အခန်း (၅၄၅-၅၄၆)

အခန်း (၅၄၅) ဟင်းလင်းပြင်နိယာမ အသက်ဝင်နေခြင်း

​ရှားသည် လုံချန်းကို ချီဆောင်ကာ ဝေးရာသို့ ပြေးထွက်ခဲ့ပြီး လုံချန်း ရပ်ခိုင်းသည့်နေရာရောက်မှသာ ရပ်လိုက်တော့သည်။

​သူမသည် လုံချန်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ အသာအယာ ချပေးလိုက်သည်။

​"ဒီကြိုးတွေကို ဖြည်ပေးနိုင်လား" လုံချန်းက ရှားကို ပြောလိုက်သည်။

​ရှားက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး လုံချန်း၏ လက်မှ ကြိုးများကို စတင် ဖြည်ပေးသည်။ အတန်ကြာသော် လုံချန်း၏ လက်များ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

​သူသည် မိမိဘာသာ လက်ကို အသုံးပြု၍ ခြေထောက်မှ ကြိုးများကိုပါ ဖြည်ချလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် ထိုကြိုးများကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်ရာ သာမန်ကြိုးများနှင့်သာ တူနေသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ကြည့်ရသလောက် ထူးခြားမှု ဘာမျှမရှိပေ။ သို့သော်လည်း ခုနက သူ ကိုယ်တိုင် ရုန်းစဉ်က ပြတ်မထွက်သွားခဲ့သဖြင့် သူ စိတ်ဝင်စားမိသည်။

​သူသည် ကြိုးကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ဆွဲဖြတ်ကြည့်သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်လည်း မရပေ။ ကြိုးမှာ အလွန်အမင်း ခိုင်ခံ့လွန်းလှသည်။

​"ဒါကို ဖြတ်ဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်တယ်။ ထားလိုက်ပါတော့၊ နောက်တစ်ခါကျရင် ငါလည်း ဒီကြိုးမျိုးနဲ့ပဲ သူတို့ကို ပြန်ချည်ရမယ်" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် ထိုကြိုးကို သူ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

​"တော်တယ် ရှား... နင် ငါ့ကို ကယ်လိုက်တာပဲ" လုံချန်းက ရှား၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်သည်။

​"ဒါက ရှားရဲ့ တာဝန်ပါ သခင်" ရှားက ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေသည်။

​"ကောင်းပြီ... နင် ပြန်နားလို့ရပြီ" လုံချန်းက သူမကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

​"ငါ ပြန်သွားဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုတော့ ရှာရမယ်။ မင်ယုက တစ္ဆေကျောင်းတော်မှာ ကျန်နေခဲ့သေးတာ။ တကယ်လို့ ငါ ပြန်မရောက်သွားရင် သူ သေချာပေါက် အဖမ်းခံရလိမ့်မယ်" လုံချန်းက စိုးရိမ်တကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

​သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားနေရင်း ရုတ်တရက် အကြံတစ်ခု ရလာသည်။

​"ဟင်းလင်းပြင် ဖြတ်သန်းခြင်းကို အလွန် အရေးကြီးတဲ့ အခြေအနေမျိုးမှလွဲရင် မသုံးဘူးလို့ ငါ ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ သုံးခဲ့တဲ့ နှစ်ကြိမ်စလုံးမှာ ငါ သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့လို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခု အခြေအနေကတော့ တကယ့်ကို အရေးကြီးနေပြီ။ ငါ ပြန်သွားမှ ဖြစ်မယ်" လုံချန်းက ဆိုသည်။

​သူသည် ရှေ့သို့ လက်ညှိုးညွှန်လိုက်ပြီး တစ္ဆေကျောင်းတော်သို့ ပြန်သွားရန် ဟင်းလင်းပြင်ဝင်ပေါက် တစ်ပေါင် ဖွင့်ဖို့ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမကို အသက်သွင်းရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ဘာမျှ ဖြစ်မလာပေ။

​သူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ကြိုးစားကြည့်သော်လည်း ရလဒ်မှာ အတူတူပင်။ သူ၏ မျက်လုံးအရောင် ပြောင်းမသွားသလို ဟင်းလင်းပြင်နိယာမမှာလည်း အသက်ဝင်မလာပေ။

​"ငါတို့တွေ တစ္ဆေကျောင်းတော်နဲ့ အလှမ်းဝေးလွန်းနေလို့လား" လုံချန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း တွေးတောမိသည်။

​သူသည် ၎င်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမကြောင့်လား သို့မဟုတ် အကွာအဝေးကြောင့်လား ဆိုသည်ကို သိနိုင်ရန် နေရာပြောင်းခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်ကို စမ်းသပ်ကြည့်သည်။

​သူသည် ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်ပြီး သူကြည့်နေသည့် နေရာသို့ နေရာပြောင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရပေ။ ဟင်းလင်းပြင်နှင့် ပတ်သက်သော သူ၏ စွမ်းရည်တစ်ခုမျှ အလုပ်မလုပ်တော့ပေ။

​"ငါ့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေ ဘာဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ဘာလို့ ဟင်းလင်းပြင်နဲ့ ပတ်သက်တာတွေ တစ်ခုမှ သုံးလို့မရတာလဲ" လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​သူသည် အခြားစွမ်းရည်များကို စမ်းသုံးကြည့်သည်။ သူ၏ ဓားများမှ ချီစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်နိုင်သလို၊ မိစ္ဆာတောင်ပံများမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

​သူတော်စင်ဓား ခုနစ်သွယ်ထဲမှ ပထမပုံစံကို စမ်းသပ်ကြည့်ရာ ၎င်းမှာလည်း အလုပ်လုပ်သည်။

​"တခြားစွမ်းရည်တွေ အကုန်လုံးက အကောင်းကြီးပဲ။ ဒါဆို ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

​"ငါ့ရဲ့ နိယာမနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စွမ်းရည်တွေပဲ ဒီမှာ ထိခိုက်နေတာလား" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။

​သူသည် အမှောင်နိယာမကို နားလည်ပြီးနောက် ရရှိခဲ့သော အရိပ်အသွင်ပြောင်းခြင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်ရာ ထိုစွမ်းရည်မှာမူ အလုပ်လုပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

​"ဟင်းလင်းပြင်နိယာမ တစ်ခုတည်းပဲ ဖြစ်နေတာလား။ ဘာလို့လဲ၊ ရွှင်း... ငါ့ကို ရှင်းပြစမ်း။ ငါ ဘယ်လိုနည်းနဲ့ဖြစ်ဖြစ် ပြန်သွားမှ ဖြစ်မယ်" လုံချန်းက စိတ်တိုတိုနှင့် ပြောလိုက်သည်။ ထိုအချိန်မှာပင် တောင်ပံပါသော မိန်းကလေးများမှာ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ အတိုင်းအတာအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်ကို သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်ဓားကို ထုတ်ယူကာ ပျံသန်းထွက်ခွာလိုက်သည်။

​"ရွှင်း... ငါ့ကို ဖြေဦးလေ" လုံချန်းက ခဏကြာမှ ထပ်မံ ပြောလိုက်သည်။

​"ငါ အရင် စဉ်းစားပါရဦး။ ဒါက တကယ့်ကို ရှုပ်ထွေးလွန်းတယ်။ မကြာခင် အဖြေပေးပါ့မယ်" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။

​ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ရွှင်းက ကောက်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။

​"ငါတို့တွေ တခြား ဟင်းလင်းပြင် နယ်ပယ် တစ်ခုထဲ ရောက်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါက တခြားကမ္ဘာတစ်ခုလိုမျိုးပေါ့" ရွှင်းက လုံချန်းအနားမှာ ပေါ်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

​"တခြား နယ်ပယ်တစ်ခု ဟုတ်လား။ အဲဒါနဲ့ ငါ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမ သုံးလို့မရတာနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ဘယ်နယ်ပယ်မှာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ငါ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမက ထိခိုက်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ ဒါက အထွတ်အထိပ် နိယာမတစ်ခုပဲလေ။ နောက်ပြီး ငါ့ရဲ့ တခြားနိယာမတွေလည်း အလုပ်လုပ်နေတာပဲ" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ပျံသန်းနေဆဲမှာပင် ရွှင်းကို ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​"ငါ့ အထင်သာ မှန်မယ်ဆိုရင် နင့်ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမက အသက်ဝင်မလာတာ မဟုတ်ဘူး။ ပြဿနာက အဲဒါက အသက်ဝင်နေနှင့်ပြီးသား ဖြစ်နေလို့ နင် ထပ်သုံးလို့ မရတာပဲ" ရွှင်းက ရှင်းပြသည်။

​"အသက်ဝင်နေနှင့်ပြီးသား ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ဒါဆို ဘာလို့ သုံးလို့မရတာလဲ" လုံချန်းက မေးသည်။

​"ဘာလို့လဲဆိုတော့ နင်က ဒီနေရာကို နေရာပြောင်းခံရတာ မဟုတ်လို့ပဲ။ ဒီနေရာက ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်တွေကြားမှာ တည်ရှိနေတာမို့၊ နင်က ဒီထဲကို အတင်းအဓမ္မ ရောက်ရှိလာတာ ဖြစ်တယ်။ နင့်ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမက နင် ဒီနေရာကနေ လွင့်ထွက်မသွားဘဲ မူလနေရာကို ပြန်မရောက်သွားအောင် အစွမ်းကုန် အလုပ်လုပ်ပြီး နင့်ကို ဒီမှာ ဆွဲထားပေးနေတာ ဖြစ်တယ်" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။

​"ဘာလဲဟ။ ဒါဆို ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဟင်းလင်းပြင်နိယာမကပဲ ပြဿနာ ဖြစ်နေတာပေါ့။ အဲဒါက ငါ့ကို ဒီမှာ ပိတ်မိအောင် လုပ်ထားတာလား။ ဒါဆို ငါ ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုဘူးပေါ့။ အဲဒါ အလုပ်လုပ်တာ ရပ်သွားတာနဲ့ ငါ ရှိခဲ့တဲ့ နေရာကို ပြန်ရောက်သွားမှာလား။ ဒါဆို အဲဒါကို ရပ်တန့်စေမယ့် နည်းလမ်းကို ပြောပြဦး" လုံချန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

​"ငါလည်း မသိဘူး။ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမကို နားလည်ထားတဲ့သူနဲ့ ငါ အတူရှိနေတာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။ ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေသလဲဆိုတာ ငါလည်း သေသေချာချာ မသိဘူး" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။

​"ဒါဆိုရင် ဘာမှမသိဘဲနဲ့ အဲဒီအပင်ကို ဘာလို့ သွားထိခိုင်းရတာလဲ။ ငါ အခု ဒီအမှိုက်လို ရှုပ်ထွေးတဲ့ကိစ္စထဲ ရောက်နေပြီ။ အဲဒါက အဆိုးဆုံး မဟုတ်သေးဘူး။ အဆိုးဆုံးက ရန်သူ့ဂူထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တဲ့ မင်ယုပဲ။ သူသာ လူမိသွားရင် တကယ့်ကို ဒုက္ခရောက်တော့မှာ" လုံချန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

​"မင်ယုအတွက်တော့ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ငါတို့က ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်တွေရဲ့ ကြားထဲမှာ ရှိနေတာမို့ ဒီက အချိန်က ပြင်ပကမ္ဘာအပေါ် သက်ရောက်မှု မရှိဘူး။ နင် ဒီမှာ အချိန်ဘယ်လောက်ပဲ ကုန်ဆုံးပါစေ ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားတဲ့အခါ နင် ထွက်လာခဲ့တဲ့ အချိန်နဲ့ နေရာအတိုင်းကိုပဲ ပြန်ရောက်မှာပါ" ရွှင်း၏ အဖြေစကားကြောင့် လုံချန်း၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှု တစ်ခု လျော့ပါးသွားသည်။

​"ဒါဆိုရင်တော့ တော်သေးတာပေါ့။ အနည်းဆုံးတော့ ငါ ဒီမှာ ရှိနေတုန်း သူ့ရဲ့ အသက်အန္တရာယ်က စိတ်ချရတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမကို ဘာလို့ ရပ်လို့မရတာလဲ။ ဘာလို့ ငါ့ကို ဒီမှာ ဆွဲထားရတာလဲ။ နောက်ပြီး ငါ ထိလိုက်တဲ့ အပင်က ဘာအပင်လဲ" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

​"အဲဒီအပင်အကြောင်း ပြောပြရင် နင် သိချင်တာတွေရဲ့ အဖြေ အများစုကို ရပါလိမ့်မယ်။ ပထမဆုံးအနေနဲ့ အဲဒီအပင်ကို ဟင်းလင်းပြင် မြှင့်တင်ရေးအပင်လို့ ခေါ်တယ်။ အဲဒါအကြောင်း မသိတဲ့ သာမန်လူတွေအတွက်တော့ အဲဒီအပင်က နေရာတစ်နေရာရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းပေးထားပြီး ဟင်းလင်းပြင် ကွဲလွဲမှုတွေ မဖြစ်အောင် တားဆီးပေးတဲ့ အပင်ပေါ့" ရွှင်းက စတင် ရှင်းပြလိုက်သည်။

​"ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပင်အကြောင်း သိတဲ့သူတွေအတွက်ကျတော့ အဓိပ္ပာယ်က လုံးဝကို ပြောင်းလဲသွားပြီ..." သူမက ထပ်လောင်း ပြောကြားလိုက်လေသည်။

အခန်း (၅၄၆) မမြင်နိုင်သော ဒုက္ခ

​"ဟင်းလင်းပြင် မြှင့်တင်ရေးအပင်ဆိုတာ သူတို့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမမျိုးစေ့ကို အောင်မြင်အောင် ဖော်ဆောင်ထားနိုင်သူတွေ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက် ပိုမြင့်တဲ့အဆင့် ရောက်နေသူတွေအတွက် အကြီးမားဆုံး ရတနာတစ်ခုပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီအပင်က နိယာမစွမ်းအင်တွေ ကြီးထွားလာဖို့ အထောက်အကူပြုတယ်လို့ အဆိုရှိကြလို့ပဲ"

​"တကယ်လို့ နင့်မှာ နိယာမမျိုးစေ့ရှိနေရင် အဲဒါက နိယာမအပင်ပေါက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ တကယ်လို့ နင့်ရဲ့ သိုင်းဟင်းလင်းပြင်ထဲမှာ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမ အပင်ပေါက်လေး ရှိနေရင်လည်း အဲဒါက ပိုပြီး ကြီးထွားလာလိမ့်မယ်။ အဲဒါကြောင့်လည်း ငါက နင့်ကို သွားထိခိုင်းတာပေါ့" ရွှင်းက လုံချန်းကို ရှင်းပြသည်။ "တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာက အဲဒါက အထောက်အကူပြုတယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ အထောက်အကူပြုသလဲဆိုတာကိုတော့ ငါလည်း မသိတာပဲ"

​"ဒါဆို အဲဒါက ငါ့ကို ကူညီပေးခဲ့တာလား။ ငါ ကြည့်ကြည့်ဦးမယ်" လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်ဓား အရှိန်အား လျှော့ချလိုက်ပြီး စိတ်အာရုံကို သိုင်းဟင်းလင်းပြင်ထဲသို့ ပို့လွှတ်ကာ အထဲကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သော်လည်း ထူးခြားသော ပြောင်းလဲမှု ဘာမျှ မတွေ့ရပေ။ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမ အပင်ပေါက်လေးမှာ နဂိုအရွယ်အစားအတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။ ထူးခြားချက်မှာ ၎င်းသည် အနည်းငယ် တလက်လက် တောက်ပနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ လုံချန်းသည် သူ၏ စိတ်အာရုံကို ပြန်ထုတ်လိုက်သည်။

​"အရွယ်အစားကတော့ အတူတူပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ တလက်လက်နဲ့ တောက်ပနေတယ်" လုံချန်းက ပြန်ပြောသည်။

​"တောက်ပနေတယ်ဆိုရင်တော့ အလားအလာ ကောင်းတာပဲ။ အဲဒါက ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုခုတော့ လိုအပ်နေသေးပုံရတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း နင့်ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်နိယာမ အပင်ပေါက်လေးက နင့်ကို ဒီနေရာကို ခေါ်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ကြီးထွားဖို့အတွက် လိုအပ်နေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းကို လာရှာခိုင်းတာပေါ့။ ဒါမှမဟုတ်လည်း တခြားအကြောင်းရင်း တစ်ခုခုကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ငါလည်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့အရာဆိုတော့ အတိအကျတော့ မပြောနိုင်ဘူး" ရွှင်းက ခေါင်းခါရင်း ဆိုသည်။

​"ဆိုလိုတာက... ငါက ဟင်းလင်းပြင် တစ်နေရာမှာ ပိတ်မိနေပြီး ဘာကို ရှာရမှန်းတောင် မသိဘူးပေါ့။ ပြီးတော့ ငါက ထွက်ပြေးနေရတဲ့ ရာဇဝတ်သား ဖြစ်နေပြီး ငါပြောတဲ့ စကားတစ်လုံးမှ နားမလည်တဲ့ မိန်းကလေးတွေဆီကနေ ပြေးနေရတာပေါ့။ အခြေအနေက ဒီထက် ပိုဆိုးဦးမှာလား" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"နောက်ပြီး ငါ့ခေါင်းက ခုထိ နာနေတုန်းပဲ။ သူတို့ ငါ့ကို ဘာနဲ့ ရိုက်လိုက်တာလဲ မသိဘူး" သူက ခေါင်းကို ပွတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"ငါလည်း သေချာမသိဘူး။ ဟိုမိန်းကလေးနားမှာ ဘာလက်နက်မှ ရှိတာကို ငါ မတွေ့မိပါဘူး" ရွှင်းက ပြန်ဖြေသည်။

​"ဟိုမှာ ဘာကြီးလဲ" သူမက ရှေ့ဘက်သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် ရှုန်းကို ကြည့်နေရာမှ ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ တောင်ပံပါသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဧရာမ ကျောက်ရုပ်ကြီးတစ်ရုပ်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုကျောက်ရုပ်ကြီးမှာ အလွန် မြင့်မားလွန်းလှသဖြင့် လုံချန်းနှင့် ကျောက်ရုပ်ကြီးကြားတွင် သစ်ပင်များစွာ ကာကွယ်နေသော်လည်း ကျောက်ရုပ်၏ အပေါ်ပိုင်းတစ်ဝက်ကို သူ မြင်တွေ့နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကျောက်ရုပ်မှာ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ အကွာအဝေး အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသေးသဖြင့် သူ မရိပ်မိသေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

​"အမျိုးသမီး ကျောက်ရုပ်ကြီးလား။ အခုမှ စဉ်းစားကြည့်တော့ ငါ ဒီမှာ တွေ့ခဲ့သမျှ လူတွေအကုန်လုံးက မိန်းကလေးတွေပဲ။ ဒါက မိခင်ဦးဆောင်တဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီမှာ ယောကျ်ားလေးတွေ လုံးဝ မရှိတာလား" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

​"ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ အဲဒါကြောင့်လည်း သူတို့ နင့်ကို ကြိုးနဲ့ချည်ထားတာ ဖြစ်မှာပေါ့။ သူတို့အတွက် ယောကျ်ားတစ်ယောက် လိုချင်နေလို့ ဖြစ်မှာပါ" ရွှင်းက တခစ်ခစ် ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။

​"မနောက်စမ်းပါနဲ့။ ငါတို့ အခု အရေးကြီးတဲ့ အခြေအနေ ရောက်နေတာ" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

​ရွှင်းသည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် နောက်ပြောင်မိသဖြင့် အားနာသွားပြီး တောင်းပန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် လုံချန်းက ဆက်ပြောသည်။

​"တကယ်လို့ သူတို့က ငါ့ကို လိုချင်တာဆိုရင် တောင်းဆိုလိုက်ရုံပဲလေ။ ဒီလောက် လှတဲ့ မိန်းကလေးတွေကို ငါက ဘယ်ငြင်းပါ့မလဲ" လုံချန်းက ဆက်လက်၍ နောက်ပြောင်လိုက်ပြန်သည်။

​"အိုး... ဒါနဲ့ ခုနက နင့်ကို ဒေါသထွက်မိတာ တောင်းပန်ပါတယ်နော်။ မင်ယုအတွက် စိုးရိမ်သွားလို့ပါ။ အခုတော့ ဒီက အချိန်က ဟိုဘက်ကို သက်ရောက်မှုမရှိဘူးဆိုတာ သိရတော့ နည်းနည်း စိတ်အေးသွားပြီ" လုံချန်းက ရွှင်းကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​"အခုနကတော့ အရေးကြီးတဲ့ အခြေအနေဆို။ ငါ့ကျတော့ နောက်ခွင့်မပေးဘဲ နင်ကျတော့ ဘာလို့ အပေါစားတွေ ပြောနေတာလဲ" ရွှင်းက နှုတ်ခမ်းဆူကာ ပြောလိုက်သည်။

​"စတာပါကွာ။ နင်လည်း စကားလေး ဘာလေး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလို့ရတာပဲ။ အဲဒါမှ စိတ်ကြည်လင်မှာပေါ့" လုံချန်းက သူမ၏ ပါးလေးကို အသာအယာ ဆွဲလိုက်ရင်း ပြန်ပြောသည်။ ရွှင်းမှာ သူ၏ အနီးနားတွင် ပျံသန်းနေသဖြင့် သူမ၏ ပါးကို လှမ်းဆွဲရန် သူ့အတွက် မခက်ခဲပေ။

​"နင် ငါ့ကို ကလေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေတာလား" ရွှင်းက လုံချန်းကို စွေကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် သူမ၏လက်ကို ဆွဲကာ သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူသည် သူမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ပွေ့ဖက်ထားရင်း သူမ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကိုမူ ပတ်ဝန်းကျင်အား စောင့်ကြည့်ရန်နှင့် ဦးတည်ချက်ကို ထိန်းကျောင်းရန် အသုံးပြုထားသည်။

​"ဒါပေါ့... ငါ နင့်ကို ကလေးတစ်ယောက်လို မဆက်ဆံပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်လိုပဲ ဆက်ဆံတာပါ" လုံချန်းက သာယာသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး မှင်သက်သွားသော ရွှင်း၏ ပါးပြင်ကို အနမ်းတစ်ပွင့် ပေးလိုက်သည်။

​လုံချန်းသည် သူမကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း မနမ်းဘဲ အသာအယာသာ နမ်းပြီးနောက် ပြန်လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူ ထိုထက် ပိုလုပ်မိလျှင် သူမ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ကို သူ သိနေသောကြောင့်ပင်။

​ရွှင်းသည် လွတ်မြောက်သွားသည်နှင့် အနောက်သို့ ပျံထွက်သွားသည်။

​"နင် လူယုတ်မာကြီး၊ နင်က အမြဲတမ်း ကိုယ့်ဆရာကို ပြန်နှောက်ယှက်နေတာပဲ။ အခု အလိုက်ခံနေရတာကိုတောင် နင် မစဉ်းစားဘူးလား" ရွှင်းက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးရင်း ပြန်ပြောသည်။

​"ငါပြောပြီးပြီလေ၊ နင်က ငါ့ဆရာမဟုတ်ဘူး၊ ငါ့ရဲ့ အမျိုးသမီးပါ။ အလိုက်ခံရတာနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ သူတို့တွေ ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အာရုံ အကွာအဝေးထဲမှာတောင် မရှိသေးပါဘူး။ ငါ သူတို့ကို အဝေးကြီးမှာ ထားခဲ့ပြီးပြီ" လုံချန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပျံသန်းနေရင်း မမြင်ရသော လေယာဉ်တစ်စင်းကို တိုက်မိလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

​သူသည် ပိုက်ကွန်တစ်ခုထဲတွင် ပိတ်မိသွားပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားမှာမူ ရှေ့သို့ ဆက်လက် ပျံထွက်သွားသည်။ သူသည် ဝိညာဉ်ဓားကို နောက်သို့ ပြန်ခေါ်ကာ ပိုက်ကွန်ကို ဖြတ်ခိုင်းသော်လည်း ဘာမျှ ဖြစ်မလာပေ။ ထိုပိုက်ကွန်မှာ လက်နက်နှင့် ထိ၍မရဘဲ လူနှင့်ထိမှသာ ထိတွေ့နိုင်သည့် အရာတစ်ခုနှင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသည်။ ထို့ပြင် ၎င်းမှာ မမြင်ရပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း လုံချန်းမှာ ပိတ်မိသွားသော်လည်း ဓားကမူ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

​"ငါ့ကံကတော့ တကယ့်ကို အမှိုက်ပဲ" လုံချန်းက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

​သူသည် လက်ကို လှုပ်ရှားရန် ကြိုးစားသော်လည်း မရပေ။ သူ၏လက်မှာ ပိုက်ကွန်ထဲတွင် ငြိနေသည်။

​သူသည် ဝိညာဉ်ဓားကို သူ၏ လက်ဖဝါးအနားသို့ ရောက်လာအောင် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး ဓားကို ဖမ်းကိုင်လိုက်သည်။

​သူသည် ဓား၏ အရှိန်ကို သုံး၍ ရုန်းထွက်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း ဓားက သူ့ကို ရှိသမျှ အင်အားသုံး၍ ဆွဲသော်လည်း သူ မလွတ်မြောက်ခဲ့ပေ။ ထိုမမြင်ရသော ပိုက်ကွန်မှာ သူ့ကို ဖမ်းဆီးထားပြီး လွှတ်ပေးမည့်ပုံ မရှိပေ။

​အကယ်၍ လုံချန်းသာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း သုံးနိုင်လျှင် လွတ်မြောက်နိုင်မည် ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်စွမ်းရည်များမှာ သုံးမရသဖြင့် အခက်တွေ့နေရသည်။ မမြင်ရသော ပိုက်ကွန်မှာ ဖျက်ဆီးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူသည် ဓားမှတစ်ဆင့် ချီစွမ်းအင်များကို ထုတ်လွှတ်၍ ဖြတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မမြင်ရသော ပိုက်ကွန်ကို မထိတွေ့နိုင်ပေ။ ၎င်းမှာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထိမှသာ ငြိတွယ်သွားပြီး အခြားအရာများမှာမူ မထိတွေ့နိုင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

​"ရှားရဲ့ အကူအညီကို ယူကြည့်ပါဦး။ သူကတော့ အဲဒီအရာကို ဖြတ်နိုင်ကောင်း ဖြတ်နိုင်လိမ့်မယ်" ရွှင်းက လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။

​လုံချန်းက ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ရှားကို နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ခေါ်ထုတ်လိုက်သည်။

​ရှားသည် လုံချန်း၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာပြီး သူ့ကို လွှတ်ပေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရလဒ်မှာ ရှားပါ ထိုပိုက်ကွန်ထဲတွင် ထပ်မံ ပိတ်မိသွားခြင်းသာ ဖြစ်တော့သည်။

​"အင်း... အစီအစဉ်ကတော့ အတော်လေး အောင်မြင်သွားတာပဲ" လုံချန်းက ရွှင်းကို လှမ်းကြည့်ရင်း ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်လေတော့သည်။