အခန်း (၄၃၅-၄၃၆)

အပိုင်း(၄၃၅) စိတ်အေးချမ်းစေခြင်း

ချိုးကုံရုံ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ တဝဲလည်လည် ဖြစ်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာက ရှုပ်ထွေးနေသည်။

ဤအရာများကို မတွေးမိခဲ့ဘဲ အချိန်နှောင်းသွားပြီဟု သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားနေရသည်။

သူက ယခုအချိန်အထိ ရုန်းကန်နေရဆဲ ဖြစ်သော်လည်း နေစရာ နေရာတစ်ခုပင် မရှိသေးပေ။

သူ့သမီးအရွယ်ခန့်သာ ရှိသေးသော ထိုလင်းယွမ်ဆိုသည့် ကောင်လေးကို ကြည့်လိုက်ပါက သူ့ကိုယ်ပိုင် နယ်မြေတစ်ခုကိုပင် ပိုင်ဆိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"တစ်လှမ်းနောက်ကျတာနဲ့ အရာအားလုံး နောက်ကျသွားတော့တာပဲ... ဒါကိုသာ ကြိုသိခဲ့ရင် လီရွှေဥယျာဉ်ကနေ စောစောစီးစီး ထွက်လာပြီး တောင်ကုန်းတစ်ခုခုကို နေရာယူထားလိုက်ပါတယ်"

ချိုးကုံရုံက စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ကျယ်ပြောလှသော ရေပြင်ကြီးကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ တွေးတောနေမိသည်။

...

ကုန်တင်သင်္ဘောငယ် သုံးစီးက ရေပြင်ပေါ်တွင် ခရီးဆက်နေကြသည်။

သင်္ဘောတစ်စီးစီပေါ်တွင် လူများ ပြည့်ကျပ်နေသည်။

လူအများအပြားက နောက်ထပ် ဘယ်ကို ဆက်သွားရမလဲဆိုသည်ကို ဆွေးနွေးနေကြပြီး အချို့က အလယ်ရှိ သင်္ဘောဆီသို့ မကြာခဏ လှမ်းကြည့်နေကြသည်။

ထိုသင်္ဘောပေါ်တွင် သင်္ဘောကပ္ပတိန်များ အားလုံးက ကုန်းပတ်ပေါ်၌ စုရုံးနေကြသည်။

ယခုအချိန်တွင် သင်္ဘောကပ္ပတိန် အားလုံးက တိတ်ဆိတ်နေကြပြီး လူတိုင်းက စိတ်ပူပန်မှု ကိုယ်စီ ရှိနေကြသည်။

သူတို့က ရေပေါ်ကျွန်းမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ရသော်လည်း အနာဂတ်အတွက် မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကို မသိရှိကြကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။

အပြင်ဘက်ရှိ ရေလွှမ်းမိုးနေသော ကမ္ဘာကြီး၏ အခြေအနေကို သူတို့က အသိဆုံးပင် ဖြစ်သည်။

ရေပေါ်ကျွန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် အပြင်ဘက်တွင် မြူခိုးတောအုပ်ထဲမှ အပင်များနှင့် အသားနီများကို စားသုံးရတော့မည် မဟုတ်ပေ။

အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သူတို့၏ အသက်က လင်းယွမ်၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့က ထွက်သွားရန် နည်းလမ်း မရှိပေ။

ဒါကြောင့်လည်း သူတို့၏ အနာဂတ်အတွက် သဘာဝကျစွာပင် စိုးရိမ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကပ္ပတိန်ကျိုး... ဆရာလင်းက ဘယ်ကလာတဲ့သူလဲဆိုတာ သိလား"

"ကပ္ပတိန်လီ... ဆရာလင်းက ဘယ်ကိုသွားဖို့ စီစဉ်ထားတာလဲ"

တစ်ယောက်က စတင် မေးမြန်းလိုက်သည်နှင့် အခြားသူများကလည်း တီးတိုး စတင် မေးမြန်းလာကြသည်။

လင်းယွမ်နှင့် မတွေ့ဆုံမီအချိန်က သူတို့သည် လင်းယွမ်၏ နောက်ခံအကြောင်းကို သေချာ မသိခဲ့ကြပေ။

လင်းယွမ်၏ နာမည်ကိုပင် မသိခဲ့ကြဘဲ အခြားသူများ ခေါ်ဝေါ်သကဲ့သို့ ဆရာလင်း ဟုသာ လိုက်ခေါ်ခဲ့ကြသည်။

ယခု မြူခိုးမြို့တော်မှ ထွက်ခွာရတော့မည့် အချိန်ရောက်မှသာ သူတို့က လင်းယွမ်နှင့် ပတ်သက်၍ ဘာတစ်ခုမှ မသိရသေးကြောင်း သတိရသွားကြသည်။

ကျိုးဝမ်ရှီးတို့ လူစုက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်ကြသည်။

ကျိုးဝမ်ရှီးက ခေါင်းအနည်းငယ် ခါယမ်းလိုက်သည်။ "မင်းတို့တောင် မသိတာ... ငါက ဘယ်ကသွားသိမှာလဲ"

လီချုံမင်က ဘေးနားရှိ မိန်းမများချည်း ပါလာသော သင်္ဘောတစ်စီးကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီကိစ္စကို ဟန်ရှန်းမန်ပဲ သိနိုင်လောက်တယ်"

"မင်း သွားမေးကြည့်ပါလား" ကျန်းဟန်လျန်က ချက်ချင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။

လီချုံမင်က ချက်ချင်း အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။ "မင်းကရော ဘာလို့ မသွားတာလဲ"

ကျန်းဟန်လျန်က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဆရာလင်း ဘယ်သွားသွား... ငါကတော့ လိုက်သွားမှာပဲ"

လီချုံမင်က အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။

ကျန်းဟန်လျန် ပြောသည်က မှန်ကန်ကြောင်း သူ သိနေသည်။ ဆရာလင်း ဘယ်နေရာကိုပဲ သွားသွား အဆိပ်သောက်ထားရသည့် သူတို့အားလုံး လိုက်သွားရမည်သာ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်အထိ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အဆိပ်က ဘာလဲဆိုသည်ကို မသိကြသေးပေ။

စိတ်ထဲတွင် မသေချာမှုများကြောင့် သူတို့အားလုံး စိုးရိမ်ထိတ်လန့် နေကြသည်။

လူတိုင်းက အနာဂတ်အတွက် မသေချာမှုများဖြင့် စိတ်ပူပန်နေကြစဉ်မှာပင်။

ရုတ်တရက် အနောက်ဘက် သင်္ဘောပေါ်မှ အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျိုးဝမ်ရှီးတို့ လူစုက ထိုအော်ဟစ်သံများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် အားလုံး မတ်တတ်ရပ်ကာ အနောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

အဝေးရှိ အဆုံးအစမရှိသော ရေပြင်ပေါ်တွင် ဧရာမ အပျော်စီးသင်္ဘောကြီး တစ်စီးက ဥသြဆွဲကာ မောင်းနှင်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"သမ္မတ ၇ ပါလား"

"ဟယ်... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

"ဒီသင်္ဘောကြီးက မြူခိုးတောအုပ်ထဲမှာ သောင်တင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး..."

"ဆရာလင်း... ဆရာလင်းပဲ" ရုတ်တရက် အဝေးကြည့်အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်က သင်္ဘောပေါ်မှနေ၍ အံ့သြဝမ်းသာစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအပျော်စီးသင်္ဘောကြီး၏ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော လူငယ်လေးက လင်းယွမ် ဖြစ်နေသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"တကယ် ဆရာလင်းပဲ"

"ဆရာလင်းက သမ္မတ ၇ သင်္ဘောကြီးကို တကယ် ထုတ်ယူလာနိုင်တာပဲ"

"ဟားဟားဟား... အရမ်းကောင်းတာပဲ... အရမ်းကောင်းသွားပြီ"

"ဆရာလင်းက တကယ် မိုက်တာပဲ"

ကျိုးဝမ်ရှီးတို့ လူစုကလည်း အလွန်အမင်း အံ့သြဝမ်းသာသွားကြပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

စောစောက အနာဂတ်တွင် နေစရာ မရှိတော့မည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့ကြသော်လည်း ဤဧရာမ အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် တစ်ခဏချင်းအတွင်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားကြသည်။

ဤအပျော်စီးသင်္ဘောကြီးက အလွန် ကြီးမားလွန်းလှပြီး အပေါ်တွင် အိမ်ရာများ တည်ဆောက်နိုင်လောက်သည့်အထိ ကျယ်ဝန်းလှသည်။

ဤသမ္မတ ၇ အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးသာ ရှိနေပါက သူတို့ ဘယ်နေရာကိုပဲ သွားသွား အခြေချစရာ နေရာတစ်ခု ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သင်္ဘောကပ္ပတိန် တစ်စုက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးထဲရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ဤအပျော်စီးသင်္ဘောကြီးသာ ရှိနေပါက မြို့ထဲရှိ အဆောက်အအုံများကို ရေလွှမ်းမိုးသွားပြီး သူတို့ နေစရာ မရှိတော့မည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

ဘေးနားရှိ သင်္ဘောပေါ်တွင် ဟန်ရှန်းမန်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြဲ သတိထား ကြည့်ရှုနေခဲ့ပြီး ထိုဧရာမ အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်၌လည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လွင့်မျောနေသော စိတ်နှလုံးကလည်း နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့သည်။

"သူက သမ္မတ ၇ ကို တကယ် ပြန်သယ်လာနိုင်တာပါလား"

ဟန်ရှန်းမန်၏ ဘေးနားရှိ လင်းယာက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှန်ယွင်ရှီးကလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေပြီး သူမကလည်း မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "သူက ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ... သမ္မတ ၇ ရဲ့ ရေစူးက အရမ်းနက်တာ... သောင်တင်သွားပြီဆိုတာနဲ့ အောက်က ကျောက်ဆောင်တွေကို အကုန်လုံး မဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ရင် ရွှေ့ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပဲ..."

ဟန်ရှန်းမန်က သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို မကြည့်ဘဲ အနားသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်လာသော ဧရာမ အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးကိုသာ ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူက တခြားသူမှမဟုတ်တာ"

မိန်းကလေး နှစ်ယောက်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး အံ့သြနေကြသည့်အပြင် လင်းယွမ်အပေါ် ကြောက်ရွံ့ရိုသေမှုများ ပြည့်နှက်သွားကြသည်။

အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးက တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာပြီး မကြာမီမှာပင် သင်္ဘော သုံးစီးနှင့် ဆုံဆည်းသွားသည်။

အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးက ရပ်တန့်သွားပြီး လင်းယွမ်က ကုန်းပတ်ပေါ်မှနေ၍ သူတို့ထံသို့ လက်လှမ်းပြလိုက်သည်။

သင်္ဘောကပ္ပတိန် အားလုံးက အပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်သို့ အမြန် တက်သွားကြပြီး ဟန်ရှန်းမန်ကလည်း သင်္ဘောပေါ်ရှိ အခြားလူများကို ခေါ်ဆောင်ကာ အပျော်စီးသင်္ဘောပေါ်သို့ အသီးသီး တက်ရောက်သွားကြသည်။

ကျန်ရှိနေသော သင်္ဘောသုံးစီးကိုမူ လင်းယွမ်က သိမ်းဆည်းလိုက်ခြင်း မရှိပေ။ လူအများရှေ့တွင် လင်းယွမ်က သူ၏ အစွမ်းကို ထုတ်ဖော်ပြသခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

ယင်းအစား လူတစ်ချို့ကို ထိုကုန်တင်သင်္ဘော သုံးစီးပေါ်တွင် ဆက်လက် နေထိုင်စေပြီး အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးနှင့်အတူ ထိုက်ယန်တောင်သို့ လိုက်ပါလာစေသည်။

သမ္မတ ၇ အပျော်စီးသင်္ဘော၏ အစည်းအဝေးခန်းမထဲတွင် လင်းယွမ်၏ ဘေးနား၌ ဟန်ရှန်းမန်က ထိုင်နေပြီး အောက်ဘက်တွင် သင်္ဘောကပ္ပတိန် အများအပြားနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဂိုဏ်းမှ အဖွဲ့ဝင်အချို့ ထိုင်နေကြသည်။

လင်းယွမ်က ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလိုမျိုး သမ္မတ ၇ ရဲ့ အစည်းအဝေးခန်းမထဲမှာ အားလုံးနဲ့အတူ ထိုင်ပြီး စကားပြောခွင့်ရတဲ့အတွက် အရမ်း ဝမ်းသာပါတယ်"

"ဒါမတိုင်ခင် ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် တရားဝင် မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ... ကျွန်တော့် နာမည်က လင်းယွမ်ပါ... ထိုက်ယန်တောင်က လာခဲ့တာပါ... အဲဒီမှာ ကျွန်တော်က ခိုလှုံရေးစခန်း တစ်ခုကို အုပ်ချုပ်နေတာပါ"

"ဒီတစ်ကြိမ်မှာ အားလုံးက ထွက်သွားဖို့ မရွေးချယ်ခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော် အရမ်း ဝမ်းသာပါတယ်... ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ရဲ့ ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းကို ဝင်ရောက်ဖို့ ခင်ဗျားတို့ အားလုံးကို ဒီနေရာကနေပြီးတော့ ရိုးသားစွာ ဖိတ်ခေါ်ပါတယ်"

လူတိုင်းက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် တစ်ခဏချင်းအတွင်း အလွန်အမင်း အံ့သြဝမ်းသာသွားကြသည်။

ဒီဆရာလင်းက တစ်ကိုယ်တော် လှုပ်ရှားသူ မဟုတ်ဘဲ ဩဇာအာဏာရှိတဲ့ လူကြီးပိုင်း တစ်ယောက် ဖြစ်နေတာပဲ။

"ထိုက်ယန်တောင်... အရင်တုန်းက ထိုက်ယန်တောင် အမျိုးသား သစ်တောဥယျာဉ် ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ထိုက်ယန်တောင်ကို ပြောတာလား" ကျိုးဝမ်ရှီးက ချက်ချင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်... အဲဒီ ထိုက်ယန်တောင်ပါပဲ... လောလောဆယ် ရေလွှမ်းမိုးမှု အတိုင်းအတာက လူတိုင်းရဲ့ မျှော်မှန်းချက်ထက်ကို ကျော်လွန်နေပါပြီ"

"အဆောက်အအုံ အများအပြားက အထပ်နှစ်ဆယ်ကျော်လောက်အထိ ရေမြုပ်နေပါပြီ"

"အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင် လင်ကျန်းမြို့ တစ်မြို့လုံးမှာ ထိုက်ယန်တောင်နဲ့ ချန်ချုံးတောင်တို့လို တောင်မြင့်ကြီးတွေမှာပဲ နေထိုင်လို့ ရနိုင်တော့တယ်"

"ရေပေါ်ကျွန်းကိုတော့ ထည့်မတွက်ထားဘူးပေါ့"

"ခင်ဗျားတို့ သိလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး... လက်ရှိ လင်ကျန်းမြို့ဧရိယာတစ်ခုလုံးမှာ ကွမ်ဖူဘက်မှာပဲ တောင်ကုန်းတောင်တန်းတွေ အများကြီး ရှိနေလို့ မြေယာ အရင်းအမြစ် အများအပြား ကျန်နေသေးတာ"

"အခုဆိုရင် စက်မှုဇုန်တွေ... မြို့လယ်ခေါင်တွေနဲ့ လန်ချွမ်ခရိုင်တွေ အားလုံးနီးပါး ရေမြုပ်သွားလောက်ပြီ"

လင်းယွမ် ပြောလိုက်သော ထိုနေရာများ၏ ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင် အမြင့်က မြို့သစ်ဘက်လောက်ပင် မမြင့်မားလှသဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် ရေလွှမ်းမိုးမှုဒဏ်ကို ပို၍ ဆိုးရွားစွာ ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။

"အခုဆိုရင် ထိုက်ယန်တောင်ကို ကျွန်တော်တို့ သိမ်းပိုက်ထားပြီးပြီ... ခိုလှုံရေးစခန်း တည်ဆောက်ထားရုံတင်မဟုတ်ဘူး... မြို့ငယ်လေး တစ်မြို့ကိုပါ တည်ဆောက်ထားတယ်... ထိုက်ယန်တောင်တန်းနဲ့ ဆက်စပ်နေတဲ့ မိန်တောင်... လင်းယွင်တောင်စောင်း စတဲ့ နေရာတွေကိုလည်း ကျွန်တော်တို့ သိမ်းပိုက်ထားပြီးပြီ"

"အခု ခင်ဗျားတို့ အားလုံးကို တစ်ခုလောက် မေးချင်တယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ခိုလှုံရေးစခန်းကို ဝင်ချင်လား"

"တကယ်လို့ မဝင်ချင်ဘူးဆိုရင်လည်း ကျွန်တော် အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါဘူး... အားလုံးက ကောင်းကောင်းမွန်မွန်နဲ့ လမ်းခွဲကြတာပေါ့"

လင်းယွမ်က မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ချိတ်ဆွဲထားကာ ပြောလိုက်သည်။

ဤနေရာတွင် ဉာဏ်ကောင်းသူ တစ်ယောက်လောက် ရှိနေမည်ဆိုပါက ငြင်းဆန်ရန် စဉ်းစားလိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သူ ယုံကြည်ထားသည်။

ဤအချိန်တွင် တစ်ယောက်က ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ဆရာလင်း... ထိုက်ယန်တောင်ကို ဝင်ပြီးရင် ကျွန်တော်တို့ကို ဖြေဆေး ပေးမှာလား"

လင်းယွမ်က ချက်ချင်း ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒါကတော့ သေချာတာပေါ့... အချိန်တန်ရင် ဖြေဆေးကို ကျွန်တော် လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ကမ်းပေးပါ့မယ်"

ကျိုးဝမ်ရှီးတို့ လူစုက တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အကဲခတ် ကြည့်ရှုလိုက်ကြပြီး ကျန်းဟန်လျန်က ပထမဆုံး သဘောထားကို ဖော်ပြကာ ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာလင်း... တခြားလူတွေ ဘယ်လိုပဲ တွေးတွေး ကျွန်တော်ကတော့ ခင်ဗျားနောက်ကို သေချာပေါက် လိုက်မှာ"

"ရေကြီးပြီးကတည်းက ကျွန်တော် ကျန်းဟန်လျန်က ဘယ်သူ့ကိုမှ မလေးစားခဲ့ဖူးဘူး... ခင်ဗျား တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ လေးစားတာ"

လင်းယွမ်က ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟားဟားဟား... ကပ္ပတိန်ကျန်းက သိပ်အားနာတတ်တာပဲ"

"အားမနာပါဘူး... ကျွန်တော်က တကယ် လေးစားသွားတာပါ"

ကျန်းဟန်လျန်ဆိုသည့် လူက မူလကတည်းက လည်ပတ်သူ တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ဖားယားရာတွင် အလွန် သဘာဝကျလှသည်။

အခြားသူများက သူ၏ သဘောထားကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် နောက်ကျကျန်ခဲ့မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့၏ ဆန္ဒများကို အသီးသီး ထုတ်ဖော် ပြောဆိုလာကြသည်။

တစ်ခဏချင်းအတွင်း အစည်းအဝေးခန်းမထဲတွင် လင်းယွမ်ကို ချီးမွမ်းနေသော အသံများ တရစပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လင်းယွမ်က ထိုစကားများကို နားထောင်ရင်း ပြုံးရုံသာ ပြုံးနေလိုက်သည်။

ဤလူစုက အတွေ့အကြုံရင့် လူလည်ကြီးများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့ ပြောသော စကားများကို လင်းယွမ်က သဘာဝကျစွာပင် ယုံကြည်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအချိန်တွင် သူတို့၌ ရွေးချယ်စရာ မရှိသဖြင့် ထိုက်ယန်တောင်သို့သာ ဝင်ရောက်နိုင်တော့သည်။

အကယ်၍ ရွေးချယ်စရာသာ ရှိနေမည်ဆိုပါက သူတို့က ရေပေါ်ကျွန်းပေါ်တွင်သာ ဆက်နေရန် မျှော်လင့်ကြမည်သာ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကြီးမားသော ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီးက ရပ်တန့်သွားခြင်း မရှိသေးဘဲ ရေမျက်နှာပြင်က ဆက်လက် မြင့်တက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရွေ့လျားခြင်း မရှိသော ထိုက်ယန်တောင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ရေမျက်နှာပြင် မြင့်တက်လာမှုနှင့်အတူ ပေါ်လာနိုင်သော ရေပေါ်ကျွန်းက သဘာဝကျစွာပင် ပို၍ လုံခြုံမှု ရှိလှသည်။

သို့သော်လည်း လင်းယွမ်က ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။ ဤလူစုက ထိုက်ယန်တောင်သို့ ရောက်သွားချိန်တွင် တဖြည်းဖြည်းနှင့် လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်သွားကြမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်ရောက်ပါက ထိုက်ယန်တောင်တွင် အိမ်ထောင်ပြုကာ သားသမီးများ မွေးဖွားလာကြမည်ဖြစ်ကာ ထိုနေရာက သဘာဝကျစွာပင် သူတို့၏ အိမ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

ရေမျက်နှာပြင်က ဆက်လက် မြင့်တက်နေခြင်းကသာ လင်းယွမ်အတွက် အစိုးရိမ်ရဆုံး ကိစ္စ ဖြစ်နေသည်။

"ရေတွေ ထိုက်ယန်တောင်ကို လုံးဝ မလွှမ်းမိုးခင်မှာ ငါ့အတွက် သီးသန့် ရေပေါ်ကျွန်း တစ်ကျွန်းကို ရှာတွေ့မှ ဖြစ်မယ်"

လင်းယွမ်က စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်သည်။ သို့သော်လည်း ထိုသို့ ဖြစ်လာပါက ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ရေပေါ်ကျွန်းများကို ရှာဖွေရန်အတွက် လူများကို အပြင်သို့ သွားရောက် စုံစမ်းခိုင်းရန် လိုအပ်လာမည် ဖြစ်သည်။

"မြို့ထဲမှာ ရေပေါ်ကျွန်းတွေ ပေါ်လာနိုင်ခြေက မများဘူး... အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းက လင်ကျန်းမြစ်ဝှမ်းတစ်ဝိုက်ကို သွားရှာဖို့ပဲ"

လင်ကျန်းက ယန်ဇီမြစ်နှင့် ဆက်သွယ်ထားပြီး အဆုံးအစမရှိ ကျယ်ပြောလှသည်။ ရှာမတွေ့သေးသော ရေပေါ်ကျွန်းများ ရှိနေမည်ဆိုပါက ထိုနေရာတွင်သာ ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း တစ်ခုတည်းသော စိုးရိမ်စရာ ကိစ္စမှာ မြစ်ရေက အတိုင်းအဆမရှိ နက်ရှိုင်းလှပြီး ထိုအထဲတွင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာကောင်များ ပုန်းအောင်းနေမည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။

အတွေးမျိုးစုံက စိတ်ထဲတွင် လျှပ်တစ်ပြက် ဖြတ်ပြေးသွားပြီးနောက် လင်းယွမ်က အစည်းအဝေးခန်းမထဲရှိ လူများကို ကြည့်ကာ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အားနာစရာ စကားတွေလည်း အများကြီး ပြောမနေချင်တော့ဘူး"

"ကျွန်တော် တစ်ခွန်းပဲ ပြောမယ်... ထိုက်ယန်တောင်ကို ဝင်ရောက်လာရင် ခင်ဗျားတို့ကို လုံးဝ စိတ်ပျက်စေမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထိုက်ယန်တောင် ခိုလှုံရေးစခန်းက စောစောကတည်းက ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တာ... တည်ငြိမ်တဲ့ စားနပ်ရိက္ခာ ထောက်ပံ့မှု ရှိရုံသာမက ကုန်တိုက်ကြီးတွေနဲ့ ဖျော်ဖြေရေး အဆောက်အအုံ အမျိုးမျိုးလည်း ရှိတယ်"

"ခိုလှုံရေးစခန်းက နေထိုင်သူတွေရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ရုံသာမက အားလုံးရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်တွေကိုလည်း အထူး ဂရုစိုက်ပေးပါတယ်"

"ဒါ့အပြင် ကျွန်တော်တို့ ထိုက်ယန်တောင်မှာ ကိုယ်ပိုင် အစွမ်း သုတေသနဌာန ရှိပြီး... လတိုင်း အစွမ်းသုံး လက်နက် ကိရိယာအသစ်တွေနဲ့ အစွမ်းသုံး ဆေးရည် အမျိုးမျိုးကိုလည်း သုတေသနပြု ထုတ်လုပ်ပေးနေပါတယ်"

"ထိုက်ယန်တောင်အတွက် ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို ပေးဆပ်နိုင်သရွေ့ ဒီပစ္စည်းတွေ အားလုံးကို ဝယ်ယူလို့ ရနိုင်ပါတယ်"

"လောလောဆယ် ထိုက်ယန်တောင်မှာ လူဦးရေ အရမ်း မများသေးတဲ့အတွက်... မြူခိုးမြို့တော်လိုမျိုး လူဦးရေ ကန့်သတ်ချက်တွေ မရှိဘူး"

"ဒါပေမယ့် နောက်ပိုင်းတော့ ပြောလို့ မရသေးဘူးပေါ့"

လင်းယွမ်က အစည်းအဝေးခန်းမထဲတွင် ထိုင်ကာ ထိုက်ယန်တောင်၏ ကောင်းကျိုး အမျိုးမျိုးကို ရှင်းလင်း ပြောပြနေသည်။

ဤလူစုကို ချန်ထားရန်အတွက် အသက်အန္တရာယ်ဖြင့် ခြိမ်းခြောက်နေရုံဖြင့် အဆင်မပြေနိုင်ကြောင်း အသေအချာပင် ဖြစ်သည်။

ထိုက်ယန်တောင် ကိုယ်တိုင်က ဆွဲဆောင်မှု ရှိမှသာ ဤလူများကို ချန်ထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို ထိုက်ယန်တောင်အတွက် လိုလိုလားလား ကြိုးစား အားထုတ်စေပြီး ကိုယ့်အတွက် အလုပ်လုပ်စေရန် ဖြစ်သည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း လင်းယွမ်က ထိုက်ယန်တောင်၏ အခြေအနေများကို ရှင်းပြလိုက်သည်နှင့်အမျှ အောက်ဘက်ရှိ သင်္ဘောကပ္ပတိန် အသီးသီးက အံ့သြဝမ်းသာနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

သို့သော်လည်း နားထောင်ရင်းနှင့်ပင် အားလုံးက မယုံကြည်နိုင်သလို ခံစားလာရသည်။

ထိုက်ယန်တောင်မှာ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အခြေအနေတွေ ရှိနေတာလား။

မကြာမီမှာပင် အောက်ဘက်မှ လူများက တီးတိုး ဆွေးနွေးလာကြသည်။

သူ ဤနေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် သူတို့က လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဆွေးနွေးရဲမည် မဟုတ်ကြောင်း လင်းယွမ်က သိထားသည်။

ထို့ကြောင့် သူက ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ ဟန်ရှန်းမန်ကို ခေါ်ဆောင်၍ အစည်းအဝေးခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ သေချာ စဉ်းစားကြပါ"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အစည်းအဝေးခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

လင်းယွမ် ထွက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အစည်းအဝေးခန်းမထဲတွင် ဆူညံသွားတော့သည်။

ကောဟွာ သင်္ဘော၏ ကပ္ပတိန် ရွှယ်ကောဟွာက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "နေပါဦး... ခုနက ဆရာလင်း ပြောသွားတာတွေက အမှန်တွေလား ဒါမှမဟုတ် အလကား ပြောသွားတာလား... ထိုက်ယန်တောင်မှာ ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ ခိုလှုံရေးစခန်း ရှိနေတာလား"

"ဟုတ်တယ်လေ... ထိုက်ယန်တောင်မှာ အဲဒီလို အခြေအနေတွေ ရှိနေမယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့ ထိုက်ယန်တောင်ကို သွားတာကလည်း ကောင်းပါတယ်"

"ငါတို့ကို လိမ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်" တစ်ယောက်က တီးတိုး ပြောလိုက်သည်။

အခြားသူများကလည်း ထိုကဲ့သို့ အတွေးမျိုး ရှိနေကြသော်လည်း မည်သူကမျှ ထုတ်မပြောရဲကြပေ။

လီချုံမင်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။ "လိမ်ရအောင်... ဒီလူက ငါတို့ကို လိမ်ဖို့ လိုသေးလို့လား"

ထိုစကား ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် လူတိုင်းက ချက်ချင်း သတိဝင်သွားကြသည်။

ဟုတ်တာပေါ့... ကိုယ့်အသက်တွေက သူ့လက်ထဲ ရောက်နေတာပဲ... သူ့အနေနဲ့ ငါတို့လို လူတွေကို လိမ်နေဖို့ လိုသေးလို့လား။

အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သူတို့၌ အလိမ်ခံရလောက်အောင် ဘာပစ္စည်းမှ မရှိတော့ပေ။

"ဒီလိုဆိုတော့ ဆရာလင်း ပြောတာတွေ အားလုံးက အမှန်တွေပေါ့"

"ဟားဟားဟား... ငါ သိသားပဲ... ဆရာလင်းနောက်ကို လိုက်တာက လုံးဝ အရှုံးမပေါ်နိုင်ဘူးဆိုတာ ငါ သိသားပဲ"

"အရမ်းကြီးတော့ မျှော်လင့်မထားနဲ့ဦး... ထိုက်ယန်တောင်ကို ရောက်တဲ့အထိ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့"

"ဟုတ်တယ်... ဒါပေမယ့် ဆရာလင်းက ဒီလိုပြောရဲမှတော့ အခြေအမြစ်မရှိဘဲ ပြောတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"ဟူး... အခုတော့ လုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခု ရှာပြီး အေးအေးဆေးဆေး နေချင်တော့တယ်... တကယ်ကို ထပ်ပြီး မရုန်းကန်ချင်တော့ဘူး"

"ဟုတ်တယ်မလား... ရေမကြီးခင်တုန်းကတော့ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ အလုပ်လုပ်နေရတာက ဘဝမှာ ဘာပျော်စရာမှ မရှိဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ အဲဒီအချိန်တွေကို တကယ် ပြန်သွားချင်မိတယ်"

"မသွားပါရစေနဲ့... ငါကတော့ အဲဒီအချိန်တွေကို ပြန်မသွားချင်တော့ဘူး... လတိုင်း အိမ်လခက ခုနစ်ထောင် ရှစ်ထောင်လောက် ပေးနေရတာ... အခုမှ အကြွေးကင်းပြီး ခေါင်းရှင်းသွားတော့တယ်"

"အဲဒီတုန်းက အိမ်လခက အိမ်လခပဲလေ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထမင်းဝအောင်တော့ စားရတယ်... အခုကျတော့ နေ့တိုင်း ငါးပဲ စားနေရတာ... အန်တောင် အန်ချင်လာပြီ"

"ဆရာလင်း ပြောသွားတာက သူ့ရဲ့ ခိုလှုံရေးစခန်းမှာ အသားနီတွေနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ ရှိတယ်ဆိုတာ မဟုတ်ဘူးလား... ငါတို့ သူ့ရဲ့ ခိုလှုံရေးစခန်းကို ရောက်သွားရင် အဲဒါတွေ စားရတော့မှာပေါ့"

"ရှိမယ်ဆိုရင်တောင် သိပ်များမှာတော့ မဟုတ်ဘူး... မင်း စိတ်ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ"

"ရှိရင်ပဲ ရပါပြီ... ငါကတော့ အဆင်မပြေတော့ဘူး... ငါ့ရဲ့ အဓိက အရည်အသွေးမှတ်က ၄၆ မှတ်လောက်ကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ အဲ့ဒီဘက်မှာ ဆက်နေလို့ မရတော့ဘူး"

ဆက်ရန်...

အပိုင်း(၄၃၆) လင်းယာနှင့် ရှန်ယွင်ရှီးတို့၏ ခန့်မှန်းချက်

လင်းယွမ်က တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေရင်း ဟန်ရှန်းမန်နှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကာ နှစ်ယောက်စလုံး ပြုံးလိုက်ကြပြီးနောက် အစည်းအဝေးခန်းထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

စင်္ကြံလမ်းထဲတွင် ဟန်ရှန်းမန်က မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဒီလူတွေကို ဘယ်လို နေရာချထားပေးဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"

လင်းယွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒီလူတွေအကုန်လုံးက သင်္ဘောမောင်းတာ ကျွမ်းကျင်တဲ့သူတွေချည်းပဲ... သူတို့ကို ထိုက်ယန်တောင်ဆီ ခေါ်သွားပြီး ငါ့အတွက် ရေတပ်စုတစ်စု ဖွဲ့စည်းပေးဖို့နဲ့ သင်္ဘောမောင်းတတ်တဲ့သူတွေ ပိုများလာအောင် လေ့ကျင့်ပေးခိုင်းရမယ်"

ဟန်ရှန်းမန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤအရာက သူမ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်က ထိုက်ယန်တောင်၏ အင်အားကို သေချာပေါက် ဆက်လက် ချဲ့ထွင်နေဦးမည် ဖြစ်ပြီး ရေပေါ်တိုက်ခိုက်ရေး တပ်ဖွဲ့ဆိုသည်မှာလည်း ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ကြောင်း သူမ သိထားသည်။

"ဒီမိုးကြီးက ရပ်မသွားဘဲ ရေမျက်နှာပြင်က ဆက်တိုက် မြင့်တက်လာနေဦးမှာပဲ"

"အနာဂတ်မှာ သင်္ဘောတွေက အရေးကြီးတဲ့ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး ယာဉ်တွေ ဖြစ်လာမှာဆိုတော့ ရေတပ်စုတစ်ခု ရှိနေဖို့က တကယ်ကို လိုအပ်တယ်"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ဟန်ရှန်းမန်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ရေမျက်နှာပြင်ကသာ ဆက်ပြီး မြင့်တက်နေမယ်ဆိုရင်... တစ်နေ့ကျရင် ထိုက်ယန်တောင်လည်း ရေလွှမ်းမိုးမှုအောက်မှာ လုံးလုံးလျားလျား နစ်မြုပ်သွားမှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်မိတယ်"

သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ ဤသည်က အခြေအမြစ်မရှိ စိုးရိမ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤမိုးသည်းထန်မှု အခြေအနေအရ ကြည့်လျှင် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာနိုင်ချေ ရှိနေသည်။

လင်းယွမ်ကလည်း ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မိုးသည်းထန်တာက မရပ်ဘူးဆိုရင် ဒါက တကယ်ကို အနှေးနဲ့အမြန် ဖြစ်လာမယ့်ကိစ္စပဲ"

"ဒါကြောင့် ငါတို့ အချိန်မီ ထိုက်ယန်တောင်ရဲ့ အင်အားကို ကြီးထွားလာအောင် လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ဖို့ လိုအပ်တယ်... အဲဒီအချိန်ကျရင် ပိုင်ရှင်မရှိတဲ့ ရေပေါ်ကျွန်းတွေကို ရှာဖွေဖို့ နည်းလမ်းရှာရဦးမယ်"

"ငါတို့လည်း ရေပေါ်ကျွန်းတစ်ခုကို သိမ်းပိုက်နိုင်ခဲ့ရင် ဒီပြဿနာတွေအတွက် စိတ်ပူနေစရာ မလိုတော့ဘူး"

ဟန်ရှန်းမန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စဉ်းစားတွေးတောနေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

လင်းယွမ်က ရေတပ်စုကို လေ့ကျင့်ပေးနေခြင်းမှာ ဤရည်ရွယ်ချက်လည်း ပါဝင်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်သွားသည်။

သူမက ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါဆိုရင် မြစ်ကြီးတွေချောင်းကြီးတွေထဲမှာ သွားရှာရလိမ့်မယ်ထင်တယ်... ဒါမှမဟုတ် သောင်တင်လွယ်တဲ့ နေရာတွေကို သွားရမယ်"

လင်းယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သောင်တင်လွယ်တဲ့ နေရာတွေမှာ ရေပေါ်ကျွန်းတွေကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့နိုင်ပေမဲ့ အဲဒီလိုနေရာတွေမှာ လူအများကြီး စုဝေးနေတတ်တယ်... ရေပေါ်ကျွန်းကို ရှာတွေ့ရင်တောင် ပိုင်ရှင်ရှိနေတဲ့ နေရာမျိုး ဖြစ်နေမှာကို စိုးရိမ်ရတယ်"

"ရေပေါ်ကျွန်းတွေမှာ ပိုင်ရှင်ရှိတယ်ဆိုတာမျိုး ရှိသေးတာလား" ဟန်ရှန်းမန်က သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သူမက ရေပေါ်ကျွန်းတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည့် အရာများကို မသိသေးသလို ရေပေါ်ကျွန်း၏ အနှစ်သာရကိုလည်း ပို၍ပင် မသိပေ။

လင်းယွမ်က ချက်ချင်းပင် လမ်းလျှောက်ရင်း ရေပေါ်ကျွန်း၏ အခြေအနေ အချို့ကို သူမအား ပြောပြလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့၏ သဘောတရားကိုလည်း သူမအား ပြောပြခဲ့သည်။

မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့အကြောင်းကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ဟန်ရှန်းမန်၏ မျက်နှာပေါ်၌ တုန်လှုပ်သွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"ဒါကြောင့်မို့လို့ ကျွန်မ ခုတလော တိုးတက်နှုန်းက တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးလာတယ်လို့ ခံစားနေရတာကိုး... မျိုးရိုးဗီဇ အရည်အသွေး ကန့်သတ်ချက် ရှိနေသေးတာပဲ... ကျွန်မရဲ့ အခုလက်ရှိ အဓိက အရည်အသွေးက ဘာလဲ"

လင်းယွမ်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဒြပ်စင်အမျိုးအစား အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေရဲ့ အဓိက အရည်အသွေးက အခြေခံအားဖြင့် စိတ်စွမ်းအင်ချည်းပဲ"

"ဒါဆိုရင် ကိုယ့်ရဲ့ အဓိက အရည်အသွေးက ဘယ်လောက်ရှိလဲဆိုတာ ဘယ်လိုသိနိုင်မလဲ" ဟန်ရှန်းမန်က အလျင်စလို မေးလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "အတွေ့အကြုံရှိတဲ့သူတွေက သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အစွမ်းပြင်းအားအပေါ် မူတည်ပြီး သူတို့ရဲ့ အဓိက အရည်အသွေးက လက်ရှိ ဘယ်အဆင့်မှာ ရှိနေလဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းခြေ တွက်ဆနိုင်ကြတယ်"

"အတွေ့အကြုံ မရှိဘူးဆိုရင်တော့ ထောက်လှမ်းရေး သင်္ကေတလို့ခေါ်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်မျိုးကို အသုံးပြုပြီး အစွမ်းပြင်းအားကို စစ်ဆေးနိုင်တယ်"

"ကွမ်ဖူဘက်က သုတေသီတွေက... ဒီထောက်လှမ်းရေး သင်္ကေတရဲ့ ထူးခြားချက်ကို အသုံးပြုပြီး... အစွမ်းပြင်းအားကို စစ်ဆေးတဲ့ ကိရိယာ အများအပြားကို ဖန်တီးခဲ့ကြတယ်"

"အဲဒီအထဲမှာ စွမ်းအင်တိုင်းမျက်မှန်လို့ခေါ်တဲ့ ကိရိယာတစ်မျိုး ပါဝင်ပြီး... တခြားသူတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက စွမ်းအင်ပြင်းအားကို လေ့လာကြည့်ရှုနိုင်တယ်... အဲဒီကနေ တစ်ဖက်လူက ဘယ်လိုအဆင့်မျိုးမှာ ရှိနေလဲဆိုတာကို ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်"

"စွမ်းအင်တိုင်းမျက်မှန် ဟုတ်လား... ရှင့်မှာ ဒီလိုကိရိယာမျိုး ရှိနေတာလား" ဟန်ရှန်းမန်က မေးလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရှိတယ်... ရွှေချပ်ဝတ်စစ်သင်္ဘောပေါ်ကနေ ငါ ရှာတွေ့ခဲ့တာ"

ပြောရင်းဆိုရင်း လင်းယွမ်က ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းထဲမှ အနက်ရောင် သစ်သားဘောင် မျက်မှန်တစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုမျက်မှန်၏ မှန်ဘီလူးများကို ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော စွမ်းအင်ကျောက်တုံးများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ယင်းအပေါ်တွင် သေးငယ်စိပ်ညစ်သော သင်္ကေတစာသားများကို တစ်ကြောင်းပြီးတစ်ကြောင်း ထွင်းထုထားသည်။

မျက်လုံးတွင် တပ်ဆင်လိုက်ပါက အမြင်အာရုံကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ထိခိုက်စေနိုင်ပြီး လူများကို ကြည့်ရာတွင် မှုန်ဝါးဝါး ဖြစ်နေတတ်သည်။

သို့သော်လည်း မှန်ဘီလူးပေါ်တွင် တန်ဖိုးပြဇယားတစ်ခုနှင့် ဆင်တူသောအရာတစ်ခု ပေါ်လာလိမ့်မည်။

လင်းယွမ်ကလည်း ဤစွမ်းအင်တိုင်းမျက်မှန်၏ ထူးဆန်းမှုအပေါ် အလွန် အံ့အားသင့်နေမိသည်။

ဤအရာက ထောက်လှမ်းရေး သင်္ကေတကို အားကိုး၍ သီးသန့် ဖန်တီးထားခြင်း မဟုတ်ဘဲ ၎င်းအထဲတွင် ဒေတာ အသွင်ပြောင်းလဲသည့် အစိတ်အပိုင်းများ ပါဝင်ပတ်သက်နေသည်မှာ အလွန် သိသာထင်ရှားလှသည်။

၎င်းက စစ်တပ်မှ ထုတ်လုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သင့်ပြီး အီလက်ထရောနစ် အစိတ်အပိုင်းများကို မျက်မှန်ဘောင်ထဲတွင် တပ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မှန်ဘီလူးပေါ်ရှိ တန်ဖိုးများက ကိုယ်အလေးချိန်ချိန်စက်ပေါ်ရှိ မျက်နှာပြင်နှင့် ဆင်တူသော အလွန် သေးငယ်သည့် မြှုပ်နှံထားသော မျက်နှာပြင် ဖြစ်သင့်ပြီး ရိုးရှင်းသော တန်ဖိုးများသာ ရှိသည်။

လင်းယွမ်က ၎င်းကို မျက်လုံးတွင် တပ်ဆင်လိုက်မှသာ ဤစွမ်းအင်တိုင်းမျက်မှန်၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးတွင်သာ စွမ်းအင်ကို စမ်းသပ်သည့် လုပ်ဆောင်ချက် ပါဝင်ပြီး ညာဘက်မျက်လုံးက အရှေ့ဘက်ကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်သေးကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

ညာဘက်မျက်လုံးက ရန်သူ၏ အခြေအနေကို လေ့လာစောင့်ကြည့်ရန် အဆင်ပြေစေမည့် ရိုးရိုးမှန်တစ်ချပ် ဖြစ်သင့်သည်။

အဘယ်ကြောင့် မှန်ဘီလူးနှင့် ဆင်တူသော ပုံစံမျိုးကို တိုက်ရိုက် မဖန်တီးခဲ့ရသနည်း ဆိုလျှင် ရန်သူကို လေ့လာစောင့်ကြည့်သည့် အချိန်တွင် လှုပ်ရှားမှုများက အလွန် သိသာထင်ရှား၍ မရနိုင်ခြင်းကို ထည့်သွင်း စဉ်းစားထားသောကြောင့် မျက်မှန်ပုံစံအဖြစ် ဖန်တီးထားခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

လင်းယွမ်က စွမ်းအင်တိုင်းမျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားရင်း သူ၏ အရှေ့တွင်ရှိသော ဟန်ရှန်းမန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဘယ်ဘက် မျက်မှန်ဘောင်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် တန်ဖိုးတစ်ခု ခုန်တက်လာသည်။

မကြာမီမှာပင် မျက်နှာပြင်ပေါ်၌ "၄၂" ဟူသော တန်ဖိုးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

လင်းယွမ်၏ မျက်ခုံးများက အနည်းငယ် ပင့်တက်သွားပြီး အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။

ဟန်ရှန်းမန်က ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလဲ"

"အဓိက အရည်အသွေး ၄၂ မှတ်"

ဟန်ရှန်းမန်က ချက်ချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "၄၂ မှတ်တည်းလား... ဒါဆို ဘာဖြစ်လို့ ကျွန်မက အခု တိုးတက်ဖို့ ပိုပိုပြီး ခက်ခဲလာတယ်လို့ ခံစားနေရတာလဲ"

လင်းယွမ်က စဉ်းစားလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဒီတလော စားသောက်တဲ့ အပိုင်းမှာ သန္ဓေပြောင်း အသားကို စားတာ များလား"

ဟန်ရှန်းမန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သိပ်မများဘူး... ကျွန်မက သန္ဓေပြောင်း အသားကို သိပ်မကြိုက်ဘူး... သက်သတ်လွတ် စားရတာ ပိုသဘောကျတယ်"

လင်းယွမ်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် အချိုးအစားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အရပ်ရှည်ကာ သွယ်လျနေခြင်းမှာ မဆန်းကြောင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

လင်းယွမ်က ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ငါ ရရှိထားတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေအရ... ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အစွမ်းပြင်းအားကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် တိုးတက်ချင်တယ်ဆိုရင်... အဓိကအားဖြင့် နည်းလမ်းနှစ်မျိုးကနေတစ်ဆင့် လုပ်လို့ရတယ်"

"ပထမတစ်မျိုးက အစားအစာကနေတစ်ဆင့် စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူတာပဲ... အဲ့ဒီ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေရဲ့ သွေးသားတွေထဲမှာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်က လိုအပ်တဲ့ အာဟာရဓာတ်တွေ ပါဝင်ရုံသာမက စွမ်းအင်တွေ ပါဝင်နေတဲ့ ပရိုတင်းဓာတ်တွေလည်း ရှိနေတယ်"

"ပိုအရေးကြီးတာက... ဒီသွေးသားတွေထဲမှာ လူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွက် လိုအပ်နေတဲ့... မျိုးရိုးဗီဇတွေလည်း ပါဝင်နေတာပဲ"

ဟန်ရှန်းမန်က အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လိုအပ်နေတဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ ဟုတ်လား"

လင်းယွမ်က ချိုးကုံရုံထံမှ သူရရှိထားသော မျိုးရိုးဗီဇနှင့် ပတ်သက်သည့် အချက်အလက်များကို တစ်ခေါက် ပြန်ပြောပြလိုက်သည်။

"အနှစ်သာရအားဖြင့် ပြောရရင်... အစွမ်းတွေ တိုးတက်လာတာက ငါတို့ရဲ့ အဓိက အရည်အသွေး မျိုးရိုးဗီဇတွေက အဆက်မပြတ် ပြည့်စုံလာတဲ့ လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုပဲ"

"ငါတို့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သက်ဆိုင်ရာ မျိုးရိုးဗီဇ သိပ်သည်းဆ လုံလောက်မှသာ... မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကို စုစည်းနိုင်မှာ"

ဟန်ရှန်းမန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ညိတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီတစ်ခေါက် ပြန်ရောက်ရင် ကျွန်မ အသားပြောင်းစားမှ ရတော့မယ်ထင်တယ်"

လင်းယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မဟုတ်ဘူး... မင်း ပြောင်းစားစရာ မလိုဘူးလို့ ငါထင်တယ်"

"ရှင်"

"ဒီသန္ဓေပြောင်း ဇီဝသက်ရှိတွေရဲ့ သွေးသားကို စားသုံးပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လိုအပ်နေတဲ့ မျိုးရိုးဗီဇကို ဖြည့်တင်းတာက တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်း မဟုတ်ဘူး... နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိသေးတယ်... အဲဒါကလည်း မျိုးရိုးဗီဇ ပြင်းအားကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်"

"ဘာနည်းလမ်းလဲ"

"ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီး ကြားမှာရှိတဲ့ လွတ်လပ်တဲ့ စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူတာပဲ"

"ရှင် ဆိုလိုတာက... ထိုက်ယန်တောင် မျိုးရိုးဗီဇကျင့်စဉ်လား"

ဟန်ရှန်းမန်က ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားပြီး လင်းယွမ်ကို ဝမ်းသာအားရ ကြည့်လိုက်သည်။

လင်းယွမ်ကလည်း ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... ထိုက်ယန်တောင် မျိုးရိုးဗီဇကျင့်စဉ်က ငါ နားလည်သဘောပေါက်ထားတဲ့ ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ရှူသွင်းရှူထုတ်လုပ်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်မျိုးပဲ... အဲဒါက ကောင်းကင်နဲ့မြေကြီးရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူတဲ့နေရာမှာ အရှိန်မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်"

"ဒီလိုစုပ်ယူတဲ့ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းက လူ့ခန္ဓာကိုယ်က အလိုအလျောက် စုပ်ယူတာထက် အများကြီး ပိုမြန်ဆန်တယ်"

"ဒီနည်းလမ်းကနေတစ်ဆင့် စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူတာက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက မျိုးရိုးဗီဇတွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် ကြီးထွားလာစေနိုင်တဲ့ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ မလိုအပ်တဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ အပိုတွေ အများကြီး ဝင်ရောက်လာတာကိုလည်း ရှောင်လွှဲနိုင်တယ်"

ဟန်ရှန်းမန်က မလိုအပ်သော မျိုးရိုးဗီဇ အပိုများ၏ အဓိပ္ပာယ်နှင့် မလိုအပ်သော မျိုးရိုးဗီဇများက အနာဂတ်တွင် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ကို အဆင့်တက် စုစည်းရာ၌ မည်သို့ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသည်ကို နားလည်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် လင်းယွမ်၏ ဤနည်းလမ်းက လုံးဝကို အလုံခြုံဆုံးနှင့် ယုံကြည်စိတ်ချရဆုံး ဖြစ်ကြောင်း သူမ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိထားသည်။

သူမက ဝမ်းသာသွားသည့်အပြင် မနေနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "မလိုအပ်တဲ့ မျိုးရိုးဗီဇ အပိုတွေ ရှိနေတာက မျိုးရိုးဗီဇကျင့်စဉ်ရဲ့ အရေးပါမှုကို အများကြီး မြှင့်တင်ပေးလိုက်တာပဲ"

"ရှင် ဒီမျိုးရိုးဗီဇကျင့်စဉ်ကို လူတိုင်းဆီ မဖြန့်ပေးသင့်ဘူး"

သူမက အနည်းငယ် နှမြောတသစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အစတုန်းကလည်း မျိုးရိုးဗီဇကျင့်စဉ်က ဒီလောက်အထိ အရေးကြီးပြီး... မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ စုစည်းတဲ့နေရာမှာ အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိနိုင်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ဖြန့်ပေးပြီးသွားပြီဆိုတော့လည်း ရှုပ်ထွေးနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး... ပြန်ရောက်တဲ့အခါကျရင် လူတိုင်းကို အပြင်ကို ထပ်မဖြန့်ဖို့ ပြောလိုက်ရုံပဲ... ထိုက်ယန်တောင် အတွင်းမှာပဲ ပျံ့နေရင် ရပါပြီ"

လင်းယွမ်က နှမြောစရာကောင်းသည်ဟု မခံစားရပေ။ သူက အမှတ်များကို လုံလောက်သည်အထိ စုဆောင်းပြီးနောက် စနစ်မှတစ်ဆင့် မျိုးရိုးဗီဇကျင့်စဉ်ကို ကံစမ်းမဲနှိုက်၍ ရနိုင်မရနိုင်ကို စမ်းသပ်ကြည့်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

အကယ်၍ ရနိုင်မည်ဆိုပါက သူက လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း ပို၍မြင့်မားသော မျိုးရိုးဗီဇကျင့်စဉ် တစ်ခုကို ကံစမ်းမဲနှိုက်ရန် စီစဉ်ထားပြီး ၎င်းကို အနာဂတ် ထိုက်ယန်တောင်၏ စစ်ရေးအင်အားကို လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ရာတွင် အသုံးပြုမည့် ကျင့်စဉ်အဖြစ် ထားရှိမည်ဖြစ်သည်။

"ဒီအကြောင်းတွေ မပြောတော့ဘူး... လင်းယာတို့ဆီသွားရအောင်"

ဟန်ရှန်းမန်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပြောလိုက်သည်။ "အောက်ထပ်က ဧည့်ခန်းထဲမှာ ရှိတယ်... ကျွန်မ လူတွေကို သီးသန့် စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတယ်"

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမနှင့်အတူ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ဟန်ရှန်းမန်က စကားပြောရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း တုံ့ဆိုင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ရှင် ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းဖို့ စီစဉ်ထားလဲ"

လင်းယွမ်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မင်းက ဘယ်လိုထင်လို့လဲ"

"လင်းယာက လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ... သူ့ရဲ့ အစွမ်းကလည်း အရမ်း အသုံးဝင်တယ်... တကယ်လို့ ထိုက်ယန်တောင်ထဲကို ခေါ်သွင်းနိုင်မယ်ဆိုရင် ထိုက်ယန်တောင် တည်ဆောက်ရေးအတွက် အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရလာနိုင်တယ်"

"ဒါ့အပြင် သူက ကိုယ့်လုပ်ရပ်မှာ ပြဿနာရှိတယ်ဆိုတာကိုလည်း သဘောပေါက်ထားပါတယ်... လန်ယွဲ့ဟွာတို့ကို သူ့သဘောနဲ့သူ လွှတ်ပေးလိုက်ပြီးတဲ့နောက် သူ ထွက်မပြေးခဲ့ဘူး... ကျွန်မဆီကို ကိုယ်တိုင်လာပြီး ဒီကိစ္စကို ဝန်ခံခဲ့တယ်"

"ရှင်... ရှင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေးပဲ အပြစ်ပေးလို့ မရဘူးလား"

ဟန်ရှန်းမန်က မနေနိုင်ဘဲ လင်းယာအတွက် ဝင်ရောက် တောင်းပန်ပေးလိုက်သည်။

ထိုလင်းယာဆိုသူ၏ ဆွဲဆောင်မှုက ဤမျှအထိ ကြီးမားလိမ့်မည်ဟု လင်းယွမ် မထင်ထားခဲ့ပေ။ ဟန်ရှန်းမန်နှင့် အတူနေထိုင်ရသည့် ရက်အနည်းငယ်မျှသော အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် ဟန်ရှန်းမန်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့မှာ အစီအစဉ် ရှိပါတယ်"

လင်းယာက လန်ယွဲ့ဟွာ အပါအဝင် လူအချို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည့် ကိစ္စအပေါ် သူက တကယ်တမ်းတွင် ဂရုမစိုက်ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လန်ယွဲ့ဟွာက သူ၏ ကပ်ပါးမျိုးစေ့ ထည့်သွင်းခြင်းကို စောစောစီးစီးကတည်းက ခံထားရသောကြောင့်ပင်။

တစ်ဖက်လူက သူနှင့် ဝေးကွာသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုကြာလျှင် ကပ်ပါးမျိုးစေ့က အသက်ဝင်လာမည် ဖြစ်သည်။

လန်ယွဲ့ဟွာအတွက်လည်း အသက်ရှင်ရန် လမ်းစ မရှိတော့ပေ။

တကယ်တမ်းတွင် ဤတစ်ကြိမ်၌ လင်းယာက ဆရာကြီးလုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ခြင်းပင်။

အကယ်၍ သူမက လန်ယွဲ့ဟွာကို မလွှတ်ပေးခဲ့လျှင် လင်းယွမ်က လန်ယွဲ့ဟွာကို အမှန်တကယ် သတ်ပစ်ချင်မှ သတ်ပစ်မည်ဖြစ်သည်။

ထိုမိန်းမက အကျင့်စရိုက်ပိုင်းတွင် ပြဿနာရှိသော်လည်း စွမ်းရည်တော့ ရှိနေဆဲပင်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ လင်းယာက သူမကို လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။ ယခုတော့ လင်းယွမ်က လန်ယွဲ့ဟွာကို အသုံးပြုချင်စိတ် ရှိနေလျှင်တောင်မှ နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ။

သေချာသည်ကတော့ ဤစကားကို မည်သူ့ကိုမျှ ပြောပြမည် မဟုတ်ပေ။

အခြားသူများကို မပြောပြသည့်အပြင် သူက ခဏနေလျှင် ဤကိစ္စကို အကြောင်းပြ၍ လင်းယာတို့ နှစ်ယောက်ကို ကောင်းကောင်းကြီး ချုပ်ကိုင်ကာ သူမတို့နှစ်ယောက်အား သူ့အတွက် အပြည့်အဝ အသုံးချနိုင်စေရန် လုပ်ဆောင်ရဦးမည် ဖြစ်သည်။

စိတ်ထဲတွင် ဤကိစ္စများကို တွေးတောနေရင်း လင်းယွမ်က အောက်ထပ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သမ္မတ ၁ က တကယ်ကို အလွန် ဇိမ်ကျကျ နေနိုင်ပြီး သာမန် ဧည့်ခန်းများပင်လျှင် အလွန် ကျယ်ဝန်းပုံပေါ်သည်။

သီးသန့် ရေချိုးခန်းနှင့် အိမ်သာများ ပါဝင်ရုံသာမက ကုတင်နှစ်လုံးပါသော အခန်းများလည်း ရှိသည်။

ယခုအချိန်တွင် လင်းယာနှင့် ရှန်ယွင်ရှီးတို့က အခန်းထဲ၌ ရှိနေကြသည်။

လင်းယာက ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို လှန်လှောဖတ်ရှုနေသည်။

ဤကမ္ဘာပျက်ကပ် ကာလကြီးထဲတွင် လူတိုင်းအတွက် အားလပ်ချိန် ဖတ်ရန် စာအုပ်များ ရှာတွေ့နိုင်သေးသူဆိုသည်မှာ တကယ်ကို မရှိသလောက် ရှားပါးလှပြီ ဖြစ်သည်။

ကြီးမားသော ရေလွှမ်းမိုးမှုကြီး စတင်ဖြစ်ပွားချိန်တွင် လူတိုင်းက အိမ်ထဲ၌ ပိတ်မိနေကြပြီး ရှင်သန်ရပ်တည်ရန်နှင့် ထမင်းဟင်း ချက်ပြုတ်ရန်အတွက် တစ်ခုတည်းသော အရာမှာ စာအုပ်များနှင့် သစ်သားများသာ ဖြစ်ကြောင်း သိထားရမည်။

အိမ်ထောင်စု အများအပြားမှာ ထမင်းဟင်း ချက်ပြုတ်ရန်အတွက် သစ်သားကြမ်းပြင်များကိုပင် ဖျက်ဆီးခဲ့ကြရသည်။

စာအုပ်များဆိုလျှင် ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။

သဘာဝကျစွာပင် ဤသမ္မတ ၇ သင်္ဘောကလည်း ချွင်းချက် မဟုတ်ပေ။

ယခင်က သမ္မတ ၇ သင်္ဘောတွင် လောင်စာဆီများ အလုံအလောက် ရှိခဲ့ပြီး အရန်သိုလှောင်ထားမှုများလည်း ရှိခဲ့သဖြင့် ထမင်းဟင်း ချက်ပြုတ်ရန်နှင့် မီးမွှေးရန် ပြဿနာအတွက် စိတ်ပူစရာ မလိုခဲ့ပေ။

သို့သော်လည်း နှစ်ဝက်ကျော် ကြာလာပြီးနောက် သင်္ဘောသုံး လောင်စာဆီများကို စောစောစီးစီးကတည်းက ချွေတာသုံးစွဲခဲ့သော်လည်း အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

အစပိုင်းတွင် တစ်သင်္ဘောလုံး၌ လင်ကျန်းဟီမှလွဲ၍ ညဘက်တွင် လျှပ်စစ်မီးနှင့် ရေနွေးကို အသုံးပြုနိုင်သူ မရှိဘဲ အခြားအခန်းများ အားလုံးတွင် လျှပ်စစ်မီး ပြတ်တောက်နေခဲ့သည်။

တစ်သင်္ဘောလုံး၏ လှုပ်ရှားမှုကို ပံ့ပိုးပေးနိုင်ရန်အတွက် လိုအပ်သော စက်ကိရိယာများကိုသာ ချန်ထားခဲ့ရသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် လင်ကျန်းဟီက မြူခိုးများထဲသို့ အကြောက်အလန့်မရှိ ဝင်ရောက်ကာ ဘုရင်မသင်္ဘောကို လိုက်လံသတ်ဖြတ်ခဲ့ရခြင်းမှာလည်း ဤဧရာမ အပျော်စီးသင်္ဘောကြီးကို မထောက်ပံ့နိုင်တော့သည့် အချက်ကြောင့်လည်း ပါဝင်သည်။

ထိုအချိန်က သူသည် အခြေအနေကို လက်လျှော့လိုက်သည့် သဘောမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

လင်းယာ၏ ဤစာအုပ်ကို သူမက ကုတင်အောက်မှ မတော်တဆ ရှာတွေ့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

စာအုပ်အမည်မှာ <> ဖြစ်ပြီး ၎င်းအပေါ်တွင် ဓာတ်ပုံ အမြောက်အမြားကို ရိုက်နှိပ်ထားသည်။

လင်းယာက ၎င်းကို အဖိုးတန်ရတနာ တစ်ပါးကဲ့သို့ သဘောထားသည်။ အကယ်၍ မမျှော်လင့်ထားသည့် အရာများသာ မဖြစ်ခဲ့လျှင် ဤမဂ္ဂဇင်းတွင် ရိုက်ကူးထားသော ရှုခင်းများကို အနာဂတ် လူသားများက နောက်ထပ် တစ်ကြိမ် ပြန်မြင်တွေ့ရနိုင်တော့မည် မဟုတ်ကြောင်းကို သူမ အလွန် ရှင်းလင်းစွာ သိထားသည်။

သူမတို့၏ မျိုးဆက်သစ်များသည် မွေးဖွားလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရေပေါ်တွင်သာ အသက်ရှင် နေထိုင်ရတော့မည် ဖြစ်သည်။

နောင်လာနောက်သားများ၏ အမြင်တွင်ပင် ဤကမ္ဘာကြီးက မူလကတည်းက ဤသို့ဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်နေကြပေမည်။

ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသော ကုန်းမြေများဆိုသည်မှာ လူကြီးများ၏ နှုတ်မှတစ်ဆင့် လက်ဆင့်ကမ်း ပြောပြခဲ့ကြသော ဒဏ္ဍာရီ ပုံပြင်များအဖြစ်သာ ပြောင်းလဲသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။

"အို... နင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မဂ္ဂဇင်းဖတ်ဖို့ စိတ်ကူးရှိနေသေးတာလဲ"

ရှန်ယွင်ရှီးက တံခါးပေါက်ရှိ ချောင်းကြည့်ပေါက်လေးမှတစ်ဆင့် ခေတ္တမျှ ကြည့်လိုက်ပြီး စင်္ကြံလမ်းတွင် သူမတို့ကို စောင့်ကြပ်နေသူများ ရှိနေသေးကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ထဲ၌ အလွန် စိုးရိမ်ပူပန်သွားသည်။

ခေါင်းလှည့်လိုက်ချိန်တွင် လင်းယာက မဂ္ဂဇင်းဖတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောကြောင့် မနေနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် စိတ်ဓာတ်ကျသွားသည်။

လင်းယာက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ယွင်ရှီး... နင် ထိုင်နေစမ်းပါ... စိတ်ပူနေလည်း အသုံးမဝင်ပါဘူး... အစတုန်းက နင် ငါ့ကို မတားခဲ့ဘူး မဟုတ်လား"

ရှန်ယွင်ရှီးက လုပ်တတ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် သူမ၏ ကုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အနောက်ဘက်သို့ အားကုန်သုံး၍ လှဲချလိုက်ရာ ချက်ချင်းပင် တစ်ကိုယ်လုံးက နူးညံ့ပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော စောင်များထဲသို့ နစ်ဝင်သွားသည်။

သူမက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ နောင်တရတယ်... လန်ယွဲ့ဟွာအတွက်နဲ့ ငါ့ရဲ့ အသက်လေးကို အရင်းအနှီး လုပ်ရတာ မတန်ဘူးလေ"

လင်းယာက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မဂ္ဂဇင်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ သူမဘေးသို့ လာထိုင်လိုက်သည်။

သူမက ရှန်ယွင်ရှီးကို ကြည့်လိုက်ပြီး ညင်သာသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်ဟာ... ဒီကိစ္စကို အစကတည်းက ငါတစ်ယောက်တည်း လုပ်ရင် ရနေပြီကို နင့်ကိုပါ ဒုက္ခပေးသလို ဖြစ်သွားတယ်"

ရှန်ယွင်ရှီးက မျက်လုံးကို လှန်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီအကြောင်းတွေကို ပြောပြီး ဘာလုပ်ရမှာလဲ... နင် တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လုပ်နိုင်မှာလဲ... လန်ယွဲ့ဟွာနဲ့ လျှိုဆစ်ဆစ်တို့ကို စောင့်ကြပ်နေတဲ့ သူတွေအကုန်လုံးက အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေချည်းပဲ... ငါ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင် လှည့်စားမှု အစွမ်းသာ မရှိရင် နင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အနားကပ်သွားလို့ ရမှာလဲ"

လင်းယာက နားရွက်ဘေးသို့ ကျလာသော ဆံပင်များကို သပ်တင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နင့်စိတ်ထဲမှာလည်း မရက်စက်နိုင်ဘူးဆိုတာကို ငါ သိပါတယ်... ယွဲ့ဟွာက အကျင့်စရိုက်ပိုင်းမှာ ပြဿနာရှိပြီး ယောက်ျားတွေအပေါ် ဆက်ဆံတဲ့နေရာမှာ အနည်းငယ် အစွန်းရောက်တယ်ဆိုပေမဲ့... ငါတို့အပေါ်မှာတော့ တကယ်တမ်းကျ လေးလေးစားစား ဆက်ဆံပါတယ်"

"သူက ငါတို့အပေါ် အသက်သခင် ကျေးဇူးရှိတယ်လေ... သူ ကိုလင်းယွမ်ရဲ့ လက်ထဲ ရောက်သွားတာကို ကြည့်ဖို့ ငါ တကယ်ကို မရက်စက်နိုင်ဘူး"

ရှန်ယွင်ရှီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "တကယ်တမ်းကျတော့ ကိုလင်းယွမ်ကလည်း သူ့ကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်မယ်လို့ မပြောထားဘူးလေ... ငါတို့က သူ့ကို ရမ်းသန်းပြီး လွှတ်ပေးလိုက်တာ အနည်းနဲ့အများတော့ စိတ်လိုက်မာပါ လုပ်မိသွားတာပဲ"

လင်းယာက နှုတ်ခမ်းနီနီလေးကို အနည်းငယ် စေ့လိုက်ပြီး တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "သူလွှတ်ပေး မပေးကိုတော့ ငါ လောင်းကြေးထပ်လို့ မရဘူးလေ"

ရှန်ယွင်ရှီးမှာ ပြောစရာ စကားမရှိတော့ပေ။

ရေလွှမ်းမိုးမှု ခေတ်ကြီးတွင် လူတစ်ယောက်၏ သနားကြင်နာမှုကို လောင်းကြေးထပ်ရသည်မှာ အလွန် ကြီးမားသော ဟာသတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမလည်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရုံသာ တတ်နိုင်တော့ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်လွှဲလို့မှမရတာ ဖြစ်သမျှအကြောင်း အကောင်းပဲ သတ်မှတ်ရတာပေါ့... သူ လုပ်ချင်သလိုသာ လုပ်ပါစေတော့... မတွေးချင်တော့ဘူး"

လင်းယာက စဉ်းစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူ ငါတို့ကို သတ်မှာတော့ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ထင်တယ်... ဒေါသတော့ ထွက်နိုင်ပေမဲ့ ငါတို့ရဲ့ အသက်ကို ယူတဲ့အထိတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

"နင်က သင်္ဘောထုတ်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းက ပါမောက္ခတစ်ယောက်လေ... အတတ်ပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အသိပညာက အဲ့ဒီလောက်အထိ တော်နေတာပဲ... သူက အရည်အချင်းပြည့်မီတဲ့ ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေသရွေ့ နင့်ကို ဘာမှလုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

ရှန်ယွင်ရှီးက ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် မျက်လုံးများက မနေနိုင်ဘဲ အနည်းငယ် အရောင်လက်သွားသည်။ "နင် ပြောတာလည်း ဟုတ်သားပဲနော်"

သူမက မျက်လုံးများကို ကစားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "နင်လည်း ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး... သူက နင့်ရဲ့ အစွမ်းကို တော်တော်လေး အလေးထားတာကို ငါ မြင်တယ်... ဒီအပျော်စီးသင်္ဘောကို ပြုပြင်တဲ့အချိန်တုန်းက နင်က အများကြီး အကျိုးပြုခဲ့တာလေ"

"တကယ်လို့ မဟန် ပြောသလိုသာ တကယ်ဖြစ်ပြီး သူ့လက်ထဲမှာ ခိုလှုံရေးစခန်း တစ်ခုသာ ရှိနေမယ်ဆိုရင်... နင့်ရဲ့ အစွမ်းက သေချာပေါက် သူ့ရဲ့ အရေးတယူ အသုံးပြုတာကို ခံရမှာပဲ"

"ဒါ့အပြင်..."

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ သူမက အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားသည်။

လင်းယာက စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါ့အပြင် ဘာဖြစ်လဲ"

"ဒါ့အပြင် ငါတို့က ဒီလောက်တောင် လှနေသေးတာပဲ... သူက သာမန် ယောက်ျားတစ်ယောက်သာ ဖြစ်မယ်ဆိုရင် နည်းနည်းလေးမှ စိတ်ကူးမရှိတာမျိုးတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး မဟုတ်လား"

"ရောက်လာတာနဲ့ ငါတို့ကို သတ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မိန်းမလှလေးတွေအပေါ် ကြင်နာယုယမှု မရှိလွန်းရာ ကျသွားမှာပေါ့... ခစ်ခစ်ခစ်"

ရှန်ယွင်ရှီးက ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖြေသိမ့်နေသည့် သဘောမျိုး ဖြစ်သည်။

လင်းယာကလည်း သူမ၏ ဤစကားကြောင့် ရယ်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ခွိဟူသော အသံနှင့်အတူ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

သူမကို နောက်ပြောင်တော့မည် ပြုစဉ် ရုတ်တရက် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ချောင်းဟန့်သံ တစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ရှန်ယွင်ရှီးက လန့်ဖျပ်သွားပြီး ရုတ်တရက် ထိုင်လိုက်သည်။

လင်းယာ၏ အပြုံးကလည်း ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားပြီး သူမနှင့် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

"ဘယ်သူလဲ"

"မဟန်နဲ့ တူတယ်"

"ငါ သွားကြည့်လိုက်မယ်"

ရှန်ယွင်ရှီးက ချက်ချင်း ကုတင်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး ရှည်လျားသွယ်လျသော ခြေတံလှလှလေးနှစ်ချောင်းဖြင့် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများ လှမ်းကာ တံခါးဝသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

သူမ တံခါးမဖွင့်ရသေးမီမှာပင် အခန်းအပြင်ဘက်မှ ဟန်ရှန်းမန်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

"ယွင်ရှီး... လင်းယာ... တံခါးဖွင့်ပေးပါဦး... ကိုလင်းယွမ် ရောက်နေပြီ"

ဆက်ရန်...