အခန်း (၃၅၉-၃၆၀)

အခန်း (၃၅၉) - အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ၊ မိန်းကလေးအလောင်း ခုနစ်လောင်းနှင့် လူရှင်ယဇ်ပူဇော်မှု

"လီယန်ချူ... ဒီနေရာမှာ တကယ်ပဲ နဂါးမင်းကြီး ကိုယ်ထင်ပြတာလို့ နင်ထင်လား"

ဖန့်ချင်းလန် သည် ခါးတွင် သံဓားတစ်လက်ကို ချိတ်ဆွဲထားပြီး အေးစက်စင်ကြယ်သော အရှိန်အဝါရှိသည်။

သူမသည် ဤသို့မေးလိုက်ရင်း လှပသော မျက်ဝန်းအစုံဖြင့် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး

"အခုခေတ်ကြီးက ပိုပိုပြီး ရှုပ်ထွေးလာပြီ၊ တကယ်ပဲ နဂါးမင်းကြီး ရှိနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ လှိုင်းတံပိုးထအောင် လုပ်နေတဲ့ မြွေနဂါး ဒါမှမဟုတ် မြွေကြီးတွေလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"

စကားပြောရင်း သူက ခဏတာ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဖန့်ချင်းလန်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလျက်

"ဒါမှမဟုတ်လည်း... တစ်စုံတစ်ယောက်က လူတွေကို လှည့်စားဖို့ နတ်ဘုရားအယောင်ဆောင်ပြီး အကွက်ဆင်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်မလား"

ဖန့်ချင်းလန် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

"နင်က ဘယ်လို အကြည့်နဲ့ ကြည့်နေတာလဲ"

လီယန်ချူက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့်ပင်

"နတ်ဘုရားအယောင်ဆောင်ပြီး လူလှည့်စားတာနဲ့ ပတ်သက်ရင် မင်းကမှ ဆရာကြီးလို့ ငါတွေ့ရှိထားလို့လေ၊ သာမန် ဇာတ်လမ်းထဲက အမျိုးသမီး သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ကနေ ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး တာအို ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတာလဲဆိုတာ ငါ့ကို မပြောပြချင်ဘူးလား"

ဖန့်ချင်းလန်က မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်ကာ

"ငါ့အစ်မကလည်း သာမန်လူမဟုတ်တာပဲ၊ နင် ဘာလို့ သူမကို သွားမမေးတာလဲ"

'ကိုယ့်အစ်မကို တိုက်ရိုက်ပဲ ရောင်းစားလိုက်တာလား'

ဟု လီယန်ချူ တွေးကာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

"မင်းအစ်မကတော့ ရုပ်ဖျက်ပြီး ငါနဲ့အတူ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ထဲကို လိုက်လာမှာ မဟုတ်သလို၊ ဖုန်းတူး မြို့ထဲကိုလည်း စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဇွတ်တိုးဝင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ"

တည်းခိုခန်းပိုင်ရှင် ဆိုင်ရှင်မ ရဲ့ အရှိန်အဝါက အလွန်တရာ ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

၎င်းကို သူ အရှိန်အဝါ ကြည့်ရှုခြင်း အတတ် စတင် တတ်မြောက်ကတည်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဆိုင်ရှင်မ ၏ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါမှာ ထပ်မံပြောင်းလဲသွားပြီး ပိုမို နက်နဲဆန်းကြယ်လာခဲ့သည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြား ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်ရင်းနှီးသဖြင့် ၎င်းကို သူ စောစောစီးစီးကတည်းက သတိထားမိခဲ့သည်။

ဖန့်ချင်းလန်က မကျေမနပ်ဖြင့်

"ငါက နင်နဲ့အတူ ကျန်းထင်ရှန်း ကို သွားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ တိုက်ဆိုင်သွားတာပဲ ရှိတာ။ ဖုန်းတူး ကိစ္စကတော့ ငါ..."

သူမသည် အစပိုင်းတွင် မျက်နှာကို တင်းထားသော်လည်း လီယန်ချူသည် ဖုန်းတူးမြို့ကို ဆူပူသောင်းကျန်းအောင် လုပ်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာများနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်မှာ သူမကို ကယ်ထုတ်ရန် ဖြစ်ကြောင်း တွေးမိသောအခါ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး စကားများမှာ လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့သွားရသည်။

သူမသည် မျက်နှာကို အသာအယာ လွှဲလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လီယန်ချူမှာ အမှန်တကယ်တော့ အတင်းအကျပ် မေးမြန်းရန် ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ သာမန်စကားစပ်မိရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဖန့်ချင်းလန် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် လေသံအေးအေးဖြင့်

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဒီတစ်ခေါက်အတွက်တော့ နင့်ကို ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်"

"အင်း... ဘယ်လို ကျေးဇူးဆပ်မှာလဲ"

လီယန်ချူက ထပ်ဆင့် မေးလိုက်သည်။

"..." ဖန့်ချင်းလန် စကားမထွက်တော့ပေ။

ယခုအခါ လီယန်ချူသည် ဖုန်းတူးမြို့တွင် ဆူပူသောင်းကျန်းနိုင်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာများနှင့် ကျင့်ကြံသူဆိုးများကို နှိမ်နင်းနိုင်သည့်တိုင် သူ၏ စရိုက်မှာ တန်ခိုးရှင်တစ်ဦး၏ ဂုဏ်ဒြပ်မျိုး ရှိမနေသေးချေ။

ဖန့်ချင်းလန်၏ ရင်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ခံစားချက်များမှာလည်း လီယန်ချူ၏ စကားကြောင့် ပျောက်ပျက်သွားရသည်။

"နှုတ်နဲ့ ကျေးဇူးတင်တာ မလုံလောက်ဘူးလား"

"နင်က ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ပဲ၊ မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းတာက နင့်ရဲ့ တာဝန်ပဲလေ"

သူမက လီယန်ချူကို ပြန်လည် ချေပလိုက်သော်လည်း မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာမူ အလွန်တရာ တောက်ပနေခဲ့သည်။

လီယန်ချူ ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီး ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း လမ်းမပေါ်မှ ရုတ်တရက် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူအများမှာ တစ်ခုခုကို ကြည့်ရန် ဝိုင်းအုံနေကြသကဲ့သို့ ရှိသည်။

တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ ဧည့်သည်တစ်ဦးက လမ်းသွားလမ်းလာ စာသင်သားတစ်ဦးကို ဆွဲတားကာ ဘာဖြစ်တာလဲဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

စာသင်သားက

"ချူကျန်း မြစ်ထဲမှာ လူသေအလောင်း နှစ်လောင်း တွေ့တယ်တဲ့ဗျ၊ နှစ်ယောက်လုံးက အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ သတို့သမီးလောင်းလေးတွေပဲ"

ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ဘာ "

"မြစ်ထဲမှာ သတို့သမီးလောင်း အလောင်းနှစ်လောင်း တွေ့တာလား "

မြို့တော်တွင် ဤကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပွားသည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ လူတိုင်းမှာ အသက်ရှူပင် ရပ်သွားမတတ် ဖြစ်သွားကြရသည်။

ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားပြီး နောက်ကျောတွင် ကြက်သီးမွှေးညှင်းများ ထလာတော့သည်။

ထို့နောက် တည်းခိုခန်းအတွင်းရှိ လူအများမှာ အုပ်စုလိုက် စုဖွဲ့၍ အခြေအနေကို သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် မြို့ပြင်သို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားကြတော့သည်။

ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဧည့်သည် သုံးပုံနှစ်ပုံမှာ ထွက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူနှင့် ဖန့်ချင်းလန်တို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် ထိုကဲ့သို့သော ထူးဆန်းသည့် ကိစ္စအပေါ် စိတ်ဝင်စားသွားသဖြင့် လမ်းပေါ်ရှိ လူအုပ်နှင့်အတူ မြို့ပြင်သို့ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

မြစ်ကမ်းနား

ယခုအခါ နေမွန်းတည့်ချိန် ဖြစ်သော်လည်း လူငါးရာ၊ ခြောက်ရာခန့် စုဝေးနေကြသဖြင့် လူအုပ်မှာ အလွန်တရာ စည်ကားနေသည်။

မြို့တော်အစိုးရရုံး မှ အမှုထမ်းများမှာ လူသေလောင်းကို ဆယ်ယူရန် ငါးဖမ်းလှေတစ်စင်းကို ခေါ်ယူထားပြီး မြစ်ကမ်းပေါ်တွင် အလောင်း သုံးလောင်းကို တန်းစီချထားပြီ ဖြစ်သည်။

အားလုံးမှာ ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးများ ဖြစ်ကြပြီး အသက် ၁၆ နှစ်၊ ၁၇ နှစ် ဝန်းကျင်သာ ရှိဦးမည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် နောက်ထပ် သတို့သမီးလောင်း အလောင်းတစ်လောင်းကို ထပ်မံ ဆယ်ယူရရှိပြန်သည်။

သတင်းကြား၍ လာကြည့်ကြသော ပြည်သူများမှာ ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားရသည်။

အလောင်းတစ်လောင်းတည်းဆိုလျှင် တစ်စုံတစ်ဦး၏ သတို့သမီးလောင်းက ခြေချော်၍ မြစ်ထဲသို့ ကျသွားခြင်းဟု ယူဆနိုင်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် သုံးလောင်း၊ လေးလောင်း ပေါ်လာခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။

ထို့အပြင် မြို့ရုံးမှ ခေါ်ယူထားသော ငါးဖမ်းလှေမှာလည်း ဆက်လက် ရှာဖွေနေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်းမှာ ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေကြရသည်။

လူသေကို မြင်ရသည်မှာပင် ကြောက်စရာ ကောင်းလှပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုအလောင်းများမှာ အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး သတို့သမီးလောင်းကဲ့သို့ ပြင်ဆင်ထားကြခြင်းက ပို၍ ထူးဆန်းနေသည်။

ရှေးလူကြီးများ၏ စကားအရ အနီရောင်ဝတ် ဝိညာဉ်ထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းတာ မရှိ ဟု ဆိုကြရာ ထိုသတို့သမီးလောင်းများ သေဆုံးပုံမှာ အလွန်ပင် မိစ္ဆာဆန်လှသည်။

ထို့အပြင် တစ်ခါတည်းနှင့် သုံးယောက်၊ လေးယောက် ပေါ်လာခြင်းက ပို၍ ဆိုးလှသည်။

လူငါးရာခန့် ရှိနေပြီး နေမွန်းတည့်ချိန် ဖြစ်သော်လည်း လူတိုင်းမှာ အေးစက်သော အငွေ့အသက်ကို ခံစားနေကြရသည်။

သတ္တိနည်းသူအချို့ဆိုလျှင် မျက်နှာများ ဖြူလျော်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လူတိုင်းမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြပြီး တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောဆိုနေကြသည်။

ငါးဖမ်းလှေက အလောင်းများကို ဆက်လက် ဆယ်ယူနေသည်။

ရေပေါ်တွင် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုနေကြပြီး ရေဝိညာဉ်များနှင့် ပတ်သက်သည့် ထူးဆန်းသော ကိစ္စများကို မြင်တွေ့ဖူးသည့် လှေသမား လေးဦးပင်လျှင် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်တုန်ယင်လာကြရသည်။

စုစုပေါင်း သတို့သမီးလောင်း အလောင်း ခုနစ်လောင်း ဖြစ်သည်။

အားလုံးမှာ ၁၆ နှစ်၊ ၁၇ နှစ် အရွယ် မိန်းကလေးငယ်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

"မတရားတာကွာ "

"ဒါက တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ် "

"ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့ သတို့သမီး ခုနစ်ယောက်စလုံး တစ်ခါတည်း အဆယ်ခံရတာလဲ "

လူအုပ်အတွင်း၌ အမျိုးမျိုး ပြောဆိုနေကြပြီး နေ့ခင်းကြောင်တောင်ပင် ဖြစ်သော်လည်း ရင်ထဲမှ အေးစက်မှုကို ဖုံးကွယ်၍ မရချေ။

တကယ့်ကို မိစ္ဆာဆန်လွန်းလှသည်။

"ဒါက သေချာပေါက် နဂါးမင်းကြီးကို ယဇ်ပူဇော်ထားတဲ့ မိန်းကလေးတွေပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဆယ်ယူလို့ မဖြစ်ဘူး "

"နဂါးမင်းကြီးကို စော်ကားမိရင် တစ်မြို့လုံး ရေလွှမ်းပြီး ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ် "

အဘိုးအိုတစ်ဦးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ဒူးထောက်ကျသွားပြီး ရူးသွပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်နေတော့သည်။

"ပေါက်ကရတွေ "

"ဒါက လူသတ်မှု ဖြစ်စဉ်ပဲ "

"ဟေ့ လူတွေ... ဒီလို ကောလာဟလ ဖြန့်နေတဲ့သူကို ဖမ်းသွားကြစမ်း "

မြို့ရုံးမှ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဖြစ်သူ အသက် ၄၀ ကျော် လူကြီးမှာ ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထိုအဘိုးအိုမှာ ရူးသွပ်စွာ ဆက်လက် အော်ဟစ်နေဆဲ ဖြစ်သဖြင့် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးက လက်ဝှေ့ယမ်းကာ လူများကို အဘိုးအိုနှင့် အလောင်းအားလုံးကို ခေါ်ဆောင်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်ပင် ညိုမှောင်နေ၏။

သတို့သမီး တစ်ယောက်တည်းဆိုလျှင် အသိဉာဏ်မရှိသော ရွာသားအချို့က နဂါးမင်းကြီးကို လူရှင်ယဇ်ပူဇော်သည်ဟု ယူဆနိုင်သော်လည်း ယခုမှာမူ အလောင်း ခုနစ်လောင်းတောင် ဖြစ်နေသည်။

ဤကိစ္စမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလှသဖြင့် အထက်လူကြီးများထံ အမြန်ဆုံး အစီရင်ခံရန် လိုအပ်သည်။

သို့သော်လည်း ပြည်သူများ၏ စိတ်ကို မငြိမ်မသက် ဖြစ်စေမည့် ကောလာဟလ ဖြန့်သူများကိုမူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် အရေးယူရန် လိုအပ်ပေသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ အလင်းတန်းများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး သူသည် ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ် နှင့် အရှိန်ဝါကြည့် အတတ် ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

ထိုမိန်းကလေး ခုနစ်ဦးစလုံးမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်သော ရန်ငြိုးအာဃာတများ ရှိနေကြပြီး သေဆုံးပုံမှာ အလွန် ရက်စက်လှပုံရသည်။

မူလဝိညာဉ်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သလို ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်၌လည်း မည်သည့် အထောက်အထားမျှ ကျန်ရှိမနေပေ။

၎င်းမှာ လူသားတို့၏ လက်ချက် မဟုတ်လျှင်ပင် စီစဉ်သူမှာ အလွန် လက်ရာပြောင်မြောက်သူ ဖြစ်ရမည်။

ဖန့်ချင်းလန်၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်လေးနက်နေသည်။

ထိုကိစ္စမှာ သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းကို ထိပါးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဖန့်ချင်းလန်၏ လေသံမှာ အေးစက်လှသည်။

"ဒါက သာမန် လူသတ်မှု မဟုတ်ဘူး၊ နောက်ကွယ်မှာ သေချာပေါက် မိစ္ဆာလမ်းစဉ် တွေ ပါဝင်နေတယ်"

"လူ့အသက်ကို မြက်ပင်လေးလို သဘောထားတဲ့သူတွေကို သတ်ပစ်ဖို့ပဲ ထိုက်တန်တယ် "

သူမသည် မူလကတည်းက ဓားကိုကိုင်၍ လောကကို လှည့်လည်သည့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သလို နောက်ပိုင်းတွင် အစိုးရအမှုထမ်းလည်း လုပ်ခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့် မတရားမှုကို အလွန်မုန်းတီးသည့် စရိုက်ရှိသည်။

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်ပြကာ

"ဒီ ယန်ချွမ်း မြို့တော်တော့ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်တော့မယ် ထင်တယ်"

နဂါးမင်းကြီး ကိုယ်ထင်ပြခြင်း၊ လူရှင်ယဇ်ပူဇော်ခြင်း... မည်သို့ပင် ကြည့်စေကာမူ ဒါက ပရမ်းပတာ ဖြစ်ရပ်တစ်ခု၏ အစပျိုးခြင်းပင်။

ဖန့်ချင်းလန်က မျက်နှာပျက်သွားပြီး

"ဒီကိစ္စက ဝိညာဉ်တွေ နတ်ဘုရားတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတော့ မြို့ရုံးက ကိုင်တွယ်ရတာ မလွယ်ကူလောက်ဘူး"

"မင်းက မြို့ရုံးကိုသွားပြီး ကူညီပေးမယ်လို့တော့ မပြောပါနဲ့နော်"

ဟု လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်က ခေါင်းခါပြလိုက်ပြီး

"မြို့ရုံးက ငါတို့ကို အလွယ်တကူ ယုံမှာမဟုတ်ဘူး၊ လောကကို လှည့်လည်နေတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ဂိုဏ်းဂနက လူတွေအပေါ် အာဏာပိုင်တွေရဲ့ သဘောထားက မတူကြဘူး၊ အသုံးချရင်လည်း ချတယ်၊ တစ်ဖက်ကလည်း ကာကွယ်တယ် "

သူမသည် လှပသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီညမှာ ငါ ချူကျန်း မြစ်ကို သွားပြီး တစ်ခုခု ရှာတွေ့မလားဆိုတာ စုံစမ်းကြည့်ချင်တယ်၊ နင်လည်း လိုက်မှာလား"

လီယန်ချူ ခဏတာ မှင်တက်သွားပြီး ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ဖုန်းတူး လိုမျိုး အလွန်ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ နေရာကိုတောင် ငါ သတ်ဖြတ်ပြီး ဝင်ခဲ့တာပဲ၊ မင်းက ဘာထင်လို့လဲ"

ဖန့်ချင်းလန်က ပြုံးလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ "

သူမ၏ လေသံမှာ အေးစက်သော်လည်း စကားသိပ်မများပေ။

သို့သော် လှပသော မျက်ဝန်းများအတွင်း၌ တောက်ပနေသော အလင်းရောင်မှာမူ အလွန်ပင် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

အခန်း (၃၆၀) - ချူကျန်းမြစ်သို့ ညတွင်းချင်း စုံစမ်းခြင်း၊ မင်္ဂလာဆောင် စီတန်းလှည့်လည်မှု အဖွဲ့၊ ကြွယ်ဝချမ်းသာသော လူလတ်ပိုင်းနှင့် အမည်းအဖြူရောစပ်ထားသော တာအိုဝတ်စုံ

မှောင်ရီပျိုးစပြုလာသောအခါ...

မြို့တော်တွင် ညမထွက်ရအမိန့် ထုတ်ပြန်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

နေ့ခင်းဘက်တွင် ချူကျန်းမြစ်အတွင်းမှ အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေး အလောင်း ခုနစ်လောင်းကို ဆယ်ယူရရှိခဲ့ပြီး လူရှင်ယဇ်ပူဇော်မှုဟု ယူဆရသည့် ဖြစ်ရပ်ကြောင့် တစ်မြို့လုံးကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားစေခဲ့သည်။

မြို့တော်အတွင်း၌ သတင်းများမှာ ပျံ့နှံ့နေပြီး အခြေအနေမှာ အလွန်ပင် တင်းမာနေတော့သည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ အခန်းအတွင်း၌ တင်ပလ္လင်ခွေ ထိုင်နေပြီး အသက်ရှူကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံနေ၏။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကမ္ဘာမြေ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် များသည် သူ့ထံသို့ အဆက်မပြတ် စီးဝင်လာပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လည်ပတ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဒန်ထျန် ဟုခေါ်သော အောက်ဗိုက်အတွင်းရှိ စွမ်းအင်ပင်လယ်အတွင်းသို့ စုစည်းသွားသည်။

ထိုအရှိန်အဟုန်အတိုင်းသာ ဆက်သွားပါက နဂါးကျားရွှေအမြုတေ ကို မကြာမီ ကျင့်ကြံအောင်မြင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် ယခုတစ်ခေါက် ကျိုရွှမ်ရှန်း သို့ သွားရောက်ခြင်း၊ ယန်ကျားကျန့် ရှိ တစ္ဆေနယ်မြေကို ဖြတ်ကျော်ခြင်းနှင့် ဖုန်းတူး မြို့သို့ ဆင်းသက်ခြင်းများတွင် အမှန်တကယ်ပင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြင်းထန်ခဲ့သည်။

ယန်ကျားကျန့်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် တစ္ဆေမိစ္ဆာများ၊ ဖုန်းတူးမှ နက်နဲဆန်းကြယ်သော ညလှည့်ကင်းနတ်ဘုရား ၊ လမ်းခုလတ်တွင် တားဆီးခဲ့သော မိစ္ဆာသစ်ပင်၊ အဘွားအို၊ တစ္ဆေဇနီးမောင်နှံ၊ ခေါင်းပြတ်အလောင်း၊ ယူမင်ရှန်း မှ လယ်သမားကြီးနှင့် တာအိုဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအို...

ထို့အပြင် ချောက်ကမ်းပါးနက်ကြီးထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာကြီး၊ နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော မိစ္ဆာသစ်ပင်နှင့် ယဇ်ပလ္လင်ထဲမှ ထူးဆန်းသော မျက်လုံးကြီးတို့ကိုပါ သူ အကုန်အစင် သတ်ဖြတ်ကာ အာဃာတတရားများကို အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။

ထိုသို့ သတ်ဖြတ်ခဲ့မှုများကြောင့် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကုသိုလ်မှတ် များမှာ ခုနစ်သိန်းနှစ်သောင်းအထိ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖုန်းတူးမြို့ တစ်ခေါက်တည်းနှင့်ပင် ကုသိုလ် သုံးသိန်းကျော် ရရှိခဲ့ခြင်းပင်။

၎င်းမှာ တစ်ညတည်းနှင့် သူဌေးဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ကုသိုလ်များ နှစ်ဆ တိုးလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် သူသည် ရတနာအချို့ကိုလည်း ရရှိခဲ့သေးသည်။ ၎င်းတို့မှာ

ကျိုယောင်ဓား တစ်လက်။

ညလှည့်ကင်းတံဆိပ် တစ်ခု။

နှိမ်နင်းချုပ်နှောင်နိုင်သည့် စွမ်းအားရှိသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ကလောင်တံ တစ်ချောင်း။

ကုသိုလ်စွမ်းအားပါသော စက္ကူပိုက်ဆံ သုံးပြား။

လီယန်ချူ၏ သိုင်းပညာ ပြင်ပပုံရိပ် ကို အသုံးပြု၍ ခုတ်လိုက်သော အားပါလှသည့် ဓားချက်တစ်ချက်ကိုပင် ခုခံနိုင်သည့် ရှေးဟောင်းဒင်္ဂါးပြား တစ်ပြား။

တာအိုဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုထံမှ ရရှိပြီး ရှေးဟောင်းဆေးနည်းတစ်ခု ပါဝင်သည့် ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခု။

ထိုဆေးနည်းမှာ ဝိညာဉ်လေ့ကျင့်ဆေး ဖြစ်ပြီး သက်ရှိတို့၏ ဝိညာဉ်များကို အခြေခံကာ မူလဝိညာဉ်ဆေးလုံးကို ဖော်စပ်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်စေနိုင်ပြီး တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူအဖြစ်သို့ပင် တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိစေနိုင်သည်။

သို့သော်လည်း ၎င်းအတွက် လိုအပ်သော ဝိညာဉ်များမှာ အလွန်တရာ တင်းကျပ်လှသည်။

ထိုတာအိုဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုမှာ မည်သည့် ရှေးဟောင်းဂိုဏ်းမှ လာသနည်း မသိရသော်လည်း တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် နတ်ဆေးနည်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိထားခြင်းမှာ အံ့ဩစရာပင်။

သို့သော် ၎င်းသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ သဘောထားကို ဆန့်ကျင်သော နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ၏ အမြင်တွင် တန်ဖိုးအရှိဆုံးအရာမှာ ထိုကလောင်တံ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယူဆသည်။

၎င်းမှာ ညလှည့်ကင်းနတ်ဘုရား၏ တံဆိပ်ထက်ပင် အရည်အသွေး ပိုမြင့်မားနေသည်။

၎င်းမှာ ယမမင်း၏ ကလောင်တံ များ ဖြစ်နေမလားဟု သူ တွေးတောမိသည်။

သို့သော်လည်း မြို့တော်တွင် ဖြစ်ပွားနေသော မိစ္ဆာဆန်သည့် ကိစ္စများကြောင့် သူသည် ဝေမြို့ သို့ အချိန်မီ မပြန်နိုင်သေးပေ။

မဟုတ်လျှင်မူ ထိုပစ္စည်း၏ အရင်းအမြစ်ကို နတ်ဆရာကြီး ထံတွင် မေးမြန်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...

တံခါးခေါက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

လီယန်ချူသည် မျက်လုံးကို ဖွင့်လိုက်ရာ မျက်ဝန်းအစုံမှ နတ်အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ခဏအကြာတွင်မှ ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားသည်။

ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ် ကို အမြင့်ဆုံးအဆင့်ထိ လေ့ကျင့်နိုင်ပါက တာအို၏ နတ်မျက်စိ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

၎င်းသည် လှည့်စားမှုများကို မြင်နိုင်ရုံသာမက နတ်မျက်စိဖြင့်ပင် ရန်သူကို သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။

ဒဏ္ဍာရီထဲက အားလောင်ကျင်း ကဲ့သို့ပင်။

သူသည် ထိုင်ရာမှထ၍ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်မှာ အပြင်ဘက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေပြီး သူမ၏ ခါးတွင် သံဓားကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။

သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သာမန်မိန်းကလေးများကဲ့သို့ အလှကုန်နံ့များ မရှိဘဲ ရဲရင့်သော သိုင်းသမားတစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များသာ ရှိနေသည်။

သို့သော်လည်း အေးစက်စင်ကြယ်မှုကြားတွင် စွဲမက်ဖွယ် အလှတရားမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။

ထိုကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးမျိုး လောကအတွင်း လှည့်လည်ပါက ငယ်ရွယ်သော သိုင်းပညာရှင်များစွာ၏ ဝန်းရံခြင်းကို ခံရကာ နတ်မိမယ်လေးဟု တင်စားခြင်း ခံရမည်မှာ သေချာသည်။

"သွားစို့"

ဖန့်ချင်းလန်၏ လေသံမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေသည်။

လီယန်ချူနှင့် ဆိုင်ရှင်မတို့ကြားက အလွန်အမင်း ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးကြောင့် ဖန့်ချင်းလန်မှာ လီယန်ချူအပေါ် ထားရှိသော သဘောထားမှာ အနည်းငယ် တင်းမာနေပုံရသည်။

သို့သော်လည်း ဆိုင်ရှင်မကိုယ်တိုင်ကမူ ထိုကိစ္စကို စိတ်မရှိဘဲ သဘောထားကြီးလှသည်။

သူမသည် ဖန့်ချင်းလန်ကိုပင် ပိုမို တက်ကြွရန် တိုက်တွန်းနေသေးပြီး ညီအစ်မနှစ်ယောက် စိတ်တူကိုယ်တူဖြင့် အပြင်ဘက်မှ အခြားအမျိုးသမီးများကို တားဆီးရန်ပင် ရည်ရွယ်ထားပုံရသည်။

နှစ်ဦးစလုံးမှာ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသလို သိုင်းလောက၏ ပေါ့ပါးလှသော ကိုယ်ဖော့အတတ်များတွင်လည်း ကျွမ်းကျင်သူများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်ပင် ကျော့ရှင်းလှသည်။

လီယန်ချူမှာမူ သိုင်းပညာ၏ မဟာသခင်ကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် မြို့တော်၏ ညမထွက်ရအမိန့်မှာ သူတို့အတွက် မည်သည့် အဟန့်အတားမျှ မဖြစ်ပေ။

သူတို့နှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနောက်တစ်ဦး လိုက်ပါလာရင်း မကြာမီမှာပင် ယန်ချွမ်းမြို့တော်မှ ထွက်ခွာလာပြီး ချူကျန်းမြစ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

မူလက မူလဝိညာဉ် ခန္ဓာပြင်ပထွက်ခြင်း နည်းလမ်းကို သုံးပါက အမြန်ဆုံးဖြစ်ပြီး မြို့ထဲတွင်လည်း မည်သူမျှ မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း လက်ရှိ ယန်ချွမ်းမြို့တော်မှာ လူစိတ်များ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေပြီး လျှို့ဝှက်ချက်များစွာ ရှိနေသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ကိုယ်တိုင် သွားရောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မဟုတ်လျှင် မူလဝိညာဉ် အပြင်ထွက်နေစဉ် ခန္ဓာကိုယ်ကို မြို့ထဲတွင် ထားခဲ့ရသည်မှာ မလုံခြုံဟု ခံစားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချူကျန်းမြစ်

ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် မြစ်ပေါ်မှ တိုက်ခတ်လာသော လေမှာ အေးစက်စိမ့်ဝင်လှသည်။

မျက်နှာကို လာမှန်သော လေလှိုင်းများမှာ အရိုးထဲအထိ အေးသွားစေသည်။

လှိုင်းတံပိုးသံများမှာလည်း တဝုန်းဝုန်းဖြင့် ဟိန်းဟောက်နေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူတို့သည် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အေးစက်လှသော မြစ်လေများကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ မူလဝိညာဉ်သာ ဆိုပါက ထိုအေးစက်လှသော မြစ်လေမှာပင် ကြီးမားသော အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မြစ်ကမ်းတစ်လျှောက် စုန်ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

နေ့ခင်းဘက်က မိန်းကလေးအလောင်းများကို ဆယ်ယူခဲ့သည့် နေရာသို့ ရောက်သောအခါ...

ရုတ်တရက်

မြစ်ရေပေါ်တွင် အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော မိန်းကလေးအလောင်း တစ်လောင်း ထပ်မံ မျောပါလာသည်ကို လီယန်ချူ မြင်လိုက်ရသည်။

"ဟင် "

သူ မအံ့ဩဘဲ မနေနိုင်ပေ။

အနီရောင်ဝတ် သတို့သမီး ခုနစ်လောင်းဆိုလျှင် အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီဟု ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန်းရွှေပညာရပ်နှင့် အောက်လမ်းအတတ်များတွင် ခုနစ်ဦးသတ်ကွက် ကဲ့သို့သော အစီအရင်များကို အသုံးများသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါ ရှစ်လောင်းမြောက် အလောင်းကို ထပ်မံ တွေ့ရှိရပြန်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ရာ လက်ဖဝါးအတွင်းမှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအလောင်းမှာ ရေထဲမှ တိုက်ရိုက် ဆွဲတင်ခြင်း ခံလိုက်ရကာ ကမ်းစပ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ဖန့်ချင်းလန်၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ အေးစက်သွားပြီး မျက်မှောင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြုတ်လိုက်သည်။

"နောက်ကွယ်က လူက အခုထိ မိန်းကလေးတွေကို ယဇ်ပူဇော်နေတုန်းပဲ "

သူမ၏ အသံတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို ဖုံးကွယ်မထားပေ။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများအတွင်း နတ်အလင်းများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး အရှိန်ဝါကြည့် အတတ်နှင့် ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ်တို့ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း မည်သည့် အထောက်အထားမျှ ရှာမတွေ့သေးချေ။

ခြေရာလက်ရာ ဖျောက်ထားပုံမှာ အလွန်ပင် ပြောင်မြောက်လှသည်။

သို့မဟုတ်လျှင်မူ ထိုကိစ္စမှာ လူသားတို့ကသာ ပြုလုပ်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် မိစ္ဆာဓာတ် သို့မဟုတ် အမင်္ဂလာဓာတ်များ ကျန်ရှိမနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

"မြစ်အထက်ပိုင်းကို သွားကြည့်ရအောင်၊ အလောင်းက အပေါ်ကနေ မျောလာတာ"

ဟု လီယန်ချူက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အမြန်ဆုံး ကိုယ်ဖော့အတတ်ကို သုံးကာ ချူကျန်းမြစ်၏ အထက်ပိုင်းသို့ ပျံသန်းသကဲ့သို့ ပြေးထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ချူကျန်းမြစ် အထက်ပိုင်း

ထိုနေရာတွင် လှိုင်းတံပိုးများမှာ ပိုမိုကြမ်းတမ်းလှပြီး လေပြင်းများမှာလည်း တဝုန်းဝုန်း တိုက်ခတ်နေသည်။

ရေစီးမှာ အလွန်သန်လှသဖြင့် မှောင်မိုက်သော ညတွင် ကြီးမားသော မြွေနဂါးကြီးတစ်ကောင် ပြေးလွှားနေသကဲ့သို့ပင်။

မြစ်ရေမှာ ကမ်းပါးကို ရိုက်ခတ်ကာ ပေပေါင်းများစွာ မြင့်သော လေလှိုင်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဤမြစ်ရေမှာ ယန်ချွမ်းမြို့တော်ကို နစ်မြုပ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ပြီး နယ်မြေအနှံ့ကို ရေပြင်ကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်တော့မည့် အခြေအနေ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မဟုတ်ပါက အကျိုးဆက်မှာ တွေးဝံ့စရာပင် မရှိချေ။

ဝူး... ဝူး...

တိတ်ဆိတ်လှသော ညဉ့်နက်ပိုင်းတွင် ရုတ်တရက် နှဲသံများက ငြိမ်သက်ခြင်းကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

မြစ်ပြင်ပေါ်မှ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာ နှဲသံများ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မြစ်ပြင်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ မင်္ဂလာဆောင် စီတန်းလှည့်လည်မှု အဖွဲ့ တစ်ဖွဲ့ ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် မြစ်ရေပြင်ပေါ်တွင် လမ်းလျှောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

လှိုင်းတံပိုးများကို နင်း၍ လာနေခြင်းပင်။

ဖန့်ချင်းလန်လည်း ထိုလှုပ်ရှားမှုကို သတိပြုမိသွားသည်။

လီယန်ချူက ပုန်းကွယ်ရန် နေရာရှာတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် ဖန့်ချင်းလန်က သူ့ကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။

သူမသည် လက်ချောင်းလေးများဖြင့် မန္တန်တစ်ခုကို ဖော်လိုက်ပြီး

"အသံမထွက်နဲ့ "

ဖန့်ချင်းလန်၏ အသံမှာ လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် မြည်ဟီး သွားသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားရသည်။

ထိုဗုံတီး၊ မောင်းတီးကာ လာနေသော မင်္ဂလာအဖွဲ့မှာ သူတို့နှစ်ဦးကို လုံးဝ မြင်တွေ့ပုံမရဘဲ မြစ်ပြင်ပေါ်မှနေ၍ သူတို့ဘေးနားမှ ဖြတ်ကျော်သွားကြသည်။

"ဟင် "

လီယန်ချူ ရင်ထဲတွင် အံ့ဩသွားရသည်။

မျက်လှည့်အတတ် လား၊ ဒါမှမဟုတ် ကိုယ်ပျောက်အတတ် လား။

သူသည် ဖန့်ချင်းလန်ကို အံ့ဩသလို ကြည့်လိုက်မိသည်။

"ဒါမှ တကယ့် နတ်ဘုရားအတတ်ပဲ"

ဟု သူ စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးလိုက်မိသည်။

ဤကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ပုံစံမျိုးကို သူ အလွန်နှစ်သက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် မင်္ဂလာအဖွဲ့၏ နောက်ကွယ်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်ပါရင်း မြစ်အထက်ပိုင်းသို့ ဆက်လက် သွားခဲ့ကြသည်။

ထိုမင်္ဂလာအဖွဲ့မှာ သူတို့နှစ်ဦး ရှိနေသည်ကို အမှန်တကယ်ပင် မသိရှိကြပေ။

သူတို့၏ အငွေ့အသက်ကိုပင် မခံစားမိကြဘဲ တီးမှုတ်ကခုန်လျက်နှင့် ဆိတ်ငြိမ်နက်ရှိုင်းသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ထိုနေရာတွင် ရေစီးမှာ ပိုမိုကြမ်းတမ်းပြီး မြစ်လေမှာလည်း တဝုန်းဝုန်း တိုက်ခတ်နေသည်။

မြစ်ကမ်းနားတွင် ပင်လယ်နှိမ်နင်းရေး ကျောက်တိုင် တစ်ခု စိုက်ထူထားသော်လည်း ၎င်းမှာ ပျက်စီးနေပြီး တစ်ဝက်ခန့်မှာ ကျိုးပဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဗိုက်ရွှဲရွှဲနှင့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ကိုယ်ရံတော် သန်သန်မာမာ နှစ်ဦးနှင့်အတူ မြစ်ကမ်းနားတွင် ရပ်နေသည်။

သူ၏ ဘေးတွင် အမည်းနှင့် အဖြူရောစပ်ထားသော တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် တာအိုဆရာတစ်ဦး ရှိနေပြီး လက်ထဲတွင် ဝိညာဉ်ခေါ်ခေါင်းလောင်း ကို ကိုင်ထားသည်။

သူ၏ နောက်ကွယ်တွင်မူ အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော သတို့သမီးလောင်းတစ်ဦး ရှိနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အလွန်တရာ ထိတ်လန့်နေသော အရိပ်အယောင်များ ရှိနေသည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ထိန်းချုပ်ခြင်း ခံထားရသကဲ့သို့ လုံးဝ လှုပ်ရှား၍ မရပေ။

နုနယ်သော ပါးပြင်ပေါ်မှ မျက်ရည်နှစ်သွယ်မှာ စီးကျနေပြီး သနားစဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သို့သော်လည်း ထိုလူစုမှာ လူ့အသက်ကို မြက်ပင်လေးကဲ့သို့ သဘောထားသော ရက်စက်သည့် လူများဖြစ်သဖြင့် သူမအပေါ် မည်သည့် ဂရုဏာမျှ ရှိမနေကြပေ။

ထိုလူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ မင်္ဂလာအဖွဲ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ဖုံးကွယ်၍ မရသော ဝမ်းသာအားရသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူသည် အမြန်ဆုံးပင် ခရီးဦးကြိုပြုရန် ရှေ့သို့ တိုးသွားတော့သည်။