သည်။ ကလေး၏ ကစားစရာများ များလာလျှင် သူမက ဈေးပေါပေါဖြင့် ပြန်ရောင်းချလေ့ရှိပြီး၊ ကလေးနှင့် သူတို့ မဝတ်တော့သော အဝတ်ဟောင်းများကို သန့်ရှင်းအောင် လျှော်ဖွပ်ကာ ဆင်းရဲသော တောင်တန်းဒေသများသို့ ပို့ပေးလေ့ရှိသည်။ မလိုအပ်သော ပစ္စည်းများကို သူမ ဝယ်လေ့မရှိပေ။

သို့သော် အသုံးဝင်မည့် ပစ္စည်းများဆိုလျှင် သူမက တတ်နိုင်သမျှ အကောင်းဆုံးများကို ဝယ်ယူလေ့ရှိသည်။ အဝတ်အစား သိပ်မများသော်လည်း အထည်တိုင်းက ဈေးကြီးပြီး လှပလေသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ဝယ်ထားသော အဝတ်အစားများပင် ယခုတိုင် ဝတ်ဆင်၍ ရနေသေးပြီး အရည်အသွေးလည်း ကောင်းမွန်လေသည်။ ထို့အပြင် အသားအရေ ထိန်းသိမ်းသည့် ပစ္စည်းများမှာလည်း အရာရာတိုင်း ဈေးကြီးပြီး မနက်ည လိမ်းရုံသာမက တစ်ကိုယ်လုံးပါ လိမ်းသဖြင့် စမ်းကြည့်လိုက်လျှင် အသားအရေက အလွန် ချောမွေ့နူးညံ့နေလေသည်။

ဤအချက်တွင် လီရှောင်းက အခြားယောကျ်ားများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူက ကျန်းရိုကို အခြားသူများ၏ အာရုံစိုက်ခြင်း ခံရသည်ကို မနှစ်သက်သော်လည်း၊ သူမကို အပြင်သို့ ခေါ်သွားရသည့်အခါတိုင်း အလွန် ကျေနပ်ဂုဏ်ယူလေ့ ရှိလေသည်။

အထူးသဖြင့် အခြားသူများက သူ့ဇနီးက လှပပြီး ဉာဏ်ကောင်းကြောင်း၊ သမီးလေးက လိမ္မာပြီး ချစ်စရာကောင်းကြောင်း အားကျနေကြသည်ကို မြင်ရသောအခါ၊ သူ့ဘဝက အလွန် သာယာလှပသည်ဟု ထင်မိလေသည်။

ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ကျိုးကျန့်က ဝမ်ယန်ကို အပြင်သို့ ခေါ်သွားလေ့ သိပ်မရှိပေ။ တစ်ဖက်တွင် ဝမ်ယန်က ဗဟုသုတ နည်းပါးသဖြင့် အခြားသူများ၏ ရယ်စရာဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်၍ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ဝမ်ယန်က သူ့ကို မျက်နှာပျက်စေသည်ဟု စိတ်ထဲတွင် ထင်နေ၍လည်း ဖြစ်နိုင်လေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ကျိုးကျန့်ကိုယ်တိုင်က ရွံရှာခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ ရွံရှာလှောင်ပြောင်သော အကြည့်များကို မြင်ရသောအခါ သူလည်း သေချာပေါက် သည်းခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ဤကိစ္စများကို သူက ကျန်းရိုအား တိုက်ရိုက်ပြောပြ၍ မကောင်းပေ။ ယောကျ်ားကြီးတန်မယ့် စကားများသလို ဖြစ်နေမည်ကို စိုးရိမ်ရလေသည်။

ကျန်းရိုက သူ့ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ခြေထောက်လည်း ဆက်မလှုပ်ရှားတော့ဘဲ၊ ထကာ သူ၏ အပေါ်သို့ မှောက်လျက် မေးလိုက်လေသည်။

"တကယ်ပဲ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ရှင် ကျွန်မကို ပြောပြ"

ထို့နောက် သူမကိုယ်တိုင် မနေနိုင်ဘဲ ခန့်မှန်းကြည့်လေသည်။ တကယ်တော့ ခန့်မှန်းရ အလွန် လွယ်ကူလေသည်။ သူမကို ဝမ်ယန်အား အပြင်ခေါ်သွားပြီး လှပသော အဝတ်အစား နှစ်စုံ သုံးစုံခန့် ဝယ်ပေးရန် ပြောခြင်းမှာ၊ သေချာပေါက် ဝမ်ယန်က မပြင်ဆင်တတ်ဘဲ အရုပ်ဆိုးနေသည်ကို ရွံရှာနေ၍ ဖြစ်မည်။ လီရှောင်းကတော့ ဝမ်ယန်ကို သေချာပေါက် ရွံရှာမည် မဟုတ်ပေ။ သူနှင့် ဝမ်ယန်က ဘာမှ မသက်ဆိုင်ပေ။ သို့ဆိုလျှင် ကျိုးကျန့် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိတော့သည်။

ကျန်းရို မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီး မကောင်းသော လေသံဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာလဲ၊ ကျိုးကျန့် စိတ်ပြောင်းသွားပြီလား။ သူကများ အပြင်မှာ မယားငယ် ထားနေတာလား"

လီရှောင်း ကြားသည်နှင့် သူမ တွေးတာ လွဲသွားပြီမှန်း သိလိုက်သဖြင့် ကိုယ်လှည့်ကာ သူမကို ဖက်ထားလိုက်ရလေသည်။

"အဲ့လိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး"

စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ယနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများကို ကျန်းရိုအား ပြောပြလိုက်လေသည်။ သူနှင့် ကျိုးကျန့်တို့က ငယ်စဉ်ကတည်းက အတူတကွ ကြီးပြင်းလာကြရာ သူ့အကြောင်းကို သူ့အမေထက်ပင် ပို၍ နားလည်လေသည်။ ထိုကောင်က ယခုအခါ ပိုက်ဆံ ပိုရလာတော့ စိတ်က နည်းနည်း လွင့်ချင်နေပြီဖြစ်သည်။ ပညာအရည်အချင်း မြင့်မားပြီး လှပသော အမျိုးသမီးငယ် တစ်ဦးနှင့် တွေ့သောအခါ၊ အပြင်တွင် ဖောက်ပြန်သည့် အလုပ်မျိုးကို မလုပ်ရဲသေးသော်လည်း အနည်းနှင့်အများတော့ စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ကျိုးကျန့်က သူ့ညီအရင်းကဲ့သို့ ဖြစ်ရာ သူ့ကွယ်ရာတွင် မကောင်းမပြောချင်ပေ။ ထိုလက်ထောက်အပေါ် အနည်းငယ် ဂရုစိုက်ပေးသည်ဟုသာ ပြောလိုက်ပြီး၊ ထိုလက်ထောက်မှာ ယခင်က ဆေးရုံတွင် တွေ့ခဲ့ရသော အမျိုးသမီးငယ်ပင်ဖြစ်ကာ ရည်ရွယ်ချက် သိပ်မကောင်းကြောင်းကိုပါ ပြောပြလိုက်လေသည်။

သူ ထိုသို့ ပြောလိုက်သောအခါ ကျန်းရိုက မှတ်မိသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။ အနည်းငယ် ဂရုစိုက်ပေးသည်ဆိုတာ ဘာကို ခေါ်တာလဲ။ လီရှောင်းတောင် သတိထားမိနေပြီဆိုလျှင် အတော်လေးကို ဂရုစိုက်ပေးနေပြီ ဖြစ်မည်မှာ သေချာလေသည်။

တကယ်တော့ ဤအရာကလည်း နားလည်ရ လွယ်ကူလေသည်။ ကျိုးကျန့်ကို မဆိုထားနှင့်၊ အရည်အချင်းရှိပြီး ဗဟုသုတရှိသော ယောကျ်ားများပင်လျှင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရောက်သွားသောအခါ လွင့်ချင်တတ်ကြလေသည်။ သို့မဟုတ်ပါက "ရာထူးတက်၊ ကြီးပွား၊ မိန်းမသေ" ဟူသော စကားပုံက ဘယ်လိုလုပ် ရှိလာပါ့မလဲ။

လူတွေရဲ့ လောဘဆိုတာ အထိန်းချုပ်ရ အခက်ဆုံးပဲ။

ကျိုးကျန့်နှင့် လီရှောင်းတို့ မတူညီပေ။ လီရှောင်းက တကယ်ကို ဆင်းရဲဒုက္ခ ခံစားဖူးသူ ဖြစ်သည်။ သူက လူတွေရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေကို မြင်တွေ့ဖူးသဖြင့် လောဘနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် စဉ်းစားနိုင်ပြီး၊ ယခု ပိုင်ဆိုင်ထားသမျှကိုလည်း အလွန်တန်ဖိုးထားလေသည်။ သို့သော် ကျိုးကျန့်က မဟုတ်ပေ။ သူ ငယ်စဉ်က ဘယ်လောက်ပဲ ဆင်းရဲပါစေ၊ အထက်တွင် ကျိုးမားက တောင့်ခံပေးထားသလို၊ ညီအစ်ကို သူငယ်ချင်းကောင်းများစွာလည်း ရှိလေသည်။ ကြီးလာသောအခါတွင်လည်း လီရှောင်း၏ အကာအကွယ်ပေးမှုအောက်တွင် ရှိနေပြီး၊ သူ၏ အရာအားလုံးကို လီရှောင်းက စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ သူပြောသော ဆင်းရဲဒုက္ခဆိုသည်မှာ လီရှောင်း အရင်ဆုံး ခံစားပြီးသားများသာ ဖြစ်လေသည်။

ကျိုးကျန့်က အမြဲတမ်း အားကိုးစရာရှိသူ ဖြစ်လေသည်။

တကယ့်ကို ဆင်းရဲဒုက္ခ မခံစားဖူး၊ မနာကျင်ဖူးသဖြင့် သူ့စိတ်နေသဘောထားက လီရှောင်းလောက် မခိုင်မာပေ။

ဥပမာအားဖြင့် ယခုနှစ် အိမ်ပြန်ချိန်က တွေ့ခဲ့ရသော ကျူးချန်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ယခင်က ကျူးချန်သည် ညီအစ်ကိုများထဲတွင် အခြေအနေ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ အရည်အချင်းရှိသော မိဘများရှိပြီး၊ အထောက်အပံ့ပေးနိုင်သော ဦးလေးလည်းရှိသဖြင့် သူက အလွန် ဆိုးသွမ်းခဲ့သည်။ အခြားသူများ၏ တားမြစ်ချက်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ယခင်ဇနီး မေ့ဇီနှင့် အတင်းအကျပ် ပေါင်းသင်းခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အလွန်နစ်နာဆုံးရှုံးပြီး ဒုက္ခကြီးစွာ ခံစားရမှသာ အသိတရားရလာခဲ့ပြီး၊ ယခုကဲ့သို့ လက်ရှိအခြေအနေကို တန်ဖိုးထားကာ တည်ငြိမ်စွာ နေထိုင်တတ်သော ကျူးချန် ဖြစ်လာခဲ့လေသည်။

ကျန်းရို တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပြောလိုက်လေသည်။

"တကယ်တော့ အဓိက အကြောင်းရင်းက ဝမ်ယန်ဆီမှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အရေးအကြီးဆုံးက ကျိုးကျန့်ရဲ့ စိတ်နေသဘောထား ပြောင်းလဲသွားတာပါ။ ရှင်တို့ရဲ့စီးပွားရေးက ပိုပို ကြီးကျယ်လာပြီး ပိုက်ဆံတွေလည်း ပိုပို များလာတော့၊ နောက်ပိုင်းမှာ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုတွေ ပိုများလာမှာပဲ။ ကျွန်မ အရင်က ရှင့်ကို ဒါတွေ ပြောဖူးပါတယ်၊ မိန်းမတွေတင် မကဘူး၊ တခြားအရာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ ရှင်က ကျိုးကျန့်အတွက် အမြဲတမ်း ဒါတွေကို လိုက်ရှင်းပေးနေလို့ မရဘူးလေ"

"လတ်တလောဖြစ်သွားတဲ့ ခေါင်းကြီး နို့မှုန့် ပြဿနာကိုပဲ ကြည့်လေ။ နို့မှုန့်လုပ်ငန်းရဲ့ မူလ ရည်ရွယ်ချက်က ကလေးတွေကို အာဟာရ ရစေဖို့ဆိုတဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ စခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အခုလို ဖြစ်သွားရတာလဲ။ အဆိပ်သင့် နို့မှုန့်တွေ ဒီလောက် အများကြီး ဘာလို့ ပေါ်လာရတာလဲ။ အကျိုးအမြတ်ကို မက်မောပြီး စိတ်နေသဘောထားတွေ ပြောင်းလဲသွားလို့ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ပိုက်ဆံ ပိုရဖို့အတွက် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ သုံးလာကြတာလေ"

"ဘယ်လုပ်ငန်းမှာပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အရေးအကြီးဆုံးနဲ့ အခက်ခဲဆုံးက ကိုယ့်ရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်ကို မြဲမြဲဆုပ်ကိုင်ထားဖို့ပါပဲ"

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းရိုက ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီစနေနေ့ကျရင် ကျွန်မ ဝမ်ယန်ကို ခေါ်ပြီး အဝတ်အစား သွားဝယ်မယ်၊ ပြီးရင် သူ့ကို သေချာ ပြောပြလိုက်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှင်လည်း ကျိုးကျန့်နဲ့ သေချာ စကားပြောကြည့်ပါဦး၊ ချန်ရုန်ရဲ့ လမ်းဟောင်းကို သူ့ကို မလိုက်ခိုင်းပါနဲ့"

လီရှောင်းက ကိုယ်လှည့်ကာ ကျန်းရိုကို ရင်ခွင်ထဲသို့ တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ ကျန်းရိုနှင့် စကားပြောပြီးတိုင်း သူ့ဦးနှောက်တစ်ခုလုံး အများကြီး ပိုမို ရှင်းလင်းသွားသလို ခံစားရလေသည်။

စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် အားနာသွားပြီး ကိုယ့်ကိစ္စတွေကို အမြဲတမ်း ကျန်းရိုကို လာပြီး နှောင့်ယှက်နေသလို ခံစားရသဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ ကျန်းရို၏ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒီကောင်က ခေါင်းနောက်သွားတာပါ၊ သူ အပြင်မှာ ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက် မလုပ်ရဲပါဘူး၊ အလွန်ဆုံးက စိတ်နည်းနည်း လွင့်သွားတာလောက်ပဲ ရှိမှာပါ။ ကိုယ် နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် အားတဲ့အချိန်လေး ရှာပြီး သူ့ကို သေချာ ဆူလိုက်ပါ့မယ်"

"သူ့ကို အရမ်းလည်း မဆူပါနဲ့၊ သေချာ စကားပြောကြည့်ပါ"

"အင်း၊ ကိုယ် သိပါပြီ"

……

ကျန်းရိုက ပြောသည့်အတိုင်း လုပ်လေသည်။ ဤစနေနေ့တွင် ဝမ်ယန် အိမ်မှာ အားနေချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ သူမကို အပြင်ထွက် ဈေးဝယ်ရန် တကူးတက ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ အန်းအန်းကိုပင် မခေါ်သွားဘဲ ကျိုးမိသားစုအိမ်တွင် အစ်ကို၊ မောင်လေးများနှင့် ကစားရန် ထားခဲ့လေသည်။

ဇာတိဘက်တွင် ရှိနေစဉ်က ကျန်းရိုနှင့် ဝမ်ယန်တို့က မကြာခဏ အလည်အပတ်သွားကာ စကားစမြည် ပြောဆိုလေ့ရှိကြသော်လည်း၊ ဤဘက်သို့ ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်းတွင်မူ နည်းပါးသွားခဲ့သည်။ ကျန်းရို တက္ကသိုလ်တက်ပြီးနောက် အတန်းဖော် သူငယ်ချင်း အများအပြားနှင့် သိကျွမ်းလာခဲ့ရာ၊ ဝမ်ယန်နှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် မိသားစုနှစ်စု အပြန်အလှန် ဟင်းပို့ပေးခြင်း သို့မဟုတ် နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်များတွင် အတူတကွ ထမင်းစားခြင်းလောက်သာ ရှိတော့လေသည်။

ဝမ်ယန်ကလည်း စက်ရုံ ထမင်းစားရုံတွင် အလုပ်လုပ်ရင်း သူငယ်ချင်းသစ်များနှင့် သိကျွမ်းခဲ့လေသည်။

ကျန်းရိုက သူမကို ဈေးဝယ်ထွက်ရန် အတူတကွ ခေါ်လိုက်သောအခါ ဝမ်ယန်မှာ အနည်းငယ် ပျော်ရွှင်နေသေးသည်။ ကျိုးမားက ဝမ်ယန်ကို ပိုက်ဆံပိုယူသွားရန်နှင့် အဝတ်အစားသစ် နှစ်စုံခန့် ဝယ်ရန် ပြောလေသည်။

ဝမ်ယန်က လိမ်မာစွာဖြင့် ပိုက်ဆံ အတော်များများ ယူသွားခဲ့သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်အတွက် ဝယ်ရန် မတွေးထားခဲ့ပေ။ သူမ၏ အဝတ်အစားများက အတော်လေး များနေပြီဟု ထင်ထားပြီး၊ ကျန်းရိုက ပုံမှန်အားဖြင့် စားကောင်းသောက်ဖွယ်များ အများအပြား လုပ်ပို့ပေးတတ်သဖြင့် ယနေ့ မွန်းတည့်ချိန်တွင် သူမက ဒကာခံရမည်ဟုသာ တွေးထားလေသည်။

သို့သော် သူမ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ၊ ကျန်းရိုက သူမကို ကုန်တိုက်သို့ တိုက်ရိုက်ခေါ်သွားပြီး အဝတ်အစားများ ဝယ်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။ သူမက မလိုချင်သော်လည်း၊ ကျန်းရိုက ကိုယ်တိုင် ပိုက်ဆံထုတ်၍ ဝယ်ပေးလေသည်။ ထိုအဝတ်အစားများမှာ သေလောက်အောင် ဈေးကြီးပြီး တင်းကျပ်လွန်းလှလေသည်။

ဝမ်ယန်က သူများဆီမှ အချောင်ယူရသည်ကို မနှစ်သက်ရာ၊ ကျန်းရို ပိုက်ဆံထုတ်မည်ကို မြင်သည်နှင့် အလျင်အမြန် ကိုယ်တိုင် ပိုက်ဆံထုတ်၍ ရှင်းလိုက်ပြီး အဝတ်လဲခန်းထဲသို့ ဝင်၍ မဖြစ်မနေ စမ်းဝတ်ကြည့်ရလေတော့သည်။

မူလက ဆိုင်ဝန်ထမ်းများက သူမကို မြင်သောအခါ နှာခေါင်းရှုံ့ကာ အထင်သေးသည့် ပုံစံမျိုး ပြသခဲ့သော်လည်း၊ သူမတွင် ပိုက်ဆံရှိမှန်း သိသွားသောအခါ ချက်ချင်းပင် အခြား သဘောထားတစ်မျိုးသို့ ပြောင်းလဲသွားကြလေသည်။

ဝမ်ယန်၏စိတ်ထဲတွင် အစပိုင်းက အနည်းငယ် မသက်မသာဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပျော်ရွှင်မှုတစ်မျိုးကို ခံစားလာရသည်။ အထူးသဖြင့် မှန်ထဲတွင် လုံးဝ မတူညီသော သူမကိုယ်သူမ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ တိုက်ရိုက်ပင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

ယခင်က သူမလည်း ကျန်းရိုကို ပြင်ဆင်တတ်၊ ဝတ်စားဆင်ယင်တတ်သည်ကို အားကျခဲ့ပြီး ကျန်းရို ဘာဝတ်ဝတ် လှသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သူမကိုယ်သူမ ကျောင်းလည်း သိပ်မနေခဲ့ရ၊ ရုပ်လည်း မလှဟု ထင်မှတ်ကာ၊ တောင်ပိုင်းသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ပို၍ပင် သိမ်ငယ်လာခဲ့သဖြင့် ကျန်းရိုနှင့် သိပ်မပတ်သက်ရဲတော့ပေ။ ကျန်းရိုက တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူဖြစ်ရာ သူတို့နှစ်ဦး စကားပြောလျှင်လည်း အံမဝင်ဟု ထင်ကာ၊ ယခုအခါ စက်ရုံ ထမင်းစားရုံထဲတွင်သာနေပြီး ထိုဒေါ်လေးကြီးများနှင့် စကားပြောရသည်ကိုသာ နှစ်သက်နေတော့လေသည်။

ပုံမှန် ကလေးများ၏ မိဘအစည်းအဝေးများဆိုလျှင်လည်း သူမက တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်လွှဲလေ့ရှိလေသည်။

ဝမ်ယန်၏ အရိုးအဆစ်များက အနည်းငယ် ကြီးမားသော်လည်း မဝပေ။ အရင်က အနည်းငယ် ဝဖြိုးခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အလုပ်က အရမ်းပင်ပန်းလွန်းသဖြင့် လူက အများကြီး ပိန်သွားလေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ခန္ဓာကိုယ်မျိုးက ပွယောင်းယောင်း အဝတ်အစားမျိုး ဝတ်ဆင်ရန် သိပ်မသင့်တော်ဘဲ အလွန်ဝပုံပေါက်စေသည်။ အထူးသဖြင့် သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ ဇာတိမှ လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ဒီဇိုင်းများသာ ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းရိုက သူမအတွက် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံ အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီနှင့် ရှပ်အင်္ကျီ အချို့ကို ရွေးချယ်ပေးပြီး၊ အောက်ပိုင်းတွင် အနက်ရောင် ဘောင်းဘီတို (သို့မဟုတ်) ကိုယ်ကျပ် သိုးမွေးအင်္ကျီနှင့် ပွယောင်းယောင်း ဖြောင့်စင်းသော ဘောင်းဘီများ၊ ထို့အပြင် ကိုယ်ကျပ် ဂါဝန်များကို တွဲဖက်ပေးခဲ့သည်။ တကယ်တော့ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားက အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး ခါးနှင့်ရင်ရှိကာ အရပ်လည်း အတော်လေး ရှည်သော်လည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာ မပြင်ဆင်တတ်ခြင်းသာ ဖြစ်လေသည်။

ဝမ်ယန်က ကျန်းရို၏စကားကို နားထောင်ပြီး အထဲသို့ ဝင်ကာ အစင်းကျား ကိုယ်ကျပ် ဂါဝန်ကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ ဂါဝန်မှာ အလွန် ရိုးရှင်းပြီး အရှည်က ဒူးခေါင်းအထိ ရောက်ကာ V ပုံစံ လည်ပင်းပေါက်ဖြစ်ပြီး အရှေ့တွင် ကြယ်သီးများဖြင့် တပ်ထားလေသည်။ တကယ်တော့ ဘာမှ မဟုတ်သော်လည်း၊ ဝမ်ယန်က ဤကဲ့သို့သော အဝတ်အစားမျိုး မဝတ်ဖူးသဖြင့် ထွက်လာပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ကို ဘယ်နေရာတွင် ထားရမှန်း မသိအောင်ဖြစ်နေပြီး၊ ကျန်းရိုက မှန်ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်သွားသောအခါ အလွန်ရှက်ရွံ့နေလေသည်။

"မရဘူး မရဘူး၊ ငါ ဒါဝတ်ရတာ အရမ်း နေရခက်တယ်"

ကျန်းရိုက ခွင့်မပြုပေ။

"ဘယ်နေရာက နေရခက်နေလို့လဲ။ ဘယ်လောက် လှလဲ။ ငါ နင့်ကို ပြောမယ်၊ မိန်းမတွေက ကိုယ်ငယ်ရွယ်တုန်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သေချာပြင်ဆင်ထားသင့်တယ်။ မဟုတ်ရင် နင် အသက်ကြီးလာမှ လှတဲ့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ချင်ရင်လည်း မသင့်တော်တော့ဘူးလေ၊ လူတွေက နင့်ကို အဘွားကြီးရူးနေတာလို့ ဆဲကြလိမ့်မယ်"

"နင်က ရုပ်ဆိုးတာမှ မဟုတ်တာ၊ ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း အရမ်းကောင်းတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှလှပပလေး ပြင်ဆင်ထားတော့ ကိုယ်တိုင်လည်း ပျော်ရသလို သူများ ကြည့်ရတာလည်း အဆင်ပြေတာပေါ့။ ကျိုးကျန့်နဲ့ လီရှောင်းတို့လိုမျိုးပေါ့၊ သူတို့ အပြင်ထွက်ပြီး စီးပွားရေးအကြောင်း ပြောရင် ဘာလို့ အနောက်တိုင်းဝတ်စုံဝတ်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်ကြတာလဲ။ အဝတ်အစား ညံ့ရင် လူတွေက အထင်သေးမှာစိုးလို့လေ။ နင်က ကျိုးကျန့်ရဲ့ မိန်းမလေ၊ ကျိုးကျန့်ကလည်း သူဌေးကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီဆိုတော့၊ နင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှအောင် ပြင်ဆင်ထားမှ သူလည်း မျက်နှာပန်းလှမှာပေါ့"

ဘယ်စကားက သူမကို ထိခိုက်သွားစေသည်မသိ၊ ဝမ်ယန်က မှန်ထဲရှိ သူမကိုယ်သူမ တုံ့ဆိုင်းစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မဝတ်ဘူးဟု ဆက်မပြောတော့ပေ။

ဘေးမှ ဆိုင်ဝန်ထမ်းက သူတို့နှစ်ဦး ပိုက်ဆံရှိပုံပေါ်သည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် ဝင်၍ ထောက်ခံလေသည်။

"ဟုတ်ပါတယ်၊ ယောကျ်ားတွေက ရုပ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ ကြည့်ကြတာပါ။ အစ်မ ကျွန်မပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ခုနက အစ်မ ဝင်လာတုန်းက ကျွန်မက အစ်မ လမ်းမှားဝင်လာတာလားလို့တောင် ထင်နေတာ။ ဒီအလှလေး အဖော်ပါမလာရင် ကျွန်မ သေချာပေါက် နှင်ထုတ်မှာပဲ။ အခု အဝတ်အစား လဲလိုက်တော့ လူတစ်ကိုယ်လုံး လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတာပဲ၊ ယောကျ်ားတွေ ကြည့်ပြီး သဘောကျမှာ မပြောနဲ့၊ အစ်မကိုယ်တိုင် မှန်ထဲ ပြန်ကြည့်ကြည့်ပါလား၊ ပျော်စရာ မကောင်းဘူးလား။ လှလှပပလေး ပြင်ဆင်ထားတော့ အပြင်ထွက်ရင်လည်း ယုံကြည်မှု ရှိတယ် မဟုတ်လား"

ဝမ်ယန်က မှန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၊ ကျန်းရိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ဖြင့် မသေချာစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"တကယ် လှလား"

ကျန်းရိုက အားကြိုးမာန်တက် ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

"ခုနကထက် အဆတစ်ရာ ပိုလှတယ်"

ဝမ်ယန် ကြားပြီး ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ထို့နောက် ကျန်းရိုက သူမကို အခြားအဝတ်အစားများကိုပါ စမ်းဝတ်ကြည့်ခိုင်းရာ၊ ဝမ်ယန်လည်း အရင်ကလောက် မရှက်တော့ပေ။ ထို့နောက် ကျန်းရိုက သင့်တော်သည်ဟု ထင်သမျှကို အားလုံး ထုပ်ပိုးခိုင်းလိုက်သည်။ ခဏနေ ဝမ်ယန်က ပိုက်ဆံမနှမြောဘဲ မဝယ်ဘဲနေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမကိုယ်တိုင် ပိုက်ဆံရှင်းလိုက်လေသည်။

ဝမ်ယန် ထွက်လာပြီး ကျန်းရို အကုန်ဝယ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အလွန် နှမြောသွားလေသည်။ ထို့နောက် ကျန်းရိုက သူမကို ဖိနပ်အသစ် လဲစီးခိုင်းကာ သူမနှင့်အတူ ဆံပင်သွားလုပ်ရန်၊ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမက ပိုက်ဆံရှင်းမည်ဟု ပြောလေသည်။

ဝမ်ယန်လည်း ဘာမှ ထပ်မပြောသာတော့ဘဲ ကျန်းရို ရွေးပေးသော ဖိနပ်အပါးကိုစီးကာ သူမနှင့်အတူ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

တံခါးအပြင်ရောက်သောအခါ ဝမ်ယန်သည် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ယခင်ကနှင့်မတူဘဲ မိမိကိုယ်ကိုယ် အများကြီး ယုံကြည်မှု ရှိလာသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး၊ ဤမြို့ပြကြီးနှင့် မလိုက်ဖက်ဘူးဟူသော ခံစားချက်မျိုး မရှိတော့ပေ။

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးက ဆံပင်သွားလုပ်ကြသည်။ ဝမ်ယန်၏ဆံသားက အလွန်ကောင်းမွန်သော်လည်း အလွန်ရှည်လွန်းနေပြီး နောက်ဘက်တွင် ကျစ်ဆံမြီးကြီးတစ်ခု ကျစ်ချထားရာ၊ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဤသို့ ဖြီးလာခဲ့၍ဖြစ်မည် အရှေ့ဘက် ဆံစပ်လိုင်းက အနည်းငယ် မြင့်နေလေသည်။

ကျန်းရိုက ဆံပင်ညှပ်ဆရာနှင့် စကားပြောကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာပုံစံနှင့် လိုက်ဖက်မည့် BoB cut ပုံစံ ညှပ်ကာ ဖြောင့်ပေးလိုက်ရာ အရှိန်အဝါက ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ဆံပင်လုပ်ပြီးနောက် ကျန်းရိုက အကြောင်းပြချက်ရှာကာ သူမကို အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှု လုပ်ရန် ခေါ်သွားပြီး၊ အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှု ပြီးသောအခါ ဆိုင်ဝန်ထမ်းများကို သူမတို့အတွက် မိတ်ကပ်ပါ လိမ်းပေးခိုင်းလိုက်သေးလေသည်။

အလှပြင်ဆိုင်မှ ထွက်လာသောအခါ ဝမ်ယန်က လမ်းဘေးရှိ မှန်တံခါးထဲမှ သူမ၏ပုံရိပ်ကို မသဘာဝကျစွာ ကြည့်လိုက်ရာ၊ လူတစ်ကိုယ်လုံး လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပြီး၊ တစ်နေ့နေ့တွင် ဤမျှ လှပလာလိမ့်မည်ဟု သူမ တစ်ခါမှ မတွေးရဲခဲ့ပေ။

ကျန်းရိုက ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေသည်။

"အရမ်းလှတယ် မဟုတ်လား"

ဝမ်ယန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

သူမကလည်း အရူးမဟုတ်ပေ။ ကျန်းရိုက ယနေ့ သူမအတွက် သက်သက် အဖော်လိုက်လုပ်ပေးနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူမက ကျန်းရိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၊ မှန်ထဲရှိ သူမ၏အရိပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ဖြင့် စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို ရိပ်မိသွားသလို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး တစ်နေ့လုံး လျှောက်လည်ပြီးနောက် အတော်လေး ပင်ပန်းသွားသဖြင့်၊ ကျန်းရိုက သူမကို အနီးအနားရှိ အနောက်တိုင်း စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်သို့ ခေါ်သွားကာ ထမင်းစားလေသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် ဝမ်ယန်သည် ဤကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့် စားသောက်ဆိုင်မျိုးသို့ မဝင်ရဲပေ။ ယနေ့ သူမ လှပလာ၍ ယုံကြည်မှု ရှိလာ၍လားမသိ၊ ကျန်းရို၏အနောက်မှနေ၍ အလွန် ယုံကြည်မှုရှိစွာဖြင့် ဝင်သွားခဲ့ပြီး ကျောကိုလည်း မတ်မတ်ထားထားလေသည်။

စားသောက်ဆိုင်မှ စားပွဲထိုးက ပြုံးလျက် လမ်းပြလေသည်။

"မိန်းမလှလေး နှစ်ယောက် ဒီဘက်ကို ကြွပါ"

ဝမ်ယန် ယနေ့ အများဆုံး ကြားရသည်မှာ အခြားသူများက သူမကို မိန်းမလှလေးဟု ခေါ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ အဝတ်အစား လဲပြီးကတည်းက ဆိုင်တိုင်းသို့ ရောက်တိုင်း လူတွေက သူမကို မိန်းမလှလေးဟု ခေါ်ကြသည်။ ယခင်က ကျိုးမားနှင့်အတူ ဈေးအနီးရှိ ဆိုင်များတွင် လျှောက်လည်စဉ်က လူတွေက သူမကို ဒေါ်လေးဟုသာ ခေါ်ကြသည်နှင့် လုံးဝ မတူပေ။

သူတို့နှစ်ဦးက ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ နေရာကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး ကျန်းရိုက အမဲသားကင် နှစ်ပွဲ မှာလိုက်ကာ ဝမ်ယန်အား ပြောလိုက်လေသည်။

"နင့်ရဲ့ အရင် အဝတ်အစားတွေ အကုန်လုံး မဝတ်နဲ့တော့၊ ဒီနေ့ ငါ ဝယ်ပေးခဲ့တဲ့ အဝတ်အစားတွေကိုပဲ ဝတ်ပါ။ အိမ်မှာလည်း လှလှပပလေး ပြင်ဆင်ထား၊ ခဏနေရင် ငါတို့ အသားအရေ ထိန်းသိမ်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ၊ မိတ်ကပ်တွေ နည်းနည်း ထပ်ဝယ်ကြမယ်၊ နောက်ပိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုကောင်းအောင် ထားပါ"

ဝမ်ယန်က ဤစကားများကို ကြားပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ကျိုးကျန့် အပြင်မှာ တစ်ခုခုလုပ်နေလို့လား"

ကျန်းရိုက ခေါင်းခါပြလိုက်လေသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး၊ ကုမ္ပဏီက ကောင်မလေး တော်တော်များများက ကျိုးကျန့်ကို မျက်နှာချိုသွေးနေကြတယ်လို့ ငါ ကြားလို့ နည်းနည်း မကျေမနပ်ဖြစ်မိလို့ပါ။ နင်က ရုပ်လည်းရှိတယ်၊ ခန္ဓာကိုယ်လည်း ရှိတယ်၊ ကျိုးကျန့်ထက်လည်း မညံ့ပါဘူး၊ ဘာလို့ နင့်ကို မျက်နှာချိုသွေးမယ့်သူ မရှိရမှာလဲ"

"ငါ နင့်ကို ပြောမယ်၊ ကျိုးကျန့်နဲ့ လီရှောင်းတို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်က နောက်ပိုင်းမှာ သွေးဆောင်ဖြားယောင်းမှုတွေ အများကြီးနဲ့ ကြုံရလိမ့်မယ်။ ငါတို့က သူတို့ကို နေ့တိုင်း စောင့်ကြည့်နေလို့ မရမှတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှလှပပလေး ပြင်ဆင်ထားပြီး ပိုပြီး ထူးချွန်လာအောင် လုပ်ရမှာပေါ့။ တကယ်လို့ တစ်နေ့နေ့ အိမ်ထောင်ရေး ရှေ့ဆက်သွားလို့ မရတော့ရင်တောင် ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ သူတို့ကို လိုချင်တဲ့သူရှိသလို ငါတို့လည်း နောက်တစ်ယောက် အသစ် ပြန်ရှာလို့ ရတာပဲ၊ ပိုတော်တဲ့သူကိုတောင် ရှာတွေ့နိုင်သေးတယ်"

ဝမ်ယန်က အနည်းငယ် သက်သာရာရသွားပြီး ကျန်းရို၏စကားအတိုင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် ကျန်းရိုက သူမကို အသားအရေ ထိန်းသိမ်းသည့် ပစ္စည်းများနှင့် မိတ်ကပ်များ သွားဝယ်ရန် ခေါ်သွားရာ သူမလည်း မငြင်းဆန်တော့ဘဲ၊ အရောင်းဝန်ထမ်းက ဘယ်လိုသုံးရမည်ကို ရှင်းပြသည်ကိုပင် သေချာ နားထောင်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကျိုးမား၊ ဒေါ်လေးကျီနှင့် ကလေးသုံးယောက်စလုံးက ဝမ်ယန်ကို မြင်ပြီး အံ့ဩသွားကြလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သားငယ် ကျိုးချန်က အရင် သတိဝင်လာပြီး ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ပြေးသွားကာ မိခင်ကို ဖက်လျက် အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်လေသည်။

"မာမား လှတယ်"

လှပသော မာမားကို သူ အလွန်သဘောကျလေသည်။

ဝမ်ယန် ကြားပြီး အလွန်ပျော်ရွှင်သွားကာ လက်မြှောက်၍ မိမိ၏ဆံပင်တိုလေးကို ပွတ်သပ်လိုက်သော်လည်း ယခုတိုင် အနည်းငယ် မနေတတ်မထိုင်တတ် ဖြစ်နေဆဲပင်။

ကျိုးမားလည်း အလွန် ပျော်ရွှင်သွားလေသည်။

"အရမ်း လှတာပဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြင်ဆင်ထားရမှာပေါ့၊ ကြည့်စမ်း... ဒီလိုလေးဆိုတော့ ဘယ်လောက် လန်းဆန်းသွားလဲ။ ပုံမှန်ဆိုရင် ငါလို အဘွားကြီးနဲ့ အတူနေတာများတော့ ရိုးတိုးရွတဖြစ်သွားတာပဲ၊ နင်က ငယ်သေးတာပဲ၊ ဒီလိုလေး ပြင်ဆင်ထားသင့်တာပေါ့"

ဝမ်ယန်က အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြုံးလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် လီရှောင်းက ပိုမို တိုက်ရိုက်ကျလေသည်။ မွန်းတည့်ချိန် အားလပ်ချိန်တွင် ကျိုးကျန့်ကိုခေါ်ကာ ချန်ရုန်ကို သွားရောက် ကြည့်ရှုလေသည်။

ကျိုးကျန့်က အစပိုင်းတွင် ဘာအဓိပ္ပာယ်မှန်း မသိခဲ့ပေ။ ချန်ရုန်ထံတွင် ထမင်းတစ်နပ်စားရင်း ညစ်ပတ်ပေရေနေသော အိမ်ကိုကြည့်ကာ၊ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်နှင့် အနံ့ဆိုးတစ်ခု ရလာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ယခင်ကဆိုလျှင် သူ သည်းခံနိုင်ကောင်း သည်းခံနိုင်မည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်လာရသဖြင့် ရုတ်တရက် ဝင်သွားချိန်တွင် အနည်းငယ်ပင် အကျင့်မဖြစ်တော့ပေ။ အထူးသဖြင့် လီရှောင်းက သူ့ကိုခေါ်ကာ ချန်ရုန်အိမ်၏မီးဖိုချောင်တွင် ထမင်းတစ်နပ် ချက်ပြုတ်ခိုင်းသေးလေသည်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် စားရသည်မှာ ပုပ်ဟနေသော ဟင်းရွက်များကို ပြုတ်ထားသော ဟင်းနှင့် လီရှောင်း လမ်းဘေးမှ ဝယ်လာသော ဘဲကင် တစ်ပန်းကန်သာ ဖြစ်လေသည်။ ချန်ရုန်က သူတို့နှစ်ဦး ရောက်လာသည်ကို အလွန်ဝမ်းသာနေပြီး သူ ပုံမှန် မသောက်ရက်သော အရက်ဖြူကိုပင် ထုတ်လာခဲ့လေသည်။

သို့သော် ထိုအရက်၏ အရည်အသွေးမှာ အလွန်ညံ့ဖျင်းပြီး ရေဘယ်လောက်တောင် ရောထားသလဲ မသိနိုင်ပေ။

လီရှောင်းက ထမင်းစားပွဲပေါ်တွင် တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းရဲ့ အစ်ကိုချန် အခု ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ ဘဝကို မြင်ပြီ မလား။ သူသာ အဲ့ဒီတုန်းက အပြင်မှာ ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက် မလုပ်ခဲ့ရင်၊ ဒီအခြေအနေထိ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

ကျိုးကျန့် ကြားသောအခါ မျက်နှာထား အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့သွားလေသည်။

"အစ်ကို၊ ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်ထားပါဘူး"

လီရှောင်းက စုတ်သပ်လိုက်လေသည်။

"မင်း ဖင်ကုန်းလိုက်တာနဲ့ ချေးပါမလို့လား၊ သေးပေါက်မလို့လားဆိုတာ ငါ သိတယ်။ မင်းက အဲ့ဒီမိန်းမကို စိတ်မဝင်စားဘူးလို့ သစ္စာဆိုရဲလား။ နိုင်ငံခြားထွက်ပြီး ကျောင်းတက်ဖူးတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား။ သူက ကိုယ်တိုင် ဖြေထားတာလား၊ ပိုက်ဆံပေးပြီး ဝယ်ထားတာလားဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ မင်းအစ်မ(မရီး)ထက် သာတယ်ဆိုတာတော့ ငါ ဒီလိုစကားမျိုး မပြောရဲဘူး၊ မင်းက သူ့ကို မင်းအစ်မနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရဲသေးတယ်ပေါ့။ မင်းအစ်မသာ စီးပွားရေးလုပ်ရင် မင်းထက် ဘယ်လောက်တောင် သာမလဲ မသိဘူး၊ အရင်တုန်းက ငါတို့နှစ်ယောက် ဘယ်လို ကြီးပွားလာခဲ့လဲဆိုတာ မမေ့နဲ့"

ဤစကားကြောင့် ကျိုးကျန့် အနည်းငယ် မျက်နှာနီရဲသွားလေသည်။ သူ သေချာပေါက် သိပါသည်။ ထိုစဉ်က ကျူးချန်က အစ်ကိုဖြစ်သူကို အပြင်သို့ ခေါ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အရင်းပါ မကျန်အောင် ရှုံးသွားခဲ့ရာ၊ အစ်ကိုဖြစ်သူက မရီး၏ ဝက်အူပေါင်းလုပ်ငန်းကို လွှဲယူပြီးမှသာ သူနှင့်အတူ ပထမဆုံး ပိုက်ဆံကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုပိုက်ဆံကြောင့်လည်း သူတို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က တောင်ပိုင်းသို့ လာရန် သတ္တိရှိခဲ့ပြီး၊ ယခု အနေအထားအထိ တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းလာနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဘေးမှ ချန်ရုန်ကလည်း ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၏ပြဿနာကို ရိပ်မိသွားသဖြင့် ကျိုးကျန့်ကို သတိဝင်လာရန် အလျင်အမြန် တိုက်တွန်းလေသည်။

"မင်း မြန်မြန် စိတ်ပြန်ထိန်းလိုက်ပါ၊ ငါ့လိုတော့ မလုပ်နဲ့နော်။ ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝလေးကို မနေဘဲ လျှောက်ရှုပ်ရင်းနဲ့၊ အခုလို ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့ရတာ။ ငါ အခု အူတွေတောင် ပြတ်မတတ် နောင်တရနေပြီ၊ ငါ အခု ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ ဘဝကို ကြည့်စမ်းပါဦး၊ အချိန်ဖြုန်းရင်း သေမယ့်နေ့ကို စောင့်နေရသလိုပဲ"

"အရင်တုန်းက ငါ ဘယ်လောက်တောင် ပိုက်ဆံရှိခဲ့လဲ တွေးကြည့်စမ်းပါ၊ အိမ်က ဆယ်လုံးကျော်ရှိတယ်၊ ကတ်ထဲက ပိုက်ဆံတွေက သုံးလို့တောင် မကုန်ဘူး၊ ဘယ်သွားသွား လူတွေက မြှောက်ပင့်ပေးနေတာ၊ တကယ့် နတ်စည်းစိမ်ကို ခံစားခဲ့ရတာ။ အခုနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်တော့၊ ဟင်း... ပြောလို့တောင် မရတော့ပါဘူး"

"အခုလက်ရှိ ဘဝလေးကို သေချာ တန်ဖိုးထားပါ။ မင်း ကံဘယ်လောက်ကောင်းလဲ၊ မင်း အမှားတစ်လှမ်း မကျူးလွန်မိအောင် ဘေးကနေ ကြည့်ပေးမယ့် အစ်ကိုတစ်ယောက် ရှိနေတာ။ အရင်တုန်းက လူတိုင်းက ငါ့ကို ကံကောင်းတယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့၊ ငါက မင်းကို ကံကောင်းတယ်လို့ အားကျမိတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းကသာ ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ပေးမယ့်သူ တစ်ယောက်ရှိရင်၊ ငါလည်း ဒီအခြေအနေထိ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူး"

"အဲ့ဒီ အပြင်က မိန်းမတွေက မင်းအနားကို ချဉ်းကပ်လာတာ ရည်ရွယ်ချက် ရှိလို့ချည်းပဲ။ မယုံရင် မင်း အရင်တုန်းက အကြောင်းကို စဉ်းစားကြည့်လေ၊ အရင်တုန်းက မင်းအနားကို ဒီလိုမျိုး ချဉ်းကပ်လာတဲ့ မိန်းမ ရှိဖူးလား။ မင်း မှန်လေး ဘာလေး ပြန်ကြည့်ကြည့်ပါဦး၊ မင်းဆီမှာ သူများ သဘောကျလောက်စရာ ဘာများ ရှိလို့လဲ။ မင်းဆီကနေ ပိုက်ဆံလိုချင်လို့ မဟုတ်ဘူးလား။ အဲ့ဒီပိုက်ဆံရှိရင် ဘာလို့ မင်းမိန်းမနဲ့ ကလေးတွေကို မပေးတာလဲ။ မင်း ပြဿနာတက်ပြီး ပိုက်ဆံမရှိ လူမရှိ ဖြစ်သွားတဲ့ အချိန်ရောက်မှ ဘယ်သူက မင်းအပေါ် ကောင်းလဲဆိုတာ ယုံတော့မလို့လား။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် အရမ်း နောက်ကျနေပြီလေ......"

အရက်များသွား၍လားမသိ၊ ချန်ရုန် အနည်းငယ် မူးနေပြီး ပြောရင်းနှင့် မျက်ရည်များကို သုတ်နေလေသည်။

"ငါ နောင်တရတယ်ကွာ၊ အဲ့ဒီတုန်းက ငါထားခဲ့တဲ့ မယားငယ်က ငါ့ကို သဘောကျတယ်၊ ငါ့မှာ အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ချီးကျူးတော့ ငါ ယုံသွားတာ။ ငါ ပြဿနာလည်း တက်ရော၊ လှည့်ပြီး ထွက်ပြေးသွားတာ၊ ငါ့အတွက် တစ်ပြားမှ မချန်ထားခဲ့ဘူး။ မင်းတော့ ငါ့လို မအပါနဲ့ကွာ"

ကျိုးကျန့် ကြားပြီးနောက် စကားမပြောနိုင်တော့ပေ။ ညစ်ပတ်ပေရေနေသော ချန်ရုန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ထိုစဉ်က တောင်ပိုင်းသို့ စရောက်စဉ်က သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသော ချန်ရုန်ကို ပြန်လည် သတိရမိလေသည်။ ထိုစဉ်က အားအင်အပြည့်ဖြင့် တက်ကြွနေပြီး၊ အစ်ကိုဖြစ်သူပင် သူ့ရှေ့တွင် ခေါင်းငုံ့ခဲ့ရလေသည်။ ယခု ချန်ရုန် နေထိုင်နေသော အိမ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ၊ အလွန်ညစ်ပတ်ပြီး စက်ရုံမှ အမှိုက်ထားသော နေရာထက်ပင် သိပ်မကောင်းလှရာ၊ စိတ်ထဲတွင် အလွန် ခံစားရခက်နေလေသည်။

အရက်ခွက်ကို ကိုင်ကာ တစ်ငုံချင်းစီ သောက်နေလေသည်။

….

သူတို့နှစ်ဦး ချန်ရုန်၏အငှားအိမ်မှ ထွက်လာပြီး ကားပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ ကျိုးကျန့်က ထိုင်ခုံကို မှီလျက် အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို၊ ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်"

ထို့နောက် အားအင်ချည့်နဲ့စွာဖြင့် ဆက်ပြောလေသည်။

"ငယ်ငယ်ကတည်းက တွေ့ခဲ့ရတဲ့ မိန်းကလေးတွေ အကုန်လုံးက အစ်ကို့ကိုပဲ သဘောကျကြတာ၊ ကျွန်တော့်ကို သဘောကျတဲ့သူ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဘူး။ အခု မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ကျွန်တော့်အနားကို ချဉ်းကပ်လာတယ်၊ ရုပ်လည်းလှတယ်၊ ငယ်လည်းငယ်တယ်၊ ပြီးတော့ နိုင်ငံခြားကနေ ကျောင်းပြီး ပြန်လာတဲ့ ထူးချွန်ကျောင်းသူဆိုတော့၊ မဖြစ်သင့်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိပေမဲ့၊ မနေနိုင်ဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားမိသွားတယ်"

"ဒါပေမဲ့ အစ်ကို စိတ်ချပါ၊ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ သိပါတယ်၊ ဝမ်ယန်က ကျွန်တော့် မိန်းမပဲ၊ ကျွန်တော်တို့မှာ ကလေးနှစ်ယောက်လည်း ရှိနေပြီ။ ကျွန်တော် သူ့အပေါ် မတရားတာတွေ လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခါတလေကျရင် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်လို့ မရဘူး၊ မမြင်ရရင် လွမ်းတယ်၊ မြင်ရရင် ရင်ခုန်မြန်လာတယ်၊ အစ်ကို... အဲ့ဒီခံစားချက်ကို အစ်ကို နားလည်လား"

လီရှောင်းက ကားစက်နှိုးရင်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဘာလို့ နားမလည်ရမှာလဲ။ ငါ မင်းအစ်မကို မမြင်ရရင် လွမ်းတာပဲ"

ရင်ခုန်မြန်တာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ကော၊ ညတိုင်း အတူတူ အိပ်ပြီး ရင်ခုန်မြန်နေတာကို ထည့်တွက်လို့ ရမလား။

ကျိုးကျန့်က အားကျစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"တကယ် ကောင်းတာပဲ"

လီရှောင်း ဆက်မပြောတော့ပေ။ အိမ်ထောင်ရေးတွင် သူက ကျိုးကျန့်ထက် တကယ်ကို ပို၍ ကံကောင်းလေသည်။ သူနှင့် ကျန်းရိုက မတော်တဆ တွေ့ဆုံပြီးနောက် လက်ထပ်ပြီးမှသာ ချစ်ခင်သွားကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကျိုးကျန့်နှင့် မတူပေ။ ထိုစဉ်က အခြေအနေမကောင်းသဖြင့် အိမ်ထောင်ဖက် မရှာနိုင်ခဲ့ဘဲ၊ ဝမ်ယန်၏ ဘဝကလည်း မလွယ်ကူသည်ကို မြင်သောအခါ သနားစိတ်ဝင်ကာ၊ တစ်ခဏတာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုဖြင့် လက်ထပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် လက်ထပ်ပြီးပြီဆိုမှတော့ သူမအပေါ် အဆုံးအထိ တာဝန်ယူသင့်သည်ဟု လီရှောင်း ထင်လေသည်။ မဟုတ်ပါက နောက်ပိုင်းတွင် ကလေးနှစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

လီရှောင်းက မိဘမရှိသော ကလေးဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသဖြင့် ထိုဘဝက မည်မျှ ခါးသီးကြောင်း သိလေသည်။ ကျိုးကျန့်၏ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုကြောင့် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ထိခိုက်စေမည်ကို သူ မလိုလားပေ။

ကျိုးကျန့်က မွန်းတည့်ချိန်တွင် အရက်များသွားသဖြင့် ရုံးခန်းထဲတွင် တစ်မွန်းလွဲလုံး အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ညနေပိုင်း အလုပ်ဆင်းချိန်တွင်လည်း လီရှောင်းက သူ့ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးခဲ့လေသည်။ ကားက သူတို့၏ ဗီလာတံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်ပြီး၊ ကျိုးကျန့်က စိတ်ခံစားမှုများကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် ကားပေါ်မှ ဆင်းကာ၊ တံခါးပိတ်ချိန်တွင် လီရှောင်းအား ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို၊ မွန်းလွဲပိုင်းက ကျွန်တော် သူ့ကို နေရာပြောင်းလိုက်ပြီ၊ အစ်ကို ကျွန်တော့်ကို စိတ်မပျက်ပါနဲ့"

လီရှောင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"ရပြီ၊ မြန်မြန် ပြန်တော့၊ ငါလည်း အိမ်ပြန်တော့မယ်"

"အင်း"

….

ကျိုးကျန့်က လီရှောင်းထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးနောက် ကိုယ်လှည့်ကာ ဗီလာကို ကြည့်လိုက်လေသည်။ ဗီလာထဲတွင် သူ၏ အရေးအကြီးဆုံး လူများ ရှိနေကြောင်း သူ သိသည်။ မိခင်၊ ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် ဝမ်ယန်တို့ ဖြစ်လေသည်။

မည်သူ့ကို သဘောကျသည်ဖြစ်စေ ဝမ်ယန်နှင့် ကွာရှင်းမည်မဟုတ်ကြောင်း တကယ်တော့ သူ့စိတ်ထဲတွင် ရှင်းလင်းစွာ သိလေသည်။

ကျိုးကျန့် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ အားလုံး၏ ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာများကို ကြည့်ရင်း လူတစ်ကိုယ်လုံး သက်သာရာရသွားကာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ဒီနေ့ ဘာကိစ္စကောင်းတွေ ဖြစ်လို့လဲ"

ထိုသို့ ပြောနေစဉ်မှာပင် ဝမ်ယန်က ဟင်းပန်းကန်များကိုကိုင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာလေသည်။ ကျိုးကျန့်က လူကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် အစပိုင်း၌ မမှတ်မိသေးဘဲ၊ ဝမ်ယန်က သူ့ကို ပြုံးပြသောအခါမှသာ ကျိုးကျန့် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"မင်း..."

ဝမ်ယန်က ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ရင်း အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒီနေ့ မရီးနဲ့ ဈေးသွားရင်း မရီးက ကျွန်မကို အတူတူ သွားလုပ်ပေးတာလေ၊ သူက ဒီလိုလှတယ်လို့ ပြောလို့"

ဝမ်ယန်က ပြင်ဆင်လိုက်လျှင် ဤမျှ လှပသွားလိမ့်မည်ဟု ကျိုးကျန့် မထင်ထားခဲ့ပေ။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"တကယ် လှတယ်၊ နောက်ပိုင်း ဒီလိုပဲ ပြင်ဆင်ထားပါ"

ဝမ်ယန်က ပြုံးလျက် အင်းဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

……

ညဘက်တွင် ကျိုးကျန့်က အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေလေသည်။ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေစဉ် ဝမ်ယန်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ ထမင်းစားရုံမှာ အလုပ် မလုပ်ချင်တော့ဘူး၊ နောက်ပိုင်း အစ်မချင် (ချင်ရှို့ရှို့) နောက်ကို လိုက်ပြီး အရောင်းသွားလုပ်ချင်တယ်"

ကျိုးကျန့်က ဝမ်ယန်ကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဝမ်ယန်က နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး ဆက်လက် တောင်းဆိုလေသည်။

"ထမင်းစားရုံက အလုပ်ကို ကျွန်မ မကြိုက်ဘူး၊ ကျွန်မ အပြင်ထွက်ပြီး လှုပ်ရှားချင်တယ်"

ကျိုးကျန့်က တွေဝေသွားလေသည်။

"ဒါပေမဲ့ အပြင်က အလုပ်က ပင်ပန်းတယ်လေ"

ဝမ်ယန် ကြားသည်နှင့် သူ သဘောတူသွားပြီမှန်း သိလိုက်သဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ ကျွန်မက ဒုက္ခမခံနိုင်တဲ့သူမှ မဟုတ်တာ"

ကျိုးကျန့်လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"မနက်ဖြန် ငါ ချင်ရှို့ရှို့ကို တစ်ချက် ပြောလိုက်မယ်၊ မင်းကို ခေါ်သွားဖို့ပေါ့၊ တကယ်လို့ မလုပ်နိုင်ရင် တခြားအလုပ်တစ်ခု ပြန်စီစဉ်ပေးမယ်"

ထိုစဉ်က ဝမ်ယန်ကို မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ထားခဲ့ရခြင်းမှာ ၎င်းက သူမ ကျွမ်းကျင်သောအရာ ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထမင်းစားရုံထဲရှိ ဒေါ်လေးကြီးများကလည်း လိမ္မာပါးနပ်သူများဖြစ်ရာ သူ့ဇနီးမှန်း သိသဖြင့် အနိုင်ကျင့်မည် မဟုတ်ဘဲ ဝမ်ယန်က အလုပ်ခို၍ ရသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဝမ်ယန်၏စရိုက်က အလွန် ဖြောင့်မတ်လွန်းလှရာ ရိုးအအဖြင့် အလုပ်များများ လုပ်ကာ ကိုယ်တိုင် သေမတတ် ပင်ပန်းအောင် လုပ်နေပြီး ပြော၍လည်း မရပေ။

ဝမ်ယန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သက်သာရာရသွားပြီး ကောင်းပါပြီဟု ပြန်ထူးလိုက်လေသည်။

မီးပိတ်ပြီးနောက် သူမက ကုတင်ပေါ်တွင် ခဏလှဲနေပြီး ဘေးမှ ညီညာသော အသက်ရှူသံများကို ကြားရသောအခါ၊ ခေါင်းလှည့်၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်လှည့်ကာ ကျောပေး၍ အိပ်လိုက်လေသည်။

…..

ကျန်းရိုနှင့် ကျိုးကျန့်တို့၏ စကားကို နားထောင်မိ၍လားမသိ၊ ထို့နောက်ပိုင်း နေ့တိုင်း ဝမ်ယန်က သူမကိုယ်သူမ အလွန် ခေတ်မီလှပအောင် ပြင်ဆင်လေ့ရှိပြီး ကျန်းရို တွဲဖက်ပေးထားသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်လေ့ရှိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ အဝတ်အစား မလောက်ပါက သူမကိုယ်တိုင် ကုန်တိုက်သို့သွား၍ ဆိုင်ဝန်ထမ်းများကို တွဲဖက်ပေးရန် ပြောလေ့ရှိပြီး မိတ်ကပ်လိမ်းရာတွင်လည်း ပိုမို သေသပ်လှပလာလေသည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် သူမက ထမင်းစားရုံမှ ဒေါ်လေးကြီးများကို နှုတ်ဆက်သောအခါ ထိုဒေါ်လေးကြီးများကပင် ပြောလိုက်သေးလေသည်။

"စောစောကတည်းက ဒီလိုဖြစ်သင့်နေတာ၊ မင်းက သူဌေးကတော်လေ၊ နေ့တိုင်း ထမင်းစားရုံထဲမှာ နေပြီး ဘာလုပ်နေမှာလဲ။ ဆီနံ့တွေချည်းပဲ နံနေတာ၊ ဒီလိုလေး ပြင်ဆင်ထားတာကမှ လှတာ"

….

ထို့နောက်ပိုင်း ကိစ္စများကို ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ ဝင်မပါတော့ပေ။ ဤအဆင့်အထိ ဝင်ပါခြင်းမှာလည်း လီရှောင်းနှင့် ကျိုးကျန့်တို့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်သဖြင့် သူတို့၏ ကောင်းမွန်သော နေ့ရက်များကို ဖျက်ဆီးပစ်မည်ကို မလိုလား၍ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ကျိုးကျန့်နှင့် ဝမ်ယန်တို့၏ ကိစ္စက ကျန်းရိုကို သတိပေးမှု တစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ယခင်က သူမက စာမေးပွဲအတွက် အလေးအနက် ပြင်ဆင်နေသဖြင့် လီရှောင်းကို သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။ လီရှောင်း၏ရုံးခန်းကို ယင်ရှန်းဘက်သို့ ပြောင်းသွားသည်ကိုပင် သူမ တစ်ခါမှ မသွားဖူးခဲ့ပေ။

ယခု အင်တာဗျူး ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ရာ မူလက ကောင်းကောင်း အနားယူချင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုမူ အနည်းငယ် မနေနိုင်မထိုင်နိုင် ဖြစ်လာလေသည်။ ထို့ကြောင့် နောက်တစ်နေ့တွင် သူမက ကားမောင်း၍ အန်းအန်းကို ကုန်တိုက်သို့ခေါ်သွားကာ လှပသော ဂါဝန်များနှင့် ဖိနပ်များ အများအပြား ဝယ်ယူပြီး၊ သူမကိုယ်သူမ အလွန်လှပအောင်ပြင်ဆင်ပြီးနောက် လီရှောင်း၏ကုမ္ပဏီသို့ တိုက်ရိုက် သွားခဲ့လေသည်။

ဆယ်စင်တီမီတာရှိသော ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်ကို စီးကာ အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ တောက်တောက်တောက်ဖြင့် တက်သွားလေသည်။

မူလက အောက်ထပ်တွင် သူမကို တားဆီးသူများ ရှိခဲ့သော်လည်း၊ ကျန်းရိုက လီရှောင်းထံသို့ တမင်တကာ ဖုန်းဆက်လိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် လီရှောင်း၏လက်ထောက်က သူမကို လာကြိုလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လူအများ၏ စပ်စုသော အကြည့်များအောက်တွင် အန်းအန်း၏ လက်သေးသေးလေးကို ဆွဲကာ အပေါ်ဆုံးထပ်သို့ သွားသော ဓာတ်လှေကားကို စီးနင်းခဲ့လေသည်။ ရုံးခန်းသို့ ရောက်သောအခါ အန်းအန်းက လီရှောင်းကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း ပြေးသွားကာ ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ညည်းတွားလေတော့သည်။

"ပါပါး၊ အန်းအန်း အရမ်း ပင်ပန်းနေပြီ"

လီရှောင်းက ရယ်ချင်စိတ်ဖြင့် လက်ထဲရှိ ဘောပင်ကို ချထားလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

အန်းအန်းက ပါးစပ်ကို ဖောင်းလိုက်လေသည်။

"မာမားက တစ်ချိန်လုံး လမ်းလျှောက်နေတာ၊ အဝတ်အစားတွေ အများကြီး ဝယ်ပြီးတော့၊ သမီး ခြေထောက်တွေတောင် ပြတ်တော့မယ်။ သမီး မိန်းကလေး မလုပ်ချင်တော့ဘူး၊ အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတာပဲ"

လီရှောင်းက တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဒါကိုတော့ ပါပါးက သမီးကို မကူညီနိုင်ဘူးလေ"

အန်းအန်းက လူကြီးတစ်ယောက်လို သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမကိုယ်သူမ အလွန် စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်နေလေသည်။

ကျန်းရိုကမူ သူမ ခြေထောက်ရှိ ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်များကို တိုက်ရိုက်ပင် ချွတ်ပစ်လိုက်ပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲ၍ အနားယူလေသည်။ တစ်မနက်ခင်းလုံး လျှောက်လည်ထားရသဖြင့် တကယ်ကို အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေလေပြီ။

သားအဖနှစ်ယောက်၏ စကားပြောသံများကို ကြားရသောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိလေသည်။

မွန်းတည့်ချိန်တွင် ကျန်းရိုနှင့် အန်းအန်းတို့က လီရှောင်း၏ ရုံးခန်းရှိ အနားယူခန်းတွင် တစ်ရေးအိပ်ကြသည်။ တစ်ဝက်ခန့် အိပ်ပျော်နေစဉ် လီရှောင်းက ဝင်လာပြီး အိပ်မောကျနေသော အန်းအန်းကို စောင်နှင့်တကွ အပြင်ဘက် ဆိုဖာပေါ်သို့ သတိထား၍ ချီသွားလိုက်ပြီး၊ သူကိုယ်တိုင်က ကျန်းရို၏ဘေးတွင် လှဲအိပ်လိုက်လေသည်။

လင်မယားနှစ်ယောက် ချစ်ခင်စွာဖြင့် တစ်ရေးအိပ်လိုက်ကြပြီး လီရှောင်း မွန်းလွဲ ၂ နာရီကျော်တွင် ထလာပြီးမှသာ အပြင်ဘက်တွင် အိပ်မောကျနေသော အန်းအန်းကို ပြန်လည် ချီလာခဲ့လေသည်။

ကလေးမလေးက ဘာမှမသိဘဲ နိုးလာသောအခါ မာမားက ဘေးတွင် ရှိနေသည်ကို မြင်သဖြင့် ကျန်းရိုကို တွယ်ကပ်ဖက်ထားကာ မှီခိုအားထားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မာမား၊ သမီး မာမားကို အရမ်းချစ်တာပဲ၊ ခုနက သမီး အိပ်မက်ထဲမှာတောင် မာမားကို မက်သေးတယ်၊ မာမားက သမီးကို သကြားလုံးတွေ အများကြီး ဝယ်ပေးပြီး သမီးကိုပဲ ကျွေးတာ၊ ပါပါးကို မကျွေးဘူး"

ကျန်းရိုက သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး ဤအိပ်မက်က ပြောင်းပြန်ဖြစ်သင့်ကြောင်း သူမကို မပြောရက်တော့ပေ။

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၇၅)

သူဌေးယို၏ ဦးနှောက်ထဲရှိ အကျိတ်မှာ ရိုးရိုးအကျိတ်ဖြစ်ပြီး ခွဲစိတ်မှု အလွန်အောင်မြင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အမျိုးသမီးဆုန့်က ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို စိုးရိမ်သဖြင့် ခွဲစိတ်မှု ပြီးစီးပြီးနောက်တွင်လည်း သူဌေးယိုကို အိမ်တွင် ကောင်းစွာ အနားယူရန် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးထားလေသည်။

အပတ်စဉ် ရုံးပိတ်ရက်တိုင်း လီရှောင်းက ကျန်းရိုနှင့် အန်းအန်းတို့ကိုခေါ်ကာ သွားရောက် ကြည့်ရှုလေ့ရှိသည်။ အနားယူရသည့် နေ့ရက်များက အရမ်း သက်တောင့်သက်သာ ရှိလွန်း၍လားမသိ၊ သူဌေးယိုမှာ သိသိသာသာကို အများကြီး ဝလာလေသည်။ ယိုမိသားစုက ယခုအခါ မြို့စွန်ရှိ တောင်ခါးပန်းတွင်ရှိသော ဗီလာကြီးတစ်လုံးသို့ ပြောင်းရွှေ့နေထိုင်နေကြပြီဖြစ်သည်။ ထိုဗီလာမှာ အလွန်ကြီးမားပြီး အနောက်ဘက်တွင် ဂေါက်ကွင်းတစ်ခုနှင့် မြင်းနှစ်ကောင် မွေးမြူထားလေသည်။

အနက်ရောင် မြင်းကြီးတစ်ကောင်က သူဌေးယို၏ မြင်းဖြစ်ပြီး၊ အဖြူရောင် မြင်းကလေးတစ်ကောင်က လဲ့လဲ့၏ မြင်း ဖြစ်လေသည်။

အန်းအန်းက ထိုအဖြူရောင် မြင်းကလေးကို အလွန် သဘောကျပြီး အိမ်လည်သွားတိုင်း သွားကြည့်လေ့ရှိရာ၊ လဲ့လဲ့က လူကို မြင်းကလေး ဆွဲထုတ်ခိုင်းပြီး အန်းအန်းနှင့်အတူ မြင်းအစာ ကျွေးလေ့ရှိလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးက မြင်းကလေးကို နာမည်ပင် ပေးလိုက်ကြသေးသည်။ တကယ်တော့ မြင်းကလေးတွင် မူလကတည်းက နာမည်ရှိပြီးသားဖြစ်သည်။ ဤမြင်းက နိုင်ငံခြားမှ တင်သွင်းလာခြင်းဖြစ်ပြီး အင်္ဂလိပ်နာမည်က 'Medea' ဟု ခေါ်သည်။ သို့သော် အန်းအန်းက မကြိုက်ဘဲ ဤနာမည်က ခေါ်ရခက်သည်ဟု ထင်သဖြင့် သူမက ဉာဏ်ကောင်းစွာဖြင့် မြင်းကလေးကို 'ပေါက်စီ' ဟု နာမည်ပေးလိုက်လေသည်။ ပေါက်စီကလည်း ဖြူဖြူလေးဖြစ်ပြီး သူမ၏ မာမား လုပ်သော ပေါက်စီက အရမ်း စားလို့ကောင်းသည်ဟု ဆိုလေသည်။

လဲ့လဲ့က ညီမလေးကို အမြဲတမ်း အလိုလိုက်သူဖြစ်ရာ အန်းအန်း ဘာပြောပြော အကုန် လက်ခံပြီး ပေါက်စီဟု လိုက်ခေါ်ကာ၊ အန်းအန်း နာမည်ပေးတာ ကောင်းသည်ဟုပင် ချီးကျူးလိုက်သေးလေသည်။

အန်းအန်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် ရင်ကော့လိုက်လေသည်။

သူဌေးယို၏ အိမ်မှ ထွက်လာသောအခါ အန်းအန်းက သူမကိုလည်း မြင်းကလေး ဝယ်ပေးရန် ပါပါးကို ပူဆာလေတော့သည်။

လီရှောင်းက စဉ်းစားပင်မစဉ်းစားဘဲ ငြင်းပယ်လိုက်လေသည်။

"အရမ်း ဈေးကြီးတယ်၊ ပိုက်ဆံမရှိဘူး"

အန်းအန်းက နည်းနည်းလေးမှ မယုံကြည်ပေ။

"လိမ်တာ၊ ပါပါးဆီမှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်"

ပြောရင်းနှင့် မျက်လုံးများကို ကလည်ကလည် လုပ်ကာ ဉာဏ်ကောင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ပါပါး စန္ဒရားကို ရောင်းလိုက်ရင် ပိုက်ဆံရပြီလေ"

ပုံမှန်အားဖြင့် မာမားက အသုံးမပြုတော့သော ကစားစရာအဟောင်းများကို ပြန်လည်ရောင်းချသည်ကို သူမ မြင်ဖူးထားသဖြင့် ယခုအခါ အသုံးမလိုသော ပစ္စည်းများကို ပြန်ရောင်း၍ ရမှန်း သူမ သိနေလေပြီ။

လီရှောင်း ခေါင်းကိုက်သွားပြီး သမီးဖြစ်သူ ဤမျှ ဉာဏ်ကောင်းနေခြင်းကလည်း မကောင်းဘူးဟု ထင်မိလေသည်။

"ပါပါးတို့အိမ်က လဲ့လဲ့အိမ်လောက် မကြီးဘူးလေ၊ မြင်းကလေး ဝယ်လာရင် ဘယ်မှာထားမှာလဲ။ ပါပါးနဲ့ မာမားကလည်း အားမှာမဟုတ်ဘူး၊ သမီးကလည်း ကျောင်းသွားရဦးမယ်"

အန်းအန်းက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

"အနောက်ဘက် ခြံထဲမှာ ထားလို့ မရဘူးလားဟင်"

လီရှောင်း "လဲ့လဲ့အိမ်က အနောက်ဘက်ခြံကို စဉ်းစားကြည့်၊ ပြီးရင် ပါပါးတို့အိမ်က အနောက်ဘက်ခြံကို စဉ်းစားကြည့်၊ အများကြီး ပိုသေးတယ် မဟုတ်ဘူးလား"

အန်းအန်းက ကားနောက်ခန်းတွင် မပျော်မရွှင်ဖြင့် ထိုင်နေလေသည်။ အများကြီး ပိုသေးမှန်း သူမ သိသွားသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင် သမီးတို့အိမ်ကို ပိုကြီးတဲ့အိမ် ပြောင်းလို့ မရဘူးလားဟင်"

လီရှောင်း ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါကတော့ တကယ် ပိုက်ဆံမရှိတော့ဘူး၊ အိမ်ကြီးတွေက အရမ်း ဈေးကြီးတာ၊ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ်စောင့်မှ ဝယ်နိုင်မှာ"

အန်းအန်းက လူကြီးတစ်ယောက်လို သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပါပြီလေ၊ အဲ့ဒါဆိုလည်း ပါပါး ကြိုးစားနော်"

သို့သော် လီရှောင်းက အန်းအန်းကို မြင်းကလေး မဝယ်ပေးခဲ့သော်လည်း ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် အဖြူရောင် သိုးပေါက်လေးတစ်ကောင် ယူလာခဲ့လေသည်။ သိုးပေါက်လေးက မွေးကာစလေးသာ ရှိသေးပြီး နို့စို့အရွယ်သာ ရှိသေးလေသည်။

အန်းအန်းက မြင်သောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဤအဖြူရောင် သိုးပေါက်လေးကို အလွန် သဘောကျသွားကာ သူမကို "မန်ထို" ဟု နာမည်ပေးလိုက်လေသည်။

နေ့တိုင်း မနက်ည သူမ ငယ်စဉ်က သောက်ခဲ့သော နို့ဘူးဖြင့် မန်ထိုကို နို့တိုက်လေသည်။

မန်ထိုကို ရေချိုးပေးပြီး အဝတ်အစားများပါ ဝတ်ပေးသေးရာ မန်ထိုမှာ သူမ၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ပို၍ပို၍ လှပလာလေသည်။ ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့က မန်ထိုကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်မလာရန် တားမြစ်သော်လည်း သူမက နားမထောင်ဘဲ၊ တီဗွီ ကြည့်လျှင်ပင် မန်ထိုကို ဖက်၍ အတူတူ ကြည့်ရမှ ကျေနပ်လေသည်။

ကျန်းရိုကသာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မတားဆီးပါက သူမက မန်ထိုကိုပါ အတူတကွ ခေါ်အိပ်မည်မှာ သေချာလေသည်။

ဤကိစ္စကြောင့် ကျန်းရိုက လီရှောင်းကို တစ်ခွန်း ဆူလိုက်သေးသည်။ ဘာတွေ ဝယ်စရာရှားလို့ သိုးတစ်ကောင်ကို သွားဝယ်ရတာလဲဟု ဆိုလေသည်။

လီရှောင်းက အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"သိုးက ဘယ်လောက်ကောင်းလဲ၊ ကြီးလာရင် သိုးနို့သောက်လို့ရတယ်၊ ပြီးရင် တစ်ကောင်လုံး ကင်စားလို့ရတယ်"

"......"

ကျန်းရို သူ့ကို ဘယ်လိုပြောရမည်မှန်းပင် မသိတော့ပေ။ တစ်ကောင်လုံး ကင်စားဦးမယ်？ ဒီလိုပဲ ဆက်မွေးသွားရင် ဘယ်သူကများ စားရက်တော့မှာလဲ။

….

မေလသို့ ရောက်သောအခါ G ပြည်နယ်ဘက်တွင် နွေရာသီသို့ ဝင်ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ အားလုံးက လက်တို၊ ဘောင်းဘီတိုများနှင့် ညှပ်ဖိနပ်များကို ပြောင်းလဲ ဝတ်ဆင်လာကြလေသည်။ ကျန်းရိုက ဤကာလအတွင်း အတော်လေး အားလပ်နေသဖြင့် အာရုံစိုက်မှုကို မိသားစုဘက်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။ နံနက်စောစောထ၍ အန်းအန်းနှင့် လီရှောင်းတို့အတွက် အာဟာရပြည့်ဝသော မနက်စာများ လုပ်ပေးပြီး၊ မွန်းလွဲပိုင်း ကလေးကို သွားကြိုပြီးနောက် လီရှောင်းကို တိုက်ရိုက် သွားရှာကာ မိသားစုသုံးယောက် အတူတကွ အိမ်ပြန်ကြလေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ လမ်းတွင် ပန်းစည်းတစ်စည်း၊ တုတ်ထိုးသကြားလုံး တစ်ချောင်း စသည်ဖြင့် ဝယ်ယူကာ လီရှောင်းနှင့် အန်းအန်းတို့ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးတတ်ရာ သားအဖနှစ်ယောက်က အလွန် ပျော်ရွှင်ကြလေသည်။ အထူးသဖြင့် အန်းအန်းဖြစ်ပြီး နှုတ်ခမ်းလေးများက ပျားရည်သုတ်ထားသကဲ့သို့ ချိုသာနေကာ "မာမား သမီး မာမားကို ချစ်တယ်"၊ "မာမားက အရမ်းကောင်းတာပဲ" ဟု မရပ်မနား ပြောဆိုနေလေသည်။ လီရှောင်းကတော့ ပိုပြီး ဖုံးကွယ်ထားတတ်ပြီး ပန်းစည်းကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ပါးစပ်မှ ပိုက်ဆံဖြုန်းသည်ဟု ပြောသော်လည်း၊ အိမ်ရောက်သောအခါ မီးဖိုချောင် ဗီဒိုထဲတွင် မွှေနှောက်ရှာဖွေကာ သဘောကျသော ပန်းအိုးတစ်လုံးကို ရအောင်ရှာပြီး ပန်းများကို ထိုးထားလေ့ရှိလေသည်။

ရက်အနည်းငယ်ကြာ၍ ပန်းများ ညှိုးနွမ်းသွားသောအခါတွင်လည်း မလွှင့်ပစ်ရက်ဘဲ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ စာညှပ်ကတ်ပြားလေးများ ပြုလုပ်ကာ ဓာတ်ပုံအယ်လ်ဘမ်ထဲတွင် ညှပ်ထားလေသည်။

အန်းအန်း မြင်သောအခါ ပြောလိုက်သေးလေသည်။

"မာမား၊ နောက်တစ်ခါ ပန်းအတုလေးတွေ ဝယ်ပေးပါလား၊ ပန်းအတုတွေက ဈေးလည်းပေါတယ်၊ အလွယ်တကူလည်း မပျက်စီးဘူး"

သူတို့ ကျောင်းတံခါးဝရှိ ဆိုင်တွင် ရောင်းချနေပြီး တစ်ပွင့်ကို ဆယ်ပြားသာ ပေးရကာ သူမက အလွန် လှပသည်ဟု ထင်မိလေသည်။

ကျန်းရိုက ပြုံးလျက် သူမ၏ ခေါင်းလေးကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

"သမီး နားမလည်ပါဘူး"

အန်းအန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းလေးစောင်းသွားလေသည်။ ပန်းအတုက ပိုကောင်းတာကို မာမားက ဘာလို့ ပန်းအစစ်ကိုပဲ အတင်း ဝယ်ချင်နေရတာလဲ။

"အဲ့ဒါဆို သမီး နောက်တစ်ခါ ပါပါးကို ပန်းအတု ဝယ်ပေးမယ်"

လီရှောင်း ကြားသွားပြီး မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင်တော့ ပါပါးက သမီးကို တကယ် ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ"

အန်းအန်းက အလေးအနက်ထား၍ ပြန်ဖြေလေသည်။

"ကျေးဇူးတင်စရာ မလိုပါဘူး"

…..

ဤကာလအတွင်း လီရှောင်း၏ ကုမ္ပဏီက တဖြည်းဖြည်း လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ တကယ်တော့ အပြောင်းအလဲ ကြီးကြီးမားမားတော့ မရှိလှဘဲ အရင်ကထက် အနည်းငယ် ပိုမို အလုပ်များလာခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ယခင်က လီရှောင်းက မွန်းလွဲပိုင်းတွင် အစောကြီး အလုပ်ဆင်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါ စီမံခန့်ခွဲရမည့် ကိစ္စများ ပိုမို များပြားလာသဖြင့် အလုပ်ဆင်းချိန် အနည်းငယ် နောက်ကျသွားခဲ့လေသည်။

ထို့အပြင် ဧည့်ခံပွဲများလည်း ပိုများလာခဲ့သည်။ ယခင်က စက်ရုံမှူးဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ဥက္ကဌကြီး ဖြစ်လာပြီဖြစ်သည်။ အမှတ်တံဆိပ်ကြီးတစ်ခုကို စီမံခန့်ခွဲနေရသည်ဟု ပြောရသည်မှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း၊ သူ့ကို ထမင်းစားဖိတ်သူများလည်း ပို၍ပို၍ များပြားလာခဲ့ရာ လီရှောင်းက ဤအရာများကို မနှစ်သက်သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ မဖြစ်မနေ ဧည့်ခံရလေသည်။

သို့သော် ဝမ်းသာစရာကောင်းသည်မှာ ကုမ္ပဏီက တည်ငြိမ်စွာ ဆက်လက် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

"ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား" ဤအဆင့်အထိ ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ လီရှောင်း၏ စီမံခန့်ခွဲမှု အယူအဆနှင့် သက်ဆိုင်လေသည်။ ယခင် စက်ရုံအဆင့်တွင် ရှိစဉ်က သူက ထုတ်ကုန်များကို နိုင်ငံတစ်ဝန်းသို့ ရောင်းချနိုင်ရန်နှင့် အရောင်းလမ်းကြောင်း၊ နာမည်ဂုဏ်သတင်းများ ရရှိစေရန် တတ်နိုင်သမျှ လမ်းကြောင်းများ ချဲ့ထွင်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ လက်အောက်တွင် စက်ရုံကြီး နှစ်ရုံနှင့် ကုမ္ပဏီတစ်ခု ရှိနေပြီဖြစ်ရာ၊ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ထုတ်ကုန်များကို ကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေကာ ရေရှည်လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်သည်ဟု သူ ထင်မြင်လေသည်။

မျက်မှောက် အကျိုးအမြတ်အချို့အတွက် စားသုံးသူများ၏ အခွင့်အရေးကို စတေးပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဒေဝါလီခံသွားရသော ထုတ်ကုန်များကဲ့သို့ မဖြစ်စေရ။ ၎င်းမှာ တကယ်ကို သူတစ်ပါးကိုလည်း ဒုက္ခပေးသလို မိမိကိုယ်ကိုလည်း အကျိုးမရှိစေသော လုပ်ရပ်မျိုး ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် လီရှောင်း မည်သို့မျှ မထင်မှတ်ထားသည်မှာ သူက အမြဲတမ်း သတိထား ဆင်ခြင်နေခဲ့သော်လည်း ပြဿနာက သူ့ထံသို့ ရောက်လာခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ကုမ္ပဏီ၏ PR ဌာန တာဝန်ခံက ညတွင်းချင်း သူ့ထံသို့ ဖုန်းဆက်လာပြီး၊ သူတို့ ကုမ္ပဏီ၏ ထုတ်ကုန်သစ်ကို နိုင်ငံခြား ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုက တရားစွဲဆိုလိုက်ကြောင်း၊ ထုတ်ကုန်သစ်၏ ထုပ်ပိုးမှုမှာ မူပိုင်ခွင့် ချိုးဖောက်မှုနှင့် ငြိစွန်းနေကြောင်း ပြောပြလေသည်။

ဖုန်းထဲတွင် သေချာမပြောပြနိုင်ဘဲ တာဝန်ခံက အလွန်စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လီရှောင်းကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းရမလဲဟု အလျင်အမြန် မေးမြန်းလေသည်။

လီရှောင်းက အိပ်ရာမှထကာ အဝတ်အစားဝတ်ရင်း ပခုံးဖြင့် ဖုန်းကိုညှပ်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း ကုမ္ပဏီက တခြား ဌာနမှူးတွေကို အကြောင်းကြားလိုက်၊ အခုချက်ချင်း ကုမ္ပဏီကို လာပြီး အစည်းအဝေး လုပ်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ကျန်းရိုက လှုပ်ရှားသံကို ကြားသဖြင့် နိုးလာပြီး၊ သူ အပြင်ထွက်မည့် ပုံစံကို မြင်သောအခါ အများကြီး မမေးတော့ဘဲ ထလာကာ သူ့ကို တံခါးဝအထိ လိုက်ပို့ပေးလေသည်။

လီရှောင်းက သူမကို ပြန်သွား၍ ဆက်အိပ်ရန် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ တံခါးကို သေချာ ပိတ်ထားဖို့ မမေ့နဲ့နော်"

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

လီရှောင်း ကားမောင်း၍ ထွက်ခွာသွားပြီး အိမ်ရာတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ကျိုးကျန့်လည်း အမောတကောဖြင့် ကားမောင်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရရာ၊ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး ရှေ့နောက် အတူတကွ ထွက်ခွာသွားကြလေသည်။

ကုမ္ပဏီသို့ ရောက်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးက အစည်းအဝေးခန်းသို့ တိုက်ရိုက် သွားကြပြီး အရင်ဆုံး အခြေအနေကို သေချာမေးမြန်းကြလေသည်။ "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား"၏ ထုပ်ပိုးမှုအသစ်မှာ နိုင်ငံခြား အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခု၏ မုန့်ထုပ်ပိုးမှုနှင့် လုံးဝ တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေကြောင်း သိရသောအခါ၊ လီရှောင်းက လူများကို သွားယူလာခိုင်းလေသည်။

အတွင်းရေးမှူးက ထုတ်ကုန် နှစ်မျိုးစလုံးကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး ယခင်က ဒီဇိုင်းပုံကြမ်းများကိုပါ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ယှဉ်ကြည့်လိုက်သောအခါ တကယ်ပင် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေလေသည်။ သို့သော် လီရှောင်းက ထုတ်ကုန်ကို မြင်သောအခါ မနေနိုင်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

"ငါ မှတ်မိသေးတယ်၊ အဲ့ဒီတုန်းက ဒီပုံကြမ်းကို ငါ ဖယ်ထုတ်လိုက်တာလေ၊ ဘယ်သူက ပြန်ထည့်လိုက်တာလဲ"

ဤပုံကြမ်းကို ထိုစဉ်က သူ မြင်သောအခါ အနည်းငယ် ရင်းနှီးနေသည်ဟုထင်ကာ တစ်နေရာရာတွင် မြင်ဖူးသကဲ့သို့ ခံစားရသဖြင့် အသုံးမပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

အောက်မှ ဝန်ထမ်းများက အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စတင်၍ အပြစ်လွှဲချကြလေတော့သည်။

ဒီဇိုင်းဌာနမှ ဝန်ထမ်းများက ဤပုံကြမ်းကို သူတို့ ဆွဲထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြောကြပြီး၊ အုပ်ချုပ်ရေးဌာနမှ ဝန်ထမ်းများကလည်း နောက်ဆုံး အတည်ပြုပြီးသား ပုံကြမ်းများကို ရရှိပြီးနောက် ထုပ်ပိုးရေး ကုမ္ပဏီသို့ တိုက်ရိုက်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြောင်း ပြောကြလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာ ဆွေးနွေးပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ရန်ပွဲပါ ဖြစ်သွားကြသော်လည်း ကြားထဲတွင် မည်သည့်အဆင့်၌ ပြဿနာတက်သွားသလဲ ဆိုသည်ကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိသွားကြလေသည်။ ပုံကြမ်းဒီဇိုင်းမှာ ကုမ္ပဏီသို့ အသစ်ရောက်လာသော အလုပ်သင် ဝန်ထမ်းတစ်ဦး၏ လက်ရာဖြစ်ပြီး၊ နိုင်ငံခြား အမှတ်တံဆိပ်ကို တကယ်ပင် ကူးချထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုစဉ်က အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကို အလုပ်အပ်နိုင်ရန်အတွက်သာ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သူက အလုပ်သင်လေး တစ်ယောက်သာဖြစ်သဖြင့် သူ့လက်ရာကို ရွေးချယ်ခံရလိမ့်မည် မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဖယ်ထုတ်ပြီးသား ပုံကြမ်းကို နောက်ဆုံး အတည်ပြုပြီးသား ဒီဇိုင်းပုံကြမ်းများထဲသို့ တိတ်တဆိတ် မည်သူက ပြန်ထည့်လိုက်သလဲ ဆိုသည်ကတော့ လူကို နောက်ကျောချမ်းစေပြီး ကုမ္ပဏီထဲတွင် အတွင်းလူ ရှိနေသည်ဟု ခံစားရစေလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လီရှောင်းက တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံရကာ လူများကို CCTV သွားယူခိုင်းလိုက်လေသည်။

မပြောင်းရွှေ့မီကတည်းက လီရှောင်းက နောင်တွင် ကုမ္ပဏီ၌ အတွင်းလူ ရှိလာမည်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ကုမ္ပဏီ၏ ထောင့်ပေါင်းစုံတွင် CCTV များကို တကူးတက တပ်ဆင်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ထိုစဉ်က ချန်ရုန်တို့ မိသားစု၏ကိစ္စက သူ့ကို သတိပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

CCTV ဟု ကြားသောအခါ အချို့သူများက ၎င်းမှာ ဘာလဲဆိုသည်ကို ချက်ချင်း သဘောမပေါက်ကြသော်လည်း၊ ဥက္ကဌကြီး၏ပုံစံကို ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် အစွမ်းထက်သော အရာတစ်ခုဖြစ်ပုံရသဖြင့် အချင်းချင်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် CCTV မရောက်လာသေးမီမှာပင် အောက်တွင် ထိုင်နေသော ယောကျ်ားလေး ဝန်ထမ်းတစ်ဦးက မျက်နှာဖြူရော်လျက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါ... ဘယ်သူ လုပ်တာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိသလိုပဲ"

အစည်းအဝေးခန်းထဲရှိ လူအားလုံးက သူ့ကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြရာ လေထုက ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပြီး သူ၏ နောက်ဆက်တွဲ စကားများကို စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။

လီရှောင်းလည်း သူ့ကို အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။

ယောကျ်ားလေး ဝန်ထမ်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တံတွေးမျိုချလိုက်ပြီး အားတင်းကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒီနေ့က ကျွန်တော် ပုံကြမ်းတွေ ရပြီးတဲ့နောက် ယောင်ရှီလင်က ကျွန်တော့်ဆီ လာရှာသေးတယ်၊ ကျွန်တော့်ကို အမေရိကာနို ကော်ဖီတစ်ခွက်တောင် လက်ဆောင်ပေးသေးတယ်။ ကြားထဲမှာ ကျွန်တော် ဖုန်းတစ်ကောဝင်လာလို့ ခဏလေး အပြင်ထွက်သွားခဲ့သေးတယ်၊ ပြန်ရောက်လာတော့ သူ မရှိတော့ဘူး။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်တော်လည်း အများကြီး မတွေးမိဘဲ ပုံကြမ်းတွေကိုယူပြီး ထုပ်ပိုးရေးကုမ္ပဏီကို တိုက်ရိုက်သွားလိုက်တာပါပဲ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အားလုံးက အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်သွားကြပြီး ကျိုးကျန့်က ပထမဆုံး အသံထွက်လာလေသည်။

"ဒါက ဘာကိုမှ သက်သေမပြနိုင်ဘူး မလား"

အချို့ကလည်း လိုက်၍ ထောက်ခံကြလေသည်။

"ဟုတ်တယ်လေ၊ ယောင်ရှီလင်က အလုပ်ထွက်ပြီး သွားပြီပဲ၊ အခု သက်သေပြလို့မှ မရတော့တာ"

ယောကျ်ားလေး ဝန်ထမ်းက သူဌေး အပြစ်တင်မည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် ပြောတာ တကယ်ပါ၊ အဲ့ဒီတုန်းက သူ တစ်ယောက်တည်းပဲ ကျွန်တော့်ဆီ လာရှာခဲ့တာပါ။ အဲ့ဒီ ဆယ်မိနစ်လေးပဲ ကျွန်တော် ပုံကြမ်းတွေကို မကြည့်လိုက်မိတာပါ၊ တကယ်လို့ ယောင်ရှီလင် မဟုတ်ဘူးဆိုရင် အဲ့ဒီဆယ်မိနစ်အတွင်းမှာ တစ်ယောက်ယောက်က ဒီပုံကြမ်းကို အထဲ ခိုးထည့်သွားတာ ဖြစ်ရမယ်"

ထိုအချိန်တွင်ပင် အတွင်းရေးမှူးမုန်က CCTV မှတ်တမ်းများ ပါဝင်သော USB ကို အမောတကော ယူဆောင်လာခဲ့လေသည်။

"လတိုင်းရဲ့ CCTV တွေကို သိမ်းဆည်းထားခိုင်းပါတယ်၊ မတ်လရဲ့ CCTV အားလုံးက ဒီအထဲမှာ ရှိပါတယ်"

ထို့နောက် လီရှောင်း၏ ဘေးရှိ ကွန်ပျူတာထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်လေရာ၊ ဘေးရှိ ကျိုးကျန့်က မြင်သောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ကိုယ်ကို စောင်း၍ လည်ပင်းဆန့်ကာ ကြည့်လေသည်။ အခြားသူများလည်း ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ တိတ်တဆိတ် မတ်တတ်ရပ်၍ လာကြည့်ကြလေသည်။

အတွင်းရေးမှူးမုန်က အချိန်ကို လွန်ခဲ့သော နှစ်လဆီသို့ ပြန်ရွှေ့လိုက်ပြီး၊ ယောကျ်ားလေး ဝန်ထမ်း ပုံကြမ်းများကို ရရှိခဲ့သော နေ့ရက်ကို ရှာဖွေလိုက်လေသည်။ ယောကျ်ားလေး ဝန်ထမ်းက ကြိုးစား၍ ပြန်လည် စဉ်းစားလေသည်။

"နံနက် ၈ နာရီကျော်လောက် ထင်တယ်၊ ဒါမှမဟုတ် ၉ နာရီကျော်လား မသိဘူး၊ သေချာ မမှတ်မိတော့ဘူး"

လီရှောင်းလည်း သူ ပုံကြမ်းများကို ဘယ်အချိန်က အောက်သို့ ပို့ပေးလိုက်မှန်း သေချာ မမှတ်မိတော့သဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အုပ်ချုပ်ရေးဌာနရဲ့ CCTV ကို အရင်ကြည့်မယ်၊ ၈ နာရီကနေ စကြည့်မယ်"

ထို့နောက် အတွင်းရေးမှူးမုန်က အုပ်ချုပ်ရေးဌာန၏ CCTV ကို ရှာဖွေလိုက်ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အချိန်ကို နံနက် ၈ နာရီသို့ ပြောင်းလဲလိုက်လေသည်။ နံနက် ၈ နာရီအချိန်တွင် အုပ်ချုပ်ရေးဌာနမှ ဝန်ထမ်းများ အားလုံးနီးပါး ရောက်ရှိနေကြပြီဖြစ်ပြီး၊ အများစုမှာ ခေါင်းငုံ့၍ မိမိတို့၏ အလုပ်များကို လုပ်ဆောင်နေကြလေသည်။ ယောကျ်ားလေး ဝန်ထမ်းလည်းရှိနေပြီး အချိန်အတော်ကြာ ကြည့်သော်လည်း ဘာအပြောင်းအလဲမှ မရှိသဖြင့်၊ အတွင်းရေးမှူးမုန်က အချိန်ကို နောက်သို့ ဆက်ရွှေ့လိုက်ရာ နံနက် ၁၀ နာရီအထိ ရောက်သွားလေသည်။ ယောကျ်ားလေး ဝန်ထမ်းက အပြင်သို့ တစ်ခေါက် ထွက်သွားပြီး ကြားထဲတွင် မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် လွတ်သွားကာ၊ ၁၀ နာရီ ၉ မိနစ် ၂၇ စက္ကန့်တွင်မှ ပုံကြမ်းများကို ကိုင်လျက် ပြန်ရောက်လာလေသည်။ ပုံကြမ်းများကို နွားရေစက္ကူအိတ်ထဲတွင် ထည့်ထားပြီး၊ သူ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် လက်ထဲရှိ ပုံကြမ်းများကို ရုံးစားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ကာ သူကိုယ်တိုင် အရင်ဆုံး ထိုင်၍ ခဏနားလိုက်လေသည်။

ရေနည်းနည်း သောက်လိုက်၊ စာရွက်စာတမ်း အချို့ကို ယူ၍ ဖြေရှင်းလိုက်ဖြင့် နှေးကွေးစွာ လုပ်ဆောင်နေသည်ကို CCTV အတူကြည့်နေသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် ခေါင်းဆောင်အချို့က သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

ယောကျ်ားလေး ဝန်ထမ်း၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စောစောက သူ၏ ပြောဆိုချက်နှင့် အနည်းငယ် ကွဲလွဲနေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် အလွန် နောင်တရနေပြီး ထိုစဉ်က သူသာ ပုံကြမ်းများကို ယူ၍ တိုက်ရိုက် ထွက်သွားခဲ့လျှင် ယခုလို ပြဿနာမျိုး ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ဟု တွေးမိလေသည်။

သို့သော် သူက အလွန် အလေးအနက်ထား၍ ကြည့်နေပြီး သူ့ကို ဘယ်သူ ဒုက္ခပေးသလဲဆိုတာကို သိချင်နေလေသည်။

သူ တစ်ယောက်တည်း အလေးအနက်ထား ကြည့်နေသည်မဟုတ်ဘဲ အားလုံးကလည်း ကွန်ပျူတာ မျက်နှာပြင်ကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး တစ်ချက်လေးမှ အလွတ်မခံချင်ကြပေ။

မကြာမီမှာပင် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ပေါ်လာလေသည်။ ယောကျ်ားလေး ဝန်ထမ်း ပြောခဲ့သော ယောင်ရှီလင်ပင် ဖြစ်လေသည်။ ယောင်ရှီလင်က ကော်ဖီကိုင်လျက် ရောက်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦး တစ်ခုခုကို ပြောဆိုနေကြပုံရကာ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း အပြုံးများ ရှိနေကြလေသည်။

သို့သော် CCTV တွင် အသံမကြားရဘဲ သူတို့နှစ်ဦး၏ ပါးစပ် လှုပ်ရှားနေသည်ကိုသာ မြင်တွေ့ရလေသည်။

ယောကျ်ားလေး ဝန်ထမ်းက ကော်ဖီကိုယူ၍ တစ်ငုံ သောက်လိုက်စဉ်၊ သူ့ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖုန်းက ရုတ်တရက် မြည်လာပုံရသဖြင့် အလျင်အမြန် ထုတ်၍ ကိုင်လိုက်ပြီးနောက်၊ မတ်တတ်ရပ်ကာ စားပွဲပေါ်တွင် ပစ္စည်းရှာဖွေလေသည်။ လိုအပ်သော ပစ္စည်းကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် ယောင်ရှီလင်ကို နှုတ်ဆက်ကာ တိုက်ရိုက် ထွက်သွားလေတော့သည်။

ယောကျ်ားလေး ဝန်ထမ်း ထွက်သွားပြီးနောက် ယောင်ရှီလင်က မထွက်သွားဘဲ ယောကျ်ားလေး ဝန်ထမ်း၏ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တိုက်ရိုက် ထိုင်ချလိုက်ပြီးနောက် တစ်ပတ်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမကို မည်သူမျှ မကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ကိုယ်ပေါ်မှ စာရွက်တစ်ရွက်ကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်ယူကာ ဖြန့်၍ နွားရေစက္ကူအိတ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်လေသည်။

အတွင်းရေးမှူးမုန်က Pause ကို နှိပ်လိုက်ရာ မြင်ကွင်းက ယောင်ရှီလင် မတ်တတ်ရပ်မည့် လှုပ်ရှားမှုတွင် နောက်ဆုံး ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အားလုံးက ဘာကိုမှ နားမလည်စရာ မရှိတော့ပေ။

ယောင်ရှီလင် လုပ်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

ကျိုးကျန့် အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေပုံရလေသည်။

လီရှောင်းကို အပိုတွေ မတွေးတော့ဘူးဟု သူ ကတိပေးခဲ့သော်လည်း ယောင်ရှီလင်ကို တစ်ခဏချင်း မေ့ပစ်ရန်မှာ မလွယ်ကူပေ။ ယောင်ရှီလင်က သူ့အတွက် အလွန်လှပကောင်းမွန်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခု ဤမြင်ကွင်းကတော့ သူမအတွက် အပြစ်ကင်းအောင် ပြောပေးရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

လီရှောင်းကမူ တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့်ရှိနေပြီး သူမ၏လုပ်ရပ်အပေါ် သိပ်ပြီး အံ့အားသင့်ပုံ မပေါ်ပေ။

ယောကျ်ားလေး ဝန်ထမ်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"သူ လုပ်တာပဲ၊ သူပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူကမှ အတွင်းလူ အစစ်ပဲ၊ ဒါကြောင့် သူ အလုပ်ထွက်သွားတာကိုး"

အစည်းအဝေးခန်းထဲတွင် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး၊ စောစောက ယောင်ရှီလင်အတွက် အပြစ်ကင်းအောင် ပြောပေးခဲ့သော လူအချို့မှာ ယခုအခါ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

လီရှောင်းက အားလုံးကို မိမိတို့ နေရာသို့ ပြန်သွားခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် အေးစက်သောအသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"သက်သေအထောက်အထားတွေကို သေချာစုဆောင်းထားပြီး ရဲတိုက်ရိုက်တိုင်မယ်။ ပြီးတော့ ရှေ့နေကို ဆက်သွယ်ပြီး နိုင်ငံခြား မုန့်ကုမ္ပဏီရဲ့ မူပိုင်ခွင့် ချိုးဖောက်မှု လျော်ကြေးတောင်းဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အန္တရာယ် အနည်းဆုံးဖြစ်အောင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးမယ်"

"ပြီးတော့ PR ဌာန၊ ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး အမြန်ဆုံး တုံ့ပြန်မှုလုပ်ပြီး ကုမ္ပဏီရဲ့ ပုံရိပ်ကို ပြန်ဆယ်ဖို့ ကြိုးစားကြ......"

ဤအစည်းအဝေးက နံနက် ၅ နာရီကျော်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး၊ လီရှောင်းလည်း အိမ်မပြန်တော့ဘဲ ရုံးခန်းထဲတွင် ခဏအနားယူလိုက်ပြီးနောက် ကိစ္စရပ်များကို စတင်ဖြေရှင်းလေတော့သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်ကိစ္စက အလွန်ဆိုးရွားလှသည်။ ကုမ္ပဏီက အကြောင်းရင်းကို အချိန်မီ ရှင်းလင်းထုတ်ပြန်ခဲ့သော်လည်း၊ ထိုနိုင်ငံခြား မုန့်အမှတ်တံဆိပ်က ဤနှစ်များအတွင်း ပြည်တွင်းဈေးကွက်သို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သော်လည်း သိပ်ပြီး အောင်မြင်မှု မရရှိခဲ့ရာ၊ ယခု ကူးချမှုကိစ္စက သူတို့အတွက် အခမဲ့ကြော်ငြာတစ်ခု ဖြစ်သွားစေခဲ့လေသည်။

ထို့ကြောင့် ရှင်းလင်းထုတ်ပြန်ခဲ့သည့်တိုင်အောင် တစ်ဖက်လူက အခိုင်အမာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူတို့ အမှတ်တံဆိပ် ကူးချခံရကြောင်းကို အကြီးအကျယ် ဝါဒဖြန့်နေလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လီရှောင်းက မတတ်သာတော့ဘဲ သတင်းစာရှင်းလင်းပွဲတစ်ရပ်ကို ကျင်းပခဲ့ရလေသည်။ အရင်ဆုံး ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ တောင်းပန်စကား ပြောကြားခဲ့ပြီး၊ မိမိတို့ ကုမ္ပဏီက ဝန်ထမ်းများကို သေချာစွာ မရွေးချယ်ခဲ့မှုကြောင့် ဤကဲ့သို့သော ဆိုးရွားသည့် အကျိုးဆက်များ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် မီဒီယာများအားလုံး၏ ရှေ့တွင် ယောင်ရှီလင်က ကုမ္ပဏီကို ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့သော ဗီဒီယိုကို လူသိရှင်ကြား ပြသလိုက်ပြီး၊ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ပြောကြားခဲ့လေသည်။

""ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား" က အမြဲတမ်း ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့ အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ဒီလောက်နှစ်တွေအကြာကြီး လုပ်ကိုင်လာခဲ့တာ ဘယ်တုန်းကမှ ပြဿနာ မရှိခဲ့ပါဘူး။ ချက်ပြုတ်နည်းဖြစ်စေ၊ ကုန်ကြမ်းဖြစ်စေ အကုန်လုံးက ကျန်းမာရေးနဲ့ ညီညွတ်ပြီး အကောင်းဆုံးတွေချည်းပါပဲ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ထုတ်ကုန်တွေကလည်း ပြည်သူတွေကို ဝန်ဆောင်မှုပေးဖို့ဆိုတဲ့ အယူအဆနဲ့ပဲ အမြဲတမ်း လုပ်ဆောင်နေတာဖြစ်ပြီး အားလုံးကို ကျန်းမာရေးနဲ့ ညီညွတ်တဲ့ အရသာရှိတဲ့ မုန့်တွေ စားစေချင်လို့ပါ။ ကျွန်တော်တို့က အမြဲတမ်း ကိုယ့်အလုပ်ကို ကိုယ် သေချာ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်နေတာဖြစ်လို့ လုပ်ငန်းတွင်းမှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မကောင်းတဲ့ ပြိုင်ဆိုင်မှုတွေ နည်းပါးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်တွေရှိရင် ကိုယ့်ထုတ်ကုန်ကို ကိုယ် သေချာအာရုံစိုက်တာကမှ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်"

လီရှောင်းကလည်း အလွယ်တကူ အရှုံးပေးမည့်သူ မဟုတ်ရာ ဤကိစ္စကို လုပ်ငန်းတွင်း မကောင်းသော ပြိုင်ဆိုင်မှု၏ ရလဒ်အဖြစ် တိုက်ရိုက်ပင် အသွင်ပြောင်းလိုက်ပြီး၊ နိုင်ငံခြား မုန့်ကုမ္ပဏီက သူတို့ကို အခိုင်အမာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်ကို တစ်ဖက်လူက ကိုယ်တိုင် ဇာတ်တိုက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

ဤဗီဒီယို သက်သေရှိနေသဖြင့် လီရှောင်း၏စကားများက ယုံကြည်နိုင်စွမ်း ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားသည်ဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဤနှစ်များအတွင်း စားသောက်ကုန် လုပ်ငန်းများတွင် ပြဿနာများ မကြာခဏ ပေါ်ပေါက်လေ့ရှိသော်လည်း "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား" တွင်မူ ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး တစ်ခါမှ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ဖူးပေ။

ဤသတင်းစာရှင်းလင်းပွဲက "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား" အတွက် မျက်နှာပန်း အတော်လေး ပြန်လည် ဆယ်တင်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား" ကုမ္ပဏီက ဝန်ထမ်းဟောင်း ယောင်ရှီလင်ကို ရဲတိုင်ကြားခဲ့ရာ စစ်ဆေးမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် အမှုဖွင့်နိုင်ခဲ့ပြီး လူကိုလည်း ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့လေသည်။ ရဲများက ယောင်ရှီလင်ကို ရှာတွေ့ချိန်တွင် သူမက ဘားတစ်ခုတွင် သူငယ်ချင်းများနှင့် ဤကိစ္စကို ကြွားလုံးထုတ်နေလေသည်။ ထိုစဉ်က သူမသည် လီရှောင်းနှင့် နီးစပ်ရန်အတွက် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လှည့်ကွက်တစ်ခု အသုံးပြုခဲ့ကြောင်း၊ အလုပ်သင်ဝန်ထမ်းကို နိုင်ငံခြားထုတ်ကုန်မုန့်တစ်ခုပေးခဲ့ပြီး ဤမုန့်မျိုး ပြည်တွင်းတွင် မရှိသေးကြောင်း၊ မည်သူမှ မစားဖူးသေးကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်ဟု ဆိုလေသည်။ တကယ်တော့ အလုပ်သင်က မကူးချလျှင်တောင်မှ သူမကိုယ်တိုင် လူတစ်ယောက်ကို ဆွဲခိုင်းပြီး အထဲသို့ ထိုးထည့်မည်ဖြစ်သော်လည်း၊ အပြင်လူ၏လက်ကို အသုံးပြုခြင်းက ပို၍ ကောင်းမွန်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ပုံကြမ်းများ အပ်နှံပြီးသောအခါ သူမက ဤပုံကြမ်းကို တိုင်ကြားမည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် လီရှောင်းနှင့် ချဉ်းကပ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း၊ သူမ လီရှောင်းနှင့် မထိတွေ့ရသေးမီမှာပင် လီရှောင်းက ကျိုးကျန့်ကို ဖျောင်းဖျကာ သူမကို အရေးမပါသော နေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့ပစ်ခဲ့လေသည်။

ယောင်ရှီလင်လည်း သူမတွင် အခွင့်အရေး မရှိတော့ကြောင်း သိသွားသည်။ သူမက ယောကျ်ားတစ်ယောက်အပေါ် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဤမျှ ကြီးမားသော အရှုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ရခြင်းဖြစ်ရာ သဘာဝကျစွာပင် မကျေနပ်နိုင်ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် အလုပ်ထွက်၍ ထွက်ပြေးခဲ့လေသည်။ ထွက်မပြေးမီတွင် ဖယ်ထုတ်ခံရသော ပုံကြမ်းကို ယောကျ်ားလေး ဝန်ထမ်း၏ အတည်ပြုပြီးသော ပုံကြမ်းအိတ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ထိုးထည့်ခဲ့ပြီး၊ ထုတ်ကုန်သစ် ဈေးကွက်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ နိုင်ငံခြားမှ ထိုမုန့်ကုမ္ပဏီကို တကူးတက ဆက်သွယ်ကာ လူတစ်ယောက်က ကူးချထားကြောင်း ပြောပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် လီရှောင်း၏ကုမ္ပဏီထဲတွင် CCTV ရှိနေမည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမက နိုင်ငံခြား ဖွံ့ဖြိုးပြီး နိုင်ငံများတွင်သာ ထိုကဲ့သို့သော အရာမျိုးရှိသည်ဟု အမြဲထင်မှတ်ထားခဲ့လေသည်။

လူသက်သေ၊ ပစ္စည်းသက်သေ အားလုံး ပြည့်စုံနေသဖြင့် ယောင်ရှီလင်မှာ တိုက်ရိုက်ပင် ပြစ်မှုထင်ရှားသွားပြီး ထောင်ဒဏ် နှစ်နှစ် ကျခံခဲ့ရလေသည်။ "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား" ကုမ္ပဏီက နိုင်ငံခြားကုမ္ပဏီမှ မူပိုင်ခွင့်ချိုးဖောက်မှု လျော်ကြေးတောင်းခံရသော ပမာဏနှင့် ပတ်သက်၍မူ၊ ယောင်ရှီလင် ကုမ္ပဏီသို့ စဝင်စဉ်က ချုပ်ဆိုခဲ့သော စာချုပ်တွင် ဝန်ထမ်းများ တာဝန်ယူရမည့် လျော်ကြေးတာဝန်များကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားလေသည်။ ဝန်ထမ်း၏ပေါ့ဆမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဆုံးရှုံးမှုဆိုလျှင် ကုမ္ပဏီက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း တာဝန်ယူမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်ပါက ဝန်ထမ်းကိုယ်တိုင် အားလုံးတာဝန်ယူရမည် ဖြစ်လေသည်။

ထို့ကြောင့် ကုမ္ပဏီက တိုက်ရိုက် တရားစွဲဆိုကာ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှု လျော်ကြေးတာဝန်နှင့် ကုမ္ပဏီ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေမှုအတွက် လျော်ကြေးများကိုပါ တောင်းဆိုခဲ့လေသည်။

ဤအမှုက အတော်လေး ကြာမြင့်စွာ စစ်ဆေးခဲ့ရသည်။ ယောင်ရှီလင်၏ဖခင်က ပိုက်ဆံအမြောက်အမြား အကုန်ခံကာ ရှေ့နေကောင်းတစ်ဦး ငှားရမ်း၍ သူမအတွက် ခုခံချေပပေးခဲ့သလို၊ လီရှောင်းကလည်း အမျိုးသမီးဆုန့်၏ အဆက်အသွယ်မှတစ်ဆင့် ပြည်တွင်းတွင် အလွန်နာမည်ကြီးသော ရှေ့နေတစ်ဦးကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ရာ၊ နောက်ဆုံးတွင် ပေးသင့်သော လျော်ကြေးများကို ပေးခဲ့ရလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ယောင်ရှီလင်မှာ တရားခွင်တွင် တိုက်ရိုက်ပင် ငိုယိုလေတော့သည်။ သူမ၏ ဖခင်ကလည်း လီရှောင်းကို အကြိမ်ကြိမ် လာရှာကာ ညှိနှိုင်းပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ပြီး၊ ကျွမ်ချင်းကလည်း လီရှောင်းကို အကြိမ်အတော်များများ လာရှာခဲ့လေသည်။

လီရှောင်းက ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

ဆုံးရှုံးမှုကြီးမားလွန်းသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ယောင်ရှီလင်၏ဖခင်မှာ အိမ်ရှိ စားသောက်ဆိုင်ကို ရောင်းချလိုက်ရပြီး၊ အိမ်ရှိ ပိုင်ဆိုင်မှုများအားလုံး ပေါင်းထည့်မှသာ ဤငွေပမာဏ အမြောက်အမြားကို ပေးဆပ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

သူမတို့ မိသားစုက ပိုက်ဆံရှိသည် ဆိုသော်လည်း ထိုကုမ္ပဏီကြီးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်မူ ကွာဟချက် အတော်လေး ရှိနေသေးလေသည်။

ကုမ္ပဏီကြီးများ၏ တစ်နေ့တာ ဝင်ငွေက သူမတို့မိသားစု၏ တစ်နှစ်စာ အကျိုးအမြတ်နှင့် ညီမျှလေသည်။

….

ဩဂုတ်လအထိ အလုပ်များပြီးမှသာ ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။ "ဆယ့်နှစ်ရာသီဖွား" ထုတ်ကုန်များအပေါ် မကောင်းသော သက်ရောက်မှု သိပ်မရှိခဲ့သော်လည်း၊ ကုမ္ပဏီတစ်ခုလုံးမှာ ဤလများအတွင်း တင်းမာမှု အခြေအနေတွင်ရှိနေခဲ့ပြီး လီရှောင်းမှာ ပို၍ပင် ပင်ပန်းကာ လူပင် ပိန်သွားလေသည်။

အန်းအန်းက ကျန်းရိုကို ပါပါးကို လွမ်းကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့ပြီး နေ့တိုင်း လူကို မတွေ့ရပေ။

စက်တင်ဘာလ ကျောင်းဖွင့်ရန် လဝက်ခန့် လိုသေးချိန်တွင် လီရှောင်းလည်း လတ်တလော ကလေးနှင့် ကျန်းရိုကို လျစ်လျူရှုထားမိကြောင်း သိသဖြင့် ကိစ္စများ ဖြေရှင်းပြီးနောက် ကျောင်းမဖွင့်မီ သားအမိနှစ်ယောက်ကို အပြင်ထွက်လည်ရန် ခေါ်သွားပြီး သေချာ အနားယူစေရန် တွေးတောလိုက်လေသည်။

အန်းအန်းက ပါပါး သူမကို အပြင်ခေါ်သွားမည်ကို သိသောအခါ လက်မြှောက်၍ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"သမီး တီတူကို သွားချင်တယ်"

လီရှောင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် မသွားချင်ပေ။

"အရမ်း ဝေးလွန်းတယ်"

ကျန်းရိုကတော့ အဆင်ပြေမည်ဟု ထင်လေသည်။

"သွားကြတာပေါ့၊ လီရှင်းကိုလည်း ကျောင်းသွားပို့ရင်းနဲ့ သူနဲ့ တာ့ယိုတို့ရဲ့ ကျောင်းကိုလည်း လျှောက်လည်လို့ ရတာပေါ့"

လီရှောင်းက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ အဲ့ဒါဆို တီတူကို သွားကြတာပေါ့"

အန်းအန်းက အနည်းငယ် မပျော်မရွှင်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို စူထားလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက မြင်သောအခါ လက်ဆန့်ထုတ်၍ တစ်ချက် ကုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် မေးလိုက်လေသည်။

"ပါပါးတောင် သဘောတူပြီကို၊ ဘာလို့ မပျော်သေးတာလဲ"

အန်းအန်းက ကလေးသဘာဝ စိတ်ဆိုးကာ ဟွန့်ဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

"သမီး ပြောတာကို ပါပါးက သဘောမတူဘူး၊ မာမား တစ်ခွန်းပြောတာနဲ့ ပါပါးက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်တယ်၊ ပါပါးက မျက်နှာလိုက်တယ်"

လီရှောင်းက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းအမေက ငါ့မိန်းမလေ၊ ငါက သူ့ကို မျက်နှာမလိုက်ရင် ဘယ်သူ့ကို မျက်နှာလိုက်ရမှာလဲ"

အန်းအန်းက လက်သီးဆုပ်လေးကို မြှောက်ကာ သူ၏ရှေ့တွင် ဝှေ့ယမ်းပြပြီး မေးကိုမော့ကာ ကြမ်းတမ်းစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"သမီး ရိုက်တာ ခံရမယ်နော်"

လီရှောင်း "......"

ဤမျက်နှာထားက ကျန်းရိုနှင့် လုံးဝ တစ်ပုံစံတည်း ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် အပြင်ထွက်လည်ရခြင်းက အလွန် ပျော်ရွှင်စရာကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ညဘက် ထမင်းစားပြီးနောက် မိသားစုသုံးယောက် ပစ္စည်းများ စတင် သိမ်းဆည်းကြလေသည်။ လီရှင်းလည်း တီတူသို့ သွားရမည်ကို သိသဖြင့် ပစ္စည်းများကို လိုက်လံ သိမ်းဆည်းကာ၊ ရှုခင်းသာနေရာ အတော်များများကိုပါ စဉ်းစားထားပြီး ထိုအချိန်ကျလျှင် သူတို့ကိုခေါ်သွားရန် ပြင်ဆင်ထားလေသည်။

……

သို့သော် နောက်တစ်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် လီရှောင်း ကုမ္ပဏီကိစ္စများ ဖြေရှင်းပြီး ပြန်လာကာ မိသားစုကိုခေါ်၍ လေဆိပ်သို့ သွားစဉ်၊ လမ်းတစ်ဝက်တွင် ကျူးချန်ထံမှ ဖုန်းရုတ်တရက် ဝင်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူထင်ထားမှာလဲ။

လီရှောင်းက သိပ်ပြီး အလေးမထားဘဲ ကျန်းရိုကို ကိုယ်စား ကိုင်ခိုင်းလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက စပီကာ ဖွင့်လိုက်ပြီး ဘေးမှ လီရှောင်းက "ဟယ်လို" ဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

ဖုန်းထဲတွင် ကျူးချန်၏အသံမှာ အလွန် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေလေသည်။

"အစ်ကို၊ ဝမ်ထောင် မရှိတော့ဘူး၊ အစ်ကိုနဲ့ ကျိုးကျန့် ပြန်လာခဲ့လို့ ရမလား"

လီရှောင်းက တစ်ခဏချင်း တုံ့ပြန်မှု မရလိုက်ဘဲ မသိစိတ်မှပင် ခေါင်းလှည့်ကာ ကျန်းရို၏ လက်ထဲရှိ ဖုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ကျန်းရို၏အမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်မှသာ ကျူးချန်၏ ပါးစပ်မှ 'ဝမ်ထောင် မရှိတော့ဘူး' ဟူသော စကား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နှေးကွေးစွာ နားလည်သွားလေတော့သည်။

သူ့ခေါင်းထဲတွင် ဝီခနဲ အသံမည်သွားပြီး အရှိန်ကို တဖြည်းဖြည်း လျှော့ချကာ ကားကို လမ်းဘေးတွင် ရပ်လိုက်ပြီး၊ အသံက မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ အနည်းငယ် တုန်ယင်လျက် မေးလိုက်လေသည်။

"မင်း နောက်တစ်ခေါက် ပြန်ပြောပါဦး၊ ဝမ်ထောင် မရှိတော့ဘူးဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ"

သူကိုယ်တိုင် နားကြားမှားလေသလားဟု သံသယဝင်မိလေသည်။

ဖုန်းထဲတွင် ကျူးချန်က တိုးညှင်းစွာ ရှိုက်ငိုနေပြီးနောက် နှာရည်ကို အားကုန် ညှစ်ထုတ်လိုက်ကာ အက်ရှနေသော အသံဖြင့် ထပ်မံ ပြောလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို၊ ဝမ်ထောင် သေသွားပြီ၊ အဲ့ဒီကောင်က ကျွန်တော့်ကို တောင်းပန်စကားတောင် မပြောရသေးဘူးလေ၊ အခု ရုတ်တရက်ကြီး မရှိတော့ဘူး......"

လီရှောင်း၏ မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ သူ ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း တစ်ခဏမျှ စကားတစ်ခွန်းပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။

ကျန်းရိုလည်း မိုဘိုင်းဖုန်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။ သူမ မှတ်ဉာဏ် မမှားဘူးဆိုလျှင် ယခင်ဘဝက ဝမ်ထောင်သည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ပေ။

ဖုန်းထဲရှိ ကျူးချန်က ဆက်ပြောနေသေးလေသည်။

"အဲ့ဒီကောင်က လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက လူတွေနဲ့ အပြင်ထွက်ပြီး ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာနိုင်ခဲ့တယ်လေ၊ သူ ကြီးပွားသွားပြီလို့ ကျွန်တော် ထင်ခဲ့တာ။ သူက သူ့မိန်းမရဲ့ သွေးထိုးမှုကြောင့် လူတွေနဲ့အတူ ကျောက်မီးသွေး သွားတူးမယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ၊ အဲ့ဒါက လူလုပ်တဲ့ အလုပ်လား။ ကိုယ့်အသက်ကို ပေးပြီး လုပ်ရတာ...... ဒီနေ့ မွန်းလွဲပိုင်း အလောင်း ပြန်ရောက်လာတော့ တစ်ကိုယ်လုံး မည်းတူးနေတာပဲ......"

လီရှောင်း၏ စတီယာရင်ကို ကိုင်ထားသော လက်များတွင် သွေးကြောများ ထောင်တက်နေလေသည်။ သူ စကားမပြောသဖြင့် ကျန်းရိုကပင် ဝင်၍ မေးလိုက်ရလေသည်။

"သူ့အိမ်က အခု အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"

ကျူးချန်က အက်ရှသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"သူ့အမေက ငိုရင်း သတိလစ်သွားလို့ အခု ကျွန်တော် စောင့်ကြည့်ပေးနေရတယ်။ သူ့မိန်းမက လျော်ကြေးငွေ ရပြီးတော့ မိဘအိမ်ကို ချက်ချင်းပြန်သွားတာ၊ အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျူးချန်မှာ သွားကြိတ်ကာ ပြောနေလေသည်။

ကျန်းရိုက လီရှောင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ လီရှောင်းက နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး ကျန်းရို၏လက်ထဲမှ ဖုန်းကို ယူလိုက်လေသည်။

"မင်း အဲ့ဒီဘက်မှာ အရင် တောင့်ခံထားဦး၊ ငါ အခုချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်"

ပြောပြီးနောက် တိုက်ရိုက် ဖုန်းချလိုက်ပြီး ကျိုးကျန့်ထံသို့ ဖုန်းထပ်ဆက်ကာ ဤကိစ္စကို ပြောပြလိုက်လေသည်။

ကျိုးကျန့်ဘက်မှ ဖန်ခွက် ကြမ်းပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျကွဲသွားသံကို ကြားလိုက်ရပြီး၊ သူလည်း ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အလျင်အမြန် မေးလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို၊ မှားနေတာများလား"

လီရှောင်း "မမှားဘူး၊ ကျူးချန် ငါ့ကို ပြောတာ၊ ငါ အခု ပြန်ဖို့ ပြင်နေပြီ၊ မင်းကော"

ကျိုးကျန့်က ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း လာခဲ့မယ်၊ အစ်ကို အရင်ပြန်နှင့်"

"အင်း"

လီရှောင်းက ဖုန်းကို သိမ်းလိုက်ပြီး ကားကို ပြန်လည် စက်နှိုးလိုက်သည်။ ဝမ်ထောင်၏ကိစ္စက သူ့အပေါ် ထိုးနှက်ချက် ကြီးမားလွန်း၍လားမသိ၊ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် စက်နှိုး၍ မရခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းရိုက သူ့ကို အောက်ဆင်းခိုင်းပြီး သူမ မောင်းမည်ဟု ပြောလေသည်။

လီရှောင်းလည်း ဆက်မငြင်းတော့ဘဲ ကျန်းရိုနှင့် နေရာပြောင်းလိုက်လေသည်။

***