အခန်း (၂၁-၂၂)
Vol. 3 Ch. 21-22
အခန်း ၂၁။ ငါက ဒီဘဝမှာ တကယ်ကို ချောမောခန့်ညားတယ်
“ဟွာချီစင်မြင့်လား...”
“တောင်သခင် ကိုယ်တိုင် ဟောပြောပို့ချမှာလား...”
ချီတောင်တပည့်၏ စကားအဆုံးတွင် ရောက်ရှိနေသူများအားလုံး၏ မျက်နှာ၌ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သော အမူအရာများ ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။
“အစ်ကိုကြီး... ဟွာချီစင်မြင့်ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပေးပါဦး...”
မျက်မမြင်အဘိုးအိုသည် အမြင်အာရုံ ချို့ယွင်းနေသော်လည်း အာရုံခံစားမှု အလွန်ထက်မြက်လှပေရာ ချီတောင်တပည့်ထံသို့ ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်၍ မေးမြန်းလိုက်၏။
“ဟွာချီစင်မြင့်ဆိုတာ ချီတောင်ရဲ့ အကာအကွယ်ရတနာပဲလေ...”
“ချီတောင်ရဲ့ အမွေအနှစ်မှာ အခုချိန်အထိ တောင်သခင်ပေါင်း သုံးထောင်ကျော် ပေါ်ထွက်ခဲ့ပြီးပြီ...”
“မျိုးဆက်တစ်ခုစီရဲ့ တောင်သခင်တွေဟာ တာဝန်ကနေ အနားမယူခင်မှာ သူတို့ရဲ့ ချီအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုတွေကို ဟွာချီစင်မြင့်ပေါ်မှာ ရေးထိုးမှတ်တမ်းတင်ခဲ့ကြတယ်... အဲဒါက နောက်မျိုးဆက်တွေအတွက် အကျိုးရှိစေဖို့ပဲ...”
ချီတောင်တပည့်က ကြည်ညိုလေးစားမှုများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် အဲဒီအထဲမှာ တောင်သခင်ပေါင်း သုံးထောင်ကျော်ရဲ့ တာအိုအမွေအနှစ်တွေ ရှိနေတာပေါ့...”
မျက်မမြင်အဘိုးအို၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့၏။
“အဲ့ဒါက သဘာဝကျပါတယ်...”
ချီတောင်တပည့်က အတည်ပြုလိုက်သည်။
“ဒါကြောင့် ဘယ်သူမဆို ဟွာချီစင်မြင့်ထဲကို ဝင်ပြီး နားလည်သဘောပေါက်ခွင့် မရနိုင်ဘူးလေ... တကယ်လို့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က မလုံလောက်ဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် ကျင့်ကြံခြင်းက နိမ့်ကျနေမယ်ဆိုရင် အထဲကို ဝင်နိုင်ရင်တောင် ဘာကိုမှ နားလည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး...”
“အရင်တုန်းကတော့ ဟွာချီစင်မြင့်ထဲကို ဝင်ဖို့ဆိုရင် ချီတောင်ရဲ့ နှစ်တစ်ရာမှာ တစ်ကြိမ်ကျင်းပတဲ့ တာအိုမေးမြန်းခြင်း အစည်းအဝေးကြီးကိုပဲ စောင့်ရတာလေ... အခုတစ်ကြိမ်မှာတော့ တောင်သခင်က ဟွာချီစင်မြင့်ကို ဟောပြောပို့ချမယ့်နေရာအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင် သင်ကြားပေးမှာ ဆိုတော့ ဒါက ဝိုင်တောင် တောင်သခင်ကြောင့် ဖြစ်ဖို့ များပါတယ်...”
ချီတောင်တပည့်သည် စကားပြောနေရင်း လင်းရီထံသို့ လက်အုပ်ချီ ဦးညွှတ်လိုက်၏။ ရောက်ရှိနေသော တပည့်များမှာလည်း ပါးနပ်သူများ ဖြစ်ကြရာ သူတို့အားလုံးသည် လင်းရီကြောင့် အကျိုးကျေးဇူး ခံစားရခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိရှိကြသဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ဦးညွှတ်ကြပေသည်။
လင်းရီက ပြုံးကာ ပြန်လည်ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ဟွာချီစင်မြင့်အပေါ် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။
“အားလုံးပဲ ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြပါ...”
ချီတောင်တပည့်သည် စကားပြောပြီးသည်နှင့် တောင်ပတ်လမ်းအတိုင်း ရှေ့မှ ဦးဆောင်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လင်းရီသည် များပြားလှသော ကျောက်စိမ်းစင်မြင့်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ၎င်းတို့အပေါ်၌ ချီတောင်တပည့်များသည် ထွက်ပေါ်လာသော နေမင်းကို မျက်နှာမူကာ တရားထိုင်နေကြ၏။ သူတို့သည် ဝင်လေထွက်လေ ရှူရှိုက်ရင်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားများကို သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဆွဲယူနေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဝေဝါးဝါးဖြင့် တောက်ပသော အလင်းလွှာများမှာ အင်မော်တယ်တစ်ပါး၏ အသက်ရှူသံကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ဆန့်ထွက်နေခဲ့သည်။
“သူတို့က သင်ခန်းစာသွားမတက်ကြဘူးလား...”
ဟွေရှင်းသည် ကျင့်ကြံနေကြသော တပည့်များကို ကြည့်ကာ စပ်စုစွာ မေးလိုက်၏။
“ဒါက သူတို့ရဲ့ မနက်ခင်း သင်ခန်းစာလေ...”
ဆူးလီက အမြန်ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အပြင်စည်းတပည့်တွေကြားမှာ ‘သုံး-သုံး-ခြောက်’ ဆိုတဲ့ စကားပုံတစ်ခု ရှိတယ်...”
“သုံး-သုံး-ခြောက် ဆိုတာဘာလဲ...”
လင်းရီကလည်း စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်၏။
“နှစ် ၃၀၊ နှစ် ၃၀၊ နှစ် ၆၀ ပေါ့...”
တာအိုအစေခံတစ်ဦးအနေဖြင့် ဆူးလီသည် လင်းရီ၏ မေးခွန်းများကို အသေးစိတ် ဖြေကြားပေးလိုက်သည်။
“အပြင်စည်းတပည့်တွေဟာ တပည့်အဖြစ် စုစုပေါင်း နှစ်ပေါင်း ၁၂၀ တိတိ ကျင့်ကြံရပါတယ်... ပထမ နှစ် ၃၀ ကတော့ အပျော်ဆုံးအချိန်ပဲ... ကျွန်တော်တို့လိုပဲ မေးခွန်းတွေကို ဖြေပေးပြီး သင်ကြားပေးမယ့် ဆရာတွေ နေ့တိုင်းရှိနေတာမလို့ ကျင့်ကြံခြင်းဗဟုသုတတွေကို စိတ်အေးလက်အေး သင်ယူရုံပဲလေ...”
“ဒုတိယ နှစ် ၃၀ ကတော့ အခြေခံအားဖြင့် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ကျင့်ကြံရတဲ့ အဆင့်ပဲ... မနက်ခင်းနေမင်းကို မျက်နှာမူပြီး အသက်ရှူနေကြတဲ့ ဒီတပည့်တွေဟာ အပြင်စည်းမှာ နေလာတာ နှစ် ၃၀ ကျော်သွားတဲ့ တပည့်တွေပေါ့... ဒီအဆင့်မှာတော့ သင်ယူရမယ့်အရာအားလုံးကို သင်ယူပြီးသွားပြီလေ... ဘယ်လောက်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်မလဲဆိုတာကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်၊ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ အခွင့်အရေးအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်... ဒီနှစ် ၃၀ အဆင့်ကို ရောက်ရင် ဂိုဏ်းက တပည့်တွေကို လေ့ကျင့်ဖို့နဲ့ ကျင့်ကြံဖို့အတွက် တောင်ပေါ်ကနေ လွတ်လပ်စွာ ဆင်းခွင့်ပြုထားတယ်...”
“နောက်ထပ် နှစ် ၆၀ အတွက်ကတော့ အခြေခံအုတ်မြစ်က အကြမ်းဖျင်းအားဖြင့် ခိုင်မာသွားပြီလေ... အဲဒီအချိန်ကျရင် ဂိုဏ်းက တပည့်တွေကို ဝိညာဉ်နယ်ပယ်တစ်ခွင် လှည့်လည်သွားလာဖို့ နှစ်ပေါင်း ၆၀ တိတိ ဂိုဏ်းပြင်ပကို စေလွှတ်လိုက်တယ်... ဂိုဏ်းကတော့ ဒါကို ‘နှလုံးသားကို ချွေးထုတ်ခြင်း’ လို့ ခေါ်တာပေါ့... နှစ်ပေါင်း ၁၂၀ ပြည့်သွားတဲ့အခါ ဂိုဏ်းက အကဲဖြတ်မှုတစ်ခု ပြုလုပ်လိမ့်မယ်... အဲဒီအတွင်းမှာ ရွှေရောင်အမြူတေအဆင့်ကို ရောက်ရှိနိုင်တဲ့သူတွေက အတွင်းစည်းထဲကို ဝင်ခွင့်ရပြီး အတွင်းစည်းတပည့်တွေ ဖြစ်လာကြတာပေါ့... တကယ်လို့ တစ်ဦးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက မလုံလောက်ဘူးဆိုရင်တော့ အပြင်စည်းမှာပဲ ရာထူးတစ်ခု ယူလိုက်ရုံပါပဲ...”
“ဒါဆိုရင် အဲဒီအစ်ကိုကြီးတွေနဲ့ အစ်မကြီးတွေက ကျင့်ကြံလာတာ နှစ် ၃၀ တောင်ရှိပြီပေါ့...”
ဟွေရှင်းက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းထဲကို ရောက်သွားပြီဆိုရင် ရုပ်ရည်ကိုကြည့်ပြီး အသက်ကို ခန့်မှန်းလို့ မရတော့ဘူးလေ... တောင်သခင်ကျိုးက အသက် နှစ်ရာပေါင်းများစွာ ရှိနေပြီဆိုပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ထက် အနည်းငယ်ပဲ ပိုကြီးပုံရတာ... ပြီးတော့ အသက် တစ်ထောင်ကျော်ပြီလို့ ယူဆရတဲ့ ဖာတောင်သခင်ဆိုရင်လည်း အသက် နှစ်ဆယ်လောက်ပဲ ရှိပုံရတယ်လို့ ပြောကြတယ်... သူမက ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ရဲ့ ဖုန်းဟွာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက် မှာ ထိပ်ဆုံး သုံးယောက်စာရင်းဝင် ပြိုင်ဘက်ကင်း အလှနတ်သမီး တစ်ပါးပဲလေ...”
တပည့်တစ်ဦးက အနားသို့ တိုးကပ်လာကာ တီးတိုးပြောလိုက်ရာ ဖာတောင်သခင်အကြောင်း ပြောဆိုရာတွင် အတင်းအဖျင်းပြောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့၏။
“ဖုန်းဟွာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်လား...”
လင်းရီ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။
“ဖုန်းဟွာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ဆိုတာက တကယ်တော့ တောင်နှင့်ပင်လယ်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းက ထုတ်ပြန်တဲ့ ဝိညာဉ်နယ်ပယ်မှာ အလှပဆုံး အမျိုးသမီးတွေရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ပဲလေ... ၎င်းက ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ် အသစ်ပြောင်းလဲပြီး စာရင်းထဲမှာ လူဆယ်ယောက်ပဲ ပါတာ... စာရင်းထဲ ပါနိုင်တဲ့သူတွေဟာ ရုပ်ရည်၊ အခြေခံအုတ်မြစ်နဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းတို့မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသူတွေလို့ သတ်မှတ်ခံရတာပေါ့...” ဆူးလီက ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဒီလောက် ပျင်းစရာကောင်းတဲ့ ဂိုဏ်းမျိုး ရှိနေတာလား...”
ဟွေရှင်း၏ လှပသော မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားခဲ့၏။
“အဲ့ဒါက ပျင်းစရာကောင်းတာ မဟုတ်ဘူးနော်... ဝိညာဉ်နယ်ပယ်မှာရှိတဲ့ တာအိုအမွေအနှစ်တွေကြားမှာ အတွေးအခေါ်ကျောင်းပေါင်းများစွာ ရှိကြတာ... အဲဒီထဲမှာမှ တောင်နှင့်ပင်လယ်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းကတော့ လွတ်လပ်မှုတာအို ကို လိုက်နာတာလေ... တောင်နှင့်ပင်လယ်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းကို တည်ထောင်ခဲ့တဲ့သူဟာ နေရာအနှံ့ လှည့်လည်သွားလာရတာကို ဝါသနာပါပြီး ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ရဲ့ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေကို လေ့လာကာ ဒဏ္ဍာရီအမျိုးမျိုးကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့တာ... သူ ကွယ်လွန်သွားတဲ့အခါ ကျမ်းစာပေါင်း တစ်သိန်းခန့် ချန်ထားခဲ့တယ်လို့ ဆိုကြတယ်... အဲဒီအထဲမှာ ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ရဲ့ ဓလေ့ထုံးတမ်းတွေ၊ ထူးခြားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တွေနဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေ အကုန်လုံး ပါဝင်နေတာ... ဝိညာဉ်နယ်ပယ် တစ်ခုလုံးမှာ ဒီဂိုဏ်း မသိတဲ့အရာဆိုတာ မရှိသလောက်ပဲ... ဖုန်းဟွာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်က အဲဒီထဲက တစ်ခုပဲလေ... အဲဒီအပြင် ပြိုင်ဘက်ကင်း အဆင့်သတ်မှတ်ချက်၊ နတ်ဘုရားလက်နက် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်၊ နယ်နှင်ခံအင်မော်တယ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက် စတာတွေလည်း ရှိသေးတာ...”
ဆူးလီသည် အမျိုးမျိုးသော အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များကို ပြောဆိုနေစဉ် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်အားထက်သန်မှုများဖြင့် တောက်ပနေခဲ့သည်။ တောင်နှင့်ပင်လယ်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း၏ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်များမှာ အလွန် မြင့်မားသော ဂုဏ်သိက္ခာ ရှိပေသည်။
“နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်ကြာရင် တောင်သခင်လည်း အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တစ်ခုမှာ ပါလာနိုင်တယ်နော်...”
ဆူးလီက လင်းရီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ငါလည်း စာရင်းထဲ ပါနိုင်တာလား...”
လင်းရီက အံ့အားသင့်သွားခဲ့၏။
“ဆယ်နှစ်တစ်ကြိမ် အသစ်ပြောင်းတဲ့ နယ်နှင်ခံအင်မော်တယ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းကို အခုမှ စတင်ဝင်ရောက်လာတဲ့ တပည့်တွေကို ရွေးချယ်တာလေ... တောင်သခင်က တာအိုတစ်ရာ အထက်မှာရှိနေပြီး အခြေခံအုတ်မြစ်က ကဏ္ဍတိုင်းမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းနေတာ... ဒါ့အပြင် တောင်သခင်ရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ အမူအရာကလည်း... တောင်သခင်သာ စာရင်းထဲ ပါသွားရင် ဒီအဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ရှိနေမှာ သေချာပါတယ်...”
ဆူးလီက လင်းရီကို လေးစားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါတော့ ဟုတ်တာပေါ့... ငါက ဒီဘဝမှာ အမှန်တကယ်ပဲ ချောမောလှပတာကိုး...”
လင်းရီက လွတ်လပ်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ရုပ်ရည်အပေါ် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေခဲ့၏။ ဟွေရှင်းသည်လည်း လင်းရီကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အလေးအနက် သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အားလုံးပဲ... ဟိုမှာကြည့်ပါ... အဲဒါ ဟွာချီစင်မြင့် ပဲ...”
ဤအချိန်တွင် လမ်းပြနေသော ချီတောင်တပည့်က ထပ်မံ ပြောဆိုလိုက်သည်။ လင်းရီနှင့် အခြားသူများသည် ၎င်းကို ကြားသောအခါ အမြန်မော့ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် အံ့အားသင့်သွားသော အမူအရာများကို ပြသလိုက်ကြလေတော့သည်။
အခန်း ၂၂။ ပြိုင်ဘက်ကင်း ချီတာအို၊ ပထမဆုံး ချီသန့်စင်သူ
ဟွာချီစင်မြင့်သည် ပေပေါင်း သုံးသောင်း သုံးထောင် သုံးရာ သုံးဆယ့်သုံးပေ မြင့်မားပေသည်။ ၎င်းသည် စင်မြင့်သက်သက် မဟုတ်ဘဲ အင်မော်တယ်ပြသာဒ်တစ်ခုနှင့် ပိုတူနေခဲ့၏။ ဟွာချီစင်မြင့်၏ အဆင့်တစ်ခုစီသည် ပေသုံးဆယ်ခန့် မြင့်မားပြီး တောက်ပသော သင်္ကေတများဖြင့် ခတ်နှိပ်ထားကာ အဆင့်တစ်ခုစီအတွင်း၌ ဝေဝါးနေသော ပုံရိပ်တစ်ခုစီ ရှိနေခဲ့သည်။
“ဒါက ဟွာချီစင်မြင့်လား...”
လူတိုင်းက ဟွာချီစင်မြင့်ကို အံ့ဩတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြ၏။ လင်းရီပင်လျှင် တည်ငြိမ်ရန် ခဲယဉ်းနေခဲ့သည်။ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာသည်နှင့် လူတိုင်းသည် တာအိုသမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး တာအိုစည်းချက် ချည်မျှင်လေးများက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ရေးရာချီများကို အားဖြည့်ပေးနေခဲ့၏။
“ဒါကဟွာချီစင်မြင့်ပဲ... အဲ့တာကက ပေပေါင်း သုံးသောင်းကျော် မြင့်မားတယ်... အဆင့်တစ်ခုစီက ချီတောင်ရဲ့ ယခင် တောင်သခင် တစ်ဦးစီကို ကိုယ်စားပြုတာပေါ့... ဟွာချီစင်မြင့်က တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်စေတဲ့ မှော်ရတနာ တစ်ခုတင် မဟုတ်ဘူး... ၎င်းက ကျင့်ကြံခြင်းရဲ့ သမိုင်းကြောင်းလည်း ဖြစ်တယ်...”
လူတိုင်း အံ့ဩနေကြစဉ် ဟွာချီစင်မြင့်၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်မှ ကျယ်ပြောလှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
မြူခိုးတိမ်တိုက်များကြားမှ မည်သည့်အချိန်က ပေါ်လာမှန်းမသိသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ ဟွာချီစင်မြင့်ပေါ်တွင် တစ်ကိုယ်တည်း ရပ်နေခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ပြာကြီးကို ဖြတ်သန်းပေါက်ရောက်နေသည့် ရှေးဟောင်း ထင်းရှူးပင်ကြီးတစ်ပင်ကဲ့သို့ ကျက်သရေရှိပြီး ခန့်ညားနေခဲ့၏။
“တောင်သခင်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”
ချီတောင်တပည့်များအားလုံး ဟစ်ကြွေးကာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။ လင်းရီနှင့် အခြားသူများကလည်း လိုက်ပါလုပ်ဆောင်ကြ၏။
ချီတောင် တောင်သခင်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များမှာ လင်းရီထံသို့ တိုက်ရိုက် ကျရောက်သွားခဲ့သည်။
“ဝိုင်တောင် တောင်သခင်... မင်း ငါ့ရဲ့ ချီတောင်ကို တာအို လေ့လာဖို့ လာတယ်ဆိုမှတော့ အောက်မှာ ရပ်နေလို့ မဖြစ်ဘူးလေ... ကျေးဇူးပြုပြီး စင်မြင့်ပေါ်ကို ကြွပါဦး...”
“ဝှစ်”
ချီတောင်တောင်သခင်က လင်းရီကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ တာအိုဝတ်ရုံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လင်းရီသည် သူ၏ ခြေရင်းအောက်တွင် ကောင်းကင်တာအို စွမ်းအားများ စုစည်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး တိမ်တိုက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကာ သူ့ကို ဟွာချီစင်မြင့်၏ အမြင့်ဆုံးနေရာသို့ တိုက်ရိုက် သယ်ဆောင်သွားခဲ့၏။
“လင်းရီက တောင်သခင်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်...”
လင်းရီသည် သူ့အတွေးများကို စုစည်းကာ အပြုံးဖြင့် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“တောင်သခင်လင်းက ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ... ဒီအဘိုးကြီး ယန်ချင်းယွင်က တောင်သခင်လင်းကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်...”
ယန်ချင်းယွင်က အပြုံးဖြင့် ပြန်လည်ဦးညွှတ်လိုက်၏။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ တောင်သခင်များ ဖြစ်ကြပြီး အဆင့်အတန်းနှင့် ရာထူးမှာ တူညီကြပေသည်။
“အားလုံးပဲ... ထိုင်ကြပါဦး...”
ယန်ချင်းယွင်၏ အမိန့်အရ ဟွာချီစင်မြင့် ပတ်လည်တွင် တစ်ကိုယ်ရေသုံး မြက်ဖျာများ သူ့အလိုလို ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ထို့နောက် လူတိုင်းက ယန်ချင်းယွင်ကို မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“တောင်သခင်လင်း... မင်းလည်း ဒီအဘိုးကြီးရဲ့ ဘေးမှာပဲ နားထောင်နိုင်ပါတယ်...”
ယန်ချင်းယွင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီနေ့တော့ ငါတို့ သမိုင်းကြောင်းအကြောင်း ပြောကြတာပေါ့... စာပေက တာအိုကို သယ်ဆောင်ပြီး သမိုင်းက ကြည့်မှန်တစ်ချပ်ကို ပေးစွမ်းတယ်... ဒီ ဟွာချီစင်မြင့် ကိုယ်တိုင်က သမိုင်းကြောင်းတစ်ခုပဲ... ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ရဲ့ ချီသန့်စင်ခြင်း သမိုင်းကြောင်းရဲ့ ပုံစံငယ်လေးပေါ့... ဒီနေ့တော့ ငါတို့ သမိုင်းကြောင်းကနေတစ်ဆင့် တာအိုထဲကို ဝင်ကြရအောင်...”
“ဝှစ်”
ယန်ချင်းယွင်က စကားပြောရင်း လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဟွာချီစင်မြင့်၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်တွင် အဆုံးအစမဲ့ အလင်းတန်းများ လင်းထိန်သွားခဲ့ပြီးနောက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ထိစပ်နေသော မြင့်မားသည့် ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ စုစည်းလာပြီး မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်နေခဲ့၏။ ၎င်းမှာ အဘိုးအိုတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကြီးမြတ်သော တာအို အမှတ်အသားတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။
“ဒီတစ်ယောက်ကတော့ ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ရဲ့ ပထမဆုံး ချီသန့်စင်ခြင်း ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သလို ငါတို့ ဝိညာဉ်နယ်ပယ်က ကျင့်ကြံသူအားလုံးရဲ့ ဘိုးဘေးသခင် လည်း ဖြစ်တယ်...”
ယန်ချင်းယွင်သည် ထိုကြီးမြတ်သော တာအို အမှတ်အသားထံသို့ ဦးညွှတ်လိုက်၏။ လင်းရီနှင့် အခြားသူများလည်း အမြန်ပင် လိုက်လံဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
“ဘိုးဘေးသခင်ဟာ မွေးရာပါ စွမ်းအား တစ်မျှင်နဲ့ ကောင်းကင်တာအိုကို ဆက်သွယ်ခဲ့ပြီး ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ရဲ့ အင်မော်တယ်ဖြတ်တောက်တောင် မှာ ‘ချီကျမ်း’ ရဲ့ ချီသန့်စင်ခြင်းအခန်းကို ကိုယ်ပိုင် ဖန်တီးခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်ကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့တာပေါ့... အဲဒီအချိန်ကစပြီး ဝိညာဉ်နယ်ပယ်မှာ ကျင့်ကြံသူတွေ ရှိလာခဲ့တာပဲ... ဒါက ရှေးအကျဆုံး ချီသန့်စင်ခြင်း နည်းလမ်းဖြစ်သလို အရိုးရှင်းဆုံး နည်းလမ်းလည်း ဖြစ်တယ်...” ယန်ချင်းယွင်က တည်ငြိမ်စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ချီတစ်မျှင်တည်းနဲ့ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်ဖို့... ဒါက ချီကျမ်း ရဲ့ အထွေထွေ နိယာမပဲ... ဒါပေမဲ့ ဒီမှာ ပြဿနာတစ်ခု ရှိလာတယ်... ချီတစ်မျှင်တည်းနဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအားလုံးရဲ့ စွမ်းအားကို ဘယ်လို ထိန်းချုပ်မလဲ...”
ယန်ချင်းယွင်က မေးခွန်းထုတ်လိုက်၏။
၎င်းကို ကြားသောအခါ လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။
“ချီဆိုတာ ကြီးမြတ်တဲ့ တာအို အားလုံးရဲ့ အခြေခံပဲလေ... ကောင်းကင်တာအိုဆိုတာ အဆုံးအစမရှိဘူး... ဒါပေမဲ့ အဲဒါအားလုံးက ချီတာအိုကနေ စတင်ပြီး ချီတာအိုမှာပဲ အဆုံးသတ်တာပေါ့... ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ချီက တာအိုပေါင်းများစွာအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်လို့ပဲ...” ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ယန်ချင်းယွင်က ထပ်ပြောလိုက်၏။
“အဲဒီလိုဆိုရင် ချီတာအိုက ပြိုင်ဘက်ကင်း တာအိုတစ်ခု မဟုတ်ဘူးလား...” တပည့်တစ်ဦးက မနေနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“မှန်တာပေါ့... ချီတာအိုက ပြိုင်ဘက်ကင်း တာအိုပဲ...”
ယန်ချင်းယွင်၏ ပဲ့တင်ထပ်နေသော အသံမှာ အရပ်မျက်နှာအားလုံးသို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့သည်။
“မင်းတို့အားလုံးကို ငါ မေးမယ်... တကယ်လို့ မင်းတို့က လူတစ်ယောက်ကို သတ်ချင်ရင် ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ချီကို ဘယ်လိုသုံးမလဲ...”
ယန်ချင်းယွင်က ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်၏။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် တပည့်များစွာသည် ယန်ချင်းယွင်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ လူသတ်ဖို့ ချီကို သုံးရမည်ဆိုသည့် မေးခွန်းမှာ သူတို့အတွက် အလွန်ရိုးရှင်းနေခဲ့ပေသည်။