အခန်း (၂၅-၂၆)
Vol. 3 Ch. 25-26
အခန်း ၂၅။ ဘိုးဘေးသခင် ထွက်ပေါ်လာခြင်း
“တောင်သခင်လင်း... မင်း မူးနေတာလား...”
ယန်ချင်းယွင်က ထူးဆန်းစွာ မေးလိုက်သည်...
“တောင်သခင်လင်း... သူ တကယ်ပဲ အများကြီး သောက်မိသွားပြီ ထင်တယ်...”
“သူက အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို လျှောက်ပြောနေပြီပဲ...”
တပည့်များလည်း အံ့အားသင့်နေကြ၏...
တာအိုအမှတ်အသားမှာ သက်ရှိတစ်ခုကဲ့သို့ ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ အမှတ်အသားတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း၊ စကားမပြောနိုင်၊ မတွေးတောနိုင်ဘဲ ဟင်းလင်းပြင်နှင့် လက်တွေ့ကြားတွင်သာ တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိကြ၏။ ထိုသို့သော အရာက ဝိုင်ကို မည်သို့ သောက်နိုင်မည်နည်း။
“လျှောက်ပြောခြင်းဆိုတဲ့ စကားလုံးရဲ့ အရင်းအမြစ်ကို ခင်ဗျားတို့ အားလုံး သိကြလား...”
လင်းရီက ဝိုင်မူးနေသဖြင့် ဗလုံးဗထွေးဖြင့် ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေကို လျှောက်ပြောတာ မမဟုတ်ဘူးလား...”
“အဲဒါမှာ အရင်းအမြစ် ရှိလို့လား...” ယန်ချင်းယွင်က အံ့အားသင့်ကာ မေးလိုက်၏...
“ဒါပေါ့ ရှိတာပေါ့...”
လင်းရီက မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလရှိရာ အရပ်မျက်နှာသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“လောကီကမ္ဘာရဲ့ အစွန်အဖျား တောင်ဘက်အရပ်မှာ ဟူလို့ ခေါ်တဲ့ မျိုးနွယ်စုတစ်ခု ရှိတယ်...”
“အဲဒီ ဟူမျိုးနွယ်စုဟာ ရေခဲပြင်တွေပေါ်မှာ အချိန်အကြာကြီး နေထိုင်ခဲ့ကြပြီး ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ အဆက်အသွယ် မရှိခဲ့ကြဘူး... ရံဖန်ရံခါမှာ ဟူမျိုးနွယ်စုဝင် တစ်ယောက်ယောက်က အဲဒီ အစွန်အဖျားကနေ ရောက်လာတတ်ပေမဲ့ သူတို့ပြောတဲ့ စကားတွေက ပြင်ပကမ္ဘာနဲ့ လုံးဝ ကွာခြားနေခဲ့တယ်... ဒါကြောင့် အဲဒါကို လျှောက်ပြောခြင်းလို့ ခေါ်ကြတာပေါ့...”
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောတဲ့လူတွေကို ဖော်ပြဖို့ လျှောက်ပြောခြင်းလို့ သုံးနှုန်းကြပေမဲ့ တကယ်တမ်းမှာတော့ အပြင်ကလူတွေက အတွင်းရေးကို နားမလည်ကြလို့ပဲလေ...”
လင်းရီက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်၏။
“တောင်သခင်... လင်းရီ ပြောတာက အမှန်ပဲလား...”
တာအိုသိုလှောင်ရာ စာအုပ်တောင် အတွင်း၌ ပညာရှင်ကြီး တစ်ဦးက ကျိုးယွင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“အင်း...”
ကျိုးယွင်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်၏။
“တောင်သခင် လင်းရီက လျှောက်ပြောခြင်းဆိုတဲ့ ဖြစ်ရပ်မှန် ဇာတ်လမ်းကို ကိုးကားပြီး သူတို့ မလုပ်နိုင်တာက သူ မလုပ်နိုင်တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ပြောပြနေတာပဲ...”
ယန်ချင်းယွင်သည် လင်းရီ၏ စကားနောက်ကွယ်မှ အဓိပ္ပာယ်ကို သဘာဝကျကျ နားလည်သွားသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“တောင်သခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘိုးဘေးသခင်နဲ့အတူ ဝိုင်သောက်ဖို့ဆိုတာ သေချာပေါက် လုံလောက်ပါတယ်...”
“တကယ်လို့ မင်း ဒါကို လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင်တော့ ဒီဘိုးဘေးက မင်းကို တားမှာမဟုတ်ပါဘူး...”
ယန်ချင်းယွင်က အနောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်ပေးလိုက်၏။
လင်းရီက ပြုံးလိုက်ပြီး လေထဲသို့ ပျံတက်သွားရာ သူ၏ ခြေရင်းအောက်တွင် မင်္ဂလာတိမ်တိုက်များ ပေါ်လာပြီး သူ့ကို အထက်သို့ တိုက်ရိုက် သယ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ချီထိန်းချုပ်မှု ပြီးပြည့်စုံခြင်းနယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့် ယခုအခါ လင်းရီသည် လေကိုစီးကာ တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် ရပ်နေနိုင်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။
“ဂျူနီယာ လင်းရီ... ဝိုင်တောင် တောင်သခင်က ဘိုးဘေးသခင် အားလုံးကို ဝိုင်တစ်ခွက် သောက်ဖို့ ဖိတ်ကြားချင်ပါတယ်...”
လင်းရီက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ကို မြှောက်ကာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝိုင်အိုးထဲမှ ဝိုင်များမှာ ပန်းထွက်လာတော့သည်။
အခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင် ဝိုင်ရနံ့များမှာ လျှံထွက်သွားခဲ့၏။ ဝိုင်များသည် မိုးရေကုလားကာတစ်ခုကဲ့သို့ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး လင်းရီ၏ အသံမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်
“ဟင်းလင်းပြင်စိတ်ဝိညာဉ်...”
[ဝိုင်ဝိညာဉ် - ဟင်းလင်းပြင်စိတ်ဝိညာဉ်]
[ဝိုင်တစ်အိုးက ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုအားလုံးကို ချိုးဖျက်နိုင်တယ် ဝိုင်တစ်အိုးက စိတ်ကူးယဉ်မှုအားလုံးကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်ပြီး စစ်မှန်တဲ့ နှလုံးသားဆီကို ရောက်ရှိနိုင်တယ်။]
“ဝှီ”
လင်းရီ၏ အသံ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်နှင့်အမျှ လူတိုင်း၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြ၏။ သူတို့ အသက်ဝင်လာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဝိုင်ကုလားကာ ပြန့်ကျဲသွားသည်နှင့်အမျှ ဟွာချီစင်မြင့်ပေါ်ရှိ ဝေဝါးနေသော ပုံရိပ်များသည် ချက်ချင်းပင် အသွင်အပြင် ထင်ရှားလာပြီး အမှန်တကယ် အသက်ဝင်လာကြသည့်အလား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”
ဤအချိန်တွင် တောင်တစ်ရာမှ ကျင့်ကြံသူအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်စွာဖြင့် ဟစ်အော်လိုက်ကြပြီး အရိုးစစ်ဆေးရေးစင်မြင့်ကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြ၏။
တာအိုအမှတ်အသားများမှာ အမှန်တကယ် အသက်ဝင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤအချိန်တွင် တာအိုအမှတ်အသားများအတွင်းမှ ရှေးဟောင်း တောင်သခင်များမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်လာခဲ့ကြ၏။ သူတို့သည် မတူညီသော ခေတ်ကာလများမှ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း ကွဲပြားနေကြပေသည်။ အချို့မှာ မြင့်မားသော ဦးထုပ်များနှင့် ကျယ်ပြန့်သော ခါးစည်းများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး စနစ်တကျ လှုပ်ရှားနေကြ၏။ အချို့မှာမူ ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် ရင်ဘတ်ဟဟ ဖြစ်နေကာ လွတ်လပ်သော စိတ်ဓာတ်များကို ထုတ်လွှတ်နေကြသည်။
ပြိုင်ဘက်ကင်း ပုံရိပ်များမှာ သမိုင်းကြောင်းထဲမှ အမှန်တကယ် ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ဟွာချီစင်မြင့်ပေါ်တွင် နိုးထလာခဲ့ကြသည်။ လောကပြင်ပမှ နတ်မင်းများအလား ထိုပုံရိပ်များကြောင့် ဟွာချီစင်မြင့်မှာ နတ်မင်းနန်းတော်တစ်ခုနှင့် တူနေတော့၏။
“ထင်ယောင်ထင်မှား တာအိုလား...”
“ဘယ်လောက်တောင် အံ့မခန်းတဲ့ ထင်ယောင်ထင်မှား တာအိုလဲ...”
“တာအိုအမှတ်အသားကို အခြေခံပြီး ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုကို တကယ်ပဲ ဖန်တီးလိုက်တာလား...”
“ဒါပေမဲ့ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ...”
“ဒီဘိုးဘေးရဲ့ ထင်ယောင်ထင်မှား တာအို အောင်မြင်မှုတွေနဲ့တောင် ဒီအဆင့်ကို မရောက်နိုင်ဘူးလေ...”
“ဒါကို အောင်မြင်နိုင်မယ့် တစ်ဦးတည်းသောသူက ကောင်းကင်နတ်ဆိုးနန်းတော် သခင်မပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်...”
“လင်းရီက ချီသန့်စင်ခြင်း ဆယ့်နှစ်ဆင့် နယ်ပယ်နဲ့တင် ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်နိုင်တာလဲ...”
ထင်ယောင်ထင်မှားတောင် ၏ အထက်တွင် ထင်ယောင်ထင်မှားတောင်သခင်သည် ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ အင်မော်တယ်အလင်းရောင်များ လင်းလက်နေပြီး ၎င်းတို့အတွင်း၌ ကမ္ဘာနှစ်ခု ပါဝင်နေပုံရပေသည်။
“ဝှစ်”
ထင်ယောင်ထင်မှားတောင်သခင် စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူ၏ ပုံရိပ်မှာ လင်းလက်သွားပြီး ဟွာချီစင်မြင့်ပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက်တွင် တောင်တစ်ရာ တောင်သခင်များမှာလည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပေါ်လာခဲ့ကြ၏။ တစ်ဦးစီတိုင်းက ဟွာချီစင်မြင့်ပေါ်ရှိ လောကပြင်ပမှ အင်မော်တယ်မြင်ကွင်းကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေကြသည်။
“ဒါက ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုလား... ဒါမှမဟုတ် တခြားအရာတစ်ခုလား...”
ကျိုးယွင်သည်လည်း ထင်ယောင်ထင်မှား တာအိုကို လေ့လာဖူးသော်လည်း ၎င်းမှာ အစစ်လား အတုလားဆိုသည်ကို သူ မဆုံးဖြတ်နိုင်သေးချေ။
“ဒါက သေချာပေါက် ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုပဲ...”
ထင်ယောင်ထင်မှားတောင်သခင်က သေချာပေါက် ပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တောင်သခင်လင်း...”
“ဟုတ်တယ်... နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါတို့ ဒီလိုနည်းနဲ့ ပြန်လာနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး...”
ပို၍ အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းသည်မှာ ထိုဘိုးဘေးသခင်များမှာ ဤအချိန်တွင် အမှန်တကယ် စကားပြောလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။ သူတို့အားလုံးက လင်းရီကို သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အတွေးအခေါ်များ ရှိနေသည့်အလား ကြင်နာစွာ ကြည့်နေကြသည်။
“ပန်းတွေကြားမှာ ဝိုင်တစ်အိုးနဲ့ ဆွေမျိုးမပါဘဲ တစ်ယောက်တည်း သောက်နေရတာပေါ့...”
“ဘိုးဘေးသခင်တွေကို ဝိုင်တစ်ခွက် သောက်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပြီး အခြေတည်အဆင့် အခန်းကို အတူတူ ဖန်တီးချင်ပါတယ်...”
လင်းရီသည် ဝိုင်အိုးကိုကိုင်ကာ ဟင်းလင်းပြင်မှ ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ သူ ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် ဟွာချီစင်မြင့်ပေါ်၌ တောက်ပသော ပန်းများ ပွင့်လန်းလာပြီး ငှက်များ၊ အင်းဆက်များနှင့် လိပ်ပြာများသည် ကြယ်ရောင်များကြားတွင် လွတ်လပ်စွာ ပျံသန်းနေကြ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘိုးဘေးသခင် တစ်ဦးစီ၏ ရှေ့တွင် ဝိုင်ခွက်တစ်ခုစီ ပေါ်လာခဲ့သည်။
လင်းရီက လက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ဝိုင်အိုးသည် ကပြနေသော လိပ်ပြာတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဘိုးဘေးသခင် တစ်ဦးစီ၏ ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားပြီး အိုးထဲရှိ ဝိုင်များမှာ အဆုံးအစမရှိသကဲ့သို့ ဘိုးဘေးသခင်တိုင်းအတွက် ဝိုင်တစ်ခွက်စီ လောင်းပေးခဲ့သည်။ ခွက်များမှာ အတုဖြစ်သော်လည်း ဝိုင်မှာမူ အစစ်အမှန် ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှု ဖြစ်သော်လည်း သင်္ချိုင်းပေါ်တွင် စက္ကူငွေများ မီးရှို့သကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့တန်တန်တော့ မလုပ်ဆောင်နိုင်ချေ။
“ဆရာ... ဒီလူတွေက တကယ် အသက်ရှင်နေကြတာလား...”
“သန်းခေါင်ယံကြီးမှာ... ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ တစ္ဆေတွေကို မြင်နေရတာလား...”
“မပြောကောင်းတာတွေ... ဘိုးဘေးသခင်... ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ...”
ဟွေရှင်းနှင့် အခြားတပည့်များမှာ အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့နေကြသဖြင့် စကားများကို လွှတ်ခနဲ ပြောမိသွားပြီးနောက် အမြန်ပင် ပြန်လည် တောင်းပန်နေကြရသည်။
“အခြေတည်အဆင့်အခန်းကို အတူတူ ဖန်တီးမယ် ဟုတ်လား...”
“တောင်သခင်လင်း... သူက ငါတို့နဲ့အတူ တာအိုကို မေးမြန်းဖို့ ကြိုးစားနေတာလား...”
ဝိုင်ခွက်ကို ယူလိုက်ကြသော ဘိုးဘေးသခင် အများအပြားမှာ လင်းရီကို တွေးတောစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။ တာအိုကို မေးမြန်းခြင်းလား။ တောင်တစ်ရာ တောင်သခင်များအားလုံးမှာ ဤအချိန်တွင် အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်နေကြ၏။ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှု တစ်ခုနှင့် တာအိုကို မေးမြန်းမည်တဲ့လား။ သူ ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။
“ဆူးဟွိုက်တောင်ကြား... ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုက ဒါကို လုပ်နိုင်လား...”
တောင်တစ်ရာ တောင်သခင်များမှာ ထင်ယောင်ထင်မှားတောင်သခင် ဆူးဟွိုက်တောင်ကြားကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။
“တကယ်လို့ အဲဒါက ထင်ယောင်ထင်မှားဝင်္ကပါ ဆိုရင်တော့ သဘာဝကျကျ မလုပ်နိုင်ဘူးပေါ့...”
ဆူးဟွိုက်တောင်ကြားက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
ဆိုရိုးစကားရှိသည် မဟုတ်လော၊ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုသည် နှလုံးသားမှ မြစ်ဖျားခံသည်ဟုပင်။ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှု အားလုံးသည် နှလုံးသားအတွင်းမှ စတင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထင်ယောင်ထင်မှားဝင်္ကပါ ဆိုသည်မှာ ကျင့်ကြံသူ၏ အတွင်းစိတ်မှ စွဲလမ်းမှုများကို နှိုးဆွရန် တာအို၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုခြင်းမျှသာ ဖြစ်၏။ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုတစ်ခုနှင့် တာအိုကို မေးမြန်းခြင်းမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ်နှင့် တာအိုကို မေးမြန်းခြင်းနှင့် မခြားနားချေ။
“ဒါပေမဲ့ လင်းရီ အတွက်ကတော့... ငါ မသေချာဘူး...”
ထင်ယောင်ထင်မှားတောင်သခင်သည် လျှောက်ပြောခြင်းဆိုသည့် ဖြစ်ရပ်ကို တွေးတောရင်း လင်းရီကို စိုက်ကြည့်ကာ မသေချာသလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“မင်း သိတာကို ပြောစမ်း...”
ဖာတောင်သခင်က ဤတစ်ကြိမ်တွင် စကားများကို ပို၍ ပြောဆိုလိုက်၏။
“အားလုံးပဲ... မမေ့ကြပါနဲ့...”
“လင်းရီက တာအိုအမှတ်အသားကို ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုရဲ့ အခြေခံအဖြစ် အသုံးပြုနေတာလေ...”
“ဒီတာအိုအမှတ်အသားတွေက ဘိုးဘေးသခင်တွေရဲ့ တာအိုအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်မှုတွေ အကုန်လုံးပဲ... အခု အဲဒါတွေက ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုတွေအဖြစ် ပေါ်လာပြီဆိုတော့ ဘယ်လို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိမှာလဲ...”
ဖာတောင်သခင်၏ ငေါက်ငန်းမှုကို ခံလိုက်ရသော ဆူးဟွိုက်တောင်ကြားသည် ချက်ချင်းပင် အရာအားလုံးကို အကုန်အစင် ပြောပြလိုက်တော့၏။
“ဆိုလိုတာက... လင်းရီက အချိန်မြစ်ကို ဖြတ်သန်းပြီး ဘိုးဘေးသခင်တွေနဲ့ တာအိုကို အမှန်တကယ် မေးမြန်းနိုင်မှာလား...”
ချီတောင်တောင်သခင်၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤတာအိုအမှတ်အသားများကြားတွင် ချီတောင်တောင်သခင်၏ ဆရာလည်း ပါဝင်နေပေသည်။
“အဲဒီလို ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိတယ်လေ...”
“ဒါပေမဲ့ ငါတော့ အဲဒါကို မလုပ်နိုင်ဘူး...”
ဆူးဟွိုက်တောင်ကြားက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
အကယ်၍ သူသာ ၎င်းကို လုပ်နိုင်ခဲ့လျှင် သူ၏ တပည့်များကို သင်ခန်းစာပေးရန်အတွက် ဘိုးဘေးသခင်များကို ခေါ်ယူခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“တောင်သခင်လင်းရီ... မင်းက အခြေတည်အဆင့် အခန်းကို ဖန်တီးချင်တယ်ဆိုရင် မင်းမှာ ချီသန့်စင်ခြင်းအခန်း ရှိလား...”
ချီကျမ်းစာကို စတင်လမ်းဖောက်ခဲ့သူ ဘိုးဘေးသခင် ဟုန်ရွှမ်ယီ က ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။
“သဘာဝကျကျ ရှိတာပေါ့...”
လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“အဲဒါကို ထုတ်ပြပြီး ငါတို့ကို ကြည့်ခွင့်ပေးမလား...”
ဟုန်ရွှမ်ယီက ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဒါပေါ့ ပေးတာပေါ့...”
လင်းရီက စကားပြောလိုက်သည်နှင့် တောက်ပသော အလင်းရောင်များဖြင့် လင်းလက်နေသည့် စာလုံးတန်းများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။
အခန်း ၂၆။ နတ်မင်းများ၏ တွေ့ဆုံပွဲ၊ ဝိုင်ယဉ်ကျေးမှု၏ အခြေခံအုတ်မြစ်
“လောကအတွက် ဝိုင်၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးအတွက် အခမ်းအနား၊ တစ္ဆေနဲ့ နတ်ဘုရားတွေအတွက် အလုပ်အကျွေး၊ လေးပစ်ခြင်းနဲ့ ကျေးရွာက သောက်စားမှု...”
“အေးချမ်းတဲ့ အချိန်ကာလမှာ ညစ်ပတ်တဲ့ ခွက်တစ်ခွက်နဲ့ ဝိုင်တစ်ခွက်ဟာ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ အတွေးတွေကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး တောင်တွေနဲ့ မြစ်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို အထောက်အကူ ဖြစ်စေပေမဲ့ တဆေးရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ဆန်ရဲ့ ကျေးဇူးကို နားလည်ဖို့တော့ မလုံလောက်သေးဘူး...”
“ဘယ်လောက်တောင် အံ့ဩဖို့ ကောင်းလဲ... ဝိုင်က လူတွေကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်တယ်... ၎င်းက ယင်နဲ့ယန်ကို ငြိမ်သက်စေပြီး အန္တရာယ်တွေနဲ့ အတားအဆီးတွေကို ပြေလျော့စေတယ်... ခေါင်းမာသူတွေက သဘောထားကြီးပြီး ကြင်နာလာကြသလို အားနည်းသူတွေကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ထက်သန်လာကြတယ်...”
ကြယ်တစ်လုံးစီကဲ့သို့ တောက်ပနေသော ကျယ်ပြန့်လှသည့် ကျမ်းစာများအတွင်း ဝိုင်တာအို၏ ခြေရာများ စီးဆင်းနေသဖြင့် ဘိုးဘေးသခင် အားလုံးကို တွေးတောဖွယ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။
“တောင်သခင်လင်းရီ... မင်းရဲ့လမ်းက မလွယ်ဘူးနော်...”
ဟုန်ရွှမ်ယီသည် ဝိုင်တာအို ချီသန့်စင်ခြင်း အခန်းကို ကြည့်ကာ တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ဟုန်ရွှမ်ယီသည် ချီသန့်စင်ခြင်း တာအို၏ ဖခင်ဖြစ်ပြီး သူ၏ ချီကျမ်းစာဖြင့် ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ကို ပြောင်းလဲပေးခဲ့ကာ ကျင့်ကြံခြင်းစနစ်၏ လမ်းပြသူလည်း ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် လင်းရီ၏ ဝိုင်တာအိုမှာ မည်မျှ ခက်ခဲကြောင်း သူ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေ၏။
ဝိုင်ဖြင့် တာအိုထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း။
“၎င်းက ယင်နဲ့ယန်ကို ငြိမ်သက်စေပြီး အန္တရာယ်တွေနဲ့ အတားအဆီးတွေကို ပြေလျော့စေတယ်... ခေါင်းမာသူတွေက သဘောထားကြီးပြီး ကြင်နာလာကြသလို အားနည်းသူတွေကလည်း စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ထက်သန်လာကြတယ်” ဟူသော စာသားများကပင် ဤဝိုင်တာအိုသည် နှလုံးသားကို သန့်စင်ပြီး ခံစားချက်များကို ကျင့်ကြံခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်အားလုံးထဲတွင် အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်ပေသည်။
“လမ်းက ဘယ်လောက်ပဲ ခက်ခဲခက်ခဲ... စီနီယာ ချီသန့်စင်ခြင်း တာအိုကို စတင်လမ်းဖောက်ခဲ့တာထက် ပိုခက်ခဲပါ့မလား...”
လင်းရီက ယုံကြည်မှုရှိရှိနှင့် လွတ်လပ်စွာ တောက်ပသော အပြုံးဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
ဟုန်ရွှမ်ယီမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့၏။
“တောင်သခင်လင်းပြောတာ မှန်တာပေါ့...”
“တကယ်လို့ ငါတို့ကျင့်ကြံသူတွေက ရှေ့မှာရှိတဲ့ ခက်ခဲတဲ့လမ်းကို ကြောက်နေကြမယ်ဆိုရင် ငါတို့က နိမ့်ကျတဲ့ အဆင့်ကို ရောက်သွားကြပြီပေါ့...”
“မှန်တာပေါ့...”
“ကျင့်ကြံသူတိုင်းဟာ လမ်းမှာ နတ်ဘုရားတွေ ပိတ်ထားရင် နတ်ဘုရားတွေကို သတ်ရမယ်၊ ဗုဒ္ဓတွေ ပိတ်ထားရင် ဗုဒ္ဓတွေကို သတ်ရမယ်... ရှေ့မှာ အန္တရာယ်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိနေပါစေ ငါ့ရဲ့ တာအိုနဲ့ ငါ ချိုးဖျက်သွားမှာပဲ...”
ဘိုးဘေးသခင်တစ်စုလုံးမှာ ပြုံးရွှင်စွာ ပြောဆိုလိုက်ကြရာ တစ်ဦးထက်တစ်ဦး ပို၍ ယုံကြည်မှုရှိပြီး မာန်ဝင့်နေကြပေသည်။
“ဒီတပည့်အတွက် လမ်းဖောက်ပေးဖို့ ဘိုးဘေးသခင်အားလုံးကို တောင်းဆိုပါတယ်...”
လင်းရီက သူ့ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ရာ ဘိုးဘေးသခင်အားလုံးကလည်း သူတို့၏ ခွက်များကို မြှောက်ကာ အတူတကွ သောက်လိုက်ကြသည်မှာ အင်မော်တယ်များ စုဝေးပွဲတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ ခေတ္တမျှအတွင်း ဝိုင်ရနံ့လှိုင်းများက ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး ဘိုးဘေးသခင်အားလုံး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ထူးခြားသော စည်းချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
“လမ်းဖောက်ပေးဖို့ ဆိုတာထက် တောင်သခင်လင်းကို လမ်းပြပေးဖို့အတွက် ငါတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် တာအိုတွေကို အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်...”
ဟုန်ရွှမ်ယီက ပြုံးကာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အမူအရာမှာ လေးနက်သွားခဲ့သည်။
“ငါ့ရဲ့ တာအိုကို စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ အကျဉ်းချုပ်လို့ ရတယ်... စကြဝဠာက ငါ့လက်ထဲမှာရှိတယ် ပြီးတော့ အပြောင်းအလဲအားလုံးက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိတယ်...”
“ဝုန်း”
ဟုန်ရွှမ်ယီ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် အရပ်မျက်နှာအားလုံးရှိ ရေတွက်၍မရနိုင်သော အစွမ်းထက်သူများမှာ တုန်ယင်သွားခဲ့ကြရာ သူတို့၏ နှလုံးသား အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ အလင်းရောင်တစ်ခု တောက်လောင်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းမှာ သူတို့၏ စိတ်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးဖောက်သွားခဲ့၏။
“စကြဝဠာက ငါ့လက်ထဲမှာ ရှိတယ် ပြီးတော့ အပြောင်းအလဲအားလုံးက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိတယ် ဟုတ်လား...”
လင်းရီ၏ နှလုံးသားမှာလည်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူ၏ မျက်လုံးများမှ အလွန် တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
မိမိကိုယ်တိုင်။
ဟုန်ရွှမ်ယီ၏ တာအိုမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်ပြီး ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုမှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ရီ (ပြောင်းလဲခြင်း) ဟာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးနဲ့ ကိုက်ညီနေတယ် ဒါ့ကြောင့် ကောင်းကင်တာအိုကို လွှမ်းခြုံနိုင်စွမ်း ရှိတာပေါ့...”
“နှိမ့်ချဖို့ မွေးဖွားလာပြီး တာအိုကို ထိန်းကျောင်းဖို့...”
ဘိုးဘေးသခင်များ၏ ပါးစပ်မှ နားကွဲမတတ် တာအိုအသံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ ခေါင်းလောင်းကြီးတစ်ခုကို တီးခတ်နေသကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။ ဤအချိန်တွင် လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြ၏။ နှလုံးသားထဲတွင် အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်နေသော တောင်တစ်ရာ တောင်သခင်များပင်လျှင် အလေးအနက် နားထောင်နေကြပေသည်။
ဤသည်မှာ နည်းစနစ်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ တာအိုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ ချီတောင် ဘိုးဘေးသခင်များ၏ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအပေါ် နားလည်မှုနှင့် ကြီးမြတ်သော တာအိုအပေါ် သူတို့၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများ ဖြစ်ကြ၏။ ယခုအခါ သူတို့သည် တာအိုကို ရှင်းပြနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ဟွာချီစင်မြင့်ကဲ့သို့ တာအိုကို နားလည်သဘောပေါက်စေသည့် နေရာကို ဘာလို့ နှစ်တစ်ရာမှ တစ်ကြိမ်သာ ဖွင့်ရသနည်း။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ နားမလည်နိုင်လို့ပဲ ဖြစ်၏။ ဟွာချီစင်မြင့် ဆိုသည်မှာ တာအိုအမှတ်အသားများ စုစည်းမှုဖြင့်သာ ဖြစ်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် အစွမ်းထက်ဆုံးသော တာအိုနှင့် နိယာမများ ပါဝင်နေသော်လည်း ကိုယ့်ရဲ့ စုဆောင်းမှုက မလုံလောက်ဘူးဆိုရင် အဲဒါကို ကြည့်ရတာဟာ နွားကို စောင်းတီးပြနေသလို ဖြစ်နေမှာပဲ၊ ဘာမှန်းမသိရုံတင်မကဘဲ ဘာလို့ ဒီလိုဖြစ်နေရလဲဆိုတာကိုလည်း သိမှာမဟုတ်ဘူးလေ။
ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မတူတော့ဘူး ဖြစ်၏။ ဤဘိုးဘေးသခင်များ၏ တာအိုအမှတ်အသားများအားလုံးကို လင်းရီ၏ ဟင်းလင်းပြင်စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအားဖြင့် ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုများအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းတို့မှာ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုများသာ ဖြစ်သော်လည်း တာအိုကို ရှင်းပြနေချိန်တွင်မူ အင်မော်တယ်ဆရာများနှင့် မခြားနားချေ။ ၎င်းမှာ ဘိုးဘေးသခင်များက ကိုယ်တိုင် သင်ကြားပြသပေးနေခြင်းနှင့် တူညီပေသည်။
နားလည်နိုင်စွမ်း မြင့်မားသူများသည် သဘာဝကျကျ တစ်ခုခု ရရှိသွားကြလိမ့်မည်။ နားလည်နိုင်စွမ်း အားနည်းသူများသည်လည်း ၎င်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း နားလည်အောင် ကြိုးစားနိုင်ပေသည်။ ဤသည်မှာ ရောက်ရှိနေသူအားလုံးအတွက် အံ့မခန်း အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ပေ၏။ လင်းရီသည်လည်း အလိုအလျောက်ပင် ၎င်းထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားခဲ့သည်။ နားထဲတွင် နားကွဲမတတ် တာအိုအသံများ ကြားနေရပြီး ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ တာအိုစည်းချက်များက သူ့ကို ဝန်းရံထားသဖြင့် လင်းရီမှာ တာအိုသမုဒ္ဒရာကြီးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း လင်းရီ၏ နှလုံးသားထဲမှ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ ၎င်းတို့သည် လင်းရီ၏ ကိုယ်ပိုင် ကောင်းကင်တာအို နားလည်မှုအတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့ကြသည်။ ချီတောင်တာအိုစည်းချက် ပိုမိုအားကောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ထိုသတင်းမှာ အတွင်းစည်းသို့ သဘာဝကျကျ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
“ဘာ...”
“တောင်သခင်လင်းက ချီတောင်ဘိုးဘေးသခင်တွေကို နိုးထစေပြီးတော့ ဘိုးဘေးသခင်တွေနဲ့ တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးနေတယ် ဟုတ်လား...”
သတင်းက အတွင်းစည်းကို ရောက်သွားသောအခါ အတွင်းစည်းမှ အစွမ်းထက်သူများအားလုံး မှင်သက်သွားကြသည်။ ဝိုင်တာအိုကို ဒီလိုလည်း သုံးလို့ရတာလား။
“သွားကြစို့...”
“သွားကြည့်ကြရအောင်...”
ခဏအတွင်းမှာပင် အတွင်းစည်းမှ အဘိုးကြီးတစ်စုမှာ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့ကြပြီး ချီတောင်သို့ အမြန် ဦးတည်သွားခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့ကိုယ်သူတို့ ထုတ်ဖော်မပြရဲဘဲ အမှောင်ထဲတွင်သာ ပုန်းကွယ်နေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အားလုံး ကြောင်အသွားကြ၏။ ချီတောင်မှာ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ကျင့်ကြံသူများသည် ဟွာချီစင်မြင့်မှ ထွက်ပေါ်လာသော တာအိုအသံများကို နားထောင်ရန် အတူတကွ တိုးဝှေ့နေကြသည်။ များစွာသော ကျင့်ကြံသူများမှာ မိန်းမောတွေဝေနေကြပြီး သူတို့၏ ချီများမှာ သူ့အလိုလို လှိုင်းထနေကာ အချို့မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ မပွင့်ခဲ့သော ပိတ်ဆို့မှုများကိုပင် ချိုးဖျက်နိုင်ခဲ့ပြီး နေရာမှာတင် အဆင့်တက်လှမ်းသွားကြပေသည်။
အလွန်အမင်း အစွမ်းထက်သော တာအိုစည်းချက်မှာ အတွင်းစည်း အဘိုးကြီးများ၏ ကြီးမြတ်သော တာအိုအပေါ် နားလည်မှုကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်ခဲ့၏။
“ဒါက...”
“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း...”
ကျူးယန်က စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း အော်ဟစ်တားဆီးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ ဤအချိန်တွင် မည်သည့်အသံမဆို ကြီးမြတ်သော တာအိုအပေါ် စော်ကားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ကျူးယန်က အမြန်ပင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့ပြီး ရှက်ရွံ့သော မျက်နှာဖြင့် အတွင်းစည်း အဘိုးကြီးများတစ်စုနှင့်အတူ တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေခဲ့သည်။
လင်းရီသည် ဟွာချီစင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်နေရင်း တာအိုအသံများကို နားထောင်ကာ တာအိုစည်းချက်များအတွင်း ရေချိုးနေခဲ့၏။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုမိုတောက်ပလာပြီး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ခံစားချက်မှာ သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လုနီးပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“ဝိုင်တာအို၊ နှလုံးသားတာအို၊ ခံစားချက်တာအို၊ ကောင်းကင်တာအို...”
“ထိုက်ယီက ဝိုင်ကို မွေးဖွားပေးနိုင်တယ်၊ ဝိုင်က ထိုက်ယီကို အထောက်အကူ ပေးနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် ကောင်းကင် ဖြစ်လာတာပေါ့၊ ကောင်းကင်က ထိုက်ယီ ကို အထောက်အကူ ပေးတော့ မြေကြီး ဖြစ်လာတယ်၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးက အချင်းချင်း အထောက်အကူ ပေးကြတော့ တာအို ဖြစ်လာတာပဲ...”
“အောက်မှာရှိတာက မြေကြီး၊ အထက်မှာ ရှိတာကချီ၊ ဒါကို ကောင်းကင်လို့ ခေါ်တယ်၊ ဝိုင်ဟာလည်း အဲဒီအထဲမှာ ပါဝင်နေတာပဲ... ဝိုင်ကတစ်ဆင့် တာအိုကို ရရှိဖို့ဆိုရင် သူ့ရဲ့ အမည်နာမကို ငှားရမ်းရမယ်...”
လင်းရီသည် ဘိုးဘေးသခင်များတစ်စုကို တစ်ကိုယ်တည်း ရင်ဆိုင်ရင်း ရှင်းလင်းပြတ်သားပြီး သဘာဝကျသော အသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ ကြီးမြတ်သော ဝိုင်တာအိုမှာ လင်းရီ၏ အတွင်းမှ ပန်းထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုသွားခဲ့၏။ ဝိုင်ချီများ ဖြတ်သန်းသွားသည်နှင့်အမျှ ဟွာချီစင်မြင့်ပေါ်တွင် အဆုံးအစမဲ့ ခမ်းနားမှုများ ပွင့်လန်းလာခဲ့သည်။ ဝိုင်တာအိုမှာ ကောင်းကင်အဖြစ် မြင့်တက်သွားပြီး မြေကြီးအဖြစ် ဆင်းသက်လာခဲ့၏။ တောင်တန်းများ မြင့်တက်လာပြီး မြစ်ကြီးများ စီးဆင်းလာကာ သက်ရှိများ မွေးဖွားလာကြသည်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို အသစ်တဖန် ဖွင့်လှစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။
“ဝုန်း”
ဟွာချီစင်မြင့် ပြောင်းလဲသွားသည်နှင့်အမျှ လင်းရီအတွင်းရှိ ဝိုင်တာအို စွမ်းအားမှာ ချက်ချင်းပင် ပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။ ချီတစ်မျှင်တည်းဖြင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းမှာ မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤအချိန်တွင် လင်းရီ၏ ချီထိန်းချုပ်မှုမှာ မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ကဲ့သို့ ကျယ်ပြောလှသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအားများ လင်းရီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာခဲ့၏။ လင်းရီ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ သဘာဝကျကျပင် ချီသန့်စင်ခြင်း တတိယဆယ့်သုံးအဆင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်းနယ်ပယ် သို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။
သို့သော် ဤသည်မှာ အစသာ ရှိသေးသည်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြေတည်အဆင့်ဟာ ဝိုင်တာအို အခြေတည်အဆင့်ဖြစ်ရမယ်...”
“နှလုံးသားကို လမ်းညွှန်အဖြစ်သုံးပြီး ခံစားချက်ကို စိတ်ဝိညာဉ်အဖြစ် သုံးမယ်...”
“ဝိုင်နဲ့ တာအိုထဲကို ဝင်မယ်...”
“တာအိုမိတ်ဆွေတို့... ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြေတည်အဆင့်အတွက် ကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိကြလား...”
လင်းရီ ချီသန့်စင်ခြင်း တတိယဆယ့်သုံးအဆင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ တက်လှမ်းသွားသောအခါ သူ၏ အလွန်အမင်း ယုံကြည်မှုရှိသော အသံမှာ အရပ်မျက်နှာအားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ လင်းရီ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် လင်းရီ၏ အသိစိတ်ပင်လယ် နက်ရှိုင်းသော နေရာရှိ ခရမ်းရွှေရောင် ဘူးသီးခြောက်သည်လည်း ပြိုင်ဘက်ကင်းသော တောက်ပသည့် အလင်းရောင်များဖြင့် လင်းလက်သွားလေတော့သည်။