အဆင့်မြင့် ဆေးလုံး

ကျောက်အိမ်ကလေးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည့်အခါ လော့ချန်သည် လက်မနှင့် လက်ညှိုးကြားတွင် ညှပ်ထားသော ရွှေရောင်ဝင်းပသော ဆေးလုံးလေး ကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း စူးရှစွာ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ထိုဆေးလုံး၏ ချောမွေ့ပြောင်လက်လှသော မျက်နှာပြင်ပေါ်ဝယ် အလွန်ပါးလွှာသော်လည်း ထင်ရှားလှသည့် တိမ်တိုက်သဏ္ဍာန် အမှတ်အသားလေးတစ်ခု ပေါ်လွင်နေသည်။

သာမန်ဆေးလုံးတစ်လုံးနှင့် မတူဘဲ ထိုဆေးလုံးသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းသက်လာသော လက်ရာတစ်ခုကဲ့သို့ မယုံနိုင်လောက်အောင် မှော်ဆန်လှပနေသည်။

ဆေးလုံးများ၏ အာနိသင်နှင့် အဆင့်အတန်းတို့အပေါ် လော့ချန်၏ နားလည်မှုမှာ တောင်လိုဏ်ဂူတစ်ခုအတွင်း အထီးကျန်စွာ အသက်ပျောက်ဆုံးခဲ့သော ယခင်ခန္ဓာပိုင်ရှင်တွေ့ရှိခဲ့သည့် ကျင့်ကြံသူရုပ်လောင်း အမွေအနှစ်မှ မြစ်ဖျားခံလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကျင့်ကြံသူသည် အရှိန်အဝါကြီးမားသော ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု၏ ထိပ်တန်းတပည့် မဟုတ်ခဲ့ပေ။

သူသည် ဆေးဘုရင်နယ်မြေ မှ လာသော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ အသင့်အတင့်ရှိသော ဆေးဖော်စပ်မှုစွမ်းရည်ကြောင့်သာ ကံကောင်းထောက်မစွာ ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းတပည့် အဖြစ် လက်ခံအသိအမှတ်ပြုခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအခြေအနေမှာ ဖူရှို့ရှို့၏ ကံကြမ္မာနှင့် အလွန်ပင် ဆင်တူနေသည်။

သို့သော် ထိုကျင့်ကြံသူ မှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ဟူသော တံခါးကို မည်သည့်အခါမျှ တွန်းဖွင့်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း ဂိုဏ်း၏ အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ထာဝရနုပျို လန်းဆန်းခြင်းကျမ်းမှ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်အတွက် သီးသန့်ဖြစ်သည့် ဆေးဘုရင် လျှို့ဝှက်ချက်ကို လေ့လာခွင့် မရခဲ့ရှာပေ။

အချိန်များ တဖြည်းဖြည်း ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ သူသည် ဂိုဏ်းအတွင်း အဆင့်နိမ့် အလုပ်ကြမ်းများကိုသာ လုပ်ကိုင်ရင်း ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ယွမ်ကျောက်ဒေသရှိ ဝေးလံခေါင်ဖျားသော တောင်လိုဏ်ဂူတစ်ခုအတွင်း အထီးကျန်စွာ သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

သို့သော် သူ၏ ဘဝနေဝင်ချိန်တွင် အဖိုးတန်အရာအချို့ကိုမူ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ပစ္စည်းများထဲတွင် ချီသန့်စင်အဆင့် နွေဦးကျင့်စဉ် နှင့်အတူ မှော်အာဟာရဆေးလုံး အနှစ်နှင့် အံ့ဖွယ်တစ်သောင်း ဆေးလုံး ဖော်စပ်နည်းများ ပါဝင်နေသည်။

ဆေးဘုရင်ဂိုဏ်း၏ အပြင်စည်းတပည့်တစ်ဦးက အဘယ်ကြောင့် အမျိုးသားအားတိုးဆေးလုံးကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ဖော်စပ်နည်းမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားရသနည်း ဆိုသည်မှာမူ လော့ချန်အတွက် ယနေ့တိုင် ပဟေဠိတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ဝိညာဉ်ကူးပြောင်း ဝင်ရောက်လာပြီးနောက် လော့ချန်သည် တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူများဈေးတန်းဝယ် ကုန်ပစ္စည်းများ ရောင်းချရင်း ဆေးလုံးများနှင့် ပတ်သက်သည့် ဗဟုသုတများ တစ်စတစ်စ စုဆောင်းခဲ့သည်။

ထိုဈေးတန်းသို့ လာရောက်ဝယ်ယူကြသူများမှာ ဆေးဖော်စပ်မှုအတတ်ကို စနစ်တကျ မလေ့လာဖူးကြသော်လည်း ဇီဇာကြောင်ခြင်းတွင်မူ အလွန်ထူးကဲလှကြသည်။

ထိုသူတို့သည် မည်သူ၏မျက်နှာကိုမျှ မထောက်ဘဲ ဆေးလုံးများအပေါ် အကြံပေးခြင်း၊ ဝေဖန်သုံးသပ်ခြင်းနှင့် မှတ်ချက်ပေးခြင်းတို့ကို အားတက်သရော ပြုလုပ်လေ့ရှိကြသည်။

အချိန်ကာလ တရွေ့ရွေ့ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ လော့ချန်သည် ထိုစကားသံများကို အမြဲတစေ နားစွင့်နေရင်း ဆေးလုံးများ၏ အရည်အသွေးကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ခွဲခြားနိုင်သော အသိပညာများကို ကျောက်တုံးပေါ်တွင် အက္ခရာထွင်းထုသကဲ့သို့ တစ်စတစ်စ စုဆောင်းသိမ်းဆည်းလာနိုင်ခဲ့သည်။

လော့ချန်၏ ဆေးဖော်စပ်ပညာအပေါ် အသိအမြင်ကို အလင်းဖွင့်ပေးခဲ့သည့်အရာမှာမူ မီရှုဟွာ ပေးအပ်ခဲ့သော ချင်ယွမ်ဇီ၏ ဆေးဖော်ပညာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာချက်ကျမ်းပင် ဖြစ်သည်။

တတိယအဆင့် ဆေးလုံးများကိုပင် လွတ်လပ်စွာ ဖော်စပ်နိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသော အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးသည် သူ၏ ဘဝတစ်လျှောက် တွေ့ကြုံခဲ့သော အတွေ့အကြုံများကို မှီငြမ်း၍ ထိုကျမ်းကို ရေးသားထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လော့ချန်သည် ထိုကျမ်းကို ယနေ့တိုင် မညည်းမညူ ကြိုးစားလေ့လာနေဆဲဖြစ်သည်။

ဖတ်ရှုသည့် အကြိမ်တိုင်းတွင် ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အသိအမြင်သစ်များကို ရှာဖွေတွေ့ရှိနေရသည်။

ထိုကျမ်းအတွင်းတွင် ကျောက်စိမ်းကွဲခြင်း အတတ် ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းလှသော ဆေးဖော်စပ်မှု နည်းလမ်းများလည်း ပါဝင်လျက်ရှိသည်။ ထိုနည်းလမ်းသည် ခက်ခဲရှုပ်ထွေးလှသော သတ္တုအခြေခံ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းများကို သန့်စင်ပြုပြင်ရာတွင် အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ထိရောက်လှပေသည်။

ဤသို့သော အတွေ့အကြုံများမှတစ်ဆင့် လော့ချန်သည် ဆေးဖော်စပ်မှု လောက၏ ဘက်စုံမြင်ကွင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပုံဖော်နားလည်လာနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုမှတစ်ဆင့် သူသည် ဆေးလုံးများ၏ အဆင့်သတ်မှတ်ခြင်း စနစ် ကိုလည်း သိရှိလာခဲ့သည်။

ချီစွမ်းအင်များ ပေါများကြွယ်ဝပြီး မဟာတာအိုလမ်းစဉ်၏ နိယာမများ သဘာဝတရားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ အမြစ်တွယ်နေသော ဤကမ္ဘာတွင် မဟာလမ်းစဉ်နှင့် ဟန်ချက်ညီညီ ဖန်တီးထားသော အရာတိုင်းတွင် သက်ဆိုင်ရာ အမှတ်အသားများ ရှိစမြဲဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ အရိုးပေါ်ရှိ ပုံရိပ်များ၊ အတွင်းအူတိုင်ပေါ်ရှိ ဆေးလုံးလိုင်းများ၊ ရှေးဟောင်း သစ်ပင်ကြီးများ၏ သက်တမ်းကွင်းများနှင့် ရှားပါး သတ္တုရိုင်းများပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများ ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

လူသားတို့၏ လက်ဖြင့် ဖော်စပ်သော ဆေးလုံးများတွင်ပင် ထိုကဲ့သို့သော အမှတ်အသားများ ရှိနိုင်သည်။ ထိုအမှတ်အသားများကို ဆေးလုံးပုံစံဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး ၎င်းတို့မှာ လွင့်မျောနေသော တိမ်တိုက်များနှင့် ဆင်တူသောကြောင့် တိမ်တိုက်ပုံစံ ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။

ဆေးလုံးတစ်လုံးပေါ်ရှိ ထိုတိမ်တိုက်ပုံစံ အရေအတွက်ကပင် ထိုဆေးလုံး၏ အဆင့်အတန်းနှင့် စွမ်းအားကို အဆုံးအဖြတ် ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်အထိ လော့ချန် ဖော်စပ်ခဲ့သော မှော်အာဟာရဆေးလုံးများသည် အရည်အသွေး မည်မျှပင် ထူးကဲနေပါစေ၊ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် တိမ်တိုက်ပုံစံများ မပေါ်ထွက်လာသေးသောကြောင့် အဆင့်မီ ဆေးလုံးအဖြစ် မသတ်မှတ်နိုင်ဘဲ ရောင်းတန်းမဝင်သော ဆေးလုံးများ အဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ ကံကြမ္မာသည် သူ့အား မျက်နှာသာပေးလာပုံရသည်။

ယခုသူဖော်စပ်သော မှော်အာဟာရဆေးလုံးမှာ အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ သူ့လက်ထဲရှိ ရွှေရောင်ဆေးလုံးပေါ်တွင် ထင်ရှားလှသော တိမ်တိုက်ပုံစံ တစ်ခု ပါရှိနေသောကြောင့်ပင်။ တိမ်တိုက်ပုံစံ တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုဆေးလုံးသည် ရောင်းတန်းဝင်အဆင့်သို့ ဝင်ရောက်သွားလေပြီ။

"သြော်…. မင်းက ဒီလောက်ရေပန်းစားနေတာဆိုတော့ ဘယ်လောက်တောင် စွမ်းအားကြီးမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

လော့ချန် ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်ပြီး တွေဝေမနေဘဲ ဆေးလုံးကို ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

သူ့ကိုယ်ပိုင် လက်ရာအား သူ အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်သည်။

ဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်ပြီးနောက် ခဏချင်းမှာပင် အာနိသင်၏ လှိုင်းတံပိုးများသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့သို့ တစ်လှိုင်းပြီးတစ်လှိုင်း ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

ထိုခံစားချက်မှာ အေးစိမ့်လှသော ဆောင်းညတစ်ညတွင် ပူပူနွေးနွေး ထမင်းတစ်နပ်ကို အားရပါးရ စားသောက်ပြီးနောက် ဝမ်းဗိုက် ပြည့်ဝသွားသကဲ့သို့ အလွန်တရာ ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

အာနိသင်၏ နွေးထွေးမှုသည် သူ၏ ကိုယ်လုံးတစ်လျှောက် ပြန့်နှံ့သွားကာ စိတ်နှလုံးကိုပါ တင်းတိမ်ကျေနပ်စေခဲ့သည်။

လော့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သူ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ပွတ်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒီအာနိသင်က အနိမ့်စား ဆေးလုံးတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အနည်းဆုံး ဆယ်ဆလောက် ပိုပြင်းတယ်.… ထိပ်တန်းအဆင့်နဲ့ ယှဉ်ရင်တောင် သုံးဆလောက် ပိုထိရောက်နေသေးတယ်"

သာမန်အားဖြင့် အနိမ့်စား မှော်အာဟာရဆေးလုံး တစ်လုံးသည် ဆာလောင်မှုအား သုံးရက်ခန့် တားဆီးပေးနိုင်သည်။ ထိပ်တန်းအဆင့်မှာမူ ဆယ်ရက်ခန့် အကျိုးသက်ရောက်နိုင်သည်။

သို့သော် ဤ ထိပ်တန်းအဆင့် မှော်အာဟာရဆေးလုံးမှာမူ တစ်လလုံးလုံး ဆာလောင်မှုကို လုံးဝ မခံစားရအောင်ပင် တားဆီးပေးနိုင်မည်ဟု ခန့်မှန်းရသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် တိမ်စုပ်ဆေးအိုးကို အသုံးပြု၍ ဆေးပစ္စည်း နှစ်သုတ် ဖော်စပ်လျှင် ဆေးလုံးတစ်ရာခန့် ထွက်လေ့ရှိသည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ လော့ချန် ရရှိခဲ့သည်မှာ ဆေးလုံး ငါးဆယ်နှင့် တိမ်တိုက်ပုံစံပါသော ရွှေရောင်ဆေးလုံး တစ်လုံး သာ ဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဤထိပ်တန်းအဆင့် မှော်အာဟာရဆေးလုံး တစ်လုံး ဖြစ်တည်လာရန်အတွက် ဆေးပစ္စည်း တစ်သုတ်လုံး၏ အနှစ်သာရကို အကုန်အစင် စုစည်းအသုံးပြုခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချက်ကို သတိထားမိသည်နှင့် လော့ချန်၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ညှိုးငယ်သွားသည်။

ပြင်ပအကျိုးအမြတ်ဖြစ်စေ၊ အတွင်းပိုင်း စွမ်းအင်ပြောင်းလဲမှုအတွက် ဖြစ်စေ ဤသည်မှာ တွက်ခြေမကိုက်သော အရှုံးတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

အထွတ်အထိပ်အဆင့် မှော်အာဟာရဆေးလုံးပင် ဖြစ်လင့်ကစား ကျင့်ကြံခြင်း အရင်းအမြစ်များ ရှာဖွေရာတွင် အသုံးဝင်မှုမှာ သိပ်မများလှချေ။ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော တစ်ခုတည်းသော အကျိုးကျေးဇူးမှာ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ကျင့်ကြံနေချိန်တွင် အခြားမှော်အာဟာရဆေးလုံးများကို မကြာခဏ သောက်သုံးရန် မလိုတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"အထွတ်အထိပ်အဆင့် မှော်အာဟာရဆေးလုံး အနှစ်တစ်ခုဟာ တကယ့် မှော်အာဟာရဆေးလုံး အနိမ့်စား တစ်လုံးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်လို့ ရသင့်တာပေါ့"

လော့ချန် ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်သည်။ သူ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိသည်။

ဆေးဖော်စပ်နည်းတစ်ခုတွင် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်မှုသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ ပျောက်သွားသည်။ ဤသည်မှာ လောက သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။ အရာရာတိုင်းမှာ မိမိ အလိုရှိသလို ဖြစ်လာခဲလှသည်။

သို့သော် လော့ချန်သည် စိတ်ထဲတွင်မူ ကြိုတင်တွက်ဆ ထားပြီး ဖြစ်သည်။

မှော်အာဟာရဆေးလုံး အနှစ်မှာ အမှန်စင်စစ် တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုထားသော ဆေးလုံးတစ်မျိုးပင် မဟုတ်ချေ။

ကျင့်ကြံခြင်း စနစ်က ၎င်းအား ပထမအဆင့် အနိမ့်စား ဆေးလုံးနှင့် ညီမျှသော အဆင့်သို့ မြှင့်တင်ပေးလိုက်ခြင်းမှာပင် ကောင်းကွက် ဖြစ်နေ‌လေပြီ။

ထို့အပြင် ထိုဆေးကြောင့် သူသည် အောင်မြင်မှုမှတ် တစ်မှတ်ပင် ရခဲ့သေးသည် မဟုတ်ပါလော။

သူ အခြေအနေပြ ကြေးမုံပြင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ နတ်မျက်စိ မှော်အတတ်မှာ ပါရမီရှင်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး တောင်ဖြိုကျောက်တိုင်ခွဲ လက်ဝါးသိုင်းမှာ တတ်မြောက်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသွားကာ၊ မှော်အာဟာရဆေးလုံးမှာ အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကျွမ်းကျင်မှုသို့ ရောက်သွားသည်ကို ကျေနပ်စွာ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ယခုအခါ သူ့တွင် အောင်မြင်မှုမှတ် ၁၆ မှတ်အထိ စုဆောင်းမိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အောင်မြင်မှုမှတ်များ များလေလေ လော့ချန် ပို၍ လုံခြုံစိတ်ချရသည်ဟု ခံစားရလေလေ ဖြစ်သည်။

ထိုအောင်မြင်မှုမှတ်များကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် လော့ချန်၏ စိတ်ထဲတွင် လောဘစိတ်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

“ငါသာ အဆင့်မသတ်မှတ်ထားတဲ့ ဆေးလုံးတွေကို အများကြီး ထုတ်လုပ်မယ် ဒါမှမဟုတ် သာမန် သိုင်းပညာတွေကို ရူးရူးမူးမူး လေ့ကျင့်မယ်ဆိုရင်ရော…. အောင်မြင်မှုမှတ်တွေကို အများကြီး စုဆောင်းနိုင်မယ်ဆိုရင် ဒုတိယအဆင့် ဆေးဖော်စပ်နည်းတွေဖြစ်တဲ့ သွေးမိစ္ဆာ ဆေးလုံး တွေကို မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ရပြီဟုတ်ဘူးလား”

သူသည် ထိုစိတ်ကူးထဲတွင် နစ်မျောသွားလုနီးပါး ဖြစ်သွားရာမှ သတိပြန်ဝင်လာပြီး သူ့ ပါး သူ ခပ်ပြင်းပြင်းလေး ပြန်ရိုက်လိုက်သည်။

“ငါ ဘာရူးမိုက်မိုက်တွေလျှောက် တွေးနေတာလဲ၊ အရမ်းအားနေတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့၊ ကျင့်ကြံဖို့နဲ့ ဆေးဖော်ဖို့တောင် အချိန် မလောက်နိုင်ဖြစ် နေတာ၊ မှော်အတတ်တွေ လေ့ကျင့်ဖို့နဲ့ ဆေးပညာ ဗဟုသုတတွေ လေ့လာဖို့ အချိန်လုရမှာလည်း ရှိသေးတယ်၊ သာမန် သိုင်းပညာတွေကိုပါ ထပ်သင်ဖို့ ကြိုးစားတာက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အသေသတ်နေတာပဲ”

လော့ချန် မိမိကိုယ်ကိုယ် သတိပေးလိုက်သည်။

ထိုအရာများမှ ရရှိမည့် အကျိုးကျေးဇူးမှာ အလွန်ပင် သေးငယ်လှသည်။ တစ်ခု သို့မဟုတ် နှစ်ခုကို အခါအားလျော်စွာ လေ့ကျင့်ခြင်းမှာ ကိစ္စမရှိသော်လည်း အလွန်အကျွံ နစ်မွန်းသွားခြင်းမှာ လုံးဝ မဖြစ်သင့်ပေ။

ဤကဲ့သို့သော အရာများကို မိမိ၏ စွမ်းဆောင်ရည် ဘောင်အတွင်းမှာသာ လုပ်ဆောင်ရမည်။

ထို့အပြင် သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်အတန်း မြင့်မားလာသည်နှင့်အမျှ အခြေခံအဆင့် ဆေးဖော်စပ်နည်းများကို ရယူရန် လိုအပ်သည့် အောင်မြင်မှုမှတ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးသွားလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

သူသာ လမ်းကြောင်းမှန်အတိုင်း ဆက်သွားနေပါက အရာရာမှာ သဘာဝအလျောက် ပိုမို လွယ်ကူလာမည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ နားလည်လိုက်ပြီးနောက် သူ့စိတ်အစဉ်မှာ ရေခဲတောင်ကြားရှိ စမ်းချောင်းလေးမှ အေးမြသော ရေကဲ့သို့ တည်ငြိမ်‌ အေးချမ်းသွားသည်။

ယခုအချိန်အထိ သူ မည်မျှ စိတ်ဖိစီးနေခဲ့သည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိခဲ့ပေ။ သို့သော် ရုတ်တရက် စိတ်တည်ငြိမ်မှု၏ နောက်ကွယ်တွင် အတွေးတစ်ခု လှုံ့ဆော်ခံလိုက်ရပြန်သည်။

“ငါ ခုနက မိစ္ဆာစိတ်ရိုင်း ဝင်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတာပါလား”

ရှေးဟောင်းကာလများကတည်းကပင် ဖြတ်လမ်းလိုက်ခြင်းနှင့် စွဲလမ်းခြင်းမှာ အန္တရာယ်များပြားလှသည်ဟု ဆိုကြသည်။

လောဘ သို့မဟုတ် စိတ်မရှည်မှုများ လွှမ်းမိုးလာသည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းကြောင်းမှ သွေဖည်သွားနိုင်သည့် အန္တရာယ် ရှိနေတတ်သည်။

"ကဲပါ…. ခြေလှမ်းမှန်မှန်ပဲလျှောက်မယ်၊ မဟာတာအိုလမ်းစဉ်ဆီကို တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်ရင် တနေ့တော့ ရောက်မှာပါ"

လော့ချန် ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

….

နောက်တစ်နေ့တွင် ဖြစ်သည်။

“ဒီနေ့ ဖော်စပ်မှုမှာ မှော်အာဟာရဆေးလုံး ၅၂ လုံး ရရှိပါတယ်၊ အနိမ့်၊ အလတ်၊ အမြင့် အဆင့် အချိုးအစားက ခုနစ်၊ နှစ်၊ တစ် ဖြစ်ပါတယ်၊ အံ့ဖွယ်တစ်သောင်း ဆေးလုံး ကတော့ အလုံး ၂၀ ရပြီး အချိုးအစားက လေး၊ ငါး၊ တစ် ဖြစ်ပါတယ်”

ဆေးလုံးထိန်းသိမ်းသူမှ တည်ငြိမ်၍ ကျွမ်းကျင်သော အသံဖြင့် အစီရင်ခံလိုက်သည်။

"အဲဒါတွေကို ဆေးသိုလှောင်ခန်းမှာ ထားလိုက်ပါ၊ ပြီးတော့ မှတ်တမ်းထဲမှာ သေချာ ထည့်ထားလိုက် မမေ့နဲ့"

ကူချိုင်ယီက ထုံးစံအတိုင်း ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

အနီးတွင် ရပ်နေသော လော့ချန် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်သည်။

ဆေးလုံးများ၏ အရည်အသွေးကို ဟန်ချက်ညီအောင် ထိန်းညှိသည့် သူ၏ အတတ်မှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမို ကျွမ်းကျင်လာသည်။

ဖော်စပ်မှုတိုင်းတွင် ဆေးလုံးအချို့ ကျရှုံးသွားတတ်သကဲ့သို့ အချို့မှာ အောင်မြင်စွာ ထွက်ပေါ်လာတတ်သည်။ ထို့ပြင် အဆင့်အတန်းများလည်း သဘာဝကျစွာ ကွဲပြားနေသည်။ အရည်အသွေးမှာ ထူးထူးခြားခြား မြင့်မားလွန်းခြင်း မရှိသကဲ့သို့ အလွန်အကျွံ ညံ့ဖျင်းနေခြင်းလည်း မရှိပေ။

သူသည် ဆေးလုံးများ၏ အဆင့်အတန်းကို ထိန်းချုပ်ခြင်းတွင် တစ်ဖက်ကမ်းခတ် ကျွမ်းကျင်လာပြီး ဂိုဏ်းအတွင်း၌ သူ့အပေါ် မနာလိုမှု သို့မဟုတ် မယုံသင်္ကာမှုများ မဖြစ်ပေါ်အောင် ဆောင်ရွက်နိုင်ခဲ့သည်။

ဝူး….

ထိုစဉ်မှာပင် ဆေးဖော်ဆောင်အတွင်းသို့ လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာပြီး မှော်လက်နက် အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ခနဲ လျှပ်ပြေးသွားသည်။

အလင်းတန်းများ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါ စီကုန်းရှို့ကျား ပေါ်လာပြီး ကျွမ်းကျင်စွာပင် မြေသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

"ခန်းမခေါင်းဆောင် လော့"

စီကုန်းက နှုတ်ဆက်ရင်း သေသပ်စွာ ချုပ်လုပ်ထားသော စာအုပ်ငယ်လေး တစ်အုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက မီးလျှံ ထိန်းချုပ်ခြင်း အတတ် ပါ"

လော့ချန် ထိုပါးလွှာသော စာအုပ်ငယ်ကို ယူကာ လှန်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင် စီကုန်း၊ ခင်ဗျားရဲ့ ကြိုးစားမှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျ၊ တခြား ဘာအခက်အခဲများ ကြုံခဲ့သေးလဲ"

စီကုန်းရှို့ကျား ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဘာမှ အခက်အခဲ မရှိပါဘူး၊ မီကျွင်းဖျင်နဲ့ အကြီးအကျယ် ငြင်းရလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ၊ ဒါပေမဲ့ အံ့သြစရာကောင်းတာက ဒီတစ်ခေါက်တော့ သူ တော်တော်လေး ရက်ရောနေတယ်၊ ဖြစ်နိုင်တာက မီးလျှံ ထိန်းချုပ်ခြင်း အတတ်က ထူးကဲတဲ့ အတတ်ပညာလို့ မယူဆကြလို့လည်း ဖြစ်မှာပါ"

သူပြောသည်မှာ မမှားပေ။ မီးလျှံ ထိန်းချုပ်ခြင်း အတတ်မှာ တိုက်ခိုက်ရေး၊ ခုခံရေးစွမ်းအား ကင်းမဲ့နေသဖြင့် ကျင့်ကြံသူ အများစုအတွက် စိတ်ဝင်စားစရာ မကောင်းပေ။

၎င်းအား ပထမအဆင့် အတတ်ပညာအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခြင်းမှာ အထူးသဖြင့် ဆေးဖော်စပ်သူများအတွက် အသုံးဝင်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤအတတ်သည် လော့ချန်အတွက် မည်မျှအထိ အရေးပါသည်ကို သူမ မသိရှိပေ။

“ဒါရှိရင် ငါ့ရဲ့ အထွတ်အထိပ်အဆင့်မှာ ရှိနေတဲ့ မီးလုံးအတတ်ရဲ့ အားနည်းချက်အချို့ကို ဖြေရှင်းနိုင်လိမ့်မယ်”

လော့ချန် စိတ်အတွင်း၌ ထိုသို့ တွေးတောလိုက်သည်။

လော့ချန်၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့် မီးလုံးအတတ်မှာ တစ်ကြိမ် ပစ်လွှတ်လိုက်ပြီးပါက ပြန်လည် ထိန်းချုပ်၍ မရတော့‌ပေ။ ယခုမူ ဤစာအုပ်မှ သင်ယူလေ့လာကာ သူစိတ်တိုင်းကျ မီးလုံးကို ချုပ်ကိုင်နိုင်တော့မည်ကို တွေးတောရင်း ယုံကြည်ချက် ရှိလာသည်။

သူသာ မီးလျှံ ထိန်းချုပ်ခြင်း အတတ်ကို ကျွမ်းကျင်သွားမည်ဆိုပါက သူ၏ အထွတ်အထိပ်အဆင့် မီးလုံးအတတ်အား နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ခုသို့ မြှင့်တင်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါလော။