အခန်း (၃၅-၃၆)
Vol. 4 Ch. 35-36
အခန်း ၃၅။ မင်းရဲ့ အကြည့်တစ်ချက်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှစ်ဘဝကို လမ်းမှားစေခဲ့တယ်
လင်းရီ၏ စိတ်အာရုံမှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူ့အရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းမှာ ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားကာ သလင်းကျောက်နန်းတော်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထိုနန်းတော်မှာ ပင်လယ်နက်အတွင်း၌ တည်ရှိပြီး ကြည်လင်တောက်ပနေကာ သန္တာတောအုပ်များ ဝန်းရံလျက် ရှိပေသည်။ ရေနေသတ္တဝါများမှာ ဆီမီးခွက်များအလား လင်းလက်နေကြပြီး အိပ်မက်ဆန်သော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့၏။
နန်းတော်အတွင်း၌ ရေသူအမျိုးသမီးတစ်ဦးက မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ ကြည်လင်လှပသော မျက်လုံးများဖြင့် လက်ထဲရှိ ပုံတူတစ်ချပ်ကို စွဲလမ်းစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ ထိုပုံတူပေါ်တွင် ကျိုးယွင်သည် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ လေကိုစီးလျက် ရပ်နေပေ၏။ ပန်းချီဆရာ၏ လက်ရာမှာ သာမန်သာ ဖြစ်သော်လည်း ကျိုးယွင်၏ ရသကိုမူ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရေးထွင်းထားသည့်အလား ပြည့်စုံစွာ ဖော်ပြထားပေသည်။
“ဒါက ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှု မဟုတ်ဘဲ အတိတ်က အဖြစ်အပျက်တွေပဲ”
“ဒါက ရေသူမလေးရဲ့ အတိတ်ပေါ့”
လင်းရီသည် ထိုရေသူအမျိုးသမီးကို ကြည့်ရင်း အရာရာကို နားလည်သွားခဲ့သည်။
လင်းရီသည် လေပြေတစ်ချက်အလား လှုပ်ရှားရင်း ထိုအမျိုးသမီး၏ မှတ်ဉာဏ်များအတွင်းရှိ မြင်ကွင်းများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု မြင်တွေ့နေရသည်။ အများဆုံး မြင်တွေ့ရသော မြင်ကွင်းမှာ ထိုရေသူမလေးသည် ကျိုးယွင်၏ ပုံတူကို ငေးကြည့်နေခြင်းပင်ဖြစ်ပေသည်။
တစ်ကြိမ်တည်း။
ရေသူမလေးသည် ကျိုးယွင်ကို တစ်ကြိမ်တည်းသာ မြင်ဖူးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အလွန်အမင်း စွဲလမ်းခဲ့ရခြင်းဖြစ်၏။ ထိုစွဲလမ်းမှုကပင် သူမအတွက် ခက်ခဲလှသော ကပ်ဘေးတစ်ခုကို သယ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းကို ကံကြမ္မာဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သလို ဝဋ်ကြွေးဟုလည်း ဆိုနိုင်ပေသည်။
“ဖုန်းဟွာ”
“မင်းရဲ့ မွေးရာပါ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် ရွှေအမြူတေအဆင့်ကို ရောက်နေရမှာ ကြာလှပြီ၊ ဘာလို့ အခုထိ နှောင့်နှေးနေရတာလဲ”
မြင်ကွင်းအတွင်း၌ ခန့်ညားထည်ဝါသော ရောင်ဝါရှိသည့် ရေသူဘုရင်မသည် ဖုန်းဟွာကို တင်းမာသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
“တကယ်လို့ အချိန်မတန်သေးလို့ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်”
ဖုန်းဟွာက တိုးညင်းစွာ ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။ သူမအနေဖြင့် အဆင့်တက်လှမ်းရန် ပြင်ဆင်တိုင်း ကျိုးယွင်၏ ပုံရိပ်က စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာတတ်ပြီး သူမကို နှလုံးသားနတ်ဆိုး စွဲကပ်စေကြောင်းကိုမူ မပြောရဲချေ။
“မင်း နှစ်ကြိမ်တောင် ကျရှုံးခဲ့ပြီးပြီ”
“တကယ်လို့ တတိယအကြိမ်သာ ထပ်ပြီး ကျရှုံးမယ်ဆိုရင် ငါလည်း မင်းကို ကယ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး”
“အဲဒီအချိန်ကျရင် မင်းက အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်ကတစ်ဆင့် နောက်ထပ်ဘဝသစ်တစ်ခုနဲ့ပဲ ရှင်သန်နိုင်တော့မယ်”
“မင်းရဲ့ လက်ရှိနယ်ပယ်အတွက်ဆိုရင် အဲ့ဒါက အရမ်းကို နှမြောစရာ ကောင်းလွန်းတယ်”
ရေသူဘုရင်မသည် စကားပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့ရာ ရေသူမလေး ဖုန်းဟွာမှာ နေရာမှာတင် ကြောင်အကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
“မရဘူး”
“တကယ်လို့ ကျွန်မ အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်ကို သုံးလိုက်ရင် သူ့ကို မေ့သွားလိမ့်မယ်”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မမေ့ချင်ဘူး”
“သေရမယ်ဆိုရင်တောင် ကျွန်မ မမေ့နိုင်ဘူး”
ဖုန်းဟွာ၏ အမူအရာမှာ အလွန် ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေခဲ့သည်။
မြင်ကွင်းက ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်၏။ ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်တွင် ဖုန်းဟွာသည် ကျိုးယွင်၏ ပုံတူကို ကိုင်ထားရင်း နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။
“ဒါဆိုရင် နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်က မူလက တာလော့မှာရှိတာ မဟုတ်ဘဲ အပြင်ကနေ ယူလာခဲ့တာပေါ့”
လင်းရီက သိရှိသွားခဲ့သည်။
“နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်... ရှင်က အတိတ်ကို ထင်ဟပ်စေနိုင်တယ် မဟုတ်လား။ ကျွန်မ အဲဒီ ခဏတာ ဆုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အကြည့်လေးကို တန်ဖိုးထားဖို့အတွက် ရေသူမျက်ရည် တစ်စက်ကို ချန်ထားခဲ့ချင်ပါတယ်”
ဖုန်းဟွာသည် ပုံတူကို စွဲလမ်းစွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ ကြည်လင်သော မျက်ရည်တစ်စက် စီးကျလာခဲ့သည်။ ထိုမျက်ရည်မှာ ပုလဲလုံးတစ်လုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်အတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်သွားခဲ့၏။
“လောကမှာ အချစ်ဆိုတာ ဘာများလဲ၊ လူတွေကို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အသက်နဲ့လဲပြီး သစ္စာထားစေနိုင်တာလား”
လင်းရီက မနေနိုင်ဘဲ တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ အကြည့်တစ်ချက်တည်းနှင့် ရေသူမလေးမှာ ဤမျှအထိ စွဲလမ်းသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူ ထင်ထားမည်နည်း။
လင်းရီ သက်ပြင်းချလိုက်သည်နှင့် မြင်ကွင်းက ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ ဤအချိန်တွင် ဖုန်းဟွာမှာ သူမ၏ ဒုတိယဘဝကို ရှင်သန်နေပြီဖြစ်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြည်လင်သန့်စင်နေကာ လင်းရီ ပထမဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် ပါးနပ်သော အသွင်ကို ပြန်လည် ရရှိနေခဲ့သည်။ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာလည်း ရွှေအမြူတေ ပြီးပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၏။
“တကယ်လို့ ဖုန်းဟွာက ဒီဒုတိယဘဝမှာ သူ့ကို ထပ်ပြီး တွေ့ဦးမှာလား”
လင်းရီ၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။
မြင်ကွင်းအတွင်း၌ ကျင့်ကြံသူများစွာမှာ အသွားအလာ ရှိနေကြပြီး ၎င်းနေရာမှာ ကမ်းခြေရှိ အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းတစ်ခုဖြစ်သော ရွှမ်ရွှေဂိုဏ်းဖြစ်ပေသည်။
“ခမ်းနားတဲ့ ပွဲတော်တစ်ခုနဲ့ တူတယ်”
လင်းရီသည် ထိုမှတ်ဉာဏ်ကို ကြည့်နေစဉ် ဧည့်သည်များစွာကို မြင်တွေ့ရပြီး ဖုန်းဟွာသည် ရေသူဘုရင်မ၏ နောက်မှနေ၍ လက်ဆောင်တစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ကာ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။
ရုတ်တရက် ဖုန်းဟွာမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ ပါးနပ်သော မျက်လုံးများဖြင့် ဂိုဏ်း၏ ထောင့်တစ်နေရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။ ထိုနေရာတွင် တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသည် နံရံကို မှီထိုင်နေပြီး ရံဖန်ရံခါ ဝိုင်အိုးထဲမှ ဝိုင်ကို အားရပါးရ သောက်နေကာ တခြားသူများနှင့် တာအိုအကြောင်းကို စကားဖောင်ဖွဲ့ ဆွေးနွေးနေခဲ့သည်။ သူသည် မည်မျှအထိ စိတ်ဓာတ်ထက်သန်ပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေသနည်း။
လင်းရီ ခေါင်းကိုက်သွားရသည်။ ဤအကြည့်မှာ သေချာပေါက် ပြဿနာတက်တော့မည်ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် ၎င်းမှာ အကြည့်တစ်ချက်တည်း မဟုတ်ခဲ့ချေ။ ကျိုးယွင်သည် ဖုန်းဟွာ၏ အကြည့်ကြောင့် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားမိသွားသဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး အပြုံးလေးဖြင့် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
“မိန်းကလေး... ငါတို့ အရင်က တွေ့ဖူးကြသလား”
ကျိုးယွင်က ဖုန်းဟွာကို တစ်နေရာရာမှာ တွေ့ဖူးသလို ခံစားရသဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ဟင့်အင်း... မတွေ့ဖူးပါဘူး”
ဖုန်းဟွာက သူမနှလုံးသားမှာ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေသဖြင့် မျက်နှာလေး နီမြန်းလျက် ခေါင်းယမ်းပြလိုက်သည်။
“ဖုန်းဟွာ... မြန်မြန်သွားပြီး လက်ဆောင်ကို ပေးလိုက်စမ်း”
ဖုန်းဟွာ တွေဝေနေစဉ်မှာပင် ရေသူဘုရင်မ၏ အသံထွက်ပေါ်လာပြီး သူမ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
ဖုန်းဟွာ လက်ဆောင်ပေးပြီးနောက် ကျိုးယွင်ကို ထပ်မံ ရှာဖွေလိုက်ချိန်တွင် သူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျိုးယွင် ထိုင်ခဲ့သော နေရာတွင် ဝိုင်အိုးတစ်လုံးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ ဖုန်းဟွာသည် တစ်စုံတစ်ခု စွဲကပ်သွားသည့်အလား ထိုဝိုင်အိုးကို သူမနှင့်အတူ ယူဆောင်သွားခဲ့တော့သည်။
ထိုအချိန်မှစ၍ ဖုန်းဟွာသည် ကျိုးယွင်၏ ပုံတူကို ကြည့်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ထိုဝိုင်အိုးကို နေ့ညမပြတ် ပွတ်သပ်နေခဲ့တော့သည်။
မြင်ကွင်းက ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်၏။ နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက် ရှေ့သို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ရှောင်ချီ... ဒီနှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက် က ငါ့ရဲ့ အတိတ်ကို တကယ်ပဲ ပြနိုင်လို့လား”
နောက်ထပ် ရေသူမလေးတစ်ဦးက ဖုန်းဟွာ၏ နောက်မှ လိုက်လာခဲ့သည်။
“ဒါပေါ့”
“နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက် က အတိတ်ကို ထင်ဟပ်စေနိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ စိတ်ဆန္ဒတော့ လိုအပ်တာပေါ့”
“မင်း အဲဒီတာအိုကျင့်ကြံသူနဲ့ အရင်ဘဝက တွေ့ခဲ့ဖူးလားဆိုတာ သိချင်တယ် မဟုတ်လား။ ဒီကျောက်တုံးကို သုံးကြည့်လိုက်လေ”
ရှောင်ချီက ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောဆိုရင်း ဖုန်းဟွာကို နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက် ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။
“ရေသူမျက်ရည်က အကောင်းဆုံး လှုံ့ဆော်မှုပဲ” ဟု ရှောင်ချီက သတိပေးလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ငါ မငိုနိုင်ဘူးလေ”
ဖုန်းဟွာသည် နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက် ရှေ့တွင် ရပ်နေရင်း အခက်တွေ့နေခဲ့၏။
“ငါ အကုန်ပြင်ဆင်ထားပြီးသား။ ဟောဒါ ဘာလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်ဦး”
ရှောင်ချီက သူမ၏ လျှာလေးကို ထုတ်ပြရင်း ရေသူမျက်ရည်တစ်စက်ကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။
“ဒါကို ငါ့အမေဆီကနေ ခိုးလာတာ၊ ငါတို့ ပြန်ရောက်ရင်တော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့ဦးနော်”
ရှောင်ချီက စကားပြောရင်း သူမ၏ လက်ထဲရှိ ရေသူမျက်ရည်ကို နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်ဆီသို့ ပစ်လိုက်သည်။
“ချလွင်”
ရေသူမျက်ရည်မှာ ကျောက်တုံးပေါ်သို့ ထိမှန်သွားသော်လည်း ပေါင်းစပ်မသွားဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။
“ဘာလို့ အလုပ်မလုပ်တာလဲ”
“သူတို့ ငါ့ကို လိမ်ပြောနေကြတာလား”
ရှောင်ချီက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည်။
“အဲ့ဒါတွေက ဒဏ္ဍာရီတွေပဲလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အစစ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
ဖုန်းဟွာက ခါးသီးစွာ ပြုံးလျက် ရေသူမျက်ရည်ကို ကောက်ရန် ငုံ့လိုက်သည်။ သို့သော် သူမ ရေသူမျက်ရည်ကို ကောက်ယူလိုက်ချိန်တွင် သူမ၏လက်မှာ မြေအောက်ရှိ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ တစ်ခု၏ ထောင့်စွန်းကို သွားရောက် ထိမိသွားခဲ့၏။
“ဟင်”
“တစ်ယောက်ယောက်က ဒီမှာ တစ်ခုခု မြှုပ်ထားခဲ့တာလား”
“ဘာများလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်”
ရှောင်ချီ၏ မျက်လုံးများက စူးရှလှပြီး လက်တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ဖုန်မှုန့်များ လွင့်စင်သွားကာ မြေအောက်ရှိ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာမှာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။
ဖုန်းဟွာ ဘာမှမလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် ရှောင်ချီက သေတ္တာကို တူးထုတ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။
“ဒါက ငါတို့ ရေသူမျိုးနွယ်ရဲ့လက်ရာပဲ”
“ဒါကို မြှုပ်ထားခဲ့တဲ့သူက ငါတို့ ရေသူမျိုးနွယ်ဝင် တစ်ယောက်များလား”
ရှောင်ချီမှာ သံသယများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။
သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမ ချက်ချင်း စိတ်ပျက်သွားခဲ့ရသည်။
“ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ သေတ္တာကို သုံးပြီးတော့မှ ပျက်စီးနေတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ဘာလို့ မြှုပ်ထားရတာလဲ”
ရှောင်ချီက ညည်းညူရင်း ပုံတူလိပ်ကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သည်။
ပုံတူပေါ်တွင် ကျိုးယွင်သည် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရဲရင့်တောက်ပစွာ ရပ်နေပေ၏။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အလွန် ခန့်ညားသော တာအိုကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။
“သူလား”
ဖုန်းဟွာသည် ထိုပုံတူကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ပြီး မှတ်ဉာဏ်များမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးဝင်လာခဲ့သော်လည်း တစ်စုံတစ်ခုသော စွမ်းအားကြောင့် ပိတ်ဆို့ခံထားရပြန်သည်။ ထို့ကြောင့် ဖုန်းဟွာမှာ ခေါင်းမူးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရ၏။
ရုတ်တရက် နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက် အတွင်းမှ ပြာလွင့်လွင့် အလင်းတန်းတစ်ခု ပျံထွက်လာပြီး ဖုန်းဟွာ၏ မျက်မှောင်ကြားသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ချက်ချင်းပင် သူမ၏ အတိတ်ဘဝ မှတ်ဉာဏ်များသည် တောင်ပြိုကမ္ဘာပျက်သည့်အလား အလုံးအရင်းနှင့် တိုးဝင်လာခဲ့တော့၏။
ကြည်လင်သော မျက်ရည်တစ်စက်မှာ ဖုန်းဟွာ၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ ထပ်မံ စီးကျလာခဲ့ပြန်သည်။
“ငါတို့ တကယ်ပဲ တွေ့ခဲ့ဖူးတာပဲ”
“ငါ အဲဒီခဏတာ ဆုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ အကြည့်လေးကို ပြန်ရှာတွေ့ပြီ”
ဖုန်းဟွာက မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ သူမ၏ အမူအရာမှာ ပျော်ရွှင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
“သူက ငါ့ကို မှတ်မိနေတာပဲ” ဟူသော အတွေးမှာ ဖုန်းဟွာ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မျိုးစေ့တစ်ခုအလား ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီးနောက် အံ့မခန်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကြီးထွားလာကာ မြင့်မားသော သစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်အဖြစ် ပွင့်လန်းလာခဲ့တော့သည်။
“စီနီယာ”
“စီနီယာရဲ့ အကြည့်တစ်ချက်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ နှစ်ဘဝကို တကယ်ပဲ လမ်းမှားစေခဲ့တာပဲ”
လင်းရီက ထိုမြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း ထပ်မံ သက်ပြင်းချလိုက်မိလေတော့သည်။
အခန်း ၃၆။ အချစ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ရင် ဝဋ်ကြွေးတွေအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားမှာလား
ဖုန်းဟွာသည် ဘဝနှစ်ခုစာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။
ဘဝတစ်ခုမှာ သူမက ကျိုးယွင်ကို အကြည့်တစ်ချက်သာ ကြည့်ခဲ့ရ၏။ နောက်ထပ် ဘဝတစ်ခုမှာမူ စကားတစ်ခွန်းတည်းကိုသာ ပြောခဲ့ရသည်။ သို့တိုင်အောင် သူမမှာ လုံးလုံးလျားလျား စွဲလမ်းခဲ့ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဖုန်းဟွာသည် ကျိုးယွင်၏ အမည်ကိုပင် မသိသလို၊ သူ မည်သည့်ဂိုဏ်းမှ တပည့်ဖြစ်သည်ကိုလည်း မသိရှိခဲ့ချေ။
လင်းရီလည်း သက်ပြင်းချနေစဉ်မှာပင် မြင်ကွင်းက ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။
သလင်းကျောက်နန်းတော်အတွင်း၌ ရေသူဘုရင်မ၏ လှပသော မျက်နှာပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး သူမသည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အစောင့်အရှောက်များ ဝန်းရံကာ တင်းမာသော ရောင်ဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေခဲ့သည်။
သူမ၏ အရှေ့အောက်ဘက်တွင် ဖုန်းဟွာနှင့် ရှောင်ချီတို့မှာ ဒူးထောက်နေကြ၏။
ရှောင်ချီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများ ရှိနေသော်လည်း ဖုန်းဟွာ၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာမူ ခေါင်းမာမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျိုးယွင်၏ ပုံတူမှာ ပြန့်ကျဲနေခဲ့၏။
“မင်းရဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံက ထူးကဲပါတယ်လို့ ငါ ပြောခဲ့သားပဲ၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက အသေးအဖွဲ ကျင့်ကြံခြင်း ပိတ်ဆို့မှုတွေမှာပဲ ခဏခဏ ရပ်တန့်နေရတာက သူ့ကြောင့်ကိုး”
ရေသူဘုရင်မသည် ကျိုးယွင်၏ ပုံတူကို ညွှန်ပြကာ ပြောဆိုလိုက်ရာ သူမ၏ ရင်ဘတ်မှာ ဒေါသကြောင့် နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေပြီး သူမ၏ လက်ကလေးများမှာလည်း တုန်ယင်နေခဲ့သည်။
“အဲ့ဒါက သူ့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး”
“အဲ့ဒါ ကျွန်မကြောင့်ပါ၊ ကျွန်မ မမေ့နိုင်လို့ပါ” ဟု ဖုန်းဟွာက အမြန် ပြောလိုက်သည်။
“သူနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး ဟုတ်လား”
“ဒီအင်မော်တယ်ပြောင်းပြန်အဆင့်သုံးဆင့်ဆိုတာ ထင်ယောင်ထင်မှား တာအိုရဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုဆိုတာ မင်း သိလား”
“အဲဒါရဲ့ အရေးကြီးဆုံးအချက်က ခံစားချက်နဲ့ သဘာဝတွေ ကင်းမဲ့နေဖို့ပဲလေ”
ရေသူဘုရင်မက ဆက်လက် ပြောကြားလိုက်သည်။
“မင်းက ဒီလို ဖြစ်နေမှတော့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အင်မော်တယ်အဖြစ်တက်လှမ်းနိုင်မှာလဲ”
“တကယ်လို့ အင်မော်တယ်ဖြစ်ဖို့အတွက် သူ့ကို မေ့ပစ်ရမယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီ အင်မော်တယ်အဖြစ် တက်လှမ်းခြင်းကို ကျွန်မ မလိုချင်ပါဘူး”
ဖုန်းဟွာက အားပါးတရ ပြန်လည် ချေပလိုက်ရာ သူမ၏ သဘောထားမှာ အလွန် ခိုင်မာလှပေသည်။
“မလိုချင်ဘူး ဟုတ်လား”
ရေသူဘုရင်မသည် ဒေါသတကြီး ထရပ်လိုက်သည်။
“ငါတို့ ရေသူမျိုးနွယ်ရဲ့ အနာဂတ်ဘုရင်မတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒါက မင်း ဆုံးဖြတ်ရမယ့် ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး”
“အစောင့်တွေ”
“သူမကို အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန်စင်မြင့်ဆီကို ခေါ်သွားကြစမ်း”
ဖုန်းဟွာ၏ အမူအရာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ကြီးမားသော ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန်စင်မြင့် ဟုတ်လား။ အမေ ဘာလုပ်မလို့လဲ”
အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန်စင်မြင့် ဆိုသည်မှာ ရေသူမျိုးနွယ်၏ ဂိုဏ်းစောင့်ရတနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အချစ်၏ အမြစ်တွယ်မှုကို သန့်စင်ဖယ်ရှားပစ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်က ရေသူတစ်ဦးကို ဘဝသုံးခုအထိ ရှင်သန်စေနိုင်သော်လည်း ထိုတာအို နည်းလမ်းမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသဖြင့် သတ်မှတ်ချက်များမှာလည်း အလွန် တင်းကြပ်လှပေသည်။ တစ်ဦးအနေဖြင့် ထင်ယောင်ထင်မှား တာအိုကို ကျင့်ကြံရမည်ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ယံကဲ့သို့သော နှလုံးသား ရှိမှသာ ခံစားချက်ကင်းမဲ့နိုင်မည်ဖြစ်၏။
သို့သော် သက်ရှိများမှာ အဆုံးအစမဲ့ ကောင်းကင်ယံ မဟုတ်ကြသဖြင့် အမြဲတမ်း ခံစားချက်ရှိနေတတ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အရေးပေါ် အခြေအနေများတွင် ရေသူမျိုးနွယ်ဝင်များသည် အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန်စင်မြင့် ကို အသုံးပြု၍ သူတို့ မျိုးနွယ်ဝင်များ၏ အချစ်အမြစ်တွယ်မှုကို သန့်စင်ဖယ်ရှားပစ်လေ့ရှိကြသည်။ အချစ်၏ အမြစ်တွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်နှင့် ဝဋ်ကြွေးများမှာ သဘာဝကျကျ ပျောက်ကွယ်သွားမည် ဖြစ်ပေသည်။
“ဒါပေါ့ မင်းရဲ့ အချစ်အမြစ်တွယ်မှုကို သန့်စင်ပစ်ဖို့ပဲလေ”
ရေသူဘုရင်မ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ရေသူကျင့်ကြံသူနှစ်ဦးက ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လာပြီး ဖုန်းဟွာကို အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန်စင်မြင့်ဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။
“ကျွန်မကိုသာ သတ်လိုက်ပါ”
“အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန်စင်မြင့်က ခံစားချက်တွေကို သန့်စင်ဖို့ဆိုရင် ကျွန်မဘက်က စိတ်ကို ဖွင့်ပေးပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ဖို့ လိုအပ်တာလေ၊ ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ ပူးပေါင်းမှာ မဟုတ်ဘူး”
အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန်စင်မြင့် ပေါ်တွင် ဖုန်းဟွာသည် ခေါင်းမာစွာ ရပ်နေခဲ့သည်။
“မင်းကို ငါ ရွေးချယ်စရာနှစ်ခုပေးမယ်”
“ပထမကတော့ အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန်စင်မြင့်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး မင်းခန္ဓာကိုယ်ထဲက အချစ်အမြစ်တွယ်မှုကို သန့်စင်ပစ်ဖို့ပဲ။ အနာဂတ်မှာ မင်းက ငါတို့ ရေသူမျိုးနွယ်ရဲ့ ဘုရင်မ ဖြစ်လာဦးမှာပါ။ မင်း ဘဝနှစ်ခုစာကို ဖြုန်းတီးခဲ့တယ်ဆိုပေမဲ့ မင်းရဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံနဲ့ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ်ကို ရောက်ရှိနိုင်ပါသေးတယ်”
“ဒုတိယကတော့ တကယ်လို့ မင်းသာ မပူးပေါင်းဘူးဆိုရင် အဲဒီ တာအိုကျင့်ကြံသူကို ငါ သတ်ပစ်မယ်”
“ဝိညာဉ်နယ်ပယ်က ကျယ်ပြောလှပါတယ်၊ မင်း မရှာတွေ့နိုင်တဲ့လူကို ငါ ရှာတွေ့နိုင်တယ်”
ရေသူဘုရင်မက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။
“မလုပ်ပါနဲ့”
ဖုန်းဟွာက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ မိခင်ဖြစ်သူမှာ မိန်းမသားတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း အမြဲတမ်း ပြတ်သားပြီး ရက်စက်စွာ လုပ်ဆောင်တတ်သူဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထားပေသည်။ တကယ်လို့ သူမက ထိုတာအိုကျင့်ကြံသူကို သတ်မည်ဟု ပြောလျှင် သေချာပေါက် လုပ်ဆောင်မည်သာဖြစ်၏။ ထိုတာအိုကျင့်ကြံသူမှာ စိတ်ဓာတ်ထက်သန်သူ ဖြစ်သော်လည်း ရွှေအမြူတေအဆင့်မှာပဲ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်လော။ သူသည် မိခင်၏ လိုက်လံသတ်ဖြတ်မှုမှ မည်သို့ လွတ်မြောက်နိုင်ပါ့မည်နည်း။
“မင်း... အခုပဲ ဒီပုံတူကို တောင်နှင့်ပင်လယ်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း ဆီကို ပို့လိုက်စမ်း၊ ဒီလူနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သတင်းအချက်အလက်အားလုံးကို ငါ ဝယ်ချင်တယ်”
ရေသူဘုရင်မသည် ကျိုးယွင်၏ ပုံတူကို ပစ်ပေးလိုက်ပြီး အေးစက်သော အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“မလုပ်ပါနဲ့...”
ဖုန်းဟွာ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။
“ကျွန်မ သန့်စင်ပါ့မယ်... သန့်စင်ပါ့မယ်...”
နောက်ဆုံးတွင် ဖုန်းဟွာသည် ရေသူဘုရင်မ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို မတွန်းလှန်နိုင်တော့ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားခဲ့သည်။
ခေတ္တမျှအတွင်း အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန်စင်မြင့်အတွင်းမှ အင်မော်တယ်မီးတောက်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး အဆုံးအစမဲ့သော သင်္ကေတများမှာ နေ၊ လ နှင့် ကြယ်များအလား လည်ပတ်နေခဲ့ကာ ဖုန်းဟွာဆီသို့ ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းများ အဆက်မပြတ် ပစ်လွှတ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ တာအို၏ စွမ်းအားပင် ဖြစ်ပေ၏။ လင်းရီသည် ထိုမှတ်ဉာဏ်အတွင်းမှာသာ ရှိနေသော်လည်း သူ၏ ရုပ်ခန္ဓာမှာ လောင်ကျွမ်းခံနေရသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။
တာအိုစွမ်းအားများက သူမကို ဝန်းရံသွားသည်နှင့်အမျှ ဖုန်းဟွာ၏ မျက်လုံးများအတွင်းမှ အဆုံးအစမဲ့သော ဝမ်းနည်းမှုများ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို လင်းရီ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပျောက်ကွယ်တော့မည့် ပူဖောင်းတစ်ခုအလား ဖြစ်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန်စင်မြင့် ပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။
အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်။ နောက်ဆုံးတွင်မူ ၎င်းသည် ထင်ယောင်ထင်မှား တာအိုသာ ဖြစ်ပေသည်။ တစ်ကြိမ်တစ်ခါ ခံစားချက် ရှိလာပြီး အချစ်၏ အမြစ်တွယ်မှုက နက်ရှိုင်းသွားလျှင် ဝဋ်ကြွေးများကို ဖြေဖျောက်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။ အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန်စင်မြင့် ၏ အကူအညီဖြင့် အချစ်အမြစ်တွယ်မှုကို သန့်စင်ခဲ့လျှင်ပင် ကျရှုံးနိုင်ခြေ ရှိနေသေး၏။ ထို့အပြင် ဖုန်းဟွာသည် သေဆုံးလိုသော ဆန္ဒရှိနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ နောက်ဆုံးတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ရ၏။ အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန်စင်မြင့် ပေါ်မှာပင် သေဆုံးသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန်စင်မြင့် ပေါ်တွင် သန်စွမ်းလှသော ဝမ်းနည်းကြေကွဲခြင်းမြက် များသာ ခိုင်မာစွာ ပေါက်ရောက်ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။
“ဒါ ဝမ်းနည်းကြေကွဲခြင်းမြက်ရဲ့ အစပေါ့လေ”
လင်းရီ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။
“ဝုန်း”
ဝမ်းနည်းကြေကွဲခြင်းမြက် ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် လင်းရီ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲရှိ ခရမ်းရွှေရောင် ဘူးသီးခြောက်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ထိုမှတ်ဉာဏ်အတွင်းမှ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှု အလွှာများကိုပင် ဆွဲထုတ်လိုက်တော့၏။
“အတိအကျပဲ”
“မှန်ထဲကပန်း၊ ရေထဲကလဝိုင်က ပစ္စည်းရဲ့ အနှစ်သာရကို ယူတာမဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ယူတာပဲ”
လင်းရီက နှလုံးသားထဲမှ နားလည်သွားခဲ့သည်။ အချစ်ပန်း ဖြစ်စေ၊ ဝမ်းနည်းကြေကွဲခြင်းမြက် ဖြစ်စေ၊ ဝိုင်ချက်လုပ်ရာတွင် အမှန်တကယ် အသုံးပြုသည်မှာ ထိုပန်းနှင့် မြက်များ မဟုတ်ဘဲ ၎င်းတို့အတွင်းရှိ သန့်စင်သော အဓိပ္ပာယ်များသာ ဖြစ်ပေသည်။
“မဟုတ်ဘူး”
“ဒီမှတ်ဉာဏ်ကို တစ်ယောက်ယောက်က ပြုပြင်ထားတာပဲ”
လင်းရီသည် အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန်ဘဝတွင် ကျရှုံးခဲ့သော ဖုန်းဟွာကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှလုံးသားမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။ ထင်ယောင်ထင်မှား တာအို၏ စွမ်းအား။ လင်းရီသည် ဤမှတ်ဉာဏ်အတွင်း၌ အလွန် နက်နဲလှသော ထင်ယောင်ထင်မှား တာအို၏ စွမ်းအားကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ဟင်းလင်းပြင်စိတ်ဝိညာဉ်”
လင်းရီ၏ စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ဝိုင်ဝိညာဉ် 【ဟင်းလင်းပြင်စိတ်ဝိညာဉ်】 ၏ စွမ်းအားကို ထိုမှတ်ဉာဏ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်ရာ ထင်ယောင်ထင်မှား တာအို၏ စွမ်းအားမှာ အလွယ်တကူ ပျော်ဝင်သွားခဲ့ပြီးနောက် စစ်မှန်သော မြင်ကွင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန်စင်မြင့်ပေါ်ရှိ မြင်ကွင်းမှာ သူ အရင်မြင်ခဲ့ရသည်ထက် အများကြီး ပိုမို ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှပေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် တာအိုသင်္ကေတများမှာ မီးတောက်များအလား ဖုန်းဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကပြနေခဲ့ပြီး သူမ၏ အသားနှင့် သွေးများကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ရာ နေရာအတော်များများတွင် အရိုးများပင် ပေါ်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ နဂိုက လှပသော မျက်နှာလေးမှာလည်း အရေးအကြောင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့ပြီး သိသိသာသာပင် အိုမင်းရင့်ရော် ပျက်စီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
“ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”
“ဒီအင်မော်တယ်ပြောင်းပြန်စင်မြင့်က အချစ်အမြစ်တွယ်မှုကိုတင် သန့်စင်တာ မဟုတ်ဘဲ ဖုန်းဟွာရဲ့ အသက်စွမ်းအားတွေကိုပါ လောင်ကျွမ်းစေခဲ့တာလား”
လင်းရီက အလွန် ထိတ်လန့်သွားခဲ့ရသည်။ စစ်မှန်သော မှတ်ဉာဏ်မှာ ဤမျှအထိ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ချေ။
“သုံးနှစ်တောင်ရှိပြီ”
“ဘာလို့ သုံးနှစ်ကြာတဲ့အထိ သူမရဲ့ အချစ်အမြစ်တွယ်မှုကို သန့်စင်လို့ မရသေးတာလဲ”
ရေသူဘုရင်မသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရင်း စင်မြင့်ပေါ်ရှိ ဖုန်းဟွာကို ကြည့်ကာ သူမ၏ လက်သီးများကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ထားခဲ့သည်။
“သုံးနှစ်ဟုတ်လား”
“သူမက သုံးနှစ်လုံးလုံး ဒီလိုသန့်စင်မှုကို ခံခဲ့ရတာပေါ့လေ”
“အသားနဲ့ အရိုးတွေ လောင်ကျွမ်းခံရတဲ့ ဒဏ်ကိုပေါ့”
“စီနီယာဖုန်းဟွာတစ်ယောက် အဲဒီတုန်းက ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်မှုကို အောင့်အည်းသည်းခံခဲ့ရမှာလဲ”
လင်းရီ၏ နှလုံးသားမှာ တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာလည်း လေးစားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
“ဘုရင်မကြီး”
“အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန်စင်မြင့်မှာ အင်မော်တယ်တွေရဲ့ စွမ်းအား ရှိတယ်ဆိုပေမဲ့ စွမ်းအားအားလုံးမှာလည်း အကန့်အသတ် ရှိပါတယ်”
“မင်းသမီးလေးရဲ့ စိတ်ဆန္ဒက အရမ်း ခိုင်မာလွန်းနေတယ်၊ သူမက သေဆုံးဖို့ ဆန္ဒရှိနေပုံရပါတယ်၊ နောက်ဆုံး ရလဒ်ကတော့ လူရော၊ အချစ်အမြစ်တွယ်မှုပါ အတူတူ သေဆုံးသွားတာမျိုးပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်” ဟု ရေသူဘုရင်မ၏ ဘေးရှိ ရေသူအဘိုးအိုတစ်ဦးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်”
“သူမရဲ့ စိတ်ဆန္ဒက ဘယ်လောက်အထိ ခိုင်မာနေလဲဆိုတာကိုပေါ့”
ရေသူဘုရင်မသည် ရှေ့သို့ လှမ်းတက်လိုက်ပြီး သူမ၏ လက်ကလေးကို လှန်လိုက်ရာ ကျောက်စိမ်းစာလိပ်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
“မင်းရဲ့ အချစ်အမြစ်တွယ်မှုက နက်ရှိုင်းလွန်းလို့ သူ့ကို မမေ့ဖို့အတွက် အင်မော်တယ်ဖြစ်ခွင့်ကိုပါ ငြင်းပယ်ခဲ့တယ် မဟုတ်လား”
“ဒါဆိုရင် မင်း ချစ်လှစွာသောသူက လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ ဘာတွေ လုပ်နေခဲ့လဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်စမ်း”
ရေသူဘုရင်မသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို စင်မြင့်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ ကျောက်စိမ်းစာလိပ် ပွင့်သွားသည်နှင့် ကျိုးယွင်၏ ပုံတူ ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။ သေဆုံးလိုသော ဆန္ဒများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဖုန်းဟွာ၏ မျက်လုံးများမှာ ကျိုးယွင်ကို ပထမဆုံး တွေ့ခဲ့ရစဉ်ကကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းရောင်များဖြင့် လင်းလက်သွားခဲ့သည်။
ဖုန်းဟွာသည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ထိုကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို ဖြန့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူမ၏ အကြည့်များမှာ ချက်ချင်းပင် မှေးမှိန်သွားခဲ့ရသည်။ ပန်းချီကားထဲတွင် ကျိုးယွင်သည် ယခင်အတိုင်းပင် ရဲရင့်တောက်ပနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ပန်းချီကားထဲတွင် ကျိုးယွင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေခဲ့ခြင်း မဟုတ်ချေ။ ကျိုးယွင်၏ ဘေးတွင် နောက်ထပ် လူတစ်ယောက် ရှိနေခဲ့၏။
၎င်းမှာ အင်မော်တယ်တစ်ပါးကဲ့သို့သော ရောင်ဝါရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဝေဝါးသော အလင်းရောင်များ ဝန်းရံထားကာ ပန်းချီကားထဲမှ ထွက်လာသည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးအလား ထင်ရပေသည်။
ရွှေရောင်မောင်နှံ။ ပါရမီရှင် အမျိုးသားနှင့် အလှပဆုံး အမျိုးသမီး။
ပန်းချီကားထဲတွင် ထိုနှစ်ဦး ယှဉ်တွဲရပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ရသူ မည်သူမဆို သူတို့၏ နှလုံးသားထဲ၌ ဤသို့သော အတွေးမျိုး ပေါ်လာမည်မှာ သေချာပေသည်။
“သေစမ်း”
လင်းရီက ထိုပုံတူကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် နှလုံးသားမှာ တင်းကျပ်သွားခဲ့ရသည်။
ဖာတောင်သခင်။
ပန်းချီကားထဲတွင် ကျိုးယွင်နှင့် ယှဉ်တွဲရပ်နေသော အမျိုးသမီးမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ဖာတောင်သခင်ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။