အခန်း (၂၉-၃၀)
Vol. 3 Ch. 29-30
အခန်း ၂၉။ ဂိုဏ်း၏ အဆင့်လွန်အဆင့်၊ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်ကို သတ်နိုင်ခြင်း
“ကိစ္စတစ်ခုတည်း ဟုတ်လား...”
ကျူးယန်က အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိုင်တောင်ဟာ ဝိုင်နဲ့ တာအိုထဲကို ဝင်ရောက်တာဖြစ်တဲ့အတွက် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း နည်းလမ်းကတော့ သဘာဝကျကျ ဝိုင်ချက်လုပ်ခြင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်... ခမ်းနားတဲ့ ပွဲတော်အတွက်ဆိုရင်တော့ ဝိုင်မြည်းစမ်းပွဲတစ်ခုပဲ ဖြစ်သင့်တာပေါ့...”
လင်းရီက ပြောလိုက်သည်။
“ဝိုင်ချက်တာလား...”
ကျူးယန်၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်ကွေးသွားခဲ့သည်။
“တောင်သခင်လင်း... မင်း ဒါကို သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီလား...”
“ကျင့်ကြံသူတွေလည်း ဝိုင်သောက်ကြတာ မှန်ပေမဲ့ ဒီဝိုင်ဆိုတာက နောက်ဆုံးတော့ ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူးလေ...”
“ဝိုင်ချက်ရုံနဲ့တော့ တောင်တစ်လုံးရဲ့ စရိတ်စကတွေကို ထောက်ပံ့ဖို့ လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်...”
ကျူးယန်က သတိပေးလိုက်သည်။
“ဒါဆိုရင် ဝိုင်ကို ကျင့်ကြံခြင်းအတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်တဲ့အရာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ရမှာပေါ့...”
လင်းရီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“အကြီးအကဲကျူးယန်... ဂျူနီယာက နောက်ထပ် တစ်လခွဲကြာရင် ဝိုင်မြည်းစမ်းပွဲတစ်ခု ကျင်းပမှာပါ... အဲဒီအချိန်ကျရင် လာရောက်ပြီး ဝိုင်လေးတစ်ခွက်လောက် မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်...”
“ကောင်းပြီလေ...”
ဖျောင်းဖျ၍ မရမှန်း သိသွားသဖြင့် ကျူးယန်က ဆက်မပြောတော့ပေ။
“ဒါဆိုရင် ဒီဘိုးဘေးက အခုပဲ အတွင်းစည်းကို ပြန်ပြီး မင်းအတွက် ဖိတ်စာတွေကို အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပို့ပေးမယ်... ဂိုဏ်းအသီးသီးကိုလည်း ဖိတ်ကြားပေးမယ်...”
“ကျွန်တော်တို့ တောင်တစ်ရာရဲ့ ပွဲတော်ကို တခြားဂိုဏ်းတွေကိုပါ ဖိတ်ဖို့ လိုလို့လား...”
လင်းရီက အံ့အားသင့်သွားသည်။
“ဒါကတော့ သဘာဝပဲလေ...”
“ငါတို့ တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းဟာ ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ရဲ့ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီး ငါးခုထဲက တစ်ခုဖြစ်တဲ့အတွက် တောင်အသစ်တစ်လုံး ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်တယ်ဆိုတာက သူ့အလိုလို ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ရဲ့ ခမ်းနားတဲ့ ပွဲတော်တစ်ခုပဲ...”
“သာမန်ဂိုဏ်းတွေကတော့ ပါဝင်ဆင်နွှဲဖို့ အရည်အချင်း မရှိကြဘူး...”
“ဒါပေမဲ့ ကျန်တဲ့ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းလေးခု၊ အဆင့်မြင့် အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း တစ်ဆယ့်နှစ်ခုနဲ့ နဝမအဆင့်ရှိတဲ့ အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ခုကိုတော့ သေချာပေါက် ဖိတ်ကြားရမှာပေါ့...”
“ဝိုင်မြည်းစမ်းပွဲဆိုတာ မင်းရဲ့ ဝိုင်တောင်အတွက် ခမ်းနားတဲ့ ပွဲတော်တစ်ခုတင်မဟုတ်ဘူး၊ မင်းရဲ့ တောင်သခင် နန်းတက်ပွဲ အခမ်းအနားလည်း ဖြစ်တယ်...”
“အဲဒီအချိန်ကျရင် တစ်လောကလုံးကို ကြေညာရမှာပေါ့...”
ကျူးယန်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
လင်းရီ၏ နှလုံးသား လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။
“တကယ်လို့ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ဒီဝိုင်ပွဲရဲ့ အဆင့်အတန်းကို အများကြီး မြှင့်တင်ရတော့မှာပေါ့...”
“သေချာပြင်ဆင်ထားပါ...”
“တကယ်လို့ တစ်ခုခုလိုအပ်တာရှိရင် ဒီအဘိုးကြီးကို အကြောင်းကြားနိုင်တယ်...”
“ဝိုင်တောင်ရဲ့ ပထမဆုံး ခမ်းနားတဲ့ ပွဲတော်ဟာ ဂိုဏ်းရဲ့ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်... ပိုက်ဆံကုန်မှာကို တွန့်တိုမနေနဲ့ဦး...”
ကျူးယန်က ထိုစကားကို ချန်ထားခဲ့ပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။
“စီနီယာ... အကြီးအကဲကျူးယန် အခုလေးတင် ပြောသွားတဲ့ ထိပ်တန်းဂိုဏ်း ငါးခု၊ အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်း တစ်ဆယ့်နှစ်ခုနဲ့ နဝမအဆင့်ဂိုဏ်း ခုနစ်ဆယ့်နှစ်ခု ဆိုတာတွေကကော... ဂိုဏ်းတွေရဲ့ အဆင့်အတန်းကိုလည်း ဆေးလုံးတွေ၊ မှော်ရတနာတွေလိုပဲ အဆင့်တွေနဲ့ သတ်မှတ်ထားတာလား...”
လင်းရီက ကျိုးယွင်ကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“ဟုတ်တယ်... ဒါပေမဲ့ အနည်းငယ်တော့ ကွာခြားချက်ရှိတယ်...”
“ကျင့်ကြံခြင်း နယ်ပယ်မှာ အဆင့်ဆယ်ဆင့်ရှိပေမဲ့ ဂိုဏ်းတွေကိုတော့ အဆင့်တစ်ဆယ့်တစ်ဆင့်အထိ ခွဲခြားထားတာ...”
“ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတွေလို့ ခေါ်တာက ဧကဒသမအဆင့်ပေါ့၊ အဆင့်လွန်အဆင့်လို့လည်း သိကြတယ်...”
“ဒီလို ခေါ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကတော့ ငါတို့ရဲ့ ထိပ်တန်းဂိုဏ်း ငါးခုစလုံးဟာ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်တွေကိုတောင် သတ်နိုင်တဲ့ ခွန်အား ရှိလို့ပဲ...”
“လောကပြင်ပအဆင့်အတန်းပေါ့...”
“အဆင့်မြင့်ဂိုဏ်း တစ်ဆယ့်နှစ်ခု ဆိုတာကတော့ ဂိုဏ်းကို စောင့်ရှောက်နေတဲ့ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်တွေ ရှိနေတာကို ညွှန်ပြတာပဲ...”
“နဝမအဆင့် ဂိုဏ်းတွေကတော့ ပြောနေစရာတောင် မလိုပါဘူး၊ ဂိုဏ်းအတွင်းမှာ အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံခြင်းက ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ ရှိကြတာပေါ့...”
ကျိုးယွင်က ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ဪ... ဒီလိုကိုး...”
လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်နယ်ပယ်မှာ ဂိုဏ်းမဟုတ်ပေမဲ့ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတွေထက် မနိမ့်ကျတဲ့၊ ဒါမှမဟုတ် ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတွေနဲ့ ယှဉ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိတဲ့ တည်ရှိမှုတွေလည်း ရှိသေးတယ်...”
ကျိုးယွင်က အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါတွေက ဘာတွေလဲ...”
လင်းရီက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်၏။
“ဥပမာအားဖြင့် သွေးပင်လယ်ပေါ့...”
“သွေးပင်လယ်ဆိုတာ ဂိုဏ်းတစ်ခု မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ လီတိရှန်း တစ်ယောက်တည်းကတင် ဓားတစ်လက်နဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်းနေပြီး အင်မော်တယ်တွေကို သတ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်လေ...”
“ဒါပေမဲ့ လီတိရှန်းဟာ သွေးပင်လယ်ထဲမှာ နေထိုင်လာတာ နှစ်တစ်ထောင်ကျော်ရှိပြီဖြစ်ပြီး အပြင်ကို ထွက်မလာခဲ့ဘူး...”
“ဒါကြောင့် သွေးပင်လယ်ကို တားမြစ်နယ်မြေလို့ သိကြတာပေါ့...”
“နောက်ထပ် ဥပမာတစ်ခုကတော့ ခါးသီးသောပင်လယ်ပဲ... အဲဒီမှာ လူတစ်စုကို ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်ထားတယ်၊ တကယ်လို့ အဲဒီထဲက တစ်ယောက်ယောက်သာ အပြင်ကို ထွက်လာရင် ကပ်ဘေးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်၊ ဒါကြောင့် အဲဒါကလည်း တားမြစ်နယ်မြေတစ်ခုပဲ...”
“ပင်လယ်ပြင် အင်မော်တယ်တောင် ဆိုတာလည်း ရှိသေးတယ်၊ သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း တာအိုက ငါတို့နဲ့ အများကြီး ကွာခြားတယ်... အဲဒီ အင်မော်တယ်တောင်တွေထဲက အသန်မာဆုံးသူတွေဟာ ထိပ်တန်းဂိုဏ်းတွေထက် မနိမ့်ကျပေမဲ့ ငါတို့နဲ့ အဆက်အသွယ် သိပ်မရှိကြတဲ့အတွက် စာရင်းထဲမှာ ထည့်မတွက်ထားတာပဲ...”
ကျိုးယွင်က လင်းရီ၏ မေးခွန်းများကို စနစ်တကျ ဖြေကြားပေးပြီး ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ကို ပိုမိုနားလည်စေရန် ကူညီပေးခဲ့သည်။
“တားမြစ်နယ်မြေတွေနဲ့ ပင်လယ်ပြင် အင်မော်တယ်တောင်တွေလည်း ရှိနေတာပေါ့...”
လင်းရီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားခဲ့သည်။
ဒီဝိညာဉ်နယ်ပယ်က သူ ထင်ထားတာထက် အများကြီး ပိုစိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပုံရပေသည်။
“မင်းရဲ့ ချီထိန်းချုပ်မှုက မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်းကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ ချီတောင်ကို ထပ်သွားစရာ မလိုတော့ဘူး...”
“ဒီနှစ်ပတ်အတွင်းမှာ သေချာ ပြင်ဆင်ထားပါ... တခြား တောင်တစ်ရာကိုလည်း လှည့်လည်ကြည့်ရှုဦး၊ အဲဒါက မင်းအတွက် အမြဲတမ်း အကျိုးရှိစေမှာပဲ...”
“တကယ်လို့ နားမလည်တာရှိရင် တာအိုသိုလှောင်ရာ စာအုပ်တောင်မှာ ငါ့ကို လာရှာနိုင်တယ်...”
ကျိုးယွင်က စကားပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့တော့သည်။
“တောင်သခင်... ခန်းမလေးခုက တပည့်တွေ ရောက်နေကြပါပြီ...”
ကျိုးယွင် ထွက်သွားသည်နှင့် ဆူးလီ၏ အသံမှာ ခန်းမဆောင် ပြင်ပမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
လင်းရီ အပြင်သို့ ထွက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်တွင် သပ်ရပ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသော ကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လင်းရီကို မြင်သည်နှင့် သူတို့က အမြန် အရိုအသေ ပေးကြ၏။
ဝိုင်တောင်ကို တည်ထောင်ပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် သဘာဝကျကျပင် လူအင်အား လိုအပ်ပေသည်။
ဤကျင့်ကြံသူများသည် ခန်းမလေးခုတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် တောင်အသီးသီးမှ ရွေးချယ်ထားသူများ ဖြစ်ကြ၏။
တပည့်များအတွက်မူ လင်းရီကိုယ်တိုင် စုဆောင်းရမည် ဖြစ်ပေသည်။
လင်းရီသည် ထိုကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာကို ကြည့်ကာ အသိဟောင်းတစ်ဦးကို မသိမသာ သတိရသွားခဲ့မိ၏။
လောကီကမ္ဘာတွင် လင်းရီက ‘ယီကွမ်အဖွဲ့’ ကို တည်ထောင်ခဲ့စဉ်က သူသည် အဖွဲ့၏ ကိစ္စရပ်များကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲပြီး သူမကသာ အရာအားလုံးကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့သည်ကို သတိရမိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ဆူးလီ...”
“အခုလောလောဆယ်တော့ မင်းပဲ အကြီးအကဲအဖြစ် ပူးတွဲတာဝန်ယူပြီး ခန်းမလေးခုလုံးကို တာဝန်ယူလိုက်ပါ...”
လင်းရီက သူ၏ တာအိုဝတ်ရုံကို ခါလိုက်ပြီး အရာအားလုံးကို လွှဲအပ်လိုက်သော သူဌေးကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
၎င်းကို ကြားသောအခါ ကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာမှာ ဆူးလီကို အံ့အားသင့်သော အမူအရာများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။
ဆူးလီမှာမူ ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့၏။
တောင်သခင်၏ တာအိုအစေခံဆိုသည်မှာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားသော်လည်း အကြီးအကဲရာထူးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အများကြီး ကွာခြားလှပေသည်။
ဆူးလီမှာ လက်ရှိတွင် အခြေတည်အဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းသာ ရှိနေသော်လည်း၊ လူအများအပြားနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အနည်းငယ် မလုံလောက်သေးသော်လည်း၊ လင်းရီကမူ ဤအရာများကို ဂရုမစိုက်ပေ။
အကြီးအကဲပဲ၊ ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် ဘာအရေးလဲ။
အလုပ်ဖြစ်ဖို့ပဲ လိုတာပဲလေ။
ဆူးလီကို တာဝန်ပေးပြီးနောက် လင်းရီ တစ်ကိုယ်တည်း တောင်အောက်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။
“ဂုဏ်ပြုပါတယ် အကြီးအကဲဆူးလီ...”
လင်းရီ ထွက်သွားသည်နှင့် ကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာမှာ ဆူးလီ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းအုံလာကြပြီး မနာလိုသော မျက်နှာများဖြင့် ဂုဏ်ပြုလိုက်ကြသည်။
ဆူးလီသည် ခြေတစ်လှမ်းတည်းနှင့် ရာထူးကြီးတစ်ခုကို ရရှိသွားကြောင်း လူတိုင်း သိကြပေသည်။
တောင်အောက်သို့ ဆင်းပြီးနောက် လင်းရီသည် ဆေးတောင်ဆီသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။
နောက်ထပ် နှစ်ပတ်ခွဲကြာလျှင် ဝိုင်မြည်းစမ်းပွဲ ကျင်းပရတော့မည်။
ဝိုင်ချက်လုပ်ခြင်းသည် ဝိုင်တောင်၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု ဖန်တီးမည့် နည်းလမ်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
လင်းရီသည် ဝိုင်မြည်းစမ်းပွဲတွင် ဝိုင်တာအို၏ အာနိသင်များကို တတ်နိုင်သမျှ ပြသလိုနေခဲ့၏။
လင်းရီ၏ လက်ထဲတွင် ဝိုင်အိုးပေါင်း တစ်ထောင်ကျော် ရှိနေသေးသည်။
သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ၎င်းတို့အားလုံးမှာ လောကီကမ္ဘာမှ ဝိုင်များသာ ဖြစ်ကြ၏။
လင်းရီအနေဖြင့် ဝိုင်ဝိညာဉ် 【တာအိုမေးမြန်းခြင်း】 စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ထိုဝိုင်များကို တာအိုမေးမြန်းခြင်း ဝိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သော်လည်း၊ တာအိုမေးမြန်းခြင်း စွမ်းရည် ရှိနေသော်လည်း၊ လောကီဝိုင်ဆိုသည်မှာ နောက်ဆုံးတော့ လောကီဝိုင်သာ ဖြစ်ပေသည်။
၎င်း၏ မွေးရာပါ အားနည်းချက်များကြောင့် တာအိုမေးမြန်းခြင်း စွမ်းရည် ထပ်တိုးလိုက်လျှင်ပင် အာနိသင်မှာ သာမန်သာ ရှိနေဦးမည်ဖြစ်၏။
အင်မော်တယ်ဝိုင်!
အနည်းဆုံးတော့ အင်မော်တယ်မူးယစ်ဝိုင် သို့မဟုတ် ဟုန်ချန်ဝိုင်ကဲ့သို့သော အင်မော်တယ်ဝိုင်များကို 【တာအိုမေးမြန်းခြင်း】 ဝိုင်ဝိညာဉ်နှင့် ပေါင်းစပ်မှသာ ၎င်း၏ စစ်မှန်သော အာနိသင်ကို ထုတ်ဖော်နိုင်ပေလိမ့်မည်။
အင်မော်တယ်ဝိုင် ချက်လုပ်ရန်အတွက်မူ လောကီကမ္ဘာထက် သာလွန်သော ဝိုင်ကုန်ကြမ်းများ သဘာဝကျကျ လိုအပ်ပေသည်။
လင်းရီ၏ အင်မော်တယ်လိုဏ်ဂူအတွင်း၌ ထူးဆန်းသော ပန်းများနှင့် ရှားပါးသော ဆေးပင်များစွာကို စိုက်ပျိုးထားပေသည်။
သို့သော် လင်းရီသည် ၎င်းတို့၏ ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိများကို ရင်းနှီးခြင်း မရှိသေးသဖြင့် ထိုဆေးပင်များကို မဖျက်ဆီးမိစေရန် စိတ်ထင်တိုင်း မသုံးရဲသေးချေ။
ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိများကို နားလည်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် ဆေးတောင်သည် သဘာဝကျကျ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေသည်။
“ကိစ္စနှစ်ခုရှိမယ်...”
“ပထမကတော့ အခြေခံဆေးဝါးဗေဒ အချို့ကို ရင်းနှီးအောင်လုပ်ပြီး အင်မော်တယ်မူးယစ်ဝိုင် နဲ့ ဟုန်ချန်ဝိုင် ထက် မနိမ့်ကျတဲ့ အင်မော်တယ်ဝိုင် အချို့ကို ချက်လုပ်ဖို့ပဲ...”
“ဒုတိယကတော့ မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ ဝိုင်အတွက် ကုန်ကြမ်းတွေကို မြန်မြန် စုဆောင်းပြီး မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ ဝိုင်ကို ချက်လုပ်ဖို့ပဲ...”
“မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလ ဝိုင်ရှိရင် ငါ့အနေနဲ့ ဉာဏ်အလင်းပွင့်တဲ့ အခြေအနေမှာ ကျင့်ကြံနိုင်ရုံတင်မကဘဲ အဲဒါကို ဝိုင်မြည်းစမ်းပွဲရဲ့ အဓိကပြကွက်ဝိုင်အဖြစ်လည်း သုံးလို့ရမယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် ဝိုင်တောင်ရဲ့ နာမည်ဟာ ဝိညာဉ်နယ်ပယ် တစ်ခုလုံးမှာ သေချာပေါက် ပဲ့တင်ထပ်သွားလိမ့်မယ်...”
လင်းရီ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် မသိလိုက်ဘဲ ဆေးတောင်၏ ခြေရင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။
“တောင်သခင်လင်း...”
လင်းရီ ရောက်လာသည်နှင့် ဟွေရှင်း၏ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း အသံမှာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဟွေရှင်းသည် တောင်တစ်လုံးခန့် မြင့်သော ကျောက်စိမ်းပေလွှာ ကျမ်းစာနှစ်ခုကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလျက် လင်းရီကို ကြည့်နေခဲ့၏။
“ဟွေရှင်း... ဒီအရာတွေကို ဘာလို့ မှော်ရတနာတစ်ခုထဲ မထည့်ထားတာလဲ...”
လင်းရီက မောပန်းနေသော ဟွေရှင်းကို ကြည့်ကာ စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။
အခန်း ၃၀။ ကျွင်းရောက်၊ ပညာရှိတောင်ပေါ်က ရုပ်ထု တစ်ထောင့်နှစ်ရာ
“ဆေးဖော်စပ်ခြင်းမှာ ချီထိန်းချုပ်မှုက အရမ်းအရေးကြီးတယ်လို့ ဆရာက ပြောတယ်၊ ဒါကြောင့် ချီထိန်းချုပ်မှု အကြီးစားအောင်မြင်မှု အဆင့်ကို စောစောရောက်အောင် ချီထိန်းချုပ်မှုကို တတ်နိုင်သမျှ များများသုံးဖို့ ပြောထားတာ...”
“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့က တောင်သခင်တွေ မဟုတ်ဘူးလေ... တောင်သခင်လင်းက သုံးနာရီအတွင်းမှာ ချီထိန်းချုပ်မှု မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်းကို ရောက်နိုင်ပေမဲ့ ကျွန်မတို့ကတော့ လုံ့လဝီရိယနဲ့ပဲ အားနည်းချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းရမှာပေါ့...”
ဟွေရှင်းသည် လင်းရီနှင့် ရင်းနှီးသွားပြီးနောက် ယခင်ကဲ့သို့ ရှက်ကြောက်မနေတော့ပေ။
“ဟွေရှင်း... မင်းသာ အားနည်းတဲ့သူဆိုရင် ဒီလောကမှာ တော်တဲ့သူ အများကြီးရှိမှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”
လင်းရီက ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
ဟွေရှင်း၏ အရိုးတည်ဆောက်ပုံမှာ ဧကဒသမအဆင့် ဖြစ်ပေသည်။
သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာလည်း ချီသန့်စင်ခြင်း တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဤမျိုးဆက်ရှိ တပည့်များကြားတွင် ထိပ်တန်းအဆင့်၌ ရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
“တောင်သခင်လင်း... အရင်ဆုံး ဆေးခန်းမကို သွားကြရအောင်...”
“ဝိုင်လမ်းညွှန်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရိပ်အမြွက် အချို့ ကျွန်မဆီမှာ ရှိပါတယ်...”
ဟွေရှင်းသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းပေလွှာ အပုံကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်ရာ ၎င်းအတွင်း၌ ဝိုင်လမ်းညွှန်နှင့် ပတ်သက်သော အရိပ်အမြွက်များ ပါဝင်နေသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။
“ကောင်းပြီလေ...”
လင်းရီ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဟွေရှင်းနောက်သို့ လိုက်ကာ ဆေးခန်းမဆီသို့ သွားခဲ့သည်။
“မင်း ရောက်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာ ငါ သိပြီးသားပဲ...”
လင်းရီ ဆေးခန်းမထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ကဲ့ချင်က ထိုနေရာတွင် စောင့်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။ လင်းရီကို မြင်သောအခါ သူက ပြုံးလိုက်၏။
“ဂျူနီယာက ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိတွေအကြောင်း မေးမြန်းချင်လို့ပါ...”
လင်းရီက ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“မင်းတို့နှစ်ယောက် ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့...”
ကဲ့ချင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ထိုနှစ်ဦးကို အတွင်းခန်းမဆောင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ဆေးခန်းမထဲတွင် တပည့် အတော်များများ ရှိနေသော်လည်း သူတို့၏ ကျင့်ကြံပုံများမှာ လင်းရီအတွက် အလွန် ဆန်းသစ်နေခဲ့၏။
တပည့်အချို့မှာ ဝိညာဉ်ရေးရာချီကို အသုံးပြု၍ အပ်နှင့်ချည်မျှင်များ ဖော်ဆောင်ကာ ပန်းထိုးနေကြသည်ကို လင်းရီ မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး အချို့မှာမူ ဝိညာဉ်ရေးရာချီကို အသုံးပြု၍ ငါးမျှားတံများ ဖော်ဆောင်ကာ ငါးမျှားနေကြသည်၊ ကျောက်စိမ်းပန်းကန်ပြားတစ်ခုထဲရှိ ဆေးမှုန့်များကို ရွေးချယ်နေသော တပည့်များပင် ရှိနေခဲ့သည်။
သို့သော် မည်သူမျှ ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို မလုပ်ဆောင်နေကြချေ။
“ဆေးတောင်ရဲ့ တပည့်တွေက ဘာလို့ ဆေးမဖော်စပ်ကြတာလဲဆိုတာ ထူးဆန်းနေတယ် မဟုတ်လား...”
ကဲ့ချင်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။
“တကယ်ပဲ နားမလည်လို့ပါ...”
လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဆေးဖော်စပ်သူ တစ်ယောက်ဖြစ်ဖို့ဆိုတာ အရိုးတည်ဆောက်ပုံရှိရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူးလေ...”
ကဲ့ချင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“ဆေးဖော်စပ်ခြင်းဆိုတာ အသေးစိတ် ဂရုစိုက်ရတဲ့ အလုပ်ပဲ...”
“ချီထိန်းချုပ်မှု၊ ဆေးအာရုံခံစားမှုနဲ့ ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိတွေဟာ အခြေခံအကျဆုံး စွမ်းရည်တွေပဲပေါ့...”
“ဥပမာအားဖြင့် အပ်ထဲကို ချည်ထိုးတာက ချီထိန်းချုပ်မှုကို မြှင့်တင်ဖို့နဲ့ စိတ်ရှည်မှုကို လေ့ကျင့်ဖို့ပဲ...”
“ဆေးဖော်စပ်သူတွေဟာ ဆေးလုံးတစ်လုံးကို သန့်သင်ဖို့အတွက် လပေါင်းများစွာ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ၊ ဒါမှမဟုတ် ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာတောင် အချိန်ပေးရတတ်တယ်... တကယ်လို့ သူတို့က ဝိညာဉ်ရေးရာချီကို သိမ်မွေ့တဲ့ အဆင့်အထိ မထိန်းချုပ်နိုင်ဘူး၊ ပြီးတော့ အံ့မခန်းတဲ့ စိတ်ရှည်မှု မရှိဘူးဆိုရင် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းမှာ မအောင်မြင်နိုင်ဘူးလေ...”
“ငါးမျှားနေတဲ့သူတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အာရုံခံစားမှုကို အားကောင်းအောင် လုပ်နေကြတာပဲ...”
“ဆေးဖော်စပ်ခြင်းမှာ ဆေးမီးဖိုထဲက ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိတွေ အရည်ပျော်သွားပြီလား၊ ဘယ်လောက်အထိ သန့်သင်ပြီးပြီလဲ ဆိုတာကို သိဖို့အတွက် ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိတွေအပေါ် အာရုံခံစားမှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာ...”
“ဆေးတာအိုမှာ ဆေးဖက်ဝင်ဂုဏ်သတ္တိ အနည်းငယ် ကွာခြားရုံနဲ့တင် ထွက်လာတဲ့ ဆေးလုံးတွေက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလို ကွာခြားသွားနိုင်တယ်လေ...”
“အဲဒီဆေးမှုန့်တွေကတော့ ရှားပါးတဲ့ ပန်းတွေနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ဆေးပင် ရာပေါင်းများစွာကို ကြိတ်ထားတာ... အဲဒီ ဆေးမှုန့်တွေကို အမှားအယွင်း မရှိဘဲ အမျိုးအစား ခွဲခြားနိုင်မှသာ ဆေးဝါးဗေဒ နယ်ပယ်ထဲကို ဝင်ရောက်နိုင်ပြီလို့ သတ်မှတ်နိုင်တာပေါ့...”
“ဆေးလုံးတွေကို ကျင့်ကြံခြင်း မြှင့်တင်ဖို့အတွက် သောက်သုံးကြတာလေ... တကယ်လို့ ဆေးအမှားသုံးမိလို့ အဆိပ်ဆေးလုံး ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ဒါက လူ့အသက်ကို တန်ဖိုးမထားရာ ရောက်သွားမှာပေါ့...”
ကဲ့ချင်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် အားကိုးမရသလို ထင်ရသော်လည်း ဆေးဖော်စပ်ခြင်းအပေါ်တွင်မူ လုံလောက်သော ရိုသေလေးစားမှု ရှိနေခဲ့သည်။
“တာအိုအပေါ် သစ္စာရှိတာပဲ...”
“ဆေးဖော်စပ်သူတိုင်းဟာ လေးစားမှုနဲ့ ထိုက်တန်ကြပုံရတယ်နော်...”
လင်းရီ၏ အမူအရာမှာ လေးနက်သွားခဲ့သည်။
“မင်းပြောတာကတော့ နားဝင်ချိုသားပဲ...”
ကဲ့ချင်သည် ၎င်းကို ကြားသောအခါ ပြုံးလိုက်သည်။
“ဝုန်း…”
ထိုသုံးဦး အတွင်းခန်းမဆောင်ထဲသို့ ဝင်ခါစမှာပင် ဆေးဖော်စပ်ခန်း တစ်ခုအတွင်းမှ နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
“အောင်မလေး...”
ထို့နောက် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဆေးတောင် တပည့်တစ်ဦး ဆေးဖော်စပ်ခန်းအတွင်းမှ ပြေးထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
ထိုတပည့်၏ ဆံပင်များမှာ လောင်ကျွမ်းနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း ပြာများ ပေကျံနေကာ ပြေးနေရင်း ပါးစပ်မှ မီးခိုးအမည်းများ ထွက်နေပြီး သူ၏ တာအိုဝတ်ရုံ အောက်နားတွင်လည်း မီးများ တောက်လောင်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။
ထိုတပည့်သည် ဆေးဖော်စပ်ခန်းအတွင်းမှ ပြေးထွက်လာပြီးနောက် အပေါက်ဝရှိ ရေစည်ကြီးတစ်ခုထဲသို့ ကျွမ်းကျင်စွာ ခုန်ဝင်လိုက်ရာ အလွန် ပျော်ရွှင်သွားသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့၏။
“သူ့ရဲ့ ချီထိန်းချုပ်မှု မလုံလောက်လို့ ဆေးမီးဖို ထပ်ပေါက်ကွဲပြန်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်...”
ကဲ့ချင်က ထိုတပည့်ကို ပုံမှန်ကိစ္စတစ်ခုလို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဝင်ခဲ့ကြ...”
ကဲ့ချင်က လင်းရီကို ဆေးဖော်စပ်ခန်း တစ်ခုအတွင်းသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။
အခန်းအတွင်း၌ သီးခြားနေရာလွတ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေပြီး အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေသည်။
၎င်းမှာ အရွယ်အစားမျိုးစုံရှိသော ပန်းအိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။
ပန်းအိုးတစ်ခုစီတွင် ရှားပါးသော ပန်း သို့မဟုတ် ထူးဆန်းသော ဆေးပင် တစ်မျိုးစီ စိုက်ပျိုးထားသည်။
အနည်းဆုံးတော့ သိန်းပေါင်းများစွာ ရှိနေလိမ့်မည်ဖြစ်၏။
ပန်းအိုးတစ်ခုစီတွင် ကျောက်စိမ်းပေလွှာ တစ်ခုစီလည်း ချိတ်ဆွဲထားပေသည်။
“ဒီမှာ တတိယအဆင့်အောက်ရှိတဲ့ ရှားပါးပန်းတွေနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ဆေးပင် အမျိုးအစားပေါင်း နှစ်သိန်းခုနစ်သောင်းလေးထောင်ငါးရာခြောက်ဆယ့်နှစ်မျိုး ရှိတယ်... မင်းအတွက်တော့ ဒီအပင်တွေရဲ့ ဆေးဖက်ဝင် အာနိသင်တွေကို ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်ဖို့က ခဏတဖြုတ်တော့ လုံလောက်မှာပါ...”
ကဲ့ချင်က ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပန်းအိုးများကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။
“ဒီလောက် အများကြီးကို အကုန် မှတ်ထားရမှာလား...”
လင်းရီက ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
“ဒါက ရိုးရှင်းတယ်လို့တောင် ပြောလို့ရတယ်လေ...”
“အရင်တုန်းက ငါတို့ ဆေးတောင်ရဲ့ ဘိုးဘေးသခင်ဟာ ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိတွေကို လေ့လာဖို့အတွက် ဝိညာဉ်နယ်ပယ်တစ်ခုလုံးကို လှည့်လည်ခဲ့ပြီး ဆေးပင်ပေါင်း တစ်ရာကို မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စတေးခဲ့ရာကနေ ဆေးပင်တစ်ရာကျမ်းကို ဖန်တီးခဲ့တာပေါ့...”
“ကံမကောင်းစွာနဲ့ပဲ သူက အဆိပ်ရှိတဲ့ ဆေးပင်တွေကို အများကြီး မြည်းစမ်းမိခဲ့လို့ ကုလို့မရတဲ့ ဆေးအဆိပ်တွေမိခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ ပန်းတစ်ပွင့်ကို ကိုင်ထားရင်း ပြုံးလျက် နောက်ဆုံး ရှားပါးဆေးပင်ရဲ့ အာနိသင်နဲ့ ဆေးဝါးဗေဒကို ရေးသားပြီး ကွယ်လွန်သွားခဲ့တာပဲ...”
“ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ ဆေးဖော်စပ်သူတွေဟာ ဆေးပင်တွေကို ကိုယ်တိုင်မြည်းစမ်းကြည့်ဖို့ အဆက်မပြတ် စတေးခဲ့ကြလို့သာ ဒီရှားပါးပန်းတွေနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ဆေးပင်တွေရဲ့ ဆေးဝါးဗေဒကို ငါတို့ သိခဲ့ရတာပေါ့...”
“ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီး တစ်ခုဖြစ်တဲ့ ဆေးပင်တစ်ရာခန်းမမှာ ပညာရှိတောင်လို့ ခေါ်တဲ့ တာအိုမေးမြန်းခြင်း နေရာတစ်ခု ရှိတယ်လေ...”
“အဲဒီပညာရှိတောင်ပေါ်မှာ ဆေးပင်မြည်းစမ်းရင်း ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြတဲ့ ဆေးဖော်စပ်သူတွေအတွက် ရည်စူးထားတဲ့ ရုပ်ထုတစ်ထောင့်နှစ်ရာ ကျော်ရှိတယ်...”
“ငါတို့ ဆေးဖော်စပ်သူတွေ အားလုံးဟာ ဒီပညာရှိတွေရဲ့ ပခုံးပေါ်မှာ ရပ်နေကြပြီး ငါတို့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ကောင်းချီးတွေကို ခံစားနေကြရတာပေါ့...”
ကဲ့ချင်၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်လေးနက်နေခဲ့သည်။
တာအိုတစ်ခုစီ ဖွင့်လှစ်ခြင်းသည် ဂုဏ်သိက္ခာတစ်မျိုးကို ကိုယ်စားပြုပေသည်။ သို့သော် ၎င်းအတွင်း၌ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခက်အခဲများကိုမူ တာအိုကို ဖန်တီးသူများသာ သိနိုင်ပေသည်။
၎င်းကို ကြားသောအခါ လင်းရီမှာ လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏။
ဤလူများသည် တာအိုအတွက် မွေးဖွားလာပြီး တာအိုအတွက် သေဆုံးခဲ့ကြကာ မည်သည့်အခါမျှ နောင်တမရခဲ့ကြသော စစ်မှန်သည့် တာအိုရှာဖွေသူများ ဖြစ်ကြပေသည်။
“အဲဒါကြောင့်ပဲ ဆေးဖော်စပ်သူတိုင်းဟာ သူတို့ရဲ့ အမွေအနှစ်ကို တန်ဖိုးထားရမယ်... ဆေးဖော်စပ်သူဆိုတဲ့ နာမည်ကို အညစ်အကြေး မခံရစေနဲ့...”
ကဲ့ချင်သည် သူ၏ ပုံမှန် ဂရုမစိုက်တတ်သော အမူအရာကို ပြောင်းလဲ၍ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့...”
လင်းရီက လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“ဒီမှာရှိတဲ့ ရှားပါးပန်းတွေနဲ့ ဆေးပင်တွေက အစစ်တွေ မဟုတ်ဘူး၊ ဝင်္ကပါတစ်ခုကနေ ဖန်တီးထားတာ...”
“ပန်းအိုးတစ်ခုစီဟာ သီးခြားဝင်္ကပါ တစ်ခုစီဖြစ်ပြီး ရှားပါးပန်းတစ်မျိုးစီရဲ့ မျိုးစေ့ကနေ အပင်ပေါက်တာ၊ ပြီးတော့ ရင့်မှည့်လာတဲ့အထိ အဆင့်တိုင်းကို ပြသပေးနိုင်တယ်...”
“အပေါ်က ကျောက်စိမ်းပေလွှာမှာ အဆင့်တစ်ခုစီရဲ့ လက္ခဏာရပ်တွေကို ပုံရိပ်တွေနဲ့အတူ ပြသပေးလိမ့်မယ်...”
“မင်းတို့နှစ်ယောက် အရင်ဆုံး ကိုယ့်ဘာသာ ကြည့်လိုက်ကြဦး... တကယ်လို့ နားမလည်တာရှိရင် ဒီအဘိုးကြီးကို လာမေးနိုင်တယ်...”
“အများစုကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီဆိုရင်တော့ ဒီအဘိုးကြီးက ဆေးဝါးဗေဒအကြောင်း သင်ပေးမယ်...”
ကဲ့ချင်က စကားပြောပြီးနောက် ဆေးဖော်စပ်ခန်းအတွင်းရှိ ဆေးမီးဖို တစ်ခု၏ အရှေ့တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတစ်စောင်ကို ထုတ်ယူကာ စတင်ဖတ်ရှုနေတော့သည်။
လင်းရီကမူ စိတ်ဝင်တစားဖြင့် သူနှင့် အနီးဆုံးရှိ ပန်းအိုးဆီသို့ လှမ်းသွားခဲ့၏။
ကျွင်းရောက် - ရေဓားမြက်။ ပန်းအိုးအတွင်း၌ ပေနှစ်ပေခန့် မြင့်သော၊ အရွက်များတွင် အစွန်းများ ပါဝင်ပြီး ဓားပုံသဏ္ဍာန်ရှိသည့် မြက်တစ်ပင် ရှိနေကာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ လရောင်များ ကျရောက်နေသဖြင့် လင်းလက်နေခဲ့သည်။
လင်းရီက အမည်ကို မှတ်သားလိုက်ရုံရှိသေးသည်၊ ရေဓားမြက်မှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခုအလား ပျောက်ကွယ်သွားကာ မျိုးစေ့တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏၊ ပန်းအိုးတွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကျောက်စိမ်းပေလွှာပေါ်တွင်လည်း စာလုံးများ ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ကောင်းကင်ယံ အနှစ်သာရက မျိုးစေ့အဖြစ် ကျဆင်းလာပြီး ယင်ချီ ရာပေါင်းများစွာကနေ မွေးဖွားလာတာ၊ ဒါက ရေဓားပဲ...”
လင်းရီ၏ စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင် ရေဓားမြက်မှာ မျိုးစေ့မှ အပင်ပေါက်ကာ အပြည့်အဝ ကြီးထွားလာသည်အထိ အဆင့်တိုင်းတွင် မတူညီသော သတင်းအချက်အလက်များ ကျောက်စိမ်းပေလွှာပေါ်၌ ပေါ်ထွက်လာခဲ့လေတော့သည်။
“အင်မော်တယ် နည်းလမ်းတွေပဲ...”
လင်းရီက အံ့ဩတကြီး ချီးကျူးလိုက်မိသည်။
အင်မော်တယ်တစ်ပါးကသာ ရှားပါးပန်း သို့မဟုတ် ဆေးပင်တစ်ပင်၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဤသို့ ပြည့်စုံစွာ ပြသနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ဆေးဖက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိများကို နားလည်ရန် ပိုမိုလွယ်ကူစေပေသည်။
“ဒါပေမဲ့ ဒီရေဓားမြက်ကို ဘာလို့ ကျွင်းရောက်လို့ ခေါ်တာလဲ...”
လင်းရီသည် ကျောက်စိမ်းပေလွှာပေါ်ရှိ ‘ကျွင်းရောက်’ ဟူသော စကားလုံးနှစ်လုံးကို စပ်စုစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မျက်လုံးမှေးလျက် စာဖတ်နေသော ကဲ့ချင်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်လေတော့သည်။