အခန်း (၃၅၁-၃၅၂)

အခန်း (၃၅၁) - ဝတ်စုံရှည်နှင့် အဘိုးအို၊ ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီး၊ စင်ကြယ်သော အမွှေးနံ့သာယုံကြည်မှုစွမ်းအား၊ ဖုန်းတူးကို အားလုံးဖယ်ရှားပစ်မည်လော

ငရဲပြည်ဝိညာဉ်အရာရှိ ပုံစံရှိသော ညလှည့်ကင်းနတ်ဘုရားပင်လျှင် ဒဏ္ဍာရီလာ မီးဓာတ်ရတနာသုံးခု၏ ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားအာဏာစက်ကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

လီယန်ချူသည် အရှိန်အဟုန်ပြင်းစွာဖြင့် ညလှည့်ကင်းနတ်ဘုရားကို သတ်ဖြတ်ပစ်လိုက်ပြီးနောက် အမြန်ဆုံး ကိုယ်ဖျောက်အတတ်ကို အသုံးပြု၍ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။

ခဏချင်းမှာပင် ဖုန်းတူးအတွင်း၌ ထူးဆန်းပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ထူထပ်စွာ ပေါက်ရောက်နေသော အမင်္ဂလာသစ်ပင်များမှာလည်း အမှောင်ထုထဲတွင် ဝိညာဉ်လက်များအလား ပြောင်းလဲသွားပြီး တရှရှနှင့် ထူးဆန်းသော အသံများကို ပြုလုပ်နေကြသည်။

လီယန်ချူသည် တာအိုအတတ်ဖြစ်သော ခြေရာခံအတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

သူသည် အချိန်တိုအတွင်း ဖန့်ချင်းလန်ကို ရှာဖွေပြီး ဖုန်းတူးမှ ထွက်ခွာရန် နည်းလမ်းရှာရမည်။

ယခုအခါ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုများက ဆူပူနေခြင်းမှာ ဖုန်းတူးအတွင်း အန္တရာယ်ပိုကြီးလာသည်ကို ပြသနေခြင်းပင်။

ဖန့်ချင်းလန်ကို သူတွေ့သည့်အချိန်တွင် သူမမှာ အသက်မဲ့အလောင်း သို့မဟုတ် နာကျည်းနေသော ဝိညာဉ်ဆိုးတစ်ခု ဖြစ်သွားမှာကို သူ မလိုလားပေ။

အမင်္ဂလာဓာတ်များ ပေါက်ကွဲနေသော ဖုန်းတူးသည် ယခုအခါ ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော ငရဲဘုံတစ်ခုနှင့် တူနေသည်။

အပင်များပေါ်တွင် မည်းမှောင်သော အရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ရန်ငြိုးဖွဲ့ထားသည့် ကောက်ကျစ်သော အကြည့်များဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သစ်ပင်ရိပ်များမှာလည်း လူကို ဝါးမြိုတော့မည့် ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာကြီးများအလား လှုပ်ခတ်နေသည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဤဖုန်းတူးအတွင်း၌ ထူးဆန်းသော တည်ရှိမှုများက များလွန်းလှသည်။

သူသည် တောင်ပိုင်းမီးလျှံဓား ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

မီးအလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီးနောက် ထိုအမင်္ဂလာသစ်ပင်မှာ နတ်ဘုရားမီးလျှံများအတွင်း ကျရောက်သွားတော့သည်။

ရန်ငြိုးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဝိညာဉ်ရိပ်များစွာမှာလည်း ပြာအဖြစ်သို့ လောင်ကျွမ်းသွားကြသည်။

သူက လက်ကို တစ်ချက်လှန်လိုက်ရာ ရှစ်ခွင်မှန် မှ ဖြူဖွယ်သော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝုန်း

အမင်္ဂလာသစ်ပင်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်တစ်ခုကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားသည်။

ထိုဝိညာဉ်မှာ တွန့်လိမ်သွားပြီး သွေးစက်လက်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူမျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

၎င်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ရန်ငြိုးများ ပြည့်နေသော်လည်း ရှစ်ခွင်မှန်မှ အလင်းတန်း ထပ်မံလင်းလက်သွားသည့်အခါ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာမှာ ဝိညာဉ်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ငါ ဝမ်ချွမ်တာအိုဆရာက ဒီနေ့ ဖုန်းတူးကို လာလည်တာပဲ၊ လမ်းပိတ်တဲ့သူ မှန်သမျှ သေစေရမယ်"

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

သူ၏ ထူထပ်လှသော အရှိန်အဝါများကြောင့် ထိုအသံမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံများနှင့် ဝိညာဉ်အော်သံများမှာလည်း မပြတ်တမ်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရမ်းကားလှချည်လား "

"သောက် ကလေးကများ "

"သတ္တိရှိလှချည်လား "

ဖုန်းတူးတစ်ခုလုံး ဆူပူသွားရသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုများ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး နိုးထလာကြပြီး ဝိညာဉ်အငွေ့အသက်များမှာ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ဖုန်းတူးအတွင်းရှိ ရှေးဟောင်းမြို့တစ်မြို့တွင် ကြီးမားလှသော မြို့အတွင်း၌ လူသူတစ်ယောက်မျှ မရှိချေ။

လမ်းမများပေါ်တွင် အမည်းရောင် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အေးစက်စက်နှင့် ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။

မြို့တစ်ခုလုံးတွင် ဝိညာဉ်ရိပ်တစ်ခုမျှ မရှိသော်လည်း ထူးဆန်းလှသော သေခြင်းတရား၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ခံစားနေရသဖြင့် ဦးရေပြားပင် ထုံကျင်သွားစေသည်။

မြို့လယ်တွင် ဘောလုံးကွင်းတစ်ခုခန့် ကြီးမားသော ယဇ်ပလ္လင်ကြီးတစ်ခု ရှိပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းပြီး မိစ္ဆာဆန်သော အစီရင်အမှတ်အသားများကို ရေးထွင်းထားသည်။

ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မျက်လုံးတစ်လုံးကို ပူဇော်ထားသည်။

၎င်းမှာ လူသားတို့၏ ခံစားချက် လုံးဝမရှိဘဲ အေးစက်ပြီး မိစ္ဆာဆန်သော မျက်လုံးတစ်လုံး ဖြစ်သည်။

မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် အသက်ကြီးသူများ၌ ရှိတတ်သော အစက်အပြောက်များဖြင့် ပြည့်နေပြီး သေခြင်းအငွေ့အသက်များ လွှမ်းမိုးနေသော တာအိုဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုတစ်ဦးမှာ လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်၍ ရပ်နေသည်။

သူသည် ယဇ်ပလ္လင်အလယ်ရှိ ဖြူဖွယ်သော အလင်းလုံးကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ထူထပ်လှတဲ့ အမွှေးနံ့သာယုံကြည်မှုစွမ်းအား ပါလား၊ မင်း ဘယ်လောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်မလဲဆိုတာ ငါ ကြည့်ရသေးတာပေါ့ "

သူ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေပြီး မျက်ဝန်းများထဲတွင် လောဘရမ္မက်များ လင်းလက်နေသည။

ထိုအလင်းလုံးမှာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ထူးခြားသော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

၎င်းမှာ အမွှေးနံ့သာယုံကြည်မှုစွမ်းအားများဖြင့် စုစည်းထားခြင်းဖြစ်ပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကို ကာကွယ်ပေးထားသည်။

ထိုအဘိုးအိုက ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာအစီရင်ကို အသုံးပြ၍ တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း ထိုစင်ကြယ်သော အလင်းလုံးကို တဖြည်းဖြည်းချင်းသာ တိုက်စားနိုင်တော့သည်။

အလင်းလုံးအတွင်းတွင် ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ တရားထိုင်နေပြီး သူမ၏ ရှေ့တွင် သာမန်သံဓားတစ်ချောင်းကို တင်ထားသည်။

သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ အလွန်ပင် လှပပြေပြစ်ပြီး အေးစက်လှသော အရှိန်အဝါများ ရှိနေသဖြင့် မည်သူမျှ အနားမကပ်ရဲလောက်အောင် ဖြစ်စေသည်။

သူမ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေရုံနှင့်တင် အမျိုးသားအများစုကို စိတ်ဝိညာဉ် လွင့်ထွက်သွားစေနိုင်သည်။

ထိုအေးစက်လှသော အရှိန်အဝါမှာ တောင်ထိပ်ပေါ်က နှင်းထုအလားပင်။

သူမသည် မျက်ဝန်းကို အသာအယာ ဖွင့်လိုက်ပြီး တဖြည်းဖြည်းချင်း အားနည်းလာသော အမွှေးနံ့သာယုံကြည်မှုစွမ်းအားကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားကြာပန်းက ပေါ်မလာဘဲ ဒီကျိုယန်တာအိုဆရာရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲမှာ ငါ အပိတ်ခံလိုက်ရတယ်..."

"ဒါဟာ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အလိုတော်ပဲလား "

သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သေခြင်းအငွေ့အသက်အချို့ ယှက်နွှယ်နေသည်။

၎င်းမှာ ဖုန်းတူးအတွင်းရှိ အစွမ်းထက်သော ဝိညာဉ်မိစ္ဆာတစ်ကောင်က ကျိန်စာအတတ်ဖြင့် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တိုက်ခိုက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုကျိန်စာကြောင့်ပင် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ အဆက်မပြတ် အားနည်းလာရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် ထိုအေးစက်သော ဝိညာဉ်မိစ္ဆာကို ပြန်လည်စဉ်းစားမိသည့်တိုင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေဆဲပင်။

ရုတ်တရက် ဖုန်းတူးအတွင်းမှ မီးအလင်းတန်းများ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး ကြီးမားလှသော ပေါက်ကွဲသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သည့်အလား ဟိန်းထွက်လာသည်။

ထူထပ်လှသော သွေးသားအင်အားနှင့် ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားမီးလျှံများမှာ ကောင်းကင်သို့ တိုးဝင်သွားသည်။

တာအိုဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအို မသိမသာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဖုန်းတူးအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်အများစုမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်များသာ ဖြစ်ကြပြီး၊ အလောင်းကောင် သို့မဟုတ် မိစ္ဆာသတ္တဝါများ ရှိသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံပြီး အမင်္ဂလာဓာတ်များကို စုပ်ယူထားကြသူများသာ ဖြစ်သည်။

ဤမျှလောက်အထိ ထူထပ်လှသော သွေးသားအင်အား ရှိသူမျိုး တစ်ခါမျှ မရှိဖူးပေ။

"သိုင်းပညာကနေ တာအိုကို ကူးပြောင်းထားတာလား "

"ဒီသွေးသားအင်အားက အလွန်ထူထပ်တာပဲ၊ လူ့လောကမှာ ဒီလို သိုင်းပညာအရှင်သခင် မျိုး ရှိနေသေးတာလား "

သေခြင်းအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော အဘိုးအိုမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်။

ရှေးဟောင်းနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုများ နိုးထလာသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ အဘိုးအို၏ မျက်မှောင်မှာ ပိုမို ကြုတ်သွားရသည်။

သူက ထိုရှေးဟောင်းမြို့တွင် အမျိုးသမီးကို ပိတ်လှောင်ထားခြင်းမှာ သူမကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး သူမ၏ စင်ကြယ်သော အမွှေးနံ့သာယုံကြည်မှုစွမ်းအားကို လုယူရန် ဖြစ်သည်။

သို့သော် လူ့လောကမှ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကြောင့် ဖုန်းတူး၏ တိတ်ဆိတ်မှု ပျက်ပြားသွားခဲ့ရပြီ။

ဤသို့ဆိုလျှင် ရှေးဟောင်းမြို့အတွင်းရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဒဏ္ဍာရီများလည်း နိုးထလာပေလိမ့်မည်။

အပြင်ဘက်ရှိ မိစ္ဆာများ မြို့အတွင်းသို့ စီးဝင်လာပါက အခြေအနေမှာ ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

"သေစမ်း "

"ဘယ်ကလာတဲ့ အသိဉာဏ်မရှိတဲ့ သိုင်းပညာရှင်လဲ၊ ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အနိမ့်အမြင့်ကို မသိဘဲ ဖုန်းတူးမှာ လာပြီး ဆူပူနေတာပဲ "

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အတွင်းအားများကို လှည့်ပတ်လိုက်ပြီး ယဇ်ပလ္လင်၏ အရှိန်ကို မြှင့်တင်လိုက်သည်။

ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးကို အမြန်ဆုံး လောင်ကျွမ်းစေရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။

အဘိုးအို၏ မျက်နှာပေါ်မှ အစက်အပြောက်များမှာ ပိုမို ထင်ရှားလာပြီး အရေးအကြောင်းများမှာလည်း ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ နေဝင်ချိန်ရောက်နေသော အဘိုးအိုအလားပင်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမင်္ဂလာဓာတ်များ ပေါက်ကွဲခြင်းနှင့် ကြီးမားသော အသံများမှာ သူ့အတွက် မသက်ဆိုင်သကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

ထိုမိုးကြိုးသံကဲ့သို့ အေးစက်သော အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည့် အချိန်အထိပင်။

"ငါ ဝမ်ချွမ်တာအိုဆရာက ဒီနေ့ ဖုန်းတူးကို လာလည်တာပဲ၊ လမ်းပိတ်တဲ့သူ မှန်သမျှ... သေစေရမယ် "

အဘိုးအို လေကို အားရပါးရ ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။

ဟုတ်လှချည်လား လေသံကတော့ တကယ်ကြီးပါပဲ

တတိယအဆင့်ရှိသော ပညာရှင်များပင်လျှင် ဖုန်းတူးကို အကုန်ဖယ်ရှားပစ်မည်ဟု မပြောရဲချေ။

ထိုနေရာမှာ လူသေများ၏ ရန်ငြိုးနှင့် အမင်္ဂလာဓာတ်များ စုဝေးရာဖြစ်ပြီး မည်မျှလောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုများ ရှိနေသည်ကို မသိနိုင်ပေ။

သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖုန်းတူးတစ်ခုလုံးကို သုတ်သင်ပစ်မည်ဟု ကြုံးဝါးနေသည်လား။

"ဒီ ဝမ်ချွမ်တာအိုဆရာဆိုတာ ဘယ်သူလဲ "

အဘိုးအို၏ မှုန်ဝါးသော မျက်ဝန်းများအတွင်းမှ ထက်မြက်လှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူသည် ဤနေရာမှ ဝိညာဉ်မိစ္ဆာ မဟုတ်ပေ။

လူ့လောကမှ လာသူ ဖြစ်သော်လည်း အိုမင်းရင့်ရော်သော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဖုန်းတူးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာကာ ဝိညာဉ်များကို ဝါးမြိုရင်း မိမိကိုယ်ကို သန်မာအောင် လုပ်ဆောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင် သူမှာ ဝိညာဉ်တစ်ဝက်၊ အလောင်းတစ်ဝက်ကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။

သူ၏ ကျင့်ကြံဆင့်မှာ တတိယအဆင့်သို့ မရောက်သေးသော်လည်း ထိုအတားအဆီးကို ထိတွေ့နေပြီဖြစ်ကာ ခြေတစ်ဖက်ပင် လှမ်းဝင်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ အထွတ်အထိပ်အချိန်ထက်ပင် ပိုမို သန်မာနေခြင်းပင်။

သူက ခေါင်းကို ခါလိုက်မိပြီး စိတ်ထဲတွင် မကောင်းသော အတိတ်နိမိတ်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူက အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်ရင်း တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသည်။

ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်ရှိ မိစ္ဆာမျက်လုံးမှာလည်း ရုတ်တရက် တစ်ချက် ခတ်သွားပြီး အဘိုးအိုကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

အဘိုးအို လှည့်ကြည့်လိုက်သည့် ခဏမှာပင် ၎င်းမှာ သက်မဲ့ပစ္စည်းတစ်ခုအလား ပြန်ဖြစ်သွားပြန်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင် လီယန်ချူသည် ညလှည့်ကင်းနတ်ဘုရားနှင့် အမင်္ဂလာသစ်ပင်ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူ၏ ထူထပ်လှသော သွေးချီအင်အားများကို တမင်တကာ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ တောက်လောင်နေသော မီးဖိုကြီးတစ်ခုအလားပင်။

မိုင်ပေါင်းများစွာ ဝေးသော နေရာမှ ဝိညာဉ်များပင်လျှင် ထိုသိုင်းပညာရှင်၏ ပြင်းထန်လှသော သွေးသားအင်အားကို ခံစားနေရသည်။

မည်သည့်တိုက်ခိုက်မှုမျှ မလုပ်ဘဲနှင့်ပင် သာမန်ဝိညာဉ်ဆိုးများနှင့် လေလွင့်ဝိညာဉ်များကို ဝိညာဉ်ပါ ပျောက်ကွယ်သွားစေနိုင်သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လာကြသည့်အခါတွင်မူ သူက အရှိန်အဝါများကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

တာအိုအတတ်

အမှောင်ကိုဖုံး

အသွင်းပြောင်းအတတ်

ထိုတာအိုအတတ် နှစ်ခုမှာ တစ်ဖက်လူ၏ အာရုံကို လွှဲပြောင်းရန်နှင့် လှည့်စားရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

သူသည် ဖုန်းတူးအတွင်းတွင် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေပြီး လေထုထဲတွင် အရိပ်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ဤနေရာ၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် နက်နဲလှသဖြင့် ခဲတစ်လုံး ပစ်သွင်းပြီး တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်လိုက်ခြင်းပင်။

သူက မိမိ၏ ကိုယ်ရောင်ကိုယ်ဝါကို တိတ်တဆိတ် ဖုံးကွယ်ထားပြီး ဖန့်ချင်းလန်ရှိရာ နေရာသို့ အမြန်ဆုံး ဦးတည်သွားနေတော့သည်။

အခန်း (၃၅၂) - ချောက်ကမ္ဘာကြီး၊ ထောင်စုနှစ်မိစ္ဆာသစ်ပင်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်မျက်နှာကြီး၊ သေတွင်းမှ ဖောက်ထွက်ခြင်း

သူသည် ရင်ဘတ်အတွင်းမှ ကျောက်စိမ်းပုဇဥ်း ကို ထုတ်ယူကြည့်ရှုလိုက်ရာ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။

ပုဇဥ်းပေါ်ရှိ သွေးစက်များမှာ ပိုမိုများပြားလာပြီး ရဲရဲနီနေကာ ကြည့်ရသည်မှာ မျက်စိစူးလောက်ပေသည်။

သူက ခေါင်းငုံ့၍ သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ပုဇဥ်းပေါ်တွင် အက်ကြောင်းတစ်ခု ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ဖန့်ချင်းလန်၏ အခြေအနေမှာ ပိုမိုစိုးရိမ်ရပြီး အရေးကြီးနေပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။

သူသည် လေပြင်းအလား လျင်မြန်လှသော ကိုယ်ဖျောက်အတတ်ကို အသုံးပြု၍ မှောင်မည်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင်အတွင်းသို့ ခဏချင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် နက်ရှိုင်းလှသဖြင့် အဆုံးကိုမမြင်ရသော ချောက်ကမ္ဘာကြီးတစ်ခု၏ အပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ချောက်၏ အက်ကြောင်းများကြားတွင် အဆိပ်ရှိသော နွယ်ပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး လေတိုက်လိုက်သည့်အခါ တရှရှနှင့် ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ ဝိညာဉ်လက်များဖြင့် တီးခတ်နေသည့်အလားပင်။

ချောက်အောက်ခြေမှလည်း နားစည်ကွဲမတတ် ပြင်းထန်လှသော ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

လီယန်ချူသည် ချောက်ကမ်းပါးဘေးတွင် ရပ်၍ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံများကိုသာ ကြားရပြီး မည်သည့်မိစ္ဆာသတ္တဝါဖြစ်သည်ကိုမူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရချေ။

သူသည် မျက်ဝန်းအတွင်း တာအိုအလင်းများ လင်းလက်စေကာ ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူသည် မသိမသာ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်မိသည်။

ချောက်ကမ်းပါးဘေးတွင် ထောင်စုနှစ်မိစ္ဆာသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိနေပြီး ၎င်း၏ အမြစ်များမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ သွယ်တန်းနေသည်။

ထိုနယ်မြေတစ်ခုလုံးရှိ အမင်္ဂလာသစ်ပင်များနှင့် နွယ်ပင်အားလုံးမှာ ထိုမိစ္ဆာသစ်ပင်ကြီးနှင့် ဆက်နွှယ်နေကြခြင်းပင်။

စောစောက လမ်းပိတ်ခဲ့သော အမင်္ဂလာသစ်ပင်မှာ ထိုအပင်ကြီးနှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက နှိုင်းယှဉ်စရာပင် မရှိတော့ချေ။

ထို့ပြင် ချောက်ကမ္ဘာကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ကြီးမားလှသော ဝိညာဉ်မျက်နှာကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

၎င်း၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပိတ်ထားပြီး အေးစက်လှသော အမူအရာ ရှိနေသည်။

ကြီးမားလှသော ချောက်ကမ္ဘာကြီး၏ အတွင်းပိုင်းတစ်ခုလုံးမှာ ထိုမျက်နှာကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်နေခြင်းပင်။

ဤမျှလောက်အထိ ကြီးမားလှသော အရွယ်အစားမှာ လူကို မြင်လိုက်ရုံဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်လှုပ်အေးစက်သွားစေနိုင်သည်။

"ဖုန်းတူးဆိုတာ တကယ်ပဲ မဟုတ်ဘူး၊ ဒီမိစ္ဆာအရာတွေက ကြောက်ဖို့လည်းကောင်းသလို များလည်းများတာပဲ"

ဟု လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူက အဝေးသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ မြူခိုးများကြားတွင် ကြီးမားလှသော ရှေးဟောင်းမြို့ကြီးတစ်မြို့မှာ ဝေဝါးစွာ ပေါ်ထွက်နေသည်။

ခြေရာခံအတတ်၏ ညွှန်ပြချက်မှာ ထိုမြို့အတွင်းမှ လာခြင်းပင်။

သူသည် ထိုမြို့အတွင်းသို့ အရောက်သွားရပေမည်။

သူ့မျက်ဝန်းများတွင် စဉ်းစားဆင်ခြင်နေသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

ချောက်ကမ္ဘာကြီး၏ အနက်ပိုင်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာကြီးရှိနေပြီး ချောက်၏ တစ်ဖက်ကမ်းတွင်မူ ကြီးမားလှသော အမင်္ဂလာသစ်ပင်ကြီး ရှိနေသည်။

ဤအခြေအနေမှာ သေတွင်းထဲ ရောက်နေသကဲ့သို့ပင်။

သူသည် ထိုချောက်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ရာ အလျားမှာ အဆုံးမမြင်နိုင်ဘဲ မြင်ကွင်းထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ပတ်၍သွားမည်ဆိုပါက အချိန်များစွာ ကုန်ဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

ထိုမျက်နှာကြီးမှာ အောက်ခြေတွင် ရှိနေသဖြင့် တိမ်စီးနတ်ခန္ဓာ ကို အသုံးပြုလျှင်ပင် အကျိုးထူးမည်မဟုတ်ဘဲ ထိုမျက်နှာကြီးက ကောင်းကင်အာဏာစက်ကို ပိတ်ပင်ထားနိုင်ချေ ရှိသည်။

ထိုအချိန်တွင် အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားပါက တကယ်ပင် ငိုရခက် ရယ်ရခက် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ကလောက်

ရင်ဘတ်အတွင်းရှိ ကျောက်စိမ်းပုဇဥ်းမှာ နောက်ထပ် အက်ကြောင်းတစ်ခု ထပ်မံပေါ်လာပြီး သွေးစက်များမှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလာသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်သွားပြီး သိုလှောင်အိတ် အတွင်းမှ ရှေးဟောင်းလေးကြီးတစ်လက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

၎င်းမှာ ဖုန်းနတ်ဘုရားလေး ပင် ဖြစ်သည်။

ဒဏ္ဍာရီလာ လေနတ်ဘုရား ဖုန်းပေါ် ကိုင်ဆောင်ခဲ့သော အစွမ်းထက် လက်နက်ကြီးပေါ့။

သူသည် လေးကြိုးကို ဆွဲကိုင်လိုက်ပြီး နောက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆွဲတင်လိုက်သည်။

လက်မောင်းမှ ကြွက်သားများမှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားပြီး လေနတ်ဘုရားလေးမှာ လပြည့်ဝန်းအလား ကွေးညွတ်သွားတော့သည်။

တောက်ပပြီး ထက်မြက်လှသော မြားတစ်စင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ရှူး

မြားတစ်စင်း ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ နယ်မြေတစ်ခုလုံး လင်းထိန်သွားတော့သည်။

ဝုန်း

ကြီးမားလှသော အမင်္ဂလာသစ်ပင်၏ ကိုယ်ထည်အစိတ်အပိုင်းအချို့မှာ ဖုန်းနတ်ဘုရားလေး၏ မြားချက်ကြောင့် ပေါက်ကွဲပျက်စီးသွားသည်။

ရှူး

သူသည် လေးကို လပြည့်ဝန်းအလား ထပ်မံဆွဲလိုက်ပြန်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ မြားချက်မှာ ချောက်အောက်ခြေရှိ ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာကြီးထံသို့ ဦးတည်သွားသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း

ပြင်းထန်လှသော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး လေနှင့်မိုးကြိုးသံများ ဟိန်းဟောက်သွားသည်။

"ဝူး..."

ချောက်အတွင်းမှ တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မြေပြင်နှင့် တောင်ကုန်းများ တုန်ခါသွားပြီး ကျောက်စိုင်များ လွင့်စင်လာသည်။

လီယန်ချူသည် သိုလှောင်အိတ်အတွင်းမှ သစ်စိမ်းနတ်နွယ်ပင် ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

၎င်းမှာ စိတ်ဝိညာဉ်ကို အားဖြည့်ပေးနိုင်သော ထိပ်တန်း ဆေးဖက်ဝင် နတ်ဆေးပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် မိမိ၏ ခုခံမှု အရှိန်အဝါများကို ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ကျန့်ကျောင်းဓား ဖြင့် လက်မောင်းမှ အရေပြားကို တိုက်ရိုက် လှီးဖြတ်လိုက်သည်။

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ပူပြင်းလှသော စင်ကြယ်သောယန်စွမ်းအား များကို သစ်စိမ်းနတ်နွယ်ပင်ပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်ပြီး အဝေးမှပစ္စည်းယူခြင်းအတတ် ဖြင့် အပြင်သို့ တိုက်ရိုက် ပို့လွှတ်လိုက်သည်။

အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီးနောက် လီယန်ချူ၏ စင်ကြယ်သောယန်သွေးများ စိုစွတ်နေသည့် သစ်စိမ်းနတ်နွယ်ပင်မှာ ချောက်ကမ္ဘာကြီး၏ အထက် ကောင်းကင်ယံတွင် ငြိမ်သက်စွာ မျောလွင့်နေတော့သည်။

သူကိုယ်တိုင်ကမူ အမှောင်ကိုဖုံး နှင့် အသွင်းပြောင်းအတတ် ဟူသော နတ်စွမ်းအား နှစ်ခုကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းပြား ၏ အစွမ်းဖြင့် တာအိုအတတ်များကို အားဖြည့်ကာ ကျောက်ဆောင်တစ်ခု၏ နောက်ကွယ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ပုန်းကွယ်လိုက်သည်။

ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းပင်။

ထို့ပြင် မိမိ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် (၅) ကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြင့်ထားသော ဒိုချန်ပုတီးစေ့ ကို အသုံးပြု၍ ကောင်းချီးပေးခြင်း ကိုလည်း လုပ်ဆောင်လိုက်သည်။

သူသည် ဖုန်းနတ်ဘုရားလေးကို ထုတ်ယူကာ ပြင်းထန်လှသော မြားချက်ဖြင့် ထောင်စုနှစ်မိစ္ဆာသစ်ပင်နှင့် မျက်နှာကြီးကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်း၊ လက်မောင်းကို လှီးဖြတ်၍ သစ်စိမ်းနတ်နွယ်ပင်ကို ထုတ်ယူကာ သွေးများလောင်းခြင်း၊ နောက်ဆုံးတွင် နည်းလမ်းပေါင်းစုံသုံး၍ ကျောက်ဆောင်နောက်ကွယ်၌ ပုန်းကွယ်ခြင်း စသည်တို့ကို ရေစီးသကဲ့သို့ ချောမွေ့စွာ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

ထိုလှုပ်ရှားမှုအားလုံးမှာ လျှပ်တစ်ပြတ်အတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ချောက်ဘေးရှိ ထောင်စုနှစ်မိစ္ဆာသစ်ပင်မှာ လှုပ်ရှားလာပြီး ရုပ်ဆိုးကာ ကြီးမားလှသော အမြစ်များနှင့် နွယ်ပင်များကို မြေကြီးထဲမှ ထိုးထွက်စေကာ စင်ကြယ်သောယန်သွေးများ ရှိနေသည့် သစ်စိမ်းနတ်နွယ်ပင်ကို ရစ်ပတ်ရန် ကြိုးစားသည်။

သို့သော် ချောက်အောက်ခြေမှ ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာကြီးမှာလည်း မျက်ဝန်းများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်သည်။

ထိုသစ်စိမ်းနတ်နွယ်ပင်မှာ ရုတ်တရက် အောက်သို့ နိမ့်ဆင်းသွားပြီး အဝေးမှပစ္စည်းယူခြင်းအတတ်မှာလည်း အစွမ်းမပြနိုင်တော့ချေ။

"တကယ်ပဲ ကောင်းကင်အာဏာစက်ကို ပိတ်ပင်ထားတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အစွမ်းရှိတာပဲ"

ဟု လီယန်ချူ မသိမသာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဝုန်း ဝုန်း

မိစ္ဆာနှစ်ခုစလုံးမှာ စင်ကြယ်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားနှင့် စင်ကြယ်သောယန်သွေးများ ရှိနေသည့် ထိုရတနာပစ္စည်းကို လိုချင်သဖြင့် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မရပ်မနား တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

လောဘရမ္မက်များမှာလည်း အတိုင်းထက်အလွန်ပင်။

ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများမှာ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး အမင်္ဂလာလေပြင်းများ၊ အမည်းရောင်အလင်းတန်းများနှင့် ထူးဆန်းသော လှိုင်းများမှာ ချောက်ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးတွင် ပြည့်နှက်သွားသည်။

ထူးဆန်းသော နတ်စွမ်းအားများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နက်ရှိုင်းလှသော ချောက်အတွင်း၌ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှု ရိုက်ခတ်မှုလှိုင်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

၎င်းမှာ လူကို မတ်တပ်ပင် မရပ်နိုင်လောက်အောင်ပင်။

လီယန်ချူ အသုံးပြုထားသော နည်းလမ်းပေါင်းစုံမှာ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် သူ၏ တည်ရှိမှုကို လျော့နည်းစေသဖြင့် ထိုအစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာကြီးနှစ်ခုက သူ့ကို သတိမထားမိစေရန် လုံလောက်လှသည်။

"ဖုန်းတူးထဲက ရှေးဟောင်းပြီး ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ တည်ရှိမှုတွေက များပေမဲ့ အများစုက ချိပ်ပိတ်ခံထားရတာ ဒါမှမဟုတ် အိပ်မောကျနေတဲ့ အခြေအနေမှာ ရှိနေတာပဲ"

"သူတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက အတော်လေး နှေးကွေးတယ်၊ အနည်းဆုံးတော့ အစပိုင်းမှာပေါ့"

လီယန်ချူ၏ စိတ်မှာ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်နေပြီး အေးအေးဆေးဆေး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေသည်။

အကယ်၍ စောစောက သူ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်မှာ မှားယွင်းသွားခဲ့လျှင် ထိုဖုန်းတူးမှ ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာကြီးနှစ်ခုကို သူ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

စောစောက သူ ဆူပူအောင် လုပ်ခဲ့ခြင်းမှာ ဖုန်းတူးအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်ဆိုးများ၏ တုံ့ပြန်မှုကို သိလိုသဖြင့် ဖြစ်ပြီး၊ ယခုကြည့်ရသည်မှာ သူ လောင်းကြေးထပ်လိုက်သည်မှာ မှန်ကန်သွားခဲ့ပြီ။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း

ချောက်ကမ္ဘာကြီးမှာ တုန်ခါနေဆဲပင်။

လီယန်ချူသည် ချောက်၏ တစ်ဖက်မှနေ၍ အရှိန်ယူ ပြေးလိုက်သည်။

တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ပေါက်ကွဲအားကောင်းလှသော ကြွက်သားများမှာ တင်းမာနေပြီး အထူးသဖြင့် ခြေထောက်ကြွက်သားများပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် မိမိ၏ ပြင်းထန်လှသော ခန္ဓာကိုယ်အင်အားကို အသုံးပြု၍ မြေပြင်ကို အားကုန်ကန်ကာ ရှေ့သို့ ခုန်ထွက်လိုက်သည်။

သူသည် အမြောက်ဆန်တစ်ခုအလား ချောက်၏ အထက် ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။

လေထဲတွင် ရှိနေစဉ်မှာပင် သူ၏ ခွန်အားမှာ ကုန်ဆုံးစပြုလာပြီး အောက်သို့ အရှိန်ဖြင့် ကျဆင်းသွားတော့သည်။

သတင်းကောင်းမှာ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာကြီးသည် သူ့အပေါ်သို့ အာရုံများစွာ မထားခြင်းပင်။

ထိုထူးဆန်းသော စုပ်ယူမှုအားမှာ အလွန်နည်းပါးပြီး တာအိုအစီရင်ဝတ်စုံက တားဆီးပေးလိုက်သည့်အခါ အခြေခံအားဖြင့် ထိခိုက်မှု မရှိတော့ချေ။

သူသည် အခွင့်အရေးကို အသုံးချ၍ တိမ်စီးခြင်း ကို အသုံးပြုလိုက်ရာ ခြေအောက်တွင် တိမ်တိုက်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး တစ်ဖက်ကမ်းသို့ တိုက်ရိုက် ပျံသန်းရောက်ရှိသွားတော့သည်။

တစ်ခဏမျှ အရှိန်အဝါများ ပေါက်ကြားသွားသဖြင့် ဖုန်းတူးမှ မိစ္ဆာနှစ်ခု၏ အာရုံစိုက်မှုကို ရရှိခဲ့သော်လည်း လီယန်ချူ ခြေလှမ်းကျကျနန နင်းမိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် တာအိုအတတ်ကို အသုံးပြု၍ သူ၏ ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်လိုက်သည်။

ထောင်စုနှစ်မိစ္ဆာသစ်ပင်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာကြီးမှာ တစ်ခဏမျှ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ပစ်မှတ်ပျောက်ဆုံးသွားသည့်အလား တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်လက်၍ အသေအလဲ တိုက်ခိုက်နေကြပြန်သည်။

လီယန်ချူကမူ ခြေလှမ်းကျကျဖြင့် ရှေ့သို့ အပြင်းနှင်နေတော့သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု၊ ခွန်အား၊ အရှိန်၊ လျင်မြန်မှုနှင့် တောင့်ခံနိုင်စွမ်းတို့မှာ လောကတွင် ထိပ်တန်းအဆင့်၌ ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

အစွမ်းကုန် ပြေးလွှားနေသည့် သူ၏ အရှိန်မှာ မနှေးလှပေ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ကြီးမားလှသော ကပ်ဘေးတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သော လီယန်ချူသည် တစ်ဖက်လူကို ရိုက်နှက်ပြီးနောက် အရိုးရှင်းဆုံး နည်းလမ်းဖြင့် အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာမှ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။

တကယ့်ကို တည်ငြိမ်လှသော ခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်အလားပင်။

နက်ရှိုင်းလှသော ရှေးဟောင်းမြို့ကြီးသည် သူ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ပေါ်ထွက်လာသည့်အခါတွင်မူ လီယန်ချူသည် မသိမသာ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားရသည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ရောက်ပြီ "

သူသည် လေကို အားရပါးရ ရှူသွင်းလိုက်ပြီး ချောက်ကမ္ဘာကြီးဘက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ပေါက်ကွဲသံများနှင့် အလင်းတန်းများကို လှည့်ကြည့်ကာ အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။

တာအိုအတတ်

အဝေးမှပစ္စည်းယူခြင်းအတတ်

ထိုအတတ်သည် သူ့ဘာသာ နတ်စွမ်းအား နယ်ပယ်အတွင်း၌ ရှိနေခြင်းဖြစ်သဖြင့် သာမန်ယုတ္တိဖြင့် တိုင်းတာ၍ မရနိုင်ပေ။

သွေးများ စိုရွှဲနေသော နတ်နွယ်ပင်မှာ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

တစ်ဖက်လူကို ရိုက်နှက်ပြီးလျှင် အစာကိုတော့ ပြန်သိမ်းရမည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုမပြတ်တမ်း ထွက်ပေါ်နေသော ကြီးမားလှသော ပေါက်ကွဲသံများ၊ မြေပြင်တုန်ခါမှုများနှင့် ကောင်းကင်ပျက်စီးသံများမှာ ထိုခဏတွင် ရုတ်တရက် တန့်သွားရသည်။

ကြီးမားလှသော အပြောင်းအလဲတစ်ခုကို ကြုံတွေ့လိုက်ရသည့်အလားပင်။

ထို့နောက်တွင်မူ ဝိညာဉ်အော်ဟစ်သံများနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံများမှာ ကောင်းကင်ကို လွှမ်းမိုးထားသော ရန်ငြိုးများ ပြည့်နှက်နေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အကြီးအကျယ် လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည့်အလား ဒေါသကြောင့် ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်နေကြတော့သည်။