အခန်း (၃၄၁-၃၄၂)
Vol. 35 Ch. 341-342
အခန်း (၃၄၁) - အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပေါက်ကွဲခြင်း၊ မြေစောင့်နတ်ကြီး မူးနေတာလား ၊ သရဲနယ်မြေကို အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းခြင်း
လယ်သမားအိုကြီး၏ မျက်လုံးအစုံမှာ အေးစက်စက်နိုင်လှသည်။
သူသည် မည်သည့်မန္တန်ကိုမျှ ရွတ်ဆိုနေခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ဆယ်တိုင်ခန့် ဝေးကွာသော ရန်ကျားမြို့နယ်၏ ကောင်းကင်ယံတွင် တိမ်မည်းများ တက်လာကာ ဝဲဂယက်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
၎င်းမှာ ကြည့်ရသည်မှာ ရက်စက်ပြီး ထူးဆန်းအေးစက်သော မျက်လုံးကြီးတစ်လုံးနှင့် တူလှ၏။
ထိုမျက်လုံးကြီးသည် တစ်မြို့နယ်လုံးကို ဂရုဏာကင်းမဲ့စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖိအားတစ်ခုမှာ လီယန်ချူအပေါ်သို့ ချက်ချင်း ကျရောက်လာတော့သည်။
လီယန်ချူသည် တစ်ခုခုကို အာရုံရလိုက်သဖြင့် ခေါင်းကို အသာအယာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ယင်ဓာတ်များမှာ ကြောက်ခမန်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဤနေရာသို့ စုပြုံရောက်ရှိလာနေသည်ကို သူ ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရ၏။
ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်မှာ ငရဲပြည်ကြီး ကျရောက်လာသည့်အလားပင်
သူ့စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုဝင်လာသည်။
'ဒီလောက်အထိ ပြင်းထန်တဲ့ ယင်ဓာတ်တွေဆိုရင် မြေစောင့်နတ်တံဆိပ်ကြီး ပျက်သွားမလား မသိဘူး'
ဟွမ်တာအိုဆရာနှင့် ဂေါ်ဝေးတို့မှာမူ ထိုအချိန်တွင် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေကြပြီး ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်ကာ အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
"အမေ့ရေ "
"ဒီလောက် ကောင်းကင်ဖုံးမတတ် များပြားတဲ့ ယင်ဓာတ်တွေက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ "
"ဒါ... ဒါက ငရဲပြည်နဲ့ တိုက်ရိုက်ဆက်နေတာများလား "
ဟွမ်တာအိုဆရာမှာ ထိတ်လန့်လွန်းသဖြင့် ဦးရေပြားများပင် ထုံကျဉ်လာကာ မျက်နှာမှာ သွေးစက်မျှ မရှိတော့ဘဲ ဖြူလျော်နေတော့သည်။
ကောင်းကင်ယံမှ ထိုထူးဆန်းအေးစက်သော မျက်လုံးကြီးသည် လေထဲတွင် ဝဲပျံကာ ယင်ဓာတ်များကို ဝါးမြိုနေသည့် မြေစောင့်နတ်တံဆိပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ဗြုန်း
ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ
ရန်ကျားမြို့နယ် ကောင်းကင်ယံမှ ထိုထူးဆန်းသော မျက်လုံးကြီးမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။
မြေစောင့်နတ်တံဆိပ်ပေါ်မှ ပြင်းထန်ပြီး ရှေးဟောင်းဆန်သော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထူထပ်လှသော ယင်ဓာတ်များမှာ ဤရှေးဟောင်းတံဆိပ်တုံးအပေါ် ထိခိုက်မှု မပေးနိုင်ရုံမျှမက၊ ၎င်းအတွင်းရှိ တစ်စုံတစ်ရာသော တားမြစ်ချက် များကိုပင် အလိုအလျောက် ပွင့်သွားစေသကဲ့သို့ ရှိသည်။
ရေသေကန်ရှေ့တွင်... လယ်သမားအိုကြီး၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် အကြီးအကျယ် ပျက်သွားတော့သည်။
"မဖြစ်နိုင်တာ "
"ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ"
သူသည် ဆယ်တိုင်ခန့် ဝေးကွာသော ရန်ကျားမြို့နယ်ဆီသို့ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် တုန်လှုပ်စွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
ဤမျှ ကျယ်ပြောလှသော ယင်ဓာတ်အထွတ်အထိပ် နယ်မြေကြီး၏ ယင်ဓာတ်များမှာ အကုန်အစင် စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်တဲ့လား
ထိုနေရာတွင် မည်ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်က မန္တန်ကို အသုံးပြုနေခြင်းနည်း
သူ၏ မျက်နှာတွင် သံသယနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ရောပြွမ်းနေသည်။
ထိုအခြင်းအရာမှာ သူ၏ သိမြင်နားလည်မှုထက် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်၏ လယ်သမားအိုကြီးသည် ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်သည်။
ရန်ကျားမြို့နယ်ရှိရာ ဘက်သို့ နာကျည်းမုန်းတီးသော အကြည့်ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေရင်း၊ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ဖြတ်သန်းသွားသည်။
နောက်ဆုံးတွင် လယ်သမားအိုကြီးသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ရင်ဘတ်ထဲမှ အမွှေးတိုင် သုံးတိုင်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။
ထို့နောက် အလောင်းစိမ်းအရှိန်အဝါများ ဆူပွက်နေသော ရေကန်ရှေ့တွင် ရိုသေစွာ စိုက်ထူလိုက်၏။ အမွှေးတိုင်များ မီးတောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်လှသော အလောင်းပုပ်နံ့ကြီးမှာ ပျံ့လွင့်လာတော့သည်။
ဂလုံ ဂလုံ
ရေသေကန်၏ အလယ်ဗဟိုမှ ပူဖောင်းများ စတင်ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ရေကန်နက်နက်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုမှာ အပေါ်သို့ ပေါ်ထွက်လာတော့မည့်အလား ရှိနေသည်။
တိမ်မည်းကြီး တစ်ခုကဲ့သို့သော အရာတစ်ခုမှာ ရေထဲတွင် ပျံ့နှံ့လာ၏။
ယင်စွဲသော အရှိန်အဝါများမှာလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။
သေချာကြည့်မည်ဆိုလျှင် ဦးရေပြားပင် ထုံကျဉ်သွားရမည့် အရာတစ်ခု... ၎င်းမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ရှည်လျားလှသော ဆံပင်နက်ကြီးများပင် ဖြစ်နေတော့သည်။
အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ...
ကြီးမားကျယ်ပြန့်လှသော သရဲနယ်မြေ၏ ယင်ဓာတ်အားလုံးမှာ မြေစောင့်နတ်တံဆိပ်၏ ဝါးမြိုခြင်းကို အကုန်အစင် ခံလိုက်ရပြီဖြစ်သည်။
တစ်စက်မျှပင် မကျန်တော့ပေ စင်ကြယ်သွားတော့သည်။
မူလက ပြည့်နှက်နေသော သေခြင်းအငွေ့အသက်နှင့် အလောင်းစိမ်းအရှိန်အဝါများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ၎င်းတို့အစား ယန်ဓာတ်နှင့် သက်ရှိဓာတ် များမှာ မွေးဖွားလာခဲ့သည်။
ယင်ဓာတ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ယန်ဓာတ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းပင်
သရဲနယ်မြေမှာ ပျက်စီးသွားရုံသာမက၊ တက်ကြွလှသော ယန်ဓာတ်များ တိုက်ရိုက် ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် မည်သည့် မိစ္ဆာမှ အနားမကပ်နိုင်တော့ပေ။
ဤကဲ့သို့ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သော ကြီးမားသည့် အတတ်ပညာမှာ ဟွမ်တာအိုဆရာကို အံ့အားသင့်ကာ စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားစေသည်။
ဂေါ်ဝေးကဲ့သို့သော သိုင်းလောကသား တစ်ဦးပင်လျှင် ထိုသရဲနယ်မြေ၏ အပြောင်းအလဲကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားနေရသည်။
ထိုနေရာမှာ ပျက်စီးနေသော အဆောက်အဦးများဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခင်ကကဲ့သို့ ယင်စွဲပြီး နက်ရှိုင်းသော ခံစားချက်မျိုး တစ်စက်မျှ မရှိတော့ဘဲ၊ တရားမျှတပြီး လင်းလက်တောက်ပသော ခံစားချက်မျိုးကို ပေးစွမ်းနေသည်။
၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ ထိုငယ်ရွယ်ချောမောသော တာအိုဆရာလေးကို ကြည့်ရင်း အလွန်အမင်းပင် ကြည်ညိုလေးစားသွားကြတော့သည်။
"ဒါ... ဒါက တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ အစွမ်းပါပဲလား "
သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် အံ့သြမှုများမှာ အတိုင်းအထက်အလွန် ဖြစ်နေသည်။
အထူးသဖြင့် လီယန်ချူ၏ တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာမှာ ခန့်မှန်းရခက်လှသဖြင့်၊ သူတို့စိတ်ထဲတွင် လောကကြီးကို လှည့်လည်သွားလာနေသော နတ်ဘုရား အဖြစ် စွဲထင်သွားကြတော့သည်။
စင်စစ်မှာမူ... ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် ကြောင်အမ်းနေမိသည်။
မူလက သူသည် ထိုသရဲနယ်မြေကို မိုက်မိုက်ကန်းကန်းပဲ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်ရန် စဉ်းစားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒဏ္ဍာရီထဲက မီးမှော်လက်နက်နှင့် အကုန်အစင် မီးရှို့ပစ်မည်၊ သို့မဟုတ်ပါက မိုးကြိုးငါးပါးအဆောင် များဖြင့် ဤနေရာကို မြေလှန်ပစ်မည်ဟု ကြံစည်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဝေမြို့ မြေစောင့်နတ်မင်း ကမ်းလှမ်းခဲ့သော မြေစောင့်နတ်တံဆိပ်မှာ ဤမျှအထိ စွမ်းလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ
သူသည် လက်ကို လှမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်ပြီး ရှေးဟောင်းဆန်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည့် မြေစောင့်နတ်တံဆိပ်မှာ သူ၏လက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသည်။
ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေသော ထိုဖိအားကြီးမှာ ဤတံဆိပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော သူ့အပေါ်တွင်မူ မည်သည့်သက်ရောက်မှုမှ မရှိပေ။
သူသည် တံဆိပ်တုံးကို လှန်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ မူလက ဝေဝါးနေသော စာလုံးများမှာ အလွန်ပင် ကြည်လင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ထိုက်စန်းဖူကျွင်း"
လီယန်ချူ မျက်လုံးပြူးသွားရသည်။
ဘာတွေလဲဟ
ဤအရာမှာ မြေစောင့်နတ်မင်းက အမွှေးနံ့သာနံ့များကို စုစည်းပြီး မြေကြော၏ အသိအမှတ်ပြုမှုဖြင့် ဖြစ်တည်လာသော မြေစောင့်နတ်တံဆိပ် မဟုတ်ဘူးလား ဒါကို ဆရာဦးလေး ကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့တာလေ
သူ သေသေချာချာ ထပ်မံစစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ၊ အောက်ခြေရှိ ရှေးဟောင်းစာလုံးလေးလုံးမှာ ထိုက်စန်းဖူကျွင်း ဆိုသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။
သူ၏ နှလုံးခုန်သံမှာလည်း မသိမသာ မြန်လာသည်။
ထိုက်စန်းဖူကျွင်း ဆိုတာ ငရဲပြည်ကို အုပ်ချုပ်တဲ့ အကြီးအကဲကြီးပဲ၊ ငရဲပြည် ခန်းမဆယ်ဆောင်က မင်းကြီးတွေရဲ့ အထက်လူကြီးလေ
ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တဲ့ အရာက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဝေမြို့ မြေစောင့်နတ်မင်း လက်ထဲမှာ ရှိနေရတာလဲ
လီယန်ချူ အံ့အားသင့်သွားရသည်။
သူ သိထားသလောက် မြေစောင့်နတ် နှင့် တောင်စောင့်နတ် ဆိုသည်မှာ နတ်ဘုံ၏ အနိမ့်ဆုံးအဆင့် အမှုထမ်းများသာ ဖြစ်သည်။
သို့သော် ထိုက်စန်းဖူကျွင်းမှာမူ ငရဲပြည်အဆင့်အတန်းတွင် ခန်းမဆယ်ဆောင်က ငရဲမင်းကြီးများထက်ပင် မြင့်မားသော ထိပ်တန်းအဆင့်တွင် ရှိသည်။
ဒီနှစ်ခုကြားမှာ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလို ကွာခြားနေတာကို၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ပတ်သက်နေရတာလဲ
လီယန်ချူ အသက်ရှူ မြန်လာကာ၊ သူ၏လက်ထဲမှ ရှေးဟောင်းတံဆိပ်မှာ ထိုက်စန်းတောင်ကြီးကဲ့သို့ပင် လေးလံနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
'ဒါမှမဟုတ် ဝေမြို့ မြေစောင့်နတ်မင်းနဲ့ ထိုက်စန်းဖူကျွင်းကြားမှာ ထူးခြားတဲ့ ပတ်သက်မှု တစ်ခုခု ရှိနေတာလား'
'ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း... ဝေမြို့ မြေစောင့်နတ်မင်းက အရက်မှားသောက်ပြီး ထိုက်စန်းဖူကျွင်းရဲ့ တံဆိပ်လက်မှတ်ကို ကိုယ့်ဘာသာ ခိုးလုပ်ထားတာလား '
လီယန်ချူ စဉ်းစားလိုက်မိသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတစ်ခုမှာမူ မဖြစ်နိုင်သော စိတ်ကူးယဉ်မှုသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ဝေမြို့ မြေစောင့်နတ်မင်း ရူးမနေလျှင် ဤသို့ လုပ်မည်မဟုတ်ပေ
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင်၊ ယခင်က အိုမင်းရင့်ရော်လှပြီး နတ်ဘုရားရုပ်ထုပင် မတည်ဆောက်နိုင်ခဲ့သော ဝေမြို့ မြေစောင့်နတ်မင်း၏ ပုံရိပ်မှာ လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် မြင့်မြတ်ကြီးကျယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
စကားပုံတစ်ခု ရှိသည်မဟုတ်ပါလား၊ "ဝန်ကြီးချုပ်ရဲ့ အိမ်ရှေ့က အစေခံတောင် ခုနစ်ဆင့်အရာရှိလောက် အာဏာရှိတယ်" တဲ့။
ထိုက်စန်းဖူကျွင်းကဲ့သို့သော အရှိန်အဝါကြီးမားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်၏ အားကိုးရာကို ရထားသော ထိုမြေစောင့်နတ်မင်းသည်လည်း သာမန်လူတော့ မဟုတ်တန်ရာ
သူ သေသေချာချာ အာရုံခံကြည့်သော်လည်း၊ ဤတံဆိပ်တုံးကြီးမှာ အရှိန်အဝါ ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်မှအပ အခြား ထူးခြားသော တန်ခိုးများ တိုးလာသည်ကိုမူ မတွေ့ရသေးပေ။
သို့သော်လည်း ထိုက်စန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသဖြင့် မြေကြောအပေါ် အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာမူ ပိုမို စူးရှလာခဲ့သည်။
၎င်းမှာ အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှသော အာရုံခံစားမှုမျိုး ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ စိတ်အာရုံ အတိုင်းအတာ တိုးလာခြင်းမျိုး မဟုတ်ပေ။
တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူသည် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်သွားကာ ဝေးကွာလှသော ရေသေကန်ရှိရာ အရပ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။
စိတ်ထဲတွင် သတိပေးချက်တစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ထိုခံစားချက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
သူသည် ထိုက်စန်းဖူကျွင်းတံဆိပ်ကို ပြန်သိမ်းလိုက်ကာ အပြင်သို့ ထွက်ခွာရန် ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။
ရုတ်တရက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ဝင်လာသည်။
'မြေစောင့်နတ်မင်း ကွယ်လွန်ပြီးမှ ဒီတံဆိပ်တုံးကို ငါ့ကို ပေးခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ ဒါက ထိုက်စန်းဖူကျွင်းတံဆိပ် ဖြစ်နေပြန်တယ်...'
'ဒါဆိုရင်... ထိုက်စန်းဖူကျွင်းလည်း ကွယ်လွန်သွားပြီများလား '
သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။
ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ရူးသွပ်ဖွယ်ကောင်းသော အတွေးတစ်ခု ဖြစ်နေ၏။
ဤကမ္ဘာလောကကြီးရှိ နတ်ဘုရားများမှာ ဘာတွေဖြစ်ကုန်ကြတာလဲ
သို့သော်လည်း သူသည် ထိုအတွေးကို ချက်ချင်း ပြန်ဖိနှိပ်လိုက်သည်။
ယခု လောလောဆယ်တွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ ဖန့်ချင်းလန် ၏ သဲလွန်စကို ရှာဖွေရန်သာ ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်သောအရာများကို ဘေးဖယ်ထားရမည်။
သူသည် ဟွမ်တာအိုဆရာနှင့် ဂေါ်ဝေးတို့ကို လက်အုပ်ချီ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
"မိတ်ဆွေတို့... သရဲနယ်မြေ ပျက်စီးသွားပြီ၊ ကျုပ်မှာ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိနေသေးလို့ အရင်သွားနှင့်ပါရစေ "
ဟွမ်တာအိုဆရာတို့ နှစ်ဦး တုံ့ပြန်ရန် မမီလိုက်ခင်မှာပင်၊ လီယန်ချူသည် အထွတ်အထိပ် ကိုယ်ဖော့ပညာကို အသုံးပြုကာ လေထဲတွင် အရိပ်တစ်ခုအလား ဖြတ်သန်းသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ဟွမ်တာအိုဆရာတို့မှာ မျက်စိများပင် ဝေဝါးသွားရ၏။
နတ်ဘုရားတစ်ပါးဟု ယူဆရသော ဤတာအိုဆရာလေးမှာ သူတို့ရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဂေါ်ဝေးမှာမူ ထိတ်လန့်နေဆဲပင်။
"ဒီနေရာက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်၊ ငါတို့လည်း မြန်မြန် ထွက်သွားကြရအောင် "
သူက ဟွမ်တာအိုဆရာ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲရင်း အသည်းအသန် ပြောလိုက်သည်။
ဟွမ်တာအိုဆရာကလည်း ခေါင်းညိတ်ကာ သဘောတူလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ဦး အသည်းအသန် ပြေးထွက်သွားကြစဉ်၊ ဟွမ်တာအိုဆရာသည် မရည်ရွယ်ဘဲ နောက်သို့ တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်မိရာ၊ တင့်တယ်လှသော ပုံရိပ်တစ်ခုမှာ တိမ်များကို စီးနင်းလျက် ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားပြီး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ကွယ်ပျောက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"အမေ့ရေ "
"တိမ်စီးပြီး ပျံသွားပြီ၊ သူက တကယ့်ကို သက်ရှိနတ်ဘုရားတစ်ပါး ပါလား "
အခန်း (၃၄၂) - လူပါးမဝနဲ့ ၊ အဘိုးကြီး အစွမ်းပြတော့မယ် ၊ ထူးဆန်းတဲ့ အမျိုးသမီးအလောင်း ၊ ယူမင်တောင်
ရေသေကန်
ကန်ရေမှာ မြစိမ်းရောင် သန်းနေပြီး ပျို့အန်ချင်စဖွယ် ကောင်းလှသော အပုပ်နံ့များမှာ ထောင်းထောင်းထနေသည်။
ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် အမျိုးသမီးအလောင်း တစ်လောင်းမှာ ကိုယ်တစ်ပိုင်းခန့် ရေပေါ်သို့ ပေါ်ထွက်လာသည်။
စိုရွှဲနေသော ဆံပင်နက်ရှည်ကြီးများက မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း၊ ဟောင်းနွမ်း စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အစားများ ကြားမှပင် သူမ၏ လှပကျော့ရှင်းသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ လူရှင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ထင်ရှားနေသည်။
ဤအမျိုးသမီးအလောင်းမှာ ရေကန်ထဲတွင် စိမ်နေသော်လည်း အနည်းငယ်မျှပင် ပွယောင်နေခြင်း မရှိပေ။
သာမန်အလောင်းသာ ဆိုလျှင် ယခုအချိန်တွင် ရောင်ကိုင်းပုပ်ပွနေရမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ဤအလောင်းမှာမူ အသားအရေ ဖြူဖွေးကာ ကြည့်ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်၏။
မျက်နှာကို ဆံပင်များ ဖုံးထားသော်လည်း လူတစ်ယောက်ကို ဖော်မပြတတ်သော ဆွဲဆောင်မှုမျိုး ပေးစွမ်းနေကာ အမျိုးမျိုး စိတ်ကူးယဉ်စရာ ဖြစ်နေစေသည်။
လယ်သမားအိုကြီး၏ မျက်နှာတွင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည့် အမူအရာ ပေါ်လာသည်။
ထိုအချိန်တွင် အမွှေးတိုင် သုံးတိုင်မှာ တစ်ဝက်ခန့် ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် အလောင်းပုပ်နံ့များမှာ အလွန်ပင် ထူထပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
"မြန်မြန်... မကြာခင် ရတော့မယ် "
"ဒီအလောင်းကို တောင်ပေါ် ပြန်သယ်သွားနိုင်ရင် ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံက ပေးတဲ့ ကြီးမားတဲ့ ကုသိုလ်ထူးပဲ "
လယ်သမားအိုကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ ပိုမိုတောက်ပလာသည်။
ရုတ်တရက်
သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ... ငယ်ရွယ်ချောမောသော တာအိုဆရာလေး တစ်ဦးမှာ တိမ်များကို စီးနင်းလျက် ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။
"......"
လယ်သမားအိုကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။
လီယန်ချူသည် ရေကန်ထဲမှ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နှလုံးသားမှာ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
အထူးသဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးအလောင်းကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ဒေါသအဟုန်မှာ ရင်ထဲမှ ဝုန်းခနဲ ထိုးတက်လာတော့သည်။
"မင်းအမေကိုလိုး... စောက်တလွဲကောင် "
လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်ဓား ကို ဆွဲထုတ်ကာ ကောင်းကင်ယံမှ ဝုန်းခနဲ ခုန်ဆင်းလာတော့သည်။
သူ၏ နောက်ကျောတွင် ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဧရာမ ပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။
၎င်းမှာ ကိုယ်ခံပညာ၏ ပြင်ပရုပ်သွင် ပင် ဖြစ်သည်။
လယ်သမားအိုကြီးမှာ လန့်သွားရသည်။
တိမ်စီးလာသော ထိုတာအိုဆရာလေးမှာ သူ့ကို တရားစကားများဖြင့် ပြစ်တင်ရှုတ်ချလိမ့်မည်၊ သို့မဟုတ် သူ၏ နောက်ခံကို စုံစမ်းစစ်ဆေးလိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သူသည် ယခုအချိန်တွင် အလောင်းစိမ်းအရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသော ရေသေကန်ရှေ့တွင် ရှိနေသဖြင့်၊ တရားသောလမ်းစဉ်မှ မှော်အတတ်များကို သဘာဝအလျောက် ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိနေသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် သိပ်မကြောက်လှပေ။
တတိယအဆင့်ဖြစ်သော ယန်ဝိညာဉ် အဆင့် ကျင့်ကြံသူ ရောက်လာလျှင်တောင် သူသည် ထိုအစီအရင်ကို အသုံးပြု၍ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ချက် ရှိသည်။
သို့သော်လည်း... တစ်ဖက်လူက ဘာမှမပြောဘဲ တိုက်ရိုက် ဆဲဆိုကာ ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
ဝုန်း
လယ်သမားအိုကြီး ရပ်နေသော နေရာမှာ လီယန်ချူ၏ ဓားအရှိန်ကြောင့် နှစ်တောင်ခန့် နက်ပြီး ဆယ်တောင်ကျော် ရှည်လျားသော မြေစာကြောင်းကြီးအဖြစ် ကွဲအက်သွားတော့သည်။
ဤဓားချက်၏ ရိုင်းစိုင်းပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါကြောင့် လယ်သမားအိုကြီး၏ နှလုံးသားမှာပင် တုန်ရီသွားရသည်။
ချွတ်
လီယန်ချူသည် လယ်သမားအိုကြီး၏ နောက်ကျောသို့ ချက်ချင်းဆိုသလို ရောက်ရှိလာသည်။
တာအိုအတတ် နတ်ဘုရားခြေလှမ်း
သူ၏ အထွတ်အထိပ် ကိုယ်ဖော့ပညာနှင့် နတ်ဘုရားခြေလှမ်း တာအိုအတတ်တို့ ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ၊ လှုပ်ရှားမှုမှာ သရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင် ဖမ်းမမိနိုင်အောင် မြန်ဆန်လှသည်။
လယ်သမားအိုကြီးမှာ အသည်းငယ်မတတ် ထိတ်လန့်သွားကာ၊ ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခုမှာ သူ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ လက်လှုပ်ရုံသာ ရှိသေးသည်တွင် ခန္ဓာကိုယ်မှာ အရှင်လတ်လတ် အကွဲခံလိုက်ရတော့သည်။
သို့သော်လည်း လယ်သမားအိုကြီး သေဆုံးမသွားပေ။
မြေပြင်ပေါ်တွင် ကောက်ရိုးရုပ်လေး တစ်ရုပ် ပေါ်လာသည်။
ကောက်ရိုးရုပ် အစားထိုး အတတ် ပင် ဖြစ်သည်။
လယ်သမားအိုကြီးမှာ ရင်တမမ ဖြစ်သွားရကာ၊ တစ်စက္ကန့်လေး နောက်ကျလျှင်ပင် သူ သေသွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။
သူ၏ မျက်လုံးအစုံမှာ နက်မှောင်သွားပြီး၊ ထူးဆန်းသော အလင်းတန်းများ မျက်လုံးမှ တိုက်ရိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
ကျိန်စာအတတ် မိစ္ဆာမျက်လုံး
ဤသည်မှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းသော အတတ်ပညာ ဖြစ်ပြီး၊ ရိုးရိုးပြောရလျှင် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သေစေသော အတတ်ပင် ဖြစ်သည်။
လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကြီးမြတ်သော အရှိန်အဝါများစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။
မီးနတ်ဘုရား ကာကွယ်မှု၊ လင်ကွမ်းဖိတ်ခေါ်အဆောင် ၊ ခရမ်းရွှေရောင် အရှိန်အဝါ ၊ စိတ်ကြည်လင်စေသော ကျောက်စိမ်း
လယ်သမားအိုကြီး၏ မိစ္ဆာမျက်လုံး ကျိန်စာမှာ လုံးဝ အလုပ်မဖြစ်တော့ပေ။
သူ့ကို ဆီးကြိုလိုက်သည်မှာ လီယန်ချူ၏ ထက်မြက်လှသော ဓားသာ ဖြစ်သည်။
ချွင်
လယ်သမားအိုကြီးမှာ ဓားချက်ကို ခံလိုက်ရသည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသဖြင့် ကြေးနီရောင် သန်းနေသော ရှေးဟောင်းဒင်္ဂါးပြား တစ်ပြားကို လက်ဖြင့် ညှပ်ထားလိုက်သည်။
ဒေါင်
ကြီးမားလှသော သတ္တုချင်း ထိခိုက်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာကာ မီးပွင့်များ လွင့်စင်သွားသည်။
လယ်သမားအိုကြီးမှာ နောက်သို့ အပြင်းအထန် လွင့်ထွက်သွားကာ၊ ရင်ဘတ်အရိုးမှာလည်း နာကျင်လှပြီး သွေးလေများမှာလည်း ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်သွားရသည်။
သူကိုင်ထားသော ဒင်္ဂါးပြားပေါ်တွင် အက်ကြောင်းများ ပေါ်လာ၏။
သူသည် လီယန်ချူကို ထိတ်လန့်တကြား ကြည့်လိုက်မိသည်။
ထိုဒင်္ဂါးပြား၏ ကာကွယ်နိုင်စွမ်းကိုပင် တစ်ဖက်လူက ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ချိုးဖျက်တော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။
ဒီတာအိုဆရာလေးက ဘယ်သူလဲ
ပုံမှန်အတိုင်းဆိုလျှင် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုမီ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အဆင့်အတန်း မေးမြန်းခြင်း အခြေအနေ ကြည့်ခြင်းတို့ လုပ်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။
တစ်ဖက်လူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကြီးကျယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်များ ပါနေလျှင် အခက်တွေ့နိုင်သည်လေ။
အချင်းချင်း စကားပြောကြည့်ပြီး ညှိမရမှ တိုက်ကြသည်မှာ ထုံးစံပင်။
အတတ်ပညာ မြင့်မားလေလေ၊ အချင်းချင်း ပို၍ ရိုသေကြောက်လန့်ကြလေလေ ဖြစ်သည်။
တစ်ခါတစ်ရံတွင် အမှန်တရားနှင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ် ဆိုသည်မှာ သိပ်အရေးမကြီးလှပေ။
နောက်ခံ အင်အားကြီးသူများမှာ (မာနကြီးသော မျိုးဆက်သစ်များမှအပ) အများအားဖြင့် တည်ငြိမ်ကြသည်။
အကြောင်းမှာ ထိုလောကတွင် အချင်းချင်း အပြန်အလှန် လေးစားကြောက်လန့်ရသော ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်တည်မှုများ ရှိနေသည်ကို သူတို့ သိကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
လယ်သမားအိုကြီးမှာ ထိုအုပ်စုထဲမှ ဖြစ်သည်။
သူ၏ နောက်ခံက အလွန်တောင့်တင်းသဖြင့်၊ သူက လူကြီးလူကောင်းဆန်ဆန် အဆင့်အတန်း ဖလှယ်ချင်သည်။
သူသည် လီယန်ချူကို နာကျည်းစွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။
'ကြမ်းတမ်းရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ ဘယ်ကရောက်လာတဲ့ ခေါင်းမာတဲ့ကောင်လဲ၊ စကားတောင် မပြောဘဲ တန်းတိုက်တာလား '
'ငါ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ သရဲနယ်မြေကို တည်ဆောက်နိုင်တာကို ကြည့်ရုံနဲ့ ငါ့မှာ နောက်ခံရှိတယ်ဆိုတာ မသိဘူးလား '
သို့သော်လည်း... လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ဆူပွက်နေကာ၊ တစ်ချက်ပြီးတစ်ချက် ဓားဖြင့် အဆက်မပြတ် ခုတ်နေတော့သည်။
မန္တန်ရွတ်ရန်၊ ဂါထာဖတ်ရန်ပင် မလိုတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်သာ အင်အားသုံး၍ ဖိနှိပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
၎င်းက နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ပိုင်ဆိုင်ထားသော လယ်သမားအိုကြီးကိုပင် ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ ဖြစ်သွားစေသည်။
"ခဏလေး... ငါ..."
လယ်သမားအိုကြီးသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ယင်မီးလုံး ကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ၊ ကောင်းကင်အပြည့် ယင်မီးများမှာ ကြီးမားသော အကာအကွယ်တံတိုင်းကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ လီယန်ချူကို တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
သူ၏ ညှို့ယူအတတ်များ၊ ကျိန်စာအတတ်များမှာ မန္တန်ရွတ်ရန် အချိန်လိုအပ်သည်။
တစ်ဖက်လူနှင့် စကားပြောရင်း စိတ်ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်မှသာ ၎င်းမှာ အဆင့်မြင့်သော တိုက်ပွဲ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။
ဓားဆွဲပြီး ခုတ်နေခြင်းက ဘာအစွမ်း ရှိလို့လဲ
ရုတ်တရက်
တောက်ပလှသော ဓားအလင်းတန်း တစ်ခုက မီးတံတိုင်းကြီးကို တိုက်ရိုက် ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
လီယန်ချူသည် ယင်မီးများကြားမှ တစ်စုံတစ်ရာ ထိခိုက်မှု မရှိဘဲ ထွက်ပေါ်လာသည်။
မီးနိုင်ခြင်း အတတ် ဟူသော ထူးခြားသည့် တန်ခိုးတော်ပင် ဖြစ်သည်။
ထိုနေရာတွင် တာအိုအတတ်များ အားနည်းသွားသော်လည်း၊ ဟွမ်တင်တာအိုကျမ်း ထဲမှ ထိုတန်ခိုးတော်မှာမူ သိပ်ပြီး ထိခိုက်မှု မရှိပေ။
ထို့အပြင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မီးနတ်ဘုရား၏ ကာကွယ်မှုနှင့် ဒဏ္ဍာရီလာ မီးမှော်လက်နက်များ ရှိနေသဖြင့် ထိုယင်မီးများကို သူက ဂရုပင်မစိုက်ပေ။
လယ်သမားအိုကြီးမှာ မျက်လုံးပြူးသွားရသည်။
သူသည် ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို ထုတ်ကာ မိမိ၏ လက်မောင်းကို တိုက်ရိုက် လှီးဖြတ်လိုက်ရာ၊ ပျစ်ချွဲနေသော သွေးနက်များမှာ စီးကျလာသည်။
သို့သော် မြေပေါ်သို့ မကျဘဲ လေထဲမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွား၏။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ ထိုလှပသောအမျိုးသမီးအလောင်း၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ သွေးများကဲ့သို့ပင် ရဲရဲနီလာကာ စူးရှလှသည်။
ရေသေကန်ဘေးရှိ အလောင်းပုပ်နံ့ ပေးစွမ်းနေသော အမွှေးတိုင် သုံးတိုင်မှာလည်း အကုန်အစင် လောင်ကျွမ်းသွားပြီ ဖြစ်သည်။
အမျိုးသမီးအလောင်းမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လီယန်ချူ၏ ရှေ့၌ ပိတ်ဆို့လာတော့သည်။
ဒေါင်
သူမသည် မိမိ၏ ရုပ်ခန္ဓာသက်သက်ဖြင့် လီယန်ချူ၏ ဓားအရှိန်ကို တိုက်ရိုက် တားဆီးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
ပြင်းထန်သော လေတိုးသံများနှင့်အတူ ကျောက်ခဲများ လွင့်စင်သွားရသည်။
အမျိုးသမီးအလောင်း၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသော ဆံပင်များ လွင့်စင်သွားကာ၊ ဖြူလျော့သော်လည်း ကျော့ရှင်းလှပသော မျက်နှာလေးမှာ ပေါ်လာတော့သည်။
နှုတ်ခမ်းများမှာ သွေးကဲ့သို့ နီမြန်းနေပြီး ဆွဲဆောင်မှု တစ်မျိုး ရှိနေ၏။
လီယန်ချူသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။
ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဖန့်ချင်းလန် မဟုတ်ပေ။
သူသည် အမျိုးသမီးအလောင်းကို ကြည့်ရင်း အကြည့်များက ပို၍ အေးစက်လာသည်။
လယ်သမားအိုကြီးမှာမူ နောက်ဆုံးတွင် သက်သာရာ ရသွားသည်။
"ဘယ်ကရောက်လာတဲ့ တာအိုဆရာလဲ၊ ငါတို့ ယူမင်တောင် ရဲ့ ကိစ္စကို ဝင်ရှုပ်ရဲတယ်ပေါ့လေ "
ထိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမျိုးသမီးအလောင်းကို အသုံးချနိုင်လိုက်သဖြင့် လယ်သမားအိုကြီးမှာ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားကာ အစွမ်းပြ ရန် အခွင့်အရေး ရသွားသည်။
သူ ခံစားနေရသည်မှာ၊ အကယ်၍ ဆက်တိုက်နေလျှင် ၁၀ ချက်အတွင်း သူ သေသွားနိုင်သည်ဟုပင်။
"ယူမင်တောင် "
"မကြားဖူးဘူး "
လီယန်ချူ၏ အသံမှာ အေးစက်လှသည်။
လယ်သမားအိုကြီးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လီယန်ချူ၏ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်လိုက်မိသည်။
ဤမျှ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ထိုသို့သော ကျင့်စဉ်မျိုး ရှိနေသူမှာ၊ တစ်ခုခုသော နည်းလမ်းဖြင့် နုပျိုအောင် လုပ်ထားသော အဘိုးကြီး ဖြစ်ရမည်၊ သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု၏ အမာခံ တပည့်ဖြစ်ရမည်။
ထိုနှစ်မျိုးလုံးသည် ယူမင်တောင် ကို မသိစရာ အကြောင်းမရှိပေ။
လီယန်ချူ၏ မသိဘူး ဆိုသော စကားကြောင့် လယ်သမားအိုကြီးမှာ ဘာဆက်ပြောရမှန်း မသိဘဲ စကားထစ်သွားရကာ အစွမ်းပြရန် ကြံစည်ထားသမျှမှာလည်း ပျက်စီးသွားရသည်။
"မင်းက ဘယ်သူလဲ "
လယ်သမားအိုကြီးက မေးလိုက်သည်။
တစ်ဖက်လူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပြင်းထန်သော်လည်း ယန်ဝိညာဉ် အဆင့်ကို တက်လှမ်းထားပုံ မရသေးပေ။
ထို့ကြောင့် သူ ပို၍ ထူးဆန်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။
ယန်ဝိညာဉ် အဆင့်သို့ မရောက်ဘဲနှင့် တိမ်စီး ပျံသန်းနိုင်သည်တဲ့လား။