အခန်း (၁၂၁၃-၁၂၁၅)
Vol. 81 Ch. 1213-1215
အခန်း (၁၂၁၃) လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ချက်ဖြင့် သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးကို ခြိမ်းခြောက်ခြင်း
ယွီရှန်းရုန်က သူ၏အပြုံးကို ထိန်းထားလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ကျုပ်က အမှန်တရားကိုပဲ ပြောနေတာ။ ခင်ဗျားရဲ့သိက္ခာကို ထိခိုက်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်”
တကယ်တော့ ယွီရှန်းရုန်က လှောင်ပြောင်တာ မဟုတ်ပေ။ သူက တောင်းပန်ချိန်၌ စိတ်ရင်းစစ်မှန်၏။ သူ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးက ဤအတိုင်းပဲဖြစ်သည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ထိုစကားများက ညီနောင်ငါးဖော်၏စိတ်ထဲ လှိုင်းများပိုမိုတိုးလာစေကာ သူတို့ကို တောင့်တင်းစေ၏။
ကျူးယန်က တောင်ထဲ၌ ဆက်လက်သောင်းကျန်းနေပြီး ၎င်း၏လွတ်လမ်းများကို ဧရာမခရမ်းရောင် အလင်းကွင်းများက ပိတ်ဆို့ထား၏။
စွင်းမူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
“ကျုပ် မင်းကို ဘာမှပြောစရာ မရှိတော့ဘူး။ မျှော်နန်းသခင်ကြောင့် ဒီနေရာက အင်မတန် အန္တရာယ်များတယ်ဆိုတာ သတိပေးလိုက်မယ်။ တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ထွက်သွားရင် အကောင်းဆုံးပဲ”
“ကျေးဇူးပြုပြီး မြန်မြန်ထွက်သွားပေးပါ”
“ကျေးဇူးပြုပြီး တတ်နိုင်သမျှမြန်မြန်ထွက်သွားပေးပါ”
“ကျေးဇူးပြုပြီး တတ်နိုင်သမျှမြန်မြန်ထွက်သွားပေးပါ”
“ကျေးဇူးပြုပြီး တတ်နိုင်သမျှမြန်မြန်ထွက်သွားပေးပါ”
ထိုစဉ် ကောင်းကင်ထဲ၌ ရှေ့နောက်ပျံသန်းနေသည့် ကျင့်ကြံသူတချို့ရှိသည်။ သူတို့က စွင်းမူ၏အသံကို ကြားသောအခါ နှစ်ယောက်သားကို အလိုလို လှည့်ကြည့်မိပြီး ထိုလူနှစ်ယောက်က ပညာရှင်မဟုတ်ဟု ယုံကြည်နေ၏။
ဖုန်း
ကျူးယန်က မြေပြင်ကို ရုတ်တရက် ခြေဆောင့်နင်းလိုက်ကာ မြေပြင်ကို အက်ကွဲသွားစေ၏။
စွင်းမူက ကြောက်လန့်မှုကြောင့် ဖြူဖျော့သွားသည်။ သူက အော်ပြောလိုက်၏။
“ငါနဲ့ပူးပေါင်းကြ”
“ဟုတ်”
ညီနောင်ငါးဖော်က ဝေဟင်ထဲပျံဝဲနေတော့၏။
စွင်းမူက နောက်ထပ် အားကောင်းသည့် ခရမ်းရောင်အလင်းကွင်းကို ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။ ကျန်သည့်လေးယောက်ကလည်း ခရမ်းရောင်အလင်းကွင်းများ ဆက်တိုက်ထုတ်သုံးလိုက်၏။
အလင်းကွင်းများက ချိတ်ဆက်သွားပြီး ကျူးယန်ကို ဝိုင်းထားလိုက်ပြန်၏။
အလင်းကွင်းများက ကျူးယန်ကို ယာယီဖိနှိပ်ထားစဉ် စွမ်းအင်ဓားတို့က ကျူးယန်ဆီလျှပ်ပြက်သော အရှိန်ဖြင့် တိုးဝင်သွားသည်။
ဘန်း ဘန်း ဘန်း
ကျူးယန်က ဒေါသထွက်လာပြီး ၎င်းနယ်ပယ်အတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများကို ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းတို့ကို ယင်ကောင်များပမာ လွင့်ထွက်သွားစေပြီး သွေးများအန်စေ၏။
၁၅မိနစ်ကျော်ကြာပြီးနောက် ကျင့်ကြံသူဆယ်ယောက်ကျော်က သေဆုံးသွားသည်။
ကျူးယန်ကမူ အားအင်များ ပြည့်ဖြိုးနေသေးသည်။ ထိုစဉ် ၎င်းက ရူးသွပ်စွာရယ်မောပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။
“ရူးမိုက်လိုက်တာ”
ကျူးယန်က ခြေကို ဆောင့်နင်းလိုက်ရာ တောင်ပေါ်မှ ကျောက်တုံးကျောက်ခဲများကို လွင့်ကျလာစေသည်။
စွင်းမူ၏ မျက်လုံးက သွေးနီရောင်သန်းနေကာ အော်ပြောလိုက်၏။
“စတေးမယ်”
“စတေးမယ်”
“စတေးမယ်”
“စတေးမယ်”
“စတေးမယ်”
ညီနောင်ငါးယောက်သည် သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အဆောင်များကို ရိုက်ချက်လိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ် ဆင်းသက်လိုက်၏။ ပြီးနောက် ကျင့်ကြံသူများ၏အလောင်းများက လေထဲလွင့်တက်လာတော့သည်။ ၎င်းကို မြင်သောအခါ တစ်စုံတစ်ယောက်က အော်ပြောလိုက်၏။
“မင်းက သေသူကို မလေးမစား ပြုနေတာပဲ”
စွင်းမူက ပြန်ပြောလိုက်၏။
“ငါတို့ဒီလိုမလုပ်ရင် သေမှာပဲ”
ကျင့်ကြံသူများက ဘာမှမပြောပေ။
စတေးမှုဖြင့် အလင်းကွင်းငါးခု၏ စွမ်းအားများက တိုးလာတော့သည်။ အလင်းကွင်းများက ကျော့ကွင်းများ ပမာပင်။ ၎င်းတို့က ကျူးယန်၏ပခုံးကိုချည်နှောင်ထားလျက် သွေးရာများ ကျန်ရစ်ခဲ့စေသည်။
ကျူးယန်က ဟန်ချက်ပျက်သွားကာ တောင်းတစ်တောင်းပမာ နောက်သို့လဲကျသွားတော့သည်။
ဤနည်းဖြင့် ကျင့်ကြံသူပေါင်းရာချီက ကျူးယန်ကို ရူးသွပ်စွာတိုက်ခိုက်ကြတော့၏။
ကျူးယန်၏ဒဏ်ရာမှ သွေးများစီးကျလာပြီးနောက် သွေးအိုင်လေးဖြစ်လာသည်။
ဝေါင်း
ကျူးယန်က ဒေါသတကြီးရုန်းကန်လိုက်ကာ ၎င်း၏အမွေးများ ထောင်ထလာတော့သည်။ အစိမ်းရောင်အလင်းတန်းနှစ်ခုက ရင်ဘတ်ပေါ်၌ လင်းလာပြီး သူ၏မျက်လုံးနှစ်ခုက ခြောက်ခြားဖွယ်ကောင်းအောင် တောက်ပနေတော့သည်။ ပြီးနောက် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ တောင်တစ်တောင်အားဖြင့် မြေပြင်ကို ထုနှက်ကာ လေပြင်းများ ဝေ့တက်လာစေ၏။
ဖုန်း
ခရမ်းရောင်အလင်းကွင်းများ တူးထုတ်ခံရပြီးနောက် ကျင့်ကြံသူများ လွင့်ထွက်သွားကာ သေလျှင်သေ သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာရကုန်၏။
အဝေး၌ ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သည့် ခုံဝမ်က ပြောလိုက်သည်။
“အဲဒါဆို စွင်းမူနဲ့သူ့ညီနောင်တွေပဲ”
လုကျိုးက ညီနောင်ငါးဖော်ကို မှတ်မိတာကြာပြီဖြစ်သည်။
“မင်း သူတို့ကို သိတယ်လား”
“သူတို့ကလည်း ကျုပ်တို့လိုပဲ။ သူတို့က အဆင့်နိမ့်အမဲလိုက်အဖွဲ့ပဲ။ သူတို့ကိုယ်သူတို့ အထင်ကြီးနေတာ။ သူတို့ကျူးယန်ကို ဖြေရှင်းဖို့နည်းလမ်းမရှိဘူး။ စုန်းအတတ်က ကြိုတင်တည်ဆောက်ထားမှပဲ အလားအလာကို ပြနိုင်တာ။ ညီနောင်ငါးဖော်က မကောင်းဆိုးဝါးအမဲလိုက်အဖွဲ့ထဲ ဝင်ချင်နေတာလို့ ကြားမိတယ်။ နှမြောစရာကောင်းတာက မကောင်းဆိုးဝါးအမဲလိုက်အဖွဲ့က သူတို့ဝင်ဖို့အခွင့်အရေးတောင် မရလိုက်သေးခင် အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခံလိုက်ရတယ်” ခုံဝမ်က ပြောလိုက်၏။
ထိုစဉ် ခုံဝူကပြောလိုက်သည်။ "အခုက တိုက်ပွဲထဲဝင်ပါဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်ပါပဲ ဆရာကြီး”
တိုက်ပွဲထဲတွင်ဖြစ်သည်။
ကျူးယန်၏ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အစိမ်းရောင်သင်္ကေတများနှင့် ၎င်း၏မျက်လုံးများက ပိုတောက်ပပြီးရင်း တောက်ပလာကာ ၎င်းက ရုတ်တရက်ကျင့်ကြံသူများကို ခုန်အုပ်တော့သည်။ ရိုက်ချက်တိုင်းပဲ ကျင့်ကြံသူများက ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းထန်ထန်ရပြီး တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကင်းမဲ့ကုန်၏။
၎င်းကို မြင်သောအခါ ညီနောင်ငါးဖော်က စုဝေးလျက် အရှေ့အရပ်သို့ စတင်ရွေ့ပြောင်းကြသည်။
“ငါတို့ဒီတိုက်ပွဲကို မနိုင်နိုင်ဘူး။ နောက်ဆုတ်ကြ”
ကျင့်ကြံသူများကလည်း တကွဲတပြားစီထွက်ပြေးတော့သည်။
ကျူးယန်က ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေ၏။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကျင့်ကြံသူတစ်ရာကျော် သေဆုံးသွားသည်။
စွင်းမူနှင့် ညီနောင်ငါးဖော်သည် ယွီကျန့်ဟိုင်နှင့် ယွီရှန်းရုန်တို့ကို ဖြတ်ကျော်သွားသည့်အချိန်၌ စွင်းမူက ပြောလိုက်၏။
“သွားမယ်လေ မင်း ဘာလို့မသွားသေးတာလဲ”
မည်သို့ပင်ဆိုစေ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းက သူတို့ကိုလက်ခံခဲ့ဖူးသည်။ သူတို့က ရန်သူများမဟုတ်ပေ။ သူတို့က ရည်မှန်းချက်မတူသူများဖြစ်သည်။
သို့သော် ကျူးယန်က ခုန်အုပ်လာစဉ် ယွီရှန်းရုန်နှင့် ယွီကျန့်ဟိုင်က နောက်မဆုတ်ဘဲ ရှေ့တိုးသွား၏။
“သူတို့သေချင်နေတယ်။ ငါတို့ မရှိဘူး။ ငါတို့သွားကြမယ်”
စွင်းမူနှင့် သူ၏ ညီအစ်ကိုများသည် ဘေးကင်းသောအကွာအဝေးအထိရောက်အောင် ပျံသန်းသွားပြီးနောက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့က ကျူးယန်ကို ပိတ်ဆို့ရန် စွမ်းအင်ဓားသန်းချီနှင့် စွမ်းအင်ဓားမော့သန်းချီက ဧရာမမျဉ်းတစ်ခုဖွဲ့တည်လိုက်တာကိုမြင်သောအခါ ထိတ်လန့်သွားလေ၏။
“အစ်ကိုကြီး”
“ကျုပ် မြင်နေတာမှန်ရဲ့လား”
“သူ သူက ဒုက္ခမိုင်တစ်ရာရှုကွင်းစိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ပဲ ရှိတာမလား။ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်တာပဲ”
“ဒါ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုတစ်ခုပဲ”
ယွီရှန်းရုန်က အပြည့်အဝ အာရုံစူးစိုက်လျက် သူ၏ဓားကို လွှဲယမ်းလိုက်သည်။ သူ၏အရှိန်က အင်မတန်က မြန်ဆန်ပြီး နည်းစနစ်ကလည်း ပြီးပြည့်စုံကာ ကျူးယန်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်၏။
တစ်ဖက်တွင်မူ ယွီကျန့်ဟိုင်၏ စွမ်းအင်ဓားမော့များက ကျူးယန်ကို ဖိနှိပ်ထားသည်။ နှစ်ယောက်က ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပြီး ကျူးယန်ကို နောက်ဆုတ်အောင်ဖိနှိပ်ထား၏။
ကျင့်ကြံသူများအားလုံးက လှည့်ကြည့်ကြတော့သည်။
“ဒီလောက်သန်မာတယ်လား”
“သူတို့ခွန်အားကို သာမန်လို့ထင်နေလား”
ယွီရှန်းရုန်၏ စွမ်းအင်ဓားများသည် ကျူးယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိုးဖောက်သွားစဉ် ဖြူတစ်ကောင်နှင့် ဆင်တူနေ၏။ ရံဖန်ရံခါ၌ သူက ပွင့်ချပ်၁၁ခုနှင့် သက်တော်ရှည်ဓားကို သုံးပြီး ကျူးယန်ကို တိုက်ခိုက်နေသည်။ ညှဉ်းပန်းမှုမျိုးစုံအောက်၌ ကျူးယန်က စိတ်ရိုင်းဝင်သွား၏။ သူ၏ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ အစိမ်းရောင်အလင်းနှစ်ခုက ရုတ်တရက်နီလာတော့သည်။
“မဟုတ်ဘူး ... သူ ပိုသန်မာလာပြီ”
“နောက်ထပ်ဆုတ်ကြ”
ယခုအချိန်၌ ယွီကျန့်ဟိုင်နှင့် ယွီရှန်းရုန်ကလည်း ကျူးယန်ပိုသန်မာလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားပေ။ သူတို့၏စွမ်းအင်ဓားများနှင့် စွမ်းအင်ဓားမော့များက ချက်ချင်းပေါက်ကွဲသွား၏။
ကျူးယန်က မြေပြင်ကိုဆောင့်နင်းလျက် ဝေဟင်ထဲပျံတက်လိုက်သည်။ ၎င်းက ယွီကျန့်ဟိုင်နှင့် ယွီရှန်းရုန်၏ ခံစစ်မျဉ်းကို ချိုးဖြတ်လိုက်ပြီးနောက် ထွက်ပြေးသွားသည့်ကျင့်ကြံသူများကို လိုက်ဖမ်းကာ ၎င်း၏လက်သီးဖြင့် သူတို့ကို လိုက်ထုတော့သည်။
ဖုန်း
တောင်တစ်တောင်က ချက်ချင်းပင် ပြိုလဲသွားပြီး ကျင့်ကြံသူများက အသားပုံများ ဖြစ်သွား၏။
"ရူးမိုက်တဲ့လူသားတွေ”
ကျူးယန်၏ မျက်လုံးက နီမြန်းနေလျက် အစွယ်အဖြူးသားဖြစ်နေသည်။ ၎င်းက မြေပြင်ကို ထပ်မံ ခြေဆောင့်နင်းပြီးနောက် ကျင့်ကြံသူများကို လိုက်ဖမ်းတော့သည်။
“ပြေး”
စွင်းမူနှင့် သူ၏ညီနောင်များက အသက်ဘေးအတွက် ထွက်ပြေးနေစဉ် ကြောက်လန့်နေကြသည်။
ကျူးယန်က ယွီရှန်းရုန်နှင့် ယွီကျန့်ဟိုင်ကို လျစ်လျူရှူထားပြီး ခုန်လိုက်ပြန်၏။ ၎င်းက ကျယ်ပြောလှသည့် မြေပြင်ကို ခုန်လိုက်သည်။
ထိုစဉ် ခုံဝမ်က အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာကြီး ပြေးတော့”
ကျူးယန်က ဝေဟင်ထဲ ခုန်တက်ပြီးနောက် တောင်တစ်တောင်၏ခွန်အားဖြင့် လက်သီးထိုးချလိုက်၏။
လုကျိုးက ခေါင်းမော့လျက် ဧရာမလက်သီးကို မျက်နှာသေဖြင့် ကြည့်နေသည်။
“ဆရာကြီး” ခုံဝမ်က စိုးရိမ်ပူပန်စွာအော်ခေါ်လိုက်၏။ သူက လုကျိုးကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်ပြီး ချွေးစေးများ ပြန်နေတော့သည်။
လုကျိုးသည် နတ်ခြင်္သေ့၏ ကျောပေါ်မှ အနည်းငယ် ပျံသန်းလျက် ဧရာမလက်သီးနှင့် ဆုံတွေ့ရန် ရှေ့တိုးသွားလိုက်သည်။
နတ္ထိမှမြစ်ဖျားခံကာ အရာအားလုံးမှ ရောက်လာသည်။ သံသရာတွင်နေထိုင်ပြီး သင်ယူရမည်။ ၎င်းက အတိတ်ဘဝများ၏စွမ်းအားပေတည်း။
လုကျိုး၏လက်သည် ရွှေရောင်အလင်းဖြင့် တောက်ပနေပြီးနောက် ကျယ်ပြန့်ခြင်းကောင်းကင်စွမ်းအား လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်ကို ကောင်းကင်စွမ်းအားနှင့် ရောပြီးသုံးလိုက်၏။
ဖုန်း
လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်သည် ကျူးယန်၏ ဧရာမလက်သီးနှင့် ထိမိသွားပြီးနောက် စွမ်းအင် တန်ပြန်ရိုက်ခတ်မှုက ချက်ချင်းပေါ်လာသည်။
လူတိုင်းသည် ကျူးယန်နှင့်ယှဉ်လျှင် သစ်ရွက်တစ်ရွက်၏ အရွယ်အစားဖြစ်နေသော အဖိုးအိုက ကျူးယန်၏လက်သီးကို တားလိုက်တာကို မြင်ပြီး ထိတ်လန့်သွား၏။
ယင်းက မပြီးသေးပေ။ လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်သည် အရွယ်အစားလျင်မြန်စွာ တိုးလာပြီး ကျူးယန်၏ လက်သီးထက် ပိုကြီးမားလာတော့သည်။
ဖုန်း
ကျူးယန်က နာကျင်စွာအော်လျက် နောက်သို့တွန်းထုတ်ခံလိုက်ရသည်။
လုကျိုးက နောက်မဆုတ်ခဲ့ပေ။ သူက လက်နောက်ပစ်လျက် လေထဲရပ်နေကာ ကျသွားသည့် ကျူးယန်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီး အမှောင်ထဲရှိနတ်ဆိုးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြောက်စရာကောင်းနေသည်။
လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ချက်ဖြင့် သူက သက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့၏။ လူတိုင်း၏ မျက်လုံးက ပန်းကန်ပြားပျံလောက် ကြီးမားလာသည်။
“ဆ ဆရာကြီး ကုသရေးမှာကျွမ်းကျင်တာမဟုတ်ဘူးလား”
ရှောင်ယွမ်အာက စိတ်လေသွားကာ ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မရဲ့ဆရာက ကုသရေးမှာပဲ ကျွမ်းကျင်တယ်လို့ ရှင့်ကို ဘယ်သူကပြောလဲ”
ခုံဝမ်က ဆွံ့အသွားတော့သည်။
ရှောင်ယွမ်အာက ခုံဝမ်ကိုကြည့်ပြီးပြောလိုက်၏။
“ကျွန်မရှစ်စွင်းက လူတွေကိုရိုက်တာ အမြဲတမ်းတော်ပြီးသား”
ခုံဝမ်က ဆွံ့အနေ၏။ သူ ငိုရမလား၊ ရယ်ရမလား မသိတော့ပေ။ ယခုအချိန်ကျမှ သူ့ညီမှာ ရူးမိုက်ခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သို့သော် သူ့ထက်ရူးမိုက်သည်ဟု ခံစားမိသည့် လူတစ်ခုရှိသည်။ စွင်းမူနှင့် သူ၏ညီနောင်များသည် အဖြူရောင်စက်ကွင်းများဖြင့် သူတော်စင်ကဲ့သို့ အဘိုးအိုကို ကြည့်ပြီး ဆွံ့အနေကြတော့သည်။
...
အခန်း (၁၂၁၄) ဓားသမား ၄၉ယောက်
မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ ထွက်လာပြီးသည့်နောက်တွင် စွင်းမူနှင့် သူ့ညီအစ်ကိုများက အမည်မသိကုန်းမြေဆီ သွားလာခဲ့ကြသည်။ ထိုစဉ်အခါက သူတို့သည် ရတနာမြောက်များစွာနှင့် အလယ်အလတ် အသက်ဓာတ်နှလုံးသားတချို့ကိုပင် ရှိလိုက်သည်။ ဤသည်က သူတို့၏ မှန်းဆချက်အတွင်း ရှိ၏။ သူတို့က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းအတွင်း နေနေပါက ဘာမှရမည် မဟုတ်ကြောင်း ဟာသပင် လုပ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုမျှသာမက သူတို့ကိုယ်သူတို့ နှိမ့်ချထားရမည် ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း သူတို့၏ ယုံကြည်ချက်အားလုံးက လုကျိုး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် လက်ဝါးချက်ကို မြင်တွေ့ပြီးသည့်နောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
“မျှော်နန်းသခင်လု”
“အဲ့ဒါ အဲ့လိုဖြစ်ပုံပဲ..”
“ဖြစ်ပုံပဲ ဆိုတာကို ဖယ်လိုက်”
“သူက ပိုပြီး အားကောင်းလာတဲ့ပုံပဲ”
“ပုံပေါ်တယ်ဆိုတာကို ဖယ်လိုက်။ ပုံပေါ်တယ်ဆိုတာ မရှိဘူး။ သူက တကယ်ကို အားကောင်းတာ”
“…”
ကျူးယန်က လက်ဝါးချက်ကြောင့် လွင့်စဉ်သွားပြီး ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာသည်။
ထိုအရာက အကြိမ်များစွာ မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားပြီး တောင်တန်းများဖြင့် ဝင်တိုက်မိသွားကာ တောင်ကိုပင် ပြိုလဲသွားစေသည်။ ထိုအရာက ကောင်းကင်ယံရှိ လူအိုကြီးကို ကြည့်ကာ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။ သူက လူအိုကြီးကို ကြည့်နေရင်း ကြက်သီးထလာမိသည်။
“အားကောင်းတဲ့ လူသား”
ကျူးယန်က ရိုးရှင်းသည့် လူသားဘာသာစကားကို ကျွမ်းကျင်ထားသည့်အတွက် ဉာဏ်ရည်က ယင်ကျောက်ထက် ကျော်လွန်နေသည်။ ဉာဏ်ကောင်းသည့် သက်ရှိများက တခြားဘာသာစကားကို သင်ယူနေသည်က အံ့အားသင်ဖို့ မကောင်းပေ။ ထိုအရာ၏ ပြောဆိုပုံက နှေးကွေးနေကာ စကားလုံးများကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အသုံးပြုထားသော်လည်း ပြောဆိုသည့်အရာကို နားလည်ဖို့ရာအတွက် မခက်ခဲလှပေ။
ဤတစ်ကြိမ် ကျူးယန်က တောင်ကို ဆွဲကိုင်ကာ လုကျိုးထံ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။
ဝုန်း
တောင်ထိပ်က အချွန်သဖွယ် ကောင်းကင်ကို ထိုးခွင်းကာ လုကျိုးဆီ ရောက်ရှိလာသည်။
အားလုံးက စိုက်ကြည့်နေကြ၏။ အကယ်၍ ဤတိုက်ကွက်သာ ကျရောက်လာပါက မည်သူမှ မသေဆုံးလျှင်ပင် ဒဏ်ရာအပြင်းအထန် ရရှိသွားနိုင်သည်။
ကျူးယန်ကလည်း အမှန်တကယ် အားကောင်းလာသည်။ ၎င်းက တောင်များကိုပင် ရွေ့လျားစေနိုင်၏။
လုကျိုးက မရှောင်ပေ။ သူ့လက်ထတွင် အမည်မဲ့က ဓားပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက် သူက ထိုးခွင်းလိုက်၏။
အမည်မဲ့က ပေတစ်ထောင်ရှည်လျားသည့် စွမ်းအင်ဓားကို ထုတ်လွှတ်လာပြီး ရောက်ရှိလာသည့် တိုက်ကွက်ကို ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။
အမည်မဲ့က ရောက်ရှိလာသည့်တောင်တန်းကို အလွယ်တကူ ထိုးခွင်းနိုင်လိုက်သည်။
အနက်ရောင်မြူခိုးကြားတွင် ရွှေရောင်စွမ်းအင်ဓားက ကျင့်ကြံသူများကို တအံ့တဩဖြစ်သွားစေ၏။
ဤတစ်ကြိမ် လုကျိုးရှေ့တွင် ရှိနေသည့် စွမ်းအင်ဓားက လျှပ်စီးလိုအလျင်ဖြင့် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
ကျူးယန်က ရင်ဘတ်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ရိုက်ခတ်ကာ မိုးခြိမ်းလုမတတ် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ ထို့နောက် စွမ်းအင်ဓားကို လက်သီးချက်များစွာဖြင့် ထိုးခွင်းလိုက်သည်။
ဘန်း
လုကျိုးက အမည်မဲ့ကို ထိန်းချုပ်ကာ ရှေ့တိုးလာသည်။
အံ့ဖွယ်စွမ်းအား၏ အားဖြည့်မှုအောက်တွင် စွမ်းအင်ဓားက ကျူးယန်၏ ရင်ဘတ်ကို ထိုးခွင်းသွားခဲ့သည်။
ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံသံနှင့် အော်ဟစ်သံများက ရုတ်ခြည်း ရပ်တန့်သွားလေ၏။
တအံ့တဩ ဖြစ်နေသည့် ကျင့်ကြံသူများကလည်း သူတို့အချင်းချင်း စတင်ဆွေးနွေးလာကြသည်။
“ရွှေကြာနယ်မြေမှာ ဒီလိုပညာရှင်မျိုး ဘယ်တုန်းက ပေါ်လာတာလဲ”
“သူက ဆရာသခင်လိုမျိုး အားကောင်းတယ်”
“သူက ဆရာသခင်လို့ မထင်ဘူးလား”
“မွေးဖွားဇယားချပ် ၁၇ခုနဲ့ ၁၈ခုကြားက ကွာဟချက်က မွေးဖွားစမ်းသပ်ချက်မှာ တည်ရှိတယ်။ မွေးဖွားဇယားချပ် ၁၈ခုကို အသက်သွင်းပြီး မွေးဖွားစမ်းသပ်ချက် ၃ခုကို အောင်မြင်သွားတာနဲ့ တာအိုရဲ့ စွမ်းအားကို ဆွဲကိုင်နိုင်လိမ့်မယ်။ သူက တာအိုရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးနေတယ်လို့တော့ မထင်ဘူး”
“တာအိုရဲ့ စွမ်းအားဆိုတာ ဘာလဲ” တစ်ယောက်က ဝင်မေးလိုက်သည်။
“လူသား၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးအတွက် စည်းမျဉ်းဥပဒေသဆိုတာရှိတယ်။ အရှင်းဆုံးပြောရမယ်ဆိုရင် သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေက သူတို့ရဲ့ စွမ်းအင်ဗဟိုချက်ရဲ့ ချီပင်လယ်ရဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးပြုနိုင်တယ်။ ဆရာသခင်တွေကတော့ တာအိုသခင်ရဲ့ စွမ်းအားကို အသုံးပြုနိုင်တယ်။ ပြောရမယ်ဆိုရင်တော့ စကြဝဠာရဲ့ စွမ်းအားလိုပေါ့”
“ခင်ဗျားပြောသလိုဆိုရင် ဆရာသခင်တွေက ပြိုင်ဘက်ကင်းတယ်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူးလား”
“ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ။ ကျင့်ကြံရေးဆိုတာက ကောင်းကင်ဘုံသွေဖယ်နေတဲ့ အပြုအမူတစ်ခုပဲ။ ဆရာသခင်တွေက လူသားတွေဆိုတော့ မိုးမြေရဲ့ အတားအဆီးတွေကနေ ချုပ်နှောင်ခံထားရတုန်းပဲ”
တစ်ယောက်က ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
နောက်ထပ်တစ်ယောက်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်၏။
“အဲဒါတွေအပြင် လူသားတွေက ခက်ထန်သားရဲတွေနဲ့ ယှဉ်တဲ့အခါမှာ အချိန်အတော်ကြာ အရေးနိမ့်နေခဲ့တာ”
ထိုဆွေးနွေးမှုများ ရပ်တန့်သွားသည့်အခါ သူတို့က ကျူးယန်၏ ရင်ဘတ်အတွင်း ထိုးစိုက်နေသည့် စွမ်းအင်ဓားရှည်ကို အာရုံစိုက်လိုက်ကြသည်။
ကျူးယန်၏ ရင်ဘတ်မှ သွေးများ စီးကျလာ၏။ ထိုအရာက ပွင့်ထွက်သွားကာ ပါးစပ်ပိတ်လျက် ရင်ဘတ်ကို ခေါင်းငုံ့ကြည့်လာခဲ့သည်။
လုကျိုးက စွမ်းအင်ဓားကို ပြန်လည်ရုတ်သိမ်းလိုက်၏။
ဤတစ်ကြိမ် အမည်မသိကုန်းမြေမှ အမည်မသိ ရှေးဦးချီက စတင်လှုပ်ခတ်လာကာ ခက်ထန်သားရဲများအား အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာစေသည်။
ခက်ထန်သည့်လေပြင်းနှင့် ရှေးဦးချီတို့က တစ်ပြိုင်နက် ထွက်ပေါ်လာကာ အားလုံး၏ မြင်ကွင်းကို ပိတ်ဆို့သွား၏။
အားလုံးက ကျူးယန်သည် သေဆုံးတော့မည်ဟု ထင်ထားသည့်အချိန် ထိုအရာက ရုတ်ခြည်းဆိုသလို ခုန်အုပ်လာ၏။
ဝုန်း
မြေကြီးက လှုပ်ခတ်သွား၏။
ထိုအရာက အနက်ရောင်မြူခိုးအတွင်း ခုန်ဝင်သွားကာ အော်ဟစ်နေသည်။ ထိုအရာက ပါးစပ်ဟောင်းလောင်းဖြင့် မျက်လုံးများက သွေးဆာနေလျက်ရှိ၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က သွေးစွန်းနေပြီး လက်သီးဆန့်လျက် လုကျိုးဆီ ရောက်ရှိလာသည်။
လုကျိုးက မျက်မှောင်အသာကြုတ်လိုက်၏။ စွမ်းအင်ဓားက သေစေလောက်သည့်နေရာကို ထိုးစိုက်မိခဲ့သည်။ ထိုအရာက မသေသေးရုံသာမက ခွန်အားတချို့လည်း ကျန်ရှိနေသေးဟန်ပေါ်သည်။
ကျူးယန်က ထွက်ပြေးမည့် အရိပ်အယောင်ပင် မရှိပေ။ ထိုအရာက လုကျိုးနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားလိုဟန်ပေါ်၏။
“ရေခဲ စည်းတံဆိပ်” လုကျိုးက လုဝူဆီမှ ရရှိထားသည့် အသက်ဓာတ်နှလုံးသား စွမ်းရည်ကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ ကျူးယန်ကို ဖြေရှင်းဖို့အတွက် ခရမ်းရောင်တောက်ပသံကျောက်ကို အသုံးပြုဖို့ရာ မလိုအပ်ပေ။
ဝုန်း
ရေခဲများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အက်ကွဲသံများက ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထို့ကြောင့် ထင်ထားသည့်အတိုင်း ကျူးယန်၏ အရှိန်က အေးခဲသည့် စွမ်းအားကြောင့် အတော်အတန် နှေးကွေးသွားခဲ့၏။
လုကျိုးက ကောင်းကင်အထက် ခပ်မြင့်မြင့်ပျံသန်းလိုက်သည်။
“ချုပ်နှောင်ရေးစည်းတံဆိပ်”
ချုပ်နှောင်ရေးစည်းတံဆိပ်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ထားပြီး စွမ်းရည်အသစ်တစ်ခု ရှိလာခဲ့သည်။
အနက်ရောင်မြူခိုးများကြားတွင် ချုပ်နှောင်ရေးစည်းတံဆိပ်ကို မြင်ဖို့ရာ ခက်ခဲလာ၏။ ပြောရလျှင် ချုပ်နှောင်ရေး စည်းတံဆိပ်ကလည်း အနက်ရောင်ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအရာ အနက်ရောင်တိမ်တိုက်နှင့် ပေါင်းစည်းသွားသည့်အခါ ဗလာနေရာလွတ်တစ်ခုမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ဖြစ်နေ၏။
ထိုအရာက အားလုံးကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်။
ဘန်း
ချုပ်နှောင်ရေးစည်းတံဆိပ်က ကျူးယန်၏ ဦးခေါင်းအထက် ကျရောက်လာ၏။ ပေါင်းစည်းရေးအဆင့် ချုပ်နှောင်ရေးစည်းတံဆိပ်၏ ဖိအားနှင့် သက်ရောက်မှုအသစ် ဖြစ်သည့် ပေါင်တစ်ထောင် ခွန်အားအောက်တွင် ကျူးယန်က လုကျိုးကို ထိတွေ့ဖို့ အခွင့်အရေးပင် မရလိုက်ပေ။
“…”
စွင်းမူနှင့် သူ့ညီအစ်ကိုတို့ကလည်း အမူအရာ တောင့်တင်းနေကြသည်။ သူတို့က လည်ချောင်းထဲ တစ်စုံတစ်ခု ထိုးစိုက်နေသည့်အလား မသက်မသာ ခံစားနေရ၏။
အနှစ်ချုပ်အားဖြင့် ခုံဝမ်နှင့် သူ့ညီအစ်ကိုသုံးယောက်ကမူ အတော်လေး အခြေအနေ ကောင်းနေကြသည်။ အနည်းငယ် မျက်နှာပူရုံမှလွဲ၍ သူတို့သည် ပျော်ရွှင်စွာ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေ၏။
………………….
ခဏအကြာတွင် ကျူးယန်က လှုပ်ရှားမှု ရပ်တန့်သွားကာ အသက်ပျောက်ဆုံးသွား၏။
လုကျိုးက လက်ဝှေ့လိုက်ပြီးသည့်နောက်တွင် ချုပ်နှောင်ရေးစည်းတံဆိပ်က ပြန်ကျုံ့သွားကာ သူ့လက်ထဲ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။
လုကျိုးက အားလုံးကို အာရုံမစိုက်တော့ပေ။ သူက ဤအရာဖြင့် နေသားကျနေပြီ ဖြစ်၏။
“အသက်ဓာတ်နှလုံးသားကို ယူခဲ့” လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
“နားလည်ပါပြီ” ယွီရှန်းရုန်က စတင်လှုပ်ရှားလာ၏။ အသက်ရှည်ဓားက ဧရာမအလောင်းကြီးအပေါ် ရှေ့နောက်လှုပ်ရှားသွားသည်။ သူ့အနေဖြင့် အသက်ဓာတ်နှလုံးသားကို ထုတ်ယူဖို့ အချိန်ခဏမျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့၏။
“ရှစ်စွင်း အသက်ဓာတ်နှလုံးသား နှစ်ခု ရှိနေတယ်” ယွီရှန်းရုန်က ပြောလိုက်သည်။
“နှစ်ခုလား”
အားလုံးက ယွီရှန်းရုန်ရှေ့တွင် ရှိနေသည့် အသက်ဓာတ်နှလုံးသားနှစ်ခုကို အားကျစွာ ကြည့်နေကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့လုပ်နိုင်သည်က ကြည့်ရှုရုံသာ ဖြစ်၏။ ဤနေရာတွင် တောအုပ်စည်းမျဉ်းဥပဒေသကို ခိုင်ခိုင်မာမာ ကိုင်စွဲထားသည်။
လုကျိုးက တစ်ချက် ကြည့်ပြီးသည့်နောက်တွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ ကျူးယန်က သေစေလောက်သည့်နေရာကို ထိမှန်ပြီးသည့်နောက်တွင်ပင် ပြန်လည်ထရပ်နိုင်သည့် ခွန်အားကျန်ရှိနေသည်က မထူးဆန်းတော့ပေ။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ထိုအရာသည် သားရဲဘုရင်မျှသာ ဖြစ်နေလေ၏။ အကယ်၍ သားရဲဧကရာဇ်ဖြင့် အဆင့်ပြောင်းလဲသွားပါက ဖြေရှင်းဖို့ရာ ဒုက္ခတွေ့နိုင်သည်။
ယွီရှန်းရုန် ပြန်လာပြီးသည့်နောက်တွင် သူက အသက်ဓာတ်နှလုံးသားနှစ်ခုကို မင်ရှစ်ရင်ဆီ ပစ်ပေးလိုက်၏။
ထိုစဉ် အနက်ရောင်မြူခိုးကြား ပုံရိပ်နှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့က ကျောအထက် ဓားတစ်ချောင်းဆီ လွယ်ထားကြပြီး သူတို့၏ ဆံပင်ကို ဆံထုံးအဖြစ် ထုံးထားကြကာ တာအိုဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။
“မြောက်ပိုင်းတောင်နယ်နိမိတ်က ဓားသမားတွေလား”
လုကျိုးက ခေါင်းမော့ကာ လှမ်းကြည့်လိုက်၏။
အားလုံးကလည်း အသက်အောင့်ထားကြပြီး ကိစ္စများက သိပ်မကောင်းကြောင်း တွေးနေမိ၏။ ထိုလူအိုကြီးက ဓားပြတိုက်ခံရတော့မည့်ဆဲဆဲ ဖြစ်နိုင်သည်။
ဤအရာက အမည်မသိ ကုန်းမြေအတွင်း ပုံမှန်သာ ဖြစ်၏။ အားကောင်းသည့် ကျင့်ကြံသူများက အရှက်မဲ့စွာ ပြုမူပြီး သူတို့အလိုရှိသည့်အရာကို ရယူကြသည်။ ဓားပြတိုက်ခြင်းက သာမန်ကိစ္စသာ ဖြစ်၏။ အကယ်၍ ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသူက ဓားပြတိုက်ခဲ့ပါက ပါဝင်သည့်သူအားလုံးကို သတ်ပစ်ခဲ့သရွေ့ မည်သူကမှ တွေ့နိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
စိတ်သက်သာရာရစွာ သက်ပြင်းချထားသည့်သူအားလုံးကလည်း စိတ်ပြန်လှုပ်ရှားလာကြသည်။
ဤတစ်ကြိမ် ခက်ထန်သားရဲများနှင့် သားရဲပြန်များကသာ လှုပ်ရှားနေပြီး ကျန်သူများက မလှုပ်ရှားရဲကြပေ။
“ငါက မြောက်ပိုင်းတောင်နယ်နိမိတ်ရဲ့ ဓားသမား ၄၉ယောက်ထဲက တစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့ ယွမ်လန်ပဲ။ ကျူးယန်ကို ဘယ်သူသတ်လိုက်တာလဲဆိုတာ မေးလို့ရမလား” ယွမ်လန်က မေးလိုက်သည်။
မည်သူကမှ ပြန်မဖြေပေ။
လုကျိုးကလည်း ပြန်ဖြေဖို့ရာ စိတ်ထဲ မထားပေ။ ထိုအစား သူက အင်္ကျီလက်ကို ဝှေ့ယမ်းလျက် နတ်ခြင်္သေ့ဆီ ပြန်သွားလေသည်။
ယွမ်လန်က အသံမြှင့်ကာ ထပ်မေးလိုက်သည်။
“ကျူးယန်ကို ဘယ်သူက သတ်လိုက်တာလဲ”
ကျင့်ကြံသူများက စောင့်ကြည့်သူများသာ ဖြစ်၏။ ကျူးယန်နှင့် တိုက်ပွဲက သူတို့နှင့် မဆိုင်ပေ။ ကျူးယန်ကို သတ်လိုက်သည့်သူက လက်ရှိတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်၏။ ထိုသူက မပြောသည့်အတွက် သူတို့က မည်သို့ ဝင်ပြောရဲမည်နည်း။ ပြောလိုက်ခြင်းက မြောက်ပိုင်းနယ်နိမိတ်၏ ဓားသမား ၄၉ယောက်အား လုကျိုးထံမှ လုယူဖို့ အခွင့်အရေးကို ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။
သူတို့က လုကျိုးနှင့် ရန်သူဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလော။
သူတို့က မတုံးအပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့က ဤအရှုပ်အထွေးကြား ဝင်ပါမည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော်လည်း ဤသို့သော တိတ်ဆိတ်မှုမျိုးက ယွမ်လန်အား ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာစေသည်။ သူက အသံမြင့်ကာ ထပ်မံမေးလိုက်သည်။
“ကျူးယန်ကို ဘယ်သူသတ်လိုက်တာလဲ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ရှေ့ထွက်ခဲ့ပါ”
ယွမ်လန်၏ အသံက နက်ရှိုင်းပြီး ဖိနှိပ်နိုင်စွမ်းရှိကာ အားကောင်းသည့် ရှေးဦးချီ ပါဝင်နေသည်။
...
အခန်း (၁၂၁၅) ဆရာသခင်တစ်ပါး၏ဟန်ပန်အမူအရာ
ယွမ်လန်၏စကားက ယဉ်ကျေးသော်ငြား သူ၏အရိုးထဲထိ ကိန်းအောင်းနေသော သာလွန်မြင့်မြတ်မှု အငွေ့အသက်ကို မဖုံးကွယ်ထားနိုင်ပေ။ စကားပြောသည့်အချိန်၌ အမိန့်သံပါနေ၏။
လုကျိုးက တုံ့ပြန်ရန် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မခံ။ မင်း ငါ့ကို မေးတာနဲ့ပဲ ငါက ဖြေရမှာလား။ ဒါဆိုရင် ငါ့ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ မာန်မာန ဘာဖြစ်သွားမလဲ။
နတ်ခြင်္သေ့၏ ကျောပေါ် ခုန်တက်ပြီးနောက် လုကျိုးက လက်ဝေ့ယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။
“မြောက်ပိုင်းကို သွားမယ်”
“ဟုတ်ပြီ”
ယွီရှန်းရုန်နှင့် ယွီကျန့်ဟိုင်က နတ်ခြင်္သေ့ဖက်သို့ ပြန်လာသည်။
ခုံဝမ်နှင့် သူ၏ညီနောင်သုံးဖော်က ယွမ်နန်ကို သတိထားကြည့်ပြီးနောက် နတ်ခြင်္သေ့နောက်သို့ အမြန်ရွေ့သွားလိုက်၏။
လုကျိုးသည် မြောက်ပိုင်းတောင်တန်းဒေသ၏ဓားသမား ၄၉ယောက်မှ ယွမ်နန်ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် ခေါ်လိုက်၏။
“စွင်းမူ”
စွင်းမူနှင့် သူ၏ညီနောင်လေးဖော်က တစ်ချိန်တည်းတွင် တုန်ယင်သွား၏။ “မျှော် မျှော်နန်းသခင်”
“စီးဝူယာ့က မင်းတို့ကိစ္စကို ငါ့ဆီသတင်းပို့ပြီးပြီ” လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
ငါးယောက်သား ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက် ဒူးထောက်ကာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြောလိုက်၏။
"မျှော်နန်းသခင် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”
ကျင့်ကြံသူများက စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်နေ၏။
ခုံဝမ်နှင့်ကျန်သည့်သူများက ကျန်သည့်သူများထက်တောင်ပိုစိတ်ရှုပ်ထွေးနေ၏။ သူတို့က စွင်းမူတို့ညီအစ်ကို သိကျွမ်းသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ညီနောင်ငါးဖော်က အစိမ်းရောင်ကြာနယ်မြေကို လှုပ်ခါနိုင်လောက်အောင် ခွန်အားရှိသည့်သူများ မဟုတ်သည့်တိုင် သူတို့က အမည်မသိကုန်းမြေထဲတွင် အတော်လေး နာမည်ကြီးပေသည်။ အားလုံး၏အမြင်တွင် သူတို့က မကောင်းဆိုးဝါးအမဲလိုက်အဖွဲ့သို့ ဝင်ရန် အမြင့်မားဆုံးစွမ်းအားရှိသူများလည်းဖြစ်၏။
ခုံဝမ်က လုကျိုးဖက် အလိုလိုလှည့်ကြည့်ပြီး အံ့ဩနေတော့သည်။ ဒီအဖိုးအိုက ဘယ်သူပါလိမ့်။
လုကျိုးက ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်သည်။
“မင်း ထိုက်တန်လား”
“မထိုက်တန်ပါဘူး”
“မထိုက်တန်ပါဘူး”
“မထိုက်တန်ပါဘူး”
“မထိုက်တန်ပါဘူး”
“မထိုက်တန်ပါဘူး”
စွင်းမူသည် ပြန်ပြောလိုက်သော်ငြား အတော်လေးမလိုလားသည့်ပုံပေါ်ကာ ပြန်ပြောလိုက်၏။
“ကျုပ်တို့ငါးယောက် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းထဲဝင်ပြီးနောက် ဘာမှလုပ်စရာမရှိပါဘူး။ မျှခြေမညီမျှမှု ဖြစ်စဉ်စတဲ့ အချိန်မှာ သတ္တမသခင်လေးက ဘာမှမလုပ်ဘူး။ သူ မလှုပ်ရှားတာကို ကျွန်တော်တို့ သဘောမတူပါဘူး။ ဒါကြောင့် အမည်မသိကုန်းမြေဆီ လာတာပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ မျှော်နန်းသခင်”
လုကျိုးက ခေါင်းခါလိုက်၏။
“အဲ့နေ့တုန်းက ငါ့ရှေ့မှာ မင်းတို့ပြောခဲ့တဲ့စကားတွေ မှတ်မိသေးလား”
“...”
စွင်းမူသည် သူယခင်က ပြောခဲ့သည့်စကားများအားလုံးကို အရေးမထားခဲ့ပေ။ သူက ယခုအချိန်၌ မည်မျှ စကားပြောကောင်းစေကာမူ ယခုအချိန်၌ ပြောလည်း အသုံးမဝင်တော့ပေ။
မင်ရှစ်ရင်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်၏။
“ကျုပ် ခင်ဗျားတို့ကို တကယ်လေးစားတယ်။ ခင်ဗျားတို့က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ပေမဲ့ မှန်ကန်ဖြောင့်မတ်ပုံနဲ့ ပြောနေသေးတယ်”
သစ္စာဖောက်တာလား ....
ကျင့်ကြံသူများသည် ထိုစကားများကြောင့် ချက်ချင်းသတိထားမိသွား၏။
မည်သည့်နေရာတွင်မဆို သစ္စာဖောက်ခြင်းက သည်းမခံနိုင်သည့် လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။ မျိုးနွယ်စုတိုင်းမှ ဂိုဏ်းကြီးများသည် နေရာအနှံ့ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို လူတိုင်းရွံ့ရှာစက်ဆုပ်ကြ၏။
“ကျုပ် သဘောမတူဘူး”
“ကျုပ် သဘောမတူဘူး”
“ကျုပ် သဘောမတူဘူး”
“အားလုံးမှ အခန်းကဏ္ဍကိုယ်စီ ရှိတယ်။ ကျုပ်တို့ညီနောင်တွေက အသုံးဝင်ချင်ရုံပဲ”
“ဟုတ်တယ်”
“ဟုတ်တယ်”
ထိုစဉ် ယွဲ့လန်က နောက်ဆုံး၌ လုကျိုးနားရှိ ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်ရပ်ကို သတိပြုမိသွား၏။ ကျန်သည့်သူများက တလေးတစားရပ်နေသေးသော်ငြား ထိုလူတစ်စုက သူ့ကို အာရုံမစိုက်ကြပေ။ သူက နှာမှုတ်ပြီးနောက် သူနှင့် သူအဖော်အပေါင်းများက ဝေဟင်မှ ဆင်းသက်လာတော့သည်။
“ကျုပ် မေးခွန်းမေးနေတာ ထပြီးဖြေ”
ကျင့်ကြံသူများက ခေါင်းခါလျက် စိတ်ထဲသက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ပဋိပက္ခက ဖြစ်မှာ ကျိန်းသေပုံ ပေါ်သည်။ နှစ်ဖက်တွင် တစ်ဖက်က ဆရာသခင်ချင်ဦးဆောင်သည့် မြောက်ပိုင်းတောင်တန်းဒေသ၏ ဓားသမား ၄၉ဦးဖြစ်ပြီး သူတို့က ပေါ့သေးသေး မဟုတ်ပေ။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ထိုလူနှစ်ယောက်က လုကျိုးနှင့် မီတာအနည်းငယ်အကွာသို့ ရောက်လာ၏။ သူတို့က သူ့ကို နောက်သို့တွန်းပို့ရန် ခွန်အားသုံးချင်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ လုကျိုးက သူတို့ကို မကြည့်ခဲ့ပေ။ ရုတ်တရက် ရွှေရောင်စွမ်းအင်စည်းတံဆိပ်က ပေါ်ထွက်လာသည်။
စွမ်းအင်စည်းတံဆိပ်က အသံနည်းစနစ်ပမာ ယွမ်လန်နှင့် သူ၏အဖော်ကို နောက်သို့တွန်းပို့လိုက်သည်။ ပြီးနောက် ပင်လယ်၏ကြီးမားသည့် ဖိအားကိုဆောင်ယူလာသည့် လုကျိုး၏အသံက မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ လေထဲတွင် ပျံ့လွင့်လာတော့သည်။
“မင်းတို့တွေ ငယ်ပါသေးတယ်ကွာ ... ထွက်သွားကြ”
ယွမ်လန်နှင့် နောက်သို့လွင့်ထွက်သွားသည့်အဖော်က သူတို့ရင်ဘတ် ထုံကျဉ်သွားတာကို ခံစားမိ၏။ သူတို့၏ ချီနှင့်သွေးများက ခန္ဓာကိုယ်ထဲဆန်တက်လာပြီး ပြင်းထန်သော ဖိအားက သူတို့၏ စွမ်းအားဗဟိုချက် ချီပင်လယ်ကို စုတ်ဖြဲလိုက်သည်။ ထိုဖိအားက အားကောင်းလျှင် သူတို့ဒဏ်ရာပြင်းပြင်းထန်ထန် ရသွားလိမ့်မည်။
နှစ်ယောက်သားက မီတာ၅၀ခန့် လွင့်ထွက်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မြဲမြံစွာ ရပ်လိုက်၏။ သူတို့အားလုံး၏ မောက်မာထောင်လွှားမှုနှင့် သာလွန်မှုအငွေ့အသက်က ခြေရာလက်ရာ မကျန်ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
ယွမ်လန်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူပြီးနောက် သူ၏မောက်မာထောင်လွှားမှုကို ထိန်းကာ ဦးညွှတ်လျက် ပြောလိုက်၏။
“ဆရာသခင်ချင်က စကားပြောဖို့ ချန်းပေ့ကို ဖိတ်နေပါတယ်”
လုကျိုးက ယွမ်လန်ကို လျစ်လျူရှုထားပြီး ညီနောင်ငါးဖော်ကို ဆက်ကြည့်လိုက်၏။
ယွမ်လန်က တောင့်တင်းသွားသည်။ သူက ရွေးချယ်စရာ မရှိဘဲ ဆက်ပြောလိုက်၏။
“မြောက်ပိုင်းမှာ မဟာအခွင့်အရေးတစ်ခု ရှိပါတယ်။ ဆရာသခင်ချင်က လူကြီးမင်းနဲ့ တကယ် တွေ့ချင်ပါတယ်”
လုကျိုးက သူ့ကိုလျစ်လျူရှုထားသည်။
စွင်းမူနှင့် ကျန်သည့်သူများက ဒူးထောက်နေသေး၏။ အနေအထားက အတော်လေး မသက်မသာ ဖြစ်စေသည်။ သူတို့က အလိုလိုတုန်ယင်နေကြကာ လုကျိုးက ဆရာသခင်ချင်ကို လျစ်လျူရှုထားပုံကို မြင်သောအခါ ကျော၌ ချွေးများ ရွှဲလာ၏။
ထိုစဉ် မင်ရှစ်ရစ်က လှည့်လာပြီးပြောလိုက်သည်။
“စိတ်ရင်းမှန်နဲ့လား”
“ဒါက ...”
“သူသာ စိတ်ရင်းမှန်တယ်ဆိုရင် ဒီကိုလာသင့်တာပေါ့။ ဘာကို ကိန်းကြီးခန်းကြီး လုပ်နေတာလဲ။ လူတိုင်း ငါ့ရဲ့ရှစ်စွင်းကို စကားပြောခွင့်ရတယ်များ ထင်နေတာလား။ မင်းတို့ အိမ်မက်မက်နေတာလား”
မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်၏။
ယွမ်လန်၏ မျက်နှာက နီမြန်းသွားသည်။
လူတိုင်း ထိတ်လန့်သွား၏။ သူတို့သည် လုကျိုးက ဆရာသခင်တစ်ပါး မဟုတ်မှန်း သေချာပေါက် သိနေ၏။ ထို့ကြောင့် သူ၏မောက်မာထောင်လွှားမှုကို သူတို့ နားမလည်နိုင်ပေ။
ယွမ်လန်က ဦးညွှတ်ပြီး ပြောလိုက်၏။ "ဆရာသခင်ချင်က အရေးကြီးကိစ္စ လုပ်စရာရှိလို့ပါ။ မဟုတ်ရင် သူ ကိုယ်တိုင်လာမှာပါ။ ချန်းပေ့ကို ရိုင်းပျစော်ကားမိတာ ကျုပ် အမှားပါပဲ”
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့။ ငါ့ရဲ့ရှစ်စွင်းကလည်း အရမ်းအလုပ်များနေတာ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ရဲ့ရှစ်စွင်းကို မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့” မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်၏။
“မင်းရဲ့ဆရာသခင်တစ်ယောက်ပဲ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့သူလား။ ငါ့ရဲ့ရှစ်စွင်းက မင်းကို ဘာလုပ်ပေးသင့်လဲ။ မောက်မာလိုက်တာ”
ယွမ်လန်သည် မင်ရှစ်ရင်၏စကားကြောင့် ဆွံ့အသွား၏။ အတော်ကြာပြီးနောက် နောက်ဆုံး၌ သူက ပြောလိုက်သည်။
“ကျုပ် နားလည်ပါပြီ။ ချန်းပေ့ကို ထပ်မနှောင့်ယှက်တော့ပါဘူး။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်”
သူက ရင်ဘတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် သနားစဖွယ်အခြေအနေဖြင့် ထွက်သွားသည်။
လူတိုင်း “...” အားလုံးဆွံ့အနေ၏။ သူတို့က ဒီတိုင်း ထွက်သွားတာလား ... သူတို့က မြောက်ပိုင်းတောင်တန်းဒေသရဲ့ ဓားသမား၄၉ယောက်အဖွဲ့ဝင် မဟုတ်ဘူးလား။ သူတို့အစောတုန်းက မောက်မာထောင်လွှားနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူတို့ခဏအတွင်း ဘာလို့ဦးညွှတ်ပြီး ထွက်သွားရတာလဲ။ အရေးအကြီးဆုံးက ဆရာသခင်ချင်တောင် တွေ့ချင်နေတဲ့အဖိုးကြီးက ဘယ်သူလဲ။
ထိုစဉ် ခုံဝမ်နှင့် သူ၏ညီနောင်များက တံတွေးမျိုချလိုက်မိ၏။ သူတို့သည် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် အလွန်တုတ်သည့် ပေါင်ကို မတော်တဆ ဖက်နိုင်ခဲ့သည်လော။
ခုံဝမ်က တိုက်ပွဲကို သူ ဦးဆောင်ချင်ကြောင်းပြောခဲ့ကြောင်း ပြန်တွေးမိချိန်၌ ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် သတိလစ်ချင်သွားသည်။
ယွမ်လန်နှင့် သူ၏အဖော်သည် အဝေးသို့ပျံသန်းသွားပြီးနောက် ရပ်တန့်လိုက်၏။
ယွမ်လန်က ပြီးနောက် ချောင်းအပြင်းအထန်ဆိုးတော့သည်။
“မင်း အဆင်ပြေရဲ့လား”
“အဆင်ပြေတယ်” ယွမ်လန်က သူ၏စွမ်းအားဗဟိုချက် ချီပင်လယ်ပေါ်လက်တင်ပြီး ဆန်တက်လာသော ချီပင်လယ်မှ သွေးများကို တည်ငြိမ်အောင်လုပ်လိုက်၏။ သူ၏အဖော်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်တော့သည်။ “အဲ့ဒီလူက ဆရာသခင်ချင်ကို တကယ်လျစ်လျူရှုရဲတယ်။ သူက ရဲတင်းလွန်းနေတာပဲ”
“သူက ပညာရှင်တစ်ယောက် မဟုတ်ရင် ငါ ဘာကြောင့် အဲ့လိုရပ်တည်ခဲ့တယ်လို့ထင်လဲ” ယွမ်လန်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြောလိုက်၏။
"ဒါ့အပြင် ဆရာသခင်ချင်နဲ့ ကျန်တဲ့သူတွေက မြောက်ပိုင်းကိုသွားနေတာ။ နောင်ကျ သူ့ကို တွေ့လိုက်လောက်တယ်။ သည်းခံလိုက်လို့လည်း ဆိုးတာမဟုတ်ဘူး”
“အဲ့ဒီအဖိုးကြီးက ဆရာသခင်လား”
“ငါတော့ မထင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲအသံနည်းစနစ်က အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး မြင်တွေ့ဖို့ရှားတယ်” ယွမ်လန်က ပြောလိုက်၏။ “သူက ဆရာသခင်ဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားတာလည်းဖြစ်နိုင်တယ်”
“ရှစ်စွင်းနဲ့ အရင်ဆုံးတွေ့ကြတာပေါ့။ အဲ့ဒီသူခိုးကြီး ယဲ့ကျန်း မကြာခင်ပေါ်တော့မှာ”
“ဟုတ်ပြီ”
နှစ်ယောက်သားက လှည့်ထွက်သွားပြီး တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် အနက်ရောင်မြူထဲ ပျောက်ကွယ်သွား၏။
လုကျိုးက မုတ်ဆိတ်သပ်ကာ လေထဲဒူးထောက်နေသေးသော ညီနောင်ငါးဖော်ကိုကြည့်လိုက်၏။ ပြီးနောက် သူက လေသံအတက်အကျမရှိမေးလိုက်သည်။ “ငါ ဘာကို အမုန်းဆုံးလဲသိလား”
ထိုလူငါးယောက်က ခေါင်းခါလိုက်၏။
လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။ "သစ္စာဖောက်တာပဲ”
စွင်းမူက ချက်ချင်းပင် သောကရောက်သွားသည်။ “ကျွန်တော်တို့ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို သစ္စာမဖောက်ရဲပါဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး နားလည်ပေးပါ မျှော်နန်းသခင်။ ကျွန်တော်တို့တကယ် အမည်မသိကုန်းမြေထဲမှာ ကံစမ်းချင်တာပါ”
ယွီကျန့်ဟိုင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ “စည်းမျဉ်းတွေက အကြောင်းတစ်ခုအတွက်လိုအပ်တာပဲ။ စည်းမျဉ်းမရှိရင် ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းထဲမှာ သူ့စည်းမျဉ်းနဲ့သူပဲ။ မင်းတို့ဖောက်ဖျက်လိုက်တဲ့အရာက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းရဲ့အောက်ခြေစည်းပဲ။ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းဂိုဏ်းသားတွေက မင်းတို့လို ပါရမီရှင်ထက်နိမ့်တယ်လို့ထင်နေတာမလား”
ညီနောင်ငါးဖော်က ယွီကျန့်ဟိုင်၏စကားကို နားမလည်ပေ။
ယွီကျန့်ဟိုင်က ဆက်ပြောလိုက်၏။ “မင်းတို့ကိုမင်းတို့ ပါရမီရှင်လို့ထင်နေတာလား”
ညီနောင်ငါးဖော်သည် မလိုလားသော်ငြား စကားမပြောရဲပေ။
ထိုစဉ် ယွီကျန့်ဟိုင်က ရုတ်တရက် လှစ်ကနဲရောက်လာ၏။ “မဟာအမှောင်ကောင်းကင်လက်ဝါး”
လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်တစ်ခုသည် ညီနောင်ငါးဖော်ဆီသို့ တိုးဝင်သွား၏။ သူတို့ချက်ချင်းဖြူဖျော့သွားကာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ကာရန် လက်မြှောက်လိုက်သည်။
ဘန်း
ငါးယောက်လုံး လွင့်ထွက်သွားသော်ငြား မတုံ့ပြန်ရဲချေ။
ယွီကျန့်ဟိုင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။ “မဟာပါရမီရှင်တွေတဲ့လား ... ရယ်စရာပဲ။ မင်းတို့က ငါ့ဆီက လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ချက်တောင် ခံနိုင်ရည်မရှိဘဲ ပါရမီရှင်လို့ ခေါ်ရဲသေးတယ်”
ယွီကျန့်ဟိုင်က လှစ်ကနဲရောက်လာကာ နောက်ထပ်လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ခုထုတ်သုံးလိုက်၏။
ထိုစဉ် ညီနောင်ငါးဖော်က သူတို့လက်ချောင်းများဖြင့် စက်ဝိုင်းတစ်ခုရေးဆွဲလိုက်သည်။ မကြာမီ စုန်းအတတ်ပေါ်လာ၏။