ကျမ်းစာထဲက ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ စာမျက်နှာတစ်ရွက်

လော့ချန်၏ အခန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် မီရှုဟွာသည် ဆေးဖော်ဆောင်၏ အတွင်းပိုင်း ခြံဝင်းသို့ သွားရောက်ကာ ဆုလာဘ်များ ဝေငှပေးခဲ့သည်။

ဂိုဏ်းချုပ်ဖြစ်သော သူကိုယ်တိုင် ရောက်ရှိလာခြင်းကပင် အဖွဲ့သားများအပေါ် အလွန်အလေးအနက် ထားကြောင်း ပြသနေသည်။

မနေ့က ဖြစ်ပွားခဲ့သော သေစေနိုင်သည့် ပေါက်ကွဲမှုကြောင့် ဆေးဖော်ဆောင်အတွင်းမှ အဖွဲ့သားများ၏ စိတ်ဓာတ်မှာ အကြီးအကျယ် ထိခိုက်နေခဲ့ရာ ဝိညာဉ်ဆန်နှင့် မိစ္ဆာသားရဲအသားများ ယူဆောင်လာပေးခြင်းမှာ သူတို့၏ တုန်လှုပ်နေသော စိတ်အာရုံကို တည်ငြိမ်စေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လော့ချန်သည် သူ၏အခန်းထဲ၌ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ခုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ကာ မီရှုဟွာ ပေးခဲ့သော စာရွက်ဟောင်းလေးကို တုန်ယင်သော လက်အစုံဖြင့် ကိုင်ထားသည်။

သူသည် စာရွက်ပေါ်ရှိ ရှေးဟောင်းမှင်ကြောင်းများကို လက်ဖြင့် သာသာလေး ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါက ချင်ယွမ်ဇီ ကျမ်းစာထဲက ဆုတ်ဖြဲခံထားရတဲ့ စာမျက်နှာတစ်ရွက်ဆိုတာ သေချာတယ်"

ဤစာမျက်နှာကို ယခင်က မတွေ့မိရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရှင်းလင်းလှသည်။ ၎င်းမှာ ယခင်အပိုင်းများနှင့် ဆက်စပ်မှု မရှိဘဲ၊ ကျမ်းစာရေးသားသူ ချင်ယွမ်ဇီက နောက်ပိုင်းမှ ထပ်မံဖြည့်စွက်ထားသော သီးခြား ဆေးပညာနည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းကြောင့်ပင်။

အဆိုပါစာသားမှာ အဆင့်မြင့် ဆေးဖော်စပ်မှုနည်း တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

ဝိညာဉ်ပင်စိုက်ပျိုးသူများက တိုက်ပွဲတွင် အသုံးမဝင်သော်လည်း နေ့စဉ် ဝိညာဉ်အပင်များ ပြုစုရာတွင် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည့် သိမ်မွေ့သော မိုးတိမ်တိုက် မိုးစက်ငယ် အတတ်၊ မီးလျှံလောင်ကျွမ်းခြင်း သို့မဟုတ် လစန္ဒာ သစ်သားမြူခိုး များကဲ့သို့သော အတတ်ပညာများကို အသုံးပြုကြသကဲ့သို့ပင်။

ဆေးဖော်စပ်သူများတွင်လည်း ထိုကဲ့သို့သော အရန်အတတ်ပညာများ ရှိကြပြီး လူအများက ဆေးဖော်စပ်မှု အတတ်ပညာဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။

လော့ချန် ယခင်က သင်ယူခဲ့ဖူးသော ကျောက်စိမ်းကွဲခြင်း နှင့် သစ္စာနှလုံးသား တို့မှာ အခြေခံအကျဆုံး ဆေးဖော်စပ်မှု နည်းလမ်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုနည်းလမ်းများသည် သတ္တုရိုင်းများ၊ ဆေးမြစ်များ၊ ပန်းများနှင့် အသီးအနှံများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် အလွန် ထိရောက်လှသည်။

ဤစာမျက်နှာပေါ်တွင် စိမ်းလန်းဆေးလုံးပြုစုခြင်း ဟု အမည်ရသော ဆေးပညာနည်းလမ်းတစ်ခု ပါဝင်နေသည်။

ထိုအတတ်ပညာသည် ပါဝင်ပစ္စည်းများ သန့်စင်ခြင်း သို့မဟုတ် မီးဖိုကို ထိန်းချုပ်ခြင်းတွင် အထောက်အကူ မပြုချေ။ ဆေးမြစ်များမှ ချီစွမ်းအင်ချီစွမ်းအင်ကို ထုတ်ယူခြင်းအတွက်လည်း မဟုတ်သလို၊ တိုက်ပွဲဝင်ရန်အတွက်လည်း မဟုတ်ပေ။

သို့သော် လော့ချန် တစ်သက်တွင် ကြုံဖူးသမျှ ဆေးအတတ်ပညာများထဲ၌ အနက်ရှိုင်းဆုံးနှင့် အဆန်းကြယ်ဆုံး တစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

အကြောင်းမှာ ကျွမ်းကျင်သွားပါက ဆေးလုံးတစ်လုံး၏ သတ်မှတ်ထားသော အဆင့်အတန်းကို နောက်တစ်ဆင့်သို့ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"လောကကြီးမှာ တကယ်ပဲ ဒီလို နည်းလမ်းမျိုး ရှိသေးတာလား" ဟု လော့ချန် မယုံကြည်နိုင်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ အကြည့်မှာ တစ်ဖက်ရှိ ဆေးဖော်ဆောင်သို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီး၊ သူ နောက်ပြောင်ကာ ဆေးလုံးစောင့်များ ဟု ခေါ်ဆိုလေ့ရှိသည့် ဆေးလုံးထိန်းသိမ်းသူ အနည်းငယ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

သို့သော် အမှန်စင်စစ် သူတို့၏ အခန်းကဏ္ဍမှာ ဆေးလုံးများကို အချိန် သို့မဟုတ် အပူချိန်ကြောင့် အာနိသင် ဆုံးရှုံးမှု မရှိစေရန် သင့်လျော်သော အခြေအနေများတွင် သိမ်းဆည်းပေးရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤနည်းလမ်းမှာမူ စစ်မှန်သော အတတ်ပညာ ဖြစ်သည်။

မှန်ကန်သော ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အရင်းအမြစ်များ ရှိပါက၊ စိမ်းလန်းဆေးလုံးပြုစုခြင်း နည်းလမ်းသည် အဆင့်နိမ့် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို အဆင့်မြင့် သို့မဟုတ် ထိုထက်ပို၍ မြှင့်တင်ပေးနိုင်သည်။

ကျမ်းစာအရ၊ ချင်ယွမ်ဇီသည် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်တွင် ရှိနေစဉ်ကပင် ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ တတိယအဆင့် ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ဖော်စပ်ခဲ့ဖူးသည်။

နည်းလမ်းမှာ သင်ယူရန် ခက်ခဲလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဖတ်ရှုပြီးနောက် လော့ချန်သည် အချိန်တိုအတွင်း ကျွမ်းကျင်အောင် လုပ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။ သို့သော် စာမျက်နှာပေါ်တွင် ဖော်ပြထားသော သတ်မှတ်ချက်များ မှာမူ နောက်တစ်မျိုး ဖြစ်နေသည်။

"အနည်းဆုံး ပထမအဆင့် အထူးကောင်းမွန်သော ဆေးဖိုတစ်ခု လိုအပ်ပြီး၊ အမြင့်ဆုံးအဆင့် သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်လက်နက်အဆင့် အရည်အသွေးရှိသော မီးဖိုဆိုလျှင် ပို၍ပင် သင့်တော်သည်"

"ရွေးချယ်ထားသော ဆေးလုံးများသည် အမြင့်ဆုံး အရည်အသွေး ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်ရမည်။ ဆေးလုံး၏ အာနိသင်ကို ဖြည့်တင်းပေးရန်အတွက် ကုန်ကြမ်းအနည်းဆုံး ဆယ်သုတ်စာကို မီးဖိုထဲတွင် အမြဲတမ်း ထည့်ထားရမည်"

"ဆေးဖော်ဆောင်ကို ဝိညာဉ်ကြောရှိရာ နေရာ သို့မဟုတ် ဆေးလုံးများအတွက် အကျိုးပြုသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တည်ရှိစေခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်"

"ကျင့်ကြံသူသည် ဆေးလုံး၏ အရည်အသွေးကို အဆက်မပြတ် မြှင့်တင်ရန်အတွက် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်၏ စစ်မှန်သောမီးလျှံကို အသုံးပြုရမည်။ မရရှိနိုင်ပါက ကောင်းကင်၊ မြေကမ္ဘာ သို့မဟုတ် ရှားပါးမီး အမျိုးမျိုးဖြင့် အစားထိုးရမည်"

"ပြုစုရမည့် အချိန်ကာလမှာ အနည်းဆုံး ခြောက်လ ဖြစ်ပြီး၊ နှစ်တစ်ရာအထိ ကြာမြင့်နိုင်သည်"

စာကြောင်းတစ်ကြောင်းချင်းစီကို ဖတ်ရှုရင်း လော့ချန် ခေါင်းတစ်ခုလုံး ထူပူလာသည်။ ထို သတ်မှတ်ချက်များကို ဖတ်ပြီးနောက်တွင် သူသည် လွန်စွာမှပင် စိတ်ပျက်အားငယ် သွားမိသည်။

ဤလိုအပ်ချက်များထဲမှ တစ်ခုမျှပင် သူ လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မည့်အရာ မဟုတ်ချေ။

အရိုးရှင်းဆုံးလိုအပ်ချက်ဟု ထင်ရသော ကုန်ကြမ်း ဆယ်သုတ်ကပင် အနည်းဆုံး ဟူသော ကန့်သတ်ချက်ဖြင့် လာသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကုန်ကြမ်းများ ကုန်ဆုံးသွားပါက အဆက်မပြတ် ဖြည့်တင်းပေးရဦးမည်။ အနည်းဆုံး ခြောက်လကြာမြင့်မည့် ကာလအတွင်း မည်မျှကုန်ကျမည်ကို မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။

ထို့နောက် ဝိညာဉ်ကြောရှိရာနေရာ ဟူသော လိုအပ်ချက် ရှိနေသေးသည်။

သူသည် ဖြည့်ဆည်းနိုင်သည်ဟု အစပိုင်းက ထင်ခဲ့သော်လည်း ထိုအရာမှာ သူ့အိပ်မက်သာ ဖြစ်နေသည်။ သူ တွေ့ရှိထားသော ဝိညာဉ်ကြော ဂူမှာ အလွန်သေးငယ်သော အကိုင်းအခက် ဝိညာဉ်ကြောသာ ဖြစ်သည်။

သူ့တစ်ဦးတည်း ကျင့်ကြံရန်ပင် မနည်းရုန်းကန်နေရသည်၊ ဆေးလုံးပြုစုသည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို ထောက်ပံ့ပေးရန်မှာမူ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ချေ။

"မီရှုဟွာက ဒီစာမျက်နှာကို ငါ့ကို အရင်က မပေးခဲ့တာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ငါ အဆင့်ကျော်ပြီး စိတ်ကူးအယဉ်လွန်သွားမှာကို သူ စိုးရိမ်ခဲ့တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု လော့ချန် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ပြီးတော့ သူ အခုမှ ပေးတာကလည်း မဆန်းပါဘူး၊ ငါက ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံး အဆင့်နိမ့်တွေပဲ ဖော်စပ်နေပြီး တိုးတက်မှု မရှိဖြစ်နေတာမို့၊ ဒါကို စိတ်ကူးသစ်တစ်ခုအဖြစ် အသုံးပြုစေချင်တာ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

ခြုံငုံကြည့်သော်၊ ဤစိမ်းလန်းဆေးလုံးပြုစုခြင်း နည်းလမ်းမှာ လော့ချန်၏ လက်ရှိအခြေအနေအတွက် အသုံးမဝင်လှပေ။ ကန့်သတ်ချက်များက များပြားလွန်းသည်။

"အခုတော့ သိမ်းထားလိုက်ပါဦးမယ်၊ ဒီအတတ်ပညာကို တကယ် အသုံးချနိုင်မယ့် အချိန် ရောက်လာမှာပါ"

လော့ချန် သက်ပြင်းချလိုက်သော်လည်း ကျေနပ်သည့် အပြုံးဖြင့်ပင် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

သူ၏ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ကျွမ်းကျင်မှုကို အကျိုးပြုနိုင်သည့် မည်သည့်အရာမဆို သူအတွက် တန်ဖိုးရှိသော အားဖြည့်မှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဆေးလုံးများကို ကြာရှည်စွာ ဖော်စပ်လာခဲ့ရာမှ၊ သူ ပိုမိုသင်ယူလေလေ ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အတတ်ပညာမှာ မည်မျှ ကျယ်ပြန့်ပြီး နက်နဲကြောင်း ပိုမိုသိရှိလာလေလေ ဖြစ်သည်။ ယခင်က သူသည် စမ်းသပ်မှုအသေးစားလေးများသာ လုပ်ဆောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤလမ်းကြောင်း၏ စစ်မှန်သော အံ့ဖွယ်များမှာ သူအတွက်မူ ရေခဲတောင်ထိပ်ဖျားမျှသာ ရှိသေးသည်။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်းကသာ စစ်မှန်သော ဝင်ပေါက်ဖြစ်နိုင်သည်။

လော့ချန် ဤသို့ စိတ်ကူးယဉ်နေစဉ်၊ မီရှုဟွာသည် ခြံဝင်းအတွင်း ဆုလာဘ်များ ဝေငှခြင်း ပြီးဆုံးသွားပြီး လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ပြန်လျှောက်လာသည်။

"နောက်လမှာ လေလံပွဲ ရှိတယ်၊ မင်း သွားမယ်မလား"

လော့ချန် သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါပေါ့ဗျာ၊ ကျွန်တော် တတ်နိုင်ပါတယ်…."

"ဘာမှ မဝယ်နိုင်ရင်တောင်မှ အသိပညာ ရရှိဖို့နဲ့ ဗဟုသုတ တိုးပွားဖို့အတွက် တန်ပါတယ်၊ မဟုတ်ဘူးလားဗျ"

မီရှုဟွာ စိတ်ဝင်စားစွာ မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ မင်းအတွက် နေရာတစ်ခု ဖယ်ထားမယ်၊ ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့၊ ကြည့်ပြီး သင်ယူပေါ့"

….

ထိုညနေခင်းတွင် လော့ချန်သည် ဆေးဖော်ဆောင်၌ အချိန်ကြာကြာ မနေခဲ့ပေ။

တစ်ချက်မှာ သူ၏ ပျက်စီးနေသော သွေးကြောများမှာ လက်ရှိအချိန်တွင် ကျင့်ကြံရန် မသင့်တော်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ချက်မှာ တစ်နေရာတည်းတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေခြင်းက မလိုလားအပ်သော သံသယများကို ဖိတ်ခေါ်နိုင်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဆေးဖော်ဆောင်ရှိ ဘဝမှာလည်း နေ့စဉ် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ကျင့်ကြံခြင်းသာ ဖြစ်၍ အသစ်အဆန်းများအား အလွန် တောင့်တမှု ရှိလှသည်။

အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ မရောက်သေးသော ချီသန့်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် ဤကဲ့သို့သော လူနေမှုပုံစံမှာ ခံနိုင်ရည်ရှိရန် ခက်ခဲလှသည်။

လော့ချန်သည် သည်းခံနိုင်စွမ်း မရှိသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း နေ့တိုင်း ထိုသို့နေထိုင်ပါက မလွဲမသွေ စိတ်အာရုံ ချောက်ချားခြင်းကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် လိုအပ်သော အနားယူမှုအချို့မှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။

ခြံဝင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လော့ချန်သည် သန့်စင်ခြင်း အတတ်ကို အသုံးပြု၍ သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်ပြီးနောက် ဈေးဝယ်ထွက်ခဲ့သည်။

သူသည် ယွမ်မိသားစုဆီသို့လည်း ခေတ္တဝင်ရောက်ကာ အဘိုးယွမ်နှင့် ရှောင်ယွဲ့တို့ကို တွေ့ဆုံပြီး ပြီးခဲ့သည့်လ အဆာပြေဆိုင်မှ ရရှိသော ဝင်ငွေများကို တွက်ချက်ခဲ့သည်။

"ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၆၂၀ မဆိုးပါဘူး၊ ဝင်ငွေက တဖြည်းဖြည်း ကောင်းလာပုံရတယ်" ဟု သူ မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။

လော့ချန်သည် ဝိညာဉ်ကျောက်များကို ယူကာ အမြန်တွက်ချက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြီးခဲ့သည့်လအတွက် လစာအဖြစ် ရှောင်ယွဲ့အား ဝိညာဉ်ကျောက် ၃၀ ပေးခဲ့သည်။ အဘိုးယွမ်၏ နာနတ်ဝိုင်အတွက် ဝိညာဉ်ကျောက် ၁၀၀ ကိုလည်း သီးသန့် ဖယ်ပေးလိုက်သည်။

ယွမ်ရှောင်ယွဲ့သည် ဝိညာဉ်ကျောက်များကို ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံရယူလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးကို မော့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီးလော့ တကယ်တော့ ကျွန်မတို့ ဝိညာဉ်ကျောက် ၉၀၀ ကျော် ရတဲ့လလည်း ရှိခဲ့ဖူးတယ်၊ ကျွန်မထင်တာတော့ ဒီထက်ပိုပြီး ရနိုင်သေးတယ်"

"တကယ်လား…."

လော့ချန် စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ ဤမျှသေးငယ်သော အဆာပြေဆိုင်တွင် ဤမျှကြီးမားသော ဈေးကွက် ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤစီးပွားရေးလေးအား စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ချဲ့ထွင်ရန် စဉ်းစားသင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ခက်တာကလေ ဒီလကစပြီး တခြားသူတွေကလည်း အဆာပြေမုန့်တွေကို စရောင်းလာကြတယ်"

ယွမ်ရှောင်ယွဲ့က မကျေမနပ်နှင့် နှုတ်ခမ်းလေးဆူကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘေးအိမ်က ဒေါ်ဒေါ်လီတောင် တိုဖူးထမင်းကို စရောင်းနေပြီ၊ သူတို့ပြောတာက အဲဒါက ခေါင်းလောင်းရွှေအိုးရိပ်မြုံ က နည်းလမ်းကို အခြေခံထားတာတဲ့၊ ဗိုက်ဝပြီး ချီစွမ်းအင်တောင် ဖြည့်တင်းပေးနိုင်တယ်တဲ့"

"မျက်စောင်းထိုးက အိမ်နီးချင်းကလည်း မိစ္ဆာသားရဲ အသားခြောက် မျိုးစုံကို စရောင်းနေပြီ၊ အရသာကတော့ အစ်ကိုလော့ရဲ့ အမဲသားခြောက်လောက် မကောင်းပေမဲ့ သူတို့က အမျိုးအစား ပိုစုံတာကို ကြော်ငြာပြီး ရောင်းနေကြတာ"

"ပြီးတော့လည်း...."

သူမ ပြိုင်ဘက်များအကြောင်း တတွတ်တွတ် ပြောနေစဉ် လော့ချန်သည် ဤကမ္ဘာမှ ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း စီးပွားရေး လုပ်ရာတွင် ခေတ်ရေစီးကြောင်းအတိုင်း လိုက်လုပ်တတ်ကြသည်ကို အံ့သြရင်း ရယ်မောလိုက်မိသည်။

သူသည် ရှောင်ယွဲ့၏ တောက်ပပြီး နက်မှောင်သော ဆံပင်များကို ခပ်ဖွဖွ သပ်ပေးလိုက်သည်။

"ရှောင်ယွဲ့…. အစ်ကိုပြောပြမယ်၊ ဝိညာဉ်ကျောက်ဆိုတာ မကုန်နိုင်ပါဘူး၊ လူတိုင်းက စားဝတ်နေရေးအတွက် ကြိုးစားကြရမှာပဲ၊ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ အလကား ရတာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ငါတို့က ငါတို့အကောင်းဆုံး လုပ်နိုင်တာကိုပဲ အာရုံစိုက်ဖို့ လိုတယ်" ဟု သူ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဤမိန်းကလေးမှာ အစပိုင်းက အလွန် ရှက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ လအနည်းငယ်ကြာ ဆိုင်ဖွင့်လာပြီးနောက်တွင် သူမသည် ပိုမိုယုံကြည်မှု ရှိလာပြီး ပွင့်လင်းလာခဲ့သည်။ သို့သော် ပိုမိုတွက်ကပ်တတ်လာသည်မှာလည်း အမှန်ပင်။

ယွမ်ရှောင်ယွဲ့သည် လော့ချန်၏ လက်မှ ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများကို ပြူးကျယ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"သူတို့ထဲက တချို့ဆို အစ်ကိုလော့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ပေါ်တင် ကူးချနေတာလေ”

"မျက်စောင်းထိုးက မိစ္ဆာသားရဲ အသားခြောက်ရောင်းတဲ့လူလိုပေါ့၊ ဆိုင်မဖွင့်ခင်က သူ ကျွန်မတို့ဆီက အမဲသား အသားခြောက်တွေကို လဝက်လောက် လာဝယ်သွားတယ်၊ သူ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှာနေတာ သေချာတယ်"

“ပြီးတော့ နတ်ပဲလှော်၊ ပေါက်ပေါက် ရောင်းတဲ့လူတွေ ဆိုရင်လည်း ဘာထူးလဲ၊ ကျွန်မတို့ ဆိုင်က မုန့်တွေနဲ့ တော်တော်ကြီးကို ဆင်တူတယ်"

လော့ချန် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ရင်း မအောင့်နိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

ခဏကြာပြီးနောက် သူ ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကူးချလို့ရတဲ့ နည်းလမ်းဆိုတာ အစကတည်းက လျှို့ဝှက်ချက်မှ မဟုတ်တာ"

ထို့နောက် သူ ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"နေပါဦး.... သူတို့တွေက ဈေးကောက် ဆက်ကြေး ပေးကြလား"

"ဟင်"

ရှောင်ယွဲ့မှာ လုံးဝ ကြောင်သွားရသည်။

ဘေးတွင် ဝိုင်ကို တိတ်ဆိတ်စွာ သောက်နေသော အဘိုးယွမ်မှာလည်း သူ၏ ခွက်ကို ချလိုက်ကာ နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်နေသည်။

လော့ချန်သည် ရှောင်ယွဲ့၏ နဖူးကို ခပ်ဖွဖွ ခေါက်လိုက်သည်။

"ငတုံးမလေးရယ်…. ငါက ဝိုင်တွေကို ဓားနန်းဆောင် ကျင့်ကြံသူတွေဆီကို လစဉ် အလကား သွားပို့ခိုင်းနေတယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"မနက်ဖြန်ကျရင် အဲဒီ ဓားနန်းဆောင် ကျင့်ကြံသူကို သွားရှာပြီး ပြောလိုက်၊ ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်းရဲ့ တကူးတက ဖန်တီးထားတဲ့ အဆုံးအဖြတ်စင်မြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိခိုက်စေတဲ့အထိ ရင်ပြင်က ညစ်ပတ်နေတယ်လို့ ပြောလိုက်…."

"ပြီးတော့ ကျောက်ဖြူရင်ပြင် တစ်ဝိုက်မှာက ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်တွေချည်းပဲ မဟုတ်လား၊ ဓားနန်းဆောင်အနေနဲ့ ဆိုင်ခန်းတွေကို စနစ်တကျ ဖြစ်အောင် ကျောက်ပြားတွေနဲ့ အကွက်ချပေးဖို့ အဆိုပြုလိုက်၊ ဆိုင်ခန်း တစ်ခန်းကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံး ဒါမှမဟုတ် နှစ်တုံး ကောက်ခိုင်းလိုက်….”

“လူအသွားအလာ အများဆုံးနေရာကို ငါတို့အတွက် ကြိုပြီး ယူထားဖို့ မမေ့နဲ့၊ ငါတို့လည်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပေးမယ်လို့ပြော ကြားလား"

ထိုစကားများကြောင့် ယွမ်ရှောင်ယွဲ့မှာ မှင်သက်သွားရသည်။ သူမ၏ အဘိုးပင်လျှင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

လော့ချန် ထပ်မံ ရှင်းပြမနေတော့ပေ။ အစောင့်တပ်ကို အပိုင်ကိုင်ထားခြင်း ဆိုသည့် နည်းဗျူဟာမှာ ရေရှည်အတွက် ထိရောက်လှသည်။ အနာဂတ် ပြိုင်ဆိုင်မှုများအတွက်လည်း အကောင်းဆုံး နေရာကို ရထားပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် ရှုံးနိမ့်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

အကယ်၍ သူ အချိန်ရလျှင် အဆာပြေမုန့် အသစ်အနည်းငယ်ကို ထပ်မံ ဖန်တီးလိုက်မည်ဆိုပါက သူတို့၏ ထုတ်ကုန် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းမှာ ပြန်လည် မြင့်တက်လာလိမ့်မည်။

ဆေးဖော်ဆောင်တွင် လူများစွာ ရှိပြီး အလုပ်မဲ့နေသော မီးဖိုများလည်း ရှိနေသည်မို့၊ ထို ကျင့်ကြံသူများကို အဆာပြေမုန့်လေး အနည်းငယ် ကြော်ခိုင်းခြင်းမှာ လွယ်ကူသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

"ဒါနဲ့…. နောက်လကျရင် ကျွန်တော့် မွေးနေ့ရှိတယ်၊ ခြံဝင်းထဲမှာ ပွဲသေးသေးလေး လုပ်မလို့၊ အဘိုးတို့ လာခဲ့ကြမလား"

သူတို့နှစ်ဦး တွန့်ဆုတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လော့ချန် ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာမှ အကြီးအကျယ် မဟုတ်ပါဘူး၊ သူငယ်ချင်း မိတ်ဆွေအနည်းငယ်နဲ့ အတူတူ ထမင်းစားပြီး သောက်သောက်စားစား ခဏ လုပ်ကြမှာပါ"

ယွမ်ရှောင်ယွဲ့ စိတ်ဝင်စားပုံ ရသော်လည်း သူမ၏ အဘိုးက ပြောလိုက်ပြီးဖြစ်သည်။

"ကျုပ်ကတော့ မလာတော့ဘူး၊ ဒီအဘိုးကြီးက လူငယ်တွေလိုမဟုတ်တော့ဘူး၊ သွားလာရတာ သိပ်ပင်ပန်းတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ယွဲ့ကိုတော့ လွှတ်လိုက်ပါ့မယ်၊ မိတ်ဆွေသစ်တွေနဲ့ တွေ့ရတာ သူ့အတွက် ကောင်းမှာပါ"