အခန်း (၇၆-၇၈)

အခန်း (၇၆)

ကားက လေဆိပ်သို့ တောက်လျှောက် မောင်းနှင်သွားပြီးနောက် လေဆိပ်တွင် လက်မှတ်ပြန်အမ်းကာ ဇာတိသို့ ပြန်မည့် လေယာဉ်လက်မှတ် အသစ်များ ပြန်လည်ဝယ်ယူလိုက်ကြသည်။ ဇာတိရှိ မြို့တွင် လေဆိပ် မရှိသေးသဖြင့် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ သွားမည့် လက်မှတ်များကို ဝယ်ယူလိုက်ပြီး၊ ထိုနေရာမှတစ်ဆင့် ကားပြောင်းစီး၍ အိမ်ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြလေသည်။

လေယာဉ်စီးရသည်က ရထားစီးရသည်ထက် အများကြီး ပိုမြန်လေသည်။ ည ၉ နာရီတွင် လေယာဉ်ပေါ်တက်ပြီး ၁၁ နာရီကျော်တွင် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။ ဤအချိန်တွင် ရထားဆက်စီးရန် မလွယ်ကူတော့သဖြင့် မြို့ထဲရှိ တည်းခိုခန်းတစ်ခုတွင် တစ်ညတာ အနားယူလိုက်ကြလေသည်။

ဤသည်မှာ လီရှောင်းတို့ ပထမဆုံးအကြိမ် ဇာတိမြို့ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ရောက်ဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ ယခင်က G ပြည်နယ်သို့ သွားရာတွင် သူတို့က ရထားစီး၍ ဘေးပြည်နယ်မြို့တော်သို့ တိုက်ရိုက် သွားလေ့ရှိကြသည်။ ဘေးပြည်နယ်မြို့တော်ကလည်း ဇာတိနှင့် နီးသလို ထိုနေရာက ပိုမို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ပြီး အပြင်ထွက်ရန်လည်း ပိုမို အဆင်ပြေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဘေးပြည်နယ်မြို့တော်သို့ သွားမည့် လေယာဉ်လက်မှတ်က အနည်းငယ် နောက်ကျနေသဖြင့်၊ ဇာတိ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပြောင်းလဲ ဝယ်ယူလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

လီရှောင်းတို့အတွက် သူစိမ်းဖြစ်နေသော နေရာလေးက၊ ကျန်းရို၏အမြင်တွင်မူ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ခံစားချက်တစ်ခု အနည်းငယ် ပါဝင်နေလေသည်။

ငယ်ရွယ်စဉ်က မှတ်ဉာဏ်များစွာကို ကျန်းရို သေချာ မမှတ်မိတော့ပေ။ သူမ၏မိဘများက မြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော နောက်ဆုံးအသုတ် ပညာတတ်လူငယ်များ ဖြစ်ကြသည်။ မိဘနှစ်ပါးက မတူညီသော မြို့များမှ လာကြသူများဖြစ်ရာ၊ အစ်ကိုဖြစ်သူ ပြောပြချက်အရ ငယ်စဉ်က မေမေက အပတ်စဉ် စနေ၊ တနင်္ဂနွေတိုင်း သူ့ကိုခေါ်ကာ ဖေဖေ့ထံသို့ သွားရောက်လည်ပတ်လေ့ရှိသည် (သို့မဟုတ်) ဖေဖေက သူတို့ကို လာရောက်ကြည့်ရှုလေ့ရှိသည်ဟု ဆိုလေသည်။ အစ်ကိုဖြစ်သူ အသက် ကိုးနှစ်အရွယ်ရောက်မှသာ သူတို့ မိသားစု အတူတကွ ပြန်လည်ပေါင်းစည်းနိုင်ခဲ့ပြီး၊ တစ်နှစ်အကြာတွင်မှ ကျန်းရိုကို ကိုယ်ဝန်ရခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက်ပိုင်းတွင် မိဘများ၏ အလုပ်အကိုင် အပြောင်းအလဲများကြောင့် အိမ်နှစ်ခါ ပြောင်းခဲ့ရပြီး၊ ကျန်းရို အသက် ခုနစ်နှစ် ရှစ်နှစ်အရွယ်ရောက်မှသာ တကယ် တည်ငြိမ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။

ကျန်းရိုက ဤဘဝသို့ ကူးပြောင်းလာပြီးချိန်က သူမ၏ မိဘအရင်းများကို ရှာဖွေရန် တွေးတောခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူမက မိဘများ အသက်ကြီးမှ ရသော သမီးဖြစ်ပြီး၊ ယခင် အိမ်၏ ကိစ္စများကို သူမ သိပ်မသိခဲ့ပေ။ မိခင်ဖြစ်သူ ပြောပြဖူးသည်မှာ ယခင်နေရာများ အားလုံးကို ဖျက်သိမ်းလိုက်ပြီဖြစ်ပြီး နေရာအမည်များပင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်ရာ၊ မိခင်ဖြစ်သူ ကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဘယ်နေရာက ဘယ်နေရာမှန်း သေချာ မခွဲခြားနိုင်တော့ကြောင်း၊ အထူးသဖြင့် အိမ်ပြောင်းပြီးနောက်ပိုင်း ယခင် နေထိုင်ခဲ့သော နေရာများကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်တော့ကြောင်း ပြောပြခဲ့ဖူးလေသည်။

အမြဲတမ်း ပြောဖြစ်သည်မှာလည်း ယခင်က ဘဝတွေ ဘယ်လောက် ပင်ပန်းခဲ့ရကြောင်း၊ သို့မဟုတ် အိမ်နီးချင်းများကြားမှ အသေးအမွှား ကိစ္စလေးများကိုသာ ပြောဖြစ်ခဲ့လေသည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်း ကျန်းရို၏ စိတ်ထဲ၌ သူမ၏ တကယ့် မိသားစုဝင်များမှာ မကူးပြောင်းမီက ဖေဖေ၊ မေမေ၊ ကိုကိုနှင့် မရီးတို့သာ ဖြစ်လေသည်။ ဤလောကကြီးတွင် ဖေဖေ၊ မေမေတို့နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီသော လူများ ရှိကောင်းရှိနိုင်သလို၊ ကျန်းရိုဟုခေါ်သော ကလေးမလေး တစ်ယောက်လည်း ရှိနေနိုင်လေသည်။ သို့သော် သူတို့က 'ကျန်းရို' ဆိုသည့် ကလေးမလေး၏ ဖေဖေ၊ မေမေတို့သာဖြစ်ပြီး သူမနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။

သူမ၏ ဖေဖေနှင့် မေမေတို့က အနာဂတ်ကမ္ဘာကြီးတွင် ရှိနေကြပြီး၊ သူတို့တွင် သူမနှင့်အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော လှပသည့် မှတ်ဉာဏ်များ ရှိနေကြလေသည်။

သူမ၏ ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် သူမ တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသဖြင့်၊ သူမ၏ ဖေဖေနှင့် မေမေတို့သည်လည်း တစ်ဦးစီသာ ရှိလေသည်။

မည်သူကမျှ အစားမထိုးနိုင်ပေ။

သို့သော် ပြည်နယ်မြို့တော်၏ ရှုခင်းများကို ကြည့်ရင်း ကျန်းရိုမှာ မနေနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းလွမ်းဆွတ်မိလေသည်။ သူမက မိဘများကို အလွန် လွမ်းဆွတ်သလို၊ သူမကို အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်တတ်သော်လည်း အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးတတ်သော အစ်ကိုဖြစ်သူကိုလည်း လွမ်းဆွတ်မိသည်။ ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများကဲ့သို့ ဘာမဆို ပြောဆိုတိုင်ပင်နိုင်သော မရီးဖြစ်သူကိုလည်း လွမ်းဆွတ်သလို၊ အစားမက်ပြီး အမြဲတမ်း ငိုတတ်သော တူလေးကိုလည်း လွမ်းဆွတ်မိလေသည်။

ဤဘဝတွင် သူတို့ကို ပြန်လည် တွေ့ဆုံခွင့် ရနိုင်ဦးမလား ဆိုသည်ကိုတော့ သူမ မသိတော့ပေ။

ညဘက် တည်းခိုခန်း ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေစဉ်၊ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖက်ထားသော အန်းအန်းက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"မာမား၊ မာမားလည်း မပျော်ဘူးလားဟင်"

ကျန်းရိုက မသိစိတ်မှပင် ခေါင်းငုံ့၍ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ဘာလို့ အဲ့ဒီလို ပြောတာလဲ"

အန်းအန်းက အလွန် အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ပါပါးက မွန်းလွဲပိုင်းကတည်းက အရမ်း မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေတာ၊ အခု မာမားလည်း အဲ့ဒီလိုပဲ"

ကျန်းရိုက ဘာပြောရမည်မှန်း မသိသဖြင့် သူမ၏ ခေါင်းလေးကိုသာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

"ပါပါးက ငယ်ငယ်က ကစားဖော်တစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားလို့ ဝမ်းနည်းနေတာပါ"

အန်းအန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါဆို မာမားကရော"

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ကျန်းရိုက မဖြေတော့ဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ နဖူးလေးကို နမ်းလိုက်လေသည်။

"မာမားက နည်းနည်း စိတ်မကြည်လို့ပါ၊ အိပ်တော့နော်"

အန်းအန်းက ကျန်းရိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လက်ဆန့်ထုတ်၍ သူမကို ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

"မာမား၊ သမီး မာမားကို ချစ်တယ်"

ထို့နောက် မျက်စိမှိတ်ကာ ကျန်းရို၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လိမ်မာစွာဖြင့် အိပ်စက်ရန် သက်တောင့်သက်သာရှိသော ကိုယ်နေဟန်ထားကို ရှာဖွေလေတော့သည်။

ဘေးတွင် လှဲနေသော လီရှောင်းက ကြားရသောအခါ ကိုယ်လှည့်လာပြီး သားအမိနှစ်ယောက်စလုံးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက လီရှောင်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်နေသော အကြည့်များနှင့် ဆုံမိသောအခါ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

လီရှောင်းက သူမကို ကြည့်ကာ စကားမပြောဘဲ လူကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

…..

တစ်ညလုံး အိပ်စက်ပြီးနောက်၊ နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ထမင်းစားပြီးသည်နှင့် ခရိုင်မြို့သို့ ပြန်ရန် ဘတ်စ်ကား စီးကြလေသည်။ ယခုအချိန်က လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေး အခြေအနေမှာ နောင်ခေတ်များလောက် မကောင်းမွန်သေးသဖြင့်၊ ဘတ်စ်ကား၏ အမြန်နှုန်းမှာ သိပ်မမြန်လှပေ။ နံနက် ၇ နာရီတွင် ကားပေါ်တက်ခဲ့သော်လည်း မွန်းလွဲ ၁ နာရီကျော်မှသာ ခရိုင်မြို့သို့ ပြန်ရောက်လေသည်။

ခရိုင်မြို့ ကားဂိတ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ ကျန်းရိုက လီရှောင်းကို ဝမ်ထောင်အိမ်သို့ အရင်သွားခိုင်းလိုက်ပြီး၊ သူမက လီရှင်းနှင့် အန်းအန်းတို့ကိုခေါ်ကာ အိမ်ပြန်၍ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

လီရှောင်းက ဗင်ကားတစ်စီး ငှားလိုက်ပြီး သူတို့ကို ကားပေါ်တင်ပေးပြီးမှသာ ထွက်သွားလေတော့သည်။

အန်းအန်းက ဇာတိဘက်ကို မှတ်မိနေသေးရာ ကားပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ရှိ ရှုခင်းများကို ကြည့်ရင်း ထူးဆန်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"မာမား၊ သမီးတို့ ဘယ်လိုလုပ် အိမ်ပြန်ရောက်လာတာလဲဟင်"

ကျန်းရိုက သူမကို တစ်ခေါက် ရှင်းပြလိုက်ရာ၊ အန်းအန်းက နားလည်သလိုလို နားမလည်သလိုလိုဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင် သမီးတို့ တီတူကို မသွားရတော့ဘူးပေါ့"

ကျန်းရိုက လမ်းတွင် အိပ်၍ ရှုပ်ပွနေသော သူမ၏ ဆံပင်များကို ဖြုတ်ကာ ပြန်လည် ကျစ်ပေးလိုက်လေသည်။

"နောက်တစ်ခါမှ တီတူကို သွားကြမယ်လေ၊ ပါပါးရဲ့ သူငယ်ချင်း သေသွားလို့၊ သမီးတို့ ပြန်လာပြီး သူ့ကို လိုက်ပို့ပေးရမှာ"

အန်းအန်းက 'အို' ဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

သူမက အသက်ငယ်သေးသဖြင့် သေဆုံးခြင်းဆိုသည်မှာ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှန်း သေချာ နားလည်ပုံမပေါ်သေးပေ။ သို့သော် ကျန်းရိုက အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြလိုက်သောအခါ သူမက လိမ်မာစွာ စကားနားထောင်လေသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကျန်းရိုက ကားခရှင်းလိုက်ပြီး လီရှင်းနှင့်အတူ ခရီးဆောင်အိတ်များကို အောက်ချလိုက်လေသည်။ ဘေးအိမ်မှ အဒေါ်ဝမ်အိမ်၏ တံခါးမှာ ပိတ်ထားပြီး၊ ကျန်းရိုတို့က အလျင်စလို ပြန်လာခဲ့သဖြင့် လမ်းတွင် အဒေါ်ဝမ်ထံသို့ ဖုန်းဆက်ရန်ပင် မေ့နေခဲ့လေသည်။

ခြံတံခါးမကြီးက သော့ခတ်ထားသဖြင့်၊ ကျန်းရိုက လီရှင်းကို အပြင်ဘက်တွင် အန်းအန်းအား ကြည့်ခိုင်းထားပြီး၊ သူမကိုယ်တိုင်က အနောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ကာ ခြံနံရံဘက်သို့ ပြေးသွားပြီး သွက်လက်စွာ တွယ်တက်သွားလေသည်။

အန်းအန်းက အံ့အားသင့်စွာ ပါးစပ်ဟသွားလေသည်။

"မာမားက အရမ်းတော်တာပဲ"

ကျန်းရိုက ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။ ယခု ခန္ဓာကိုယ်က အားမရှိတော့၍သာ ဖြစ်သည်။ ယခင်ဘဝက သူမသာဆိုလျှင် တစ်ချက် ခုန်ပျံလိုက်ရုံဖြင့် ကျော်သွားနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ယခုကဲ့သို့ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခြံနံရံကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ညာဘက်ခြေထောက်ကို တင်ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း တွယ်တက်နေရမည် မဟုတ်ပေ။ အပေါ်ရောက်သွားပြီးနောက် ခြံထဲသို့ ခုန်ချလိုက်လေသည်။

အိမ်တွင် အပိုသော့တစ်ချောင်း ရှိသေးပြီး တံခါးခုံဘေးရှိ ကျောက်တုံးအောက်တွင် ထားရှိလေသည်။

ကျန်းရိုက သော့ကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် အိမ်ထဲရှိ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ အိမ်ထဲမှ စားပွဲငယ်လေးတစ်လုံးနှင့် လှေကားကို ယူထုတ်လာကာ၊ လီရှင်းနှင့် အန်းအန်းတို့ကို အပြင်ဘက်မှ လှေကားဖြင့် တွယ်တက်ခိုင်းပြီး သူမက စားပွဲငယ်လေးပေါ်တွင် ရပ်လျက် ဖမ်းပေးလေသည်။

ခြံတံခါးမကြီး၏ သော့က အဒေါ်ဝမ်ထံတွင် ရှိနေသဖြင့် ဤနည်းဖြင့်သာ ဝင်ရလေတော့သည်။

အန်းအန်းက အလွန် ပျော်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်နေလေသည်။ ဒေါ်လေး၏ အကူအညီဖြင့် လှေကားပေါ်သို့ တွယ်တက်သွားပြီးနောက် မာမား၏ ဖမ်းယူခြင်းကို လျင်မြန်စွာ ခံလိုက်ရပြီး၊ မာမားကို ဖက်ထားလိုက်ကာ အလွန် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးရယ်နေလေသည်။

လီရှင်းက ခရီးဆောင်အိတ်များကို တစ်လုံးချင်းစီ ကမ်းပေးပြီးနောက် သူမကိုယ်တိုင်လည်း နံရံပေါ်သို့ တွယ်တက်လာခဲ့လေသည်။

ခြောက်လခန့် မပြန်လာရသဖြင့် အိမ်ဟောင်းလေးမှာ ပိုမို ခြောက်ကပ်သွားသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် မညစ်ပတ်ပေ။ အဒေါ်ဝမ်က မကြာခဏ လာရောက် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးပုံရလေသည်။

ကျန်းရိုက အန်းအန်းကို ခြံထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ဆော့ကစားခိုင်းထားပြီး အဝေးကြီး မသွားရန် မှာကြားလိုက်သည်။ သူမနှင့် လီရှင်းတို့ကမူ အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးတစ်ပတ်လုပ်လိုက်ကြပြီး ပြတင်းပေါက်များနှင့် တံခါးများကို ဖွင့်ကာ လေဝင်လေထွက် ကောင်းစေလေသည်။ ထို့နောက် အိမ်ထဲရှိ စောင်များကို အပြင်ထုတ်၍ နေလှန်းကာ၊ အိပ်ရာခင်းများကို ရေဖြင့် တစ်ကြိမ် ဆေးကြောလိုက်ကြလေသည်။

ထိုအလုပ်များ ပြီးစီးသွားချိန်တွင် မွန်းလွဲ ၂ နာရီကျော်နေပြီဖြစ်သည်။ သူတို့ နေ့လယ်စာ မစားရသေးသလို အိမ်တွင်လည်း ဘာစားစရာမှ မရှိသဖြင့် နံရံပေါ်မှ ပြန်ကျော်ထွက်ကာ နေ့လယ်စာ သွားစားကြလေသည်။

တောင်ဘက်လမ်းသို့ သွား၍ စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ရှာကာ ဟင်းပွဲအချို့ မှာယူစားသောက်ကြပြီးနောက်၊ ကျန်းရိုက ထမင်းကြော် နှစ်ပွဲ ပါဆယ်ထုပ်ကာ လီရှင်းနှင့် အန်းအန်းတို့ကိုခေါ်၍ ဝမ်ထောင်အိမ်သို့ သွားကြလေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သွားရောက်၍ ဦးတစ်ချက်တော့ ချရမည် ဖြစ်လေသည်။

ဝမ်ထောင်အိမ်သို့ ကျန်းရို တစ်ခါမှ မသွားဖူးပေ။ လီရှောင်း ပြောပြဖူးသည်ကိုသာ ကြားဖူးပြီး ကားဂိတ်လမ်း၏ အရှေ့ဘက်တွင် ရှိသည်ဟု ဆိုလေသည်။

တကယ်တော့ ဝမ်ထောင်မိသားစု၏အခြေအနေက အတော်လေး ရှုပ်ထွေးလှသည်။ လီရှောင်းက ယခင်က သူမကို တစ်ခွန်းနှစ်ခွန်း ပြောပြဖူးသည်။ သူမ၏မိခင်က မူလက သူ့ဦးလေးကြီးနှင့် အိမ်ထောင်ကျခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ဦးလေးကြီးက မတော်တဆမှုဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ မိသားစုက ဆင်းရဲသဖြင့် ဇနီးအသစ်ရှာရန် ခက်ခဲရာ၊ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ၏မိခင်က ဦးလေးကြီး၏ ညီဖြစ်သူ၊ ဝမ်ထောင်၏ ဖခင်အရင်းနှင့် ထပ်မံ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဝမ်ထောင်၏အဘွားက မူလက ဤသားအတွက် မိန်းမရှာပေးရန်ပင် မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ့ဖခင်မှာ ဉာဏ်ရည် သိပ်မကောင်းဘဲ ငယ်စဉ်က အဖျားကြီးသဖြင့် ဦးနှောက် ပျက်စီးသွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

ဝမ်ထောင်၏မိခင်က သားနှစ်ယောက် မွေးဖွားခဲ့သည်။ တစ်ယောက်က ဝမ်ထောင်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ဝမ်ထောင်၏ညီ ဖြစ်လေသည်။

ဝမ်ထောင်၏ညီက သူ့ထက် တစ်နှစ်သာ ငယ်သော်လည်း ငယ်စဉ်ကတည်းက သူများကို အမွေစားအမွေခံအဖြစ် ပေးလိုက်ရသဖြင့် သူတို့ မိသားစုနှင့် အဆက်အသွယ် လုံးဝ မရှိသလောက် ဖြစ်လေသည်။

လီရှောင်းက ယခင်က ဝမ်ထောင် ကံမကောင်းဘူးဟု ပြောခဲ့ဖူးသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစဉ်က ထိုဆွေမျိုးဝေးများက အမွေစားအမွေခံအဖြစ် ယူချင်သော ကလေးမှာ ဝမ်ထောင် ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဝမ်ထောင် ဒီကလေးက ရိုးသားဖြောင့်မတ်သဖြင့် ကြီးလာလျှင်လည်း လမ်းမှားသို့ ရောက်ရန် မလွယ်ကူဘဲ သူတို့ကို သေသည်အထိ ပြုစုလုပ်ကျွေးနိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြလေသည်။ သို့သော် ဝမ်ထောင်၏ မိခင်က ကြားဝင်စွက်ဖက်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မိခင်က သားငယ်ကို ပိုချစ်သဖြင့် သားငယ်ကို လူများနောက်သို့ လိုက်သွားကာ ကောင်းမွန်သော ဘဝကို ဖြတ်သန်းစေချင်သဖြင့် ဝမ်ထောင်ကို အပြင်ထွက်၍ ပစ္စည်းသွားဝယ်ရန် လိမ်လည်လွှတ်လိုက်ပြီး၊ ဝမ်ထောင် ပစ္စည်းဝယ်ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ညီဖြစ်သူမှာ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

ထို့နောက်ပိုင်းတွင် သူ့မိခင်က အလကားရချင်စိတ်ဖြင့် ဝမ်ထောင်အတွက် သိပ်မကောင်းလှသော အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုကို စီစဉ်ပေးခဲ့ပြန်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ နောက်ပိုင်း ဇနီးဖြစ်လာမည့် ဟန်ရှောင်ကျွမ် ပင်ဖြစ်သည်။ မူလက ဝမ်ထောင် ကိုယ်တိုင်က အလွန်ကောင်းမွန်သော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို မျက်စိကျခဲ့သော်လည်း၊ ထိုစဉ်က သူ၏ မိခင်က ဟန်ရှောင်ကျွမ်တို့ မိသားစုက တင်တောင်းငွေ မတောင်းဘူးဟု ဘယ်ကကြားလာသည်မသိ၊ ဝမ်ထောင် မျက်စိကျနေသော ထိုမိန်းကလေး၏ မိသားစုကို ငြင်းပယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ယူပြီးမှသာ ဟန်ရှောင်ကျွမ်က ယခင်က မြို့နယ်တွင် အကျင့်စာရိတ္တ မကောင်းဘဲ အခြားယောကျ်ားများနှင့် ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက်ရှိခဲ့သဖြင့်၊ ထိုပတ်ဝန်းကျင်တွင် အိမ်ထောင်ကျရန် ခက်ခဲနေသောကြောင့် တင်တောင်းငွေ မတောင်းခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရလေသည်။

တကယ်တော့ သူ့မိခင်သာ မရှိခဲ့လျှင် သူက ယခုဆိုလျှင် မြို့ပေါ်တွင် ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းနေလောက်ပြီ ဖြစ်လေသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဟန်ရှောင်ကျွမ်ကို ယူစရာ မလိုတော့ပေ။

ခရိုင်မြို့က မကြီးမားလှသဖြင့် ကျန်းရိုက နေရာကို အကြမ်းဖျင်းသိရှိထားရာ သူတို့နှစ်ဦးကိုခေါ်၍ လိုက်ရှာလေသည်။ တကူးတက ရှာဖွေနေရန်ပင် မလိုအပ်ဘဲ ထိုလမ်းတွင် အကွာအဝေးတစ်ခု လျှောက်သွားပြီးနောက်၊ ဝမ်ထောင်၏ အိမ်တံခါးဝတွင် နာရေးကိစ္စများ ပြုလုပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ငွေစက္ကူအတုများ ပြန့်ကျဲနေပြီး၊ အထဲမှ သဲ့သဲ့လေး ကြားနေရသော ငိုသံများလည်း ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

ကျန်းရိုက လီရှင်းနှင့် အန်းအန်းတို့ကိုခေါ်၍ လျှောက်သွားချိန်တွင် တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် ခြံထဲတွင် လီရှောင်းက အဖြူရောင် အဝတ်ဦးထုပ် ဆောင်းကာ ဧည့်သည်များကို ကူညီဧည့်ခံနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ လီရှောင်းက အရပ်ရှည်သဖြင့် အပြင်မှ ဝင်လာသော ကျန်းရိုတို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

အရှေ့မှ လူကို တစ်ခုခုပြောလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းရိုထံသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လာခဲ့လေသည်။ အနီးသို့ ရောက်သောအခါ ကျန်းရိုက သူ့မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။

ကျန်းရိုက လူကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားလိုက်လေသည်။

"ရှင် နေ့လည်စာ မစားရသေးဘူး မလား၊ ကျွန်မ ရှင့်အတွက် ထမင်း နှစ်ပွဲ ဝယ်လာတယ်၊ ရှင် အရင် နည်းနည်းလောက် စားလိုက်ပါဦး"

လီရှောင်းက လှမ်းယူလိုက်ပြီး၊ ကျန်းရိုက ခေါင်းစောင်း၍ အထဲကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

" ကျွန်မ အထဲဝင်ပြီး ဂါရဝပြုလိုက်ဦးမယ်"

အန်းအန်း၏လက်ကိုဆွဲကာ သူမနှင့် လီရှင်းတို့ကိုခေါ်၍ အထဲသို့ ဝင်ကာ ဦးချရန် ပြင်လေသည်။

တံခါးပေါက်မှ ဝင်သွားသောအခါ ဝမ်ထောင်က အခေါင်းဖုံး၏ အနောက်ဘက်တွင် လှဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လူကို ဈာပနဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ပေးထားပြီး သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးထားပုံရကာ၊ ဖုန်းထဲတွင် ကျူးချန် ပြောသလောက် ညစ်ပတ်နေခြင်း မရှိပေ။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သေဆုံးသွားသူဖြစ်ရာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့်ပင် ကြောက်လန့်စရာ ကောင်းလေသည်။

အန်းအန်းက ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် မာမား၏အနောက်သို့ ပုန်းကွယ်သွားရာ၊ ကျန်းရိုက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုး၍ သူမ၏အရှေ့တွင် ကာကွယ်ပေးလိုက်ပြီး တစ်ပါတည်း သူမ၏မျက်လုံးများကိုပါ လက်ဖြင့် အုပ်ပေးထားလိုက်လေသည်။

ဝမ်ထောင်၏မိခင်က မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ ငိုယိုနေပြီး၊ ငိုရင်းနှင့် ရင်ဘတ်ကို ထုနေလေသည်။

"အမေ နင့်ကို တောင်းပန်ပါတယ်၊ ရှောင်ထောင်ရေ၊ အမေ နောင်တရနေပါပြီ၊ အမေ အဲ့ဒီတုန်းက နင့်ကို အဲ့ဒီလို မိန်းမမျိုးနဲ့ မပေးစားခဲ့သင့်ဘူး၊ အခုတော့ ဆံဖြူက ဆံမည်းကို လိုက်ပို့နေရပြီ၊ အမေ့ရဲ့ နောက်ပိုင်း နေ့ရက်တွေကို ဘယ်လို ဆက်ဖြတ်သန်းရမလဲ......"

"နင်က ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ၊ နင်က ဘယ်လိုလုပ် အမေ့ကို ပစ်ထားခဲ့နိုင်ရက်တာလဲ၊ အမေ မှားမှန်း သိပါပြီ၊ နင် ပြန်လာခဲ့ပါ......"

အသက်ကြီးသော အဘွားအို အချို့က ရှေ့တိုး၍ သူမကို စကားအနည်းငယ်ဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးကြရာ ဝမ်ထောင်၏ မိခင်မှာ ပို၍ပင် ပြင်းထန်စွာ ငိုယိုလေတော့သည်။

ကျန်းရိုက အန်းအန်းနှင့် လီရှင်းတို့ကိုခေါ်ကာ ဦးချရန် သွားရောက်ချိန်တွင်၊ ဝမ်ထောင်၏ မိခင်က ကျန်းရိုထံသို့ ပြေးလာပြီး ငိုယိုပြန်လေသည်။

ကျန်းရိုက အလျင်အမြန် လူကို ဆွဲထူလိုက်လေသည်။

"ဒေါ်လေး၊ အရမ်းကြီး ဝမ်းနည်းမနေပါနဲ့တော့၊ ဝမ်ထောင် အထက်ကနေ သိနေရင် ဒေါ်လေး ဒီလောက် ဝမ်းနည်းနေတာကို မြင်ချင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဝမ်ထောင်၏မိခင်က အသက်ရှူပင် မဝတော့အောင် ငိုယိုနေလေသည်။

"ငါ့သားလေးရဲ့ ကံကြမ္မာက ဆိုးလိုက်တာ......"

ကျန်းရိုက နောက်ထပ် စကားအနည်းငယ်ဖြင့် နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပြီးနောက် အန်းအန်းတို့ကိုခေါ်ကာ အပြင်ထွက်လာခဲ့လေသည်။ မထွက်ခွာမီ အခြားတစ်ဖက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ဒူးထောက်၍ စက္ကူရှို့နေသော ယောကျ်ားလေးကို မြင်လိုက်ရရာ၊ ထိုသူမှာ ဝမ်ထောင်၏သား ဝမ်တာ့ကျစ် ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိလိုက်လေသည်။

ဘာမှမပြောတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ထွက်လာခဲ့လေသည်။

အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ကျန်းရိုက အန်းအန်းကို ချီကာ ပုတ်ပေးပြီး မကြောက်ရန် ညင်သာစွာ ချော့မော့လေသည်။

အန်းအန်းက မာမား၏ လည်ပင်းကို လိမ်မာစွာ ဖက်ထားလေသည်။

ကျန်းရို ထွက်လာသောအခါ လီရှောင်းနှင့် ကျူးချန်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရပ်လျက် ထမင်းစားနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမက သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ လျှောက်သွားသောအခါ ကျူးချန်က ထမင်းစားရင်း ဆဲဆိုနေသည်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"ဟန်ရှောင်ကျွမ် ဆိုတဲ့ ဒုက္ခပေးတဲ့ မိန်းမ၊ စိတ်ထားက အရမ်း ယုတ်မာလွန်းတယ်။ ကျောက်မီးသွေးတွင်းက လျော်ကြေး ယွမ်နှစ်သိန်း ပေးတာကို၊ သူက အကုန်လုံး လိပ်ပြီး ယူသွားတာ၊ တစ်ပြားမှ မချန်ထားခဲ့ဘူး၊ ကလေးကိုလည်း မလိုချင်ဘူး၊ တာ့ကျစ် ဆိုတဲ့ကလေးက ကျောင်းတက်နေရတုန်းပဲ ရှိသေးတာ၊ နောက်ပိုင်း သူ့ကို ဘယ်လို အသက်ရှင်ခိုင်းမလို့လဲ"

အရင်က သူက မေ့ဇီကို စိတ်ထားရက်စက်သည်ဟု ထင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုမျှငယ်ရွယ်သော ကလေးကို ပစ်ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးသွားသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ ပိုရက်စက်သူ ရှိနေသေးမည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

အနည်းဆုံးတော့ ထိုစဉ်က မေ့ဇီ ထွက်မပြေးမီ ပိုက်ဆံအချို့ ချန်ထားခဲ့သေးလေသည်။

ကျူးချန်က လီရှောင်းကို မေးလိုက်လေသည်။

"အစ်ကို၊ အဲ့ဒီပိုက်ဆံတွေကို ပြန်ယူလို့ ရနိုင်သေးလား"

လီရှောင်းက ထမင်းတစ်လုတ် စားလိုက်လေသည်။

"ငါ လူတွေကို ဆက်သွယ်ထားပြီးပြီ၊ စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့"

တကယ်တော့ ပြန်ရနိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက်က သိပ်မကြီးမားပေ။ တကယ်လို့ ဟန်ရှောင်ကျွမ်က အဝေးကြီး ထွက်ပြေးသွားတာဖြစ်ဖြစ်၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုက်ဆံတွေ အကုန် သုံးပစ်လိုက်တာဖြစ်ဖြစ်ဆိုရင် သူတို့လည်း ဘာမှ တတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျူးချန်က သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"လူအသက်ရှင်နေတုန်းကတော့ ငါ သူ့ကို သေမလောက် မုန်းခဲ့တာ၊ အခု လူမရှိတော့တော့ ငါ့ခေါင်းထဲမှာ သူ့ရဲ့ ကောင်းကွက်တွေချည်းပဲ ဖြစ်နေပြီ၊ ဘာမှ မုန်းစရာလည်း မရှိတော့ပါဘူး။ ငါသာ သူ့နေရာမှာဆိုရင် သူလုပ်သလောက်တောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဒီလို အမေအရင်းနဲ့ မိန်းမမျိုးနဲ့ ကြုံရတာ၊ ဝမ်ထောင်လည်း ကံဆိုးတာပဲ။

လီရှောင်း စကားမပြောပေ။

ကျန်းရိုက ဤနေရာတွင် ခဏကြာအောင် အဖော်လုပ်ပေးပြီးနောက် ၄ နာရီကျော်တွင် လီရှောင်းက ကျန်းရိုကို ကလေးခေါ်၍ အိမ်ပြန်ခိုင်းလိုက်လေသည်။ အန်းအန်းက အသက်ငယ်သေးသဖြင့် ဤအရာများကို မြင်ပြီး ကြောက်လန့်သွားမည်ကို စိုးရိမ်၍ ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းရိုလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ့ကို ညစာ စားရန် သတိပေးလိုက်လေသည်။

သူမက အန်းအန်းနှင့် လီရှင်းတို့ကို ခေါ်ကာ အပြင်ထွက်လာချိန်တွင် တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် အပြင်မှ ဝင်လာသော သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သေချာကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ထောင်နှင့် အနည်းငယ် ဆင်တူနေသေးသည်။ သို့သော် မျက်နှာသွင်ပြင် အနည်းငယ် တူညီရုံသာဖြစ်ပြီး အခြားအရာများမှာ ဝမ်ထောင်ထက် အများကြီး ပိုကောင်းမွန်လေသည်။ အသားအရေ ဖြူဝင်းပြီး ဂျိုင်းအောက်တွင်လည်း လက်ဆွဲအိတ် တစ်လုံးကို ညှပ်ထားလေသည်။

ကျန်းရိုက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မသိစိတ်မှပင် အမျိုးသား၏နောက်သို့ ခေါင်းလှည့်ကာ ကြည့်လိုက်မိလေသည်။

ထို့နောက် သူက အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး၊ အိမ်ထဲရှိ ဝမ်ထောင်၏ မိခင်က ပြေးထွက်လာကာ လူကို ဖက်၍ ငိုရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ အမျိုးသားက မသိစိတ်မှပင် ကိုယ်ကို စောင်း၍ တစ်လှမ်း ဆုတ်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ကျန်းရို၏ ရှုထောင့်မှ ကြည့်လိုက်ရာ အမျိုးသားက မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် မဖုံးကွယ်နိုင်သော ရွံရှာမှုများ ရှိနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

ဝမ်ထောင်၏မိခင်က အလွန် ဝမ်းနည်းသွားပြီး "ရှောင်ပေါင်" ဟု တစ်ခွန်း ခေါ်လိုက်လေသည်။

အမျိုးသားက ဦးသုံးကြိမ်ချပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာခဲ့ပြီး တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ၊ အိတ်ကပ်ထဲမှ ယွမ်နှစ်ရာ ထုတ်၍ ဝမ်ထောင်၏မိခင်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော့်မှာ ကိစ္စရှိသေးလို့၊ အရင်သွားတော့မယ်"

ဝမ်ထောင်၏မိခင်က ထို ယွမ်နှစ်ရာကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ သားငယ်၏မျက်နှာပေါ်ရှိ စိတ်မရှည်သော အမူအရာကို ထပ်မံကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ နီရဲလျက် လက်ဆန့်ထုတ်၍ လှမ်းယူရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက ဤမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူမ၏ဘေးတွင် ရပ်နေသော လီရှင်းပင်လျှင် မနေနိုင်ဘဲ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"ညီအရင်းက ခဲအိုနဲ့ အစ်ကိုကျူးချန်လောက်တောင် မမီဘူး"

အလာလမ်းတွင် ကျန်းရိုက သူမကို ဝမ်ထောင်တို့မိသားစု၏ အခြေအနေများကို ပြောပြခဲ့လေသည်။

လီရှင်းက သူများကို အမွေစားအမွေခံအဖြစ် ပေးလိုက်ရသည်ဆိုလျှင်တောင် ဤမျှ အေးစက်စိမ်းကားရန် မလိုအပ်ဘူးဟု ထင်မိလေသည်။

ထိုစဉ်က သူမလည်း အမွေစားအမွေခံအဖြစ် ပေးခံခဲ့ရသူ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ ပြဿနာတက်ချိန်တွင် အစ်မဖြစ်သူက စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ခဲအိုဖြစ်သူကို သူမအား သွားရှာခိုင်းခဲ့လေသည်။ ထိုစဉ်ကသာ အစ်မဖြစ်သူ မရှိခဲ့ပါက သူမ ယခုအခါ မည်သို့သော ဘဝမျိုးကို ဖြတ်သန်းနေရမည်မှန်း မသိနိုင်တော့ပေ။ လူပင် ရှိတော့မည် မဟုတ်လောက်ပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူများ မိသားစု ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် ကျန်းရိုလည်း အများကြီး မကြည့်သာတော့ဘဲ ကိုယ်လှည့်၍ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်၊ ကျူးချန်က ဒေါသတကြီး ပြေးထွက်လာပြီး ဝမ်ထောင်၏ မိခင် လက်ထဲရှိ ယွမ်နှစ်ရာကို လုယူကာ တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်ပစ်ပေါက်လိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ခွေးကို လာနှင်ထုတ်နေတာလား။ မင်းအစ်ကို အလောင်း ပြန်ရောက်လာကတည်းက အခုချိန်ထိ ယွမ်ငါးရာထက်မနည်း ကုန်နေပြီ။ နောက်ရက်အနည်းငယ်နေရင် မြေမြှုပ်ဖို့နဲ့ ဆွမ်းကျွေးဖို့ ပိုက်ဆံ လိုသေးတယ်။ မင်း သတ္တိရှိရင် ယွမ်နှစ်ထောင် ထုတ်ပေးလိုက်၊ မဟုတ်ရင် ဒီမှာ လာပြီး သူဌေး ဟန်မဆောင်နေနဲ့"

ဝမ်ထောင်၏ မိခင် လန့်သွားပြီး သားငယ်၏ မျက်နှာထား ဆိုးရွားသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သွယ်ဝိုက်သော နည်းလမ်းဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

"ကျူးချန်၊ သူလည်း အခုမှ ရောက်တာဆိုတော့ အခြေအနေကို မသိလို့ပါ"

အဓိပ္ပာယ်ကတော့ သူ့ကို ပြဿနာ မရှာရန် ပြောခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကျူးချန်က ကြားသည်နှင့် ပေါက်ကွဲသွားပြီး ဝမ်ထောင်၏ မိခင်ကို ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလေတော့သည်။

"သူ အခြေအနေကို မသိဘူး？ သူ အခြေအနေကို မသိရင် ပါးစပ်ဟပြီး မမေးတတ်ဘူးလား။ ဘာလဲ၊ ကျွန်တော် ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေတာကို ခင်ဗျားက လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အမေမို့လို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် ဝမ်ထောင်က ကျွန်တော်ညီအရင်းမို့လို့လား။ ကျွန်တော်က ငယ်ငယ်တုန်းက သံယောဇဉ်ကို ထောက်ထားလို့သာ မဟုတ်ရင် ဒီပြဿနာတွေထဲ ဝင်ရှုပ်ပါ့မလား"

"ငါ တကယ် ရူးနေတာပဲ၊ တကူးတက လာပြီး လူမုန်းခံနေရတယ်။ ဒီပြဿနာကို ဘယ်သူ ရှင်းချင်ရှင်း၊ အခုတော့ ပင်ပန်းရတဲ့အပြင် အကျိုးလည်း မရှိဘူး ဖြစ်နေပြီ"

ပြောပြီးနောက် ကိုယ်လှည့်ကာ တိုက်ရိုက် ထွက်သွားလေတော့သည်။

ဝမ်ထောင်၏မိခင်က မြင်သည်နှင့် စိုးရိမ်သွားလေသည်။

"ကျူးချန်၊ ဒေါ်လေးက အဲ့ဒီသဘော ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်း အထင်မလွဲပါနဲ့......"

တကယ်လို့ ကျူးချန်ကသာ ဤကိစ္စကို မရှင်းပေးတော့ပါက သူမ ဆက်ပြီး ဘယ်လိုလုပ်ရမည်မှန်း တကယ် မသိတော့ပေ။

ကျူးချန်၏ ဒေါသထွက်နေသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူမက လီရှောင်းကို ထပ်မံ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ လီရှောင်း၏ မျက်နှာထားမှာလည်း အေးစက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်ထဲတွင် ပြာယာခတ်သွားလေသည်။

"ရှောင်လီ......"

လီရှောင်း စကားမပြောပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ဝမ်တာ့ကျစ်က အိမ်ထဲမှ ပြေးထွက်လာပြီး သူ့အဘွားကို အော်ဟစ်လေတော့သည်။

"အဘွားက ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ။ အဘွားက ကျွန်တော့်အမေထက် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းနေလို့လဲ။ အဘွား ကျွန်တော့်အဖေကို သေအောင် လုပ်လိုက်တာ မလုံလောက်သေးဘူးလား။ အခု ဘာလုပ်ချင်နေပြန်ပြီလဲ။ သူ့ကို မြေမြှုပ်လို့တောင် မရအောင် လုပ်မလို့လား"

"အဘွားက မျက်နှာလိုက်ဖို့ပဲ သိတာ၊ ကျွန်တော့်အဖေ သေတော့ သူ ပြန်မလာဘူး၊ ဦးလေးကျူးချန်က ကိုယ့်ပိုက်ဆံ စိုက်ထုတ်ပြီး အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး ကျွန်တော့်အဖေအတွက် အခေါင်းဝယ်၊ ဈာပနဝတ်စုံ ဝယ်ပေးခဲ့တာ။ အိမ်က ဒီပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံး ဦးလေးကျူးချန် ဝယ်ပေးထားတာ။ ဦးလေးလီရှောင်းက G ပြည်နယ်မှာ ရောက်နေတာတောင် သူ ပြန်လာသေးတယ်၊ ဒီလူကရော။ သူ ဘယ်မှာလဲ။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက သူ့ကို အကြွေးမတင်ဘူး"

"ဘယ်သူကများ ခင်ဗျားရဲ့ ဟန်ဆောင်စေတနာကို ဂရုစိုက်လို့လဲ၊ ခင်ဗျားရဲ့ ယွမ်နှစ်ရာကို ဘယ်သူ ဂရုစိုက်လို့လဲ။ ကျွန်တော် မသိဘူး မထင်နဲ့၊ အဲ့ဒီတုန်းက ခင်ဗျားအမေက ခင်ဗျားကို ခိုင်းပြီး ကျွန်တော့်အဖေကို ပစ္စည်းသွားဝယ်ခိုင်းခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်အဖေ ကိုယ်စား ခင်ဗျားက လူတွေနောက်ကိုလိုက်ပြီး မြို့ပေါ်မှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် သွားနေခဲ့တာလေ။ ခင်ဗျားတို့ တစ်ယောက်မှ လူကောင်းတွေ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါ ကျွန်တော့်အိမ်ပဲ၊ ခင်ဗျားတို့ ထွက်သွားကြ၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို မမြင်ချင်ဘူး"

ပြောရင်းနှင့် သူ့အဘွားကိုပါ အပြင်သို့ တွန်းထုတ်လေသည်။

ဝမ်ထောင်၏မိခင်မှာ အပြောခံလိုက်ရသဖြင့် မျက်နှာ ဖြူရော်သွားပြီး သူမ မသွားချင်ပေ။

"နင် ဒီကလေး၊ အဘွားက ဘာမှလည်း မပြောရသေးပါဘူး......"

"ထွက်သွား၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို မုန်းတယ်။ ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော့်အမေက ကျွန်တော့်အဖေကို ရွံရှာဖို့ပဲ သိတာ၊ ကျွန်တော့်အဖေ အရည်အချင်း မရှိဘူးလို့ ရွံရှာတာ။ သူ အရည်အချင်း ရှိတယ်ဆိုမှတော့ သူ့ကိုပဲ ခင်ဗျားကို ပြုစုလုပ်ကျွေးခိုင်းလိုက်လေ"

"တာ့ကျစ်......"

ဝမ်တာ့ကျစ်က သွားကြိတ်ကာ သူမကို အပြင်သို့ တွန်းထုတ်နေလေသည်။ သူက အသက် ဆယ်နှစ် ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ဆယ်နှစ်အရွယ် ယောကျ်ားလေးက ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းကာ ခွန်အားလည်း အလွန်ကြီးမားရာ တံခါးဝအထိ တောက်လျှောက် တွန်းထုတ်သွားလေသည်။

ဝမ်ထောင်၏မိခင်က ပြန်လည်ခုခံချင်သော်လည်း မလုပ်နိုင်တော့ပေ။

ဝမ်ထောင်၏ ထိုညီဖြစ်သူက အရှက်ရသည်ဟု ထင်၍ဖြစ်မည်၊ မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချခံလိုက်ရသော ယွမ်နှစ်ရာကိုလည်း မကောက်တော့ဘဲ ချက်ချင်းကိုယ်လှည့်ကာ ထွက်သွားလေတော့သည်။

တံခါးဝသို့ ရောက်နေသော ကျူးချန်က အသံကြားသောအခါ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ဝမ်တာ့ကျစ်က သူ့အဘွားကို တံခါးအပြင်သို့ တွန်းထုတ်ပြီးနောက်၊ ကျူးချန်၏ရှေ့တွင် တိုက်ရိုက် ဒူးထောက်ကာ မျက်လုံးများ နီရဲလျက် ကျူးချန်ကို သုံးကြိမ် ဆက်တိုက် ဦးချလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး၊ ဒီပိုက်ဆံတွေကို သား ကြီးလာရင် အကုန် ပြန်ဆပ်ပါ့မယ်။ သားအဘွားက သားအဘွားပါ၊ သားက သားပါ၊ ဦးလေးရဲ့ကျေးဇူးကို သား မှတ်ထားပါတယ်"

ကျူးချန်က သူ့ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ခါးကိုင်း၍ လူကို ဆွဲထူလိုက်လေသည်။

"ထပါ၊ ဦးလေး သားကို စိတ်မဆိုးပါဘူး"

ဝမ်ထောင်၏ မိခင်မှာ အပြင်သို့ တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် မြေကြီးပေါ်တွင် ပျော့ခွေထိုင်ချကာ ငိုယိုလေတော့သည်။

ခြံထဲသို့ ဝမ်းနည်းကြောင်း လာရောက်ပြောကြားသော ဆွေမျိုးများလည်း ဘာပြောရမည်မှန်း မသိတော့ဘဲ ရှေ့တိုး၍ စကားအနည်းငယ်သာ ဝင်ရောက် ဖျောင်းဖျကြလေသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူများ မိသားစု ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် အများကြီး ပြော၍လည်း မကောင်းပေ။

သို့သော် ဝမ်တာ့ကျစ်က သူ့အဘွားကို အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်မပြုတော့ဘဲ သူ့အဘွားကို ကြည့်သည့် အကြည့်များက ရန်သူတစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ကျန်းရိုက ဆက်နေရန် မသင့်တော်တော့သဖြင့် ကလေးကိုချီကာ လီရှင်းကိုခေါ်၍ ထွက်လာခဲ့လေသည်။

အိမ်တွင် ဘာမှမရှိသဖြင့် ညဘက်လည်း အပြင်တွင်သာ စားခဲ့ကြသည်။

….

ထမင်းစားပြီးနောက် အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် ၅ နာရီခွဲ ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး၊ ဘေးအိမ်မှ အဒေါ်ဝမ်လည်း ပြန်ရောက်နေပြီဖြစ်သည်။ ကျန်းရိုက ဘေးအိမ်၏ တံခါးကို ခေါက်လိုက်ရာ အဒေါ်ဝမ်က တံခါးလာဖွင့်ပြီး ကျန်းရိုကို မြင်သောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်ရောက်လာတာလဲ"

ထို့နောက် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသဖြင့် အလျင်အမြန် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခိုင်းလေသည်။

"မြန်မြန် ဝင်ခဲ့၊ စားပြီးပြီလား၊ ငါတို့လည်း အခုမှ အိမ်ရောက်တာ၊ ဒီရက်ပိုင်း ငါ့မိဘအိမ်မှာ ကိစ္စလေး နည်းနည်းရှိလို့ ဦးလေးနဲ့အတူ ပြန်သွားတာ၊ အခု အိမ်က နည်းနည်း ရှုပ်နေတယ်"

ကျန်းရိုက ကလေးကိုချီကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ဤတစ်ကြိမ် ပြန်လာရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို ပြောပြလိုက်လေသည်။

အဒေါ်ဝမ်က ဝမ်ထောင် ပြဿနာတက်သွားကြောင်း ကြားရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားပြီး မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီကလေးက လီရှောင်းထက် နှစ်နည်းနည်းလေးပဲ ကြီးတာကို၊ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကပဲ ဒေါ်လေး လူကို တွေ့လိုက်သေးတယ်၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရုတ်တရက်ကြီး မရှိတော့ရတာလဲ"

ကျန်းရိုက အကျိုးအကြောင်း ရှင်းပြကာ ဝမ်ထောင် ကျောက်မီးသွေးတွင်းသို့ သွားရောက် တူးဖော်ခဲ့သည့် ကိစ္စကို ပြောပြပြီးနောက် ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မနဲ့ လီရှောင်း ဒီသတင်းကို ကြားရတုန်းကလည်း မယုံရဲခဲ့ဘူး၊ အဲ့ဒါနဲ့ အလျင်အမြန် ပြန်လာခဲ့တာ၊ ဒီနေ့မနက်မှ အိမ်ရောက်တာ"

စောစောက ဝမ်ထောင်အိမ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စများကိုပါ အဒေါ်ဝမ်အား ပြန်ပြောပြလိုက်လေသည်။

"အရင်တုန်းကဆိုရင် ဝမ်ထောင်က မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး သူများဆီက အချောင်စား အချောင်သောက်လုပ်နေတယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။ အခု ကြည့်ရတာ သူ အဲ့ဒီလို ဖြစ်နေတာက တော်တော်လေး မလွယ်ကူလို့ပဲ။ အနည်းဆုံးတော့ လူဆိုးတော့ မဖြစ်သွားဘူးလေ၊ တကယ်လို့ စိတ်ထား မကောင်းတဲ့သူသာဆိုရင် ဘယ်လိုတွေတောင် ဖြစ်သွားမလဲ မသိဘူး"

အဒေါ်ဝမ်က ဝမ်ထောင်ကို မှတ်မိနေသေးလေသည်။

"ဒီကလေးက ငယ်ငယ်ကတည်းက ရိုးသားတဲ့ စရိုက်ရှိတာ၊ ဒေါ်လေးကို မြင်တိုင်းလည်း လိမ်လိမ်မာမာ နှုတ်ဆက်တတ်တယ်၊ လူကတော့ ကောင်းပါတယ်။ သဘောထား မရှင်းလင်းတဲ့ အမေတစ်ယောက် ရှိနေတာပဲ ဆိုးတာ။ ကြားတာတော့ သူ့အမေက အိမ်က ပိုက်ဆံတွေကို ယူပြီး သူများကို အမွေစားအမွေခံ ပေးလိုက်ရတဲ့ သားငယ်ဆီကို အမြဲ သွားပေးနေတာတဲ့။ အဲ့ဒီ သားငယ်ကို အမွေစားအမွေခံ ပေးလိုက်ရတဲ့ မိသားစုက အခြေအနေကောင်းတယ်လေ၊ သားငယ်က ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နေရတော့ သူ့ကို မေ့သွားမှာ စိုးလို့နေမှာပေါ့"

နောက်ဆုံးတွင် သက်ပြင်းချလိုက်လေသည်။

"ဟင်း... ပြောလို့လည်း မရပါဘူးလေ၊ မိဘတွေက အငယ်တွေကိုပဲ မျက်နှာလိုက်တတ်ကြတာပဲ။ နင့်ဦးလေးလိုပေါ့၊ အလုပ်အများဆုံး လုပ်ရတယ်၊ မင်ကျွင်း အဘွားကိုလည်း အသိတတ်ဆုံးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဘွားကြီးဆီကနေ ကောင်းတဲ့စကားတစ်ခွန်းမှ မရခဲ့ဘူး"

…..

စကားအနည်းငယ်ပြောပြီးနောက် ကျန်းရိုက သော့ကိုယူကာ အိမ်ပြန်ခဲ့လေသည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ စောင်များကို အခန်းထဲသို့ အရင်သိမ်းယူပြီး ကလေးများကိုခေါ်ကာ ရေချိုးခန်းသို့ သွား၍ ရေချိုးသန့်စင်ကြလေသည်။

ညဘက်တွင် ကျန်းရိုက လီရှောင်း ဘယ်အချိန် ပြန်လာမည်မှန်း မသိသဖြင့် ခြံတံခါးကို ပိတ်ထားလိုက်ပြီး အိမ်တံခါးကို မပိတ်ဘဲ အန်းအန်းကို ဖက်ကာ အရင် အိပ်လိုက်လေသည်။

သန်းခေါင်ယံသို့ ရောက်သောအခါ လီရှောင်းက ခြေသံဖွဖွဖြင့် ပြန်ရောက်လာသည်။ ကျန်းရိုက မူးယစ်ဝေဝါးစွာဖြင့် တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသော်လည်း အလွန် အိပ်ချင်နေသဖြင့် မနိုးတော့ဘဲ ကိုယ်လှည့်ကာ ဆက်အိပ်လေသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကျန်းရို ထလာချိန်၌ လီရှောင်းက ထွက်သွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

ဇာတိဘက်တွင် သုံးရက်ခန့် နေထိုင်ပြီးနောက် ဝမ်ထောင်ကို မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်လိုက်ကြသည်။ ကျန်းရိုက အန်းအန်းကိုခေါ်ကာ နောက်တစ်ခေါက် ထပ်သွားခဲ့လေသည်။

ဝမ်ထောင်ကို မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ပြီး တောင်ပေါ်သို့ ပို့ဆောင်ပြီးနောက် မျိုးဆက်သစ် လူငယ်အချို့က ဒူးထောက်၍ ဦးချခဲ့ကြလေသည်။

ယနေ့ ရာသီဥတုက အနည်းငယ် မကောင်းဘဲ အပြန်လမ်းတွင် မိုးဖွဲဖွဲလေးပင် ရွာသွန်းနေသေးလေသည်။

အန်းအန်းက ကျန်းရို၏ လည်ပင်းကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားပြီး သိပ်မပျော်ရွှင်စွာဖြင့် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။

"မာမား၊ ဒီဦးဦးက နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ မနိုးတော့ဘူး မလားဟင်။ သူက တောင်ပေါ်မှာပဲ တစ်ချိန်လုံး နေရတော့မှာလား"

ကလေးမလေးက နံနက်ပိုင်းတွင် ပါပါးနှင့် လူအချို့က ထိုအိပ်နေသော ဦးဦးကို အခေါင်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်ကို မြင်ခဲ့ရသည်။ ယခင်က သူတို့ ဘာလုပ်နေကြမှန်း သူမ နားမလည်ခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်ကျမှသာ သေဆုံးခြင်းဆိုသည်မှာ ဘာလဲဆိုတာကို ဝေဝေဝါးဝါး သိရှိသွားပြီး အလွန် ဝမ်းနည်းနေမိလေသည်။

ကျန်းရိုက သူမ၏ ပါးပြင်လေးကို နမ်းလိုက်လေသည်။

"မကြောက်နဲ့နော်၊ မာမား ရှိတယ်လေ"

အန်းအန်းက ခေါင်းလေးကို မော့လိုက်လေသည်။

"မာမား မသေလို့ မရဘူးလားဟင်။ သမီး မာမားကို တစ်ချိန်လုံး အဖော်လုပ်ပေးစေချင်တယ်"

ကျန်းရိုက သူမ၏ ရိုးသားစစ်မှန်သော အကြည့်များနှင့် ဆုံမိသောအခါ ရင်ထဲတွင် နူးညံ့သွားပြီး အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"လူတိုင်းက သေရမှာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မာမားက သမီးကို အချိန်ပိုကြာကြာ အဖော်လုပ်ပေးနိုင်အောင် ကြိုးစားပါ့မယ်။ ဥပမာ သမီးက အဘွားဝမ်လောက် ကြီးလာတဲ့အချိန်ကျရင်လည်း၊ မာမားက သမီးရဲ့ ဘေးမှာ ရှိနေဦးမှာပါ"

ကလေးမလေးက ခေါင်းလေးစောင်းကာ အဘွားဝမ်၏ ပုံစံကို စဉ်းစားကြည့်လိုက်ရာ အချိန်အတော်ကြာဦးမည်ဟု ထင်မိသော်လည်း လောဘကြီးစွာဖြင့် ဆက်ပြောလေသည်။

"မလုံလောက်သေးဘူး၊ မာမားက အသက် ၁၂၀ အထိ နေရမယ်၊ အန်းအန်းနဲ့ အတူတူ သေရမယ်၊ အန်းအန်းက အသက် နည်းနည်း လျှော့နေလိုက်မယ်လေ"

ကျန်းရိုက ဘာမှမပြောရသေးမီ အနောက်မှ လိုက်လာသော လီရှောင်းက သူတို့၏ 'သေ' ဟူသော စကားလုံးကို ကြားသွားသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ဟောက်လိုက်လေသည်။

"ဘာတွေ သေတယ် သေတယ် ပြောနေတာလဲ၊ လျှောက်မပြောနဲ့"

အန်းအန်းက ဟွန့်ဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

"ပါပါးက အသက် တစ်ထောင် နေလိုက်၊ သမီးနဲ့ မာမားက ပါပါးကို အဖော်မလုပ်ပေးတော့ဘူး၊ ပါပါး တစ်ယောက်တည်း လူပျိုသိုးကြီး ဖြစ်နေပါစေ"

ကျန်းရို။ "......"

တကယ်ကို သမီးအရင်း ပီသပါပေတယ်။

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၇၇)

ဝမ်ထောင်ကို နံနက်ပိုင်းတွင် မြေမြှုပ်သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့ပြီး၊ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသောအခါ ဝမ်မိသားစုက ဧည့်သည်များကို ဧည့်ခံရန် ထမင်းဟင်း စားပွဲအချို့ ပြင်ဆင်ထားလေသည်။

စားသောက်ပြီးချိန်တွင် မွန်းလွဲ ၃ နာရီကျော်နေပြီဖြစ်ရာ ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လီရှောင်းက ကျန်းရိုတို့ကိုခေါ်ကာ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လေသည်။ သို့သော် မပြန်မီတွင် ဝမ်တာ့ကျစ်ဟူသော ဤကလေးကို သေချာစီစဉ်ပေးခဲ့ရဦးမည် ဖြစ်လေသည်။

ကျိုးကျန့်က မနေ့ကမှ ပြန်ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ကုမ္ပဏီတွင် အရေးပေါ်ကိစ္စရှိသဖြင့် အနည်းငယ် နှောင့်နှေးသွားကာ အားလုံးထက် နောက်ကျမှ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရောက်လာပြီးနောက် လီရှောင်းက သူ့ကို ဝမ်ထောင်၏ ဇနီး မိဘအိမ်သို့ ကားမောင်းသွားကြည့်ခိုင်းခဲ့သည်။ ကျိုးကျန့်ကလည်း လူများနှင့် စကားအချေအတင် ပြောဆိုဆက်ဆံရာတွင် အတော်လေး ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သော်လည်း ထိုမိသားစုနှင့် တွေ့သောအခါ မတတ်နိုင်တော့ပေ။ ထိုမိသားစုက လူကို မတွေ့မိဘူးဟု အခိုင်အမာ ငြင်းဆိုကြပြီး၊ အိမ်ထောင်ကျသွားသော သမီးမှာ သွန်ပစ်လိုက်သော ရေနှင့်တူသဖြင့် သူတို့ မိသားစုနှင့် မသက်ဆိုင်တော့ကြောင်းပင် ပြောဆိုကြသေးလေသည်။

ဟန်ရှောင်ကျွမ်မှာမူ အရိပ်အယောင်ပင် မမြင်ရတော့အောင် ထွက်ပြေးသွားပြီဖြစ်ရာ သူမ ဘယ်မှာ ပုန်းနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိကြပေ။

လီရှောင်းလည်း ဤကိစ္စအတွက် ဒီနေရာတွင် အချိန်အကြာကြီး နေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ မတတ်နိုင်သဖြင့် ကျိုးကျန့်၊ ကျူးချန်တို့နှင့် တိုင်ပင်ပြီးနောက် သူတို့သုံးဦး တစ်နှစ်လျှင် ငွေတစ်ပုံစီ ထုတ်၍ ဝမ်တာ့ကျစ် ဆက်လက် ပညာသင်ကြားနိုင်ရန် ထောက်ပံ့ပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြလေသည်။

ထိုငွေများကို ဝမ်ထောင်၏ မိခင်ထံဆီ မပေးခဲ့ပေ။ ဝမ်ထောင်၏ မိခင်က သဘောထား မရှင်းလင်းသူဖြစ်ရာ ဤငွေများကို ထိုသားငယ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပေးလိုက်မည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။ သူတို့က ပရဟိတ လုပ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဤငွေများ ပေးရခြင်းမှာလည်း ဝမ်ထောင်နှင့် ငယ်စဉ်ကတည်းက အတူတကွ ကြီးပြင်းလာခဲ့သော သံယောဇဉ်ကို ထောက်ထား၍သာ ပေးခြင်း ဖြစ်လေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အားလုံး ဆက်ဆံရေး အနည်းငယ် ဝေးကွာသွားခဲ့သော်လည်း ယခု လူသေသွားပြီဖြစ်ရာ ထိုအသေးအမွှား ပဋိပက္ခလေးများက အရေးမကြီးတော့ပေ။ လီရှောင်းနှင့် ကျိုးကျန့်တို့ ယခုတစ်ကြိမ် ပြန်လာရခြင်းမှာလည်း လူကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် တွေ့ချင်၍သာ ဖြစ်လေသည်။

လူတွေက ဒီလိုပါပဲ၊ ကြီးပြင်းလာလေလေ ငယ်ဘဝကို ပိုလွမ်းဆွတ်လေလေ ဖြစ်တတ်ကြလေသည်။

လီရှောင်းနှင့် ကျိုးကျန့်တို့လည်း ချွင်းချက် မဟုတ်ပေ။

ဝမ်တာ့ကျစ်က ဦးလေး သုံးယောက်ပေးသော ငွေများကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သူတို့၏ မှာကြားချက်များကို နားထောင်ရင်း မရပ်မနား ခေါင်းညိတ်ပြနေလေသည်။

လီရှောင်းက တည်ငြိမ်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းအဖေနဲ့ အမေ နှစ်ယောက်စလုံး မရှိကြတော့ဘူးဆိုတော့ မင်း ကိုယ့်ဘာသာ ရင့်ကျက်လာရတော့မယ်။ ဒီပိုက်ဆံတွေကို သေချာ သိမ်းထား၊ တကယ်လို့ အဆင်မပြေရင် မင်း ဦးလေးကျူးချန်ကို ဘဏ်ထဲ သွားစုခိုင်းလိုက်၊ အပတ်တိုင်း ဘယ်လောက်သုံးမလဲဆိုတာ ကိုယ့်ဘာသာ သေချာ စီစဉ်"

"ဝမ်းနည်းမှုထဲမှာပဲ အမြဲတမ်း နစ်မြုပ်မနေနဲ့၊ မကျော်ဖြတ်နိုင်တဲ့ အခက်အခဲဆိုတာ မရှိဘူး။ ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက မင်းထက် ပိုကောင်းခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ငါ့အဖေ သေသွားတုန်းက ငါက မင်းလောက်တောင် အသက်မကြီးသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ အခု ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အသက်ရှင်နေနိုင်တာပဲလေ။ ကိုယ့်ဦးနှောက်ကို လည်လည်ဝယ်ဝယ် ထား၊ သူများတွေ ပိုက်ဆံ လိမ်ယူတာမျိုး အဖြစ်မခံနဲ့။ ပြီးတော့ ငါတို့က မင်းအနားမှာ မရှိပေမဲ့ ကိစ္စရှိရင် အချိန်မရွေး ဖုန်းဆက်လို့ရတယ်၊ ငါတို့ သေချာပေါက် နည်းလမ်းရှာပြီး ကူညီပေးမယ်။ မင်း ဦးလေးကျူးချန်က ခရိုင်မြို့မှာပဲ ရှိတာဆိုတော့ သူ့ဆီကိုလည်း တိုက်ရိုက် သွားရှာလို့ရတယ်"

"မင်းအဖေနဲ့ ငါတို့က အတူတူ ကြီးပြင်းလာကြတာပဲ၊ မင်း လမ်းမှားမရောက်သရွေ့၊ သူများနဲ့ပေါင်းပြီး မဆိုးသွမ်းသရွေ့ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့ ကူညီပေးမယ်"

"မင်း မှတ်ထားရမှာက မင်းရဲ့ ရှေ့ဆက်ရမယ့် လမ်းကို မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ လျှောက်ရတော့မယ်ဆိုတာပဲ။ တခြားသူတွေမှာက ဆိုးသွမ်းခွင့်ရှိတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့ကို ထိန်းကျောင်းပေးမယ့် ဖေဖေ၊ မေမေတွေ ရှိလို့ပဲ။ လမ်းမှားရောက်သွားရင်တောင် ပြန်ဆွဲခေါ်လို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ မရဘူး၊ မင်းသာ လမ်းမှားရောက်သွားရင် ဘယ်သူကမှ မင်းကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းကိုယ်မင်း ထိန်းချုပ်ရမယ်၊ ကလေးကောင်းတွေဆီကနေ အတုယူရမယ်"

ဘေးရှိ ကျိုးကျန့်က ဤစကားများက အရမ်း နာကျင်စေသည်ဟုထင်သဖြင့် လီရှောင်း၏ အင်္ကျီလက်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်လေသည်။

"အစ်ကို"

ဒီကလေးက ခုလေးတင်မှ မိဘနှစ်ပါးစလုံးကို ဆုံးရှုံးထားရတာ၊ ဒီလို စကားမျိုးတွေပြောတာ အရမ်း နားထောင်ရဆိုးလွန်းတယ်။

ဝမ်တာ့ကျစ်က အရင်က ဝမ်တာ့ကျစ် မဟုတ်တော့ပေ။ သူ့မိခင်က ပိုက်ဆံများအားလုံးကို လိပ်ယူပြီး ထွက်ပြေးသွားကတည်းက သူ ကြီးပြင်းလာခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး သူ့တွင် ဘာမှမရှိတော့ဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သာ အားကိုးရတော့မည်ကို သိရှိသွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

သူက အားကြိုးမာန်တက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်လေသည်။

"ဦးလေး၊ သား သိပါပြီ၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ပြောရင်းနှင့် သူတို့ သုံးဦးကို ကိုးဆယ်ဒီဂရီ ခါးညွှတ်၍ အရိုအသေပေးလိုက်လေသည်။

ကျိုးကျန့်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး၊ ယခင်က ဤကလေးကို သူ့မိခင်ဖြစ်သူက ဆိုးသွမ်းကြမ်းတမ်းအောင် သွန်သင်ထားခဲ့သော်လည်း ဝမ်ထောင် သေဆုံးသွားပြီးနောက်တွင် အများကြီး ပိုမို လိမ္မာသိတတ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့မိပေ။

ကျူးချန်က ကလေးကို ဆွဲထူလိုက်လေသည်။

"ကဲပါ၊ ကိစ္စရှိရင် ဦးလေးဆီ လာခဲ့။ မင်း ဦးလေးလီရှောင်း ငယ်ငယ်တုန်းကဆို မင်းထက်တောင် ပိုဆိုးသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူက အခု အအောင်မြင်ဆုံးပဲ။ မင်းလည်း တခြားသူတွေကို အတုမယူနဲ့၊ သူ့ကိုပဲ အတုယူ၊ စာသေချာလုပ်။ သူက တက္ကသိုလ် မတက်ခဲ့ရပေမဲ့ အဲ့ဒီတုန်းက စာမေးပွဲဖြေတိုင်း ကျောင်းတစ်ကျောင်းလုံးမှာ အဆင့်သုံးအတွင်း ဝင်တာ၊ အရမ်းတော်တာ"

ဝမ်တာ့ကျစ်က ခေါင်းညိတ်ရင်း လက်မောင်းဖြင့် မျက်ရည်များကို သုတ်နေလေသည်။

ထို့နောက် ဦးလေး သုံးဦး ထွက်ခွာသွားသည်ကို လိုက်လံ ကြည့်ရှုနေလေသည်။

…..

ကျန်းရိုက ကလေးကိုချီကာ ခြံတံခါးဝတွင် စောင့်နေပြီး လီရှောင်း ထွက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အများကြီး မမေးတော့ပေ။

လီရှောင်းက ကျူးချန်၊ ကျိုးကျန့်တို့နှင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ကျိုးကျန့်က ယခု တိုက်ရိုက်ပင် G ပြည်နယ်သို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်ထားပြီး ကျူးချန်က သူ့ဆိုင်သို့ ပြန်သွားမည်ဖြစ်သည်။ လီရှောင်းကမူ တစ်ညနေပြီး မနက်ဖြန် ကျန်းရိုတို့ကိုခေါ်ကာ တီတူသို့ သွားမည် ဖြစ်လေသည်။

ကျိုးကျန့်က သူ့ကို စောစောပြန်လာရန် ပြောပြီးနောက် အလျင်စလို ကားတစ်စီး ငှားကာ ထွက်သွားလေသည်။

ကျူးချန်က လီရှောင်းကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကိုယ်လှည့်ကာ ခပ်သုတ်သုတ် ထွက်သွားလေသည်။

အတူတကွ ကြီးပြင်းလာခဲ့သော ညီအစ်ကိုတစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားရသဖြင့် အလွန် ရင်နာရသော်လည်း၊ ဘဝကတော့ ဆက်လက်ဖြတ်သန်းရဦးမည် ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးက လူကြီးတွေဖြစ်ကြပြီဖြစ်ရာ အတိတ်မှာပဲ အမြဲတမ်း နစ်မြုပ်နေလို့ မရပေ။

လီရှောင်းက ကျန်းရိုထံသို့ လျှောက်သွားပြီးနောက် သူမ၏ရင်ခွင်ထဲမှ အိပ်မောကျနေသော အန်းအန်းကို လွှဲယူလိုက်သည်။ လီရှင်းက ဘေးမှ ကပ်လိုက်လာပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း တီတူကို ပြန်လို့ရပါတယ်"

အစ်မနှင့် ယောက်ဖတို့ကို ဒုက္ခပေးမိမည်ကို စိုးရိမ်၍ ဖြစ်လေသည်။

လီရှောင်း "မလိုပါဘူး၊ ရက်နည်းနည်းလေး နှောင့်နှေးသွားတာ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

ကျန်းရိုက တာ့ကျစ် ဆိုသော ကလေးကို ဘယ်လိုလုပ်မလဲဟု မေးလိုက်လေသည်။

"သူ့ကို ဒီမှာ တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့တာ သိပ်မကောင်းဘူးလား။ အဲ့ဒီကလေးက အရမ်း ငယ်သေးတယ်လေ၊ သူ့အတွက် အုပ်ထိန်းသူတစ်ယောက်လောက် ရှာပေးရမလား"

လီရှောင်းက စဉ်းစားပင်မစဉ်းစားဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဆယ်နှစ်တောင် ရှိနေပြီကို ငယ်သေးတာလား။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် ဂရုမစိုက်နိုင်ဘူးဆိုရင် သေလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်။ ကိုယ် အဲ့ဒီတုန်းက ကိုယ်ပေါ်မှာ ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မရှိဘဲနဲ့တောင် အသက်ရှင်လာနိုင်တာပဲ၊ သူက မရဘူးလား"

ကျန်းရို "...... ဒီလိုတော့လည်း ပြောလို့မရဘူးလေ"

သူမ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ဆယ်နှစ်အရွယ် ကလေးဆိုသည်မှာ အသိတရား မစုံလင်သေးဘဲ၊ ဤကလေး နောက်ပိုင်း အလယ်တန်းကျောင်းတက်လျှင် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ရောက်လာချိန်၌ ထိန်းကျောင်းမည့်သူမရှိဘဲ လမ်းမှားရောက်သွားမည်ကို အလွန် စိုးရိမ်မိလေသည်။

လီရှောင်းကတော့ ဤကိစ္စတွင် အလွန် ခေါင်းမာလေသည်။

"ကိုယ်က သူ့အဖေအရင်းမှ မဟုတ်တာ၊ အကုန်လုံး လိုက်လုပ်ပေးနေရအောင်။ အရမ်း ဂရုစိုက်ပေးလွန်းရင်လည်း နောက်ပိုင်းကျရင် ကိုယ်ပေးတာ နည်းတယ်ဆိုပြီး အပြစ်တင်နေဦးမယ်။ ဒီလိုပဲ ကောင်းပါတယ်၊ သူသာ ကြိုးစားရင် ကိုယ် နောက်ပိုင်း တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးမယ်။ သူသာ မကြိုးစားဘဲ သူများနဲ့ ပေါင်းပြီး ဆိုးသွမ်းသွားမယ်ဆိုရင်တော့ သူ့သဘောပဲ"

သူ့အမြင်တွင် သူ ထိုစဉ်က ဘာမှမရှိခဲ့သော်လည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အသက်ရှင်နိုင်ခဲ့သည်။ ဝမ်တာ့ကျစ်က ဖေဖေ မေမေ မရှိတော့သော်လည်း သုံးစရာ ပိုက်ဆံတော့ မရှားပါဘူး၊ အတော်လေး ကံကောင်းနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းရိုက သူ ခေါင်းမာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ဆက်မပြောတော့ပေ။

လီရှောင်းကို နောက်ပိုင်းတွင် ဤကလေး၏ အမှတ်စာရင်းများကို မကြာခဏ ဖုန်းဆက်မေးမြန်းစေရန်နှင့် သူ့ကို ဂရုစိုက်မည့်သူရှိသေးကြောင်း ဤကလေးကို သိစေရန် တွေးတောလိုက်လေသည်။

…..

မိသားစုလေးယောက် အိမ်ပြန်လာကြပြီး အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ၊ အဒေါ်ဝမ်လည်း အလျင်စလို အိမ်ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ပစ္စည်းများစွာ ကိုင်ထားပြီး ခြံထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားကာ၊ ပစ္စည်းများကို ချထားပြီးနောက် ပြန်ထွက်လာလေသည်။

အန်းအန်း နိုးနေပြီဖြစ်ရာ လူကို မြင်သောအခါ ကြည်လင်သောအသံလေးဖြင့် ခေါ်လိုက်လေသည်။

"အဘွားဝမ်"

အဒေါ်ဝမ်က တံခါးပိတ်နေစဉ် အသံကြားသဖြင့် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အိုအို၊ မင်းတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပြန်ရောက်လာတာလဲ"

ကျန်းရိုက သူမ၏ အလောတကြီးနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"ဒေါ်လေး ဘယ်သွားမလို့လဲ"

အဒေါ်ဝမ်၏ မျက်လုံးများက တောက်ပနေလေသည်။

"မင်း မသိသေးဘူး မလား။ မင်းယောက္ခမ အိမ်မှာ ရန်ဖြစ်နေကြတယ်လေ"

လီရှောင်းလည်း ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများက အနည်းငယ် လျော့ကျသွားသော်လည်း မျက်လုံးထဲရှိ စိတ်အားထက်သန်မှုများကိုမူ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ပေ။

"အိုက်ယိုး၊ မင်းတို့စဉ်းစားကြည့်၊ ဒီကိစ္စက ဘယ်လောက်တောင် ရှုပ်ထွေးသွားလဲဆိုတာ။ ဒေါ်လေးလည်း ခုနကမှ သူများပြောလို့ ကြားတာ၊ ဟယ်ဝမ်ဟွာက သူ့မိန်းမ သူ့ကို ဂျိုတပ်ထားမှန်း သိသွားလို့တဲ့၊ အဲ့ဒီကလေးက သူ့ကလေး မဟုတ်ဘူးတဲ့၊ အခု လင်မယားနှစ်ယောက် အိမ်မှာ ရန်ဖြစ်နေကြတယ်"

"ခုနလေးတင်ပဲ ဟယ်ဝမ်ဟွာက နယ်ကနေ ပြန်ရောက်လာတာ၊ လမ်းပေါ်မှာတင် သူ့မိန်းမကို အတင်းဆွဲပြီး အိမ်ကို ပြန်ခေါ်သွားတာ။ ငါ့လက်ထဲမှာ ပစ္စည်းတွေ ပါနေလို့ လိုက်မသွားနိုင်ဘူး၊ အဲ့ဒါနဲ့ အိမ်ကို အရင် ပြန်လာပို့တာ။ ဒါပေမဲ့ မင်းဒေါ်လေးဝူက ကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်တယ်တဲ့၊ ဟယ်ဝမ်ဟွာက လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ဆဲလာတာ အရမ်းကို နားထောင်လို့ မကောင်းဘူးတဲ့။ ပြီးတော့ သူက အရင်ကဆိုရင် ပြည်နယ်မြို့တော်က နာမည်ကြီး အလယ်တန်းကျောင်းမှာ ဆရာအဖြစ် ဆက်လုပ်ခွင့် ရနိုင်ခဲ့တာကို၊ သူ့မိန်းမရဲ့ မိဘဆွေမျိုးတွေ သွားပြီး ရန်လုပ်လိုက်လို့ ဘာမှမကျန်တော့ဘူးလို့တောင် ပြောသေးတယ်။ ဒီတစ်ခေါက် သိသွားရတာကလည်း သူ ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် အိမ်ပြန်လာတုန်းက အဲ့ဒီကလေးကို ကြည့်လေလေ သူနဲ့ မတူလေလေ ဖြစ်နေလို့၊ ခိုးပြီး ဆံပင်ယူသွားပြီးတော့ ဘာ... DNA စစ်တယ်လား ဘာလား မသိပါဘူး၊ အို... ဒေါ်လေးလည်း သေချာ မပြောတတ်ပါဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က အဖြေရလာတော့၊ ကလေးက တကယ်ပဲ သူ့ကလေး မဟုတ်ဘူးတဲ့"

"အခုတော့ ပြီးပြီပဲ၊ ဟယ်ဝမ်ဟွာက သေချာပေါက် ရူးတော့မှာပေါ့။ သူသာ အဲ့ဒီတုန်းက အိမ်ထောင်မပြုခဲ့ရင်၊ အခုဆိုရင် ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေနေရလောက်ပြီ...... ဒေါ်လေး မင်းတို့ကို ဆက်မပြောတော့ဘူး၊ ဒေါ်လေး သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

ပြောရင်းနှင့် အလျင်စလို လှည့်ထွက်ပြေးသွားလေသည်။ ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားပြီး မမြင်လိုက်ရမည်ကို စိုးရိမ်နေပုံ ရလေသည်။

ကျန်းရိုလည်း လီရှောင်းကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လီရှင်း၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်လေသည်။

"သွားမယ်၊ ငါတို့လည်း သွားကြည့်ရအောင်"

လီရှောင်း၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ အန်းအန်းက မာမား သူမကို မေ့သွားသည်ကို မြင်သောအခါ စိုးရိမ်တကြီး အော်ခေါ်လေသည်။

"မာမား"

ထို့နောက် ပါပါး၏အင်္ကျီကို ဆွဲကာ အလျင်အမြန် လိုက်သွားရန် ပြောလေသည်။

လီရှောင်းက သိပ်မသွားချင်သော်လည်း သမီးဖြစ်သူက စိုးရိမ်တကြီး ကန်ကျောက်နေသဖြင့် မတတ်သာဘဲ လိုက်သွားရလေတော့သည်။

ဟယ်မိသားစုအိမ်သို့ တောက်လျှောက်ပြေးသွားရာ၊ ဟယ်မိသားစု တံခါးဝတွင် လူအများအပြား ဝိုင်းအုံနေပြီဖြစ်ပြီး ကျန်းရိုတို့ ရောက်သွားချိန်တွင် တိုးဝင်၍ပင် မရတော့ဘဲ၊ အားလုံးက ပွဲလာကြည့်ကြသူများသာ ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းရိုနှင့် လီရှင်းတို့ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေရသဖြင့် အထဲသို့ မမြင်ရသော်လည်း အသံများကိုတော့ ကြားနေရလေသည်။ ခြံထဲမှ ဟယ်ဝမ်ဟွာ၏ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံများ၊ အမျိုးသမီး၏ စူးရှသော ဆဲဆိုသံများနှင့် ကလေး၏ ငိုသံများ ထွက်ပေါ်နေလေသည်။

လင်မယားနှစ်ယောက်၏ အပြန်အလှန် ဆဲဆိုသံများက တကယ်ကို နားထောင်၍ မကောင်းလွန်းလှရာ၊ လီရှောင်း လိုက်လာပြီးနောက် သူမ အတုခိုး၍ အကျင့်ပျက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သမီးဖြစ်သူ၏ နားနှစ်ဖက်ကို အလျင်အမြန် ပိတ်ထားလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက ခြေဖျားထောက်ကာ စိတ်ပါဝင်စားစွာ ကြည့်နေဆဲပင်။ ဤလင်မယား ရန်ပွဲက ညနေစောင်းသည်အထိ မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ အစပိုင်းတွင် ဟယ်ဝမ်ဟွာက အသာစီးရနေသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် မိန်းမဘက်မှ လူများ ရောက်လာပြီး၊ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုများ အတော်များများ အတူတကွ ရောက်လာကာ ဟယ်ဝမ်ဟွာကို မြေကြီးပေါ် ဖိ၍ ထပ်မံ ရိုက်နှက်ကြပြန်လေသည်။

ဟယ်ဝမ်ဟွာက ငိုရင်းနှင့် ဆဲဆိုနေလေသည်။

"ငါ မင်းတို့ကို အလွတ်မပေးဘူး၊ ငါ မင်းတို့ကို အလွတ်မပေးဘူး—"

သူ့ဇနီးမှာ ယခုအခါ လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

"ကွာရှင်းဖို့ စိတ်တောင် မကူးနဲ့၊ ငါက နင်တို့အိမ်မှာ တစ်သက်လုံး တွယ်ကပ်နေမှာပဲ"

မိုးချုပ်သည်အထိ မပြီးဆုံးသေးသော်လည်း၊ အားလုံးက အိမ်ပြန်၍ ထမင်းဟင်းချက်ကာ စားသောက်ရဦးမည်ဖြစ်ရာ လူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် လူစုကွဲသွားကြလေသည်။ ကျန်းရိုလည်း ဟယ်ဝမ်ဟွာက သူတို့ကို မြင်သွားလျှင် မကောင်းဟုထင်သဖြင့် လီရှောင်းကိုဆွဲကာ အလျင်အမြန် ထွက်လာခဲ့လေသည်။

သို့သော် ဤပြဇာတ်ကို ကြည့်ရသည်မှာ သူမ အလွန် ကျေနပ်သွားလေသည်။ ထိုစဉ်က ဟယ်ဝမ်ဟွာက လီရှောင်းကို ဘယ်လို အနိုင်ကျင့်ခဲ့သည်ကို မှတ်မိနေသေးသည်။ သူ သူများတွေကို ဒုက္ခပေးတုန်းက သူကိုယ်တိုင် ဒီလိုနေ့မျိုး ရောက်လာမယ်လို့ မတွေးထားခဲ့ဘူးမလား။

……

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မိုးမလင်းမီမှာပင် လီရှောင်းနှင့် ကျန်းရိုတို့က အန်းအန်း၊ လီရှင်းတို့ကိုခေါ်ကာ ခရိုင်မြို့မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။ အရင်ဆုံး ဘတ်စ်ကားဖြင့် မြို့ပေါ်သို့ သွားပြီး၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ရထားပြောင်းစီးကာ ဘေးပြည်နယ်မြို့တော်သို့ သွားရောက်ပြီးနောက်၊ လေယာဉ်ဖြင့် တီတူသို့ ခရီးဆက်ကြလေသည်။

ခရိုင်မြို့မှထွက်ခွာမည့် ဘတ်စ်ကားပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ၊ လီရှောင်းက အပြင်ဘက်ကို တောက်လျှောက် ကြည့်နေပြီး၊ အနောက်ဘက်ရှိ ကားဂိတ်ကို မမြင်ရတော့ချိန်မှသာ အကြည့်လွှဲလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက ခေါင်းလှည့်ကာ သူ့ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

လီရှောင်း နှုတ်ခမ်းကို စေ့လိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"နှစ်ဆန်းပိုင်းက ခရိုင်မြို့ကနေ ထွက်လာတုန်းက၊ ကိုယ် ခုနက နေရာလေးမှာပဲ ဝမ်ထောင်ကို မြင်လိုက်တာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ညီအစ်ကိုတွေပဲဆိုတော့၊ အဲ့ဒီတုန်းက အရမ်းကြီး စိတ်ထဲထားနေဖို့ မလိုဘူးလို့ ထင်မိပြီး၊ ဒီနှစ် နှစ်ကုန်ပိုင်းကျရင် တစ်ခေါက် ပြန်လာပြီး အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် သူတို့နဲ့ အတူတူ ထမင်းတစ်နပ် စားမယ်လို့တောင် တွေးထားသေးတာ"

လူတွေက အသက်ကြီးလာလေလေ စိတ်ထား ပိုနူးညံ့လာလေလေ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ လီရှောင်းလည်း စိတ်ထား နူးညံ့လာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူသည် အတိတ်က အချိန်များကို ပြန်လည်အမှတ်ရပြီး၊ ညီအစ်ကိုများ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပိုဝေးသွားကြသည်ကို နှမြောမိသဖြင့်၊ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပေါင်းသင်းနိုင်လျှင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပေါင်းသင်းလိုက်ပါတော့မည်၊ နောက်ပိုင်း တွေ့ရမည့် အခွင့်အရေးများ ပိုမို နည်းပါးလာမည်သာ ဖြစ်သည်ဟု တွေးမိခဲ့သည်။ ငယ်စဉ်ကကဲ့သို့ပင် ဒေါသထွက် ရန်ဖြစ်ပြီးနောက် ထမင်းတစ်နပ် စားလိုက်လျှင် ပြန်လည် ပြေလည်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် လူတစ်ယောက်က ရုတ်တရက်ကြီး မရှိတော့မည်ဟု သူ မည်သို့မျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ကျန်းရိုက လက်ဆန့်ထုတ်၍ သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေသည်။

လီရှောင်းက ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။

"တကယ်တော့ ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းနည်းနေလဲလို့ ပြောရရင် အဲ့လောက်ကြီးတော့ မရှိပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းက လူက အဲ့ဒီမှာ လှဲနေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ခဏလေး ဝမ်းနည်းသွားတာပါ၊ အခုတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒီလောကကြီးရဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေက အရမ်းမြန်လွန်းတော့၊ ကိုယ် လုပ်တာ မလုံလောက်မှာကို စိုးရိမ်မိလို့ပါ"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူက တစ်စုံတစ်ရာကို ဆုပ်ကိုင်ချင်နေသည့်အလား လက်ဖဝါးထဲရှိ လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက သူ့ကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး အလေးအနက်ထား၍ နှစ်သိမ့်လိုက်လေသည်။

"ရှင် လုပ်တာ အရမ်းကောင်းနေပါပြီ"

သူမ တကယ်ကို လီရှောင်းက လူတော်တော်များများထက် ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်သည်ဟု ထင်မိလေသည်။ သူက အပြင်ပန်းတွင်သာ အေးစက်နေပုံပေါက်သော်လည်း တကယ်တမ်း စိတ်ထား အလွန် ကောင်းမွန်လေသည်။ ကျူးချန်က အရင်က သူ့အပေါ် အဲ့ဒီလောက် လုပ်ခဲ့တာတောင်၊ သူက ပါးစပ်ကသာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပြောနေသော်လည်း တကယ်တမ်း သူက ထမင်းစား ဖိတ်လိုက်သည်နှင့် သူ သွားခဲ့သည်။ ဝမ်ထောင် ပြဿနာတက်ချိန်တွင် ကျူးချန် သူ့ထံသို့ ဖုန်းဆက်လာရာ၊ သူက စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ ချက်ချင်း ရောက်လာကာ ကူညီပေးခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ချန်ရုန်၊ ချန်ရုန်က အရင်က သူ့အပေါ် သိပ်မကောင်းခဲ့သော်လည်း၊ ချန်ရုန် ပြဿနာတက်သွားပြီးနောက်တွင် သူကပဲ ဆက်လက်ပေါင်းသင်းနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ကူညီထောက်ပံ့ပေးနေသေးသည်...

သူက တကယ်တော့ အလွန်ကောင်းမွန်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။ ကျန်းရိုက ယခင်ဘဝမှ လီရှောင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များကို ပြန်လည် သတိရလိုက်ရာ၊ သူ၏ ယခင် သူငယ်ချင်းများက သူ့အကြောင်း ပြောဆိုရာတွင် မကောင်းသော စကားတစ်ခွန်းမျှ မပါဝင်ခဲ့ပေ။

ကျန်းရိုကလည်း သူမ သူ့ကို မချစ်ဘဲနေရန် အလွန်ခက်ခဲကြောင်း ရုတ်တရက် တွေ့ရှိလိုက်ရလေသည်။ စတင် ကူးပြောင်းလာစဉ်က သူမက သူ၏ အပြင်ပန်းရုပ်ရည်ကို သဘောကျခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် မိသားစုကို ဂရုစိုက်ကာ ကလေးကို ချစ်ခင်တတ်မှု၊ ထို့နောက် သူ့အရည်အချင်းနှင့် သူမအတွက် နေရာတိုင်းတွင် တွေးတောပေးမှုများကို သဘောကျခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင်တော့ ကျန်းရိုက အချက်တစ်ချက် ထပ်ပေါင်းထည့်သင့်သည်ဟု ထင်မိလေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားပင် ဖြစ်လေသည်။

သူက အောက်ခြေလူတန်းစားမှ လာသူဖြစ်ရာ၊ သူ့ကိုယ်ပေါ်တွင် အောက်ခြေ လူတန်းစားများ၏ စရိုက်လက္ခဏာများနှင့် အကျင့်အချို့ကို ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်သော်လည်း၊ အပြစ်အနာအဆာများက ရတနာ၏ တောက်ပမှုကို မဖုံးလွှမ်းနိုင်ပေ။ တကယ်တော့ သူ၏ ရင်ထဲတွင် အလွန် ရိုးသားစစ်မှန်ပြီး ခွင့်လွှတ်နားလည်တတ်သော စိတ်ထားတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

လီရှောင်း ဆက်မပြောတော့ဘဲ ကျန်းရို၏လက်ကိုသာ တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။

……

လေယာဉ်က တီတူသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် အပျော်ရွှင်ဆုံးသူမှာ အန်းအန်းပင် ဖြစ်လေသည်။ လေယာဉ်ပေါ်မှ ဆင်းသည်နှင့် လက်မြှောက်ကာ ဘဲကင်စားချင်ကြောင်း၊ ထျန်းအန်းမင်ကွင်းပြင်ကို သွားကြည့်ချင်ကြောင်း စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောဆိုလေသည်။

သူငယ်တန်းတွင် လက်မြှောက်သည့် အကျင့် ရသွား၍လားမသိ၊ ယခုအခါ သူမ ထင်မြင်ချက် ပေးတိုင်း လက်ကို အမြင့်ကြီး မြှောက်လေ့ရှိလေသည်။

ချစ်စရာကောင်းလွန်းလှလေသည်။

ကျန်းရိုက တမင်တကာ သမီးမှာ ပိုက်ဆံရှိလား ဟု မေးလိုက်လေသည်။

အန်းအန်းက ခေါင်းလေးစောင်းလိုက်ပြီး

"မာမားတို့ဆီမှာ ရှိတယ်လေ"

လီရှောင်းက တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါက ပါပါးတို့ရဲ့ ပိုက်ဆံလေ၊ သမီးရဲ့ ပိုက်ဆံမှ မဟုတ်တာ"

အန်းအန်းက ပါးစပ်ကို ဖောင်းလိုက်ပြီး သူ့ထံသို့ ပြေးသွားကာ ရိုက်လေတော့သည်။

"ပါပါးက အမြဲတမ်း အနိုင်ကျင့်တယ်"

လီရှောင်းက ဘေးသို့ ရှောင်တိမ်းလိုက်လေသည်။

"သမီး ဒီအကျင့် ဘယ်သူ့ဆီက သင်လာတာလဲ။ အခု လူကို ရိုက်ဖို့ပါ တတ်နေပြီလား"

အန်းအန်းက ဟွန့်ဟု အသံပြုလိုက်ပြီး ကိုယ်လေးကို လှည့်ကာ သူ့ကို စကားမပြောတော့ပေ။

လေဆိပ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ကားတစ်စီးငှားကာ လီရှင်း၏ ကျောင်းအနီးရှိ တည်းခိုခန်းတစ်ခုသို့ တိုက်ရိုက် သွားကြလေသည်။ ကားပေါ်ရောက်ပြီးနောက် လီရှောင်းက အန်းအန်းကို ထပ်မံ စနောက်ပြန်ရာ၊ အန်းအန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလေသည်။ သူက လူကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်အောင် သူမ၏ ကျစ်ဆံမြီးကို သွားဆွဲသေးရာ၊ ကျန်းရို ကြည့်ရင်း သူ့ကိုပင် ရိုက်ချင်လာပြီး သူ၏လက်ကို ရိုက်ချလိုက်ကာ မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ရှင် တော်တော်အားနေတာပဲ"

လီရှောင်းက နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး လက်ကို ပြန်ရုပ်သွားလေသည်။

အန်းအန်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် မာမား၏လည်ပင်းကို ဖက်ထားလေသည်။

"မာမား သူ့ကို နောက်ထပ် နှစ်ချက်လောက် ထပ်ရိုက်လိုက်၊ ပါပါးက အရမ်း ရွံစရာကောင်းတယ်"

အရှေ့ဘက် ယာဉ်မောင်းဘေးခုံတွင် ထိုင်နေသော လီရှင်းက ကြည့်ရင်း ရယ်မောနေလေသည်။

ကားက နောက်ဆုံးတွင် တီတူတက္ကသိုလ် အနီးရှိ တည်းခိုခန်းတစ်ခု၏တံခါးဝတွင် ရပ်လိုက်လေသည်။ ၎င်းမှာ ကြယ်ငါးပွင့် ဟိုတယ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ကုတင်နှစ်လုံးပါနှစ်ယောက်အိပ်ခန်း တစ်ခန်းနှင့် ကုတင်ကြီး တစ်လုံးပါသောအခန်း တစ်ခန်းကို ငှားရမ်းလိုက်လေသည်။

လီရှင်း၏ကျောင်းက မဖွင့်သေးသလို ပြန်သွားရန်လည်း သိပ်မလွယ်ကူသဖြင့်၊ ကျန်းရိုက သူမကို မပြန်ခိုင်းတော့ဘဲ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူတို့နှင့်အတူ အပြင်တွင် လိုက်လည်ရန် ပြောလိုက်လေသည်။ လီရှင်း၏ စရိုက်ကို ကျန်းရို သိသလောက်ဆိုလျှင် သူမက တီတူတက္ကသိုလ်တွင် ကျောင်းတက်နေသည် ဆိုသော်လည်း၊ ပုံမှန်အားဖြင့် အပြင်ထွက်လည်လေ့ သိပ်မရှိဘဲ သူမလောက်ပင် ဤနေရာကို ရင်းနှီးမည် မဟုတ်ပေ။

လီရှင်းက ကုတင်ကြီး တစ်လုံးပါသော အခန်းတွင်နေပြီး၊ ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့က သာမန် အခန်းနှစ်ယောက်အိပ်တွင် နေလေသည်။

သူတို့ ငှားရမ်းထားသည်မှာ ဇိမ်ခံနှစ်ယောက်အိပ်ခန်းဖြစ်ပြီး၊ အထဲရှိ ကုတင်နှစ်လုံးစလုံးက အလွန်ကြီးမားလေသည်။ အန်းအန်းက အခန်းထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကုတင်ပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားပြီး၊ ထို့နောက် ပြတင်းပေါက်ဘေးသို့ ပြေးသွားကာ အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ရင်း ပါးစပ်မှလည်း မရပ်မနား ဝါးခနဲ အော်နေလေသည်။

"မာမား ဒီနေရာက အရမ်း မြင့်တာပဲ"

"မာမား ဒီဟာက အရမ်း လှတာပဲ"

......

ကျန်းရိုက ရေနွေးအရင်တည်လိုက်ပြီးနောက် သူမ ယူလာသော အိပ်ရာခင်းကို ခင်းလိုက်လေသည်။ ရေနွေးဆူသွားသောအခါ ရေချိုးခန်းထဲရှိ အိမ်သာနှင့် ဖိနပ်များကို ရေနွေးဖြင့် တစ်ကြိမ် ပက်ဖျန်းဆေးကြောလိုက်လေသည်။

လီရှောင်းက ကြည့်ပြီး စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားလေသည်။

"ဘယ်မှာ အဲ့ဒီလောက် ညစ်ပတ်နေလို့လဲ"

ကျန်းရိုက ခေါင်းပင် မမော့ပေ။

"ရှင် ဘာသိလို့လဲ"

သူ ခရီးထွက်တိုင်း ဒီလိုမျိုးတွေ မလုပ်ဘူးဟု သံသယဝင်မိသဖြင့် မနေနိုင်ဘဲ စကားတစ်ခွန်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ခဏနေရင် ကျွန်မတို့ အပြင်ထွက်ပြီး သောက်ရေ သွားဝယ်ကြမယ်၊ တချို့လူတွေက ဟိုတယ်မှာ တည်းရင် ရေနွေးကရားကို သုံးပြီး အတွင်းခံဘောင်းဘီတွေတောင် ပြုတ်ကြတယ်လို့ ကျွန်မ ကြားဖူးတယ်"

ထင်သည့်အတိုင်းပင် လီရှောင်းက ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် မျက်နှာထား ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"မင်း တကယ် ပြောနေတာလား"

"ကျွန်မ ရှင့်ကို လိမ်ပြီး ဘာလုပ်ရမှာလဲ"

ကျန်းရိုက ခေါင်းမော့ကာ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ပြုံးစိစိ အမူအရာဖြင့် ရှိနေလေသည်။

"ထားလိုက်ပါတော့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင် အခု ကောင်းကောင်းမွန်မွန် အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ၊ နောက်ပိုင်း သတိထားပေါ့"

လီရှောင်း ကြားပြီး စကားမပြောတော့သော်လည်း မျက်နှာထား သိပ်မကောင်းဘဲ အလွန်ရွံရှာသွားသည့် ပုံစံပေါက်နေလေသည်။

ကျန်းရိုက စိတ်မလုံမလဲဖြင့် ခေါင်းငုံ့သွားလေသည်။ ယခင်က လီရှောင်း ခရီးထွက်စဉ်က ဤကိစ္စများကို သူမ ပြောပြရန် မေ့နေခဲ့သည်။ အဓိကအားဖြင့် ဤအရာများက နောင်ခေတ်များတွင် အခြေခံ ဗဟုသုတများဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ သူမလည်း အလေးမထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ယနေ့ မိုးလည်း အနည်းငယ် ချုပ်နေပြီဖြစ်သလို၊ ကားစီးရ လေယာဉ်စီးရသဖြင့် အလွန် ပင်ပန်းနေကြပြီဖြစ်ရာ မိသားစုတစ်ခုလုံး အပြင်မထွက်တော့ဘဲ ဟိုတယ်ထဲတွင်သာ ထမင်းစားပြီး အခန်းထဲသို့ ပြန်၍ အိပ်ကြလေသည်။

လီရှောင်းက အခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ယနေ့ည သူ တစ်ယောက်တည်း ကုတင်တစ်လုံးကို ယူမည်ဖြစ်ပြီး၊ အန်းအန်းနှင့် ကျန်းရိုတို့ကို အတူအိပ်ရန် တမင်တကာ ပြောလိုက်လေသည်။

အန်းအန်းက ပါပါး၏ အကြံအစည်ကို နားမလည်ပေ။ သူမက ယနေ့ ပါပါးကို စိတ်ဆိုးထားရာ ယခု ပါပါးကို စိတ်ချမ်းသာအောင် မလုပ်ပေးချင်ပေ။ လီရှောင်းက သူ တစ်ယောက်တည်း ကုတင်တစ်လုံး ယူမည်ဟု ပြောလိုက်သည်နှင့်၊ သူမက ချက်ချင်းပင် သူမလည်း တစ်ယောက်တည်း ကုတင်တစ်လုံး ယူမည်ဟု ဆူညံလေတော့သည်။

သားအဖနှစ်ယောက် အချိန်အတော်ကြာ အချေအတင် ဖြစ်ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် ကျန်းရို၏ ဝင်ရောက်ဖြေရှင်းပေးမှုဖြင့် အန်းအန်းက ကုတင်တစ်လုံးကို တစ်ယောက်တည်း အောင်မြင်စွာ ရယူနိုင်ခဲ့လေသည်။ ကလေးမလေးက စစ်ပွဲအောင်နိုင်သူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ မေးစေ့လေးကို မော့ကာ ပါပါးကို ဟွန့်ဟု အသံပြုလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် သူမ အနိုင်ရထားသော ကုတင်ပေါ်တွင် တစ်ခုန်ခုန်ဖြင့် ဆော့ကစားကာ အလွန် ပျော်ရွှင်နေလေသည်။

လီရှောင်းကမူ သက်ပြင်းချကာ ဝမ်းနည်းဟန်ဆောင်လျက် အခြားကုတင်တစ်လုံးပေါ်သို့ သွားထိုင်လေသည်။

ကျန်းရိုက အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကုတင်ပေါ်သို့တက်ကာ မကျေမနပ်ဖြင့် သူ့ကို တစ်ချက်ကန်လိုက်လေသည်။

"သရုပ်ဆောင်တာ လွန်သွားပြီနော်၊ မြန်မြန် ရေသွားချိုး"

လီရှောင်းက နှုတ်ခမ်းထောင့်ရှိ အပြုံးကို ကြိုးစား ဖိနှိပ်ထားပြီး၊ လှည့်၍ အဝတ်အစားများ ယူကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။

အန်းအန်းက အလွန်ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ကျန်းရိုကို ပြောနေသေးလေသည်။

"မာမား၊ သမီး ဒီနေ့ည တစ်ယောက်တည်း အိပ်မှာ"

ကျန်းရိုက သူမ၏ ပြုံးရွှင်နေသော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ ရယ်ချင်စိတ်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ တစ်ယောက်တည်း အိပ်"

အန်းအန်းက အင်းဟု အသံပြုလိုက်ပြီး၊ မာမားက အဝေးထိန်းခလုတ်ကို ကိုင်ကာ တီဗွီ ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ အလျင်အမြန် တောက်တောက်တောက်ဖြင့် အောက်ဆင်းလာပြီး သူမ၏ ဘေးသို့ တွယ်တက်သွားကာ ကြွက်နှင့် ကြောင် (တွမ်နှင့်ဂျယ်ရီ) ကား ကြည့်ချင်သည်ဟု ပြောလေသည်။

လီရှောင်းက ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာသောအခါ သားအမိနှစ်ယောက် ဖက်လျက် တီဗွီ ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် တမင်တကာ အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အို၊ ဒီနေ့ည ငါ တစ်ယောက်တည်း ကုတင်တစ်လုံး အိပ်ရမှာလား"

ထိုစကားကို ပြောလိုက်သည်နှင့် အန်းအန်းက ချက်ချင်း စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလေတော့သည်။

"သမီးဟာ"

ထို့နောက် သူမ၏ကုတင်ပေါ်သို့ ပြေးသွားကာ လူတစ်ကိုယ်လုံး ကုတင်ပေါ်တွင် ပျော့ခွေချလိုက်ပြီး သူ့ကို အပေါ်သို့ တက်ခွင့် မပြုတော့ပေ။

လီရှောင်းက မတတ်နိုင်သည့်ဟန်ဖြင့် ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး အလွန် စိတ်ပျက်သွားသည့် ပုံစံဖြင့် ခေါင်းကို သုတ်ရင်း ကျန်းရို၏ဘေးသို့ သွားထိုင်လေသည်။

အန်းအန်းက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် အသံထွက်၍ ရယ်မောလေသည်။

ကျန်းရိုက သူမကို စောင်ခြုံထားရန် သတိပေးလိုက်လေသည်။

"လေအေးပေးစက် ဖွင့်ထားတယ်၊ အအေးမိသွားမယ်"

အန်းအန်းက လိမ်မာစွာဖြင့် စောင်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားလေသည်။

၉ နာရီခွဲ ရောက်သောအခါ မီးပိတ်ပြီး အိပ်ရာဝင်ကြလေသည်။ အန်းအန်းမှာ အတော်လေး ပင်ပန်းသွားပုံရပြီး မီးပိတ်ပြီး သိပ်မကြာမီမှာပင် ဘေးရှိ ကုတင်မှ သူမ၏ ညီညာသော အသက်ရှူသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ လီရှောင်းက တိတ်တဆိတ် ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ သွားကြည့်ပြီး သူမကို စောင်သေချာ ခြုံပေးခဲ့ကာ၊ ထို့နောက် သူ့ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်ဝင်လာပြီး ကျန်းရိုကို ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

ခေါင်းငုံ့ကာ နမ်းလိုက်ပြီးနောက် ကျန်းရို၏ နားအနားသို့ တိုးကပ်ကာ ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အိပ်ပျော်သွားပြီ"

ကျန်းရိုက ရယ်ချင်စိတ်ဖြင့် သူ့ကို တစ်ချက် တွန်းလိုက်လေသည်။

"ရှင် ကလေးဆန်လိုက်တာ"

လီရှောင်းက တိုးညှင်းစွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ကိုယ် ကလေးဆန်လို့လား။ ဒီလိုမှ မလုပ်ရင် ကိုယ်တို့ စောင်တစ်ထည်တည်း အတူတူ ခြုံအိပ်လို့ ရပါ့မလား"

ကျန်းရိုကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပြန်လည် ဖက်ထားလိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကလေးမလေးက ပိုပိုပြီး ရန်စလို့ မလွယ်တော့ဘူး"

ပြောသာ ပြောနေသော်လည်း လေသံထဲတွင် ဖုံးကွယ်၍မရသော ဂုဏ်ယူမှုများ ပါဝင်နေလေသည်။

သူ့အမြင်တွင် မိန်းကလေးများက အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသည်က ပိုကောင်းပြီး အခြားသူများ၏ အနိုင်ကျင့်ခြင်းကို အလွယ်တကူ မခံရနိုင်ပေ။ သူ လီရှောင်း၏ သမီးက အနည်းငယ်တော့ ဒေါသရှိသင့်လေသည်။

ကျန်းရို တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် လီရှောင်းက ခေါင်းငုံ့ကာ သူမ၏ ပါးစပ်ကို တိုက်ရိုက် ပိတ်ထားလိုက်ပြီး၊ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦး ရှက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့စွာဖြင့် စောင်ထဲတွင် မကောင်းမှုများ ပြုလုပ်ကြလေတော့သည်။

…..

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး အိပ်ရာထ နောက်ကျသွားခဲ့ကြသည်။ အန်းအန်းက ငယ်စဉ်ကတည်းက ပါပါးနှင့် မာမားတို့ အိပ်ရာထ နောက်ကျတတ်သည်ကို အကျင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ၊ သူမလည်း သူတို့ကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ ကိုယ်တိုင်ထလာကာ တီဗွီကို ဖွင့်၍ ကာတွန်းကားကြည့်နေပြီး၊ အလွန် ဉာဏ်ကောင်းစွာဖြင့် အသံကိုလည်း တိုးထားလေသည်။

သူတို့ မိသားစု တီတူတွင် တစ်ပတ်တိတိ လည်ပတ်ခဲ့ကြသည်။ ဤတစ်ပတ်အတွင်း နန်းတော်ဟောင်း၊ တံတိုင်းကြီး၊ နွေရာသီနန်းတော်၊ တီတူနတ်ကျောင်း တို့ကို လည်ပတ်ခဲ့ကြပြီး စားကောင်းသောက်ဖွယ်များလည်း အများအပြား စားခဲ့ကြလေသည်။ အန်းအန်းကလည်း ဓာတ်ပုံများ အများအပြား ရိုက်ခဲ့ပြီး ဓာတ်ပုံတိုင်းတွင် အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေလေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံ ညဘက်အိပ်မက်မက်လျှင်ပင် ရယ်မောနေတတ်ပြီး ဘာပျော်စရာကောင်းတာတွေ မက်နေလဲ မသိပေ။

တတိယမြောက်နေ့တွင် ကျင်းတာ့ယိုပါ ရောက်လာပြီး၊ သူတို့ကို လမ်းသွယ်လေးများထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော အရသာရှိသည့် အစားအစာများကို လိုက်ကျွေးလေသည်။ လီရှောင်းတို့ စားခဲ့သည်များမှာ ဟိုတယ်ကြီးများမှဖြစ်ပြီး၊ စားလို့ကောင်းသည်မှာ မှန်သော်လည်း အရမ်းကြီး စားလို့ကောင်းလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ထို့အပြင် အလွန်လည်း ဈေးကြီးလှရာ၊ ကျင်းတာ့ယို လိုက်ကျွေးသော အစားအစာများကဲ့သို့ ထူးခြားသော အရသာမျိုး မရှိပေ။

တစ်ပတ်တိတိ လည်ပတ်ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးနေ့တွင် ကျန်းရိုတို့က လီရှင်းကို ကျောင်းသို့ လိုက်ပို့ပေးရင်း တီတူတက္ကသိုလ်ကိုပါ တစ်ပါတည်း လျှောက်လည်ကြလေသည်။ အန်းအန်းက ဝင်သွားပြီးနောက် ဘယ်ကြည့်လိုက် ညာကြည့်လိုက်ဖြင့် ပါးစပ်မှလည်း မရပ်မနား ဝါးခနဲ အော်နေလေသည်။

"မာမား၊ ဒီနေရာက အရမ်း လှတာပဲ"

ထို့အပြင် အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လေသေးသည်။

"မာမား၊ မာမားက ဘာလို့ ဒီကျောင်းကို မဖြေတာလဲဟင်"

ကျန်းရို "...... မာမားက ဖြေချင်တိုင်း အောင်တာမှ မဟုတ်တာ"

ဘေးရှိ လီရှောင်းက သမ်းဝေရန် ပြင်လိုက်စဉ် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အသံထွက်၍ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက သူ့ကို ညင်သာစွာ မျက်စောင်းထိုးလိုက်လေသည်။

လီရှင်းက ပြုံးလျက် သူတို့ကို ရှင်းပြပေးပြီးနောက် သူမ၏အဆောင်သို့ ခေါ်သွားလေသည်။ ယခု ကျောင်းဖွင့်တော့မည်ဖြစ်ရာ ကျောင်းထဲတွင် လူများ အများအပြား ရောက်ရှိနေကြလေသည်။

လီရှင်း၏အဆောင်ကို လျှောက်ကြည့်ပြီးနောက် ကျင်းတာ့ယို၏အဆောင်ကိုလည်း သွားကြည့်ကြသေးသည်။ ကျင်းတာ့ယိုက ဘွဲ့လွန်ကျောင်းသားဖြစ်ရာ သူ့အဆောင်က အများကြီး ပိုကောင်းပြီး အထဲတွင် သီးသန့် ရေချိုးခန်းပါ ပါရှိလေသည်။

သို့သော် သူ့ကုတင်နေရာကတော့ အများကြီး ပိုရှုပ်ပွနေပြီး ကုတင်အောက်တွင် အရိုးစုကြီးတစ်ခုပင် ရှိသေးရာ၊ အန်းအန်းက မြင်သောအခါ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ကျန်းရို၏ အနောက်သို့ ပုန်းကွယ်သွားလေသည်။

လီရှောင်းက သူ၏ ဖြစ်သလို ပစ်ထားသော ဖိနပ်များကို ရွံရှာစွာဖြင့် ကန်လိုက်လေသည်။

"ရပြီ၊ ကြည့်စရာ ဘာမှမရှိပါဘူး၊ အဲ့ဒီ အိပ်ရာခင်းကလည်း ဘယ်လောက်တောင် မလျှော်ရသေးလဲ မသိဘူး၊ အရောင်တောင် ပြောင်းနေပြီ"

ကျင်းတာ့ယိုက အနည်းငယ် အားနာစွာဖြင့် နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

တံခါးအပြင်ဘက်တွင် လီရှင်းက နှုတ်ခမ်းကို စေ့၍ ရယ်မောနေလေသည်။

….

တီတူမှ ပြန်လာပြီးနောက် အန်းအန်းနှင့် ကျန်းရိုတို့လည်း ကျောင်းဖွင့်တော့မည်ဖြစ်သည်။ အန်းအန်းက ပထမတန်း တက်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်းရိုက ဘွဲ့လွန် ပထမနှစ် တက်ရမည် ဖြစ်လေသည်။

ကျောင်းဖွင့်သည့်နေ့ နံနက်တွင် အန်းအန်းက ကျန်းရိုကို ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သေးလေသည်။

"မာမား၊ သမီးတို့ နှစ်ယောက်လုံး ပထမတန်း တက်ရတာနော်"

ကျန်းရိုက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလေသည်။

"ဟုတ်တာပေါ့၊ အန်းအန်းက ဒီနေ့ကစပြီး မူလတန်း ကျောင်းသူလေး ဖြစ်သွားပြီလေ"

ဤနေ့တွင် လီရှောင်းက နောင်လာမည့် နေ့ရက်များကဲ့သို့ပင် သားအမိနှစ်ယောက်ကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကျောင်းသို့ လိုက်ပို့ပေးခဲ့လေသည်။

......

အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ၂၀၀၇ ခုနှစ် နှစ်ကုန်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ ယခုနှစ် ဆောင်းရာသီမှာ အနည်းငယ် အလွန်အမင်း အေးစိမ့်လွန်းနေလေသည်။

တောင်ပိုင်းဘက်တွင် အတော်လေး ဆိုးရွားသော ဆီးနှင်းမုန်တိုင်းများ ကျရောက်ခဲ့ရာ၊ နှစ်သစ်ကူး အကြိုကာလတွင် ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့က အန်းအန်းကိုခေါ်ကာ ဘေးအန္တရာယ် အဆိုးရွားဆုံး ခံစားရသော ဒေသများသို့ ကယ်ဆယ်ရေး ပစ္စည်းများ ကားကြီးအစီးရေ အတော်များများ သွားရောက် ပေးပို့ခဲ့ကြသည်။ နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီ တစ်ရက်အလိုအထိ အလုပ်များပြီးမှသာ မိသားစုသုံးယောက် စက်ရုံမှနေ၍ နှစ်သစ်ကူးရန် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြလေသည်။

ယခုနှစ်တွင် လီရှင်း ပြန်မလာနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် မိသားစုတစ်ခုလုံး ဗီဒီယိုခေါ်ဆိုမှုဖြင့် စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြလေသည်။

ဖုန်းထဲတွင် လီရှင်းက စာကြည့်တိုက်မှ ယခုလေးတင် ထွက်လာပုံရပြီး ထီးတစ်လက် ဆောင်းကာ လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောနေလေသည်။ နိုင်ငံခြားမှ လမ်းမီးတိုင်များက သူမ၏မျက်နှာကို ဝေဝေဝါးဝါး လင်းထိန်ပေးနေလေသည်။

ကျန်းရို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက် နောက်ကျတဲ့အထိ အပြင်မှာ ရှိနေသေးတာလဲ။ နိုင်ငံခြားက သိပ်မလုံခြုံဘူးလို့ ငါ ကြားတယ်"

လီရှင်းက လက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်လေသည်။

"စာကြည့်တိုက်မှာ လေအေးပေးစက် ရှိတယ်လေ"

ပြည်တွင်းတွင် ဆီးနှင်းမုန်တိုင်းများ ကျရောက်နေရုံသာမက နိုင်ငံခြားတွင်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ပြီး၊ မီးပျက်၍ အေးခဲသေဆုံးသူများပင် ရှိကြောင်း ကြားသိရလေသည်။

ကျန်းရိုက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မြန်မြန် ပြန်တော့၊ ညဘက် အိပ်ရင် အေးလား။ တကယ်လို့ မဖြစ်နိုင်ရင် စောင်တွေ အများကြီး ထပ်ဝယ်လိုက်"

လီရှင်းက ခေါင်းခါပြလိုက်လေသည်။

"မအေးပါဘူး၊ ကျွန်မ ရေနွေးအိတ် ခြောက်လုံးတောင် ဝယ်ထားတာ"

ကျန်းရို "အဲ့ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့၊ ဒီနေ့က နှစ်သစ်ကူးလေ၊ ညဘက် စောစောအိပ်နော်"

ဘေးမှ အန်းအန်းက ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒေါ်လေး နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ"

လီရှင်းက ကြားရသောအခါ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားလေသည်။

"အန်းအန်းလည်း နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ"

ထိုအချိန်တွင်ပင် အပြင်ဘက်မှ ဗြောက်အိုးဖောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ဗီဒီယို၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ လီရှင်း၏ အနောက်ဘက်တွင်လည်း ဗြောက်အိုးဖောက်သံများ ထွက်ပေါ်လာကာ၊ လူတစ်ယောက်က တရုတ်ဘာသာစကားဖြင့် "နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ"၊ "နိုင်ငံတော်ကြီး အဓွန့်ရှည်ပါစေ" ဟု အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

ဘယ် နိုင်ငံခြားရောက် ကျောင်းသားက လုပ်လိုက်သည်မသိပေ။

ကျန်းရိုနှင့် လီရှင်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး ရယ်မောသွားကြပြီး၊ အဝေးကြီးမှာ ရှိနေကြပေမယ့်လည်း နှစ်သစ်ကူး အငွေ့အသက်ကို အတူတူ ခံစားလိုက်ရတယ်လို့ ထင်မိလေသည်။

***

သမီးဖြစ်သူကို အလိုလိုက်လွန်းသော ဗီလိန်၏ဇနီးဖြစ်လာခြင်း (VEW)

အခန်း (၇၈)

နှစ်သစ်ကူးနေ့ နံနက်စောစောတွင် လီရှောင်းက အန်းအန်းကိုခေါ်ကာ နှင်းသွားလှည်းလေသည်။ ဗီလာဘက်တွင် မြေမျက်နှာပြင် မြင့်မားသဖြင့် နှင်းပိုကျပြီး တံခါးဝတွင် နှင်းများ အထူကြီး ပုံနေလေသည်။ လမ်းချော်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် လီရှောင်းက ကိုယ်တိုင် တံမြက်စည်းကိုင်ကာ နှင်းလှည်းရုံသာမက သမီးဖြစ်သူကိုပါ ခေါ်သွားသေးလေသည်။

သားအဖနှစ်ယောက်က ခြံထဲရှိ လမ်းငယ်လေးပေါ်မှ နှင်းများကို ရှင်းလင်းလိုက်ပြီး၊ ခေါင်မိုးအောက်ရှိ လှေကားထစ်များနှင့် အပြင်ဘက် တံခါးဝလမ်းပေါ်ရှိ နှင်းများကိုပါ လှည်းကျင်းလိုက်ကြလေသည်။ တစ်မနက်ခင်းလုံး အလုပ်များပြီးနောက် ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် အန်းအန်းမှာ ပူလွန်း၍ မျက်နှာများ နီရဲနေလေသည်။

အိမ်တွင် လူသိပ်မရှိပေ။ ယခုနှစ်တွင် ဒေါ်လေး ပြန်မလာသလို၊ အိမ်ဖော်ဒေါ်လေးလည်း အိမ်ပြန်သွားသဖြင့် သူတို့ မိသားစု သုံးယောက်တည်းသာ ရှိရာ ယခင်နှစ်များကထက် အများကြီး ပိုမို ခြောက်ကပ်နေလေသည်။

ကျန်းရိုက မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားကာ ယမန်နေ့ညက စားမကုန်သော ဟင်းများကို ပြန်နွှေးပြီး၊ ကြက်ပေါင်းရည်ဖြင့် ဖက်ထုပ်နှင့် ခေါက်ဆွဲ တစ်အိုး ပြုတ်လိုက်လေသည်။

အန်းအန်း ဝင်လာသည်နှင့် ကျန်းရိုထံသို့ တိုင်တောလေတော့သည်။ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မာမား၊ ပါပါးက အရမ်းဆိုးတာပဲ၊ သမီးကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခိုင်းပြီး သူက ဘေးမှာ ခိုနေတယ်"

အနောက်မှ လိုက်လာသော လီရှောင်းက ကြားပြီး ရယ်မောလိုက်ကာ၊ ခေါင်းပေါ်ရှိ ဦးထုပ်ကို ချွတ်လိုက်ပြီးနောက် ပခုံးပေါ်ရှိ နှင်းမှုန်များကို ခါချလိုက်လေသည်။

"ငါ ဘယ်တုန်းက ခိုလို့လဲ။ အပြင်လမ်းပေါ်က နှင်းတွေကို ငါလှည်းထားတာလေ"

အန်းအန်းကို ယခုအခါ လှည့်စား၍ မလွယ်တော့ပေ။

"အဲ့ဒါက ဘယ်လောက် နေရာလေးမို့လို့လဲ။ ခြံထဲက နှင်းတွေကို သမီး အကုန်လှည်းထားတာ"

လီရှောင်း စကားမပြောဘဲ လည်ချောင်းဟန့်လိုက်လေသည်။ လူကို အနိုင်ကျင့်နေသည်ဟူသော အသိစိတ် လုံးဝမရှိဘဲ အလွန် အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ပါပါးက အသက်ကြီးပြီလေ၊ သေချာပေါက် သမီးလောက် အလုပ်မလုပ်နိုင်တော့ဘူးပေါ့"

အန်းအန်း ဒေါသထွက်ကာ မာမားကို သွားတိုင်လေတော့သည်။

"မာမား၊ သူ့ကို ကြည့်ဦး"

ကျန်းရိုက လီရှောင်းကို မတတ်နိုင်သည့်ဟန်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

"အသက် ဒီလောက်ကြီးနေပြီကို၊ ကလေးကို ဒီလိုမျိုး ဒုက္ခပေးတဲ့သူ ဘယ်မှာရှိလို့လဲ။ ရပြီ၊ သွားလက်ဆေးပြီး ထမင်းစားကြ"

အန်းအန်းက ထမင်းစားပွဲရှေ့သို့ တစ်ခုန်ခုန်ဖြင့် ပြေးသွားပြီး ထမင်းဟင်းများကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ ကြိုက်နှစ်သက်သော ဟင်းများ ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ခေါက်ဆွဲ သွားခူးလေသည်။

….

နံနက်ပိုင်းတွင် ကျိုးကျန့်က နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ရန် ရောက်လာလေသည်။ သူ ယခုနှစ် မပြန်ဖြစ်ခဲ့ပေ။ အဓိကအားဖြင့် ပြန်၍ မရခြင်းဖြစ်သည်။ ဘူတာရုံဘက်တွင် လမ်းများ အကုန်ပိတ်ဆို့နေပြီး သူ ထွက်လာသည်ကလည်း နောက်ကျနေသဖြင့်၊ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဤကိစ္စနှင့် ကြုံသွားရကာ လူများ တိုး၍ပင် မရတော့ဘဲ ရထားများလည်း ရပ်နားထားပုံရသဖြင့်၊ ညတွင်းချင်း ကျိုးဟုန်ကိုခေါ်ကာ တိုးထွက်လာခဲ့ရလေသည်။

သို့သော် ဝမ်ယန်တို့ကတော့ ဇာတိသို့ ပြန်သွားကြပြီဖြစ်သည်။ စောစော ထွက်သွားကြခြင်းဖြစ်ပြီး ဝမ်ယန်က သားငယ် ကျိုးချန်ကို ခေါ်သွားလေသည်။ သူမနှင့် ကျိုးမား နှစ်ယောက်တည်းဖြင့် ကလေးတစ်ယောက်ကိုသာ ကြည့်ရှုနိုင်ပြီး၊ နှစ်သစ်ကူး ရထားပေါ်တွင် လူများပြားသဖြင့် ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးကို မခေါ်သွားရဲပေ။ သားငယ်က မိခင်နှင့် မခွဲနိုင်သဖြင့် ကျိုးဟုန်ကို ကျိုးကျန့်နှင့်အတူ နောက်ရက်အနည်းငယ်နေမှ ပြန်ခိုင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် နောက်ရက်အနည်းငယ်နေမှ ပြန်မည်လုပ်သောအခါ ပြန်မရတော့မှန်း ဘယ်သူသိပါ့မလဲ။ ယခုနှစ်တွင် ကျိုးကျန့်က ကျိုးဟုန်နှင့်အတူ ဤဘက်တွင် နှစ်သစ်ကူးရလေသည်။ ယမန်နေ့ညက လီရှောင်းက ကျိုးကျန့် သားအဖနှစ်ယောက်ကို ဤဘက်တွင် လာစားရန် ခေါ်ခဲ့သော်လည်း ကျိုးကျန့် မလာခဲ့ပေ။ သားဖြစ်သူကိုခေါ်ကာ အပြင်ထွက်၍ ရုပ်ရှင်ကြည့်၊ အနောက်တိုင်းစာစားပြီး ကစားကွင်းသို့ပင် သွားရောက် လည်ပတ်ခဲ့သေးလေသည်။

ကစားကွင်းက နှစ်သစ်ကူးတွင် ပိတ်ထားရာ အထဲတွင် ဘာတွေ ကစားစရာ ရှိသည်မသိပေ။

အန်းအန်းက လူကြီးတစ်ယောက်လို ကျိုးကျန့်အတွက် စားစရာ၊ သောက်စရာများ ယူလာပေးရာ၊ ကျိုးကျန့်က အားကျစွာဖြင့် ကြည့်ရင်း လီရှောင်းအား ပြောလိုက်လေသည်။

"သမီးမိန်းကလေး မွေးတာကပဲ ပိုကောင်းပါတယ်၊ ငါ့အိမ်က သားနှစ်ယောက်ပေါင်းရင်တောင် အန်းအန်းလောက် အလိုက်မသိဘူး"

ဤစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် ကျိုးဟုန်က ကစားဖော်များကို ခေါ်ကာ ပြေးလာလေသည်။

"ပါပါး၊ ဦးဦးလီရှောင်း.."

အိမ်ရာထဲတွင် နေထိုင်သူများ အတော်များများ ရှိသေးပြီး၊ အချို့ကလေးများက ကျိုးဟုန်နှင့် အသက်ရွယ်တူခန့်ရှိကြရာ ကစားရင်း ကစားရင်း ရင်းနှီးသွားကြလေသည်။ နိုင်ငံခြားမှ နှစ်သစ်ကူး ပြန်လာပုံရသော ကပြားကလေး နှစ်ယောက်ပင် ပါသေးလေသည်။

ကလေးအချို့ အပြင်မှ ပြေးဝင်လာကြပြီး လက်ထဲတွင် စာကလေးများ ကိုင်ထားကာ စာကလေးကင် စားချင်သည်ဟု ဆူညံနေကြလေသည်။

ကျိုးဟုန်က ကျိုးကျန့်ထံမှ မီးခြစ်တောင်းလေသည်။

ကျိုးကျန့်လည်း အများကြီး မတွေးဘဲ အိတ်ကပ်ထဲမှ မီးခြစ်ကို ထုတ်ကာ သားဖြစ်သူထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်လေသည်။

ကျိုးဟုန်က မီးခြစ်ရသည်နှင့် ကိုယ်လှည့်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

အန်းအန်းက မြင်သောအခါ မရက်စက်နိုင်သဖြင့် အနောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။

"သူတို့ကို စားမလို့လား။ မစားလို့ မရဘူးလား၊ အိမ်မှာ ကြက်တွေ ဘဲတွေ ရှိတယ်လေ၊ စာကလေးတွေ မစားရအောင်နော်"

ကျိုးဟုန်က အန်းအန်းကို အလွန်သံယောဇဉ်ရှိပြီး ညီမအရင်းတစ်ယောက်လိုပင် သဘောထားလေသည်။ ညီမလေးအန်းအန်းက ဤသို့ ပြောလာသောအခါ ခေါင်းကို ကုတ်ကာ တွေဝေစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါဆိုလည်း ကောင်းပြီလေ"

ပြောရင်းနှင့် လက်ထဲရှိ စာကလေးကို လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။

သို့သော် အချို့ကလေးများက လက်မခံကြပေ။

"နင်က ဘယ်သူမို့လို့လဲ။ ဘာလို့ နင့်စကား နားထောင်ရမှာလဲ"

အန်းအန်းက ခေါင်းလှည့်ကာ အိမ်ထဲရှိ ပါပါးကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

လီရှောင်းက ဂရုမစိုက်ဘဲ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းပြန်လှည့်ကာ ကျိုးကျန့်နှင့် ဆက်လက် စကားပြောနေလေသည်။

ကျိုးဟုန်က ညီမလေးကို နှစ်သိမ့်လေသည်။

"ကိုကို သူတို့ကို ပြောကြည့်ပါ့မယ်"

ထို့နောက်လှည့်ကာ ကစားဖော်များကို ဖျောင်းဖျရာ၊ ကလေးနှစ်ယောက်က လက်ထဲရှိ စာကလေးများကို လွှတ်ပေးလိုက်သော်လည်း အများစုက နားမထောင်ကြပေ။ ယောကျ်ားလေး တစ်ယောက်က ဗိုလ်ကျစွာဖြင့် ပြောလေသည်။

"ငါကတော့ စားမှာပဲ"

ပြောရင်းနှင့် အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

အန်းအန်းက သူတို့ ထွက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန် ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါ့ကို ခဏစောင့်ဦး၊ ငါ ပစ္စည်းနဲ့ လာလဲမယ်"

ပြောပြီးနောက် အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကာ သူမ၏ မုန့်များကို ယူလာခဲ့သည်။ မုန့်ဗူးအကြီးကြီး တစ်ဗူးကို ပိုက်ကာ ထွက်လာပြီး

"နင်တို့ စာကလေးတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင်၊ ငါ ဒီမုန့်တွေ အကုန်လုံးကို နင်တို့ကို ပေးမယ်"

ကလေးအချို့က မုန့်များကို ယူပြီးနောက် လက်ထဲရှိ စာကလေးများကို လွှတ်ပေးလိုက်ကြသော်လည်း၊ အချို့ကမူ မုန့်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၊ စာကလေးများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ဖြင့် မလဲလှယ်ကြပေ။

အန်းအန်းက အတင်းဆွဲထားမည်ကို စိုးရိမ်၍ဖြစ်မည်၊ လှည့်ကာ ခြံထဲမှ ပြေးထွက်သွားကြပြီး ပါးစပ်မှလည်း အသံကျယ်ကြီးဖြင့် အော်သွားလေသေးသည်။

"မိန်းကလေးတွေက ပြဿနာများတာပဲ"

အန်းအန်းက ညှိုးငယ်စွာဖြင့် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာခဲ့လေသည်။

…..

ကျိုးကျန့်က ခဏထိုင်ပြီးနောက် ပြန်သွားလေသည်။ မပြန်မီ အန်းအန်းကို ဟုန်ပေါင်းအိတ်ကြီး တစ်အိတ် ပေးခဲ့သေးလေသည်။

အန်းအန်းက မုန့်များကို ပိုက်ကာ ပါပါး၏ ဘေးတွင် ဝမ်းနည်းစွာ ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

"ပါပါး၊ ခုနက ဘာလို့ သမီးကို မကူညီတာလဲဟင်"

လီရှောင်းက သူမကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ပါပါးနဲ့ မာမားက သမီးရဲ့ ဆွေမျိုးတွေလေ၊ ဒါကြောင့် ပုံမှန်ဆိုရင် ငါတို့က သမီးရဲ့အကြံဉာဏ်တွေကို လေးစားတယ်၊ အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်ရှိတယ်လို့ ထင်ရင် နားထောင်ပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ တခြားသူတွေက မတူဘူးလေ၊ သူတို့က သမီးနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး၊ သမီးစကားကို ဘာလို့ နားထောင်ရမှာလဲ"

"သမီးက စာကလေးတွေကို သနားစရာကောင်းတယ်လို့ ထင်ပေမဲ့၊ သူတို့က အဲ့ဒီလို မမြင်ဘူးလေ။ သူတို့ အမြင်မှာတော့ စာကလေးတွေနဲ့ ကြက်တွေ ဘဲတွေက ဘာမှ မကွာခြားဘူး"

"သမီးက တခြားသူတွေရဲ့ အကြံဉာဏ်တွေကို လေးစားတတ်အောင် သင်ယူရမယ်၊ သမီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဲ့ဒီလို တောင်းဆိုလို့ရပေမဲ့ တခြားသူတွေကို အတင်းအကျပ် သွားတောင်းဆိုလို့ မရဘူး။ အပြင်မှာ ခွေးသားတွေ ယုန်သားတွေ စားတဲ့လူတွေတောင် ရှိသေးတယ်၊ သမီးက အကုန်လုံးကို သွားတားလို့ ရမလား"

"ပါပါး ငယ်ငယ်တုန်းက အရမ်းဆင်းရဲပြီး စားစရာ မရှိတော့၊ စာကလေးတွေ ယုန်တွေ စားခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဒါဆိုရင် သမီး ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

အန်းအန်း ကြားပြီးနောက် စကားမပြောတော့ဘဲ ပါးပြင်များကို ဖောင်းထားလိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာစဉ် ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

သူမ ယခင်က လီရှောင်းနှင့် တိုင်ပင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ကလေးကို သွန်သင်ဆုံးမရာတွင် တတ်နိုင်သမျှ သဘောထား တူညီအောင်ထားရန်၊ သဘောထားကွဲလွဲမှုများ ရှိခဲ့လျှင်ပင် ကလေး၏ရှေ့တွင် မပြသရန် ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းရိုက လက်ထဲတွင် ဆေးကြောထားသော စတော်ဘယ်ရီသီးများနှင့် ဆီးသီးများကို ကိုင်ဆောင်လာပြီး မေးလိုက်လေသည်။

"ကျိုးကျန့် သွားပြီလား"

လီရှောင်းက အင်းဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

"သူ့မှာ ကိစ္စရှိသေးလို့"

ကျန်းရိုက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆိုဖာဘေးသို့ လျှောက်သွားကာ ထိုင်လိုက်သည်။ ပန်းကန်ကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်လိုက်ပြီး အဝေးထိန်းခလုတ်ကို ယူကာ တီဗွီ ကြည့်လေသည်။

အန်းအန်းက ခေါင်းလှည့်ကာ လီရှောင်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ပါပါး၊ တခြား နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးလားဟင်"

လီရှောင်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်လေသည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ပါပါး သမီးကို နည်းနည်း ထပ်သင်ပေးမယ်။ တကယ်တော့ သမီး ခုနက လုပ်တဲ့ နည်းလမ်းက အရမ်းကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သမီး လုပ်တာ မှားသွားတယ်။ သမီး ထုတ်ပေးလိုက်တဲ့ မုန့်တွေက သမီး ကိုယ်တိုင် ကြိုက်တဲ့ဟာတွေလေ၊ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းက သမီးလို မုန့်စားရတာ ကြိုက်ချင်မှ ကြိုက်မှာပေါ့။ ဒီမုန့်တွေက သူတို့အိမ်တွေမှာလည်း ရှိချင်ရှိနေမှာပဲ၊ ဒါကြောင့် လူတိုင်းက သမီးစကားကို နားထောင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သမီး ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်ချင်ရင် သူတို့ ကြိုက်တဲ့အရာကို ထုတ်ပေးရမယ်"

"အဲ့ဒါဆို သူတို့ ကြိုက်တဲ့အရာက ဘာလဲဟင်"

လီရှောင်းက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်လေသည်။

"ပါပါး ဘယ်သိမလဲ။ ပါပါးက သူတို့နဲ့ ကစားဖူးတာမှ မဟုတ်တာ"

အန်းအန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားပုံရပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ဘာကို တွေးမိသွားသည်မသိ၊ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ တောက်ပလာကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ကိုကိုကျိုးဟုန်က သူတို့နဲ့ ကစားတာပဲ၊ သူ သေချာပေါက် သိမှာပေါ့၊ သမီး ကိုကိုကျိုးဟုန်ကို မေးကြည့်သင့်တယ်"

လီရှောင်းက ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"သိပ်မအသေးပါဘူး"

အန်းအန်းက အလျင်အမြန် ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

လူသွားသည်နှင့် လီရှောင်းက ချက်ချင်းလှဲချလိုက်ပြီး ခေါင်းကို ကျန်းရို၏ပေါင်ပေါ်တွင် တင်ကာ ပါးစပ်ဟ၍ သူမကို ခွံ့ကျွေးခိုင်းလေသည်။

ကျန်းရိုက ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ကို စတော်ဘယ်ရီသီး တစ်လုံး ခွံ့ကျွေးလိုက်လေသည်။

လီရှောင်းက တီဗွီကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ကိုယ်တို့သမီးက အရာရာတိုင်း ကောင်းပါတယ်၊ စိတ်ထား အရမ်း နူးညံ့လွန်းတာပဲ"

ကျန်းရိုက သူ့ကို ဆီးသီး တစ်လုံး ထပ်ခွံ့ကျွေးလိုက်လေသည်။

"ဘာများ မကောင်းတာ ရှိလို့လဲ။ လူတစ်ယောက်ကို စရိုက်တစ်မျိုးပေါ့၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင်က ငယ်ပါသေးတယ်၊ သူ ကြီးလာလို့ စီးပွားရေး လုပ်တာကို မကြိုက်ရင်တောင် ရှင် မြေးကို သင်ပေးလို့ ရတာပဲလေ"

လီရှောင်းက စဉ်းစားကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်သားပဲ၊ ကိုယ်ကြည့်ရတာ လဲ့လဲ့ဆိုတဲ့ ကလေးက တော်တော်လေး မဆိုးဘူး"

"......"

ကျန်းရိုက နောက်ပြောင်ပြီး ဖြစ်သလိုသာ ပြောလိုက်သော်လည်း၊ သူက တကယ် အတည်မှတ်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သဖြင့် သူ့ကို တစ်ချက် တွန်းလိုက်လေသည်။

"ရှင် ဘာတွေ လျှောက်တွေးနေတာလဲ။ သူတို့က ဘယ်လောက်မှ မရှိသေးဘူးလေ။ ကြီးလာရင် အပြောင်းအလဲတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်၊ ဒါတွေကို လျှောက်မတွေးနဲ့။ ပြီးတော့ လဲ့လဲ့က အခု နိုင်ငံခြားမှာ ရောက်နေတာ၊ ပြန်လာချင်မှ ပြန်လာမှာ"

သူဌေးယိုက ကျန်းမာရေး အနည်းငယ်မကောင်းသဖြင့် နိုင်ငံခြားသို့ ယာယီပြောင်းရွှေ့ကာ ဆေးကုသနေပြီး၊ လဲ့လဲ့လည်း လိုက်သွားလေသည်။

ယခင်ဘဝက သူဌေးယိုသည် သားဖြစ်သူကို ရှာဖွေရန်သာ အာရုံစိုက်နေခဲ့သဖြင့် အခြားအရာများကို လျစ်လျူရှုထားခဲ့မိခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤဘဝတွင်မူ ထိုကိစ္စများ မရှိတော့သော်လည်း၊ ငယ်ရွယ်စဉ်က စုပုံလာခဲ့သော ရောဂါဟောင်းများ အားလုံး ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ယမန်နှစ်က လမ်းခွဲခဲ့ရသော နေ့တွင် အန်းအန်းက တိတ်တဆိတ် ငိုခဲ့သေးလေသည်။

"ဘာလို့ ပြန်မလာရမှာလဲ။ သူတို့ မိသားစုရဲ့ စီးပွားရေးတွေ အကုန်လုံးက ဒီဘက်မှာ ရှိတာ၊ သွားချင်ရင်တောင် သွားလို့မရပါဘူး၊ နောက် နှစ်အနည်းငယ်နေရင် ပြန်လာမှာပါ"

မွန်းတည့်ချိန်တွင် လဲ့လဲ့က ဖုန်းဆက်လာလေသည်။

အန်းအန်းက ကျိုးဟုန်တို့ကို ရှာမတွေ့သဖြင့် ပြန်လာချိန်တွင် အလွန် ဝမ်းနည်းနေခဲ့သည်။ လဲ့လဲ့က သူမထံ ဖုန်းဆက်လာသောအခါ သူမက ဤကိစ္စကို သူ့အား ပြောပြလိုက်လေသည်။

လဲ့လဲ့က ဖုန်းထဲတွင် သူမကို အလျင်အမြန် နှစ်သိမ့်ပေးပြီး မဝမ်းနည်းရန်ပြောကာ၊ သူမအတွက် ပစ္စည်းကောင်းများ ပို့ပေးလိုက်ကြောင်းလည်း ပြောပြလေသည်။

ဖုန်းချပြီးနောက် အန်းအန်းကလည်း လဲ့လဲ့ထံသို့ ပစ္စည်းများ ပို့ပေးချင်လာလေသည်။

ထို့နောက် သူမက အားအင်အပြည့်ဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့ ပြေးတက်သွားပြီး သူမ၏ အခန်းထဲတွင် မွှေနှောက်ရှာဖွေကာ၊ အချိန်အတော်ကြာမှ ပစ္စည်းများ အများအပြားပိုက်ကာ အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ မှတ်စုစာအုပ်များ၊ ရုပ်ပြစာအုပ်များနှင့် သူမ အချစ်ဆုံး ယုန်ဖြူရုပ်လေးများ ပါဝင်လေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူမ အချိန်အတော်ကြာ စုဆောင်းထားခဲ့သော မုန့်ဖိုးဗူးကို ထုတ်ယူကာ ပါပါးထံသို့ ထိုးပေးပြီး၊ လဲ့လဲ့အတွက် ယောကျ်ားလေး ကစားစရာတစ်ခုဝယ်ပေးရန် လီရှောင်းကို အကူအညီတောင်းလေသည်။

စောစောက ပါပါးက သူမကို သင်ခန်းစာတစ်ခုပေးခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ လူတွေကို လက်ဆောင်ပေးရင် သူများ ကြိုက်တာကို ပေးရမယ်၊ ကိုယ်ကြိုက်တာကို ပေးလို့ မရဘူးလေ။

လီရှောင်းက ဒင်္ဂါးသံများ မြည်နေသော မုန့်ဖိုးဗူးကို လှုပ်ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် မနာလိုစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်း အဖေအရင်းအပေါ်ကျတော့ ဘာလို့ ဒီလောက် လက်မဖွာရတာလဲ"

အန်းအန်းက သူ့ကို အချိုသတ်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြုံးပြလေသည်။

"လက်ဖွာပါတယ်၊ သမီး ဆက်စုထားဦးမယ်၊ ပါပါး မွေးနေ့ရောက်ရင် ပါပါးအတွက် လက်ဆောင် ဝယ်ပေးမယ်လေ"

"ဒီလိုမှပေါ့”

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် အန်းအန်းက သိရှိသွားလေသည်။ ပါပါးက တကယ်ကို လဲ့လဲ့အတွက် ယောကျ်ားလေး ကစားစရာများ ဝယ်ပေးခဲ့သော်လည်း၊ ဝယ်ပေးလိုက်သည်မှာ အသက် နှစ်နှစ် သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးများ ကစားသည့် ကားငယ်လေးများနှင့် ဆောက်လုပ်ရေးတုံးများ ဖြစ်နေပြီး၊ လဲ့လဲ့က သူမထက်ပင် တစ်နှစ် ကြီးသေးသည်လေ။

လဲ့လဲ့က သူမထံသို့ ဓာတ်ပုံများ ပို့ပေးလာပြီး အလွန်သဘောကျကြောင်း ပြောပြလေသည်။

ထိုပစ္စည်းများက တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိပ်တန်ဖိုးမရှိမှန်း သိသာလှရာ၊ အန်းအန်းက ပါပါးထံသို့ သွား၍ ကျန်နေသော ပိုက်ဆံများကို တောင်းလေသည်။ လီရှောင်းက အပြစ်ကင်းဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ပါပါးက ဈေးကြီးတာတွေချည်းပဲ ရွေးဝယ်ပေးခဲ့တာပါ၊ ကိုယ့်ပိုက်ဆံတောင် နည်းနည်း စိုက်လိုက်ရသေးတယ်။ ပို့ခက ပိုက်ဆံမပေးရဘူးလို့ သမီး ထင်နေတာလား"

အန်းအန်းက သူ့ကို ယုံတစ်ဝက် မယုံတစ်ဝက်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ လိမ်နေသည်ဟု သံသယဝင်မိသော်လည်း၊ သက်သေအထောက်အထား မရှိသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် မာမားကိုသာ အကူအညီတောင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ပါပါးက အရမ်းလှည့်စားလွန်းသည်။

…..

အန်းအန်းတို့ ကျောင်းက တစ်ပတ် နောက်ကျပြီးမှ ကျောင်းဖွင့်မည်ဟု အကြောင်းကြားလာသည်။ အကြောင်းကတော့ ဆရာအချို့၏ ဇာတိက ပြည်နယ်ပြင်ပတွင် ရှိနေပြီး ချက်ချင်း ပြန်လာရန် မလွယ်ကူသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက် အန်းအန်းမှာ အသက် ဆယ်နှစ် ပြည့်သွားပြီဖြစ်သည်။ ယခင်ဘဝက သူမ၏ အသက်က ဤနှစ်တွင်ပင် ရုတ်တရက် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်လေသည်။

ကျန်းရိုက ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မတူညီတော့ဘူးဟု ထင်မိလေသည်။ သူမနှင့် လီရှောင်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေကြပြီး၊ သူမကို အနိုင်ကျင့်ခံရလျှင် ပြန်လည်ခုခံတတ်ရန်လည်း မကြာခဏ သွန်သင်ဆုံးမထားလေသည်။

သူမတွင် ပျော်ရွှင်သော မိသားစုတစ်ခု ရှိပြီး၊ သူမကို လှောင်ပြောင်မည့်သူ မရှိသလို၊ သူမကို အထင်သေးမည့်သူလည်း ပို၍ပင် မရှိနိုင်တော့ပေ။

သို့သော် ကျန်းရို မထင်မှတ်ထားသည်မှာ၊ မမြင်ရသော ကံကြမ္မာအရ အန်းအန်းက အမြဲတမ်း ဒုက္ခတစ်ခုကို ဖြတ်သန်းရဦးမည် ဖြစ်နေပုံရလေသည်။

အန်းအန်း ကျောင်းဖွင့်ပြီး သိပ်မကြာမီမှာပင် မပျော်မရွှင် ဖြစ်လာလေသည်။

ကျန်းရိုနှင့် လီရှောင်းတို့မှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အလုပ်များကြသဖြင့် အစပိုင်းတွင် သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။ တစ်နေ့ ညဘက်တွင် ကျန်းရိုက အန်းအန်းကို ပုံပြင်ပြောပြနေစဉ်၊ ပုံပြင်ပြောနေရင်းနှင့် အန်းအန်းက ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။

"မာမား၊ မာမားနဲ့ ပါပါးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အတူတူဖြစ်သွားကြတာလဲဟင်"

ကျန်းရိုကလည်း အများကြီး မတွေးမိဘဲ၊ သူမက ပါပါးနှင့် မာမားတို့၏ အတိတ်အကြောင်းကို စပ်စုချင်ရုံသာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ကာ မျက်နှာပြောင်တိုက်၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"နင့်ပါပါးက လိုက်တာလေ"

"ဘယ်လောက်ကြာကြာ လိုက်ရလဲဟင်"

ကျန်းရိုက မဖြေဘဲ ပြန်မေးလိုက်လေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

အန်းအန်း စကားမပြောတော့ဘဲ ပါးစပ်ကို ဖောင်းထားကာ၊ နောက်ဆုံးတွင် အလွန် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည့် ပုံစံဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"မာမား၊ သမီးကို သဘောကျတဲ့သူ ရှိတယ်"

ကျန်းရိုက သူမကို ကြည့်ကာ စကားမပြောဘဲ သူမ ဆက်ပြောမည့်အရာကို စောင့်နေလေသည်။

အန်းအန်းက မပျော်မရွှင်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို စူထားလိုက်လေသည်။

"အရင်တုန်းကလည်း သမီးကို သဘောကျတဲ့သူ ရှိဖူးပါတယ်၊ သမီးကို တိတ်တဆိတ် ရည်းစားစာတွေတောင် ပေးသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သမီးက သူတို့ကို သေချာရှင်းပြလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားတာပဲ"

"ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါ ကျောင်းကို ပြောင်းလာတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက် ရှိတယ်၊ ပဉ္စမတန်းကလေ။ ကျောင်းဖွင့်ဖွင့်ချင်း သမီးကို မြင်တော့ သဘောကျတယ်လို့ ပြောတယ်၊ ပြီးတော့ သမီးကို သူ့ကောင်မလေး လုပ်ခိုင်းတယ်။ သမီးက သဘောမတူဘူးဆိုတော့ သူက နေ့တိုင်း အတန်းဆင်းတာနဲ့ သမီးဆီ လာရှာတယ်၊ သမီးတို့ အတန်းတံခါးဝမှာ လှည့်ပတ်နေတော့၊ သမီး အိမ်သာတောင် မသွားရဲတော့ဘူး"

"ဆရာမကလည်း သမီးကို ဆူသေးတယ်၊ လက်ခုပ်ဆိုတာ တစ်ဖက်တည်းတီးလို့ မမြည်ဘူးတဲ့၊ သူက ဘာလို့ တခြားသူတွေကို သဘောမကျဘဲ သမီးကို သဘောကျရတာလဲတဲ့။ သေချာပေါက် သမီး တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့လို့တဲ့"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ မျက်ရည်ဝဲလာပြီး အလွန် ဝမ်းနည်းနေပုံ ရလေသည်။

ကျန်းရို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

"ဆရာမ အိုရန် လား"

အန်းအန်းက ခေါင်းခါပြလေသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ကျောင်းကို အသစ်ရောက်လာတဲ့ ဆရာမလေ၊ ဆရာမ အိုရန် က မလာသေးဘူး၊ ခွင့်ယူထားတယ်"

သူမက ကျန်းရိုကို တိုက်ရိုက် ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

"မာမား၊ သမီး အရမ်း ကြောက်တာပဲ၊ သူတို့ ပြောတာ အဲ့ဒီကောင်လေးမိသားစုက အရမ်း ပိုက်ဆံရှိတယ်တဲ့၊ ကျောင်းကို အဆောက်အအုံတောင် လှူထားသေးတယ်တဲ့၊ သမီး ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ မသိဘူး"

ကျန်းရိုက သူမကို ပြန်ဖက်ထားလိုက်လေသည်။

"ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ။ တို့အိမ်မှာလည်း ပိုက်ဆံရှိတာပဲ၊ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဒီကျောင်း တစ်ကျောင်းတည်း ရှိတာမှ မဟုတ်တာ။ မနက်ဖြန် မာမား ခွင့်တစ်ပိုင်း ယူပြီး နင့်ပါပါးနဲ့ ကျောင်းကို သွားကြည့်မယ်၊ ဘယ် အရှက်မရှိတဲ့ကောင်က ငါ့သမီးကို အနိုင်ကျင့်နေလဲဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

အန်းအန်းက ကျန်းရိုကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေသည်။

"တကယ် ဘာမှမဖြစ်ဘူးလားဟင်။ ပါပါးရဲ့ကုမ္ပဏီကို ထိခိုက်မှာ စိုးလို့ပါ"

"ထိခိုက်လည်း မကြောက်ဘူး၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မာမားတို့အိမ်က ပိုက်ဆံ လုံလောက်အောင် ရှာထားပြီးပြီပဲ။ နောက်ပိုင်း နင့်ပါပါး ကုမ္ပဏီ မဖွင့်တော့ရင်တောင်၊ တို့အိမ်က သုံးသက်စားလို့တောင် မကုန်နိုင်ပါဘူး၊ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် သမီးကို နေ့တိုင်း အပြင်ခေါ်သွားပြီး လည်ပတ်လို့ရတာပေါ့"

အန်းအန်း ကြားပြီးနောက် ငိုနေရင်းမှ ပြုံးသွားလေသည်။

ကျန်းရိုက သူမကို စောင်သေချာ ခြုံပေးလိုက်ပြီး သူမ၏ ပန်းရောင်သန်းနေသော ပါးပြင်လေးများကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း၊ ကျောင်းဖွင့်သည်မှာ လဝက်ခန့် ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုမှ ဤကိစ္စကို သိရသဖြင့် နောင်တရနေမိလေသည်။

အန်းအန်း၏ အပြင်ပန်းရုပ်ရည်က လီရှောင်းနှင့်တူပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်က သေသပ်လှပကာ အရပ်လည်း ရှည်လေသည်။ အသားအရေကမူ ကျန်းရိုနှင့်တူပြီး ဖြူဝင်းနုနယ်ရာ၊ အသက် ဆယ်နှစ်သာ ရှိသေးသော်လည်း အလွန် လှပတောက်ပနေပြီ ဖြစ်လေသည်။

ယခင်က နိုင်ငံတကာကျောင်းဖြစ်သဖြင့် ကျောင်းလခလည်း ဈေးကြီးပြီး ဆရာများကလည်း တာဝန်ယူမှု ရှိမည်ဟု ထင်မှတ်ကာ သိပ်ပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှု မရှိခဲ့ပေ။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ကျန်းရိုက သူမကို ချော့သိပ်ပြီးနောက် အခန်းထဲ ပြန်ရောက်သောအခါ လီရှောင်းကို ဤကိစ္စ ပြောပြလိုက်လေသည်။ လီရှောင်းက ကျန်းရိုကိုဖက်ရန် လက်ဆန့်ထုတ်နေစဉ် ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အမူအရာမှာ ချက်ချင်း ဆိုးရွားသွားလေတော့သည်။

တိုက်ရိုက်ပင် ဆဲဆိုလိုက်လေသည်။

"တောက်၊ အဲ့ဒီဆရာမက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလို ပြောတာလား။ ငါ မနက်ဖြန်ကျရင် မျက်နှာချင်းဆိုင် သွားမေးကြည့်ရသေးတာပေါ့၊ ငါ့သမီးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လက်ခုပ်တစ်ဖက်တည်း တီးလို့ မမြည်ဘူး ဖြစ်ရတာလဲ"

ကျန်းရိုက အလျင်အမြန် သူ့ရင်ဘတ်ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်လေသည်။

"ရှင် အရင် စိတ်အေးအေးထားပါဦး၊ ကျွန်မတို့ မနက်ဖြန် သေချာ သွားကြည့်ကြတာပေါ့၊ ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာကို။ သမီး ပြောတာတော့ အဲ့ဒီကောင်လေး မိသားစုက တော်တော်လေး ပိုက်ဆံရှိတယ်တဲ့၊ အာဏာကို အလွဲသုံးစားလုပ်ပြီး အနိုင်ကျင့်တာလားဆိုတာ မသိရသေးဘူးလေ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ကျွန်မတို့က အန်းအန်းကို နောက်ခံပေးဖို့ မလုပ်နိုင်ဘဲ သူတို့ရဲ့ ဖိနှိပ်တာကိုတောင် ခံရဦးမယ်"

"ပိုက်ဆံရှိတာ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ ပိုက်ဆံရှိရင် ငါ့သမီးကို အနိုင်ကျင့်လို့ ရတယ်ပေါ့လေ"

လီရှောင်း၏အမူအရာမှာ အလွန် ဆိုးရွားနေပြီး မနက်ဖြန် ကျောင်းသို့ သွားရောက်ကာ သမီးဖြစ်သူအတွက် ထိုလူကို ဆုံးမပေးမည်ဟု တွေးတောနေလေသည်။

…..

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် ကျန်းရို နှိုးစရာပင်မလိုဘဲ လီရှောင်းကိုယ်တိုင် အလျင်အမြန် ထလာပြီး၊ အဝတ်ဗီဒိုရှေ့တွင်ရပ်ကာ ရွေးချယ်နေပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင် သူ့အတွက် တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သော အနက်ရောင် အနောက်တိုင်းဝတ်စုံ တစ်စုံကို ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

ကျန်းရိုက နံနက်ပိုင်းတွင် ဌာနမှူးထံသို့ ဖုန်းဆက်ကာ ခွင့်တစ်ပိုင်း ယူလိုက်ပြီး၊ မနက်စာစားပြီးနောက် အခန်းထဲ ပြန်ဝင်ကာ သေချာစွာ ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

အပြင်မထွက်မီ အန်းအန်းက ပါပါးနှင့် မာမားတို့ သူမနှင့်အတူ ကျောင်းသို့ လိုက်ပါလာသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် လုံခြုံမှုအပြည့်အဝ ခံစားလိုက်ရလေသည်။

လမ်းတွင် ကျန်းရိုက ကားမောင်းပြီး၊ လီရှောင်းက အန်းအန်းကို ထိုကောင်လေး နာမည် ဘယ်လိုခေါ်သလဲဟု မေးမြန်းကာ၊ သူ လူလွှတ်ပြီး စုံစမ်းကြည့်မည်ဟု ဆိုလေသည်။

သူ ဤမျှနှစ်ပေါင်းများစွာ စီးပွားရေးလုပ်လာသည်မှာ အလကား မဟုတ်ပေ။ အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း အနည်းငယ် နာမည်ကြီးသောသူများ ဆိုလျှင် သူ အားလုံးနီးပါး ကြားဖူးထားလေသည်။

အန်းအန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားကြည့်ပြီး ပြောလေသည်။

"သူ့မျိုးရိုးက ဝမ် တဲ့၊ လူတွေက သူ့ကို ဝမ်ဟိုင်ပေါ် ဆိုလား ဘာလား ခေါ်တာ ကြားဖူးတယ်။ သူက ဒီနှစ်မှ ကျောင်းပြောင်းလာတာ၊ အိမ်က s မြို့မှာတဲ့၊ ကြားတာတော့ သူ့အိမ်က အရမ်း ပိုက်ဆံရှိတယ်တဲ့၊ ဟိုတယ်ခွဲတွေ အများကြီး ဖွင့်ထားတာတဲ့၊ ပြီးတော့ a မြို့မှာ ကာစီနို ဖွင့်ထားတဲ့ ဦးလေးလည်း ရှိတယ်တဲ့၊ ဘာ အမည်းရောင် အဖြူရောင် လမ်းကြောင်းနှစ်ခုလုံးမှာ အာဏာရှိတယ်ဆိုလားပဲ"

ထို့ကြောင့် သူမက ပါပါးနှင့် မာမားကို သိပ်မပြောပြရဲခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပါပါးနှင့် မာမားက သူမကို အရမ်းချစ်ကြောင်း သူမ သိသဖြင့်၊ သူတို့ ဒေါသထွက်ပြီး ထိုလူများကို စော်ကားမိမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

လီရှောင်း စကားမပြောဘဲ ချက်ချင်းပင် မိုဘိုင်းဖုန်းကိုထုတ်ကာ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်လေသည်။

အမျိုးသမီးဆုန့်ထံသို့ အရင်ဆုံး ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီးဆုန့်က ကျောင်း၏ အစုရှယ်ယာရှင်ဖြစ်ရာ သူမကို ထိုကောင်လေး၏ အခြေအနေကို စုံစမ်းခိုင်းခြင်းက အလွယ်ကူဆုံး ဖြစ်လေသည်။ အမျိုးသမီးဆုန့်က လီရှောင်း ပြောပြသော အခြေအနေကို ကြားရသောအခါ ချက်ချင်းပင် လက်ထောက်ကို အန်းအန်းကျောင်းမှ တာဝန်ရှိသူများနှင့် ဆက်သွယ်ခိုင်းပြီးနောက်၊ ထိုယောကျ်ားလေးမှာ s မြို့မှ ဝမ်လန်ရှန်း၏ မြေးငယ်ဖြစ်ကြောင်း စုံစမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"သူတို့အိမ်က ဟိုတယ်တွေက တော်တော်လေး နာမည်ကြီးတယ်၊ အရင်ကတော့ စားသောက်ဆိုင်တွေ ဖွင့်တာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း စီးပွားရေးသိပ်မကောင်းလို့ ဟိုတယ်အဖြစ် ပြောင်းဖွင့်လိုက်တာ။ ဝမ်လန်ရှန်းက ဒီနှစ် ၉၇ နှစ် ရှိပြီ၊ သားသုံးယောက် မွေးထားတယ်။ သားအကြီးက နိုင်ငံခြားမှာ နေတယ်၊ နိုင်ငံခြားသူကို ယူထားတာ။ သားအငယ်ဆုံးက ဉာဏ်အကောင်းဆုံးပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက အရင်က ကားမတော်တဆမှုနဲ့ ဆုံးသွားတယ်။ အခု မိသားစု စီးပွားရေးကို စီမံခန့်ခွဲနေတာက သားလတ်ပဲ"

"ငါက သူတို့ မိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ် မရှိဖူးတော့ အများကြီးတော့ မသိဘူး၊ မင်း လူလွှတ်ပြီး သေချာ စုံစမ်းကြည့်လိုက်ပါဦး။ အန်းအန်းရဲ့ အဲ့ဒီဆရာမကိုတော့ ငါ အလုပ်ထွက်ခိုင်းလိုက်ပြီ၊ ဒီဆရာမက နောက်ပေါက်ကနေ ဝင်လာတာလေ၊ ဌာနမှူးရဲ့ ချွေးမပဲ"

ပြောပြီးနောက် မနေနိုင်ဘဲ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သေးလေသည်။

"အန်းအန်း ဘာမှမဖြစ်ဘူး မလား"

အန်းအန်းက ဘေးတွင် ထိုင်ရင်း ကြားလိုက်ရသဖြင့် လိမ်မာစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ဒေါ်လေးဆုန့်၊ သမီး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး"

အခြားတစ်ဖက်မှ အမျိုးသမီးဆုန့်က ညင်သာစွာ ပြုံးလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့၊ အန်းအန်း မကြောက်နဲ့နော်၊ ကိစ္စရှိရင် ဒေါ်လေးကို ပြော၊ ဒေါ်လေး သမီးအတွက် ဖြေရှင်းပေးမယ်"

"ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒေါ်လေးဆုန့်"

ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိသွားပြီးနောက် လီရှောင်းက စုံစမ်းရန် ပိုမိုလွယ်ကူသွားလေသည်။ ချက်ချင်းပင် သူငယ်ချင်းများကို ဆက်သွယ်ကာ ဝမ်လန်ရှန်း၏ ထိုမြေးအကြောင်းကို စုံစမ်းခိုင်းလိုက်သည်။ သူ့သူငယ်ချင်းများက များပြားလှရာ အလျင်အမြန်ပင် စုံစမ်းသိရှိသွားခဲ့လေသည်။ တကယ်တော့ ဝမ်ဟိုင်ပေါ်က ဝမ်မိသားစု၏ မြေးဖြစ်သည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ သူက အပြင်က မိန်းမနှင့် ရထားသော ကလေး ဖြစ်နေလေသည်။ ဝမ်ဟိုင်ပေါ်၏ ဖခင်မှာ ဝမ်လန်ရှန်း၏ ဒုတိယသားဖြစ်သော်လည်း သားအရင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ဝမ်လန်ရှန်း၏ ကွယ်လွန်သွားသော သူငယ်ချင်း၏ သားကို မွေးစားထားခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ဝမ်လန်ရှန်း၏ သားအကြီးက အသုံးမကျသလို၊ သားအငယ်ဆုံးကလည်း စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားရာ၊ ဝမ်မိသားစုက ဤမွေးစားသားအပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဝမ်လန်ရှန်း၏ ဤဒုတိယသားက လူမှုဆက်ဆံရေး အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး အမြဲတမ်း အလွန်သိတတ်လိမ္မာသည့် ပုံစံမျိုး ပြသလေ့ရှိသည်။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ ဇနီးဖြစ်သူနှင့် ဆက်ဆံရေး သာမန်သာရှိပြီး အပြင်တွင် မိန်းမတစ်ယောက်ထားကာ သားတစ်ယောက် မွေးထားခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သူနှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့တွင် သားတစ်ယောက်၊ သမီးတစ်ယောက် ရှိသော်လည်း၊ အချစ်ဆုံးကတော့ အပြင်က မိန်းမ မွေးပေးထားသော သားပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤအပြင်က သားကို သူက အမြဲတမ်း သေချာစွာ ကာကွယ်ပေးထားခဲ့ပြီး၊ ဒီနှစ်များအတွင်း ဘာသတင်းမှ မထွက်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယမန်နှစ်ကမှ မယားငယ်သားက အလွန်ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ရာ၊ s မြို့တွင် သတင်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထိုမယားငယ်သားက ကျောင်းတူ ကျောင်းသူတစ်ဦးကို သဘောကျသွားခဲ့သည်။ ထိုကျောင်းသူက သူ့ထက် နှစ်တန်းကြီးပြီး အလွန် လှပသူဖြစ်သည်။ ထိုကျောင်းသူက သူ့ကို မကြိုက်သဖြင့် လိုက်၍မရသောအခါ၊ သူက ထိုကျောင်းသူ၏ မျက်နှာကို ဆာလဖျူရစ်အက်ဆစ်ဖြင့် ပက်လိုက်ရာ တစ်ဖက်လူကို ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ဖြစ်သွားစေခဲ့လေသည်။

သို့သော် ဤကိစ္စကို ဝမ်မိသားစုက အလျင်အမြန်ပင် ဖုံးဖိလိုက်ပြီး သားဖြစ်သူကိုလည်း အဝေးသို့ ပို့ဆောင်လိုက်လေသည်။

ဝမ်လန်ရှန်းက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အသက်ကြီးပြီဖြစ်ရာ ဤနှစ်များအတွင်း ကိစ္စများကို သိပ်မစီမံတော့သဖြင့်၊ ဒီကိစ္စများကို သူ လုံးဝ သိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက ထိုမယားငယ်သားက ဒီနေရာတွင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဇိမ်ခံနေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လီရှောင်း၏ဖုန်းကို စပီကာ ဖွင့်ထားသဖြင့် ကားထဲရှိ ကျန်းရိုနှင့် အန်းအန်းတို့ နှစ်ဦးစလုံး ကြားရလေသည်။ ကျန်းရိုက ဆေးပညာသင်ယူထားသူဖြစ်ပြီး၊ အန်းအန်းကလည်း ကြားဖန်များ၍ အနည်းငယ် သိထားရာ ဆာလဖျူရစ်အက်ဆစ်ဆိုသည်မှာ အလွန်အန္တရာယ်များသော အရာဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလေသည်။

ထိုဝမ်ဟိုင်ပေါ်ဆိုသူက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဆာလဖျူရစ်အက်ဆစ်ဖြင့် ပက်ကာ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်ဖြစ်အောင် လုပ်ခဲ့သည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ချက်ချင်းပင် လန့်သွားပြီး မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားလေတော့သည်။

သူမက အသက်ငယ်သေးပြီး ငယ်စဉ်ကတည်းက အလွန်လုံခြုံသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နေထိုင်လာခဲ့ရာ ဤမျှ ကြောက်စရာကောင်းသော လူမျိုးကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးခဲ့ပေ။

ကျန်းရိုလည်း အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ ထိုဝမ်မျိုးရိုးကောင်လေးက ဤမျှ ရက်စက်ယုတ်မာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ အလွန်ဆုံးက မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး သူမ၏ သမီးကို အတင်းလိုက်နှောင့်ယှက်နေခြင်းသာ ဖြစ်မည်ဟု ထင်ကာ၊ ကျောင်းသို့သွား၍ သေချာ စကားပြောကြည့်ရန် တွေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် ဤကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းသော လူမျိုးဆိုလျှင်တော့ စကားပြော၍ ရနိုင်မည်မဟုတ်တော့ပေ။

ဤအန္တရာယ်ရှိမှုအဆင့်က အန်းအန်း ယခင်ဘဝက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ထိုယောကျ်ားလေးများထက် အနည်းငယ်မျှ မလျော့နည်းပေ။

သူမက လီရှောင်းကို မနေနိုင်ဘဲ ကြည့်လိုက်ပြီး တုံ့ဆိုင်းစွာ မေးလိုက်လေသည်။

"သွားဦးမှာလား"

ထိုကောင်လေးက စကားတစ်ခွန်းမတည့်သည်နှင့် သူတို့ကို အငြိုးထားကာ တိတ်တဆိတ် လက်စားချေမှုများ ပြုလုပ်လာမည်ကို အလွန် စိုးရိမ်မိလေသည်။

လီရှောင်းက စဉ်းစားပင်မစဉ်းစားဘဲ ပြောလိုက်လေသည်။

"သွားမယ်၊ ကိုယ်တို့ အန်းအန်းကို နှစ်လလောက် ခွင့်တိုင်ပေးပြီး လဲ့လဲ့ဆီကို သွားလည်ဖို့ ပို့ပေးလိုက်မယ်၊ ကျန်တဲ့ ကိစ္စတွေကို ကိုယ် ရှင်းမယ်"

ကျန်းရိုက လီရှောင်း၏စကားကို နားထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

ကားက ကျောင်းသို့ ရောက်သွားပြီးနောက် လီရှောင်းက အန်းအန်းကို ကားပေါ်တွင်သာ ထိုင်နေရန်နှင့် အောက်မဆင်းရန် ပြောလိုက်ပြီး၊ သူနှင့် ကျန်းရိုတို့ သွားလျှင် ရပြီဟု ပြောလေသည်။

အန်းအန်းက လိမ်မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

လီရှောင်းက ကျန်းရိုကိုခေါ်ကာ ကျောင်းတာဝန်ရှိသူများကို တိုက်ရိုက် သွားရှာလေသည်။ လီရှောင်းက ကျောင်းသို့ လာလေ့ သိပ်မရှိဘဲ၊ လာလျှင်လည်း အန်းအန်းကို ကျောင်းတံခါးဝအထိသာ လိုက်ပို့လေ့ရှိပြီး အထဲသို့ ဝင်လေ့ သိပ်မရှိပေ။

အမျိုးသမီးဆုန့်က ကျောင်းတာဝန်ရှိသူများထံသို့ ဖုန်းဆက်ထားပြီးဖြစ်ပုံရရာ၊ လီရှောင်း ရောက်သွားချိန်တွင် ကျောင်းတာဝန်ရှိသူ အတော်များများရှိနေကြပြီး၊ လီရှောင်းက လိပ်စာကတ်ကို ကမ်းပေးကာ ဒီခရီးစဉ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောပြလိုက်လေသည်။

ကျောင်းတာဝန်ရှိသူများက သူ့လိပ်စာကတ်ကို မြင်သောအခါ ပို၍ ယဉ်ကျေးသွားကြပြီး၊ အန်းအန်း၏ကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ တောင်းပန်စကား ပြောကြားကြလေသည်။

"ဒါက ဌာနမှူးဝူရဲ့ ကိုယ်ပိုင် လုပ်ရပ်ပါ၊ ကျွန်တော်တို့ မသိခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ခုနက သိသိချင်းပဲ ဌာနမှူးဝူနဲ့ သူ့ချွေးမကို အလုပ်ထုတ်လိုက်ပါပြီ၊ ဒီတစ်ခေါက် ကျွန်တော်တို့ ကျောင်းဘက်ကလည်း စစ်ဆေးမှု အားနည်းခဲ့တဲ့အတွက်၊ ခွင့်လွှတ်နားလည်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်"

လီရှောင်းက ဤကိစ္စကို အကြောင်းပြု၍ ကျောင်းနှင့် ပြဿနာမရှာခဲ့ပေ။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို တားမြစ်၍မရနိုင်ဘဲ လူရှိသော နေရာတိုင်းတွင် လူမှုရေးကိစ္စများ ရှိနေမည်သာ ဖြစ်သည်။ သူ့ကုမ္ပဏီတွင်ပင် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုး ရှိနေလေသည်။

အန်းအန်းက ဤကျောင်းတွင် ဆက်လက် ပညာသင်ကြားရဦးမည်ဖြစ်ရာ၊ သူ ပြဿနာ ပိုရှာလေလေ ပို၍ နစ်နာလေလေ ဖြစ်မည်သာ ဖြစ်လေသည်။

ယဉ်ကျေးစွာဖြင့် စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် သမီးဖြစ်သူအတွက် နှစ်လခွင့်တိုင်ပေးမည်ဟု ပြောလိုက်လေသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးက လျင်မြန်စွာပင် သဘောတူလိုက်လေသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးရုံးခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် လီရှောင်းက ကျန်းရိုကိုခေါ်ကာ အန်းအန်း၏အတန်းသို့ သွား၍ ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းကြလေသည်။

အန်းအန်း၏ ပစ္စည်းအများအပြားက အတန်းထဲတွင်ရှိနေပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် အိမ်သို့ ယူပြန်ရန် ပျင်းရိနေတတ်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အတန်းထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါ၊ အန်းအန်း၏နေရာတွင် ကောင်လေးတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။ ထိုကောင်လေးကို ကြည့်ရသည်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကလေးများထက် အသက်ပိုကြီးပုံရပြီး၊ ကျောင်းဝတ်စုံကိုလည်း ဝတ်ဆင်မထားဘဲ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ့တန်တန် အမူအရာ ရှိနေလေသည်။

ကျန်းရိုက အန်းအန်း၏နေရာကို သိလေသည်။ ကျောင်းဖွင့်စဉ်က သမီးဖြစ်သူကို သူမ ကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သမီးဖြစ်သူ ရွေးချယ်သောနေရာကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ထို့အပြင် စားပွဲပေါ်ရှိ ရေခွက်ကလည်း သူမ သမီး၏ ရေခွက်ဖြစ်ပြီး၊ အပေါ်တွင် ပန်းချီကားလေး ကပ်ထားသဖြင့် မှားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ယခု အတန်းမစသေးသဖြင့် ကောင်လေးက အန်းအန်း၏နေရာတွင် စာအုပ်ကို ကိုင်ကာ ဖြစ်သလို ဟိုလှန်ဒီလှန် လုပ်နေလေသည်။

ဘေးရှိ ကလေးအချို့က တမင်တကာဖြစ်စေ၊ မတော်တဆဖြစ်စေ ဘေးသို့ အနည်းငယ် ရှောင်ဖယ်နေကြပြီး အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေပုံ ရလေသည်။

ကျန်းရိုက လီရှောင်း၏အင်္ကျီကို ဆွဲကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

"အဲ့ဒီကောင်လေး ဖြစ်လောက်တယ်"

လီရှောင်း အကြည့်ရောက်သွားချိန်တွင် မျက်လုံးများ ချက်ချင်း အေးစက်သွားလေသည်။

သို့သော် သူက ယခုအခါ ယခင်ကကဲ့သို့ စိတ်လိုက်မာပါ မလုပ်တော့ပေ။ ယခင်ကဆိုလျှင် တိုက်ရိုက်ပင် အရှေ့သို့ သွား၍ တစ်ဖက်လူ၏ကော်လာကို ဆွဲကာ တစ်ချက် ထိုးလောက်ပြီဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုမူ ဘာမှ မသိသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သွားရောက် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလေသည်။

ကောင်လေးက သူတို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်လေသည်။

"ခင်ဗျားတို့က ဘယ်သူတွေလဲ"

ကျန်းရိုက လီရှောင်းသည် သည်းခံတတ်သူ မဟုတ်ကြောင်း သိထားရာ၊ ယခု ဤသို့ ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ့ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်ရှိနေမည်ဟု ခန့်မှန်းမိသဖြင့်၊ တိုက်ရိုက် မျက်နှာမပျက်ပြဘဲ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

"မင်းက အန်းအန်းရဲ့ အတန်းဖော် မလား။ ဒေါ်လေးတို့က သူ့ရဲ့ ပါပါးနဲ့ မာမားပါ။ အန်းအန်းက ဒီရက်ပိုင်း စိတ်အခြေအနေ သိပ်မကောင်းလို့၊ သူ့ကို နိုင်ငံခြားခေါ်သွားပြီး လည်ပတ်ရင်း စိတ်ပြေလက်ပျောက် လုပ်ပေးမလို့ပါ"

"မင်း ဆက်ဖတ်ပါ၊ ဒေါ်လေးတို့ ကိုယ့်ဘာသာ သိမ်းလိုက်ပါ့မယ်"

ကောင်လေးက ကြားပြီးနောက် စကားမပြောဘဲ မျက်လုံးများကသာ လီရှောင်းနှင့် ကျန်းရိုတို့၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဟိုကြည့်ဒီကြည့် လုပ်နေလေသည်။

ကျန်းရိုက မကျေနပ်မှုကို မြိုသိပ်ထားကာ ပစ္စည်းများကို အလျင်အမြန် သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး၊ လီရှောင်းကမူ အန်းအန်း၏ ရေခွက်နှင့် ကစားစရာလေးများကို ယူလိုက်လေသည်။

သူတို့နှစ်ဦး ထွက်လာပြီးနောက် ကောင်လေးက အနောက်မှ လိုက်လာကာ မေးလိုက်သေးလေသည်။

"လီချင်းရှူက ဘယ်နိုင်ငံကို သွားလည်မှာလဲ"

လီရှောင်းက နောက်လှည့်၍ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီး စကားမပြောပေ။

ကျန်းရိုက သဘောကောင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"J နိုင်ငံပါ"

ဖြစ်သလိုတစ်ခု လိမ်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ပြောပြီးနောက် ရှေ့မှ လီရှောင်းကို အမီလိုက်သွားပြီး ဝေးသွားသောအခါ လီရှောင်း၏ မျက်နှာထားက တဖြည်းဖြည်း မည်းမှောင်လာကာ၊ လက်ထဲရှိ ရေခွက်ကို အမှိုက်ပုံးထဲသို့ ရွံရှာစွာဖြင့် ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ဆဲဆိုလိုက်လေသည်။

"ငါ့သမီးကိုတောင် အနိုင်ကျင့်ရဲတယ်ပေါ့၊ အဲ့ဒီကောင်ကို သေအောင် မလုပ်နိုင်ဘူးလား ကြည့်ကြသေးတာပေါ့"

***