အခန်း (၃၃-၃၄)
Vol. 4 Ch. 33-34
အခန်း ၃၃။ ဝေဝါးနေသော သမိုင်းမှတ်တမ်း၊ ဝိုင်ဖြင့် ဝိညာဉ် အသက်သွင်းခြင်း
လင်းရီက နားလည်ကြောင်း ပြသသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်ပြီးနောက် “နောက်ဆုံး မေးခွန်းတစ်ခုလောက် မေးပါရစေဦး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။
“တောင်သခင်လင်း မေးမြန်းနိုင်ပါတယ်”
ရှန်ကွမ်းယွီက ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
“အဲဒီတုန်းက လန်ခဲဘုရားကျောင်းက လောကသခင်ဟုန်ရန်ဟာ ‘ဗောဓိပင်မှာ မူလက သစ်ပင်မရှိ၊ ကြေးမှုံပြင်မှာလည်း စင်မြင့်မရှိ၊ မူလကတည်းက ဘာမှမရှိတဲ့အတွက် ဖုန်မှုန့်က ဘယ်မှာ လာကပ်မှာလဲ’ ဆိုတဲ့ ဂါထာတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့တယ်လေ။ အဲဒီဂါထာနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိမလားဟင်”
အကြိမ်ကြိမ် စုံစမ်းပြီးနောက် လင်းရီနှင့် ဟွေရှင်းတို့သည် ထိုလောကသခင်၏ အမည်ကို သိရှိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ကြီးမြတ်သော ဝိုင်ဓာတ်ကူပစ္စည်း လေးမျိုးအနက် လင်းရီသည် နှစ်မျိုးကို သိရှိပြီးဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် တစ်မျိုးမှာ သဘာဝကျကျပင် ကျိုးယွင်၏ ဝမ်းနည်းမှုဖြစ်ပြီး ကျိုးယွင်၏ စရိုက်အရ သေချာပေါက် ပြောပြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအခါ မှန်ကျောက် တစ်ခုသာ ကျန်တော့ပေသည်။
“ရှိပါတယ်”
ရှန်ကွမ်းယွီက သေချာပေါက် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
“အဲဒါက ဘာများလဲ”
လင်းရီက ဝမ်းသာသွားသည်။
“တကယ်တော့ အဲဒီဂါထာကို ချန်ထားခဲ့တာက လောကသခင် ဟုန်ရန် မဟုတ်ပါဘူး”
ရှန်ကွမ်းယွီက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။
“သူ မဟုတ်ဘူး ဟုတ်လား”
သမိုင်းမှတ်တမ်းများပင် မှားယွင်းနေလိမ့်မည်ဟု လင်းရီ မထင်ထားခဲ့ချေ။
သို့သော်လည်း ထိုသို့သော မှတ်တမ်းများသည် အဓိပ္ပာယ်လွဲမှားခြင်းနှင့် မှားယွင်းကူးယူခြင်းများ ဖြစ်လေ့ရှိသည်မှာ မှန်ပေသည်။ ထို့အပြင် လောကီကမ္ဘာတွင်ဖြစ်စေ၊ ဝိညာဉ်နယ်ပယ်တွင်ဖြစ်စေ တရားဝင်မဟုတ်သော သမိုင်းမှတ်တမ်းများ အမြဲရှိနေတတ်သည်။ ထိုမှတ်တမ်းများသည် မှားယွင်းသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း အမှန်ဖြစ်ရန်လည်း အာမခံချက် မရှိချေ။
“အဲဒါက လန်ခဲဘုရားကျောင်းက တံမြက်လှည်းတဲ့ ကိုရင်လေးတစ်ပါးပါ”
“အဲဒီကိုရင်လေး တာဝန်ယူရတဲ့နေရာက ကျမ်းစာလိပ်စင်မြင့် ဖြစ်ပါတယ်”
“အဲဒီကိုရင်လေးဟာ လောကသခင်အဖြစ် အရိုက်အရာ မဆက်ခံခဲ့ရပေမဲ့ သူ၏ ဉာဏ်အလင်းပွင့်မှု အရည်အချင်းကတော့ အံ့မခန်းပါပဲ။ တစ်ခါမှာ သူ ကျမ်းစာလိပ် စင်မြင့်ကို တံမြက်လှည်းနေရင်း စင်မြင့်ပေါ်က ဖုန်မှုန့်တွေကို ဘယ်လိုပဲ လှည်းလှည်း သန့်ရှင်းမသွားတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီမှာ သူ စိတ်ပျက်သွားပြီး တံမြက်လှည်းကို ပစ်ချကာ ဒီဂါထာကို ရွတ်ဆိုလိုက်တာပေါ့”
“အဲဒီဂါထာကြောင့်ပဲ ကိုရင်လေးဟာ တစ်ရှိန်ထိုး ဉာဏ်အလင်းပွင့်ခြင်း ရရှိသွားခဲ့ပြီး ကြီးမြတ်တဲ့ အဆင့်အတန်းကို ရောက်ရှိသွားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကိုရင်လေး ဉာဏ်အလင်းပွင့်သွားတဲ့အချိန်မှာပဲ ကျမ်းစာလိပ် စင်မြင့်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဟာ အက်ကွဲပျက်စီးသွားခဲ့တယ်”
“အဲဒီအက်ကွဲသွားတဲ့ ကျောက်တုံးဟာ ကြေးမှုံပြင်တစ်ခုလို ကြည်လင်နေခဲ့တယ်။ အဲဒါဟာ စိတ်နှလုံးကို ထင်ဟပ်စေပြီး တစ်ဦးရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ သဘာဝကို မြင်တွေ့စေနိုင်တယ်လို့ ဆိုကြပါတယ်၊ တကယ်ကို ထူးခြားတာပေါ့” ဟု ရှန်ကွမ်းယွီက ရှင်းပြလိုက်သည်။
“အဲဒီကျောက်တုံးက အခုထိ လန်ခဲဘုရားကျောင်းမှာပဲ ရှိနေတုန်းလား” ဟု လင်းရီက မေးသည်။
“ဒါပေါ့ ရှိတာပေါ့။ အဲဒီကိုရင်လေးဟာ ဉာဏ်အလင်းပွင့်ပြီးနောက် လောကသခင်ဟုန်ရန်၏ တပည့်ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ချန်လို့ ဘွဲ့အမည် ရခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီကျောက်တုံးကိုလည်း ချန်ကြေးမုံမှန်လို့ ခေါ်ကြတာပေါ့။ ဆရာတော်ကြီး ချန် နတ်ရွာစံပြီးနောက်မှာတော့ ချန်ကြေးမုံမှန် ဟာ လန်ခဲဘုရားကျောင်းအတွင်းမှာပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်”
၎င်းကို ကြားသောအခါ လင်းရီ ခေါင်းကိုက်သွားရသည်။ ဤအရာသည် ဘုရားကျောင်း၏ အကာအကွယ်ရတနာ တစ်ခုဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။ ရရှိရန်မှာ သေချာပေါက် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။
“တကယ်လို့ ရှင်က ဒီချန်ကြေးမုံမှန်ကို လိုချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး” ရှန်ကွမ်းယွီက ဆိုသည်။
“တာအိုမိတ်ဆွေ ရှန်ကွမ်းမှာ နည်းလမ်းရှိလို့လား”
လင်းရီ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားသည်။
“ဆရာတော်ကြီးချန် နတ်ရွာစံခါနီးမှာ ဒီဂါထာကို ချန်ကြေးမုံမှန်ပေါ်မှာ ရေးထိုးခဲ့ပါတယ်။ ဒီဂါထာရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်နိုင်တဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ဆရာတော်ကြီးချန် ချန်ထားခဲ့တဲ့ အမွေအနှစ်ကို ယူဆောင်သွားနိုင်တယ်လို့ ဆိုထားပါတယ်”
“ဒီလောက် ရိုးရှင်းတာလား”
“ရိုးရှင်းတယ် ဟုတ်လား”
ရှန်ကွမ်းယွီ၏ ကိုယ်လေးက တုန်ယင်သွားပြီး အံကြိတ်ကာ လင်းရီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုဂါထာဟာ နှစ်ပေါင်း မည်မျှကြာအောင် လူပြောများနေခဲ့သည်ကို မည်သူသိမည်နည်း။ ဗုဒ္ဓဘာသာ မြေကမ္ဘာအင်မော်တယ်များပင် နားလည်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို မည်သူမျှ မသိရှိခဲ့ကြချေ။ သို့သော် လင်းရီကမူ ရိုးရှင်းသည်ဟု ဆိုနေပြန်သည်။
“တကယ်လို့ ဘယ်သူမှ မဖြေရှင်းနိုင်သေးဘူးဆိုရင်တော့ အဲဒါက ရိုးရှင်းတာပေါ့”
လင်းရီက တောက်ပစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
ရှန်ကွမ်းယွီက ဘာမှဆက်မပြောတော့ဘဲ သူမ၏ စုတ်တံ လှုပ်ရှားမှုကိုသာ ပိုမို မြန်ဆန်စေလိုက်သည်။ ခေတ္တမျှအတွင်းမှာပင် စုတ်တံဖျားကို အသာအယာ ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ ပုံတူမှာ ပြည့်စုံသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် တောင်သခင်လင်း”
ရှန်ကွမ်းယွီက စုတ်တံကို ချကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
“ကြည့်ပါရစေဦး”
လင်းရီက အပျင်းကြောဆန့်ကာ ထရပ်လိုက်ပြီး စားပွဲဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ရှန်ကွမ်းယွီက ပုံတူလိပ်ကို လင်းရီအတွက် ဖြန့်ပြလိုက်၏။
ပုံတူပေါ်တွင် လင်းရီသည် လက်ရန်းကို မှီလျက် ထိုင်နေပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံရှည်မှာ လွင့်ပျံနေသည်ကို မြင်တွေ့ရသည်။ ရေကန်ထဲရှိ လရောင်မှာ ဝေဝါးနေသော်လည်း လင်းရီကိုမူ နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသည့်အလား ထင်ရှားစေပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ကာ လွတ်လပ်သော အသွင်ကို ဆောင်နေပေသည်။
“တောင်သခင်လင်း သဘောကျရဲ့လား”
ရှန်ကွမ်းယွီ၏ အသံမှာ လရောင်ကဲ့သို့ ကြည်လင်အေးစက်နေသော်လည်း မာန်အနည်းငယ် ပါဝင်နေသည်။ သူမသည် သူမ၏ ပန်းချီတာအိုအပေါ် အလွန် ယုံကြည်မှုရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“စုတ်ချက်တွေကတော့ အပြစ်ပြောစရာ မရှိပါဘူး၊ ရသကလည်း အကြီးစားအောင်မြင်မှု အဆင့်ကို ရောက်နေပြီပဲ”
လင်းရီက ခေါင်းညိတ် ချီးကျူးလိုက်ပြီးနောက် စကားလမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာ ကောင်းတာကတော့ စိတ်ကူးရသလေးတစ်ခုတော့ လိုနေသေးတယ်”
“စိတ်ကူးရသလိုနေတယ် ဟုတ်လား”
ရှန်ကွမ်းယွီ အံ့အားသင့်သွားပြီး ပုံကို သေချာ ပြန်ကြည့်သော်လည်း ဘာမှားနေသည်ကို ရှာမတွေ့ချေ။ လင်းရီ၏ ရုပ်ရည်ကပင် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ညင်သာပြီး အင်မော်တယ်တစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားနေသည် မဟုတ်ပါလော။ သူမ၏ ပြည့်စုံသော စုတ်ချက်များဖြင့် ပေါင်းစပ်လိုက်လျှင် ဤရသမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းနေပြီဟု သူမ ယူဆထားခြင်း ဖြစ်သည်။
“တာအိုမိတ်ဆွေ ရှန်ကွမ်း မင်းက ဝိုင်မသောက်တတ်ဘူး မဟုတ်လား”
လင်းရီက ပြုံးလျက် မေးသည်။
“ဒါပေါ့ မသောက်တတ်ပါဘူး”
ရှန်ကွမ်းယွီက ခေါင်းယမ်းပြသည်။
“ဒါကြောင့် ဖြစ်လိမ့်မယ်”
လင်းရီက အသာအယာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ ဝိုင်ဘူးမှ ဝိုင်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ကာ ပုံတူပေါ်သို့ ရုတ်တရက် မှုတ်ထုတ်လိုက်တော့သည်။
ဝိုင်မြူခိုးများမှာ ပုံပေါ်သို့ ဖြန့်ကျဲသွားပြီး ဝိုင်ရနံ့မှာ ပုံတူတစ်ခုလုံးတွင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။
“တာအိုမိတ်ဆွေ ရှန်ကွမ်း အခု ထပ်ကြည့်လိုက်ပါဦး”
လင်းရီက အနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ပြီး ရှန်ကွမ်းယွီကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။
ရှန်ကွမ်းယွီက ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတိုး၍ ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားခဲ့ရ၏။ ပုံတူမှာ ယခင်အတိုင်းပင် ရှိနေသော်လည်း ဝိုင်မြူခိုးများ ပြန့်ကျဲသွားသည်နှင့်အမျှ လရောင်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပေါင်းစပ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ရေထဲက လရောင်က ကောင်းကင်သို့ တက်သွားခြင်းလား၊ ကောင်းကင်က လမင်းက ရေထဲမှာ ထင်ဟပ်နေခြင်းလား ဆိုသည်မှာပင် မသေချာတော့ချေ။
ထိုင်နေသော လင်းရီသည်ပင် အမှန်တကယ် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူ၏ခွက်ကို မြှောက်ကာ အားရပါးရ သောက်နေကာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာလည်း မူးယစ်ဝေဝါးနေသည့်အလား ထင်ရပေသည်။
“ဒါက...”
ရှန်ကွမ်းယွီ၏ ကိုယ်လေးက တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ခုကို သူမ နားလည်သွားသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း ထိုလှုံ့ဆော်မှုကို သေချာ မဆုပ်ကိုင်နိုင်သေးချေ။
“မဆိုးဘူး မဆိုးဘူး၊ ဒါမှ စစ်မှန်တဲ့ ပုံတူပေါ့”
လင်းရီက သူ့ပုံကိုကြည့်ကာ အလွန် ကျေနပ်နေခဲ့သည်။
“တောင်သခင်လင်းဟာ... တကယ်ကို အံ့မခန်းတဲ့ ပါရမီရှင်ပဲ”
ရှန်ကွမ်းယွီက သူမ၏ အကြည့်ကို လွှဲလိုက်ပြီး လင်းရီကို ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ဦးအလား ကြည့်လိုက်သည်။ သူသည် ပြိုင်ဘက်ကင်း တာအိုတစ်ရာ အထက်မှာ ရှိနေသော်လည်း ဝိုင်တာအိုကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပန်းချီတာအိုကို လေ့လာသူ မဟုတ်သော်လည်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝိုင်မှုတ်လိုက်ရုံနှင့် ပုံတူကို အသက်ဝင်သွားစေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။
အသက်။
မှန်ပေသည်။ ရှန်ကွမ်းယွီသည် ထိုလှုံ့ဆော်မှုကို နောက်ဆုံးတွင် ဆုပ်ကိုင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဝိုင်မြူခိုးများ မှုတ်လိုက်ပြီးနောက် ပုံတူမှာ ဝိညာဉ်ဝင်သွားကာ အသက်ဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“တာအိုမိတ်ဆွေ ရှန်ကွမ်း ကျေနပ်တယ်ဆိုရင်ပဲ ရပါပြီ”
လင်းရီက ခပ်သဲ့သဲ့လေး ပြုံးလိုက်သည်။
“မိုးလည်း ချုပ်နေပြီဆိုတော့ တကယ်လို့ စိတ်မရှိရင် တာအိုမိတ်ဆွေရှန်ကွမ်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိုင်တောင်မှာ တစ်ညလောက် အနားယူသွားပါလား”
“တောင်သခင်လင်းရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဒီပုံကို ဒီညပဲ ဂိုဏ်းဆီ ပြန်ပို့ရပါမယ်၊ ပြီးရင် နယ်နှင်ခံအင်မော်တယ် အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ကို ဂိုဏ်းအသီးသီးဆီ ပို့ပေးရဦးမှာပါ။ နောက်ထပ် သုံးရက်အတွင်းမှာ ဒီစာရင်းဝင် လူဆယ်ယောက်ရဲ့ နာမည်ဟာ ဝိညာဉ်နယ်ပယ် တစ်ခုလုံးမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ခန့်မှန်းရပါတယ်” ရှန်ကွမ်းယွီက ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။
“အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် မတားတော့ပါဘူး”
လင်းရီက လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
လောကီကမ္ဘာတွင် သူက ကျော်ကြားပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ဝိညာဉ်နယ်ပယ်တွင် ကျော်ကြားလာမည့် ခံစားချက်မှာလည်း မဆိုးလှဟု သူ တွေးလိုက်မိသည်။
“နှုတ်ဆက်ပါတယ်”
ရှန်ကွမ်းယွီသည် ပုံတူမှာ ခြောက်သွေ့သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ဂရုတစိုက် လိပ်ယူ၍ ပုံတူပြွန်အတွင်း ထည့်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။
“စီနီယာ...”
“စီနီယာက ဝမ်းနည်းမှုကတစ်ဆင့် တာအိုထဲဝင်တာနဲ့ ဘယ်လို ပတ်သက်နေတာလဲ”
လင်းရီက တာအိုသိုလှောင်ရာ စာအုပ်တောင်ရှိရာသို့ ကြည့်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် လင်းရီသည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဆင်ပြီး တာအိုသိုလှောင်ရာ စာအုပ်တောင် ဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။
“စီနီယာ့ရဲ့ ဖန်တီးမှုကတော့...”
လင်းရီ တောင်ပေါ်သို့ ရောက်သည်နှင့် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ တာအိုသိုလှောင်ရာ စာအုပ်တောင်၏ ထိပ်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ထိစပ်နေသော မြင့်မားလှသည့် စာအုပ်စင်ကြီးတစ်ခုရှိနေခဲ့သည်။ ခရမ်းရောင် တိမ်တိုက်များမှာ နိမ့်ကျစွာ ချိတ်ဆွဲနေပြီး အင်မော်တယ်အလင်းရောင်များမှာလည်း လူးလွန့်နေခဲ့၏။ တိမ်မြူရေတံခွန်အတွင်း၌ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများမှာ လွင့်ပျံနေကြပြီး ကွန်ဖြူးရှပ်ချီ သမုဒ္ဒရာကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။ ကျိုးယွင်အနေဖြင့် ဤနှစ်များအတွင်း ရှေးဟောင်းကျမ်းစာ မည်မျှအထိ စုဆောင်းထားခဲ့သည်ကို စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။
လင်းရီ အံ့ဩနေစဉ်မှာပင် စာအုပ်စင်ကြီး တုန်ခါသွားပြီး ကျိုးယွင်၏ ပုံရိပ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။ ကျိုးယွင်၏ ပတ်လည်တွင် ရေတွက်၍မရနိုင်သော ကျမ်းစာများ ဝန်းရံနေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ကြယ်တာရာ ဂလက်ဆီတစ်ခု ပါဝင်နေသကဲ့သို့ သူ၏ ပါရမီများမှာလည်း လှိုင်းထနေခဲ့သည်။ သူသည် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော နက်နဲသည့် ရသများကို ထုတ်လွှတ်နေပြီး သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာလည်း နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုသို့ တက်လှမ်းသွားပုံရပေသည်။
“မင်း ဝမ်းနည်းမှုအတွက် လာတာ မဟုတ်လား”
ကျိုးယွင်က မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများအတွင်း၌ ကျယ်ပြောလှသော ခရမ်းရောင်ချီများ လင်းလက်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ပတ်လည်တွင် လွင့်ပျံနေသော ကျမ်းစာများမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။ သူသည် လင်းရီ လာရသည့် အကြောင်းရင်းကို ကြိုတင်သိရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“စီနီယာ လမ်းပြပေးပါဦး”
လင်းရီက အားနာမနေတော့ဘဲ နက်နဲစွာ ဦးညွှတ်၍ တောင်းဆိုလိုက်လေတော့သည်။
အခန်း ၃၄။ ရေသူမျက်ရည်၊ ကျိုးယွင်ကို တစ်ကြိမ်မြင်ရရုံဖြင့် တစ်သက်လုံး ပျက်စီးရခြင်း
“ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့”
ကျိုးယွင်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်ပြီး တိမ်တိုက်များကို နင်းလျက် အတွင်းစည်းရှိရာသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့သည်။ လင်းရီကလည်း အမြန်ပင် နောက်မှ လိုက်ပါသွားခဲ့၏။
အတွင်းစည်းသည် တောင်တစ်ရာ၏ အလွန်တွင် တည်ရှိပေသည်။ အဝင်ဝတွင် လွင့်ပျံနေသော တောင်တန်းများ မြင့်မားစွာ တည်ရှိနေပြီး ရေတံခွန်များသည် ကောင်းကင်မြစ်များအလား အောက်သို့ စီးကျနေခဲ့သည်။
“ဒါက ဝိညာဉ်ရေးရာချီ ရေတံခွန်လား”
လင်းရီသည် ရှေ့တွင်မြင်နေရသော ရေတံခွန်များကို ကြည့်ကာ ပို၍ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။
“တာလော့ အတွင်းစည်းဟာ ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူတစ်ခုအတွင်းမှာ တည်ရှိတာပါ”
“ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူဆိုတာက သီးခြား ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုပေါ့”
“တာလော့
ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူဟာ လောကမှာ အသန့်စင်ဆုံးနဲ့ အခမ်းနားဆုံး ဝိညာဉ်ရေးရာချီတွေ ပါဝင်တဲ့အတွက် ဝိညာဉ်နယ်ပယ်မှာ အကောင်းဆုံးလို့ ကျော်ကြားပါတယ်”
“ဒါပေမဲ့ အဲဒါက အရမ်း ကောင်းမွန်လွန်းနေတဲ့အတွက် ရွှေအမြူတေအဆင့်အောက် ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် ကျင့်ကြံဖို့ မသင့်တော်ဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့်ပဲ အတွင်းစည်းနဲ့ အပြင်စည်းဆိုပြီး ခွဲခြားထားရတာပေါ့”
“အပြင်စည်းတပည့်တွေဟာ အထဲကိုဝင်ပြီး မကျင့်ကြံနိုင်ပေမဲ့ ဂိုဏ်းက သူတို့အတွက် အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရအောင် စီစဉ်ပေးထားပါတယ်။ ဂိုဏ်းဟာ ကြီးမားတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သုံးပြီး ကောင်းကင်လိုဏ်ဂူ အတွင်းက ဝိညာဉ်ရေးရာချီတွေကို အပြင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်၊ အဲဒီကနေ ဒီ ဝိညာဉ်ရေးရာချီ ရေတံခွန်တွေကို ဖန်တီးလိုက်တာပဲ။ အဲဒါတွေက တောင်တစ်ရာက တပည့်တွေကို အကျိုးပြုမှာပါ” ကျိုးယွင်က အေးဆေးစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။
လင်းရီကလည်း ၎င်း၏ အကြောင်းရင်းကို သဘာဝကျကျ သိရှိထားပေသည်။ ကျင့်ကြံသူများ ကျင့်ကြံရာတွင် သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို မြှင့်တင်ရန် လွယ်ကူသော်လည်း စိတ်သဘာဝ ကို မြှင့်တင်ရန်မှာ ခက်ခဲလှပေသည်။ တကယ်လို့ ဝိညာဉ်ရေးရာချီ အလွန် ထူထပ်သော နေရာတွင် ကျင့်ကြံမည်ဆိုပါက ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာမည်ဖြစ်သော်လည်း အားနည်းချက်မှာ သူတို့၏ စိတ်သဘာဝ က လိုက်မမီနိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် တာလော့ အပြင်စည်းတပည့်များသည် နှစ်ပေါင်း ၁၂၀ တိုင်အောင် လေ့ကျင့်မှုများကို ခံယူကြရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ရွှေအမြူတေအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်သူများသာ အတွင်းစည်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီး အတွင်းစည်းတပည့် ဖြစ်လာနိုင်ကြပေသည်။
“ဒီဝိညာဉ်ရေးရာချီ ရေတံခွန်ဟာ တောင်တစ်ရာကို အကျိုးပြုရုံတင်မကဘဲ ငါတို့ တာလော့ရဲ့တောင်ကို ကာကွယ်ပေးတဲ့ ဝင်္ကပါကြီးဖြစ်တဲ့ တိမ်နွယ်ရေတံခွန်ဝင်္ကပါ လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ မှတ်ထားပါ ငါ့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေအတိုင်း လိုက်နင်းပါ၊ တစ်လှမ်းလေးတောင် မမှားစေနဲ့ဦး”
ကျိုးယွင်က သတိပေးလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ ခြေဖျားလေးများဖြင့် အသာအယာ နင်းလိုက်ရာ သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံသန်းသွားသော ကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင်အလား ဖြစ်နေခဲ့၏။
လင်းရီကလည်း အမြန်ပင် နောက်မှ လိုက်ပါခဲ့ရာ သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ လုံးဝ တိကျနေခဲ့သည်။ ခေတ္တမျှအတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် တိမ်နွယ်ရေတံခွန်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး အတွင်းစည်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ အရပ်မျက်နှာအားလုံးမှ ဝိညာဉ်ရေးရာချီများသည် ဒီရေလှိုင်းများအလား လှိုင်းထနေပြီး မြစ်ရှည်ကြီးများအဖြစ် စုဆုံနေကြပေ၏။ အသက်တစ်ချက် ရှူလိုက်ရုံဖြင့် လင်းရီသည် သူ၏ ချီပင်လယ်အတွင်းရှိ ဝိုင်တာအို ရတနာဘူးမှာ ပြင်းထန်စွာ မြည်ဟည်းသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး ၎င်းအတွင်းရှိ ဝိုင်တာအိုချီများမှာ အများကြီး တိုးပွားလာခဲ့သည်။
“တကယ်လို့ ဒီလိုနေရာမှာသာ ကျင့်ကြံမယ်ဆိုရင်တော့ သုံးရက်မပြည့်ခင်မှာတင် အခြေတည်အဆင့် ဒုတိယအဆင့်ကို ရောက်သွားနိုင်မှာပဲ”
လင်းရီက အံ့အားသင့်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းကတော့ အခြေတည်အဆင့်နဲ့ အတွင်းစည်းထဲကို ပထမဆုံး ဝင်ခွင့်ရတဲ့သူပဲ”
ကျိုးယွင်က ပြုံးကာ ဆို၏။
ကျိုးယွင်ပင်လျှင် သူ၏ အခြေတည်အဆင့် ကာလအတွင်း၌ အတွင်းစည်းသို့ မဝင်ရောက်ခဲ့ဖူးချေ။ ကျိုးယွင်က လင်းရီကို ခေါ်လာရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ပထမဦးစွာ လင်းရီလိုအပ်သော အရာမှာ အတွင်းစည်းတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်ပြီး ဒုတိယအချက်မှာ လင်းရီ၏ စိတ်သဘာဝအပေါ် သူ ယုံကြည်မှု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ တာအိုတစ်ရာ၏ အထက်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော အရိုးတည်ဆောက်ပုံ ရှိသော်လည်း လင်းရီက ဝိုင်တာအိုကို ရွေးချယ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ ကိုယ်ပိုင် တာအိုကို ဖန်တီးပြီး ကိုယ်ပိုင်တောင်ကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့သည့် ထိုသို့သော စိတ်သဘာဝနှင့် သတ္တိမျိုးမှာ အလွန် ရှားပါးလှပေသည်။
လင်းရီက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ အတွင်းစည်းသည် အပြင်စည်းထက် ပိုမို ကျယ်ပြောပြီး အဆုံးအစမဲ့နေခဲ့၏။ တောင်တန်းများသည် လူသားများ၏ ကျင့်ကြံမှုဒဏ်ကို မခံရသေးသည့်အလား ရှေးဦးရနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။ စိတ်ဝိညာဉ်သားရဲများ ပြေးလွှားနေကြပြီး မင်္ဂလာငှက်များလည်း ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေကြ၏။ ရှေးဟောင်း နဂါးကြီးများအလား ကွေ့ကောက်စီးဆင်းနေသော မြစ်ကြီးများလည်း ရှိနေခဲ့သည်။
“ဒါက အတွင်းစည်းရဲ့ အပြင်ဘက်ပိုင်းပဲ”
“ငါတို့ သွားမယ့်နေရာကတော့ ငါ ငယ်ငယ်တုန်းက အတွင်းစည်းကို ပထမဆုံး ဝင်လာခဲ့ပြီး တာအိုကို နားလည်အောင် ကြိုးစားခဲ့တဲ့ နေရာပေါ့”
ကျိုးယွင်သည် လင်းရီကို အတွင်းစည်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ ခေါ်မသွားဘဲ ဘေးတိုက်သာ ရွှေ့လျားသွားခဲ့ရာ ခေတ္တမျှအတွင်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးသည် တောင်ကြားတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။ တောင်ကြားထဲတွင် ထူးဆန်းသော ပန်းများနှင့် အပင်များမှာ အလှပြိုင်နေကြပေ၏။ မြစ်ကြီးတစ်စင်းမှာ အောက်သို့ စီးဆင်းနေပြီး မြင်ကွင်းမှာ ပန်းချီကားတစ်ချပ်အလား လှပနေခဲ့သည်။ မြစ်နံဘေးတွင် တောင်ကို မှီလျက် ရေကို မျက်နှာမူထားသော မြက်တဲလေး တစ်လုံး ရှိနေခဲ့ရာ အေးချမ်းပြီး သာယာလှပေသည်။
“စီနီယာက မြက်တဲလေးတွေကို အတော်လေး နှစ်သက်ပုံရတယ်နော်” လင်းရီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
“မြက်တဲလေးတစ်လုံး ဆောက်တာဟာလည်း ကျင့်ကြံခြင်း တစ်မျိုးပါပဲ”
ကျိုးယွင်က အများကြီး မပြောဘဲ လင်းရီကို မြစ်ကမ်းနံဘေးသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။
မြစ်နံဘေးတွင် ရောင်စုံအလင်းတန်းများ လင်းလက်နေသော ကြီးမားလှသည့် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုမှာ တစ်ကိုယ်တည်း ရပ်တည်နေခဲ့၏။ ကျောက်တုံးမှာ အပေါ်ပိုင်းတွင် ကြီးမားပြီး အောက်ပိုင်းတွင် သေးငယ်သော်လည်း မတ်မတ်ရပ်နေကာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသကဲ့သို့ ရှိနေပေသည်။ ၎င်း၏ အသွင်သဏ္ဍာန်မှာ အံ့ဩဖွယ်ရာ ကောင်းလှပြီး နတ်ဘုရားပုံစံနှစ်မျိုးက ၎င်းကို သုံးပိုင်း ခွဲခြားထားသည်ဟု ထင်ရပေသည်။ နတ်ဘုရားအလင်းရောင်များ စီးဆင်းနေသည်မှာ နတ်ဘုရားစိတ်ဝိညာဉ်ကိုပင် တုန်လှုပ်စေနိုင်သည့်အလား ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများ ရှိနေခဲ့၏။
“စီနီယာ... ဒီကျောက်တုံးက နည်းနည်း ထူးခြားနေသလိုပဲ”
လင်းရီ၏ နှလုံးသား လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။
“ဒီကျောက်တုံးကို နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်လို့ ခေါ်တယ်၊ အဲဒါက ရှေးဟောင်း အံ့ဖွယ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးပဲ”
ကျိုးယွင်က နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ့အကြည့်များမှာ ဝေးကွာလှသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိနေပုံရပြီး ဘဝ၏ အနိမ့်အမြင့်များကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည့် ပုံစံမျိုး ပိုမိုပေါ်လွင်နေခဲ့၏။
“နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်ဟုတ်လား”
လင်းရီ၏ အကြည့်များမှာ ထက်မြက်သွားခဲ့သည်။
“နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်ဟာ ဝိညာဉ်နယ်ပယ် စတင်ပွင့်လာတဲ့ အချိန်မှာ မွေးဖွားလာခဲ့တာပါ။ နေနဲ့ လရဲ့ အနှစ်သာရတွေကို စုပ်ယူပြီး နတ်ဘုရားအစွမ်းတွေ ရလာခဲ့တာပေါ့။ တကယ်လို့ ၎င်းကို ပဲ့တင်ထပ်အောင် လုပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် သက်ရှိတွေရဲ့ အတိတ်ကို ဖော်ပြပေးနိုင်တယ်လေ” ကျိုးယွင်က ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
“သက်ရှိတွေရဲ့ အတိတ်ကို ဖော်ပြပေးနိုင်တယ် ဟုတ်လား”
လင်းရီက အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်သည်။
“အင်း”
ကျိုးယွင်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်ပြီး “မင်း ဝိုင်ယူလာခဲ့လား” ဟု မေးမြန်းသည်။
“ဒါပေါ့ ယူလာခဲ့တာပေါ့”
လင်းရီက ဝိုင်တစ်အိုးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ တာအိုမေးမြန်းခြင်းဝိုင်ဝိညာဉ်မှာ မသိမသာ လှုပ်ရှားသွားပြီး သာမန် ကြယ်လဝိုင်မှာ တာအိုမေးမြန်းခြင်း ကြယ်လဝိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ကျိုးယွင်က ဝိုင်အိုးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့လက်ဖဝါးကို လှန်လိုက်ရာ ပုလဲလုံးတစ်လုံး သူ၏ လက်ထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့၏။ ပုလဲလုံးမှာ လက်မအရွယ်ခန့်သာ ရှိသော်လည်း နက်ပြာရောင် အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေခဲ့သည်။ လင်းရီက တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ရုံမျှနှင့် ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြာကြီးတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပေသည်။
“ဒီပုလဲကို ရေသူမမျက်ရည်လို့ ခေါ်တယ်”
ကျိုးယွင်သည် သူ၏ လက်ထဲရှိ ရေသူမျက်ရည်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အမျိုးမျိုးသော ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပုံရ၏။
“အရှေ့ပင်လယ် ကမ်းရိုးတန်းကနေ အနောက်ဘက် မိုင်ပေါင်း သုံးသန်းအကွာမှာ လူခေါင်းနဲ့ ငါးကိုယ်ထည်ရှိတဲ့ သက်ရှိတွေရှိကြတယ်၊ သူတို့ကို ရေသူလို့ ခေါ်ကြတာပေါ့”
“ရေသူတွေမှာ ပုလဲအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ မျက်ရည်တွေ ရှိကြတယ်၊ အဲဒီပုလဲတွေက ဝိညာဉ်ကို အားကောင်းစေနိုင်သလို တာအိုကိုလည်း ပြောင်းလဲပေးနိုင်စွမ်း ရှိတယ်။ ရေသူတွေမှာ ‘အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်’ လို့ ခေါ်တဲ့ နည်းစနစ်တစ်ခုရှိပြီး အဲဒါကို ကျင့်ကြံရင် ဘဝပေါင်း သုံးဘဝအထိ နေထိုင်နိုင်တယ်လို့ ဆိုကြတယ်”
ကျိုးယွင်က ညင်သာစွာ ပြောဆိုလိုက်ရာ သူ၏ နက်နဲသော မျက်လုံးများထဲတွင် နူးညံ့မှု အရိပ်အယောင် အချို့ ပေါ်လာခဲ့သည်။
“တကယ်လို့ ဝမ်းနည်းမှုကတစ်ဆင့် တာအိုထဲကို ဝင်ခဲ့တဲ့သူက ရေသူတစ်ယောက်များလား”
လင်းရီက တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသွားသဖြင့် ကျိုးယွင်ကို တွေးတောစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
“ဒီရေသူမျက်ရည်ကို ဝိုင်ထဲမှာ ပျော်ဝင်စေပြီး တစ်ငုံတည်း သောက်လိုက်ပါ၊ ဒါဆိုရင် မင်း သဘာဝကျကျ သိသွားပါလိမ့်မယ်”
ကျိုးယွင်က သူ၏ လက်ထဲရှိ ရေသူမျက်ရည်ကို လင်းရီထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့”
လင်းရီက ရေသူမျက်ရည်ကို ယူ၍ ဝိုင်အိုးအတွင်းသို့ ထည့်လိုက်သည်။
ရေသူမျက်ရည်သည် ဝိုင်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်း ပျော်ဝင်သွားခဲ့ပြီး ဝိုင်အိုးအတွင်းမှ ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် ခံစားချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ ၎င်းမှာ လင်းရီ၏ နောင်တပေါင်းများစွာကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်သည့်အလား ထင်ရပေသည်။ လင်းရီ မတွေဝေတော့ဘဲ တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ အဆုံးအစမဲ့သော ခါးသီးမှုများမှာ ဖျောက်ဖျက်၍ မရနိုင်လောက်အောင် မြင့်တက်လာခဲ့တော့သည်။
အခိုက်အတန့်အတွင်းမှာပင် လင်းရီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် စိတ်ကူးရသမှာ ဝိုင်နှင့်အတူ နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်ဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့၏။ လင်းရီသည် ခေါင်းမူးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တောင်တန်းများ၊ မြစ်များနှင့် မြက်တဲလေးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ပြာကြီးတစ်ခုသာ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှု။
လင်းရီ၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူ၏ဟင်းလင်းပြင်စိတ်ဝိညာဉ်မှ ဝိုင်ဝိညာဉ် စွမ်းအားကို အမြန် ပြန်ထိန်းလိုက်ရသည်။ မတော်တဆ ထိုထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုကို ဖျက်ဆီးမိသွားမည်ကို သူ စိုးရိမ်မိခြင်း ဖြစ်၏။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် လင်းရီသည် အသွင်သဏ္ဍာန်မရှိသော လေပြေတစ်ချက်အလား လေထဲတွင် လွင့်မျောနေခဲ့ပြီး အောက်ဘက်တွင်မူ လူခေါင်းနှင့် ငါးကိုယ်ထည်ရှိသော ရေသူတစ်အုပ်မှာ ပင်လယ်ထဲတွင် ဆော့ကစားနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
တစ်ခဏ၌ အဝေးရှိ ပင်လယ်ပြင်ထက်တွင် ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ဓားတစ်လက်ကို စီးနင်းကာ လေကိုစီးလျက် လာနေခဲ့ပြီး သူ၏ တာအိုဝတ်ရုံမှာ လွင့်ပျံနေကာ လွတ်လပ်ပြီး ကျက်သရေရှိလှပေသည်။
ကျိုးယွင်... လင်းရီက တစ်ချက်ကြည့်ရုံနှင့် မှတ်မိသွားခဲ့သည်၊ ၎င်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကျိုးယွင် ဖြစ်ပေသည်။ ဤအချိန်တွင် ကျိုးယွင်သည် အခြေတည်အဆင့်ကို အောင်မြင်စွာ တည်ထောင်ပြီးကာစဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။ သူသည် အသက်တစ်ရာရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း အားအင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး စိတ်ဓာတ်များလည်း ထက်သန်နေခဲ့၏။ သူသည် လင်းရီနှင့်ပင် ယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ခန့်ညားသော တာအိုကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
ကျိုးယွင် ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရေသူများကြားမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ကျိုးယွင်ကို အလွန်အမင်း စွဲလမ်းနေသော အမူအရာဖြင့် မော့ကြည့်နေသည်ကို လင်းရီ သတိပြုမိလိုက်သည်။
“တကယ်လို့ ကျိုးယွင်ကို တစ်ကြိမ်မြင်ရရုံနဲ့တင် သူ့ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့တာများလား”
လင်းရီက ထိုရေသူအမျိုးသမီးကို ကြည့်ကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်လေတော့သည်။