အခန်း (၃၅၃-၃၅၄)

အခန်း (၃၅၃) - မိုးကြိုးငါးပါး တရားတော်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ကောလာဟလမိစ္ဆာများ၊ လုအိမ်တော်

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါ နှစ်ခုမှာ ဖုန်းတူးအတွင်း၌ သောင်းကျန်းနေကြသည်။

ပြင်းထန်လှသော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေကြပြီး သစ်စိမ်းနတ်နွယ်ပင် ၏ အငွေ့အသက်ကို ရှာမတွေ့တော့သည့်အခါ ထိုအစွမ်းထက် ဝိညာဉ်မိစ္ဆာနှစ်ကောင်မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နေကြပြန်သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း

ကြီးမားလှသော ပေါက်ကွဲသံကြီးမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီယန်ချူမှာ ရှေးဟောင်းမြို့ကြီးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤမြို့၏ တည်ဆောက်ပုံမှာ လူ့လောကရှိ မြို့များနှင့် ဆင်တူလှပြီး အလျားလိုက် သုံးလမ်း၊ အနံလိုက် နှစ်လမ်းဖြင့် အဓိက လမ်းမကြီးများ ရှိနေသည်။

လမ်းမများပေါ်တွင် မြူခိုးများ ရစ်ပတ်နေသဖြင့် ဝေဝါးနေပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရချေ။

လီယန်ချူသည် ယခင်အတွေ့အကြုံများအရ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ကြည်လင်ကျောက်စိမ်းပြား ကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်သည်။

ထူထပ်လှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ စီးဝင်လာပြီး သူ၏ တာအိုအတတ်နှင့် နတ်စွမ်းအားများကို အားဖြည့်ပေးလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ်၊ အရှိန်အဝါကြည့်အတတ် ၊ ခြေရာခံအတတ်

အငွေ့အသက်ပေါင်းများစွာမှာ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် လွင့်ပျံနေပြီး အများစုမှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ကာ ရန်ငြိုးဖွဲ့နေသည့် အငွေ့အသက်များသာ ဖြစ်ကြသည်။

ခဏအကြာတွင်မူ သေးငယ်လှသော အငွေ့အသက်တစ်ခုမှာ လေနှင့်အတူ လွင့်ပါလာသည်။

မြို့မြောက်ဘက်အရပ်

လီယန်ချူ စိတ်ထဲတွင် အတန်ငယ် တည်ငြိမ်သွားရသည်။

ထိုထူးဆန်းသော မြို့ဟောင်းအတွင်း ဖန့်ချင်းလန်၏ ခြေရာကို ရှာဖွေရန် သူကိုယ်တိုင်ပင် ရာနှုန်းပြည့် အာမမခံနိုင်ခဲ့ပေ။

ယခု ဖန့်ချင်းလန်၏ အငွေ့အသက်ကို ရှာတွေ့ပြီဖြစ်ရာ သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အမြင့်ဆုံးသော ကိုယ်ဖျောက်အတတ်ဖြင့် မြို့အတွင်း ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။

မြို့မြောက်ဘက်သို့ ရောက်သည့်အခါ ဖန့်ချင်းလန်၏ အငွေ့အသက်မှာ ပိုမိုထူထပ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုအိမ်တော် ဟု ခေါ်သော အိမ်တော်ကြီးတစ်ခုသို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

လီယန်ချူ ရပ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ဝိညာဉ်မျက်စိအတတ်နှင့် အရှိန်အဝါကြည့်အတတ်အောက်တွင် လုအိမ်တော်သည် မည်းမှောင်သော မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မိစ္ဆာဆန်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

၎င်းမှာ အလွန်တရာ အမင်္ဂလာရှိသော နေရာတစ်ခုပင်။

"ထူထပ်လှတဲ့ အလောင်းနံ့ ပါလား"

လီယန်ချူသည် လူကို ရှာဖွေရန် ထိုလုအိမ်တော်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်ရောက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် ခေါင်းမပါသော အလောင်းတစ်ခုမှာ ဖုံးကွယ်ထားသော လမ်းကြားတစ်ခုအတွင်းမှ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်လာသည်။

ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံအရ ၎င်းမှာ အရွယ်ရောက်ပြီး အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ကံဆိုးစွာပင် ခေါင်းဖြတ်သတ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်မှ အငြိုးအတေး အရှိန်အဝါများမှာ အလွန်ထူထပ်နေပြီး ဝတ်စုံမှာ စုတ်ပြတ်နေကာ အမည်းရောင် မြေကြီးများ ပေကျံနေသည်။

၎င်းမှာ ဖုန်းတူးအတွင်း၌သာ ရှိတတ်သော အမင်္ဂလာမြေ ဖြစ်ပြီး အလောင်းနံ့၊ ရန်ငြိုးအငွေ့အသက်နှင့် ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်များ ကိန်းအောင်းနေခြင်းပင်။

ထိုမြူခိုးများမှာ ဖုန်းတူးရှိ မိစ္ဆာပစ္စည်းများ၌သာ ရှိတတ်သော ထူးခြားသည့် အရှိန်အဝါများကို သယ်ဆောင်လာပြီး တုန်ခါနေကြသည်။

ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး ပေါ်လာပြန်သည်။

သူတို့၏ မျက်နှာမှာ ကြည်ညိုသမှု ရှိနေပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် သစ်သားဗန်းတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်။

သစ်သားဗန်းပေါ်တွင် အနီရောင်ပိတ်စဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော လုံးဝန်းသည့် အရာတစ်ခု ရှိနေသည်။

လေတစ်ချက် တိုက်လိုက်သည့်အခါ စူးရှလှသော အနီရောင်ပိတ်စမှာ လွင့်ထွက်သွားပြီး မျက်လုံးများ မှိတ်ထားသော ခေါင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သွေးများမှာ စိုရွှဲနေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ စောစောက ခေါင်းမပါသော အလောင်း၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေသည်။

မြို့ဟောင်းထဲ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ဤကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောလာဟလမိစ္ဆာ နှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်မှာ သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ထောင်ချောက်အတွင်း ကျရောက်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုလုအိမ်တော်အတွင်း၌လည်း လျှို့ဝှက်ချက်များ ရှိနေပေလိမ့်မည်။

သူသည် လူခေါင်းကိုင်ထားသော ဇနီးမောင်နှံနှင့် ခေါင်းမပါသော အလောင်းကို ရှောင်ကွင်း၍ လုအိမ်တော်တံခါးကို ချိုးဖျက်ရန် ခြေလှမ်းကျကျဖြင့် လှမ်းလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုဇနီးမောင်နှံနှင့် ဗန်းပေါ်မှ ထူးဆန်းသော လူခေါင်းကြီးမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လီယန်ချူကို စိုက်ကြည့်လာကြသည်။

မကောင်းသော အကြံအစည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ထိုအကြည့်များမှာ လူကို ရေခဲတိုက်အတွင်း ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

၎င်းမှာ တာအိုဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုပင် အလွန်တရာ ကြောက်ရွံ့ရသော ဖုန်းတူး၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောလာဟလမိစ္ဆာများ ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါ မည်သည့်အကြောင်းကြောင့် မသိဘဲ လီယန်ချူ လုအိမ်တော်အတွင်း မဝင်နိုင်စေရန် ရှေ့မှ ပိတ်ဆို့လာကြခြင်းပင်။

"ဘယ်က မိစ္ဆာမိစ္ဆာတွေမို့လို့ ငါ့ကို စိုက်ကြည့်ရဲတာလဲ "

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်နေပြီး အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သည့်အလား ဟိန်းထွက်သွားသည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းအနက်ပိုင်းမှ မိုးကြိုးအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဂျိန်း

ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သည့်အလားပင်။

ထိုထူးဆန်းသော လူခေါင်းရော၊ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးပါ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းလှည့်သွားကြရသည်။

လီယန်ချူ၏ ရဲရင့်ပြတ်သားလှသော အကြည့်များက သူတို့ကို တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေခြင်း ဖြစ်သည်။

မိုးကြိုးငါးပါးတရားတော် ဟူသည်မှာ အမင်္ဂလာနှင့် မိစ္ဆာမှန်သမျှ၏ အခါတော်ပေး ကိန်းဂဏန်းပင် မဟုတ်ပါလား။

"ငါ့ကို အစီရင်ထဲ ဆွဲသွင်းချင်တာလား၊ မင်းတို့ကို အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်ပစ်မယ် "

လီယန်ချူသည် ဂျန်း ခနဲ အသံနှင့်အတူ ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ဓားကိုယ်ထည်မှ ထူးဆန်းသော တုန်ခါမှုတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရေလှိုင်းများအလား အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီယန်ချူ၏ နောက်ကွယ်၌ ထွားကျိုင်းလှသော ကိုယ်ထည်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

နတ်ဘုရားအလင်းများ တောက်ပနေပြီး သွေးချီများမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသည်။

၎င်းမှာ သိုင်းပညာပြင်ပရုပ်သွင်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုထွားကျိုင်းသော ရုပ်သွင်နှင့်အတူ လှုပ်ရှားမှု တစ်ထပ်တည်းကျအောင် ဓားဖြင့် တစ်ချက် ခုတ်ချလိုက်သည်။

ဝုန်း

ခေါင်းမပါသော အလောင်း၊ ထူးဆန်းသော လူခေါင်းနှင့် ထိုဇနီးမောင်နှံတို့မှာ ထိုဓားချက်အောက်၌ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ပျက်စီးပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လုအိမ်တော်၏ တံခါးကြီးမှာလည်း ဓားအလင်းကြောင့် ပွင့်ထွက်သွားရသည်။

လီယန်ချူသည် ဓားကိုကိုင်၍ အတွင်းသို့ ပြေးဝင်သွားရာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးချီအရှိန်အဝါများမှာ တောက်လောင်နေသော မီးဖိုကြီးအလား ဟိန်းထွက်နေသဖြင့် မည်သူမျှ အနားမကပ်ရဲချေ။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပုံရိပ်များမှာ ရေလှိုင်းများအလား တွန့်လိမ်သွားပြီး ပြိုကွဲပျက်စီးသွားတော့သည်။

ကြီးမားလှသော ယဇ်ပလ္လင်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ယဇ်ပလ္လင်အလယ်တွင် မိစ္ဆာမျက်လုံးတစ်လုံးကို ပူဇော်ထားပြီး ကြီးမားသော အလင်းလုံးတစ်ခုကို ဖိနှိပ်ထားသည်။

မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် အသက်ကြီးသူများ၌ ရှိတတ်သော အစက်အပြောက်များဖြင့် ပြည့်နေသော တာအိုဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုမှာ လက်ထဲတွင် အမွှေးတိုင်တစ်ဝက်ကို ကိုင်ထားရင်း လီယန်ချူကို မှင်တက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဒီ အမင်္ဂလာအမွှေးတိုင် လို အစွမ်းထက်တဲ့ လက်နက်ကတောင် ဒီလူငယ်တာအိုဆရာကို မတားနိုင်ဘူးလား"

ဟု သေခြင်းအငွေ့အသက်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော အဘိုးအိုက စိတ်ထဲမှ အံ့အားသင့်နေသည်။

အမင်္ဂလာအမွှေးတိုင်၏ အစွမ်းမှာ ရိုးရှင်းလှသည်။

ကပ်ဘေးကို အခြားသူဆီ လွှဲပြောင်းခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်များကို ဆွဲဆောင်ခြင်းပင်။

သို့သော် ဤလူငယ်တာအိုဆရာအပေါ်တွင်မူ မည်သည့်အကျိုးသက်ရောက်မှုမျှ မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

အဘိုးအိုသည် သူ၏ မှုန်ဝါးသော မျက်ဝန်းများအတွင်း ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများကို စုစည်း၍ လီယန်ချူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဤလူငယ်တာအိုဆရာသည် ဟိမဝန္တာတောင်လောက်ကြီးမားတဲ့ ကုသိုလ်ကံ တွေ ရှိနေလို့လား။

ဟိုဝတ်စုံဖြူနဲ့ အမျိုးသမီးလို ကုသိုလ်အလင်းတန်းတွေက သူ့ကို ကာကွယ်ပေးထားတာလား။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဝေဝါးနေသဖြင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရချေ။

ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းပင်။

အဘိုးအိုက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ပြင်းထန်လှသော ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများကို မျက်ဝန်းအတွင်း ထည့်သွင်းကာ လီယန်ချူကို ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ပြန်သည်။

ဂျိန်း

ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းမှ မိုးကြိုးတစ်ချက် ပျံသန်းလာပြီး ကောင်းကင်မှ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

အဘိုးအိုသည် တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ပင် လွင့်ထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

သူ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာလည်း ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဖြစ်သွားရတော့သည်။

"ခိုးကြည့်ရတာ ဝါသနာပါနေတာလား"

"လာစမ်း "

"မိစ္ဆာကောင်... ငါ့ကို သေချာကြည့်စမ်း "

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးအလား ဟိန်းထွက်နေသည်။

တစ်ကိုယ်လုံး သွေးချီများမှာ သက်တံ့အလား တောက်လောင်နေပြီး မိုးကြိုးငါးပါး နှင့် စင်ကြယ်သောယန်အရှိန်အဝါများမှာ ရဲရင့်ပြတ်သားလှသည်။

မိုးကြိုးငါးပါး အဆောင် သည် သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် အပြင်းထန်ဆုံးနှင့် အာဏာစက်အရှိဆုံးသော အစွမ်းများကို ထုတ်လွှတ်နေခြင်းပင်။

အဘိုးအိုသည် လီယန်ချူကို တည့်တည့်မကြည့်ရဲဘဲ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်မိသည်။

မိုးကြိုးငါးပါးတရားတော်ကို မည်သည့် မိစ္ဆာမှန်သမျှ တည့်တည့်မကြည့်ရဲချေ။

"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ"

ဟု အဘိုးအိုက အက်ကွဲခြောက်ကပ်သော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ဒီပွဲကို လာဖျက်ရတာလဲ "

သေခြင်းတရားကို လှည့်စားကာ အသက်ဆက်နေပြီး တတိယအဆင့် အတားအဆီးကို ချိုးဖျက်ရန် အခွင့်အရေး စောင့်နေသော ထိုမိစ္ဆာအိုကြီးအတွက် ယခုအချိန်တွင် ခံစားနေရသော ဒေါသမှာ ဖော်ပြ၍ မရနိုင်တော့ချေ။

သို့သော် သူတို့ကဲ့သို့ ပညာရှင်များမှာလည်း အလွယ်တကူ လက်မပါလိုကြပေ။

အထူးသဖြင့် မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှ လာသူများမှာ လူ့စိတ်ကို ကစားခြင်း၊ အကွက်ဆင်ခြင်းနှင့် ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်းများ၌သာ ကျွမ်းကျင်ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ဝုန်း

လီယန်ချူသည် ခြေလှမ်းကျကျဖြင့် လှမ်းလိုက်ပြီး လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သည်။

လေထုမှာ တစ်ခဏချင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြီး ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါများမှာ အာဏာစက်ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားပုံရိပ်ကြီးအဖြစ် စုစည်းသွားတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် အဘိုးအို၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ၏ နောက်ကွယ်၌ ရှိနေသည်မှာ ထိုဖြူဖွယ်သော အလင်းလုံးပင် ဖြစ်သည်။

ဝုန်း

ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများက ထိုအလင်းလုံးပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားများကို အားနည်းသွားစေသည်။

အလင်းလုံးအတွင်း၌ နတ်စွမ်းအားများဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ချိပ်ပိတ်ကာ ယဇ်ပလ္လင်၏ လောင်ကျွမ်းမှုကို ခုခံနေသော ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးသည် တစ်စုံတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရပြီး အံ့အားသင့်သွားရသည်။

သူမမှာ ကူညီမည့်သူ ရှိနေတာလား။

လီယန်ချူသည် ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းတက်လိုက်ရာ မြေပြင်နှင့် တောင်ကုန်းများ တုန်ခါသွားသည်။

ကျန့်ကျောင်းဓား ကို လျင်မြန်ပြတ်သားလှသော အဟုန်ဖြင့် အဘိုးအိုထံသို့ ခုတ်ချလိုက်တော့သည်။

လူနှစ်ဦး၏ ပုံရိပ်များမှာ ယဇ်ပလ္လင်အတွင်း၌ ပျောက်ကွယ်သွားလိုက်၊ ပြန်ပေါ်လာလိုက်နှင့် ဖြစ်နေကြသည်။

အဘိုးအို အသုံးပြုနေသည်မှာ ဝိညာဉ်လမ်းစဉ် လျှို့ဝှက်အတတ် ဖြစ်ပြီး အလွန်ထူးဆန်းလှသည်။

သို့သော် ဤမျှ ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်လှသော လူငယ်တာအိုဆရာတွင် ဤမျှ ဆန်းကြယ်သော တာအိုအတတ်များ ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။

"ဝိညာဉ်တံခါး... ပွင့်စမ်း "

အဘိုးအိုက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမင်္ဂလာဓာတ်များမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

ရေတွက်၍မရနိုင်သော ဝိညာဉ်ရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"မင်းလို မျိုးဆက်သစ်လေး... ငါ လောကမှာ သောင်းကျန်းနေတုန်းက မင်းဆိုတာ ဘာမှန်းတောင် မသိသေးဘူး..."

အဘိုးအိုက ဆရာကြီးတစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း သူ၏စကားမှာ မဆုံးသေးခင်မှာပင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

သူ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်ဝန်းကြီးမှာ အလွန်အမင်း ပြူးကျယ်သွားရသည်။

"ဒါ... ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ "

အခန်း (၃၅၄) - ဝိညာဉ်တစ်ရာ စီတန်းလှည့်လည်ခြင်း၊ အသူရာလောကမှ အာဏာပိုင်ရုပ်သွင်၊ သက်တမ်းကို လောင်ကျွမ်းစေခြင်း၊ နေမင်းသဖွယ် ကောင်းကင်ကို ချေဖျက်ခြင်း

တာအိုဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုသည် လီယန်ချူ၏ လက်ထဲရှိ ရှေးဟောင်းတံဆိပ်တုံးကြီးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

သူသည် ဝိညာဉ်တံခါးကို ဖွင့်ထားပြီး သူ၏နောက်ကွယ်တွင် ဝိညာဉ်တစ်ရာ စီတန်းလှည့်လည်ခြင်း ပုံရိပ်များ ရှိနေသည်။

အမင်္ဂလာဓာတ်များ ပေါက်ကွဲထွက်နေသော်လည်း ထိုရှေးဟောင်းတံဆိပ်တုံးကြီးက ဝေလငါးကြီး ရေကို စုပ်ယူသကဲ့သို့ အားလုံးကို ဝါးမျိုသွားလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။

ဝိညာဉ်တစ်ရာလုံး တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်သွားကြပြီး နောက်တစ်ခဏတွင်မူ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက်ကာ အလွန်တရာ ရိုသေကျိုးနွံသော ပုံစံဖြင့် ဝပ်တွားသွားကြတော့သည်။

စောစောက ကောင်းကင်ကို တုန်လှုပ်စေမည့်အလား ကြုံးဝါးနေသော ဝိညာဉ်များမှာ ယခုအခါ ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် ရယ်စရာကောင်းနေတော့သည်။

"ဒါ... ဒါက ငရဲပြည်ရဲ့ တံဆိပ်တုံး လား"

"အနည်းဆုံးတော့ တရားသူကြီး အဆင့်ရှိတဲ့ တံဆိပ်ပဲ "

အဘိုးအို၏ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာပြီး တံတွေးကို အသာအယာ မျိုချလိုက်မိသည်။

ကျင့်ကြံသူများမှာ ထာဝရအသက်ကို ရှာဖွေကြသော်လည်း ဝိညာဉ်လမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူများ၏ နောက်ဆုံးပန်းတိုင်မှာ ငရဲပြည် ပင် ဖြစ်သည်။

ကံဆိုးစွာပင် ကမ္ဘာလောကကြီး အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် ဒဏ္ဍာရီများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။

အတိတ်ကာလ၏ အမှန်တရားများစွာမှာလည်း သမိုင်းအောက်၌ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရသဖြင့် ငရဲပြည်မှ အာဏာပိုင်ရုပ်သွင် ကို ရရှိရန်မှာ အလွန်ခဲယဉ်းလှသည်။

အကယ်၍သာ ထို ငရဲပြည် တံဆိပ်တုံးကို ရရှိခဲ့လျှင် ဝိညာဉ်နတ်ဘုရားခန္ဓာကို တည်ဆောက်နိုင်ပြီး ငရဲပြည်၏ အာဏာပိုင် ရာထူးကိုပင် ရရှိနိုင်ချေ ရှိသည်။

သူ၏ ပါးစပ်မှ ခက်ခဲနက်နဲသော ဂါထာမန္တရားများကို ရွတ်ဖတ်လိုက်သည်။

နားထောင်လိုက်လျှင် တာအိုကျမ်းစာများနှင့် ဆင်တူသော်လည်း သေချာနားထောင်သည့်အခါတွင်မူ မဟုတ်ချေ။

နောက်ပိုင်းတွင် ၎င်းမှာ ထူးဆန်းသော ဘာသာစကားတစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အဘိုးအို၏ ရုပ်သွင်မှာလည်း သာမန်မျက်စိဖြင့် မြင်နိုင်လောက်အောင်ပင် ငယ်ရွယ်လာတော့သည်။

အသက်ကြီးသူများ၌ ရှိတတ်သော အစက်အပြောက်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ခန့်ညားထည်ဝါသော သက်လတ်ပိုင်း တာအိုဆရာတစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဖြူဖွယ်သော ဆံပင်များမှာ အမည်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး မျက်ဝန်းများအတွင်း နတ်ဘုရားအလင်းများ တောက်ပလာသည်။

ထူးဆန်းသော ဂါထာမန္တရားများမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား၌ လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။

သူ၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် မြင့်တက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်စိုင်များ လွင့်စင်ကာ မြေပြင်ကြီးမှာ တုန်ခါလာတော့သည်။

ပြင်းထန်လှသော အရှိန်အဝါများမှာ သူ၏ ဘေးပတ်လည်၌ သောင်းကျန်းနေပြီး အမင်္ဂလာလေပြင်းများမှာ ဟိန်းဟောက်နေသည်။

သူသည် လျှို့ဝှက်အတတ်ကို အသုံးပြုကာ မိမိ၏ သက်တမ်းနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းကို လောင်ကျွမ်းစေလိုက်ခြင်းပင်။

သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အတိုတောင်းဆုံးသော အချိန်အတွင်း၌ တတိယအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်း အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိရန်နှင့် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို အပြတ်အသတ် နှိမ်နင်းရန် ဖြစ်သည်။

စောစောက ခဏအတွင်း၌ပင် အဘိုးအိုသည် အစွမ်းထက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါ အများအပြား ထိုနေရာသို့ စုစည်းလာသည်ကို ခံစားမိလိုက်သည်။

ထိုအထဲတွင် သူနှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးသော အငြိုးအတေး အရှိန်အဝါ နှစ်ခုလည်း ပါဝင်နေသည်။

သူသည် အချိန်အတော်ကြာအောင် အကွက်ချခဲ့သမျှကို သူတစ်ပါး လက်ထဲသို့ အလကား မအပ်လိုချေ။

ထို့ကြောင့် မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပင် အဆုံးသတ်ရမည်။

လေနှင့်တိမ်များ အရောင်ပြောင်းသွားပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ အတားအဆီးမှာလည်း နိမ့်ဆင်းသွားသည့်အလားပင်။

မြို့အတွင်းရှိ ထူထပ်လှသော မြူခိုးများမှာ တိမ်ပင်လယ်အလား လှိုင်းထနေတော့သည်။

အဘိုးအို၏ အရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ချိတ်ဆက်သွားပြီး ကိုယ်ပိုင်အရှိန်အဝါတစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်သည်။

"သေစမ်း "

သူက လက်ညှိုးနှင့် လက်ခလယ်ကို ပူး၍ ဓားသဏ္ဌာန် ပြုလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လီယန်ချူ၏ ရှေ့၌ စိမ်းပြာရောင် ဓားကြီးတစ်လက် ပေါ်ထွက်လာပြီး အလွန်တရာ ထက်မြက်လှသော အဟုန်ဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်သန်းကာ ပြေးဝင်လာတော့သည်။

ဒေါင်

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ခေါင်းလောင်းကြီး တစ်လုံးကို တီးခတ်လိုက်သကဲ့သို့ အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

စိမ်းပြာရောင် ဓားကြီးမှာ လီယန်ချူ၏ ရှေ့ရှိ ခန္ဓာကိုယ် ကာကွယ်ရေးအရှိန်အဝါကို ရိုက်ခတ်လိုက်ပြီး တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ခွင်းထွက်သွားသည်။

သို့သော် ထိုစိမ်းပြာရောင် ဓားကြီး၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း အတော်လေး မှိန်ဖျော့သွားခဲ့သည်။

ထိုအချက်က အဘိုးအိုကို အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားစေသည်။

သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ အတွင်းအား ကို ဤအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားနိုင်သည်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။

အကယ်၍ သူသာ သက်တမ်းကို လောင်ကျွမ်းစေပြီး တတိယအဆင့်သို့ မတက်လှမ်းခဲ့ပါက ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ယခုအခါ အဘိုးအိုမှာ အရှိန်အဝါ တက်ကြွနေပြီး မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"လေ... လာစမ်း "

သူက ခပ်တိုးတိုး အော်ဟစ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား၌ အမင်္ဂလာလေပြင်းများ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်လာတော့သည်။

"မိုး... ရွာစမ်း "

မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းလာသည်။

ထိုအမင်္ဂလာလေနှင့် အမင်္ဂလာမိုးများမှာ ဝိညာဉ်နှင့် တာအိုအတတ်များကို ညစ်ညမ်းစေနိုင်ပြီး လူ၏ အရိုးနှင့် ကြွက်သားများကို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သောကြောင့် အလွန်တရာ ရက်စက်လှသည်။

သူသည် ထိုလေနှင့် မိုးကြားတွင် မားမားမတ်မတ် ရပ်နေပြီး သူ၏ တာအိုဝတ်စုံပေါ်၌ ဖုန်တစ်စပင် မကပ်ချေ။

၎င်းမှာ လေနှင့်မိုးကို စေခိုင်းနိုင်သော မဟာတာအိုဆရာကြီး တစ်ဦး၏ ရုပ်သွင်ပင် ဖြစ်သည်။

အစွမ်းထက်လှသော အရှိန်အဝါကြောင့် ရန်ငြိုးဖွဲ့နေသော ဝိညာဉ်များနှင့် ဝိညာဉ်ငွေ့များ ပြည့်နှက်နေသော ဖုန်းတူးကြီးမှာပင် ခေတ္တမျှ ငြိမ်သက်သွားရသည်။

"ဒါက တတိယအဆင့်ရဲ့ ထူးကဲလှတဲ့ မြင်ကွင်းလား"

အဘိုးအိုသည် ဤမျှ အစွမ်းထက်သော စွမ်းအားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားရသည်ကို အလွန်ပင် ကျေနပ်နေပုံရသည်။

သူသည် လီယန်ချူကို အေးစက်သော လေသံဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းလက်ထဲက ရှေးဟောင်းတံဆိပ်တုံးကို အပ်စမ်း၊ ငါ မင်းကို အေးအေးဆေးဆေး သေခွင့်ပေးမယ်"

"ဒါမှမဟုတ်ရင်တော့ မင်းကို အလောင်းစိမ်း အဖြစ် ပြုလုပ်ပြီး မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တစ်စစီ နှိပ်စက်ပစ်မယ် "

သူ၏ အသံမှာ လှိမ့်ဝင်လာသော မိုးကြိုးသံကြီးအလား ထိုကမ္ဘာလောကအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်နေတော့သည်။

"မင်းလိုကောင်က ငါ့ကို အမိန့်ပေးနိုင်မယ် ထင်နေတာလား "

လီယန်ချူ၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည့်အခါ အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မည်းမှောင်သွားတော့သည်။

သူ၏ စိတ်အာရုံကြောင့် အမင်္ဂလာလေပြင်းများက လီယန်ချူထံသို့ တိုးဝင်သွားသော်လည်း ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းမှာပင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားရသည်။

ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်စွမ်းအားလက်နက်... လေငြိမ်ပုတီးစေ့

လီယန်ချူသည် ခေါင်းကို အသာအယာ မော့လိုက်ပြီး မိုးရွာနေသော အမည်းရောင် တိမ်တိုက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် မီးကျီးကန်းအိုး ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

မီးကျီးကန်းပေါင်း များစွာမှာ အိုးအတွင်းမှ ပျံထွက်လာပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်မှာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အငွေ့ပျံသွားရပြီး ထိုထူးဆန်းပြီး မကောင်းသော စွမ်းအားများမှာ မီးကျီးကန်းအိုးမှ မီးများကြောင့် လောင်ကျွမ်းပျက်စီးကာ ရေနွေးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် စိတ်အာရုံကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး ကြီးမားကာ ရှေးဟောင်းဆန်လှသော ဖုန်းနတ်ဘုရားလေး ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

လေးကြိုးကို ဆွဲလိုက်သည့်အခါ လေနှင့် မိုးကြိုးသံများ ပြင်းထန်စွာ မြည်ဟည်းသွားတော့သည်။

သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ ကြွက်သားများမှာ တင်းမာနေပြီး ပေါက်ကွဲအားကောင်းလှသော ခွန်အားများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ ရှေးဦးလူသား နတ်ဘုရားတစ်ပါး ဆင်းသက်လာသည့်အလားပင်။

ရွှေရောင်နတ်ဘုရားအလင်းများ တောက်ပနေပြီး လေးကြိုးမှာ လပြည့်ဝန်းအလား ကွေးညွတ်သွားတော့သည်။

ရှူး

တောက်ပလှသော နတ်မြားတစ်စင်းမှာ ကောင်းကင်ယံ၌ ရပ်နေသော အဘိုးအိုထံသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဝုန်း

အဘိုးအိုက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ တာအိုအတတ်တစ်ခုဖြင့် ခုခံလိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ လက်ထဲ၌ တာအိုခေါင်းလောင်းလေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူက မပြတ်တမ်း လှုပ်ခါလိုက်သည့်အခါ ပွင့်လင်းမြင်သာသော လှိုင်းများမှာ အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။

၎င်းမှာ လူ၏ စိတ်နှလုံးကို မငြိမ်မသက် ဖြစ်စေခြင်းပင်။

တစ်ကိုယ်လုံးရှိ နှလုံးသားကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြင်းထန်စွာ ဆွဲကိုင်ထားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး နောက်တစ်ခဏတွင် အပြင်သို့ ဆွဲထုတ်ခံရတော့မည့်အလား ခံစားရစေသည်။

ဝုန်း

လီယန်ချူ၏ ကျောပြင်ရှိ ကြွက်သားများမှာ နဂါးကြီးတစ်ကောင် ခွေနေသကဲ့သို့ ဖောင်းကြွနေပြီး နောက်ထပ် နတ်မြားတစ်စင်းကို ထပ်မံ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။

၎င်းမှာ အဘိုးအို၏ ရှေ့သို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

အဘိုးအို၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ရေမှင်ရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုနတ်မြားကို တားဆီးလိုက်သည်။

နတ်မြားပေါ်တွင် ပါရှိသော အစွမ်းထက်လှသော ခွန်အားမှာ မိစ္ဆာနှင့် အမင်္ဂလာများကို နှိမ်နင်းနိုင်သည့် စင်ကြယ်သော ယန်စွမ်းအားများ ဖြစ်သည်။

အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှသည်။

အဘိုးအို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားရသည်။

ထိုနတ်မြား၏ အစွမ်းမှာ ကြီးမားလှသဖြင့် သူကိုယ်တိုင်ပင် လျစ်လျူရှုထား၍ မရပေ။

သို့သော် ယခုအခါ သူသည် တတိယအဆင့်သို့ ယာယီ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ရာ ဤမျှ အစွမ်းရှိသော နတ်မြားမှာ သူ၏ အခြေခံကို မထိခိုက်နိုင်သေးချေ။

တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် မြားပေါင်း တစ်ရာကျော် ပစ်မှသာ ထိခိုက်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သူက စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်မိသည်။

ဤမျှ အစွမ်းထက်သော လေးနှင့်မြားကို တစ်ဆက်တည်း အကြိမ်တစ်ရာ ပစ်နိုင်မည့်သူ မည်သူ ရှိပါ့မည်နည်း။

ထို့ကြောင့် အဘိုးအို စိုးရိမ်ခြင်း မရှိချေ။

ပုရွက်ဆိတ်မျှသာ

ဝုန်း...

နောက်ထပ် နတ်မြားတစ်စင်း ထပ်မံ ပစ်လွှတ်လိုက်ပြန်သည်။

အဘိုးအို ရှေ့ရှိ ကာကွယ်ရေး အလင်းတန်းကို ပြင်းထန်စွာ ထိမှန်သွားသဖြင့် သူ၏ ကိုယ်ထည်မှာ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။

ဝုန်း... ဝုန်း...

လီယန်ချူသည် လေးကို မပြတ်တမ်း ဆွဲနေပြီး သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးချီများမှာ တောင်ကုန်းကြီးတစ်ခုအလား ထူထပ်ကာ အလွန်တရာ ပူပြင်းနေသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ တာအိုဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာ ထိုလေးကို အကြိမ်တစ်ရာ ဆွဲရန် မလုံလောက်သော်လည်း၊ သူသည် မိမိ၏ ကြမ်းတမ်းလှသော ခန္ဓာကိုယ်အင်အားကိုသာ အသုံးပြု၍ မြားတင်ပစ်လွှတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို ကုန်ဆုံးခြင်း မရှိသလောက်ပင်။

ဝုန်း ဝုန်း

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေပြီး မြားတစ်စင်းပြီးတစ်စင်း ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးကိုပင် မလှုပ်နိုင်အောင် ဖိအားပေးထားနိုင်တော့သည်။

၎င်းမှာ တကယ့်ကို မယုံကြည်နိုင်စရာပင်။

အဘိုးအိုသည် တစ်ဖက်လူမှာ ဟန်ဆောင်နေခြင်း သို့မဟုတ် သွေးဆူနေခြင်းသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူ၏ အသက်ရှူသံများ မြန်ဆန်လာရသည်။

သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်း၍ ကိုယ်ပေါ်ရှိ တာအိုဝတ်စုံကို ချွတ်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"သွားစမ်း "

အဘိုးအိုက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်လှသော နတ်မြားများမှာ ထိုတာအိုဝတ်စုံကြောင့် တားဆီးခံလိုက်ရသည်။

ထိုတာအိုဝတ်စုံမှာလည်း အစွမ်းထက်သော နတ်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်နေခြင်းပင်။

လီယန်ချူက ရှေးဟောင်းတံဆိပ်တုံး နောက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။

ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်တုံး

နတ်ဘုရားမီးများမှာ ကောင်းကင်ယံသို့ ပြန့်နှံ့သွားပြီး ထိုတာအိုဝတ်စုံကို ပြန်လည် ဝါးမျိုသွားတော့သည်။

ထိုတံဆိပ်တုံးအတွင်းမှ မီးများမှာ ဒဏ္ဍာရီလာ နတ်ဘုရားမီးများ ဖြစ်သဖြင့် အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှပြီး တာအိုဝတ်စုံကို တိုက်ရိုက် လောင်ကျွမ်းစေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထိုတံဆိပ်တုံး၏ အရှိန်အဝါမှာလည်း တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် မြင့်တက်လာပြီး သက်ရှိဝိညာဉ်တစ်ခုအလား တောက်ပလာတော့သည်။

အဘိုးအို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

ဝုန်း...

နောက်ထပ် နတ်မြားတစ်စင်း ထပ်မံ ပျံသန်းလာပြန်သည်။

အဘိုးအို၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် တွန့်လိမ်သွားရသည်။

ထပ်ပြီးတော့လား

"လာစမ်းပါ ခွေးအိုကြီး"

"စောစောက ငါ့ကို အလောင်းစိမ်း လုပ်မယ်ဆို"

"မင်းအဖိုးကို သွားလုပ်စမ်း"

လီယန်ချူက လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း ဆဲဆိုလိုက်သည်။

သူသည် ထိုအဘိုးအိုကို လုံးဝ မျက်နှာသာမပေးဘဲ မျက်နှာကို တည့်တည့်ရိုက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

လီယန်ချူ၏ စကားကို ကြားရသည့်အခါ အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းအတွင်းမှ ဒေါသမီးများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ခုခေတ် လူငယ်တွေက ဒီလောက်တောင် ရဲတင်းနေကြတာလား "

သူ၏ သွားများမှာ နာကျင်လာရသည်။

တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် သူ၏ အနည်းငယ်မျှသာ ကျန်ရှိတော့သော သက်တမ်းကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ရသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ထိုကြမ်းတမ်းရက်စက်လှသော လူငယ်တာအိုဆရာကြောင့် အားလုံးမှာ ပျက်စီးတော့မည့်အလား ဖြစ်နေရတော့သည်။