အခန်း (၃၉-၄၀)
Vol. 4 Ch. 39-40
အခန်း ၃၉။ ဒီလောကမှာ အရာအားလုံးကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရနိုင်မှာလဲ
“အဲဒီတုန်းကသာ ငါ ဒီနားဆွဲကို မကောက်ခဲ့ဘူးဆိုရင်၊ ဒီလိုအဖြစ်အပျက်တွေ အားလုံး ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
“သူမလည်း အရင်ကလိုပဲ ပင်လယ်ပြာကြီးထဲမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနိုင်ပြီး အင်မော်တယ်တာအိုကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့မှာလား”
ကျိုးယွင်သည် သူ့လက်ထဲရှိ နားဆွဲကို ပွတ်သပ်ရင်း သူ့ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ ကျိုးယွင် စကားပြောလိုက်သည်နှင့် နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်မှာ ပိုမို တောက်ပလာပြီး မြင်ကွင်းများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
“စီနီယာအစ်ကိုကဲ့ချင်၊ အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်ကို ကျင့်ကြံနေချိန်မှာ တကယ်ပဲ အချစ်ရေးနဲ့ ပတ်သက်လို့ မရဘူးလား”
မြင်ကွင်းထဲတွင် ကျိုးယွင်သည် စာအုပ်များကြားထဲတွင် နစ်မြုပ်နေပြီး သူ၏ပတ်လည်တွင် စာအုပ်များမှာ တောင်တစ်လုံးအလား စုပုံနေခဲ့သည်။ သေချာ ကြည့်လိုက်ပါက ထိုစာအုပ်များအားလုံးမှာ ရေသူမျိုးနွယ်နှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များကို အသေးစိတ် ရေးသားထားသော ရှေးဟောင်းကျမ်းစာများ ဖြစ်ကြပေ၏။ ထိုအထဲတွင် တောင်နှင့်ပင်လယ်အင်မော်တယ်ဂိုဏ်းမှ ရရှိလာသော ကျောက်စိမ်းစာလိပ်တစ်ခုလည်း ပါဝင်ပြီး ထိုစာလိပ်ထဲတွင် ဖုန်းဟွာ၏ သတင်းအချက်အလက်များအားလုံးကို မှတ်တမ်းတင်ထားပေသည်။
“အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်ဆိုတာ ပြန်လည်ဝင်စားတဲ့အချိန်မှာ အတိတ်ကို စွန့်ပစ်နိုင်ဖို့အတွက် ရက်စက်မှုလမ်းစဉ်ရဲ့ နှလုံးသားနဲ့ တာအိုထဲကို ဝင်ဖို့ လိုအပ်တာလေ” ကဲ့ချင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါဆို တကယ်လို့ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိသွားရင်ကော”
ကျိုးယွင်၏ နှလုံးသားက လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။
“အဲဒါဆိုရင်တော့ ပြဿနာပဲ။ ရက်စက်မှုလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံတဲ့သူကသာ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိသွားရင် အတားအဆီးတိုင်းဟာ ကျော်ဖြတ်လို့မရတဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားမှာပေါ့”
ကဲ့ချင်က ပေါ့ပေါ့တန်တန် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် စားပွဲပေါ်ရှိ ငါးပုံစံ နားဆွဲလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့မျက်လုံးများ ချက်ချင်း ပြူးကျယ်သွားခဲ့၏။
“မင်းက ဒီအင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်အကြောင်းကို အရမ်း စိတ်ဝင်စားနေတာပဲ၊ တကယ်ကြီး တစ်ယောက်ယောက်ကို ချစ်မိသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်”
“ဒီဂျူနီယာညီလေးရဲ့ နှလုံးသားက တာအိုအတွက်ပဲ ရှိတာပါ”
ကျိုးယွင်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ငြင်းဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏ အမူအရာနှင့် အပြုအမူမှာ အပြစ်လုပ်ထားသော ကလေးတစ်ယောက်အလားဖြစ်နေပြီး စားပွဲပေါ်ရှိ နားဆွဲကို သူ၏အင်္ကျီလက်ထဲသို့ အမြန် ဖွက်လိုက်သည်။
“မင်း အဲဒီလိုပြောရင်တော့ ငါ စိတ်အေးရတာပေါ့”
ကဲ့ချင်က ထူးဆန်းစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ရေသူမျိုးနွယ်က ငါ့ကို ဒီတစ်ခါ ဆေးဖော်စပ်ဖို့ ဖိတ်ထားတယ်ဆိုတော့ မင်းကို သူမနဲ့ တွေ့ခွင့်ပေးရမလားလို့ ငါ တွေးနေတာ”
ကဲ့ချင်က စကားပြောရင်း ထရပ်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ကျိုးယွင်မှာ စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ ကျိုးယွင်က ကဲ့ချင်ကို အမြန် ဖမ်းဆွဲလိုက်ပြီး “ဘယ်လို တွေ့ခွင့်ပေးမှာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
ထိုအမူအရာကို မြင်သောအခါ ကဲ့ချင်က ပို၍ပင် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်သည်။
“တောင်အားလုံးက တောင်သခင်တွေကတော့ ကျိုးယွင်ကို တည်ငြိမ်တယ်လို့ ပြောကြပေမဲ့ သူမအကြောင်း ပြောလိုက်တာနဲ့ သူ ဒီလောက်တောင် ဂနာမငြိမ် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားခဲ့ဘူး”
ကဲ့ချင် စကားပြောပြီးနောက် ရှေးဟောင်းကြေးမုံတစ်ခုကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ထုတ်ယူကာ ကျိုးယွင်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
“ဒီကြေးမုံကို ကောင်းကင်စောင့်ကြည့်ကြေးမုံလို့ ခေါ်တယ်၊ ချီတောင်က စီနီယာအစ်ကို ဟွမ်လုံက ငါ့ကို ရှုံးထားတာလေ”
“ငါ ဒီကြေးမုံပေါ်မှာ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံတစ်မျှင် ချန်ထားခဲ့မယ်။ ငါ သလင်းကျောက်နန်းတော်ထဲကို ဝင်သွားတဲ့အခါ မင်းက ငါမြင်ရသမျှကို ဒီကြေးမုံကတစ်ဆင့် မြင်ရလိမ့်မယ်”
“ဒါပေမဲ့ အရင်ဆုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောထားမယ်နော်၊ မမြင်သင့်တာတွေကိုတော့ ကြည့်လို့ မရဘူး”
ကဲ့ချင်က စကားပြောပြီးနောက် အားရပါးရ ရယ်မောလျက် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
လင်းရီက မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် တည်ငြိမ်ပြီး အင်မော်တယ်အငွေ့အသက်ရှိသော ကျိုးယွင်ပင်လျှင် ကဲ့ချင်၏ စနောက်ခြင်းကို ခံရသည့် နေ့ရက်များ ရှိခဲ့ဖူးပေသည်။ ယခင် တောင်သခင်များမှာလည်း သူတို့၏ လူငယ်ဘဝတွင် အဖုံဖုံသော ရယ်မောဖွယ်ရာများကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်သာ ဖြစ်၏။
“အဲဒီအချိန်ကာလက... ဒီအဘိုးကြီး ဝိညာဉ်နယ်ပယ်ကို ရောက်ကတည်းက အပျော်ရွှင်ဆုံး အချိန်ကာလပဲ”
ကျိုးယွင်၏ အကြည့်များမှာ ညင်သာနေပြီး လွမ်းဆွတ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
“စီနီယာအစ်ကို ကဲ့ချင်က သလင်းကျောက်နန်းတော်ထဲမှာ သုံးလတိတိ ဆေးဖော်စပ်ခဲ့တယ်၊ ငါ သူမကို ခုနစ်ကြိမ် မြင်တွေ့ခဲ့ရတယ်”
“စီနီယာအစ်ကိုကဲ့ချင်က ငါ့ကို ပြောတယ်၊ သူမ အခြေအနေ သိပ်မကောင်းဘူးတဲ့”
“သူမရဲ့ အရိုးတည်ဆောက်ပုံက ထူးကဲပေမဲ့ အမြူတေဖွဲ့စည်းခြင်း အဆင့်ကို ဘယ်တော့မှ မရောက်နိုင်ဘဲ အဆင့်တက်ဖို့ ကြိုးစားရင်းနဲ့ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ရေသူမျိုးနွယ်က ဆေးတောင်ကို ဖိတ်ကြားခဲ့တာက ပိတ်ဆို့မှုချိုးဖျက်ဆေး တစ်လုံးကို အထူးတလည် ဖော်စပ်ပေးဖို့အတွက်ပဲ”
“ငါ စီနီယာအစ်ကို ကဲ့ချင်ကို သူမအတွက် အကောင်းဆုံး ပိတ်ဆို့မှုချိုးဖျက်ဆေး ဖော်စပ်ပေးဖို့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ စီနီယာအစ်ကို ကဲ့ချင်ကတစ်ဆင့် သူမဆီကို ကျမ်းစာတစ်စောင်လည်း ပေးပို့ခဲ့တယ်။ အဲဒါက ငါဖန်တီးထားတဲ့ အရန် အမြူတေဖွဲ့စည်းခြင်း နည်းလမ်းတစ်ခုပါ၊ သူမ အောင်မြင်စွာ အမြူတေဖွဲ့စည်းနိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ရင်းနဲ့ပေါ့”
“ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ အလုပ်မဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။ သူမက ဒုတိယဘဝကို ရှင်သန်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်တယ်”
ကျိုးယွင်သည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း တိုးညင်းစွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“ဒါဆို စီနီယာနဲ့ စီနီယာဖုန်းဟွာတို့ ထပ်တွေ့ခဲ့တာက တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘူးပေါ့”
လင်းရီက တွေးတောစွာ မေးလိုက်သည်။
“ဒီလောကမှာရှိတဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုတိုင်းက သေချာ စီစဉ်ထားတဲ့ စောင့်ဆိုင်းမှုတွေချည်းပါပဲ”
ကျိုးယွင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်နှင့် နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်ပေါ်ရှိ မြင်ကွင်းက ထပ်မံ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။
“အရှေ့ပင်လယ် ကမ်းရိုးတန်းက ရွှမ်ရွှေအင်မော်တယ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်က ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းသွားပြီတဲ့။ ဂိုဏ်းကနေ သူ့ကို ဂုဏ်ပြုဖို့ တပည့်တွေကို လွှတ်ရမယ်လေ၊ မင်း ဦးဆောင်သွားချင်လား”
မြင်ကွင်းထဲတွင် ကဲ့ချင်က ကျိုးယွင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ငါ ဆူညံတာကို မကြိုက်ဘူးဆိုတာ မင်း သိပါတယ်”
ကျိုးယွင်က ခေါင်းတောင် မမော့ဘဲ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ ဖုန်းဟွာ ပြန်လည်မွေးဖွားလာပြီးနောက် ကျိုးယွင်သည် သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ မျှော်လင့်ချက်များကို နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံလိုက်ပြီး သူ၏ ပုံမှန် တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အသွင်သို့ ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
“မင်း သေချာစဉ်းစားပြီးပြီလား။ သူမလည်း သွားလောက်တယ်နော်”
ကဲ့ချင်က ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။
သူမဟူသော စကားတစ်ခွန်းတည်းကပင် ကျိုးယွင်၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့ပြီး ထိုအပြာရောင် အကြည့်လေးမှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်ပေါ်လာခဲ့သည်။
“ရွှမ်ရွှေအင်မော်တယ်ဂိုဏ်းနဲ့ ရေသူမျိုးနွယ်တို့က ဆက်ဆံရေး အရမ်းကောင်းကြတာ။ ကပ်ဘေးချိုးဖျက်ခြင်းနယ်ပယ်ကို တက်လှမ်းတယ်ဆိုတဲ့ ဒီလိုအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စမျိုးဆိုရင် ရေသူဘုရင်မက ကိုယ်တိုင် သွားရောက် ဂုဏ်ပြုမှာ သေချာတယ်။ သူမက အနာဂတ် ရေသူဘုရင်မလေ၊ ဂိုဏ်းနှစ်ခုကြားက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုတွေကို ရင်းနှီးကျွမ်းကျင်အောင်လို့ သူမကိုလည်း ခေါ်သွားဖို့ များတယ်” ကဲ့ချင်က ထပ်လောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
“မသွားဘူး”
အချိန်အတော်ကြာ တွေဝေနေပြီးနောက် ကျိုးယွင်က ထပ်မံ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။ ကျိုးယွင်သည် ဖုန်းဟွာနှင့် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း သူမ အဆင့်တက်ရန် ခက်ခဲနေခြင်းမှာ သူနှင့် သက်ဆိုင်နေမည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားနေခဲ့ရသည်။ သူမအနေဖြင့် အသစ်က ပြန်စနိုင်ပြီဆိုမှတော့ သူက ဘာလို့ ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက် ပေးရဦးမည်နည်း။
သို့သော် ကဲ့ချင် ထွက်သွားပြီးနောက် ကျိုးယွင်သည် တောင်အောက်သို့ တိတ်တဆိတ် ဆင်းသွားခဲ့သည်။ ဂုဏ်ပြုသည့်အမည်ခံဖြင့် သူသည် ရွှမ်ရွှေအင်မော်တယ်ဂိုဏ်းအတွင်းသို့ ရောနှောဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီး ဖုန်းဟွာကို ထောင့်တစ်နေရာမှနေ၍ တစ်ချက်မျှ ကြည့်ရှုရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။
အကြည့်တစ်ချက်တည်းပါ။
ဤသည်မှာ ကျိုးယွင်က သူ့ကိုယ်သူ ယုံကြည်အောင် ပြောဆိုခဲ့သော အကြောင်းပြချက် ဖြစ်သည်။ သူသည် လူအုပ်ကြားထဲမှ သူမကို တိတ်တဆိတ် ကြည့်ရုံမျှသာဖြစ်ပြီး ဘာမှ ဖြစ်လာမည်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်ထားခဲ့၏။ သို့သော် ဖုန်းဟွာ တကယ်တမ်း ပေါ်လာသောအခါ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုများအားလုံးသည် သူ၏ နှလုံးသားထဲရှိ တမ်းတမှုများကြောင့် စက္ကူတစ်ရွက်အလား ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရတော့သည်။
“မိန်းကလေး... ငါတို့ အရင်က တွေ့ဖူးကြသလား”
ကျိုးယွင်၏ ရုတ်တရက် နှုတ်ဆက်မှုကြောင့် ဖုန်းဟွာမှာ မျက်နှာနီမြန်းသွားခဲ့ရသလို ကျိုးယွင်ကိုယ်တိုင်လည်း ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ကိုယ်ပိုင် တာအိုကို ဖန်တီးပြီး ကိုယ်ပိုင်တောင်ကို တည်ထောင်နိုင်လောက်အောင် သတ္တိရှိသော သူက သူ့အရှေ့ရှိ သန့်စင်ပြီး လှပသော အမျိုးသမီးလေးအား ဒုတိယ စကားတစ်ခွန်း ပြောရန်ပင် သတ္တိမရှိဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု ကျိုးယွင် တစ်ခါမျှ မတွေးမိခဲ့ချေ။
ကျိုးယွင်က ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူသည် တွေဝေမိန်းမောလျက် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီး သူ၏ ဝိုင်အိုးကိုပင် ယူရန် မေ့လျော့သွားခဲ့၏။
လင်းရီက တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။
ဒီလူနှစ်ယောက်... တစ်ယောက်က ရေသူမင်းသမီး၊ ငယ်စဉ်ကတည်းက ရက်စက်မှုလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံခဲ့ရပြီး ရေသူမျိုးနွယ်ရဲ့ ခံစားချက်ကင်းမဲ့တဲ့ စံနှုန်းတွေကို ရိုက်သွင်းခံထားရကာ ရေသူမျိုးနွယ်ရဲ့ အနာဂတ်ကို ထမ်းပိုးထားရသူ။ ထို့ကြောင့် သူမ ချစ်မိသွားလျှင်တောင် ပန်းချီကားကတစ်ဆင့်သာ သူ့ကို တမ်းတနိုင်ခဲ့ပြီး တခြားသူများကို မပြောရဲသလို အရိပ်အယောင်လေးတောင် မပြရဲခဲ့ချေ။
နောက်တစ်ယောက်ကတော့ တာအိုသိုလှောင်ရာ စာအုပ်တောင်ရဲ့ တောင်သခင်၊ နှစ်ခြောက်ဆယ်လုံးလုံး မြက်တဲလေးထဲမှာ စာပေတွေကိုပဲ လေ့လာခဲ့သူ။ ဖုန်းဟွာကို မတွေ့ခင်က သူ့နှလုံးသားထဲမှာ စာပေတာအိုနဲ့ တာအိုသမုဒ္ဒရာပဲရှိခဲ့တာ။ အချစ်ရေးနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ သူက အတွေ့အကြုံမရှိတဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ထက်တောင် ဆိုးနေသေးတယ်။ သူ့ရဲ့ တမ်းတမှုတွေက ပင်လယ်ကြီးလောက် ကျယ်ပြောနေပေမဲ့ ပစ္စည်းတွေကတစ်ဆင့်ပဲ သူမကို တမ်းတနိုင်ခဲ့တာပေါ့။
“အဲဒီ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ ဒီအဘိုးကြီး ဘာတွေလုပ်နေခဲ့လဲဆိုတာ မင်း ခုလေးတင် မေးခဲ့တယ်နော်။ ဒီအဘိုးကြီးက ရက်စက်မှုလမ်းစဉ်ကို ချိုးဖျက်ဖို့ နည်းလမ်းရှာနေခဲ့တာပဲ”
ကျိုးယွင်က လင်းရီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တောက်ပနေခဲ့သည်။
“သူမက ရက်စက်မှုလမ်းစဉ်ကို ကျင့်ကြံပြီး ရေသူမျိုးနွယ်ရဲ့ မင်းသမီးလည်း ဖြစ်နေတယ်လေ။ ငါက သူမကို ခေါ်သွားနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ချက်ရှိပေမဲ့ အဲဒါက နည်းနည်းတော့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်လွန်းရာ ကျသွားလိမ့်မယ်”
“ဒါကြောင့် ရွှမ်ရွှေအင်မော်တယ်ဂိုဏ်းကနေ ပြန်လာပြီးနောက် ဒီအဘိုးကြီးဟာ အချစ်ရေးနဲ့ မပတ်သက်ရဘူးဆိုတဲ့ အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်း ရှိမလားလို့ စဉ်းစားခဲ့တယ်။ အဲဒီ သုံးနှစ်အတွင်းမှာ ဒီအဘိုးကြီးနဲ့ ဆရာတို့ဟာ ရက်စက်မှုလမ်းစဉ်နဲ့ ပတ်သက်တဲ့ နေရာတိုင်းကို သွားခဲ့ကြတယ်”
“ဆရာက ဒီအတွက်ကြောင့် သွေးပင်လယ်ထဲက လူနဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်ပြီး ဓားတစ်ချက်တောင် ဖလှယ်ခဲ့သေးတယ်”
“သူမကို ဘာပူပန်မှုမှမရှိဘဲ ငါနဲ့အတူ လိုက်လာစေချင်ခဲ့တာပါ”
“ဒါပေမဲ့ နှမြောစရာကောင်းတာက ဒီလောကမှာ ဗုဒ္ဓကိုလည်း မစွန့်လွှတ်ရဘူး၊ ချစ်သူကိုလည်း မစွန့်လွှတ်ရဘူးဆိုတဲ့ ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အဖြေမျိုးက ဘယ်မှာ ရှိနိုင်မှာလဲ။ ဝိညာဉ်နယ်ပယ် တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေခဲ့ရင်တောင် ဘာအဖြေမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပါဘူး”
ကျိုးယွင်သည် လင်းရီကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမူအရာမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ခါးသီးမှုနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
လင်းရီလည်း တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။ ဒါက တစ်ဖက်သတ် တမ်းတနေတာ မဟုတ်ခဲ့ဘူးပဲ၊ သူ့ရဲ့ ဆရာက အများကြီး လုပ်ပေးခဲ့တာကိုး။
“ဒါကြောင့် ပြန်ရောက်ပြီးတဲ့နောက် ဒီအဘိုးကြီးက အံ့မခန်း ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ချလိုက်တယ်။”
ကျိုးယွင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရူးသွပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့သည်။
“ဘာများလဲ”
လင်းရီ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။
“လူသွားလုဖို့ပဲ”
ကျိုးယွင်က သွားကြိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။ ရိုးရှင်းသော ထိုစကားလုံးအနည်းငယ်က လင်းရီ၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်သွားစေခဲ့တော့သည်။
အခန်း ၄၀။ ဓားတစ်ချက်က ပင်လယ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်း၊ လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်း
လူသွားလုမယ်။
ဒါက ကျိုးယွင်တဲ့လား။
သူက ပညာရှိတွေရဲ့ကျမ်းစာတွေကို သေချာ လေ့လာခဲ့ပြီး လူကြီးလူကောင်းတွေရဲ့ လမ်းစဉ်ကို ကျင့်သုံးခဲ့သူလေ။ သူက ‘လောကကြီးရဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေကို ခံစားတဲ့သူတွေဟာ လောကကြီးရဲ့ ဒုက္ခတွေကိုလည်း ထမ်းဆောင်ရမယ်၊ လောကကြီးရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကို ခံစားတဲ့သူတွေဟာ လောကကြီးရဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေကိုလည်း မျှဝေခံစားရမယ်’ လို့ ကြီးကျယ်တဲ့ သစ္စာဆိုခဲ့ဖူးသူပဲ။
အဲဒီလို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ လူကြီးလူကောင်းတစ်ယောက်က ရေသူမျိုးနွယ်ဆီကို လူသွားလုဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာတဲ့လား။ ဒါက တကယ်ကို တုန်လှုပ်စရာပဲ။
“လူသွားလုမယ်။ ပြီးတော့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို သွားလုမယ်ဆိုတာက ငါ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားနဲ့ ဆန့်ကျင်နေတာပဲ။ ခြေတစ်လှမ်း မှားလိုက်တာနဲ့ ရာစုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံလာခဲ့တာတွေ အားလုံး လေထဲ လွင့်သွားတော့မှာ”
“ဒါပေမဲ့ ငါ အဲဒါတွေကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး”
“တကယ်လို့ ငါ မသွားဘူးဆိုရင် သူမ သေချာပေါက် သေဆုံးသွားလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ ငါ မသွားဘူးဆိုရင် အနာဂတ်မှာ တာအိုမေးမြန်းခြင်းရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားရင်တောင် ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မှာလဲ”
“ဒါကြောင့် ငါ တွေဝေမနေဘဲ သွားခဲ့တယ်”
ကျိုးယွင်က စကားပြောရင်း ဖာတောင်သခင်ကို ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
ကျိုးယွင် လူသွားလုတာတဲ့လေ။ သေချာတာပေါ့၊ သူ တစ်ယောက်တည်းတော့ သွားလို့မရဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျိုးယွင်က ရွှေအမြူတေအဆင့်မှာပဲ ရှိသေးတာလေ။ ဒီကိစ္စက အလွန် တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းပြီး ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းတော့ သေချာပေါက် လုပ်လို့မရချေ။ သို့သော် အခြေအနေကို ကြီးကြပ်ပေးရန် အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူများ လိုအပ်ပေသည်။
ဖာတောင်သခင်က ကျိုးယွင် လူသွားလုမည်ဆိုသည်ကို ကြားသောအခါ သူမဓားကို ဆွဲ၍ လိုက်လာခဲ့သည်။ ကဲ့ချင်နှင့် ဝမ်ရှန်းကန်းတို့လည်း ပါဝင်ခဲ့ကြ၏။ ကဲ့ချင်မှာ ဆေးတောင်သခင် ၏ တိုက်ရိုက်တပည့်ဖြစ်ပြီး အနာဂတ် တောင်သခင် ဖြစ်ပေသည်။ ဝမ်ရှန်းကန်းကမူ တောင်သခင်ရာထူးကို အခုမှ လွှဲပြောင်းရယူထားသူဖြစ်ပြီး သူသည် ကျိုးယွင်နှင့်လည်း အလွန်ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး ရှိပေသည်။
တောင်တစ်ရာမှ တောင်သခင် လေးဦးသည် အရှေ့ပင်လယ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ချီတက်သွားခဲ့ကြသည်။
ကျိုးယွင် စကားပြောလိုက်သည်နှင့် နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်မှာ မြည်ဟည်းသွားပြီး မြင်ကွင်းတစ်ခု ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
မြင်ကွင်းထဲတွင် ကျိုးယွင်အပါအဝင် သူတို့လေးဦးသည် ပင်လယ်ပြင်အထက်တွင် ရပ်နေကြပြီး အောက်ဘက်တွင်မူ ကျယ်ပြောလှသော လှိုင်းပြာများရှိနေကာ ရေသူများမှာ ရေအောက်တွင် နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေပြီး အဆက်မပြတ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။
“ငါက တာလော့က ကျိုးယွင်၊ တာအိုသိုလှောင်ရာ စာအုပ်တောင်ရဲ့ တောင်သခင်ပဲ၊ ရေသူဘုရင်မနဲ့ တွေ့ခွင့်ရချင်ပါတယ်”
ကျိုးယွင်၏ ခိုင်မာသော အသံမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။
“ထွက်သွားစမ်း”
ကျိုးယွင် စကားပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရေအောက်မှ အဆုံးအစမဲ့ ဒေါသများ ပြည့်နှက်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံးကို တုန်ယင်သွားစေခဲ့သည်။
ဒေါသ။ ဝမ်းနည်းမှု။ အပြစ်ရှိသလို ခံစားရမှု။
ရိုးရှင်းသော စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြစ်သော်လည်း ထိုစကားတွင် အလွန်ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပါဝင်နေခဲ့သည်။
ရေသူဘုရင်မ။ လင်းရီက ချက်ချင်း မှတ်မိသွားသည်၊ ထိုအသံမှာ ရေသူဘုရင်မ၏ အသံဖြစ်ပေသည်။
လင်းရီ မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်မိ၏။ ကျိုးယွင်... သူ အရမ်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီပဲ။
တကယ်လို့ လင်းရီ ထင်တာ မမှားဘူးဆိုရင် ဖုန်းဟွာက အဲဒီအချိန်မှာ တာအိုပြောင်းလဲခြင်း ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး ရေသူဘုရင်မကလည်း သူမရဲ့ ချစ်လှစွာသော သမီးလေးကို အခုလေးတင် လမ်းခွဲလိုက်ရတာဆိုတော့ သူမရဲ့ စိတ်အခြေအနေက ဘယ်လောက်တောင် ဆိုးရွားနေမလဲဆိုတာ မှန်းဆလို့ ရနိုင်ပါတယ်။
“ချွင်”
ဤအခိုက်အတန့်တွင် ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေသော အသံကြီးတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့သည်။ ဖာတောင်သခင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အံ့မခန်း ဓားအလင်းရောင်တစ်ခု ပန်းထွက်လာခဲ့၏။ ၎င်းမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းသော ဓားချက်တစ်ချက် ဖြစ်ပေသည်။
ဓားအလင်းရောင် ပျံထွက်သွားသည်နှင့် ထိုအခိုက်အတန့်တွင် လောကကြီးတစ်ခုလုံး နှစ်ခြမ်းကွဲသွားသည့်အလား ထင်ရပေသည်။ ထိုဓားချက်မှာ သန့်စင်ပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းသော သတ်ဖြတ်ခြင်း အငွေ့အသက်ဖြစ်ပြီး နတ်ဘုရားများ တားဆီးလျှင် နတ်ဘုရားများကို ခုတ်ပိုင်းမည်ဖြစ်ကာ ဗုဒ္ဓများ တားဆီးလျှင် ဗုဒ္ဓများကို ခုတ်ပိုင်းမည့် အငွေ့အသက်မျိုး ဖြစ်ပေသည်။
ဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြစ်သော်လည်း အချိန်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်တောက်ကာ ပင်လယ်ထဲသို့ ထိုးဆင်းသွားပုံရပေသည်။
ပထမဦးစွာ လုံးဝ ငြိမ်သက်သွားခဲ့၏၊ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သည့်အလား ပင်လယ်ပြင်မှာ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ နောက်တစ်ခဏတွင်... လောကတွင် ပြိုင်ဘက်ကင်းသော လွှမ်းမိုးမှုစွမ်းအားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။
“ဝုန်း”
အဆုံးအစမဲ့ ပင်လယ်ပြာကြီးမှာ နှစ်ခြမ်းကွဲသွားခဲ့သည်။ လှိုင်းလုံးကြီးများမှာ ပေပေါင်းသောင်းချီ မြင့်တက်လာပြီး ကောင်းကင်ဘုံဆီသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးတက်သွားခဲ့၏။
ဓားတစ်ချက်တည်းက ပင်လယ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်းပဲ။ ထိုအရာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဓားတစ်ချက်တည်းက ပင်လယ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ထိုဓားချက်ကို ဗဟိုပြု၍ မိုင်တစ်ရာခန့် ကျယ်ဝန်းပြီး အဆုံးကို မှန်းဆ၍မရနိုင်သော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပေါ်လာကာ ရေအောက်ရှိ သလင်းကျောက်နန်းတော်ကို ဖော်ပြပေးလိုက်သည်။
လင်းရီ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ကြက်သီးမွေးညင်းများ ထသွားခဲ့ရ၏။
ဒါက ဖာတောင်သခင်ရဲ့ စွမ်းအားလား။
တကယ်လို့ ဒီဓားချက်သာ လူတစ်ယောက်အပေါ် ကျရောက်သွားမယ်ဆိုရင် ရလဒ်က ဘယ်လိုနေမလဲဆိုတာ စိတ်ကူးကြည့်ဖို့တောင် ခက်ခဲလှပါတယ်။
“ဝှစ်”
ခဏအတွင်းမှာပင် သလင်းကျောက်နန်းတော်မှာ မြည်ဟည်းသွားပြီး နန်းတော်အတွင်းမှ ပုံရိပ်များ ပြေးထွက်လာကြသည်။ သူတို့အားလုံးမှာ ရေသူမျိုးနွယ်မှ အစွမ်းထက် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး ဤအချိန်တွင် သူတို့အားလုံးမှာ ဓားကို ကိုင်ဆောင်ကာ ရပ်နေသော ဖာတောင်သခင်ကို လုံးဝ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်နေကြ၏။
သူက ဖာတောင်သခင်လေ။ တာလော့ တောင်တစ်ရာရဲ့ နံပါတ်တစ် တိုက်ခိုက်ရေးသမား၊ အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန်၊ ဖုန်းဟွာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်ရဲ့ ထိပ်တန်း တည်ရှိမှု... သူ့ကို ရေသူဘုရင်မက ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲ နေမှာလဲ။
“ယန်ချင်းယွီ... မင်း ဘာသဘောလဲ”
ရေသူဘုရင်မသည် ဖာတောင်သခင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ ဒေါသများဖြင့် ဆူပွက်နေခဲ့သည်။
ဓားတစ်ချက်တည်းက ပင်လယ်ကို ဖြတ်တောက်လိုက်ခြင်း။ ၎င်းသည် မည်သူ့ကိုမျှ ဒဏ်ရာမရစေခဲ့သော်လည်း ရေသူမျိုးနွယ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ရန်စလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ် မရှိချေ။
ဖာတောင်သခင်သည် စကားမပြောသလို ထပ်မံ၍လည်း မတိုက်ခိုက်ခဲ့ပေ။ သူမက ကျိုးယွင်၏ အနာဂတ် ယောက္ခမ ဖြစ်သည်လေ၊ ဖာတောင်သခင်သည် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ လုပ်ဆောင်တတ်သော်လည်း သူမက မိုက်မဲသူတော့ မဟုတ်ချေ။
“ကျွန်တော်က ကျိုးယွင်ပါ၊ ရေသူဘုရင်မကို ကူညီပေးဖို့ တောင်းဆိုစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပါ”
ကျိုးယွင်က ရှေ့သို့ လှမ်းတက်ကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ပြောစရာရှိတာ ပြော... အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ ချီတွေကိုပဲ ထုတ်လွှတ်လိုက်တော့”
ရေသူဘုရင်မက ဒေါသကို မြိုသိပ်ထားသော်လည်း သူမ၏ အမူအရာမှာ ခင်မင်ဖွယ် မရှိခဲ့ချေ။
“ကျွန်တော် ရေသူမျိုးနွယ်ဆီကနေ လူတစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားချင်လို့ပါ”
ကျိုးယွင်က သွားကြိတ်ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ဘယ်သူလဲ”
ရေသူဘုရင်မ၏ အကြည့်များမှာ အေးစက်သွားခဲ့သည်။
“ဖုန်းဟွာပါ”
ကျိုးယွင်က ဖုန်းဟွာ၏ အမည်ကို ထုတ်ဖော် ပြောဆိုလိုက်သည်။ ဖုန်းဟွာဟူသော အမည်ကို ပြောလိုက်သည်နှင့် ရောက်ရှိနေသော ရေသူအားလုံး၏ အမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြ၏။
“ဟားဟားဟား”
ဤအချိန်တွင် ရေသူဘုရင်မသည် အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ရာ သူမ၏ ရယ်သံမှာ ရူးသွပ်နေသည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ရေသူဘုရင်မ၏ မျက်ဝန်းထောင့်မှ မျက်ရည်များ စီးကျလာပြီး ရေသူမျက်ရည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ပင်လယ်ထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်ကိုပင် မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။
“မင်း ဘာလို့ စောစောမလာခဲ့တာလဲ”
ရယ်မောပြီးနောက် ရေသူဘုရင်မသည် ကျိုးယွင်ကို ညွှန်ပြလိုက်ရာ သူမ၏ လက်ကလေးများမှာ တုန်ယင်နေခဲ့၏။ ကျိုးယွင်၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ခတ်သွားပြီး အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
“တကယ်လို့ မင်းသာ စောစောလာခဲ့ရင် ငါ သူမကို မင်းနဲ့အတူ ထည့်ပေးလိုက်မှာပေါ့။ တကယ်လို့ မင်းသာ စောစောလာခဲ့ရင် ဖိအားတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိနေပါစေ ငါ မင်းအတွက် ခံယူပေးမှာပေါ့။ တကယ်လို့ မင်းသာ စောစောလာခဲ့ရင် ဖုန်းဟွာက ဘယ်လိုလုပ် သေနိုင်မှာလဲ”
ရေသူဘုရင်မသည် ကျိုးယွင်ကို ညွှန်ပြကာ ဒေါသတကြီး ကျိန်ဆဲလိုက်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ဒေါသများအားလုံးကို ကျိုးယွင်အပေါ် ပုံချလိုက်တော့သည်။
“သေသွားပြီ...”
ကျိုးယွင်သည် မိုးကြိုးငါးစင်း ပစ်ချခံလိုက်ရသည့်အလား နေရာမှာတင် မှင်သက်သွားခဲ့သည်။
“မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ရေသူတွေက ဘဝသုံးခု ရှင်သန်နိုင်တာလေ၊ သူမမှာ အနည်းဆုံး ဘဝတစ်ခုတော့ ကျန်နေသေးမှာပေါ့”
ကျိုးယွင်က စိတ်ကို ပြန်စုစည်းကာ မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“အင်မော်တယ်ပြောင်းပြန် အဆင့်သုံးဆင့်က ဘဝသုံးခု ရှင်သန်စေနိုင်တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က သေဖို့ ဆန္ဒရှိနေပြီး ဒီတတိယဘဝကို ဆက်မရှင်သန်ချင်တော့ဘူးဆိုရင် တတိယဘဝဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် ရှိလာနိုင်မှာလဲ”
ရေသူဘုရင်မက ကျိုးယွင်ကို စွေကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။
“ဝုန်း”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးယွင်သည် အနောက်သို့ ယိမ်းထိုးသွားပြီး သူ၏ ခြေရင်းအောက်ရှိ လေပြေများမှာလည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ တကယ်လို့ ကဲ့ချင်သာ သူ့ကို မဖေးမထားပါက ကျိုးယွင်သည် ပင်လယ်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပြုတ်ကျသွားနိုင်ပေသည်။
“ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့ သူမက အဲဒီ တတိယဘဝကို မရှင်သန်ခဲ့ရတာလဲ”
ကျိုးယွင်၏ မျက်လုံးများမှာ အာရုံစူးစိုက်မှု ကင်းမဲ့နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ တာအိုအလင်းတန်း အလွှာများ ထွက်ပေါ်လာကာ သူသည် တာအိုပြောင်းလဲခြင်း ဖြစ်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“ဘာလို့ အဲဒီ တတိယဘဝကို မရှင်သန်ခဲ့တာလဲဆိုတာ ငါလည်း သူမကို မေးချင်တာပဲ”
ရေသူဘုရင်မသည် တာအိုပြောင်းလဲခြင်း ဖြစ်တော့မည့် ကျိုးယွင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲရှိ ဒေါသများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပုံရပြီး သူမ၏ အမူအရာမှာ ရှုပ်ထွေးနေခဲ့သည်။
ရေသူဘုရင်မသည် သူမ၏ လက်ကလေးကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ရေသူမျက်ရည် ကိုးစက်မှာ သူမ၏ လက်ထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး ကျိုးယွင်၏ အရှေ့သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။
“ဒါတွေက ဖုန်းဟွာ မင်းအတွက် ချန်ထားခဲ့တာတွေပဲ”
ထိုစကားကို ပြောပြီးနောက် ရေသူဘုရင်မသည် ရေသူမျိုးနွယ်များနှင့်အတူ လှည့်ထွက်သွားခဲ့ပြီး ဖြတ်တောက်ခံထားရသော ပင်လယ်ကြီးမှာလည်း မူလအတိုင်း ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့သည်။ လူတိုင်းသည် စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသော ကျိုးယွင်ကို ကြည့်ရင်း သူတို့၏ နှလုံးသားများ တင်းကျပ်သွားခဲ့ပြီး အမူအရာများမှာလည်း ရှုပ်ထွေးနေခဲ့ကြ၏။ ဤသို့သော ရလဒ်မျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြချေ。
“နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်။ နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်ကို သွားရှာကြ။ နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက်က ရေသူမျက်ရည်ထဲမှာ ပါဝင်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြပေးနိုင်တယ်လေ”
ဝမ်ရှန်းကန်းက ကျိုးယွင် ထိုနေရာမှာတင် တာအိုပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။
ဝဝမ်ရှန်းကန်းက စကားပြောပြီးသည်နှင့် ကျိုးယွင်သည် လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး နှလုံးသားရောင်ပြန်ကျောက် ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
“အဲဒီမှာ ငါ ပထမဆုံး ရေသူမျက်ရည်ကို သုံးခဲ့ပြီး ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို သိခဲ့ရတာပေါ့။ ပြောရရင်တော့ ရယ်စရာကောင်းပေမဲ့ ငါ ဇာတ်လမ်းတစ်ခုလုံးကို နားလည်သွားပြီးတဲ့နောက်မှာ ငါက တာအိုပြောင်းလဲခြင်း မဖြစ်သွားခဲ့တဲ့အပြင် ဝမ်းနည်းမှုကတစ်ဆင့် တာအိုထဲကိုတောင် ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားတွေက နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုကို တက်လှမ်းသွားခဲ့တယ်လေ”
ကျိုးယွင်က စကားပြောနေစဉ် သူ၏ အတွင်းရှိ ချီများမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ကျိုးယွင်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အဆုံးအစမဲ့သော ဝမ်းနည်းမှုများမှာ ပင်လယ်ပြာကြီးထဲက ဒီရေလှိုင်းများအလား ပန်းထွက်လာခဲ့၏။ ထိုဒီရေလှိုင်းများအတွင်း၌ ရေသူများ ဆော့ကစားကာ လေထဲသို့ မြင့်တက်လာသည့် အံ့ဩဖွယ်ရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ရှိနေခဲ့သည်။
“မှန်တာပေါ့၊ စီနီယာက ဝမ်းနည်းမှုကတစ်ဆင့် တာအိုထဲကို ဝင်ခဲ့တာပဲ။”
လင်းရီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ပထမဦးစွာ ဖုန်းဟွာက ဝမ်းနည်းမှုကတစ်ဆင့် တာအိုပြောင်းလဲခြင်း ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး၊ နောက်ပိုင်းမှသာ ကျိုးယွင်က ဝမ်းနည်းမှုကတစ်ဆင့် တာအိုထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
“ဒါကြောင့် ငါ့ကို ပြောစမ်းပါ... တကယ်လို့ မှတ်ဉာဏ်က အတုဖြစ်နေခဲ့တယ်ဆိုရင် ဖုန်းဟွာက အခုထိ သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသေးတာလား။ သူမက တတိယဘဝကို ရှင်သန်ခဲ့တာလား...” ကျိုးယွင်က လင်းရီကို မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေတော့သည်။