အခန်း (၃၃၃-၃၃၄)

အခန်း (၃၃၃) - ချင်းယွဲ့ထန် နတ်ဘုရားနယ်မြေ ပိတ်သိမ်းခြင်းနှင့် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသော အချစ်ဇာတ်လမ်း

လုံဟူရှန်းတောင်မှ နတ်ဆရာကြီး ၏ အမြင်အရ ထိုချင်းယွဲ့ထန် နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းရှိ နတ်ဘုရားအမွေအနှစ်မှာ မီးနတ်ဘုရား နှင့် ဆက်နွယ်နေသည်ဟု ယူဆထားသည်။

တန်းရန်ကျီ နှင့် ယဲ့ဟုန်ယွမ် တို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ မီးဓာတ်အတတ်ပညာများကို ကျင့်ကြံထားသူများဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ဝိညာဉ်ပုံဖော်ခြင်း မှာလည်း မီးနတ်ဘုရားကိုသာ စိတ်ကူးပုံဖော်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦး အမွေအနှစ်ရရှိရန် အခွင့်အရေးမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည် မဟုတ်ပါလား

ရုတ်တရက် ချင်းယွဲ့ ပန်းခြံဝင်ပေါက်မှ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါနေသော အလင်းကုလားကာကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ငြိမ်သက်သွားတော့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ...

ပန်းခြံဝင်ပေါက်နောက်ကွယ်မှ ချင်းယွဲ့ထန် နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းမှ ပြင်းထန်လှသော လေလှိုင်းကြီးတစ်ခုမှာ ဝုန်းခနဲ ပန်းထွက်လာ၏ ထိုလေလှိုင်းမှာ နတ်ဘုရားနယ်မြေကို စောင့်ကြည့်နေကြသော ကျင့်ကြံသူများစွာ၏ အဝတ်အစားများကို တဖျပ်ဖျပ် လွင့်ပျံသွားစေသည်။

နတ်ဆရာကြီးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် လေးနက်သော အမူအရာများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤမျှ ပြင်းထန်လှသော တုံ့ပြန်မှုမျိုး ဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို ထောက်ဆလျှင် ယခုအကြိမ် ချင်းယွဲ့ထန် နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်း၌... ခန့်မှန်းရခက်သော ထူးခြားသည့် အပြောင်းအလဲတစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီမှာ သေချာလှသည်။

"ရလဒ်ကတော့ ထွက်လာတော့မှာပဲ "

ထိုခဏ၌ ကမ္ဘာမြေနှင့် ကောင်းကင်ယံကြားရှိ လေထုမှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လေးနက်သွားသယောင် ရှိ၏။

အလင်းကုလားကာမှာ ပုံပျက်ရှုံ့တွသွားပြီး လူရိပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အလင်းကုလားကာကို ဖောက်ထွက်၍ အရှိန်ဖြင့် ပြေးထွက်လာခြင်းပင်

ထိုသူဝတ်ဆင်ထားသော တာအိုဝတ်စုံမှာ မီးလောင်ထားသည့် အမှတ်အသားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖြူလျော်နေ၏။

သူ၏ ပုံစံမှာ အလွန်ပင် သနားစဖွယ်ဖြစ်နေကာ နွမ်းလျဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတော့သည်။

လောကီနယ်ပယ်တွင် သူတစ်ပါးကို လိမ်ညာလှည့်ဖြားရာမှ အမှန်အတိုင်း အသိခံလိုက်ရသဖြင့် ဝိုင်းဝန်းအရိုက်ခံထားရသည့် လှည့်လည်သွားလာနေသော တာအိုဆရာတစ်ဦးနှင့်ပင် ဆင်တူနေတော့သည်။

"ဒါ... မော်ရှန်းတောင်ရဲ့ ပါရမီရှင် တန်းရန်ကျီ ပဲ "

ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက မျက်လုံးအစုံဖြင့် သေချာကြည့်ကာ အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ဟစ်အော်လိုက်သည်။

နတ်ဆရာကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ ထူးဆန်းသော အရောင်များ ဖိတ်စင်သွားပြီး ကျင့်ကြံသူများနှင့် သိုင်းသမားများစွာမှာလည်း မျက်နှာပျက်ကုန်ကြသည်။

နတ်ကြိုးကြာကို စီးနင်းကာ ထောင်လွှားသော သရဖူကို ဆောင်းထားပြီး ဇွဲအရှိန်အဝါ အပြည့်ရှိခဲ့သော ထိုတာအိုပါရမီရှင်မှာ အဘယ်ကြောင့် ယခုကဲ့သို့ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေရသနည်း။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

လူရိပ်များမှာ ချင်းယွဲ့ ပန်းခြံဝင်ပေါက်မှ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ကန်ထုတ်ခြင်း ခံနေရတော့သည်။

"ဒါကတော့ ဆွဲလဲဓားဂိုဏ်း က ချန်ထျန်းယွမ် ပဲ "

"သူ့ရဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို ဘယ်သူက ဖြတ်ပစ်လိုက်တာလဲ "

လူအများက အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။

ဤချင်းယွဲ့ထန် နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းမှာ အမှန်တကယ် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်း ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ ထိုဝင်ပေါက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း မျက်နှာများမှာ ဖြူလျော်ကုန်ကြတော့သည်။

မကြာခင်မှာပင် သူတို့သည် ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုကို ခွဲခြားသိမြင်လိုက်ကြရသည်။

၎င်းကား မုယုံလုံချန်း ပင် မြက်ခင်းပြင်မှ ထိုပါရမီရှင်သည် ချင်းယွဲ့ ဝင်ပေါက်မှ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တောင်တန်းကြီးတစ်ခုအလား လေးလံထွားကျိုင်းသော အရှိန်အဝါမှာ ရိုက်ခတ်လာ၏။

လူတိုင်းမှာ မသိစိတ်မှ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားရတော့သည်။

နတ်ဆရာကြီးက မျက်လုံးကို အနည်းငယ် စုံကြည့်လိုက်သည်။

ယန်ဝိညာဉ် မုယုံလုံချန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။

သူသည် နတ်ဆရာကြီးနှင့် အဝေးမှနေ၍ အကြည့်ချင်းဆုံသွားသော်လည်း မည်သည့်စကားမျှ မပြောဘဲ တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူ၏ ပုံရိပ်မှာလည်း အချိန်တိုအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။

"စောစောက လူက မုယုံလုံချန်း ဟုတ်ရဲ့လား"

မျက်စိလျင်သော ကျင့်ကြံသူအချို့မှာ အံ့သြနေကြသည်။

ထိုပုံစံက ဘာဖြစ်တာလဲ။

တစ်စုံတစ်ယောက်ရဲ့ သိမ်းပိုက်ခြင်း ကို ခံလိုက်ရတာလား

နတ်ဆရာကြီး၏ အကြည့်မှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူသည် လီယန်ချူ၏ ပုံရိပ်ကို ရှာဖွေသော်လည်း မတွေ့ရသေးပေ။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားရ၏။

ထိုအချိန်မှာပင် ချင်းယွဲ့ထန် နတ်ဘုရားနယ်မြေမှ အလောင်းများစွာမှာလည်း ပြင်ပသို့ ကန်ထုတ်ခြင်း ခံနေရပြီ ဖြစ်သည်။

လူအများမှာ အစောပိုင်းက ရုပ်ခန္ဓာအစွမ်းဖြင့် ချင်းယွဲ့ထန် နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲသို့ အေးအေးဆေးဆေး ဝင်ရောက်သွားသော လီယန်ချူကို မှတ်မိနေကြသေးသည်။

သို့သော်လည်း အမှောင်ဖုံးလျှို့ဝှက်ပညာ ကြောင့် ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါများ ဖုံးကွယ်ခြင်း ခံထားရသဖြင့် သူနှင့် ရင်းနှီးမှုမရှိသော လူအများစုမှာ သူ့ကို မေ့လျော့နေကြပြီး သူသည် နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲမှာပင် သေဆုံးသွားပြီဟု ထင်မှတ်နေကြတော့သည်။

ဆွဲလဲဓားဂိုဏ်းမှ ချန်ထျန်းယွမ်ပင် လက်တစ်ဖက် ပြတ်သွားသည် မဟုတ်ပါလား၊ ထိုနတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ အန္တရာယ်မှာ လူတိုင်း ထင်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမိုကြီးမားနေပုံရသည်။

ရုတ်တရက် ချင်းယွဲ့ ပန်းခြံဝင်ပေါက်၏ အလင်းကုလားကာမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာသည်။

ရေလှိုင်းများအလား ဘေးနှစ်ဖက်သို့ လှပစွာ ကွဲထွက်သွားပြီးနောက်... ခန့်ညားထည်ဝါပြီး စူးရှသော မျက်ခုံးအစုံနှင့် ကြယ်တာရာများအလား တောက်ပသော မျက်ဝန်းများ ရှိသည့် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ပေါ်လာ၏။

သူ၏ ခါးတွင်မူ ရှေးဟောင်းဆန်ပြီး ဖြောင့်စင်းလှသော ဓားရှည်တစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

သူသည် နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းမှ ခန့်ညားစွာ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်လှမ်းထွက်လာခြင်းပင်။

လူတိုင်းမှာ ဖရိုဖရဲဖြစ်နေကြသော်လည်း လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာမူ တည်ငြိမ်အေးဆေးမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အမူအရာမှာလည်း ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကာ ထည်ဝါလှသည်။

သူ အပြင်သို့ ရောက်လာသည်နှင့် ထိုအလင်းကုလားကာမှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်လည် ပိတ်သိမ်းသွားတော့၏။

လူတိုင်းမှာ ဆွံ့အသွားကြရသည်။

"..."

နတ်ဆရာကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပသွားပြီး စိတ်သက်သာရာရကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သို့သော် မကြာခင်မှာပင် သူ၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားရ၏။

နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်းမှ ထွက်လာသော ပါရမီရှင်များအားလုံးသည် အဘယ်ကြောင့် လီယန်ချူနှင့် ဝေးရာသို့ မသိစိတ်မှ ရှောင်ဖယ်နေကြရသနည်း။

သိုင်းသမားများ၊ ဘုန်းတော်ကြီးများ၊ တာအိုဆရာများ၊ ဗေဒင်ဆရာများ၊ စုန်းကဝေများနှင့် မှော်ဆရာများအားလုံးမှာ လီယန်ချူနှင့် ဝေးရာသို့ "ဝုန်း" ခနဲ ပြန့်ထွက်သွားကြပြီး သူ့အနီးအနားတွင် မည်သူမျှ မရှိတော့ပေ။

ကျင့်ကြံသူများ : "..."

နတ်ဆရာကြီး : "..."

ထိုနေရာတွင် အေးစက်လှပသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦးသာ လီယန်ချူ၏ အနားသို့ တိုးကပ်သွားတော့သည်။

သူမမှာ အသက် ၁၈-၁၉ ခန့်သာ ရှိသေးပြီး ဆံပင်ရှည်များမှာ ပုခုံးပေါ်သို့ ဝဲကျနေကာ မျက်နှာပေါက်မှာလည်း အလွန်ပင် ချောမောလှပလွန်းလှသဖြင့် လူတိုင်းမှာ အသက်ရှူပင် ရပ်တန့်သွားစေလောက်သည်။

သူမသည် လီယန်ချူနှင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးသော ပုံစံရှိပြီး ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင် စကားပြောနေ၏။

နတ်ဆရာကြီးသည် ထိုမိန်းမပျိုလေး၏ ပုံစံကို သေချာမြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ နှုတ်ခမ်းမှာ မသိမသာ တွန့်သွားရသည်။

"ဒါ...မြောက်ပိုင်းနယ်စားကြီးရဲ့ သမီးတော်... စုယော့ယွင် မဟုတ်လား "

လွန်ခဲ့သော ချင်းယွဲ့ထန် နတ်ဘုရားနယ်မြေ ဖွင့်လှစ်စဉ်ကတည်းက နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သော ထိုနတ်ဆရာကြီးသည် ယခုအခါ မျက်လုံးကို အနည်းငယ် စုံကြည့်လိုက်မိသည်။

"ဒီနတ်ဘုရားအမွေအနှစ်ကို... ဒီကောင်လေး ရသွားတာများလား"

သူသည် ထိုသို့ ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များကြောင်း ယူဆလိုက်မိသည်။

လီယန်ချူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ အရှိန်အဝါများကို ခံစားလိုက်ပြီး မျက်ခုံးကို အနည်းငယ် မြှင့်လိုက်မိ၏။

ပထမဆုံး ထွက်သွားသော တန်းရန်ကျီမှာ ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။

ဘယ်နေရာမှာ ပုန်းနေမှန်းပင် မသိရပေ။

"ဒီကောင်က ဟုန်ပိုင်ဝေ ထက် ပိုပြီး စိတ်ဓာတ်ပုပ်တာပဲ "

သူသည် မသိမသာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

သတ်ဖြတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်သော တန်းရန်ကျီမှာ သိက္ခာကိုပင် မငဲ့ဘဲ ယခုကဲ့သို့ ထွက်ပြေးသွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ထိုသို့သောသူမှာ အလွန်ပင် အန္တရာယ်များလှသည်။

နတ်ဘုရားနယ်မြေအပြင်ဘက် ရောက်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို ဆက်လက် လိုက်လံသတ်ဖြတ်ရန် မလွယ်ကူတော့ပေ။

သူ့ကိုယ်ထဲမှာ ယန်ဝိညာဉ် တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသော မုယုံလုံချန်းမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေပြီ။

စောစောက လီယန်ချူနှင့် ရင်ဆိုင်နေစဉ်အတွင်း ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်များ ပေါ်လာသဖြင့် မုယုံလုံချန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထိုရှေးဟောင်းစိတ်အာရုံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နတ်ဘုရားနယ်မြေ၏ ကန်ထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပုံရသည်။

လီယန်ချူကတော့ အလင်းကုလားကာ ပွင့်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းကာ ခန့်ညားစွာ ထွက်လာနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖရိုဖရဲ ကန်ထုတ်ခံရသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် အလွန်ပင် ကွာခြားလှသည်။

နောက်ဆုံးတွင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော လီယန်ချူ ထွက်လာပြီးနောက် ချင်းယွဲ့ ပန်းခြံဝင်ပေါက်မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည် ဘေးမှ ပွဲကြည့်နေကြသော ပြည်သူများမှာလည်း တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေကြသည်။

နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်း သေဆုံးသွားသော အလောင်းများမှာလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကန်ထုတ်ခံရသဖြင့် မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။

သေဆုံးသူများမှာ အလွန်ပင် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် သေဆုံးနေကြခြင်းပင် တစ်ခါမျှ ယခုကဲ့သို့ လူသေအလောင်း အမြောက်အမြားကို တစ်ပြိုင်နက် မမြင်ဖူးသော ဝေမြို့သူ ဝေမြို့သားများမှာ ထိတ်လန့်စွာ အော်ဟစ်ရင်း လှိုင်းလုံးကြီးများအလား ပြန့်ကျဲသွားကြတော့သည်။

ချင်းယွဲ့ထန် နတ်ဘုရားနယ်မြေ ပိတ်သိမ်းသွားလေပြီ

တန်းရန်ကျီက ယဲ့ဟုန်ယွမ်ကို သတ်ခဲ့သည်။

တာအိုဆရာလေး တစ်ဦးသည် ထူးဆန်းသော ဖြစ်စဉ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး နတ်ဘုရားအမွေအနှစ်ကို ရရှိထားပုံရသည်။

ထိုသူသည်ပင် မြက်ခင်းပြင်မှ ပါရမီရှင် မုယုံလုံချန်းကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းခဲ့ပြီး ဓားပါရမီရှင် ချန်ထျန်းယွမ်၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်တောက်ကာ တန်းရန်ကျီကိုလည်း ရူးသွပ်မတတ် ထွက်ပြေးသွားစေခဲ့သည်။

မကောင်းဆိုးဝါး ကျွမ်းကျင်သူ ထျန်းကော် ကိုလည်း ထိုတာအိုဆရာလေးက လက်သီးတစ်ချက်ဖြင့် အပိုင်းပိုင်းဖြစ်အောင် သတ်ပစ်ခဲ့သည်။

ထိုသတင်းများမှာ လျှင်မြန်စွာပင် ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ဝေမြို့ တစ်မြို့လုံးမှတစ်ဆင့် မြောက်ဘက်နယ်ခြားမြို့တော် အထိပါ ရောက်ရှိသွားကာ တစ်လောကလုံးကို တုန်လှုပ်သွားစေတော့သည်။

ချင်းယွဲ့ထန် နတ်ဘုရားနယ်မြေမှာ ပိတ်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း ယင်း၏ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးသက်ရောက်မှုမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

မြောက်ပိုင်းနယ်စားကြီး၏ ဒုတိယသားတော်မှာ နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်း သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ထိုနယ်စားကြီးမှာ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် စစ်တပ်ကို အုပ်ချုပ်လာသူ ဖြစ်ပြီး အင်အားကြီးမားလှသည်။

ထို့ပြင် ဟော့တယ်ကျုံးဂိုဏ်း၏ တပည့်မှာ မော်ရှန်းတောင်မှ တန်းရန်ကျီ၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ဤကိစ္စသည် မော်ရှန်းတောင်နှင့် ဟော့တယ်ကျုံးဂိုဏ်းကြားတွင် တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပေါ်စေရန် လုံလောက်လှသည်။

ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူမှာ တစ်ဦးတည်း ဝေမြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ချောမောလှပသော စုယော့ယွင်မှာ သူနှင့်အတူ ရှိမနေတော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူမသည် နတ်ဘုရားနယ်မြေမှ ထွက်လာသည်နှင့် နယ်စားကြီး၏ အထူးတပ်ဖွဲ့ဝင်များက လာရောက်ခေါ်ဆောင်သွားခြင်း ခံခဲ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုတပ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာသူမှာ လှံတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသော စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ သွေးနဂါးကြီးတစ်ကောင်အလား အားကောင်းလှသည်။

ထို့ပြင် မည်းမှောင်သော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် အိုမင်းသော ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးလည်း ပါဝင်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကျားတစ်ကောင်အလား စူးရှလှသည်။

နယ်စားကြီး၏ သမီးတော်နှင့် နွမ်းပါးသော တာအိုကျောင်းလေးမှ တာအိုဆရာလေးတို့၏ အချစ်ဇာတ်လမ်းမှာ မစတင်မီမှာတင် ရုတ်တရက်ဆိုသလို ရပ်တန့်သွားရတော့သည်။

စုယော့ယွင်သည် မထွက်ခွာမီ သူမ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဝတ်ဆင်လာခဲ့သော အဆောင်လက်ဖွဲ့လေးကို လီယန်ချူအတွက် အမှတ်တရအဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့သည်။

ထိုကိစ္စများ၏ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများမှာ အလွန်ပင် များပြားလှသော်လည်း လီယန်ချူမှာမူ ဂရုမစိုက်ပေ။

သူသည် ရေမိုးချိုးကာ သန့်ရှင်းသော အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်လိုက်ပြီးနောက် ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း သို့ သွားရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

အခန်း (၃၃၄) - ကျိုရွှမ်တောင်၊ ဆေးခန်းနှင့် ဆေးဆိုင်၊ နာမည်မကြီးချင်တာပါဆို

ညဉ့်နက်လေပြီ

ကြည်လင်သော လမင်းကြီးမှာ ကောင်းကင်ယံ၌ မြင့်မားစွာ ချိတ်ဆွဲထား၏။

ဝေမြို့ပြင်တွင်မူ လူသူကင်းမဲ့ကာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေတော့သည်။

တစ်ချိန်က ဆူညံစည်ကားခဲ့သော သိုင်းလောကသားများမှာ ယခုအခါ ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားသယောင် ရှိသည်။

လီယန်ချူသည် နေ့ခင်းဘက်တွင် နတ်ဆရာကြီး နှင့် စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့ရာ၊ ပို၍ပင် နတ်ဘုရားဆန်လာသော ထိုအဘိုးကြီးမှာ ပါးစပ်မစိနိုင်အောင် ပြုံးပျော်နေခဲ့သည်။

လီယန်ချူအနေဖြင့် နတ်ဘုရားအမွေအနှစ်ကို ရရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ်မျှသာ မျှော်လင့်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မိမိသဘောကျသော မျိုးဆက်သစ်လူငယ်လေးကို အားပေးစကား ပြောရုံသာ ပြောခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပါလား။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဒီတစ်ကြိမ်တွင် တန်းရန်ကျီနှင့် ယဲ့ဟုန်ယွမ်ကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းပါရမီရှင် နှစ်ဦးစလုံး ချင်းယွဲ့ထန်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ အဘိုးကြီးမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာကြည်နူးနေကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းနေသည်အထိ အရက်ကို မူးအောင်သောက်ပြီး စောစောစီးစီးပင် အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်အနားယူသွားလေပြီ။

လီယန်ချူမှာမူ ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း သို့ သွားခဲ့သည်။

သူသည် စားပွဲရှေ့တွင် ထိုင်နေပြီး ဆိုင်ရှင်မကမူ သူ့ကို မျက်တောင်မခတ်ဘဲ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

မျက်ခုံးကွေးကွေးလေးများ၊ လှပသော ဗာဒံစေ့ပုံစံ မျက်ဝန်းအစုံနှင့် ဘဲဥပုံ မျက်နှာလေးမှာ အပြစ်ပြောစရာမရှိပေ။

စိုပြည်ဖူးယောင်နေသော သူမ၏ နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ မှည့်ဝင်းနေသော မက်မွန်သီးတစ်လုံးနှင့် တူလှသဖြင့် မည်သူမဆို မြင်လျှင် တစ်ချက်လောက် ကိုက်ကြည့်ချင်စရာ ကောင်းလှသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာသည်နှင့် သူ၏ စိတ်အစဉ်မှာ အေးချမ်းသွားရသည်။

တည်ငြိမ်အေးချမ်းစေသော စွမ်းအားတစ်ခုခု ရှိနေသယောင်ပင်။

လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ကြည့်ရှုရခြင်းက လူကို အမှန်တကယ် စိတ်ပျော်ရွှင်စေသည်လား

ဆိုင်ရှင်မ၏ ထိုမျက်နှာလေးမှာ အလွန်ပင် သိမ်မွေ့သန့်စင်လှသဖြင့် ကြည့်လေ ကြိုက်လေပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမ၏ အလှပဆုံးအချက်မှာ သူမ၏ မျက်နှာ သို့မဟုတ် ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစား မဟုတ်ဘဲ သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ရင့်ကျက်သည့် ကျော့ရှင်းမှု သာ ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ သည်လည်း လီယန်ချူကို အကဲခတ်နေရင်း သူ၏ မျက်ဝန်းများကို စိုက်ကြည့်ကာ တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မင်းကို မြင်တာနဲ့ တစ်မုဟုတ်ချင်း ချစ်မိသွားတဲ့ မိန်းမတွေ အများကြီး ရှိနေတာ မဆန်းပါဘူး၊ မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်မျိုးကို ဘယ်မိန်းမကမှ စိတ်မလှုပ်ရှားဘဲ မနေနိုင်ဘူး"

လီယန်ချူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်၏။

"ငါ့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဘယ်သူမှ မင်းကို မမီပါဘူး..."

ဆိုင်ရှင်မ က မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ကာ သက်ပြင်းချရင်း ဆိုသည်။

"ချင်းယွဲ့ထန် တိုက်ပွဲအပြီးမှာ မင်းက တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာ နာမည်ကြီးလာတော့မှာ၊ အဲဒီအခါကျရင် မိန်းမလှလေး တွေက မင်းဆီကို ပိုပြီး တိုးကပ်လာကြဦးမှာ မဟုတ်လား"

လီယန်ချူက သက်ပြင်းချကာ ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်၏။

"ငါ နာမည်မကြီးချင်ပါဘူး၊ ဒီလိုဖြစ်မယ်မှန်း သိရင် ဒီချင်းယွဲ့ထန် နတ်ဘုရားနယ်မြေထဲကို မသွားတာပဲ ကောင်းမယ်"

သူသည် အမှောင်ဖုံးလျှို့ဝှက်ပညာ ကို ကျင့်ကြံပြီး ကံကြမ္မာကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမှာ အလွန်အမင်း နာမည်မကြီးချင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ မှာ ကိုယ်လုံးလေး လှုပ်ခါသွားသည်အထိ သဘောကျကာ ရယ်မောနေတော့သည်။

သူမ ရင်ဘတ်မှ လှပသော မြင်ကွင်းမှာ မျက်တောင်မခတ်နိုင်စရာပင်။

"ငါ ဝေမြို့ထဲမှာ ဆေးခန်းတစ်ခုနဲ့ စာသင်ကျောင်းတစ်ခု တည်ထောင်ချင်တယ်"

လီယန်ချူက ရင်ခွင်ထဲမှ ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်ကို ထုတ်ယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ မှာ အံ့သြသွားသည်။

"ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ရုတ်တရက် စဉ်းစားမိတာလဲ "

လီယန်ချူက ပြုံးပြလိုက်သည်။

"လုပ်စရာလေး တစ်ခုခု ရှိအောင်လို့ပါ"

"ကောင်းပြီ... ဒီကိစ္စကို ငါ့ကိုသာ လွှဲထားလိုက်"

ဟု အမတ်ကတော်က ဆိုသည်။

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို စီစဉ်ရန် သူမအတွက်မှာ အလွန်ပင် ကျွမ်းကျင်လှသည်။

သူမက လီယန်ချူကို မျက်စောင်းထိုးရင်း မကျေမနပ် ပြောလိုက်ပြန်သည်။

"ရှည်လျားလှတဲ့ ဒီညကြီးမှာ မင်းက ဒီကိစ္စလေး ပြောဖို့ပဲ လာခဲ့တာလား "

လီယန်ချူမှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီးနောက် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

သူသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ ဆိုင်ရှင်မ ၏ လှပသော ကိုယ်လုံးလေးကို ခါးမှနေ၍ ပွေ့ချီလိုက်၏။

ဆိုင်ရှင်မမှာ ပါးလွှာသော အဝတ်အစားလေးသာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ့ကို ပြုံးရွှင်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမသည် ချီမခြင်း ခံလိုက်ရသောအခါ သူမ၏ လက်နုနုလေးများဖြင့် လီယန်ချူ၏ လည်ပင်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဖက်တွယ်လိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်နေ့

လီယန်ချူ နိုးလာသောအခါ စိတ်ရောကိုယ်ပါ လန်းဆန်းနေသည်။

သူ့ဘေးတွင်မူ လှပသော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်။

သူသည် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ကာ ပြတင်းပေါက်နားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။

အရှေ့ဘက်ကောင်းကင်ယံတွင် အရုဏ်ဦး အလင်းတန်းလေးများ ပေါ်လာသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွသွားရသည်။

ဆိုင်ရှင်မမှာ နူးညံ့အေးမြသော သိုးမွှေးကျောက် တစ်တုံးအလားပင်။

သူမက သူ့ကို စိတ်တည်ငြိမ်စေရန် အမြဲကူညီပေးနိုင်သည်။

သူမနှင့် ရှိနေသည့် အချိန်တိုင်း သူ၏ စိတ်အတွင်း၌ စုပုံနေသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် များမှာ တိတ်တဆိတ် ပျောက်ကွယ်သွားရလေ့ရှိသည်။

မိစ္ဆာများကို သတ်ဖြတ်ကာ ကုသိုလ်မှတ် များ စုဆောင်းရာတွင် စိတ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ပါက လူသတ်လိုစိတ် ပြင်းထန်သော စိတ်မော ထဲသို့ ကျရောက်သွားရန် အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူ့တွင် ကုသိုလ်အလင်းတန်းများ ဝန်းရံထားပြီး ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကိုလည်း ကျင့်ကြံထားသဖြင့် အမြဲတမ်း စိတ်ကို ကြည်လင်နေအောင် ထိန်းထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒီတစ်ကြိမ် ချင်းယွဲ့ထန် နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်း၌ ကုသိုလ်မှတ် ၁၄,၀၀၀ ကျော် ရရှိခဲ့သည်။

အကြီးမားဆုံး အကျိုးအမြတ်မှာ နတ်ဘုရားအမွေအနှစ်ဖြစ်သော မီးနတ်ဘုရားဂါထာတော် နှင့် တောင်ပိုင်းမီးလျှံဓား တို့ ဖြစ်သည်။

ဒဏ္ဍာရီလာ ရော်ရွှမ်၏ ရတနာ ၅ ပါးအနက် ယခုအခါ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် ၃ ပါး ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

၎င်းတို့မှာ ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်တုံး၊ နဂါးငါးပါးစက်ဝန်း နှင့် သောင်းဂဏန်းကျီးကန်းအိုး တို့ ဖြစ်သည်။

၎င်းတို့ကို စတင်အသုံးပြုနိုင်ပြီဖြစ်ကာ စိတ်နှင့် ရတနာကြား ဆက်နွယ်မှု ပိုမိုခိုင်မာစေရန် အမြဲမပြတ် တစ်စိုက်မတ်မတ် အားဖြည့်ပေးခြင်း လုပ်ရန်သာ လိုတော့သည်။

ယခုအခါ သူသည် ရတနာများစွာ ပိုင်ဆိုင်ထားသော တောက်ပေါင်တာအိုဆရာ တစ်ဦးဟု ဆိုနိုင်သည် (ရတနာများစွာပိုင်ဆိုင်သော တာအိုဆရာ )

ရှစ်ခွင်မှန် ၊ ကျောက်စိမ်းပေတံ ၊ ဝိညာဥ်တိုက်ခိုက်သော အလင်းဖောက် အပ် နှင့် ကျောက်ခုနှစ်လုံးမက်မွန်သားဓား တို့ကိုလည်း နေ့စဉ် အားဖြည့်ကျင့်ကြံပေးနေ၏။

လီယန်ချူသည် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ရာ စတုရန်းသဲမှော်ရတနာ တစ်ခုသာ တားမြစ်ချက်ကို မဖျက်ဆီးနိုင်သေးသဖြင့် အသုံးမပြုနိုင်သေးဘဲ ကျန်နေတော့သည်။

တာအိုအတတ်ပညာပိုင်းတွင်မူ သူသည် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ထဲမှ ပညာရပ်များကို အာရုံစိုက်ကျင့်ကြံရန် ပြင်ဆင်ထားသည်။

ယခုအခါ သူ့တွင် သတ်ဖြတ်ခြင်း နည်းလမ်းများ မလိုအပ်တော့ဘဲ နက်နဲသော တာအိုအတတ်ပညာအချို့ကို ပိုမို လေ့လာလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ချင်းယွဲ့ထန်မှ ရရှိခဲ့သော ချင်းချန်းတောင် ဝိညာဉ်ဆေးလုံး၊ စိတ်တည်ငြိမ်ဆေး နှင့် ချင်းမု နတ်နွယ်ပင် တို့မှာ ဝိညာဉ် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် အလွန်ပင် အကျိုးရှိသော ရတနာများ ဖြစ်သည်။

ရရှိခဲ့သမျှမှာ အလွန်ပင် များပြားလှသည်ဟု ဆိုရမည်

အချိန်များမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရာ... မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် တစ်လ ကုန်ဆုံးသွားလေပြီ

ဆိုင်ရှင်မသည် လီယန်ချူအတွက် ဝေမြို့ထဲတွင် ဆေးခန်း ၃ ခုနှင့် စာသင်ကျောင်း ၁ ခုကို ဝယ်ယူပေးခဲ့သည်။

နာမည်ကျော် ဆရာဝန်ကြီးများနှင့် အကျင့်စာရိတ္တ ကောင်းမွန်သော ဆရာကြီးများကို ငှားရမ်းပေးခဲ့၏။

အားလုံးကို ဆိုင်ရှင်မ ကသာ ရှေ့ထွက် လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အဆင့်ဆင့် ပြောင်းလဲလုပ်ဆောင်ခဲ့သဖြင့် ထိုအရာများအတွက် အမှန်တကယ် ငွေစိုက်ထုတ်သူမှာ ချင်းယွန်း တာအိုကျောင်း မှ လီတာအိုဆရာ ဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ မသိကြပေ။

ဝေမြို့အတွင်းရှိ ကျောင်းနေအရွယ် ကလေးငယ်များမှာ စာသင်ကျောင်းတွင် အခမဲ့ ပညာသင်ကြားနိုင်ပြီး ဆေးခန်းကလည်း အလွန်ပင် သက်သာသော ဈေးနှုန်းဖြင့် ကုသပေးနေသည်။

သူသည် တစ်ကမ္ဘာလုံးကို ကယ်တင်ချင်သော စိတ်မျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ကိစ္စလေးအချို့ကိုသာ တတ်နိုင်သလောက် လုပ်ဆောင်ပေးချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကိစ္စများကို ဆိုင်ရှင်မက စီမံခန့်ခွဲပေးနေသဖြင့် သူ အလွန်အမင်း စိတ်မပူရပေ။

သူသည် နေ့စဉ် ကျောင်းတော်အတွင်း၌ လက်သီးကျင့်ခြင်း၊ ကျမ်းစာဖတ်ခြင်းဖြင့် အာရုံစိုက် ကျင့်ကြံနေ၏။

သူသည် အဆင့်မြှင့်တင်ရန်အတွက် သိုင်းကျမ်းများကို လောလောဆယ် မရွေးချယ်သေးပေ။

ယခုအခါ သူသည် သိုင်းပညာ ပြင်ပနယ်ပယ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ သိုင်းပညာမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေပြီဟု ဆိုနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် လက်ရှိအဆင့်ကို ပိုမိုကျွမ်းကျင်ပြီး ခိုင်မာအောင် အရင်ဆုံး လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် နတ်ဆရာကြီးနှင့်အတူ အပြင်သို့ ထွက်ကာ မြို့သူမြို့သားများ၏ မင်္ဂလာဆောင်၊ နာရေး ကိစ္စများတွင် ကူညီပေးခြင်း သို့မဟုတ် မိစ္ဆာနှင်ခြင်းများကို လုပ်ဆောင်ပေးတတ်သည်။

ထူးခြားသောအချက်တစ်ခုမှာ... အေးစက်တည်ငြိမ်လှသော သူရဲကောင်မလေး ဖန့်ချင်းလန် သည် လီယန်ချူ ချင်းယွဲ့ထန်ထဲသို့ ဝင်သွားသည့် နောက်တစ်နေ့မှာပင် ရုံးတော်မှ အလုပ်ထွက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် အထုပ်အပိုးများ ပြင်ဆင်ကာ ဝေမြို့မှ ထွက်ခွာသွားပြီး မြောက်ပိုင်းနယ်ခြားမြို့တော်ရှိ နာမည်ကျော် တောင်တန်းကြီးတစ်ခုဖြစ်သော ကျိုရွှမ်တောင် သို့ သွားခဲ့သည်။

လီယန်ချူ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် သူမ ထွက်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့နှစ်ဦး မဆုံလိုက်ရပေ။

ရုံးတော်ကိစ္စများကိုမူ ဝမ်အရာရှိ က ဆက်လက် ကိုင်တွယ်နေ၏။

ယခုအခါ ဝေမြို့အနီးအနားတွင် ရာဇဝတ်မှုများ လျော့နည်းသွားပြီး မိစ္ဆာများ လူသတ်စားသောက်သည့် ကိစ္စများမှာလည်း ယခင်ကဲ့သို့ မကြာခဏ မဖြစ်ပွားတော့ပေ။

၎င်းမှာ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ပိတ်သွားခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေပေလိမ့်မည်။

လူသတ်မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားကြပြီ မဟုတ်ပါလား။

ထို့ပြင် ဝေမြို့တွင် နတ်ဆရာကြီးကဲ့သို့သော တာအိုပညာရှင်ကြီး တစ်ဦးရှိနေသဖြင့် သာမန် မိစ္ဆာများမှာ ရမ်းကားရန် မဝံ့ရဲကြပေ။

လူငယ်တာအိုဆရာ လီယန်ချူသည် ချင်းယွဲ့ထန် နတ်ဘုရားနယ်မြေအတွင်း၌ တစ်ဦးတည်းနှင့်ပင် ကောင်းကင်အောက်ရှိ ဖြောင့်မတ်သောဂိုဏ်းနှင့် မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှ ကျွမ်းကျင်သူများကို နှိမ်နင်းခဲ့သည်။

ထျန်းကော် နှင့် အလောင်းသယ်ဆောင်သူကဲ့သို့သော လူထူးလူဆန်းများကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ ဆွဲလဲဓားဂိုဏ်းမှ ချန်ထျန်းယွမ်၏ လက်တစ်ဖက်ကို ဖြတ်တောက်ကာ၊ မြက်ခင်းပြင်မှ ပါရမီရှင် မုယုံလုံချန်းကိုလည်း အသေအလဲ ဖြစ်အောင် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်။

ထိပ်တန်းပါရမီရှင်ဟု ဆိုရမည့် တန်းရန်ကျီပင်လျှင် လီယန်ချူ၏ လက်အောက်တွင် အရှုံးပေးကာ ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။

သူ၏ ကျော်ကြားမှုမှာ တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာခဲ့ပြီးနောက်... လီယန်ချူ ကျင်ကွမ်းဘုရားကျောင်း တွင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သော ကိစ္စများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျံ့နှံ့လာတော့သည်။

၎င်းမှာ တည်ငြိမ်နေသော ရေကန်ထဲသို့ ကျောက်ခဲတစ်လုံး ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ပင် လူအပေါင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။

ချင်းဟွမ်ဂိုဏ်း ၏ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးမှာလည်း ထိုသာမန်ကာလျှံကာ တာအိုဆရာလေး၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့ရသည်လား ကံကောင်းသည်မှာ သူ ညတွင်းချင်းပင် စိတ်ဆန္ဒလမ်းစဥ် အကြွင်းအကျန်များကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခဲ့ခြင်းနှင့် ဖေးယွန်းမြို့နယ် မှ မိစ္ဆာ ၂၄ ကောင်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် သတင်းများမှာမူ ပျံ့နှံ့မသွားခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော်လည်း လီယန်ချူ၏ နာမည်မှာ ချန်နိုင်ငံ ၏ ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အကြီးအကျယ် ဟိုးဟိုးကျော် သွားခဲ့လေပြီ

ထိုအချက်နှင့် ပတ်သက်၍ လီယန်ချူမှာ မသိမသာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

အမှောင်ဖုံးလျှို့ဝှက်ပညာ သည် မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သဖြင့် သူတစ်ပါးက တွက်ချက်၍မရသလို၊ မိမိ၏ အရှိန်အဝါကိုလည်း ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းက လီယန်ချူ၏ တည်ရှိမှုကို သူတစ်ပါး မေ့လျော့သွားစေကာ သာမန်လူတစ်ဦးအလား ထင်မှတ်သွားစေသည်။

သို့သော်လည်း ချင်းယွဲ့ထန်နှင့် ကျင်ကွမ်းဘုရားကျောင်း ဖြစ်ရပ်များကြောင့် သူသည် တစ်ကမ္ဘာလုံးတွင် နာမည်ကြီးသွားခဲ့လေပြီ။

၎င်းမှာ လူငယ်ကျင့်ကြံသူ ပါရမီရှင်များစွာ တောင့်တသော အရာဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူအတွက်မူ အသားမကျသေးပေ။

"ငါ အမှန်တကယ်ပဲ နာမည်မကြီးချင်တာပါ..."

ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ ရှာရပေဦးမည်။