အခန်း (၃၇-၃၈)
Vol. 4 Ch. 37-38
အခန်း ၃၇ ။ ကျွန်မ စဉ်းစားနေမိပေမဲ့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိဘူးလေ
ကျောက်စိမ်းစာလိပ်အတွင်း၌ သူတို့နှစ်ဦး၏ ပုံတူများသာမက လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်အတွင်း သူတို့ ဘာတွေလုပ်ခဲ့ကြသည်ဆိုသည့် မှတ်တမ်းများလည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။
သူတို့နှစ်ဦးသည် ဝိညာဉ်နယ်ပယ်တစ်ခွင် အတူတကွ ခရီးသွားခဲ့ကြပြီး တောင်များကို ကျော်ဖြတ်ကာ ပင်လယ်များကို ဆင်းသက်ခဲ့ကြသည်။ တားမြစ်နယ်မြေများနှင့် လူသူကင်းမဲ့သော နေရာများကို ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီး လောကီကမ္ဘာ သုံးထောင်ကို ဖြတ်သန်းကာ လင်မယားနှစ်ယောက်လို အသက်အန္တရာယ်များကို အကြိမ်ကြိမ် အတူတူ ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဤအဖြစ်အပျက်များကို ကြည့်ရုံဖြင့် ပန်းချီကားထဲရှိ လူနှစ်ဦးကြားတွင် အလွန်နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ရှိနေကြောင်း မည်သူမဆို သိနိုင်ပေသည်။
“မင်းက သူ့ကို တမ်းတနေပေမဲ့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှ မရှိဘူးလေ”
“မင်းက ဒီနေရာမှာ တာအိုမီးတောက်ရဲ့ နှိပ်စက်မှုကို ခံစားနေရပေမဲ့ သူကတော့ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ အချစ်ရေးမှာ သာယာနေတာပဲ။ မင်းက သူ့အတွက် ဘာအဓိပ္ပာယ်များ ရှိလို့လဲ”
ရေသူဘုရင်မသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရင်း စကားလုံးတိုင်းကို ဓားတစ်လက်အလား ပြောဆိုလိုက်ရာ စကားလုံးတစ်လုံးစီတိုင်းက ဖုန်းဟွာ၏ နုနယ်သော ကိုယ်လေးကို တုန်ယင်သွားစေခဲ့သည်။
“အမေ”
“သူတို့က တကယ့်ကို လိုက်ဖက်တဲ့ စုံတွဲပါ”
သို့သော် ရေသူဘုရင်မ အံ့အားသင့်သွားစေသည့်အရာမှာ ဖုန်းဟွာသည် ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို ငေးကြည့်နေပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်နေသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခြင်းပင်ဖြစ်၏။
သုံးနှစ်တိုင်တိုင် တာအိုမီးတောက်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိပ်စက်ခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် အရိုးထဲထိ နာကျင်ခဲ့ရပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သေရတာထက် ပိုဆိုးသော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် ထုံထိုင်းသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။ ဖုန်းဟွာသည် သေဆုံးလိုသော ဆန္ဒကို ကာလကြာရှည်စွာ မွေးမြူထားခဲ့သော်လည်း သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နောင်တတစ်ခုတော့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။
ဖုန်းဟွာ၏ နောင်တမှာ သူမအနေဖြင့် သူ၏အမည်၊ သူ မည်သည့်ဂိုဏ်းမှ ဖြစ်သည်ဆိုသည်နှင့် သူမ သိချင်နေသော မေးခွန်းများအားလုံးကို မေးမြန်းခွင့် မရခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
ယခုမူ ဖုန်းဟွာက သိသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။
သူက တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းရဲ့ တာအိုသိုလှောင်ရာ စာအုပ်တောင် တောင်သခင် ကျိုးယွင်ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်ပိုင် တာအိုကို ဖန်တီးကာ ကိုယ်ပိုင်တောင်ကို တည်ထောင်နိုင်ခဲ့သည့် ပြိုင်ဘက်ကင်း ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမ သိချင်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ယခု သူမ သိရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဖုန်းဟွာသည် ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို ကြည့်ရင်း ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ထဲတွင် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ကျိုးယွင်နှင့်အတူ ရှိနေခဲ့သည့် အမျိုးသမီးမှာ သူမကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေသည့်အလား ခံစားလိုက်ရ၏။ သူမသည် ကျောက်စိမ်းစာလိပ်အတွင်း၌ ကျိုးယွင်နှင့်အတူ သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သူမ၏ မိခင်ဖြစ်သော ရေသူဘုရင်မသည် သူမချစ်ရသော အမျိုးသားကို မသတ်နိုင်ကြောင်း ဖုန်းဟွာ သိရှိသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်း။
ဝိညာဉ်နယ်ပယ်တွင် အသန်မာဆုံးဂိုဏ်းဖြစ်ပြီး တောင်တစ်တောင်၏ သခင်ဖြစ်သူကို မည်သူက သတ်ရဲမည်နည်း။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အမေ”
ဖုန်းဟွာသည် မတ်တပ်ရပ်ရန် ရုန်းကန်လိုက်သည်။ အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန်စင်မြင့်အတွင်းရှိ တာအိုမီးတောက်များမှာ ပူပြင်းကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သုံးနှစ်အတွင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် သူမ မတ်တပ်ရပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်၏။
“မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ”
ရေသူဘုရင်မသည် ဖုန်းဟွာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ရုတ်တရက် အလွန်ဆိုးရွားသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ဝုန်း..”
ရေသူဘုရင်မ စကားပြောလိုက်သည်နှင့် ဖုန်းဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ် အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ တောက်ပပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ်ကောင်းသော မီးတောက်တစ်ခု ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသော်လည်း မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေသော ထိုမီးတောက်မှာ ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှပနေပြီး မည်သူမျှ တုံ့ပြန်ချိန်မရလိုက်ခင်မှာပင် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားကာ အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန်စင်မြင့်၏ တာအိုမီးတောက်နှင့် အချိုးကျစွာ ပေါင်းစပ်သွားခဲ့၏။
“မဟုတ်ဘူး”
“သူမကို မြန်မြန် တားကြစမ်း”
ရေသူဘုရင်မ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့သည်။
တကယ်တမ်းတွင် ရေသူဘုရင်မ အမိန့်ပေးရန်ပင် မလိုအပ်ခဲ့ချေ။ ဖုန်းဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မီးတောက်များ လင်းလက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရေသူအစွမ်းထက်သူများစွာ ပြေးထွက်လာကြပြီး ဖုန်းဟွာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ တာအိုပြောင်းလဲခြင်းမီးတောက်ကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ကြသည်။
တာအိုပြောင်းလဲခြင်း။
မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်တာအိုကို တာအိုမီးတောက်အဖြစ်ပြောင်းလဲကာ မိမိ၏ အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး ကြီးမြတ်သော တာအိုထံသို့ ပြန်လည် ပေါင်းစပ်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤလောကတွင် တွယ်တာစရာ ဘာမှမရှိတော့ဘဲ လွတ်မြောက်မှုကိုသာ ရှာဖွေလိုသည့်အခါမှသာ ပြုလုပ်လေ့ရှိသောအရာဖြစ်၏။
“အမေ... သေဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်သူမှ တားလို့မရဘူးဆိုတာ အမေ သိပါတယ်”
ဖုန်းဟွာသည် သေမင်းကို ရင်ဆိုင်နေရသူတစ်ဦးနှင့် မတူဘဲ တောက်ပစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“မင်း...”
ရေသူဘုရင်မ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။
မှန်ပေသည်။
သေဖို့ဆုံးဖြတ်ထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ဘယ်သူက တားနိုင်မှာလဲ။
“အမေက ကျွန်မရဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံက ပြိုင်ဘက်ကင်းပြီး အနာဂတ်မှာ အင်မော်တယ်အဖြစ် တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်လေ”
“ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအင်မော်တယ်အဖြစ် တက်လှမ်းဖို့ မဆန္ဒရှိပါဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ သူရှိနေဖို့ပဲ လိုချင်တာပါ”
“ကျွန်မက သူ့ကို တမ်းတနေပေမဲ့ ဘာတုံ့ပြန်မှုမှမရှိဘူးလို့ အမေ ပြောခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခံစားချက်ဆိုတာ အဲဒီလိုပဲ မဟုတ်ဘူးလား”
ဖုန်းဟွာသည် တာအိုပြောင်းလဲခြင်းမီးတောက်များ သူမကို ဝါးမြိုသွားစေရန် ခွင့်ပြုထားသော်လည်း သူမ၏ အပြုံးမှာ ပွင့်လန်းနေသော ပန်းတစ်ပွင့်အလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“တန်လို့လား”
ရေသူဘုရင်မက ထပ်မံ မေးလိုက်သည်။
“တန်လား၊ မတန်ဘူးလားဆိုတာ သမီး မသိပါဘူး”
ဖုန်းဟွာက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ သမီး သိတာကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ သူ့အကြောင်း တွေးမိတိုင်း ဒီအင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် တာအိုမီးတောက်က သမီးကိုယ်ပေါ်မှာ ရှိနေရင်တောင် နာကျင်မှုကို မခံစားရတော့သလိုပဲ”
“သူ့ရဲ့ သတင်းကို ပြန်တွေ့ရတော့လည်း သမီးရဲ့ နှလုံးသားက ဝမ်းသာမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတုန်းပါပဲ”
“ဒါပေမဲ့ သမီး သူ့ကို မေ့သွားနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ပြန်မမှတ်မိတော့ဘူးဆိုတဲ့ အတွေးလေး တွေးမိရုံနဲ့တင်”
“သူ့အပေါ်ထားတဲ့ သမီးရဲ့ သံယောဇဉ်တွေက ဒီ တာအိုမီးတောက်ကြောင့် နှလုံးသားထဲကနေ လုံးဝ ဆွဲထုတ်ခံရပြီး ဒီလောကမှာ မရှိတော့ဘူးဆိုတဲ့ နာကျင်မှုက ဒီ တာအိုမီးတောက်ထက်တောင် ပိုဆိုးပါသေးတယ်”
“အဲဒီလို တွေးကြည့်လိုက်တော့လည်း တန်တယ်လို့ ထင်ရတာပဲ”
ဖုန်းဟွာသည် ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် အပေါက်အပြဲများဖြစ်နေသော သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပို၍ ဝေဝါးပြီး ထင်ရှားမှု မရှိတော့ဘဲ အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သော ဖြတ်သန်းသွားသည့် ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှု တစ်ခုအလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ရေသူဘုရင်မ ထပ်မံ တိတ်ဆိတ်သွားပြန်ပြီး သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများမှာ နှလုံးနာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။
“ဒါက... ဟူး... အမေ မှားသွားပါတယ်”
ရေသူဘုရင်မသည် ဖုန်းဟွာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမမျက်လုံးများထဲရှိ နှလုံးနာကျင်မှုကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ခဲ့ချေ။
“အမေ”
“အမေလည်း မမှားပါဘူး”
“ဒီလောကမှာ အရာအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်းရဖို့ဆိုတာ ခက်ခဲပါတယ်”
“ငါတို့ ရေသူမျိုးနွယ်မှာ အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်လိုမျိုး နည်းစနစ်တွေ ရှိပေမဲ့ အဲဒါတွေကို ကျင့်ကြံနိုင်တဲ့ သူက အရမ်းကို နည်းပါးလွန်းပါတယ်”
“ရက်စက်မှုလမ်းစဉ်ကတော့ ကျော်ဖြတ်ဖို့ အလွယ်ကူဆုံး အတားအဆီးပဲလေ”
“သမီးရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ဖိအားတွေ အားလုံးကို အမေပဲ ခံစားခဲ့ရတာပါ”
“အမေ... အမေ အရမ်းပင်ပန်းနေပြီပဲ”
ဖုန်းဟွာက ခေါင်းအနည်းငယ် ယမ်းပြလိုက်သည်။
ရေသူမျိုးနွယ်မှာ သီးသန့်နေထိုင်ကြပြီး အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် နည်းစနစ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်လည်း သူတို့၏ စွမ်းအားမှာ နဝမအဆင့်သို့သာ မီနိုင်ခဲ့သည်။ အကြောင်းရင်းမှာ အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့် သည် တစ်ဦး၏ အရိုးတည်ဆောက်ပုံအပေါ် အလွန်အမင်း တောင်းဆိုမှု ကြီးမားသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်သည် လူတစ်ဦးကို ဘဝသုံးခု ရှင်သန်စေနိုင်၏။ ဘဝတစ်ခုစီတိုင်းတွင် ယခင်ဘဝက ကန့်သတ်ချက်များကို ချိုးဖျက်နိုင်ပေသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန်ဟူသော အမည်ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနည်းစနစ်အတွက် သင့်တော်သူ အရေအတွက်မှာ အလွန် နည်းပါးလွန်းလှပေသည်။
ထို့ကြောင့် ရေသူမျိုးနွယ်သည် အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်ကို ကျင့်ကြံနိုင်စွမ်းရှိသော မည်သည့် မျိုးဆက်ကိုမျှ စွန့်လွှတ်၍ မရနိုင်ချေ။ တကယ်လို့ ရေသူဘုရင်မက ဖုန်းဟွာကို အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်ကဲ့သို့သော ရက်စက်သည့် တာအိုနည်းစနစ်ကို စွန့်လွှတ်ခွင့် ပြုလိုက်လျှင်ပင် မျိုးနွယ်စုမှ ဘိုးဘေးသခင်များက သဘောတူကြမည် မဟုတ်ပေ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ရေသူဘုရင်မဟာ စိတ်ကူးနဲ့တောင် မှန်းဆလို့မရတဲ့ ဖိအားတွေကို ခံစားရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
“ငါ့ရဲ့ ကလေးမိုက်လေးရယ်...”
“မင်း ဒီလိုတွေ လုပ်နေတယ်ဆိုတာကို သူက သိတောင်သိတာမဟုတ်ဘူးလေ ”
ရေသူဘုရင်မက သူမ၏ လက်ကလေး တုန်ယင်လျက် ဖုန်းဟွာကို ညွှန်ပြကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ ရေသူဘုရင်မ၏ ရက်စက်မှုလမ်းစဉ်မှာ ပြီးပြည့်စုံခြင်း မရှိသေးကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။
တကယ်လို့ ကျိုးယွင်နှင့် ဖုန်းဟွာတို့ကသာ ချစ်သူတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး သူတို့နှစ်ယောက် အတူတူ လာရောက် တောင်းဆိုကာ နှလုံးသားကို ဖွင့်ပြခဲ့ကြမည်ဆိုလျှင်... ဖုန်းဟွာအပေါ် ထားရှိသည့် သူမ၏ ချစ်မေတ္တာဖြင့် ဖုန်းဟွာအတွက် ဖိအားများအားလုံးကို သူမ အမှန်တကယ်ပင် ခံယူပေးလိုခဲ့မည် ဖြစ်၏။
“အမေ... သမီးမှာ နောက်ထပ် တောင်းဆိုစရာတစ်ခု ရှိပါသေးတယ်”
ဖုန်းဟွာက ရုတ်တရက် ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ပြောပါ”
ရေသူဘုရင်မက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“သမီး တာအိုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတဲ့အခါ နောက်ဆုံးမှာ ခြေရာအချို့တော့ ကျန်ရစ်ခဲ့မှာပါ”
“တကယ်လို့ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် အမေ... အဲဒီပစ္စည်းကို သူ့ဆီ ရောက်အောင် ပေးပေးပါ”
“သမီးအသက်ရှင်နေစဉ်မှာ သူ့အနားမှာ မနေနိုင်ခဲ့ပေမဲ့၊ သေဆုံးသွားပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ဒီတောင်တွေနဲ့ မြစ်တွေ အားလုံးကို သူ့နဲ့အတူ ဖြတ်သန်းချင်ပါတယ်”
“တစ်ခုတည်းသော နောင်တကတော့... တကယ်လို့ သမီးရဲ့ အခုလို အရုပ်ဆိုးတဲ့ အခြေအနေကို သူသိသွားရင် ရွံရှာသွားမလားဆိုတာပါပဲ”
ဖုန်းဟွာသည် သူမ၏ လက်ထဲရှိ ကျောက်စိမ်းစာလိပ်ကို ထပ်မံ ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်သော အမူအရာတစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့သည်။
ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုမှာ အိပ်မက်ဆန်သော ရေကန်မြင်ကွင်းတစ်ခုအလား ပျက်စီးသွားခဲ့၏။
ဖုန်းဟွာ၏ ပုံရိပ်မှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန်စင်မြင့်ပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲဖွယ် ရောင်ဝါများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော မြက်ပင်စိမ်းတစ်ပင်မှာ ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ထဲတွင် အမြစ်တွယ်နေခဲ့၏။
မြက်ပင်စိမ်း၏ အရွက်များမှာ ပိုးသားများအလား ယိမ်းနွဲ့နေပြီး နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှု လှိုင်းများပန်းထွက်နေကာ ရေသူမျက်ရည် ကိုးစက်မှာ မြက်ပင်စိမ်း၏ ပတ်လည်တွင် ကပြနေခဲ့ကြသည်။
မြက်ပင်စိမ်း ယိမ်းနွဲ့သွားသည်နှင့်အမျှ လင်းရီ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲရှိ ခရမ်းရွှေရောင်ဘူးသီးခြောက်မှာ ထပ်မံ တုန်ခါသွားပြီး ပိုမိုသန့်စင်ကာ ကြွယ်ဝသော ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုများကို ဝိုင်ဘူးသီးခြောက်က စုပ်ယူသွားခဲ့၏။
လင်းရီ၏ စိတ်အာရုံ တုန်ခါသွားသည်နှင့် ပုံရိပ်များအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
လင်းရီသည် နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်၏ အရှေ့တွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေပုံရပေသည်။ လင်းရီ၏ ဘေးတွင် ကျိုးယွင်သည် အဝေးသို့ ငေးကြည့်နေပြီး သူ၏ အတွေးများမှာ လွင့်မျောနေခဲ့၏။
“ဟူး...”
“တာအိုပြောင်းလဲခြင်းပြီးတဲ့နောက်မှာ ဝမ်းနည်းကြေကွဲမှုတွေကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်ဖို့ ခက်ခဲတာပဲ”
လင်းရီက သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်သည်။
“စီနီယာ”
“ဒီအကြောင်းကို ဘယ်အချိန်က သိခဲ့တာလဲ”
ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် လင်းရီက ကျိုးယွင်ကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“အဲဒီမေးခွန်းကို မဖြေခင် ဒီဘိုးဘေးကလည်း မင်းကို မေးစရာ မေးခွန်းတစ်ခုရှိတယ်”
ကျိုးယွင်က လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
ယခင်က လင်းရီ၏ အရှေ့တွင် ကျိုးယွင်သည် အလွန် နုပျိုပုံရခဲ့၏။ သူကိုယ်သူ “ဘိုးဘေး” ဟု ရည်ညွှန်းလိုက်ခြင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်ပြီး အသက်အရွယ်ကြီးရင့်မှု အရိပ်အယောင်အချို့ကို ပြသလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“စီနီယာက စီနီယာ ဖုန်းဟွာရဲ့ မှတ်ဉာဏ်မှာ ပြဿနာရှိနေသလားလို့ မေးချင်တာလား”
လင်းရီက ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“မှန်တယ်”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးယွင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်၍ ညင်သာသော သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထိန်းချုပ်၍မရနိုင်လောက်သော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပေါ်လာခဲ့တော့သည်။
အခန်း ၃၈။ ပညာရှင်တွေက တစ္ဆေတွေနဲ့ မြေခွေးတွေကိုပဲ ချစ်ကြတယ်လို့ ဘယ်သူပြောလဲ
လင်းရီက ဤသို့ မေးခွန်းထုတ်လာသည်ဆိုလျှင် မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ပြဿနာတစ်ခု ရှိနေကြောင်း သူ သေချာပေါက် သိရှိထား၍သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
“စစ်မှန်တဲ့မှတ်ဉာဏ်က ဘာလဲ”
ကျိုးယွင်၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေခဲ့ပြီး ထိုအခြေအနေမှာ ရှားရှားပါးပါး ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ကျိုးယွင်သည် ဖုန်းဟွာ၏ မှတ်ဉာဏ်ကို ရှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကြည့်ရှုခဲ့ပြီး ဖြစ်၏။ ပထမဆုံးအကြိမ် ကြည့်ရှုခဲ့စဉ်က ကျိုးယွင်၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ နိမ့်ကျနေသေးသဖြင့် သူ သဘာဝကျကျ သံသယ မဝင်ခဲ့ချေ။
သို့သော် ကျိုးယွင်၏ ကျင့်ကြံခြင်း တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူ စတင် ခံစားလာရသည်။ သို့သော်လည်း ကျိုးယွင်သည် နောက်ဆုံးတွင် ထင်ယောင်ထင်မှား တာအိုကို မကျင့်ကြံခဲ့သဖြင့် သူ အမြဲတမ်း အတည်မပြုနိုင်ခဲ့ချေ။ ကျိုးယွင်သည် ထိုကိစ္စကို စစ်ဆေးရန်အတွက် ထင်ယောင်ထင်မှား တာအို၏ ဆရာတစ်ဦးကို ရှာဖွေရန်လည်း တွေးတောခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ပထမအချက်မှာ ဤသည်က ကျိုးယွင်၏ နှလုံးသားထဲရှိ အနက်ရှိုင်းဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်ပြီး မည်သူ့ကိုမျှ မပြောပြလိုခဲ့ချေ။ ဒုတိယအချက်မှာ ဝိညာဉ်နယ်ပယ်တွင် ထင်ယောင်ထင်မှား တာအိုကို အသုံးပြု၍ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြုပြင်နိုင်သူ သုံးဦးထက် ပိုမရှိခဲ့ချေ။ ထိုသူများအနက် တစ်ဦးမှာ သဘာဝကျကျပင် ဟွမ်းတောင်သခင် ဖြစ်ပေသည်။
ကျိုးယွင်သည် ဟွမ်းတောင်သခင်ကို တစ်ခါက စမ်းသပ်မေးမြန်းဖူးသည်။ ဟွမ်းတောင်သခင်က ထင်ယောင်ထင်မှား တာအိုကို အသုံးပြု၍ မှတ်ဉာဏ်များကို ပြုပြင်နိုင်ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့၏။ သို့သော် သူက ထိုမှတ်ဉာဏ်များကို မူလအတိုင်း ပြန်လည်ပြောင်းလဲပေးရန် ကြိုးစားမည်ဆိုပါက မလုပ်နိုင်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထိုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်သူတစ်ဦးအတွက် သူတို့၏ ထင်ယောင်ထင်မှားတာအို အောင်မြင်မှုမှာ သူ့ထက် မနိမ့်ကျနိုင်သဖြင့် မူလအတိုင်း ပြန်လည် ပြောင်းလဲရန်မှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
လင်းရီကမူ ကွာခြားပေသည်။ ဟွာချီစင်မြင့်ပေါ်တွင် လင်းရီသည် သူ၏ နှလုံးသားကို လမ်းညွှန်အဖြစ်၊ သူ၏ ခံစားချက်များကို စိတ်ဝိညာဉ်အဖြစ် နှင့် တာအိုကို ဝိုင်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ရာ တောင်တစ်ရာမှ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူများအားလုံး သူ့ကို ကူညီပေးခဲ့ကြရသည်။ ကျိုးယွင်သည်လည်း သူ၏ နှလုံးသားကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ဖွင့်ဟခဲ့ပြီး သူ၏ အတိတ်ကို တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ခဲ့၏။
လင်းရီ၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးဖြင့် သူ၏ ဖြေရှင်းမရသေးသော ခံစားချက်များမှတစ်ဆင့် အရိပ်အမြွက်အချို့ကို သေချာပေါက် သိရှိနိုင်လိမ့်မည်ဟု ကျိုးယွင် သိထားပေသည်။ ထိုသို့ဖြစ်နေမှတော့ လင်းရီကို ဤအတိတ်အကြောင်း ကြည့်ရှုခွင့်ပေးလိုက်ခြင်းက ဘာမှားနေမည်နည်း။ ဒုတိယအချက်မှာ လင်းရီသည် ထင်ယောင်ထင်မှား တာအိုကို သဘာဝအလျောက် ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိပုံရပေသည်။
သူသည် သတ္တမအဆင့် ထင်ယောင်ထင်မှား ဝင်္ကပါကို တိုက်ရိုက် လျစ်လျူရှုခဲ့၏။ ထို့အပြင် ဟွာချီစင်မြင့်ပေါ်တွင် သူသည် ဘိုးဘေးသခင်များကို တာအိုအကြောင်း ဆွေးနွေးရန်အတွက် ပြန်လည် အသက်ဝင်လာစေရန် ထင်ယောင်ထင်မှား တာအို၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့သည်။
တကယ်လို့ အမှန်တရားကို မြင်နိုင်မယ့်သူ တစ်ယောက်ယောက် ရှိတယ်ဆိုရင် အဲဒါက လင်းရီပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဝမ်းနည်းကြေကွဲခြင်းမြက် အတွက်ကတော့ အခြေအနေအရ စီးမျောသွားခြင်းမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။
“စီနီယာ... အဲဒီ သုံးနှစ်အတွင်းမှာစီနီယာ တကယ်တမ်း ဘာတွေ လုပ်ခဲ့တာလဲ”
လင်းရီက ကျိုးယွင်ကို ကြည့်ကာ မဖြေဘဲ မေးခွန်းတစ်ခု ပြန်မေးလိုက်သည်။
“ဆရာနဲ့ ငါ တောင်တွေ ပင်လယ်တွေ ဖြတ်သန်းပြီး ခရီးသွားခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်ကို ပြောတာလား”
ကျိုးယွင်၏ နှလုံးသားက လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။
“အတိအကျပဲ”
လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက...”
ကျိုးယွင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တွေဝေမှုများ ပေါ်လာခဲ့၏။
“အဲဒီသုံးနှစ်အတွင်းမှာ ငါတို့ တောင်တွေတွေ့ရင် တက်တယ်၊ ပင်လယ်တွေတွေ့ရင် ဆင်းတယ်၊ တားမြစ်နယ်မြေတွေကို ဝင်တယ်၊ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ နေရာတွေကို သွားခဲ့တယ်။ အသက်ရှင်နိုင်ဖို့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်သလောက်ရှိတဲ့ သွေးပင်လယ်နဲ့ ခါးသီးသောပင်လယ်တွေကိုတောင် ငါတို့ ရောက်ခဲ့သေးတာပဲ”
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကြည်လင်ပြီး အလွန်တရာ အေးစက်လှသော ဖာတောင်သခင်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်မှာ တွန့်လိမ်သွားပြီး ဖာတောင်သခင်၏ ဝေဝါးနေသော ပုံရိပ်မှာ သူတို့နှစ်ဦး၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာခဲ့၏။
“ဂျူနီယာက ဖာတောင်သခင်ကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်”
“ဆရာ”
လင်းရီက အမြန် ဦးညွှတ်လိုက်သလို ကျိုးယွင်၏ မျက်လုံးများမှာလည်း ထိုသုံးနှစ်တာ ကာလကို ပြန်လည်အမှတ်ရနေသည့်အလား လင်းလက်သွားပြီး ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ လင်းရီ၏ အမူအရာမှာ သင့်လျော်သော်လည်း သူ၏ အတွင်းစိတ်ထဲတွင်မူ အတင်းအဖျင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။
သူ့ရဲ့ ဆရာတစ်ဝက်၊ ဘိုးဘေးဆရာ တစ်ဝက်ဖြစ်သူတွေကြားမှာ အဲဒီတုန်းက တကယ်ပဲ ရိုမန်တစ်ဆန်တဲ့ ခံစားချက်တွေ ရှိခဲ့ကြလို့လား။
“ကျန်တာတွေကို နင်ပဲ ပြောမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါကပဲ နင့်ကိုယ်စား ပြောပေးရမလား”
ဖာတောင်သခင်က လင်းရီကို အာရုံမစိုက်ဘဲ အေးဆေးစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ လင်းရီသည် ဖာတောင်သခင် တစ်ထိုင်တည်း စကားဒီလောက် အများကြီး ပြောသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်းဖြစ်၏။
အင်း... ပြီးတော့ သူမက အတော်လေး လူသားဆန်လှပေသည်။ သီးခြားကင်းကွာနေသော ထိုသို့သော အင်မော်တယ် ချီမျိုး မဟုတ်ချေ။
“ဟူး...”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးယွင် မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။
“ဒီနေ့ ငါ အကုန် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောရင် မရတော့ဘူးထင်တယ်”
“ဒီနှစ်တွေအတွင်း နင်လည်း စကားမပြောခဲ့သလို ငါလည်း တိတ်တိတ်လေးပဲ နေခဲ့တာပါ”
“ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ မွေးရာပါ ပါရမီနဲ့ဆိုရင် ကွန်ဖြူးရှပ်ပညာမှာ အကြီးစားအောင်မြင်မှု အဆင့်ကို ရောက်ပြီး ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းနေရမှာ ကြာလှပြီ။ ဒါပေမဲ့ နင်က အခုထိ ပိတ်မိနေတုန်းပဲ၊ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ဆွဲထားဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာလဲ”
“အခု နင်က အဲဒီခြေလှမ်းကို လှမ်းခဲ့ပြီဆိုမှတော့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် တွေဝေနေရတာလဲ”
ဖာတောင်သခင်က အေးစက်သော ရယ်မောသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ရာ ရုတ်တရက် နိုးထလာသကဲ့သို့ လင်းရီ၏ စိတ်ကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့သည်။ လင်းရီက တိတ်ဆိတ်စွာနေပြီး ကျိုးယွင် စကားပြောမည့်အချိန်ကို စောင့်နေခဲ့၏။
အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ကျိုးယွင်သည် လက်လှမ်းကာ လင်းရီ၏ လက်ထဲမှ ဝိုင်အိုးကို ယူလိုက်သည်။ သူ၏ လည်ချောင်းထဲသို့ တစ်ငုံ မျိုချလိုက်ရာ ခါးသီးမှုမှာ သည်းခံနိုင်စွမ်း မရှိလောက်အောင်ပင် ဖြစ်၏။
သို့သော် ကျိုးယွင်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လွမ်းဆွတ်နေသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ နားဆွဲတစ်ရံကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ နားဆွဲမှာ ကြည်လင်နေပြီး ရေကူးနေသော ငါးတစ်ကောင်၏ ပုံသဏ္ဍာန် ရှိနေပေသည်။
“ဒါက စီနီယာဖုန်းဟွာရဲ့ နားဆွဲလား”
လင်းရီ အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။
လင်းရီသည် ဖုန်းဟွာ ထိုနားဆွဲကို ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးပြီး ထိုအရာမှာ ဘဝနှစ်ခုတိုင်အောင်ပင် ဖြစ်၏။ သို့သော် ဖုန်းဟွာတွင် အမြဲတမ်း တစ်ဖက်တည်းသာ ရှိနေခဲ့သည်။ လင်းရီက သိပ်ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘဲ ရေသူများ၏ ထူးခြားသော ဓလေ့တစ်ခုဟုသာ ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ဝှစ်...”
ဤအခိုက်အတန့်တွင် နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်မှာ ထပ်မံ တုန်ခါသွားပြီး ကျောက်ပေါ်ရှိ အလင်းရောင်များ စုဆုံလာကာ ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်သည် တစ်ဦး၏ အတိတ်ကို ထင်ဟပ်စေနိုင်ပေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကျိုးယွင်ကို ထင်ဟပ်နေခြင်း ဖြစ်၏။
ပုံရိပ်ထဲတွင် ကျိုးယွင်သည် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ လှိုင်းလုံးများကို နင်းလျက် လမ်းလျှောက်နေပြီး တာလော့အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းမှ တပည့်များက သူ၏ ဘေးတွင် လိုက်ပါလာကြကာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနေကြသည်။ ရုတ်တရက် ကျိုးယွင်သည် ပင်လယ်မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် နားဆွဲတစ်ဖက်ကို သတိပြုမိလိုက်ရာ ထိုနားဆွဲမှာ ပင်လယ်ရေနှင့်အတူ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး တောက်ပစွာ လင်းလက်နေခဲ့၏။
ကျိုးယွင်က သူ၏ လက်ဖဝါးဖြင့် အမူအရာပြလိုက်ရာ နားဆွဲမှာ အထက်သို့ ပျံတက်လာပြီး သူ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။ ထိုနားဆွဲကို ရေပေါ်ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ပေါ့ပါးပြီး အလင်းပေါက်နေ၏။ ရေထဲသို့ ကျသွားလျှင်တောင် နစ်မြုပ်မည် မဟုတ်ချေ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုကျောက်စိမ်းတွင် ရေသူများ၏ ထူးခြားသော ရနံ့တစ်ခုလည်း ပါဝင်နေပေသည်။
“ဂျူနီယာညီလေးကျိုး”
“မင်းက ဘာလို့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ပစ္စည်းကို ကိုင်ထားရတာလဲ”
“ပညာရှင်တွေတောင်မှ နွေဦးရဲ့ လှုံ့ဆော်မှုတွေကို ခံစားနေရပြီလား”
“ဒါပေမဲ့ လောကီကမ္ဘာမှာ ပညာရှင်တွေနဲ့ မြေခွေးနတ်ဆိုးမလေးတွေ ချစ်ကြိုက်ကြတဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေ အများကြီး ရှိတယ်လို့ ငါ ကြားဖူးတယ်လေ။ ဂျူနီယာညီလေးကျိုးကလည်း ပြီးပြည့်စုံမှုမရှိတဲ့ လူသားနဲ့ နတ်ဆိုး အချစ်ဇာတ်လမ်းလေးတစ်ခုကို လိုချင်နေတာများလား”
ကျိုးယွင်၏ ပတ်လည်ရှိ လူငယ်ကျင့်ကြံသူတစ်စုမှာ သူ့ကို ဝိုင်းဝန်း စနောက်နေကြ၏။ လင်းရီသည် သူတို့အထဲတွင် ရင်းနှီးသော မျက်နှာများစွာကို မှတ်မိနေခဲ့သည်။
ဥပမာအားဖြင့် ကဲ့ချင်ပေါ့။
သို့သော် ထိုအချိန်က ကဲ့ချင်မှာ အလွန် နုပျိုပုံရပြီး သူ၏ လက်ထဲတွင် ဆေးလုံးများကို ကိုင်ထားကာ ဂရုမစိုက်တတ်သော အသွင်ရှိနေခဲ့သည်။
“ဘာပြီးပြည့်စုံမှုမရှိတဲ့ လူသားနဲ့ နတ်ဆိုး အချစ်ဇာတ်လမ်းလဲ”
ကျိုးယွင်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ရေသူမျိုးနွယ်က ရေပေါ်ကျောက်စိမ်း တွေနဲ့ အလှဆင်ပစ္စည်းတွေ လုပ်ရတာကို နှစ်သက်ကြတယ်”
“ငါးပုံစံ အကွက်တွေပါတဲ့အရာတွေကို ရေသူတော်ဝင်မိသားစုကပဲ ဝတ်ဆင်ခွင့် ရှိတာလေ”
“ဒီကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုးက ရေသူတော်ဝင်မိသားစုက အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ကျန်ရစ်ခဲ့တာ ဖြစ်ဖို့များတယ်”
ဆေးဖော်စပ်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် ကဲ့ချင်သည် ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ရှိ ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို သဘာဝကျကျ အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းကျင်ပေသည်။ သူသည် ကျောက်စိမ်းဆွဲကြိုး၏ အရင်းအမြစ်ကို ပစ္စည်းအမျိုးအစားနှင့် ပုံသဏ္ဍာန်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။
“ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာပဲ”
“ရေသူတော်ဝင်မိသားစုက ရက်စက်မှုလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံကြတာလေ”
“ဂျူနီယာညီလေးကျိုးက ပြီးပြည့်စုံမှုမရှိတဲ့ လူသားနဲ့ နတ်ဆိုး အချစ်ဇာတ်လမ်းလေးကို လိုချင်ရင်တောင် အဲဒါက မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ၊ ပြီးတော့ ရေသူဘုရင်မရဲ့ ခြေထောက်ရိုက်ချိုးတာတောင် ခံရနိုင်သေးတယ်”
ကဲ့ချင်က အလွန်လွတ်လပ်စွာ ရယ်မောလိုက်ရာ သူသည် ကျိုးယွင်နှင့် အလွန်ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး ရှိကြောင်း သိသာလှပေသည်။
“မင်း ဘာတွေလျှောက်ပြောနေတာလဲ”
“ကိုယ်တွေ့တဲ့ စ္စည်းကို ကိုယ့်ပစ္စည်းအဖြစ် ယူလိုက်တာက လူကြီးလူကောင်းတွေလုပ်တဲ့ အလုပ်မဟုတ်ဘူး”
“ငါက ပြန်ပေးချင်ရုံ သက်သက်ပါ”
ကျိုးယွင်သည် ကဲ့ချင်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ နားဆွဲကို ကိုင်ကာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် အဝေး၌ ရေသူများ ဆော့ကစားနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ချက်ချင်း လိုက်သွားခဲ့၏။
“မိန်းကလေး...”
ရေသူများအကြားတွင် ဖုန်းဟွာ တစ်ယောက်တည်းသာ နားဆွဲတစ်ဖက် ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း ကျိုးယွင်က တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် မှတ်မိသွားပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်သည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ဖုန်းဟွာသည်လည်း မော့ကြည့်လိုက်ပြီး တိမ်တိုက်များကြားတွင် ရပ်နေသော ကျိုးယွင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။
သန့်စင်ပြီး လှပသော မျက်လုံးများ။
မီးခိုးငွေ့များနှင့် ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုများအလား ကြည်လင်ပြီး အပြစ်အနာအဆာ ကင်းမဲ့နေသည်။
ထိုအပြာရောင် အကြည့်လေးမှာ ကျိုးယွင်၏ နှလုံးသားထဲတွင် အလွယ်တကူပင် ရေးထွင်းသွားခဲ့လေတော့သည်။
ဖုန်းဟွာ၏ အကြည့်ကို ခံလိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျိုးယွင်သည် အကြောင်းပြချက် မသိရဘဲ အလိုအလျောက်ပင် နားဆွဲကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် မည်သူမျှ မရှိသည့်အလား ပျံသန်းဖြတ်ကျော်သွားခဲ့တော့၏။
“ဒါဆိုရင် စီနီယာက ဖုန်းဟွာရှိနေတာကို အစကတည်းက သိနေခဲ့တာပေါ့”
လင်းရီသည် နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်တွင် ထင်ဟပ်နေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် ပြောလိုက်လေတော့သည်။