ခါးသီးသော စိတ်ပျက်မှု

ဘာသာပြန် - အားသစ်

ယွီဇနီးမောင်နှံ၏ မျက်နှာအမူအရာများမှာ အနည်းငယ် မသာမယာ ဖြစ်နေသည်။ တစ်ခုခု မှားနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် ယွီရှန်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

“အဖေ၊ အမေ... ဘာပြဿနာ ရှိလို့လဲ”

“ယွီရှန်း... မင်းရဲ့ ခြေထောက်တွေက မသန်စွမ်းဖြစ်နေပြီလေ။ ဘာလို့ ကုမ္ပဏီသွားဖွင့်ချင်ရသေးတာလဲ။ အဲဒါ အရမ်း မပင်ပန်းဘူးလား။ အိမ်မှာပဲ ကောင်းကောင်း အနားယူပါလား။ အရင်က မင်းရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက ငါတို့ မိသားစု ချမ်းချမ်းသာသာ နေဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။ မင်း အဲဒီကောင်မလေးကို လက်ထပ်ချင်တယ် မဟုတ်လား။ ငါတို့ သဘောတူပါတယ်”

ယွီဖခင်က ရိုးရိုးသားသား ပြောလိုက်သော်လည်း ယွီရှန်းက မအပေ။ သူ၏ မိဘများ၏ မျက်နှာအမူအရာများတွင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သူ ဝေဝါးဝါး ခံစားမိနေသည်။

“အဖေ၊ အမေ... ကျွန်တော် စီမံခိုင်းထားတဲ့ ရန်ပုံငွေထဲက ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ကျန်သေးလဲ”

“သိပ်... သိပ်မများတော့ဘူး။ သန်းအနည်းငယ်လောက်ပဲ...”

ယွီဇနီးမောင်နှံ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေချိန်တွင် ယွီရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

“ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော် အဖေတို့ကို ပိုက်ဆံအများကြီး အမြဲတမ်း ပေးခဲ့တာပဲ။ အကြမ်းဖျင်း တွက်ကြည့်ရင်တောင် ယွမ် ၁၀ ဘီလီယံထက် မနည်းဘူး ပေးခဲ့တာ။ ဘယ်လိုလုပ် သန်းအနည်းငယ်လောက်ပဲ ကျန်ရတာလဲ။ အဖေ၊ အမေ... ဒီပိုက်ဆံတွေ ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ”

ယွီရှန်း အလွန် ဒေါသထွက်သွားသည်။ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး သူသည် သူ၏ မိသားစုကို ကိုယ်ကျိုးစွန့် ကူညီခဲ့သည်။ မိဘတွေ ဘာလိုချင်ချင် သူ အမြဲ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။ သူ၏ မိသားစု ချမ်းသာကြွယ်ဝစွာ နေထိုင်နိုင်ခြင်းမှာ သူ ထောက်ပံ့ပေးထားခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

သူသည် စစ်မြေပြင်တွင် နောင်တကင်းစွာဖြင့် သူ၏ အသက်ကို ရင်းခဲ့သည်။

သို့သော် နောင်တကင်းသည်ဆိုသည်မှာ သူ တုံးအသည်ဟု မဆိုလိုပေ။ ပိုက်ဆံနှင့် ပတ်သက်၍ ဂရုမစိုက်ဘဲ နေမည်ဟုလည်း မဆိုလိုပေ။ ထိုငွေများထဲတွင် သူ စစ်မြေပြင်၌ အဆုံးအဖြတ်တိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲခဲ့သည့်အတွက် ရရှိသော လျော်ကြေးငွေ အမြောက်အမြား ပါဝင်ကြောင်း သိထားရမည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ အသက်နှင့် ရင်းပြီး ရှာဖွေထားသော ငွေများ ဖြစ်သည်။

ယွီဖခင်နှင့် ယွီမိခင်တို့မှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ယွီဖခင်က သတိထားကာ ပြောလိုက်သည်။

“ရှန်းဇီ... မင်းပို့ပေးတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက တကယ် အများကြီးပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့က ပိုက်ဆံ စီမံခန့်ခွဲတတ်တာမှ မဟုတ်တာ။ အဲဒါနဲ့ စတော့ရှယ်ယာတွေ ဝယ်လိုက်တာ အကုန် ရှုံးသွားတယ်...”

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် ယွီရှန်းက အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်ပြီး “အဖေ၊ အမေ... အဖေတို့ပြောတဲ့ ပုံပြင်ကို အဖေတို့ကိုယ်တိုင်ရော ယုံရဲ့လား။ လိုငွေပြနေသလားဆိုတာ စုံစမ်းကြည့်လိုက်တာနဲ့ သိရမှာပဲ။ အဖေ၊ အမေ... တကယ် ဘာဖြစ်တာလဲ”

ယွီရှန်း အနည်းငယ်ပင် စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူ၏ မိဘများက သူ ကွယ်ရာတွင် ဘာတွေ လုပ်ခဲ့ကြသနည်း။ ယွမ် ၁၀ ဘီလီယံ ဆိုသည်မှာ သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက် ဘဝဆယ်ဆက်စာ ချမ်းသာစွာ နေထိုင်ရန် လုံလောက်သော ပမာဏ ဖြစ်သည်။

သူ လုပ်ချင်သည်မှာ ကုမ္ပဏီတစ်ခု စတင်တည်ထောင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ ကနဦး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုအတွက် ဘီလီယံဝက်ခန့်သာ လိုအပ်မည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ မိဘများ ငွေကို မည်သို့ပင် ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့ပါစေ ဤငွေပမာဏ အနည်းငယ်လောက်တော့ သေချာပေါက် ရှိနေသင့်သည်။ ထို့အပြင် သူ၏ မိဘများကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ သူတို့သည် ဖြစ်သလို ငွေဖြုန်းတတ်သော လူစားမျိုး မဟုတ်ကြပေ။

ဤအချိန်တွင် ဆိုးရွားသော အကြည့်များရှိသည့် ညီဖြစ်သူ ယွီရွှေ မတ်တပ်ရပ်လာသည်။ သူက ပျင်းရိပျင်းတွဲဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အဖေ၊ အမေ... လိမ်မနေပါနဲ့တော့။ အစ်ကိုကြီးကို လှည့်စားလို့ မရပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီပိုက်ဆံတွေက အစ်ကိုကြီး ပင်ပင်ပန်းပန်း ရှာထားတာလေ။ ပိုက်ဆံတွေ မရှိတော့ဘူးဆိုရင်တောင် အစ်ကိုကြီးကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြရမှာပေါ့”

ယွီရှန်း ရုတ်တရက် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ဝင်လာသည်။ ဤသူမှာ သူ၏ ညီဖြစ်သူ၊ သူ ရင်းနှီးသလို သူစိမ်းလည်း ဖြစ်နေသော ညီငယ်လေး ဖြစ်သည်။ သူ အိမ်မှထွက်ခွာပြီး စစ်မြေပြင်သို့ သွားခဲ့စဉ်က သူ၏ ညီငယ်လေးမှာ အထက်တန်းကျောင်းသားသာ ရှိသေးသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် အမြဲတမ်း ပြဿနာရှာတတ်သော ကလေးဆိုးလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ သူ၏ ညီဖြစ်သူမှာ ကြီးပြင်းလာပြီ ဖြစ်သည်။ ယွီရှန်းသည် သူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ခံစားနေရသည်။

“ညီလေး... ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ”

ယွီရွှေက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ “ချစ်ရတဲ့ အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီး မသိသာဘူးလား။ အဲဒီ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးက ကျွန်တော့်ဟာတွေချည်းပဲ။ ဒီဗီလာနဲ့ အိမ်က ကားတွေ အကုန်လုံး အပါအဝင်ပေါ့။ ပြီးတော့ အစ်ကိုကြီး နေနေတဲ့ အဆင့်မြင့် ဂေဟာအတွက် ကုန်ကျစရိတ်တွေ အကုန်လုံးကိုလည်း ကျွန်တော်က ပေးထားတာ”

“မင်းပိုက်ဆံ ဟုတ်လား။ ဘာသဘောလဲ”

“အစ်ကိုကြီး အခုထိ သဘောမပေါက်သေးဘူးလား။ အဖေနဲ့ အမေမှာ ပိုက်ဆံ မရှိတော့ဘူး။ ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး အစ်ကိုကြီး အိမ်ကို ပို့ပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံး... ၁၀ ဘီလီယံလား ၂၀ ဘီလီယံလား။ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်လည်း သေချာ မသိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးကို ကျွန်တော့်နာမည်အောက် ပြောင်းထားပြီးပြီ။ တစ်နည်းအားဖြင့် အိမ်က ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးက အခု ကျွန်တော့်ဟာတွေ ဖြစ်သွားပြီ။ အစ်ကိုကြီးနဲ့ လုံးဝ မသက်ဆိုင်တော့ဘူး”

“ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဖေ၊ အမေ... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး”

ယွီရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးကဲ့သို့ နီရဲနေသည်။ သူသည် သူ၏ မိဘများကို စူးရဲစွာ ကြည့်ကာ သူတို့ ငြင်းဆိုမည်ကို ကြားချင်နေသည်။

သူ အသက်ကို ရင်းပြီး ရှာဖွေကာ မိဘများကို ပေးခဲ့သော ပိုက်ဆံများက သူ၏ ညီဖြစ်သူ၏ ပိုက်ဆံများ မည်သို့ ဖြစ်သွားရသနည်း။

ယွီဖခင်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချကာ ပြောလိုက်သည်။ “ရှန်းဇီ... ငါတို့ နှစ်ယောက်က အသုံးမကျပါဘူး။ အားလုံးက ငါတို့ရဲ့ မကောင်းတဲ့ ဒုတိယသားကြောင့်ပါ။ သူက ငါတို့ကို နည်းလမ်းပေါင်းစုံသုံးပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ဆိုပြီး ပိုက်ဆံတွေ လွှဲခိုင်းခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးကို သူ လိမ်ယူသွားတယ်။ မင်းက အိမ်မှာ မရှိတော့ ငါတို့လည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်ခဲ့ဘူး”

ယွီရှန်း အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘူး ဟုတ်လား။ အဖေ၊ အမေ... အဖေတို့ ကျွန်တော့်ကို ဆက်သွယ်လို့ ရတာပဲ။ ကျွန်တော် ပြင်ပနယ်မြေကနေ အချိန်မရွေး ပြန်လာလို့ ရတယ်။ အဖေတို့ ဘာလို့ ကျွန်တော့်ကို မဆက်သွယ်တာလဲ။ ညီလေးက ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးကို လိမ်ယူသွားတာကို ဒီအတိုင်း ကြည့်နေခဲ့တာလား”

ယွီဖခင်က ထိတ်လန့်တကြား ပြောလိုက်သည်။ “ရှန်းဇီ... အဲဒီတုန်းက ငါ မင်းကို မပြောရဲခဲ့ဘူး။ မင်းက သိုင်းသမားတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး စစ်မြေပြင်မှာ ရောက်နေတာလေ။ မင်းသာ ပြန်လာပြီး မင်းညီကို သတ်ပစ်လိုက်ရင် အဲဒါက ကြီးမားတဲ့ ကပ်ဘေးကြီး ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ မိသားစု သဟဇာတဖြစ်ခြင်းက အရာရာကို တိုးတက်စေတယ်လေ။ ငါက လောလောဆယ် ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ချင်တာပါ။ မင်း ပြန်လာတဲ့အချိန်ကျရင် ငါတို့လည်း ချွေတာစုဆောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေးနဲ့ မင်းကို ဒုက္ခမရောက်အောင် ထားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ တွေးခဲ့တာပါ”

“ဟက်... ချွေတာစုဆောင်းထားတဲ့ သန်းအနည်းငယ် ဟုတ်လား။ အဲဒါ ကျွန်တော့် ပိုက်ဆံတွေ၊ ကျွန်တော် အသက်ကို ရင်းပြီး ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေလေ။ ညီလေး... မင်း အဖေနဲ့ အမေဆီက ပိုက်ဆံတွေကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ပဲ လိမ်ယူခဲ့ ယူခဲ့၊ ဒီပိုက်ဆံတွေကို အဖေနဲ့ အမေဆီ ငါ ပို့ပေးခဲ့တာကွ။ အမြဲတမ်း ခြေရာခံလို့ ရတယ်။ မင်း ယူသွားသမျှ အကုန် ပြန်ပေးရမယ်။ မဟုတ်ရင် ငါ တရားရုံးမှာ တိုင်လိုက်တာနဲ့ မင်း ပြန်ပေးရင်တောင် အသုံးဝင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး”

ယွီရှန်း၏ ရင်ထဲတွင် သွေးစိမ်းရှင်ရှင်ထွက်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူသည် သူ၏ မိဘများ၊ ညီဖြစ်သူနှင့် ဤမိသားစု တစ်ခုလုံးအပေါ် အလွန် စိတ်ပျက်သွားသည်။ သူ၏ မိဘများမှာ အားနည်းပြီး နားမလည်သူများ ဖြစ်နိုင်သော်လည်း လက်တွေ့တွင် သူတို့သည် ညီဖြစ်သူဘက်သို့ ဘက်လိုက်ခဲ့ကြသည်။

မဟုတ်ပါက ညီဖြစ်သူသည် မိဘများထံမှ ငွေများကို အကြိမ်ကြိမ် မည်သို့ လိမ်ယူနိုင်မည်နည်း။

ယွီရှန်း ခါးသီးစိတ်ပျက်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ မိသားစုကို ကောင်းမွန်သော ဘဝတစ်ခု ပေးရန်အတွက်သာ စစ်မြေပြင်တွင် အသက်ကို ရင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ မိဘများနှင့် ညီဖြစ်သူက သူ့အပေါ် အကွက်ဆင်လိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်တုန်းကမျှ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဤသူများမှာ သူ့အတွက် အရင်းနှီးဆုံး လူများ ဖြစ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။

သို့သော် ညီဖြစ်သူ ယွီရွှေမှာမူ လုံးဝ ဂရုစိုက်ပုံ မရပေ။ သူက နှုတ်ခမ်းတွန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် ဒီကိစ္စတွေ လုပ်တဲ့အခါ ခြေရာလက်ရာ ချန်ထားခဲ့မယ်လို့ ထင်နေလား။ ပိုက်ဆံတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ လျှို့ဝှက်အကောင့်ထဲကို လွှဲပြီးသွားတာ ကြာပြီ။ အကြိမ်ကြိမ် အလွှဲအပြောင်း လုပ်ပြီးသွားတော့ ငွေမည်းခဝါချပြီးသား ဖြစ်သွားပြီ။ အစ်ကိုကြီး ဘယ်လိုပဲ စုံစမ်းစုံစမ်း ဒီပိုက်ဆံတွေက ကျွန်တော် တရားဝင် နည်းလမ်းနဲ့ ရှာထားတာပဲ ဖြစ်နေမှာ”

“တကယ်တော့ အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးကို အရမ်း လေးစားပါတယ်။ အစ်ကိုကြီးသာ စစ်မြေပြင်မှာ အမြဲတမ်း နေနိုင်ခဲ့ရင် အရမ်းကောင်းမှာပဲ။ အစ်ကိုကြီးက ပိုက်ဆံတွေ အဆက်မပြတ် ဆက်ရှာနေလို့ ရသလို ကျွန်တော်လည်း အဖေနဲ့ အမေကို အစွမ်းကုန် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးလို့ ရတာပေါ့။ အဲဒါက နှစ်ဦးနှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်မနေဘူးလား”

“ညီလေး... မင်း ငါ့ကို တကယ် ရွံစရာကောင်းအောင် လုပ်တာပဲ။ မင်းကို ငါ ဘာတုန်းကများ နှိမ့်ချဆက်ဆံခဲ့လို့လဲ။ ငါက မင်းရဲ့ ခိုင်းနွား မဟုတ်ဘူးကွ”

ယွီရှန်း အံကြိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်များသာ မသန်စွမ်း မဖြစ်ခဲ့ပါက သူ၏ ညီဖြစ်သူကို သေသည်အထိ ထိုးသတ်ပစ်ချင်နေမိသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ မိသားစု မဟုတ်တော့ပေ။

“အစ်ကိုကြီး... ဒါက ကျွန်တော် အစ်ကိုကြီးလို့ ခေါ်တာ နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖြစ်နိုင်တယ်။ တကယ်တော့ အစ်ကိုကြီး မသန်စွမ်းဖြစ်သွားတာ တော်တော် ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ။ အစ်ကိုကြီး ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေက ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး သုံးဖြုန်းဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။ အစ်ကိုကြီးသာ သိုင်းသမားတစ်ယောက် ဖြစ်နေတုန်းဆိုရင် ဒီပိုက်ဆံတွေကို ကျွန်တော့်ဖာသာ သိမ်းထားဖို့ နည်းနည်း ခက်ခဲလောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အစ်ကိုကြီးက မသန်စွမ်းတစ်ယောက်ပဲလေ။ ကျွန်တော်က ဘာကို ကြောက်စရာ လိုသေးလို့လဲ။ တိရစ္ဆာန်တွေကတော့ တိရစ္ဆာန်တွေပါပဲ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက အစ်ကိုကြီးက ကျွန်တော့်ထက် ပိုတော်တယ်၊ ပိုသန်မာတယ်၊ သိုင်းသမားတောင် ဖြစ်လာသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာဖြစ်လဲ။ အရာအားလုံးက နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော့်ဟာပဲ ဖြစ်လာတာလေ”

“အစ်ကိုကြီးရဲ့ သနားစရာကောင်းတဲ့ အခြေအနေကြောင့် ကျွန်တော် ယွမ် ၅ သန်း ပေးလိုက်မယ်။ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားလိုက်တော့။ အစ်ကိုကြီးရဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်လုံးကို ပြန်ရဖို့တော့ မစဉ်းစားနဲ့တော့။ မယုံရင် စမ်းကြည့်လို့ ရတယ်”

ယွီရွှေ၏ ဆိုးရွားသော အကြည့်မှာ အလွန်တရာ အေးစက်လှပြီး ဧည့်ခန်းတစ်ခုလုံး ဆိုးရွားသော တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားသည်။

အတန်ကြာပြီးနောက် ချန်ရှီးနှင့် ညီမငယ်လေးတို့ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ နှစ်ဖက်စလုံး အချင်းချင်း ရန်ရှာတော့မည့် အခြေအနေကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ချန်ရှီး... သွားကြစို့”

ယွီရှန်း မငြင်းခုံတော့ပေ။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားသည်။ သို့သော် ထိုတည်ငြိမ်မှု၏ နောက်ကွယ်တွင် လူတစ်ဦး၏ နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေနိုင်သော မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်နေပုံရသည်။

ချန်ရှီးသည် ဘာဖြစ်သွားသည်ကို မသိသော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အချိန်မျိုးတွင် သူမ ဘာမှ မမေးတော့ပေ။ ထိုအစား သူမသည် ယွီရှန်းကို ဗီလာထဲမှ တွန်းထုတ်သွားခဲ့သည်။

ယွီဖခင်က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ “ငါတို့ ရှန်းဇီကို အားနာစရာ ဖြစ်သွားပြီ။ သားငယ်လေး... မင်း လိုချင်တာ ရသွားပြီပဲ။ မင်းအစ်ကိုကို ဒုက္ခမပေးပါနဲ့တော့”

“အဖေ... စိတ်မပူပါနဲ့။ အစ်ကိုကြီးက အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားပြီးရင် လက်လျှော့သွားမှာပါ။ သူ့ကို ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်ပါဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ သူ့ဘဝရဲ့ လက်ကျန်အချိန်တွေကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေနိုင်အောင် ကျွန်တော် ပိုက်ဆံပေးမှာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက မသန်စွမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ...”

ဒုတိယသားသည် ဝိုင်နီတစ်ပုလင်းကို ဖွင့်လိုက်ပြီး လက်ထဲရှိ ဖန်ခွက်ကို လှည့်ကာ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန် သက်သောင့်သက်သာရှိနေသည်...