အခန်း (၁၀၂၁-၁၀၂၃)
Vol. 69 Ch. 1021-1023
အခန်း (၁၀၂၁) အရာအားလုံး ဆွေးနွေးလို့ရတယ်
ကျဲပျယ်လီသည် ခမ်းနားထည်ဝါမှု၏ လှည့်ဖျားခံရမှု မရှိဘဲ သူ၏အဆင့်အတန်းကို သတိပြုမိသည်။ အမှန်တကယ်ပင် သူ့အဖို့ မွေးဖွားဇယားချပ် ၁၂ခု ပညာရှင်နှင့် လက်ရည်တူဟု ပြောနိုင်ဖို့က ခက်ခဲလှသည်။ ထိုအကြောင်းအရင်းကြောင့် သူသည် ဤဂုဏ်သရေရှိသည့်ဧည့်သည်ကို ခမ်းခမ်းနားနား ဧည့်ခံနေတာပဲဖြစ်သည်။
“လုချန်းပေ့ ... ချန်းပေ့ကို မကွယ်ဝှက်ထားရဲပါဘူး။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးရက်တုန်းက မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်က မဟာတံတိုင်းအလွန်က ဓားသမားတစ်ယောက်ဆီက စိန်ခေါ်မှုရခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီဓားသမားကလည်း ပညာရှင်တစ်ယောက်။ ဒါကြောင့် မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်က ဒီကိစ္စကို ဖြေရှင်းရုံကလွဲလို့ ရွေးချယ်စရာ မရှိပါဘူး။ ကျုပ်ကို လုချန်းပေ့ ခွင့်လွှတ်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
ရှန်ရှီက ပြုံးပြီးပြောလိုက်၏။
“မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ဖန်က မွေးဖွားဇယားချပ်၁၂ခု ပညာရှင်လေ။ မဟာတံတိုင်းအလွန်က ဓားသမားက သူ့ကို စိန်ခေါ်ဖို့ သတ္တိဘယ်ကနေရလာတာလဲ။ သူ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီလား”
ဆိုရလျှင် တာ့ယွင်သည် ညီညွတ်နေပြီး လူရှိန်လောက်သည့်အကြောင်းအရင်းက ဖန်ရော့ကျစ်၏ သိုင်းခွန်အားကြောင့်လည်း ပါသည်။
ကျဲပျယ်လီက ပြောလိုက်၏။
“မဟာတံတိုင်းအလွန်က ဓားသမား ယဲ့လွီချူးနန်ပါ”
ချူးနန်လား ... အဲဒါက အပျိုစင်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဖန်ရော့ကျစ်ရဲ့အဓိပ္ပာယ်ကလည်း ငတုံး။ ငတုံးနဲ့အတူတူ မင်းရဲ့မိဘတွေက နာမည်ပေးတာ တော်လွန်းလို့ သူတို့ကူးပြောင်းသူတွေလားလို့ တွေးမိသွားပြီ။
“ယဲ့လွီချူးနန်လား ... သူ အရင်တုန်းက ရှုံးနိမ့်သွားတာ မဟုတ်ဘူးလား” ရှန်ရှီက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားလေ၏။ သူသည် ဘုံတစ်ထောင်လေပွေစိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကို မဖွဲ့တည်ခင်က အကြီးအကဲများသည် ဘုံတစ်ထောင်လေပွေသိုင်းပညာရှင်များအကြောင်း ပြောပြတာကို နားဆင်ရတာ နှစ်ခြိုက်သည်။ သူသာနားထောင်ရတာ ကြိုက်နှစ်သက်သည့်အရာများထဲတွင် ဖန်ရော့ကျစ်နှင့် ယဲ့လွီချူးနန်ကြား တိုက်ပွဲလည်း ပါ၏။ ထိုစဉ်က ဖန်ရော့ကျစ်သည် ယခုလောက် မသန်မာသေးပေ။ သူ အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် မဖြစ်သေးပေ။ ထိုစဉ်က ဖန်ရော့ကျစ်သည် ယဲ့လွီချူးနန်ကို အနိုင်ရခဲ့၏။
ကျဲပျယ်လီက ရှင်းပြလိုက်သည်။
“လတ်တလောနှစ်တွေမှာ ယဲ့လွီချူးနန်က သူ ကျင့်ကြံဖို့ပဲ အာရုံစိုက်နေပြီး သူ့ရဲ့ဓားရေးက အတော်လေး တိုးတက်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ခွန်အားအစစ်အမှန်ကို ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ သူက မိုးနဲ့မြေကြား ညီညွတ်မှုဓားသိုင်းကို နားလည်သွားတယ်လို့ ပြောကြတာပဲ။ ဒါ့အပြင် သူက မဟာတံတိုင်းအလွန်မှာ ရှားပါးတဲ့အသက်ဓာတ်နှလုံးသား အများစုလည်း ရထားတယ်။ သူ့ခွန်အားက အတော်လေး တိုးလာတယ်။ အရင်လတုန်းက သူက စိန်ခေါ်စာ ဆယ်စောင်ကျော်ပို့ခဲ့တာ”
ပြီးနောက် ကျဲပျယ်လီက လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။
လက်အောက်ငယ်သားတစ်ယောက်သည် စိန်ခေါ်စာများကို သယ်လာပေးသည်။
တကယ်ပင် စိန်ခေါ်စာ ဆယ်စောင်ကျော်ရှိနေ၏။ ထို့အပြင် လူတစ်ယောက်တည်း၏ လက်ရေးဆိုတာ သိသာသည်။
လုကျိုးသည် စာများကို အကြမ်းဖျင်းဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။
“ဒါ ငါနဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး”
ကျဲပျယ်လီက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။
“တကယ်ပဲ လုချန်းပေ့နဲ့ ဘာမှမဆိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော် လိမ်နေတာ မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြဖို့ ကြိုးစားရုံပါပဲ။ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ဒီမှာ မရှိပေမဲ့ မဟာမိတ်ကိစ္စကို ဖြေရှင်းဖို့ အာဏာအပြည့် ပေးသွားပါတယ်”
လုကျိုးသည် မုတ်ဆိတ်သပ်ပြီးနောက် ကျဲပျယ်လီကို ကြည့်လိုက်၏။ ကျဲပျယ်လီ အမှန်ကို ပြောနေသည်ဖြစ်စေ၊ လိမ်ညာနေသည်ဖြစ်စေ သူသည် တရားမျှတမှုကို ရနိုင်သရွေ့ ဂရုမစိုက်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူက လက်မြှောက်လိုက်၏။
ကျင့်ကြံသူလေးဦးသည် လူတိုင်းရှေ့မှောက်သို့ ထမ်းစဉ်နှစ်ခုကို သယ်လာသည်။ ဒဏ်ရာရထားသည့် လူနှစ်ယောက်က ဖက်ထုပ်ကဲ့သို့ အတုပ်ခံရပြီး မလှုပ်နိုင်ကြပေ။
“ဒါက” ကျဲပျယ်လီက ဇဝေဇဝါဖြစ်သွား၏။
ရှန်ရှီက ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ရှန်ပေ့ပတ်လမ်းထဲက တာ့ထန်ရဲ့တောင်တန်းတွေထဲမှာ သာမန်ပြည်သူပြည်သားတွေနဲ့ ကျင့်ကြံသူ ရာချီ သေသွားတယ်။ အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်က ကျုပ်တို့ကို အကြွေးတင်နေတယ် မထင်ဘူးလား”
ကျဲပျယ်လီက မျက်မှောင်ကျုံ့ပြီးပြောလိုက်၏။
“ဒီလို ကိစ္စရှိတယ်လား”
တကယ်တော့ ကျဲပျယ်လီ၏သဘောထားနှင့် သူ၏ဆက်ဆံပုံက ချီးကျူးထိုက်ပေ၏။ သို့သော်ငြား ဤသို့ ငြင်းနေလေရာ ယွီကျန့်ဟိုင်က ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်က အခဲမကြေစွာပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက တုံးအတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ ဒီတော့ အမှန်အတိုင်းပြောလိုက်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ။ မဟုတ်ရင် မျက်နှာဖြတ်ရိုက်ပြီး သေလောက်တယ်”
“...”
ကျဲပျယ်လီက သက်ပြင်းချပြီးပြောလိုက်၏။
“မဟာမိတ်မှာ အဖွဲ့ဝင်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ တစ်ယောက်ယောက်က အမိန့်ပေးလိုက်တာ ဖြစ်လောက်တယ်။ လုချန်းပေ့က ဒီကိစ္စက မဟာမိတ်ရဲ့ကိစ္စဆိုတာ သေချာနေမှာတော့ အမှန်ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။ ပါဝင်တဲ့သူတွေကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်အပြစ်ပေးပြီး လုချန်းပေ့ကို စိတ်ကျေနပ်ဖွယ် ဖြေရှင်းချက်တစ်ခု ပေးပါ့မယ်”
လုကျိုးက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်၏”မဟုတ်ဘူး ငါ ဖြေရှင်းချက်မလိုဘူး။ ဖြေရှင်းချက်က ဆုံးပါးသွားတဲ့ မိသားစုဝင်တွေအတွက်ပဲ ဖြစ်သင့်တယ်”
ကျဲပျယ်လီက ထမ်းစဉ်ပေါ်ရှိ လူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။
“လုချန်းပေ့ နောက်နေတာဖြစ်ရမယ်.”
“ငါ နောက်နေတဲ့ပုံပေါ်လို့လား။ မင်းက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အဖြစ် မွေးဖွားလာတာလား။ မင်းရဲ့ အဖေ၊ အဘိုး၊ ဘိုးဘေးတွေက ကျင့်ကြံသူဖြစ်ဖို့ မွေးဖွားလာကြတာလား” လုကျိုးက မေးလိုက်၏။
ကျဲပျယ်လီက ဇဝေဇဝါဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။
လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်”ငါ့အမြင်မှာ မင်းအသက်က သူတို့အသက်နဲ့ဘာမှ မကွာဘူး”
“...”
ထိုသို့ပြောပြီး လုကျိုးက စားပွဲကို အသာလေးဖိပြီးပြောလိုက်၏။
“မင်းတို့အားလုံးက ပျော့ညံ့တယ်။ လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ချက်တည်းနဲ့ မင်း သေမှာပဲ”
တိတ်ဆိတ်မှုက ခန်းမထဲကြီးစိုးလာကြသည်။
ဘေးရှိ အစေခံများက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သူတို့တည်ရှိမှုကို လျှော့ချရန် ကြိုးစားနေလေ၏။ သူတို့ သေရည်ခွက်တောင် မဖြည့်ရဲကြချေ။ စားစရာနှင့် သေရည်က အေးစက်သွားတာ ကြာလှပြီပင်။
အခြားသော အကြောင်းအရင်းများကြောင့် ယခုအချိန်၌ လူတိုင်းသည် ကျဲပျယ်လီ၏ ဝတ်ရုံရှည်က လုကျိုး၏ ဝတ်ရုံနှင့် အတော်လေးဆင်တူကြောင်း သတိပြုမိသွားသည်။ အကောင်ကြီးများသာ ဝတ်လေ့ရှိသည့် ဝတ်ရုံမျိုးပင်။
ကျဲပျယ်လီက ဆိတ်ဆိတ်သာ နေနေ၏။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ ပိုပြီး မသက်မသာဖြစ်လာကာ နေရထိုင်ရခက်လာ၏။
သာမန်ပြည်သူပြည်သားတို့က သူတို့ရှေ့၌ ရပ်တည်ရန် သာမန်ပြည်သူပြည်သားများက ရင်မဆိုင်နိုင်။ သူတို့ရှေ့၌ ရပ်တည်ပေးမည့် မောက်မာထောင်လွှားသော ကျင့်ကြံသူများကို အားကိုးမှာ မဟုတ်။ သူတို့သည် ပုရွက်ဆိတ်များပမာ ကြိမ်ဖန်များစွာ သေသွားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့အသက်များက ကျင့်ကြံသူများ၏ အမြင်တွင် တန်ဖိုးမဲ့ပေ၏။
တကယ်တော့ ယင်းက ကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲတွင် ဖြစ်နေကြဖြစ်ပြီး အမှောင်ဆန်သည့် ပြက်လုံးတစ်ခု ဖြစ်လာ၏။
ထမ်းစင်ပေါ်တွင် ဒဏ်ရာရထားသည့် လှဲနေသည့်လူနှစ်ယောက်က မျက်ရည်များကျလာပြီး လုကျိုး၏ စကားကို ကြားသောအခါ မျက်ရည်များကျလာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ်တုန်ယင်လာ၏။
ယင်းကို တွေ့သောအခါ ယွီကျန့်ဟိုင်သည် ထိုဒဏ်ရာရထားသည့်လူနှစ်ယောက်ကို လက်မ ထောင်ပြချင်သွားသည်။ သူတို့၏ ဆောင်ရွက်ချက်က အလွန်လက်ခံယုံကြည်နိုင်ဖွယ်ရှိ၏။ သူ၏ အမူအရာ လေးနက်တည်ကြည်နေပြီး သူတို့ ကျစ်ကျစ်ဆုပ်ထားသော လက်သီးများကို မမြင်ခင်အထိပဲ ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင် သူတို့က တရားမျှတမှု လာရှာတာဖြစ်ကြောင်း ခြိမ်းခြောက်တာ မဟုတ်သလို ငွေညှစ်ဖို့လည်းမဟုတ်ကြောင်း သတိပေးလိုက်၏။
ကျဲပျယ်လီက အမြန်လက်ဝေ့ယမ်းပြလျက် အနေခက်စွာပြောလိုက်၏။
“အားလုံးဆွေးနွေးလို့ ရပါတယ်။ ဘယ်လိုဖြေရှင်းချက်လိုချင်လဲ”
“ရှန်ရှီ ရှန်ပေ့ပတ်လမ်းမှာ လူဘယ်နှစ်ယောက်သေခဲ့လဲ” လုကျိုးက မေးလိုက်၏။
“လူပေါင်း ၃၅၂ယောက်၊ သူတို့ထဲက အယောက် ၁၂၀က ကျင့်ကြံသူတွေ ပြီးတော့ တခြားသူတွေက သာမန်ပြည်သူတွေ” ရှန်ရှီက ရှင်းပြလိုက်၏။
“မင်းကို ရှင်းပြချက်နှစ်ခုပေးမယ်။ ပထမအချက်က အသက်နဲ့ပေးဆပ်လိုက်။ အလင်းအမှောင် မဟာမိတ်က ရှန်ပေ့ပတ်လမ်းမှာ သေခဲ့တဲ့ လူအရေအတွက်အတိုင်း အဖွဲ့ဝင်တွေ သတ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ ကျိုးကြောင်းမသင့်တာ မဟုတ်ဘူး။ သေသူကို ပြန်ရှင်အောင် မလုပ်နိုင်ဘူး။ ငါ ဆုံးပါးသွားတဲ့ မိသားစုဝင်တွေကို အလျော်ပေးနိုင်ရင် ငါ လွှတ်ပေးမယ်” လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။
ကျဲပျယ်လီက လုကျိုး၏ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်သည်။
“ဘယ်လိုတွေးထားလဲ။ တရားခံကို ကျွန်တော် အပြစ်ပေးလိုက်မယ်။ ဒါ့အပြင် ဆုံးပါးသွားတဲ့ မိသားစုဝင်တိုင်း သူတို့ရဲ့မိသားစုတွေကို ရွှေတုံးတစ်ရာ လျော်ကြေးပေး ...”
လုကျိုး အကြောင်းပြန်မှာကို မစောင့်ဘဲ ယွီကျန့်ဟိုင်က ပြောလိုက်၏။
“မင်းရဲ့လူအယောက်တစ်ရာကို သတ်ပြီးသွားရင် ရွှေတုံးတစ်သောင်း ခင်ဗျားဆီပေးမယ်လေ။ ဘယ်လိုထင်လဲ”
ကျဲပျယ်လီသည် ယွီကျန့်ဟိုင်၏ စကားကြောင့် ဆွံ့အသွားတော့၏။ အဆုံးကျ သူက ပြောလိုက်သည်။
“ဆုံးပါးသွားတဲ့သူတွေရဲ့ မိသားစုတွေကို ရွှေတုံးတစ်ထောင်လျော်ကြေးပေးပါ့မယ်”
တကယ်တော့ ပမာဏသည် သာမန်ပြည်သူပြည်သားများအတွက် အတော်လေးကောင်းမွန်လှပေ၏။ သို့သော် ယွီကျန့်ဟိုင်က ထပ်ပြောလိုက်သည်။
“ရွှေက ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် အသုံးဝင်တယ်များ ထင်နေလား”
ကျဲပျယ်လီသည် ဖိအားပိုကြီးမားလာတာကို ခံစားမိပြီး ဤသို့ပြောရုံသာ တတ်နိုင်သည်။
“ကျင့်ကြံသူတိုင်းက ထိပ်တန်းအဆင့် အဆောင်တစ်ထောင်၊ ထိပ်တန်းအဆင့် ကုသရေးဆေးလုံးတစ်ရာနဲ့ ထိပ်တန်းအဆင့် ဆေးပင်တစ်ရာကတီ လျော်ကြေးပေးပါမယ်။ လုချန်းပေ့ ဒါ နည်းပါးတဲ့ပမာဏ မဟုတ်ဘူး။ ထပ်တိုးလာရင် အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်က မတတ်နိုင်တော့ဘူး”
လုကျိုးသည် ထမ်းစဉ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာရထားသော လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီးပြောလိုက်၏။
“မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒါကို ကျေနပ်တယ်လို့ မထင်ဘူး ဟုတ်တယ်မလား”
ထမ်းစဉ်ပေါ်ရှိလူတို့က ခေါင်းခါလိုက်လေ၏။
ကျဲပျယ်လီ “...”
ကျဲပျယ်လီသည် ယနေ့ အဓိကဇာတ်လိုက်က လုချန်းပေ့ဆိုတာ မေ့လုနီးပါးဖြစ်သွားသည်။ အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်သို့ ထူးကဲသည့်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ရုတ်တရက်ရောက်တာလာ အဘယ်ကြောင့်နည်း။ သွေးသာလျှင် ဤပုဂ္ဂိုလ်ကြီးကို ကျေနပ်စေမည့်ပုံပေါ်၏။ သူက အံ့ကြိတ်လျက်ပြောလိုက်သည်။
“မီးဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးတုံးပေး ...”
“သုံးတုံး”
“ကောင်းပြီ ... ဆယ်တုံး”
ယွီကျန့်ဟိုင်က ရှန်ရှီဖက်လှည့်ပြီးမေးလိုက်၏”မီးဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေက အသုံးဝင်တာလား။ အစောင့်အရှောက်ရှန် ကျုပ် ရှစ်စွင်းပိုင်ဆိုင်တာ ဘယ်လိုလက်နက်မျိုးတွေလဲ”
“သူတို့က အသုံးမဝင်ပါဘူး။ ပြောရရင် လက်နက်တွေကို လွှမ်းမိုးအဆင့်အထိပဲ မြှင့်တင်နိုင်တာ”
ရှန်ရှီက ပြောလိုက်၏။
ကျဲပျယ်လီက အသက်ရှူကြပ်လာ၏။ မီးဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေက တန်ဖိုးမရှိဘူးလား။ နေ့ခင်းကြောင်တောင် ဓားပြတိုက်နေတာပဲမဟုတ်လား။ ဒါက ခင်ဗျားတို့ ကြိုးစားနေတဲ့ အမှန်တရားလား။
ရှန်ရှီက ပြောလိုက်၏”အရှင်ကျဲ ပထမရွေးချယ်မှုကို ရွေးလိုက်ပါလား။ ဒီလောက် ခင်ဗျား အခက်တွေ့နေဖို့ မလိုတော့ဘူးလေ။ ခင်ဗျားတို့ဂိုဏ်းသား ၃၅၂ယောက်ကို သတ်လိုက်ရင် အသက်ခံလိုက်ရတဲ့ လူပေါင်း ၃၅၂ယောက်ရဲ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို ငြိမ်းချမ်းစေလိမ့်မယ်”
တစ်ခါတစ်ရံတွင် စကားလုံးများသည် မိမိ၏ဒေါသကို လွတ်သွားစေ၏။ အထူးသဖြင့် စိတ်ပျက်စရာ လူတစ်ယောက်၏ နှုတ်မှ ထွက်လာချိန်တွင်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ထိုစကားလုံးများက ကျဲပျယ်လီ၏ အနာကို ထိသွားလေ၏။ ထိုကဲ့သို့ အပူတပြင်းဖြစ်နေချိန်တွင် သူ၏ခံစားချက်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။
“ရှန်ရှီ မင်းက အနက်ရောင်မျှော်စင်အဖွဲ့အစည်းရဲ့သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်ပဲ။ ဒီကိစ္စကို ဘာကြောင့် ဝင်စွက်ဖက်နေရတာလဲ”
ကျဲပျယ်လီသည် ထိုစကားများကို ပြောပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းနောင်တရသွားသည်။
ရှန်ရှီက ဆိတ်ဆိတ်သာနေလေသည်။
ဆိုရိုးစကားရှိသည့်အတိုင်း ခွေးတစ်ကောင်ကို ရိုက်ချိန်၌သခင်ကို ကြည့်ရမည်။
သူသည် အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်၏ ပြောင်မြောက်သော ကျားငါးကောင်ထဲမှ တစ်ယောက် ဖြစ်သည့်တိုင် ကျဲပျယ်လီက ကိစ္စရပ်များကို မည်သို့ချောမွေ့အောင် ဆောင်ရွက်သင့်ကြောင်း မသိပေ။ သူ စိတ်တည်ငြိမ်သွားသည့်အချိန်တွင် ပြောလိုက်၏။
“ကျုပ် ပေါက်ကွဲသွားမိတာ တောင်းပန်ပါတယ်။ လုချန်းပေ့ကို မလေးမစားလုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ဘူး။ အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်က မီးတောင်ထွတ်အဆီအနှစ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းပေးပါ့မယ်။ ဒီရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းတွေ၊ လက်နက်တွေကို ပေါင်းစည်းအဆင့်ထိရောက်အောင် မြှင့်တင်ပေးနိုင်တယ်”
ယခုအခေါက်တွင် ရှန်ရှီနှင့် ယွီကျန့်ဟိုင်က မပြောတော့ပေ။ သူတို့က လုကျိုး၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်နေ၏။
လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်လျက်ပြောလိုက်သည်။ ခဏအကြာ၌ သူသည် ကျဲပျယ်လီကို မေးလိုက်၏။
“ကိစ္စအားလုံးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချပိုင်ခွင့်ရှိတာ သေချာလား”
“လုချန်းပေ့ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီးပြီဆိုမှတော့ လျော်ကြေးချက်ချင်းပေးပါ့မယ်” ကျဲပျယ်လီက ပြောလိုက်၏။
“သိပ်ကောင်းတယ်” လုကျိုးက ထူးမခြားနားပြောလိုက်၏”ခုနက ပြောတဲ့လျော်ကြေးအားလုံးကို ဆယ်ဆတိုးလိုက်။ ဒါဆိုရင် အပေးအယူ ဖြစ်ပြီ”
“...”
…
အခန်း (၁၀၂၂) လွှမ်းမိုးမှုပြလိုက်သော အကွက်
"ဆယ်ဆလား"
ကျဲပျယ်လီက အံ့အားသင့်သွားလေသည်။ သူ့လက်ချောင်းများက အနည်းငယ် တုန်ယင်နေလေ၏။
"မင်းက ဆုံးဖြတ်ချက် မချနိုင်ဘူးလား။ လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်ကာ ကျဲပျယ်လီကို ကြည့်လိုက်သည်။
"..."
ကျဲပျယ်လီ၏ အမူအရာက ခါးသက်နေလေ၏။
"သူတို့က အရေးမပါတဲ့သူတွေပါ။ လုချန်းပေ့ ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ရမှာလဲ”
နှစ်ဆကပင် သူ့ကို နှလုံးသွေးထွက်စေဖို့ လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်၏။ ဆယ်ဆက သူ့အသက်ကို တစ်ဝက်ယူခြင်းနှင့် ညီမျှပေသည်။
"အရေးမပါတဲ့လူတွေတဲ့လား”
လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်ကာ ကျဲပျယ်လီကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ငါ့အတွက် မင်းကလည်း အရေးမပါတဲ့သူပဲ”
သူက စားပွဲပေါ် လက်တင်လိုက်သည်။
စားပွဲပေါ်ရှိ သေရည်ခွက်က ကျဲပျယ်လီရှေ့ ပျံသန်းရောက်ရှိလာ၏။
ကျဲပျယ်လီ၏ အမူအရာက ရုတ်ခြည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက ကမ္ဘာဦးချီကို လှည့်ပတ်ကာ ထိုခွက်ကို တားဆီးလိုက်၏။
ခွက်က သူနှင့် တစ်မီတာအကွာတွင် ဝေ့ဝဲနေပြီး အသံထွက်နေသည်။
"ချန်းပေ့" ကျဲပျယ်လီက ရှင်းပြလိုက်သည်။
"ကျုပ်တို့တွေ စကားပြောလို့ရပါတယ်။ ဘာလို့ တိုက်ခိုက်ဖို့ လိုမှာလဲ”
"ငါက အရေးမပါတဲ့သူတွေနဲ့ ဘာလို့ မတိုက်ခိုက်ဘဲ နေရမှာလဲ”
"ကျုပ်ကို သတ်ရင်တောင် သူတို့က အသက်ပြန်ရှင်လာမှာ မဟုတ်ဘူး” ကျဲပျယ်လီက ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒါက အရေးမကြီးဘူး။ သေလူတွေအတွက် နှစ်သိမ့်မှုအနေနဲ့ ဒီမှာ ခေါင်း ၃၅၂ လုံးကို ယူနိုင်တာပဲ”
"..."
ဝှစ်
ထိုသေရည်ခွက်ဝန်းကျင်တွင် အပြာဖျော့ဖျော့ အလင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဘန်း
သေရည်ခွက်က ကြေမွသွားလေ၏။
သေရည်များက လေထဲ ဝဲပျံကာ ဆံချည်မျှင်ကဲ့သို့ စွမ်းအင်ဓားများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျဲပျယ်လီ ရှေ့မှောက် ပေါ်ထွက်လာသည်။
ကျဲပျယ်လီ၏ စိတ်ထဲ တုန်ယင်သွား၏။ သူက ထိုသေးငယ်လှသည့် စွမ်းအင်ဓားများကို အားကုန်သုံး၍ တားဆီးဖို့ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း သူ့ကမ္ဘာဦးချီက အသုံးမဝင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သိပ်သည်းစွာ ဖိနှိပ်ထားသည့် စွမ်းအင်ဓားများက သူ့မျက်ဝန်းရှေ့မှောက် ရောက်ရှိလာလေ၏။ အကယ်၍ သူတို့သာ လက်မဝက်လောက် တိုးလာခဲ့လျှင် သူ့မျက်လုံး ကန်းသွားနိုင်သည်။
ထိုမေးခွန်းက မလိုအပ်ပေ။
ဒါက မွေးဖွားဇယားချပ် ၁၂ခု ပညာရှင်တွေအတွက် သူ့ကို သတ်ဖို့က အသေးအဖွဲ့ ကိစ္စလေး မဟုတ်ဘူးလား ...
သူက အသက်အောင့်ထားကာ ခုခံဖို့ လက်လျှော့လိုက်တော့သည်။
သူက စွမ်းအားကုန် ထုတ်သုံးလိုက်သည့် အချိန်ကတည်းက သူ့ခုခံမှုက အသုံးမဝင်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။
သူ့အသက်ရှုနှုန်းက လေးကန်လာပြီး ဖိအားကို တောင့်မခံနိုင်တော့ပေ။
"ကောင်းပြီ"
ကျဲပျယ်လီက ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒါဆိုလည်း ဆယ်ဆပေါ့”
ဗွမ်း
သေရည်က မြေပြင်ပေါ် ခွက်ကွဲစများနှင့်အတူ ပြုတ်ကျလာသည်။
လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်၏။
"လူသားတွေရဲ့ အသက်က အရေးကြီးဆုံးပဲ။ မြင့်မြတ်တွေ နိမ့်ကျတာတွေ ဘာမှကွာဟချက် မရှိဘူး။ မင်းတို့အတွက် သူတို့အသက်က အရေးမပါဘူးဆိုပေမဲ့ သူတို့ မိသားစုအတွက် သူတို့က ကိုယ့်အသွေးအသားပဲလေ”
ကျဲပျယ်လီက ထိုသဘောတရားကို မည်သို့နားမလည်ဘဲ နေမည်နည်း။ သူက သက်သောင့်သက်သာ မဖြစ်သလို ခံစားနေရသည်။ သို့သော်လည်း သူက ပြန်လည် မငြင်းခုန်ရဲပေ။
လုကျိုးက ဆက်ပြောလိုက်၏။
"တကယ်လို့ တခြားအချိန်မှာသာဆိုရင် အဆရာချီ ပေးရင်တောင် သဘောတူမှာ မဟုတ်ဘူး”
ကျဲပျယ်လီက သူ့ခေါင်းဆောင် ပြန်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။
"မြန်မြန်သွားပြီး အသင့်ပြင်ထား” ကျဲပျယ်လီက အမိန့်ပေးလိုက်၏။
"ဟုတ်ကဲ့"
လက်အောက်ငယ်သား ၂ယောက်က ချက်ချင်းဆိုသလို ပြေးထွက်သွား၏။
လုကျိုးက ကျေကျေနပ်နပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူက မြေပြင်ပေါ်မှ ဒဏ်ရာရနေသည့် အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ငါ လုပ်ခဲ့တာကို မင်းတို့ ကျေနပ်လား”
"အရမ်းကျေနပ်ပါတယ်”
၂ဦးသားက အင်မတန် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်က ပြောလိုက်၏။
"ငါတို့ရှစ်စွင်းက မင်းတို့အားလုံးအတွက် တရားမျှတမှုကို ဆောင်ကျဉ်းပေးလိမ့်မယ်။ မင်းတို့ မကျေနပ်ဘူးဆိုရင် ပြောလို့ရတယ်”
၂ဦးသားက လက်နှစ်ဖက် ယှက်ကာ လုကျိုးကို ကျေးဇူးတင်ဟန် ပြလိုက်သည်။
ကျဲပျယ်လီက ပြောလိုက်၏။
"မစိုးရိမ်နဲ့။ တရားခံကို သေချာပေါက် အပြစ်ပေးမယ်”
"အဲဒါအပြင် မင်းတို့တွေ ထပ်ပြီးတော့ ဒီလိုကိစ္စကို မလုပ်ပါဘူးလို့ ကတိပေးရမယ်” လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။
"ဒါပေါ့"
လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူက မုတ်ဆိတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ပထမ ကိစ္စ ဖြေရှင်းပြီးသွားပြီဆိုတော့ ဒုတိယ ကိစ္စကို ပြောရအောင်"
ကျဲပျယ်လီက ဆွံ့အသွားလေ၏။ သူ့အသက်ရှူနှုန်းက ပိုမိုတင်းကျပ်လာသည်။
လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
"အလင်းနဲ့ အမှောင် မဟာမိတ်နဲ့ ဆရာသခင် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူ ယဲ့လျိုယွင်က ငါ့ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားခဲ့ဖူးတယ်။ မင်းတို့လည်း အဲဒါကို ကြားဖူးမှာပါ”
"..."
သူက ကြားဖူးသည်ထက် ပိုလေသည်။ ထိုအရူး၏ သေဆုံးမှုက မဟာမိတ်အတွင်း ချက်ချင်းဆိုသလို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့၏။
"လုချန်းပေ့ … ယဲ့လျိုယွင်က သေဆုံးသွားပြီးပါပြီ။ ဘာလို့များ သေလူကို ထုတ်ပြောနေအုံးမှာလဲ”
ကျဲပျယ်လီက မေးလိုက်သည်။
"အဲဒါဆိုတော့ ဒီလူအိုကြီးက ဒေါသကို မျိုသိပ်ထားရမယ်လို့ ပြောချင်တာလား”
"..."
သွားပြီ ...
ကျဲပျယ်လီ၏ အမူအရာက ပျက်ယွင်းသွားသည်။
"ယဲ့လျိုယွင်ရဲ့ နည်းလမ်းက တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ ကောင်းတယ်။ ငါက သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားပြီးတော့ ပင်လယ် ဝိညာဥ်ပုလဲကို ထုတ်သုံးမိသွားတယ်” လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။
"ပင်လယ် ဝိညာဥ်ပုလဲက အနက်ရောင်မျှော်စင်က ပိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား”
ကျဲပျယ်လီက သူ ပြောလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် နောင်တရသွားမိ၏။
ငါက ဒီကိစ္စကို သိတယ်လို့ ဝန်ခံလိုက်တာနဲ့ တူတူဖြစ်မနေဘူးလား ...
ရှန်ရှီက ပြောလိုက်၏။
"အဲဒီပစ္စည်းက မျှော်နန်းသခင် အပိုင် ဖြစ်ခဲ့တာ ကြာလှပါပြီ”
ကျဲပျယ်လီက ပြောလိုက်သည်။
"အလင်းနဲ့ အမှောင် မဟာမိတ်က နောက်ထပ် မီးတောင်ထွက် အဆီအနှစ် ပေးဖို့ လိုလားပါတယ်။ ဒါက လုချန်းပေ့ရဲ့ ဆုံးရှုံးမှုကို ကာမိစေမှာပါ”
လုကျိုးက ကျဲပျယ်လီကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ဘာမှမပြောဘဲ မုတ်ဆိတ်ကိုသာ သပ်နေလေ၏။
ငါ့ကို သူတောင်းစားများ မှတ်နေလား ...
"လုချန်းပေ့ အလင်းနဲ့ အမှောင် မဟာမိတ်က မီးတောင်ထွက် အဆီအနှစ် အများကြီးမပေးနိုင်ပါဘူး။ အဲဒါက တကယ်ကို ရှားပါးလွန်းလှပါတယ်။ အနက်ရောင်မျှော်စင် အဖွဲ့အစည်းကလည်း ၁၀ခုထက် ထုတ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး” ကျဲပျယ်လီက ပြောလိုက်၏။
လုကျိုးက ယွီရှန်းရုန်ကို ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ကျဲပျယ်လီ၏ အမူအရာက ပျက်ယွင်းသွားလေ၏။
"ကျုပ် … ကျုပ်ဆီမှာ အဲဒီလိုလုပ်ဖို့ အာဏာ မရှိလို့ပါ” ကျဲပျယ်လီ၏ အသံက တုန်ယင်နေသည်။
ရှန်ရှီက ရယ်မောလိုက်၏။
"အဲဒီလိုဆိုရင် စောစောက လျှောက်ပြောနေတာပေါ့။ မင်းက ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်တယ်ဆိုပြီး လျှောက်ပြောနေတာပေါ့။ မင်းရဲ့ မဟာမိတ် ခေါင်းဆောင်ကို ခေါ်သင့်ပြီ။ တကယ်လို့ မျှော်နန်းသခင်ရဲ့ သဘောထားကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် မင်း အခုထိ ဒီလိုနေရာမှာ ထိုင်နေနိုင်အုံးမယ် ထင်လို့လား”
"..."
ရှန်ရှီက ထိုစကားများကို တမင်ထုတ်ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။
ကျဲပျယ်လီကို သူ့အား လှောင်ပြောင်ဖို့ ဘယ်သူကများ တောင်းဆိုထားလို့လဲ
ကျဲပျယ်လီ၏ နာကျင်နေသည့် မျက်နှာကို မြင်တွေ့ပြီးသည့်နောက်တွင် ရှန်ရှီက စိတ်သက်သာရာရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
အရိပ်ကောင်းကောင်းရဖို့ သစ်ပင်ကြီးကြီးအောက်မှာ နားရတာ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ ...
ရှေးပညာရှိတွေက တကယ်ကို မလိမ်ညာခဲ့ဘူး ...
"ကောင်းပြီ"
ကျဲပျယ်လီက စားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်သည်။
ဖြောင်း
"မီးတောင်ထွက် အဆီအနှစ် ၅ခု" ကျဲပျယ်လီက အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်၏။
"အလင်းနဲ့ အမှောင် မဟာမိတ်က အစကတည်းက အများကြီး မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ စုဆောင်းဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှာလိုက်မယ်။ လုချန်းပေ့ ကျုပ်ကို အချိန်တစ်ခုတော့ ပေးပါ”
လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ကာ ကျေကျေနပ်နပ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"ဆယ်ခုအကြောင်းလည်း မေ့မထားနဲ့အုံး”
"ဟုတ်ကဲ့" ကျဲပျယ်လီက လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။ သူ့နှလုံးသားက သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေလေ၏။
"ကောင်းပြီ"
လုကျိုးက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်ကာ ပြောလိုက်၏။
"မင်းကို အချိန် ၃ရက် ပေးမယ်”
သူ့စကားအဆုံးတွင် သူက ကျဲပျယ်လီ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်တော့ဘဲ လက်ကို ဝှေ့ကာ ထွက်လာလိုက်သည်။
ရှန်ရှီက လူနာထမ်းစင်အား သယ်ဆောင်ဖို့ အမိန့်ပေးပြီး လုကျိုးနောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့၏။
ယွီကျန့်ဟိုင်က နောက်ဆုံးမှ ထရပ်သူဖြစ်ကာ ကျဲပျယ်လီဆီ သွားပြီး ပခုံးကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
"ခင်ဗျားကို အမှန်တိုင်း ပြောရရင် ကျုပ်ရှစ်စွင်း ဒီလိုကြင်နာတာ ပထမဦးဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ။ ခင်ဗျား ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်”
"..."
ကျဲပျယ်လီက ဘာများပြန်ပြောနိုင်မည်နည်း။
သူက နေရခက်စွာ ပြုံးလိုက်တော့သည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်ကလည်း နောက်မှ လိုက်ပါသွား၏။
သို့သော်လည်း ပုံရိပ်တစ်ခုက ကြီးကျယ်ခမ်းနားသည့် ခန်းမအတွင်း ပျံသန်းရောက်ရှိလာကာ ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။
"အလင်းနဲ့ အမှောင် မဟာမိတ်ရဲ့ ကျား ၅ကောင်ထဲက ကျဲပျယ်လီက ဓားရေးမှာ ထူးချွန်တယ်တဲ့။ ကျုပ် ယဲ့လွီချူးနန်ရဲ့ ဓားချက်ကို ခံနိုင်မလား”
ပုံရိပ်တစ်ခုက သူတို့ဆီ ပျံသန်းလာခဲ့၏။
သူက ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး လျှပ်စီးလိုအလျင်ဖြင့် ရှေ့တိုးလာခဲ့သည်။
သူက လေဟုန်ကို ခွင်းလာသည့်အခါ သူ့ရှေ့ရှိ အာကာပြင်က ပြိုပျက်သွားပြီး ဝဲကတော့သဖွယ် ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။
ဝဲကတော့သဖွယ် ဧရိယာက အနက်ရောင် စွမ်းအင်ဓားများဖြင့် လွှမ်းခြုံခံထားရသည်။
ရှန်ရှီက ရေရွတ်လိုက်၏။
"ခုနှစ်စင်ကြယ်ဓားပဲ"
ယဲ့လွီချူးနန်က မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သူက ဘေးတွင် ရပ်နေသည့် လုကျိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏။
"မင်းပဲ"
ခန်းမအတွင်းမှ အံ့အားသင့်သည့် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"ရပ်လိုက်"
မင်းက ရပ်လိုက်ဆိုတာနဲ့ ငါက ရပ်ရမှာလား ...
မဖြစ်နိုင်ဘူး။
ယဲ့လွီချူးနန်က လုကျိုးဆီ သူ့ဓားဖြင့် ပြေးဝင်လာခဲ့သည်။
တည်ငြိမ်နေဟန်ပေါ်သည့် ရှန်ရှီနှင့် ယွီကျန့်ဟိုင်တို့မှလွဲ၍ တခြားသူများက ယဲ့လွီချူးနန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ကြည့်နေရင်း အသက်အောင့်ထားလိုက်ကြသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း
ယဲ့လွီချူးနန်း၏ ရိုက်ချက်က သူတို့အပေါ် ကျရောက်လာခဲ့သည်။
လုကျိုးက လက်ကို အသာမြှောက်လိုက်၏။ သူ့လက်က အပြာရောင် အလင်းတန်း ထွက်ပေါ်လာကာ ဝဲကတော့ငယ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သူက လက်ကို ရှေ့ထုတ်လိုက်၏။
ဝှစ်
ဓားထိပ်ဖျားက လုကျိုးလက်ထဲရှိ အပြာရောင် ဝဲကတော့ငယ်ထဲတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
သူက ကြောင်အမ်းသွားလေ၏။
ယဲ့လွီချူးနန်က သူ့ရှေ့မှ လူကို တအံ့တသြဖြင့် ကြည့်နေသည်။
"ရပ်လိုက် အခုရပ်လိုက်။ ငါက ကျဲပျယ်လီ။ ညီအစ်ကိုယဲ့လွီ ရပ်လိုက်ပါ” ကျဲပျယ်လီက လျှပ်စီးလိုအလျင်ဖြင့် ပြေးထွက်လာသည်။
ယဲ့လွီချူးနန်က ပြုံးလိုက်၏။
"အလင်းအမှောင် မဟာမိတ်မှာ ဘယ်တုန်းကများ ဒီလိုပညာရှင်မျိုး ရှိသွားတာလဲ”
လုကျိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သူက ထိုသူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသည့် နက်နဲသည့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် စွမ်းအားကို ခံစားမိလေသည်။
အကယ်၍ ဤမဆုတ်သာ မတိုးသာ အခြေအနေသာ ဆက်ဖြစ်နေလျှင် မည်သို့ဖြစ်သွားမည်နည်း။
"ရိုင်းပျလိုက်တာ" သူက လက်ဝါးချက်ကို ရှေ့သို့တွန်းပို့လိုက်သည်။
ဘန်း
ယဲ့လွီချူးနန်၏ ဓားက နောက်သို့ ပြန်တွန်းကန်ထွက်သွားသည်။
ယဲ့လွီချူးနန်က သတိလက်လွတ်ဖြစ်သွားမိ၏။ တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအားက ရုတ်ခြည်းဆိုသလို အဆများစွာ တိုးပွားလာလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့မိပေ။
ခုနှစ်စင်ကြယ်ဓားက သူ့လက်ထဲမှ လွတ်ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဓားရိုးက သူ့ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအား စည်းတံဆိပ်နှင့် ပေါင်းစပ်ပြီး သူ့ရင်ဘတ်အဆီ ထိရောက်လာခဲ့သည်။
ဖူး
သူက သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဂျွမ်းပစ်ကာ လွင့်စင်သွားလေ၏။
ချွင်
ခုနှစ်စင်ကြယ်ဓားက မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျလာခဲ့သည်။
အား ဒီဓားက ဒီလိုအားကောင်းပြီး နက်နဲတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် စွမ်းအားမျိုး ရှိနေတာလား ...
လုကျိုးက လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်၏။ ခုနှစ်စင်ကြယ်ဓားက သူ့လက်ထဲ ပျံသန်းလာပြီး တဝီဝီ မြည်နေသည်။
ယဲ့လွီချူးနန်က ထိုလက်ဝါးရိုက်ချက်ကြောင့် ကြောင်အမ်းနေဆဲ ဖြစ်၏။
"..."
အလင်းနှင့် အမှောင် မဟာမိတ်၏ ကျဲပျယ်လီကလည်း ကြောင်အမ်းနေမိသည်။
"..."
လုကျိုးက ခုနှစ်စင်ကြယ်ဓားကို ခေတ္တမျှ လေ့လာကြည့်ပြီးသည့်နောက်တွင် ယွီကျန့်ဟိုင်အား ပေးလိုက်သည်။
သူက ယဲ့လွီချူးနန်အား ကြည့်ကာ မထူးမခြားနား ပြောလိုက်၏။
"ကျဲပျယ်လီ ပြောတော့ မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်က ဖန်ရော့ကျစ်နဲ့ တူညီလုနီးပါး ရောက်နေပြီဆို။ ဒါပေမဲ့ ဒီဓားနဲ့တော့ မင်းက အလှမ်းဝေးနေသေးတဲ့ပုံပဲ”
…
အခန်း (၁၀၂၃) အလွန်မျှတပါတယ်
သူတို့ခွန်အားကွာဟချက်က မည်မျှကြီးမားသနည်း။
ယဲ့လွီချူးနန်က လုကျိုးကို မယုံနိုင်စွာ မှင်တက်အံ့ဩလျက်ကြည့်နေ၏။ ယခုအချိန်တွင် လုကျိုးကို အခြားတစ်ယောက်နှင့် မှားသွားမှန်း သဘောပေါက်သွားပြီဖြစ်သည်။ သူ အနေခက်နေ၏။ သို့သော် သူ့ဓားသိုင်းကို ဆိုးရွားသည်ဟု ဝေဖန်တာကို မနှစ်မြို့ပေ။
ခဏအကြာတွင် ယဲ့လွီချူးနန်က နှုတ်ခမ်းထောင့်မှသွေးကိုသုတ်ပြီး နာကျင်မှုကို တောင့်ခံလျက် အားတင်းပြုံးကာ မေးလိုက်တော့သည်။
“ခင်ဗျားက”
ကျဲပျယ်လီက ခက်ထန်စွာပြောလိုက်၏။
“ယဲ့လွီချူးနန် ငနာလေး ... မင်းရဲ့အမှားအတွက် တောင်းပန်ဖို့ လုချန်းပေ့ကို မြန်မြန် အရိုအသေပေးလိုက်”
ယဲ့လွီချူးနန် “...”
ယဲ့လွီချူးနန်က စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားလေ၏။ သူက တစ်စုံတစ်ရာကို မှားယွင်းခဲ့တာဖြစ်သည်။ ထိုသို့တုံ့ပြန်ရန် လိုအပ်သည်လော။ သူက ကန်တော့ပြီးတောင် တောင်းပန်ရဦးမည်လော။
ယဲ့လွီချူးနန်က စိတ်လွတ်တော့မည့်အချိန်တွင် ကျဲပျယ်လီက ပြောလိုက်၏။
“ဒါက လုချန်းပေ့။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့ မျှော်နန်းသခင်”
သူပြောပြီးသည်နှင့် ကျဲပျယ်လီက တစ်စက္ကန့်ကို ဆယ်ဆမြန်သည့်နှုန်းဖြင့် ယဲ့လွီချူးနန်ကို မျက်စပစ်ပြလိုက်၏။
ကံကောင်းသည်မှာ ယဲ့လွီချူးနန်က ရုပ်ရှင်ကားများတွင် ပါသည့် ငတုံး အရန်သရုပ်ဆောင်ကဲ့သို့ သူ၏မျက်လုံး ဘာမှားနေသလဲဟု ကျဲပျယ်လီအား မမေးခဲ့ပေ။ ထိုအစား ကျဲပျယ်လီ၏ ဆိုလိုရင်းကို ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူက ဒူးတစ်ဖက် ချက်ချင်း ထောက်ကာပြောလိုက်၏။
“လုချန်းပေ့ ကျုပ် အထင်လွဲခဲ့မိတာ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျုပ်က ခင်ဗျားကို ကျဲပျယ်လီလို့ ထင်သွားလို့ပါ။ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ အထင်မှားသွားတယ်။ ဒါ ကျုပ်ရဲ့အမှားပါ”
လုကျိုးသည် ယဲ့လွီချူးနန်ကို ကြည့်ပြီးပြောလိုက်၏။
“အခြားတစ်ယောက်နဲ့ ငါ့ကို မင်းမှာသွားတာ ကံကောင်းတယ်။ တခြားလူသာဆို မင်းရဲ့အမှားကြောင့် သူတို့သေမှာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ဒါက” ယဲ့လွီချူးနန်က ဆက်ပြောလိုက်၏။
“ကျုပ် တောင်းပန်ချင်စိတ် ရှိပါတယ်”
“မင်း ဘယ်လိုတောင်းပန်ပါမှာလဲ”
“...”
ကျဲပျယ်လီက အမြန်ပြောလိုက်သည်။
“လုချန်းပေ့ ... ဒါ နားလည်မှုလွဲတာပါပဲ။ ယဲ့လွီချူးနန်က မှားပေမဲ့ သူ သေဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး”
လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
“ငါက ကျိုးကြောင်းမသင့်တဲ့လူ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ကို အပြစ်ပေးသင့်သေးတယ်။ မင်းရဲ့ ခုနစ်စင်ကြယ်ဓားကို ဒဏ်ခတ်တဲ့အနေနဲ့သိမ်းလိုက်မယ်”
“...”
ယဲ့လွီချူးနန်သည် ထိတ်လန့်မှုကြောင့် မျက်လုံးအပြူးသားဖြစ်သွားကာ အလိုလို ထရပ်မိသွား၏။ ဓားသမားတစ်ယောက်အတွက် သူ၏ဓားသည် သူ၏အသက်ဖြစ်သည်။ သူ၏ဓားယူသွားတာကို မည်ကဲ့သို့ လက်ခံနိုင်မည်နည်း။ ယခုအချိန်တွင် သူက စောဒကတက်တော့မည့်ပုံပေါ်သည်။
ရှန်ရှီက ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်ပြီး ယဲ့လွီချူးနန်ကို စိမ်းစိမ်းဝါးဝါးခက်ထန်စွာကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။
“မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ”
ယဲ့လွီချူးနန်၏ ဒေါသက ချက်ချင်းပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူ မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်ငြား စောဒက မတက်ရဲချေ။
ကျဲပျယ်လီက ယဲ့လွီချူးနန်ဘေးရောက်လာပြီး လုကျိုးဖက် လှည့်ပြောလိုက်၏။
“ခုနစ်စင်ကြယ်ဓားကို ယူသွားသင့်ပါတယ်။ အခုလုချန်းပေ့ကို တလေးတစားပို့ဆောင်ပါတယ်”
“ခုနစ်စင်ကြယ်ဓားက မလုံလောက်ဘူး” လုကျိုးက ထူးမခြားနားပြောလိုက်၏။
“အမ်” ကျဲပျယ်လီက ယနေ့လာတာ အချိန်မသင့်သည့်အတွက် စိတ်လေးသွားပြန်၏။
လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ကိုယ်တိုင်ပြောခဲ့တာနော်။ အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ဖန်ရော့ကျစ်က ယဲ့လွီချူးနန်ဆီကနေ စိန်ခေါ်စာ ဆယ်စောင်ကျော် ရတယ်တဲ့။ ဒီအကြောင်းအရင်းကြောင့် ခေါင်းဆောင်ဖန်က စိန်ခေါ်မှုကို လက်ခံခဲ့တာ။ မဟာမိတ်ထဲမှာ မရှိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ယဲ့လွီချူးနန်က ဒီမှာ။ ရုတ်တရက် ပေါ်လာတယ်။ မင်း ဒါကို ဘယ်လိုရှင်းပြမလဲ”
“...” ကျဲပျယ်လီ၏မျက်နှာက ဖြူဆုတ်သွား၏။
ရှန်ရှီက ပြုံးပြီးထပ်ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက လုချန်းပေ့ကို လိမ်ရဲတယ်။ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကို ဒီနေရာခေါ်လာရင် အကောင်းဆုံးပဲ” ပြောရန်မလို ယဲ့လွီချူးနန်က ဤနေရာတွင် ရှိနေသောကြောင့် ဖန်ရော့ကျစ်လည်း ရှိမှာဖြစ်သည်။
ကျဲပျယ်လီက ပြောလိုက်၏။
“လုချန်းပေ့ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျုပ် ရှင်းပြတာ နားထောင်ပေးပါ။ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်က တကယ်မရှိပါဘူး။ ကျုပ် ကျိန်ရဲပါတယ်”
လုကျိုးက ကျဲပျယ်လီ၏တောင်းပန်မှုကို လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။
“မင်းအပေါ် ငါ့ယုံကြည်ချက်အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီ”
ကျဲပျယ်လီက ယဲ့လွီချူးနန်ကို ဆွဲခေါ်လိုက်၏။
ယဲ့လွီချူးနန်က ကျဲပျယ်လီ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို သဘောပေါက်ပြီး အမြန်ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ချန်းပေ့ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်မရှိတာက အမှန်ပါ”
လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။
“မင်းရဲ့ကျင့်ကြံဆင့်က ဓားလမ်းစဉ်ပညာရှင်နဲ့ အဝေးကြီးလို့ သိတယ်။ ဒီမှာ ပေါ်လာဖို့ မင်းကို ဘာကများ သတ္တိပေးလိုက်တာလဲ။ ဖြေဖို့မလိုဘူး။ မင်း လိမ်ရဲတယ်ဆိုရင် မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ဒီမှာ ရှိတယ်ဆိုရင်တောင် မင်းကို ငါ ချမ်းသာမပေးဘူး”
အဆုံးကျ ကျဲပျယ်လီသည် ရိုးရိုးသားသားဖြေရုံသာတတ်နိုင်၏။
“ညီလေး ယဲ့လွီက မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကို စိန်မခေါ်ခဲ့ပါဘူး။ အမှန်တရားက သူက အလင်းအမှောင် မဟာမိတ်ထဲ ဝင်ပြီး မဟာမိတ်ရဲ့ကျားတွေထဲက တစ်ကောင်ဖြစ်လာတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက အချိန်အများစုမှာ မဟာမိတ်ထဲ မရှိဘဲ တာဝန်ထမ်းဆောင်နေလေ့ရှိတယ်။ သူ့မှာ မွေးဖွားဇယားချပ် ခြောက်ခုပဲရှိတယ်။ လုချန်းပေ့ရှိမှာ ဘယ်လိုလုပ် ရဲရဲတင်းတင်း ပြုမူရဲပါ့မလဲ” ပြောနေစဉ်တွင် ယဲ့လွီချူးနန် ပေါ်လာခြင်းအတွက် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိ၏။ ယဲ့လွီချူးနန်က အချိန်အများစု၌ အနားတွင်မရှိပေ။ သို့သော် ပေါ်ပေါက်လာရန် ဤအချိန်ကိုမှ ရွေးမိ၏။ မည်မျှဆိုးရွားသနည်း။
ယဲ့လွီချူးနန်ကလည်း မကျေမချမ်းဖြစ်နေလေ၏။ သူ ရောက်လာသည်နှင့် ထိုကဲ့သို့ ကံဆိုးမှုကို ကြုံတွေ့ရသည်။
လုကျိုးက ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။ သူတို့ဆက်လိမ်နေပါက သူတို့ပြင်ဆင်ထားရမည်ဖြစ်ကာ ထိုကဲ့သို့အဆင့်နိမ့်အမှားမျိုး မလုပ်လောက်ပေ။ သူက မေးလိုက်၏။
“ဒီတော့ မင်းက ကျဲပျယ်လီကို စိန်ခေါ်ဖို့ ဒီကို ရောက်နေတာပေါ့”
ယဲ့လွီချူးနန်၏အကြည့်က ကျဲပျယ်လီဆီမှ လုကျိုးဆီရောက်သွားသည်။ သူက ခေါင်းညိတ်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။
“ဒါ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်မိတာပါ။ ကျွန်တော် ကျဲပျယ်လီကို တစ်ခါပဲတွေ့ဖူးတယ်။ ဒါ နားလည်မှု လွဲတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး သဘောထားကြီးကြီးနဲ့ ကျွန်တော့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ လုချန်းပေ့”
ယွီကျန့်ဟိုင်က ပြုံးပြီးပြောလိုက်၏။
“မင်းရဲ့ဓားသိုင်းက နည်းနည်းဆိုးပေမဲ့ မင်းရဲ့ခွန်အားနဲ့ အရှိန်အဝါက သန်မာတယ်။ သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေကို ကြောက်လန့်စေဖို့ လုံလောက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ရဲ့အာ့ရှစ်တိနဲ့တွေ့ခဲ့ရင် မင်းအတွက် သေခြင်းတရားပဲ စောင့်ကြိုနေမှာစိုးရတယ်”
“...”
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယဲ့လွီချူးနန်၏မျက်နှာသည် အရှက်ရမှုကြောင့် နီမြန်းသွားလေ၏။ သူက ပြောလိုက်သည်။
“ကျုပ် ချို့တဲ့တာ သိပါတယ်။ အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်ကို ပြန်လာရတဲ့အကြောင်းအရင်းက လတိုင်းရဲ့ဆယ့်ငါးရက်နေ့မှာ သားရဲပျံတွေ ပေါ်လာတဲ့ သတင်းကြားမိလို့ပါ”
“သားရဲပျံတွေလား” လုကျိုးက ခေါင်းမော့လျက် ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်၏။
ကောင်းကင်သည် မိုင်ပေါင်းများစွာ ကြည်လင်နေပေ၏။ အနောက်ဖက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်း၌ ဘာအရိပ်အယောင်မှမရှိ။
ကျဲပျယ်လီက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ဒါကလည်း အနီရောင်ကြာနယ်မြေမှာ ဖြစ်နေကြပါ။ ညနေခင်းတိုင်း သားရဲပျံတွေ ပေါ်လာပြီး လူသားမြို့ကြီးတွေထဲ ဝင်တတ်တယ်။ လူသားတွေက သူတို့ကို အနိုင်ယူဖို့ အစီအရင်တွေ သုံးပြီး အသက်ဓာတ်နှလုံးသား စိတ်ဝင်စားတဲ့သူတွေကို ရောင်းတယ်။ အဲဒီပစ္စည်းတွေက တန်ကြေး သိပ်မရှိဘူး”
ယွီကျန့်ဟိုင်သည် ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ယင်းက သူ အနီရောင်ကြာနယ်မြေသို့ သူ ပထမဦးဆုံးရောက်စဉ်နှင့် ကိုက်ညီသည်။
“နောက်ကျနေပြီ။ လုချန်းပေ့ အလျင်မလိုရင် ဒီမှာ တစ်ညနေလိုက်ပါလား” ကျဲပျယ်လီက ပြောလိုက်၏။ ထိုသို့ပြောလိုက်သော်ငြား သူသည် လုကျိုးကို ထွက်သွားဖို့ သတိပေးနေတာဖြစ်သည်။
စဉ်းစားပြီးနောက် လုကျိုးသည် လေသံအတက်အကျမရှိပြောလိုက်လေ၏။
“မင်း ငါ့ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက ကျိုးကြောင်းမသင့်တဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကို နောက်ထပ် မီးတောင်ထွတ်အဆီအနှစ်ငါးခု ထပ်ပေးလိုက်။ ဒါဆို ရပ်လိုက်ပြီ”
ကျဲပျယ်လီနှင့် ယဲ့လွီချူးနန် “...”
ကျဲပျယ်လီနှင့် ယဲ့လွီချူးနန်သည် သူတို့ပြဿနာကို ရှောင်နိုင်ပြီဟုထင်ခဲ့သည်။ မြေခွေးအိုကြီးက သူ တူးထားသည့်တွင်းထဲသို့ ခုန်ချလာမည်ကို စောင့်နေတာ မည်သူကသိမည်နည်း။
ကျဲပျယ်လီက ပြောလိုက်၏။
“လုချန်းပေ့ မီးတောင်ထွတ်ဆယ့်ငါးခုက အကန့်အသတ်ရောက်နေပါပြီ။ ချန်းပေ့ ကျွန်တော့ကို ထပ်တောင်းမယ်ဆိုရင် အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်ရဲ့ အရာအားလုံးကို ပေးလိုက်ရမှာ။ ဒါက “
ကျဲပျယ်လီသည် ရုတ်တရက် စကားပြောရပ်လိုက်သည်။ သူ့ပါးစပ်သူ ရိုက်ချင်သွား၏။ အဘယ်ကြောင့်များ ပိုင်ဆိုင်မှုဟု ပြောလိုက်သနည်း။ ယင်းက သူ့၌ ထိုပစ္စည်းများရှိသည်ဟု ဝန်ခံရာ ရောက်သည်မဟုတ်ပါလော။ သူသည် တွေဝေစွာ လက်မြှောက်လျက် သူ့မျက်နှာသူ ရိုက်လိုက်သည်။
“ဒါမမျှတဘူးလို့ထင်ရင် မင်းနဲ့ ယဲ့လွီချူးနန် အပါအဝင် မင်းရဲ့အဖွဲ့သား ၃၅၂ယောက်ကို သတ်လိုက်လေ”
လုကျိုးက ထူးမခြားနားပြောလိုက်လေ၏။
ကျဲပျယ်လီ၏ အမူအရာက မြင်မကောင်းရှုမကောင်း ဖြစ်လာတော့သည်။
မဟုတ်ပေ။ မြင်မကောင်းရှုမကောင်းဖြစ်တာထက် ပိုသည်။ သူ ရုန်းကန်နေရပြီး အတော်ကြာ တွေဝေနေ၏။
နောက်ဆုံးတွင် ရှန်ရှီက ကောင်းကင်ကို ကြည့်ပြီးပြောလိုက်၏။
“နောက်ကျနေပါပြီ မျှော်နန်းသခင်”
“ဘယ်သူက ပိုပြီးစိတ်ပူနေလဲကြည့်ကြတာပေါ့”
လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်”လောစရာမလိုဘူး။ အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်က ငါ ဒီညနေဖို့ စီစဉ်ထားရင် သူတို့ငြင်းမှာ မဟုတ်တာ သေချာတယ်”
“မငြင်း မငြင်း မငြင်းပါဘူး” ကျဲပျယ်လီက ဗလုံးဗထွေးပြောလိုက်၏။
“ဒါဆို မင်း အဲ့ဒီအကြောင်းစဉ်းစားကြည့်။ လူပေါင်း ၃၅၂ယောက်ရဲ့အသက်ကို ထိန်းထားချင်လား။ ဒါမှမဟုတ် မီးတောက်ထွက်အဆီအနှစ်ကို ထိန်းထားချင်လား”
ယဲ့လွီချူးနန်က နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ။ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ကိုယ်စား ကျွန်တော် သဘောတူတယ်”
လုကျိုးက မျက်ခုံးတစ်ဖက်တွန့်လိုက်၏။
“မင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်လို့လား”
“ဒါပေါ့”
“ကျဲပျယ်လီလည်း အစောတုန်းက အဲ့လိုပြောခဲ့တာပဲ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ဆုံးဖြတ်ချက် ချနိုင်တယ်ဆိုပေမဲ့ အမြင်မတူတဲ့ပုံပဲ။ ဘယ်သူ့ကို ယုံရမလဲ”
ယဲ့လွီချူးနန်က ပြောလိုက်၏။
“တစ်ယောက်ယောက် သိုလှောင်ရုံကနေ မီးတောင်ထွတ်အဆီအနှစ်တွေ သယ်လာခဲ့”
“ယဲ့လွီချူးနန်” ကျဲပျယ်လီက အံကြိတ်ပြီးခေါ်လိုက်သည်။
ယဲ့လွီချူးနန်က ဒေါသပုန်ထနေ၏။ သူ၏ခုနစ်စင်ကြယ်ဓားကို ဆုံးရှုံးသွားကြောင်း တွေးမိသွားသောအခါ သူက စိတ်တင်းလျက် ပြောလိုက်၏။
“ဒီကိစ္စကို မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်ဆီ ပြောလိုက်မယ်။ သွားယူလိုက်”
ကျဲပျယ်လီက စောဒကတက်တာ ရပ်လိုက်၏။ ယဲ့လွီချူးနန်၏ သဘောထားက ကလေးဆန်မှန်း သူ သိသည်။ ယဲ့လွီချူးနန်က ခုနစ်စင်ကြယ်ဓားကို ဆုံးရှုံးခဲ့သောကြောင့် ဒေါသဖောက်ထွက်သည့်အနေဖြင့် မီးတောက်ထွတ်အဆီအနှစ်များကို ပေးမှန်း သိနေသည်။ ခဏအကြာ၌ လူတစ်ချို့က သေတ္တာတစ်လုံးကို သယ်လာ၏။ ထိုသေတ္တာကို နှင်းဆီသစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားတာဖြစ်သည်။ သေတ္တာပေါ်၌ ပုံသဏ္ဌာန်များ ထွင်းထုထားပြီး ရနံ့ဖျော့ဖျော့ထွက်နေ၏။ ပစ္စည်းကို ဂရုတစိုက်စောင့်ကြပ်ထားတာ သိသာသည်။
ကျဲပျယ်လီက တွန့်တွန့်ဆုတ်ဆုတ်ဖြင့် ၎င်းကို ပေးလိုက်၏။
လုကျိုးက ၎င်းကို ယူလိုက်သည်။
“တင်း ... မီးတောင်ထွက်အဆီအနှစ် ဆယ့်ငါးခု ရပါပြီ”
လုကျိုးက စိတ်ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူက ကျဲပျယ်လီကို ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက မလိုလားတဲ့ပုံပဲ”
“မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ပါဘူး”
“တရားတယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား”
“တရားပါတယ်။ သိပ်တရားပါတယ်” ကျဲပျယ်လီက ခေါင်းငုံ့ထား၏။
“ကောင်းကောင်းနေထိုင်ဖို့ မှတ်ထား။ ဒါက ကျင့်ကြံခြင်းလောကရဲ့ နံပါတ်တစ်စည်းမျဉ်းပဲ”
လုကျိုး ဆိုလိုသည်က ကျဲပျယ်လီသည် လုကျိုး သူ့ကို မသတ်ခဲ့ခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်နေသင့်သည်ဆိုတာပဲဖြစ်၏။
ကျဲပျယ်လီက ဦးညွှတ်လိုက်၏။
“ချန်းပေ့ရဲ့ အကြံအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ်
ထိုစဉ် အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်ပေါ်ရှိ လေထဲတွင် သားရဲပျံတချို့ ပေါ်လာသည်။
လူတိုင်းက ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်၏။
“မျှော်နန်းသခင် ထွက်ခွာဖို့ လိုအပ်ပါပြီ။ တခြားကိစ္စတွေ အတွက်တော့ အရှင့်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားက အဲဒါတွေ မနက်ဖြန်မှ လာယူပါ့မယ်” ရှန်ရှီက ပြောလိုက်၏။
ထိုစဉ် အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်ထဲရှိ မျှော်စင်မှ အသံတစ်သံပေါ်ထွက်လာ၏။
“အစီအရင်အသက်သွင်း”
အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်အဖွဲ့သားများစွာသည် ကောင်းကင်ထဲ ချက်ချင်းပျံတက်လိုက်၏။
ထိုစဉ် ကျဲပျယ်လီက အမြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဒီလူက လုချန်းပေ့အတွက် လမ်းဖွင့်ပေးပါ့မယ်။ ပြောရရင် ဒါက အလင်းအမှောင်မဟာမိတ်အတွက် နေ့စဉ်တာဝန်ပါ”