အခန်း (၃၅၅-၃၅၆)

အခန်း (၃၅၅) - မြေပြင်တွင် အကျဉ်းချသည့်အတတ်၊ လူ့လောကရှိ သိုင်းပညာရှင်၊ နက်နဲသော ကြေးနီမျက်နှာဖုံးနှင့် ဝမ်ရွှယ်အန်း

အလင်းရောင်ကွယ်ပျောက်ကာ ရန်ငြိုးအာဃာတများ စုစည်းနေသော ထိုဖုန်းတူးမြို့ကြီးအတွင်း၌ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကောင်းကင်တုန်ဟီး မတတ် ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး မီးလျှံများမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်နေသည်။

ဖုန်းနတ်ဘုရားလေး ၏ အာဏာစက်ပြင်းထန်လှသော နတ်ဘုရားအရှိန်အဝါကြောင့် တာအိုဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုမှာ လက်မလှုပ်နိုင်အောင် ဖြစ်နေရသည်။

အဓိကအားဖြင့် ဤမျှအထိ အသက်ကို ပဓာနမထားဘဲ မြားပစ်သည့်အတတ်ကို သူတစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ ထွက်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ တာအိုအတတ်များနှင့် လျှို့ဝှက်အတတ်များကို လီယန်ချူ၏ နတ်မြားများက တားဆီးထားနိုင်ခဲ့သည်။

ဝုန်း ဝုန်း

လူနှစ်ဦး၏ တိုက်ပွဲမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ပြိုပျက်တော့မည့်အလား ပြင်းထန်လှပြီး ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုလှိုင်းများမှာ အပြင်ဘက်သို့ တရဟော ပြန့်နှံ့နေတော့သည်။

ထိုတိုက်ပွဲ၏ ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် အဖြူရောင်အလင်းလုံးမှာလည်း မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာပြီး မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေရသည်။

ထိုကဲ့သို့သော လျှို့ဝှက်အတတ်ကို အသုံးပြုထားသည့်အခါ အသုံးပြုသူကိုယ်တိုင်မှာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာထား၍ စွမ်းအားများကို အသုံးပြုကာ ဖွင့်ထုတ်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအဖြူရောင်အလင်းလုံးမှာ ဂါထာမန္တရားများ၊ အမင်္ဂလာအတတ်များနှင့် မိစ္ဆာအတတ်များကို ခုခံရာတွင် အလွန်ပင် အသုံးဝင်လှသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ၎င်းမှာ မြေပြင်တွင် အကျဉ်းချသည့်အတတ် ကဲ့သို့ မိမိကိုယ်မိမိ ပိတ်လှောင်ထားခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ အခြေခံအားဖြင့် လိပ်ရှိုက်အတတ် နှင့် ဆင်တူသော လျှို့ဝှက်အတတ်တစ်ခုပင်။

အတွင်း၌ ရှိနေသော ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးသည် အပြင်ဘက်မှ ပြင်းထန်လှသော တိုက်ပွဲအရှိန်အဟုန်ကို ခံစားနေရသည်။

သူမ၏ လှပသော မျက်မှောင်လေးများမှာ အနည်းငယ် ကြုတ်နေပြီး ထိုအခြေအနေမှ ရုန်းထွက်လိုသော်လည်း ကံဆိုးစွာပင် သူမသည် ယခင်က တားမြစ်နယ်မြေအတွင်းသို့ မှားယွင်းဝင်ရောက်မိခဲ့စဉ်က မျောက်မျက်နှာနှင့် ဝိညာဉ်သတ္တဝါတစ်ကောင်၏ ဂါထာမန္တရားဖြင့် ဒဏ်ရာရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ သာမန်ဂါထာမန္တရားမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပြောသည့်အတိုင်း ဖြစ်စေသည့် နတ်စွမ်းအားနှင့် ဆင်တူလှသည်။

သူမသည် လျှို့ဝှက်အတတ်ကို အသုံးပြု၍ ထိုထူးဆန်းသော တားမြစ်နယ်မြေမှ ထွက်ခွာလာနိုင်ခဲ့သော်လည်း ထိုမျောက်မျက်နှာနှင့် ဝိညာဉ်သတ္တဝါကို အကြာကြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။

ယခုအခါ ထိုထူးဆန်းသော ဂါထာမန္တရားမှာ သူမ၏ ဝိညာဉ်ကျင့်ကြံမှုကိုပါ ထိခိုက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"မိစ္ဆာကောင်က ငါ့ကို ဒုက္ခပေးနေတာပဲ၊ ဒီကနေ ထွက်သွားနိုင်ရင် အဲဒီမျောက်မျက်နှာနဲ့ ဝိညာဉ်ကို သေချာပေါက် သတ်ပစ်ရမယ်"

ဟု ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးက စိတ်ထဲမှ ကြုံးဝါးနေမိသည်။

ထိုသို့ တွေးမိသည့်အခါ သူမ အနည်းငယ် သက်ပြင်းချမိသည်။

ယခင်က သူမသည် ဤဖုန်းတူးအတွင်း၌ ကတုံးနှင့် လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည်။

တစ်ဖက်လူတွင် ကြီးမားသော ကုသိုလ်ကံရှိသလို လျှို့ဝှက်အတတ်များလည်း ရှိပြီး သူမနှင့်အတူ ခရီးသွားရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်မှ သတိပေးချက်တစ်ခု ရရှိခဲ့သဖြင့် ထိုလူငယ်နှင့်အတူ မသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူမ စဉ်းစားကြည့်သည့်အခါ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမ တားမြစ်နယ်မြေထဲသို့ မှားယွင်းဝင်ရောက်သွားရခြင်းမှာ ထိုကတုံးလူငယ်၏ တမင်တကာ သွယ်ဝိုက်၍ လမ်းပြမှုကြောင့် ဖြစ်ပုံရသည်။

သူသည် သူမကို တားမြစ်နယ်မြေထဲသို့ ရောက်အောင် ဆွဲဆောင်ခဲ့ခြင်းလော။

ဓားငှားဖြင့် လူသတ်ခြင် လား။

သူမ၏ အေးစက်သော မျက်နှာလေးပေါ်တွင် အံ့အားသင့်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

မကြာမီမှာပင် သူမသည် ထိုစိတ်ကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီး မြေပြင်တွင် အကျဉ်းချသည့်အတတ်ကို ဖြေဖျောက်ရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်တော့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် အပြင်ဘက်ရှိ သွေးချီအရှိန်အဝါ ပြင်းထန်လှသော လူ့လောကမှ ကျင့်ကြံသူကို တွေ့ဆုံချင်မိသည်။

ထိုလောကတွင် မည်သည့်သိုင်းပညာရှင်ကြီးက ပုန်းအောင်းနေသနည်းဟု သူမ မသိနိုင်ပေ။

၎င်းမှာ တကယ့်ကို မယုံကြည်နိုင်စရာပင် လူရှင်တစ်ယောက်က ဖုန်းတူးအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာသည်တဲ့လား။

သူမ၏ စိတ်ကူးထဲတွင် ဓားသွားကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်ခုံးတန်းများနှင့် နတ်ဘုရားအလား ချောမောခန့်ညားလှသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်လာသော်လည်း ချက်ချင်းပင် သူမကိုယ်သူမ ပြန်လည်ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိသော မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်မှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

အပြင်ဘက်တွင်မူ

လီယန်ချူသည် တာအိုဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုနှင့် တိုက်ခိုက်နေပြီး လူနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အပြန်အလှန် ယှဉ်ပြိုင်နေကြသည်။

သို့သော် အရှိန်အဝါပိုင်းတွင်မူ ငယ်ရွယ်သော လီယန်ချူက ပိုမိုသာလွန်နေပြီး လူ့လောကမှ သိုင်းပညာနတ်ဘုရား တစ်ပါးအလားပင် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်များကို နှိမ်နင်းနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ထို့အပြင် တာအိုဂိုဏ်းမှ မဟာတာအိုဆရာကြီး တစ်ဦးအလား ငယ်ရွယ်စဉ်ကပင် မိမိတစ်ဦးတည်း၏ ခွန်အားဖြင့် ခေတ်ပြိုင်ပါရမီရှင်များကို ဖိနှိပ်ကာ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှ အကြွင်းအကျန်များကို သုတ်သင်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ထိုကဲ့သို့ တက်ကြွလှပသော ထူးခြားသည့် အရှိန်အဝါပင် ဖြစ်သည်။

တာအိုဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုမှာ အတော်လေး ခံရခက်နေသည်။

အဓိကအားဖြင့် လီယန်ချူက တိုက်ခိုက်ရုံသာမက ဆဲလည်းဆဲနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူကဲ့သို့သော မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှ အဖိုးကြီးတစ်ဦးအတွက် ထားရှိရမည့် ရိုသေမှုနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာကို လီယန်ချူက တစ်စက်ကလေးမျှ မပေးချေ။

"ငါ့ကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်နေတာပဲ "

သူသည် ရင်ဘတ်အတွင်းမှ မျက်နှာဖုံးတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အတန်ငယ် စဉ်းစားပြီးနောက် သွားကိုတင်းတင်းကြုတ်ကာ ဝတ်ဆင်လိုက်တော့သည်။

မူလက သက်တမ်းကို လောင်ကျွမ်းစေပြီးနောက် သူသည် တတိယအဆင့် ယန်စွမ်းအားဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာဖုံးကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည့်အခါ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ပြင်းထန်စွာ မြင့်တက်လာပြန်သည်။

၎င်းမှာ မျောက်မျက်နှာနှင့် ကြေးနီမျက်နှာဖုံးတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းကာ မိစ္ဆာဆန်လှသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

အဘိုးအိုက လက်ငါးချောင်းကို ဖြန့်လိုက်ရာ ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားတစ်ခုမှာ သူ၏ လက်ဝါးအတွင်းမှ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ဝုန်း

ပြင်းထန်လှသော နတ်မြားမှာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ ထိုစွမ်းအားနှင့် ရိုက်ခတ်မိပြီး ပေါက်ကွဲမှုကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။

မြေပြင်နှင့် တောင်ကုန်းများမှာ တစ်ခဏချင်း တုန်ခါသွားရသည်။

လီယန်ချူသည် ပြင်းထန်လှသော အမင်္ဂလာဓာတ်များ ပြေးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးချီများမှာ အေးခဲသွားမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

သူ၏ မျက်ခုံးတန်းများပေါ်တွင်ပင် နှင်းခဲများ စတင်တည်လာတော့သည်။

၎င်းမှာ အလွန်တရာ ယုတ်ညံ့ပြီး မိစ္ဆာဆန်လှသော စွမ်းအားဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ အကြွင်းအကျန် အရှိန်အဝါပင်လျှင် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းနေခြင်းပင်။

လီယန်ချူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူ၏ ရှေးဟောင်းချပ်ဝတ်တန်ဆာပေါ်မှ စင်ကြယ်သော ယန်အရှိန်အဝါ များကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အမင်္ဂလာဓာတ်များ၏ ချုပ်နှောင်မှုကို တွန်းလှန်လိုက်တော့သည်။

"မင်း တကယ်ကို သေသင့်တယ် "

"ငါ့ကို ဒီအဆင့်အထိ စွမ်းအားတွေ သုံးအောင် လုပ်နိုင်တယ်ပေါ့ "

အဘိုးအို၏ မျက်ဝန်းများမှာ အငြိုးအတေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဤတိုက်ပွဲတွင် သူ၏ မူလစွမ်းအား များစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ လက်ထဲမှ ငရဲပြည်တံဆိပ်တုံးကို လုယူရမည်ဖြစ်သလို ထိုဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးကိုလည်း သုတ်သင်ပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်ကို ဝါးမျိုရပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်နေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာလည်း တည်ငြိမ်နေသည်။

တစ်ဖက်လူက နက်နဲသော ကြေးနီမျက်နှာဖုံးကို အသုံးပြု၍ ခွန်အားများ တိုးလာသော်လည်း သူသည် အနည်းငယ်မျှပင် စိုးရိမ်ခြင်း မရှိချေ။

ဝှက်ဖဲ ဆိုသည်မှာ မည်သူ့မှာ မရှိဘဲ နေပါ့မည်နည်း

အဘိုးအို၏ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်များမှာ ထောင်ထနေပြီး အရှိန်အဝါမှာ အေးစက်လှသည်။

"မိုး... ရွာစမ်း "

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြား၌ သည်းထန်စွာ မိုးရွာချလိုက်ပြန်သည်။

၎င်းမှာ ဖုန်းတူးအတွင်းရှိ အမင်္ဂလာမိုး ဖြစ်သည်။

သာမန်ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ ၎င်းမှာ ပြင်းထန်သော အဆိပ်အတောက်နှင့် မခြားပေ။

အပေါ့စားဆိုလျှင် ဖျားနာမည်ဖြစ်ပြီး အပြင်းအထန်ဆိုလျှင် အရိုးများ အရည်ပျော်ကာ နေရာတင် သေဆုံးနိုင်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထူးဆန်းသော အရိပ်မည်းတစ်ခုမှာ တစ်ခဏချင်း ဖြတ်သန်းသွားပြီး အဖြူရောင်အလင်းလုံးနှင့် အထဲမှ လှပသောအမျိုးသမီးကိုပါ တစ်ပါတည်း သယ်ဆောင်၍ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

"ထားခဲ့စမ်း"

အဘိုးအိုက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး တာအိုအတတ်တစ်ခုဖြင့် လှမ်း၍ ရိုက်နှက်လိုက်သည်။

ဒုန်း

ထိုအရိပ်မည်း ရှိနေသော နေရာမှာ တာအိုအတတ်ကြောင့် ပျက်စီးသွားသော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင် ထိုအရိပ်မည်းမှာ ပေပေါင်းများစွာ ဝေးသောနေရာ၌ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ ရုပ်သွင်အစစ်အမှန်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ မျက်နှာက တွန့်လိမ်နေပြီး လယ်သမားအိုတစ်ဦးနှင့် ဆင်တူသောသူပင်။

ယခုအခါ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်သော အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"မျိုးဆက်သစ်လေးနှစ်ယောက်... ဒီအမျိုးသမီးကိုတော့ ငါကပဲ ယူသွားတော့မယ် "

လယ်သမားအို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လောဘဇောများ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

"ဝမ်ရွှယ်အန်း ... မင်းက ယူမင်တောင် က ဝမ်ရွှယ်အန်းလား"

အဘိုးအိုသည် အမှန်တကယ်ပြောရလျှင် ဝမ်ရွှယ်အန်းထက် တစ်ဆင့် ပိုကြီးသူ ဖြစ်သည်။

သူသည် ရှေးဟောင်းကာလကတည်းက တည်ရှိခဲ့သော ယူမင်တောင်၏ အမွေအနှစ်များနှင့် အတော်လေး ပတ်သက်မှု ရှိခဲ့သည်။

ရှုပ်ထွေးနေစဉ်အတွင်း အဖြူရောင်အလင်းလုံးကို လုယူသွားသော ထိုအဘိုးအိုမှာ ယခင်က မိမိတို့၏ ဘိုးဘေးဖြစ်သူ ဝူဆန်းမိစ္ဆာအိုကြီး ကို ပင့်ဖိတ်ခဲ့ပြီးနောက် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမျိုးသမီးအလောင်း စုးရွှန်းချင်း နှင့်အတူ ဝိညာဥ်စစ်သည်များ၏ ဖိအားကြောင့် ထွက်ပြေးခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။

ထိုလယ်သမားအိုမှာ ယခုအခါတွင် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။

ဝမ်ရွှယ်အန်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"မင်းတို့ပဲ ဆက်တိုက်ကြတော့၊ ငါကတော့ အရင်သွားနှင့်ပြီ "

နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အငွေ့အသက်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လွင့်ပျယ်သွားတော့သည်။

အဖြူရောင်အလင်းလုံးမှာလည်း သူနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"ဟန်ဆောင်မနေနဲ့... ထွက်လာစမ်း "

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သည့်အလား ဟိန်းထွက်သွားသည်။

သူသည် လက်ထဲမှ ရှစ်ခွင်မှန် ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး နတ်ဘုရားအလင်းတစ်ခုကို နေရာတစ်ခုသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ဝုန်း

ဝမ်ရွှယ်အန်းမှာ ထိုအချိန်တွင် စိတ်အာရုံ ဝေဝါးနေပြီး တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ရိုက်နှက်မှုကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် မည်သည့် ကာကွယ်မှုမျှ မရှိသော်လည်း ဒဏ်ရာရရှိခြင်း မရှိချေ။

"မင်းတို့လို မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကကောင်တွေကို ဒီနေ့ တစ်ခါတည်း အပြတ်ရှင်းပေးမယ် "

လီယန်ချူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ဟင်းလင်းပြင်သို့ ပျံတက်သွားသည်။

လေကို စီးနင်းလျက် သူ၏ ခြေဖဝါးအောက်တွင် မင်္ဂလာတိမ်တိုက်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး ကောင်းကင်ယံသို့ တိုက်ရိုက် ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ဝူဆန်းမိစ္ဆာအိုကြီး၏ မျက်ဝန်းများ ပြောင်းလဲသွားသည်။

တတိယအဆင့်ရဲ့ တိမ်စီးအတတ် လား

သူသည် ယခုအခါ ယူမင်တောင်၏ မျိုးဆက်ဖြစ်သော ဝမ်ရွှယ်အန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ အတူတကွ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ ခွန်အားမှာ တတိယအဆင့်သို့ မရောက်သေးချေ။

သို့သော် သာမန် ဒုတိယအဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာမူ သူကဲ့သို့သော ဝါရင့်ကစားသမားကြီး၏ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ကြပေ။

"ရဲတင်းလှချေလား"

"ဟားဟား... မင်းက ဒီနေရာကို ဘယ်လိုနေရာလို့ ထင်နေတာလဲ "

"လူငယ်လေးက တကယ်ကို မောက်မာပြီး ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ အနိမ့်အမြင့်ကို မသိတာပဲ"

ဟု ဝူဆန်းမိစ္ဆာအိုကြီးက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

တာအိုဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုက ဝမ်ရွှယ်အန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ နောက်ထပ် ဝိညာဉ်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

၎င်းမှာ အတော်လေး နောက်ခံကြီးပုံရသည်။

သို့သော် ဝူဆန်းမိစ္ဆာအိုကြီး၏ စကားကို ကြားရသည့်အခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် ကျေနပ်သွားရသည်။

စောစောက အဖြူရောင်အလင်းလုံးကို ဝင်ရောက်လုယူသွားသော ထိုလယ်သမားအိုကို ဆီမီးခွက်အဖြစ် ပြုလုပ်လိုသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ထိုသူနှင့်အတူ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို ညစ်ညမ်းသောနေရာ၌ ထာဝရ ပိတ်လှောင်ထားပြီး ဘယ်တော့မှ ပြန်မထွက်နိုင်အောင် ပြုလုပ်ပစ်ရန်သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့သည်။

အခန်း (၃၅၆) - ဒီနေရာမှာရှိတဲ့သူတွေအားလုံးက အမှိုက်တွေပဲ၊ အရာရာကို အမှုန့်ခြေခြင်း၊ နတ်ဆိုးတံတားလေးနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဂမ္ဘီရဖြစ်ရပ်ဆိုးကြီးနှစ်ခု

တတိယအဆင့် ယန်စွမ်းအားဝိညာဉ် အဆင့်ရှိသည့် နက်နဲသော အဘိုးအိုတစ်ဦးနှင့် ယူမင်တောင် ကဲ့သို့သော ရှေးဟောင်းဒဏ္ဍာရီလာနေရာမှ ဂိုဏ်းတည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးကြီး၏ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်... ထိုသူနှစ်ဦးစလုံးမှာ မိစ္ဆာလောက၏ ထိပ်သီးကြီးများ ဖြစ်ကြသည်။

ရုတ်တရက် လူနှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်နှာများ ပြိုင်တူ ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။

လီယန်ချူသည် ရင်ဘတ်အတွင်းမှ ဝါဂွမ်းစက္ကူအဝါရောင် အဆောင်တစ်ရွက်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အာဏာစက်ပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးအရှိန်အဝါများမှာ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။

"မိုးကြိုးငါးပါး စင်ကြယ်သောယန်၊ လောက၏ စစ်မှန်သောတရား၊ သတ်စမ်း "

သူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်လှသည်။

ဝုန်း ဝုန်း

မိုးကြိုးများ ပစ်ချလိုက်ပြီ ဟင်းလင်းပြင်အနှံ့မှ မိုးကြိုးသွားများ တကယ်ပင် ကျဆင်းလာတော့သည်။

ကမ္ဘာလောကကြီးတစ်ခုလုံး ဖြူဖွယ်သော အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး မျက်စိကို ကျိန်းစပ်စေကာ ဖွင့်ကြည့်၍ပင် မရတော့ချေ။

မျက်စိကို ပြန်ဖွင့်ကြည့်နိုင်သည့်အခါတွင်မူ မြေပြင်ပေါ်၌ ပျက်စီးနေသော အလောင်းတစ်ခုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

စောစောက အရှိန်အဝါ တက်ကြွနေသော တာအိုဝတ်စုံဝတ် အဘိုးအိုမှာ အော်ဟစ်သံပင် မပြုနိုင်ဘဲ ဝိညာဉ်ပါ လွင့်စင်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ငှားရမ်းထားသော စွမ်းအားမှာ မိမိကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားကို မည်သို့မျှ မမီနိုင်ပေ။

ဝူဆန်းမိစ္ဆာအိုကြီးမှာ အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်သွားရသည်။

"ဒါ... မိုးကြိုးငါးပါး စစ်မှန်တဲ့ယန် လား"

ထိုငယ်ရွယ်သော တာအိုဆရာလေးက ဤမျှအထိ ပြင်းထန်ရက်စက်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ပေ။

ခဏအတွင်းမှာပင် ဝူဆန်းမိစ္ဆာအိုကြီးပင်လျှင် ထိုအရှိန်အဝါကြောင့် လန့်ဖျပ်သွားရသည်။

အလောင်းပေါ်မှ စိမ်းနီရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

၎င်းမှာ ဝူဆန်းမိစ္ဆာအိုကြီး၏ ဝိညာဉ်အပိုင်းအစပင်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ သွေးချီအရှိန်အဝါများမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားပြီး လက်သီးတစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ခန့်ညားထည်ဝါလှသော လက်သီးအရှိန်အဝါမှာ အလွန်တရာ အာဏာစက်ပြင်းထန်လှပြီး ထိုဝိညာဉ်အပိုင်းအစကို အမှုန့်ခြေပစ်လိုက်တော့သည်။

လီယန်ချူသည် ဖန့်ချင်းလန် ကို ကယ်ထုတ်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေသဖြင့် ဖုန်းတူးအတွင်း၌ ဆူညံမှုကြီး ဖြစ်သွားမည်ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သူသည် ငါးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြှင့်တင် ထားသော မိုးကြိုးငါးပါး အဆောင် ကိုသာ အသုံးပြုလိုက်သည်။

ဝှက်ဖဲဆိုတာ... သူ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရည်ရွယ်ပြီး ပြောနေတာမဟုတ်ဘူး။

အခု ဒီနေရာမှာရှိနေတဲ့ နှစ်ယောက်လုံးက အမှိုက်တွေ ပဲ

သူသည် အဖြူရောင်အလင်းလုံးရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

ရင်းနှီးနေသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည့်အခါ စိတ်အနည်းငယ် တည်ငြိမ်သွားသည်။

မူလက သာမန်သိုင်းလောကသူရဲကောင်းမလေးဖြစ်သော ဖန့်ချင်းလန်က အဘယ်ကြောင့် ယခုအခါ တာအိုအတတ်များကို ကျွမ်းကျင်နေရသနည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ဖုန်းတူးအတွင်းသို့ အဆင့်အတန်းမြင့်မြင့် ဝင်ရောက်နိုင်နေရသနည်းဆိုသည်ကို သူ မသိသော်လည်း ယခုအခါ အသေးစိတ် မေးမြန်းရန် အချိန်မရှိချေ။

စင်ကြယ်သော တာအိုကျင့်ကြံမှု စွမ်းအားများမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လှည့်ပတ်နေပြီး စိတ်ကြည်လင်ကျောက်စိမ်း ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။

"ပွင့်စမ်း "

သူက လက်ညှိုးဖြင့် ညွှန်လိုက်ရာ ကြေးနီတံတိုင်း သံမဏိနံရံအလား ခိုင်မာလှသော အဖြူရောင်အလင်းလုံးမှာ ဘေးနှစ်ဖက်သို့ တိုက်ရိုက် ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

တာအိုအတတ် အတားအဆီးကို ဖွင့်ခြင်း

ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း အတွင်း၌ မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဤနတ်စွမ်းအားအတတ်မှာ ယခုမှပင် အသုံးတည့်သွားတော့သည်။

သို့သော် လီယန်ချူ အနည်းငယ် မှင်တက်သွားရသည်။

အတွင်း၌ ရှိနေသူမှာ ဝတ်စုံဖြူနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အေးစက်လှပသော အရှိန်အဝါရှိသည်။

သူမကား ဖန့်ချင်းလန် ပင် ဖြစ်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်သည်လည်း အနည်းငယ် မှင်တက်နေမိသည်။

မိမိ၏ မြေပြင်တွင် အကျဉ်းချသည့်အတတ် က ဘာကြောင့် အလိုလို ပွင့်သွားရတာလဲ။

လီယန်ချူ၏ ချောမောခန့်ညားသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာ လှုပ်ရှားသွားရသည်။

စောစောက အပြင်ဘက်မှာ မိစ္ဆာတွေနဲ့ တိုက်ခိုက်နေတာ သူပဲလား။

ဖန့်ချင်းလန်သည် အကျဉ်းချသည့်အတတ်အတွင်းမှ ထွက်လာပြီး ထူးဆန်းသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

လီယန်ချူ စောစောက မှင်တက်သွားရခြင်းမှာ ဖန့်ချင်းလန်ပေးသော ခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ရင်းနှီးနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ရုပ်ရည်မှာ အနည်းငယ် ကွဲပြားနေသော်လည်း အငွေ့အသက်မှာမူ တစ်ပုံစံတည်းပင်

၎င်းမှာ ကျန်းထင်ရှန်း နယ်မြေ အတွင်း၌ လူရှင်ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ကူးတို့လှေကို ပထမဆုံးစီး၍ ထွက်ခွာသွားသော အမျိုးသမီးပင်။

ထိုဝတ်စုံဖြူနှင့် မျက်နှာဖုံးစွပ်ထားသော အမျိုးသမီး သူတို့နှစ်ဦးသည် ထျန်းထုမြစ်ကမ်းဘေးမှာရော၊ နောက်ပိုင်း ရင်ပြင်ပေါ်တွင် နတ်ဘုရားကံတရားများကို လုယူကြစဉ်မှာရော ဆုံတွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအရှိန်အဝါမှာ တစ်ပုံစံတည်းပင် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

ဖန့်ချင်းလန် တာအိုအတတ် တတ်နေခြင်းကို သူ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ။

သာမန်သိုင်းလောကသူရဲကောင်းမလေးဆိုလျှင် ဖုန်းတူးမင်္ဂလာနယ်မြေထဲ ဝင်လာနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သို့သော်... ဖန့်ချင်းလန်က ကျန်းထင်ရှန်းမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ဝတ်စုံဖြူမျက်နှာဖုံးစွပ် အမျိုးသမီး ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့တော့ သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့ဘူး

"သူမက ငါနဲ့အတူ ကျန်းထင်ရှန်းကို ဝင်ခဲ့တာလား ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာလဲ"

သူ နောက်တစ်ကြိမ် အသက်ကို ရှူလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ နတ်လက်နက်များကို လက်ဝါး ဖြင့် သိမ်းဆည်းကာ ဖန့်ချင်းလန်ဘက်သို့ လှည့်၍ ပြောလိုက်သည်။

"သွားစို့ ဒီနေရာမှာ ကြာကြာနေလို့ မဖြစ်ဘူး "

လီယန်ချူက လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဖန့်ချင်းလန်မှာ ဘဝဟောင်းသို့ ပြန်ရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခင်က ဝူဟူဂိုဏ်း၏ ဒုတိယခေါင်းဆောင်လက်ထဲကနေ သူမကို ကယ်ခဲ့တုန်းကလည်း သူ ဒီလိုပဲ ပြောခဲ့တာပါ။

ဝုန်း ဝုန်း

နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော အမင်္ဂလာသစ်ပင် ကြီးတစ်ပင်မှာ မြို့ရိုးပေါ်၌ ပေါ်ထွက်လာပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝိညာဉ်မျက်နှာကြီးတစ်ခုလည်း ပါလာသည်။

"ဒီဝိညာဉ်သတ္တဝါနှစ်ကောင်ပဲ"

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

၎င်းတင်မကသေးဘဲ မြို့ဟောင်းအတွင်းမှ အေးစက်လှသော အငွေ့အသက်များစွာမှာလည်း သူတို့နှစ်ဦးထံသို့ ဦးတည်လာနေကြသည်။

၎င်းတို့အားလုံးမှာ ရန်ငြိုးအာဃာတနှင့် သေခြင်းတရား အငွေ့အသက်များ အလွန်ပြင်းထန်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းများမှာ အေးစက်သွားပြီး ဖန့်ချင်းလန်နှင့်အတူ အပြင်ဘက်သို့ တိုးထွက်သွားတော့သည်။

ထိုဖုန်းတူးအတွင်း၌ သေမင်းတမန် အန္တရာယ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

အပြင်ဘက်ကလည်း ဘေးကင်းသည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း ထိုမြို့ဟောင်းအတွင်း၌မူ လူကို ရင်တုန်စေသော ခံစားချက်ကြီး ရှိနေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က မိမိကို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမုန်းတရားမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသကဲ့သို့ပင်။

ဖန့်ချင်းလန်က နောက်ကနေ ကပ်လိုက်လာသည်။

ရုတ်တရက် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော်သွားပြီး ခြေလှမ်းများ ယိုင်နဲ့ကာ လဲကျတော့မည့်အလား ဖြစ်သွားသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

"မျောက်မျက်နှာနဲ့ ဝိညာဉ်ရဲ့ ဂါထာမန္တရား မိသွားလို့ပါ၊ ဝိညာဉ်တောင် လွင့်စင်သွားမတတ် ဖြစ်သွားတယ်"

ဖန့်ချင်းလန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သူမ၏ လေသံတွင် ထိုမျောက်မျက်နှာနှင့် ဝိညာဉ်အပေါ် ထားရှိသော အမုန်းတရားများ ပေါ်လွင်နေသည်။

"ဟင်"

လီယန်ချူ မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

ရုတ်တရက် သူ တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး ဖန့်ချင်းလန်ကို မေးလိုက်သည်။

"ဖုန်းတူးကနေ ထွက်သွားဖို့ နည်းလမ်းရှိလား"

သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပါဝင်နေသည်။

ဖန့်ချင်းလန်က ဖုန်းတူးထဲကို သူမဘာသာ ဝင်လာတာဆိုတော့ ဘယ်အကြောင်းကြောင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် သူမလက်ထဲမှာ ထွက်ခွာမယ့်နည်းလမ်း သေချာပေါက် ရှိရပေမည်။

"ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းတွေအရ ဖုန်းတူးမှာ နတ်ဆိုးတံတားလေး လို့ ခေါ်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရှိတယ်။ ဒဏ္ဍာရီထဲက နတ်ဆိုးတံတား နဲ့ ဆက်စပ်မှုရှိပြီး ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးက သဘောကျလို့ တုပပြုလုပ်ထားတာပါ။ အဲဒီတံတားလေးက ငရဲပြည် နဲ့ လူ့လောကကို ဆက်သွယ်ပေးထားတဲ့ ဖုန်းတူးကနေ ထွက်ခွာနိုင်မယ့် လမ်းကြောင်းပဲ "

လူနှစ်ဦးမှာ ခရီးသွားရင်း နည်းလမ်းကို တိုင်ပင်လိုက်ကြသည်။

လီယန်ချူ နားလည်သွားပါပြီ။

သူ ဝင်လာခဲ့တဲ့ ရေကန်အောက်က လမ်းကြောင်းက တစ်ဖက်သတ်လမ်းကြောင်းပါ။

နတ်ဆိုးတံတားလေး ကတော့ နှစ်ဖက်သွားလမ်းကြောင်းဖြစ်ပြီး ကုသိုလ်ကံဝိညာဉ်ဒင်္ဂါး ရှိလျှင် လူ့လောကသို့ ပြန်သွားနိုင်ပါသည်။

မြို့တံခါးဝ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်နှစ်ခုမှာ မြို့ရိုးပေါ်၌ နေရာယူထားပြီး လီယန်ချူကို အေးစက်သော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့၏ မျက်လုံးများအတွင်းရှိ ထူးဆန်းသော ခံစားချက်များမှာ ပိုမိုများပြားလာပြီး လူသားနှင့် ပိုတူလာသည်။

အထူးသဖြင့် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော မိစ္ဆာသစ်ပင် ဆိုလျှင် ပိုဆိုးသည်။

လူတစ်ယောက်လိုပင် ပြုမူနေသည်။

သို့သော် ထိုသစ်ပင်၏ အမြစ်များပေါ်တွင်မူ လူခေါင်းများနှင့် အလောင်းများစွာမှာ ပြည့်နှက်နေအောင် ချိတ်ဆွဲခံထားရသည်။

မိစ္ဆာတွေ၊ ဝိညာဉ်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ဝါးမျိုခံထားရသလဲ မသိနိုင်ပေ။

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပေါ်လာသည်။

ငါးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြှင့်ထားသော မိုးကြိုး အဆောင် မှာ နှစ်ကြိမ် ကျန်သေးသည်။

ကြည့်မရတဲ့ကောင်ကို အကုန်ပစ်ချပစ်မည်

သူတို့နှစ်ဦးသည် မြို့ဟောင်းအတွင်း အပြင်းအထန် ပြေးလွှားရင်း ငရဲပြည် နှင့် လူ့လောကကို ဆက်သွယ်ပေးသော နတ်ဆိုးတံတားလေး ဆီသို့ ဦးတည်နေကြသည်။

အဲဒီကနေ လူ့လောကကို တိုက်ရိုက် ပြန်သွားလို့ရသည်။

ဝိညာဉ်မျက်နှာကြီးက လီယန်ချူကို မြင်သည့်အခါ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းပြီး အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အမင်္ဂလာဓာတ်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော လက်မောင်းပေါင်းများစွာမှာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းလျက် လှမ်း၍ ဖမ်းဆီးလိုက်ကြသည်။

ထိုအဆင့်အထိ ကျင့်ကြံထားနိုင်သော သတ္တဝါမှာ အသိဉာဏ်မရှိဘဲ မနေနိုင်ပေ။

သူတို့သည် အသိဉာဏ်ရှိပြီး သာမန်မိစ္ဆာအလောင်းများ မဟုတ်ကြပေ။

ချွင်

လီယန်ချူသည် ဓားတစ်ချက်ကို ခွင်းလိုက်သည်။

အဆုံးသတ် တိုက်ကွက်ကို သုံးလိုက်ခြင်းပင်။

နီရဲသော အလင်းတန်းများနှင့် ဓားအလင်းများမှာ ရောယှက်သွားပြီး ကောင်းကင်တစ်ဝက်ကို နီရဲသွားစေကာ နေ့ခင်းဘက်အလား လင်းထိန်သွားတော့သည်။

ဝိညာဉ်မျက်နှာကြီးမှာ အကြီးအကျယ် ဒဏ်ရာရသွားပြီး စူးရှသော ဝိညာဉ်အော်ဟစ်သံကြီးကို ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မိစ္ဆာသစ်ပင်ပေါ်ရှိ အေးစက်လှသော လူသေများ၊ အမြစ်များပေါ်မှ တွန့်လိမ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် အလောင်းကောင်များမှာ အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်လာသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ဦးရေပြားများပင် ထုံကျဉ်သွားရသည်။

ထိုအဆင့်ရှိသော ရန်သူများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

"မိုးကြိုးငါးပါး စင်ကြယ်သောယန်၊ လောက၏ စစ်မှန်သောတရား သတ်စမ်း "

ဝုန်း

မိုးကြိုးများ ပစ်ချလိုက်ပြီ ကမ္ဘာလောကကြီးမှာ ဖြူဖွယ်သွားပြီး နေ့ခင်းဘက်အလား လင်းထိန်သွားသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိုးကြိုးရေကန်ကြီး ပေါ်ထွက်လာသည့်အလား နားထဲတွင် ပေါက်ကွဲသံများနှင့် မိုးကြိုးသံများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

ဝုန်း

နောက်ထပ် မိုးကြိုးတစ်ချက် ထပ်မံ ပစ်ချလိုက်ပြန်သည်။

ငါးကြိမ်တိုင်တိုင် အဆင့်မြှင့်ထားသော မိုးကြိုးအဆောင် ၏ အာဏာစက်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှသည်။

မိစ္ဆာသစ်ပင်မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားရပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ဝိညာဉ်မျက်နှာကြီးမှာလည်း တိုက်ရိုက်ပင် အမှုန့်ခြေခံလိုက်ရသည်။

တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဂမ္ဘီရဖြစ်ရပ်ဆိုးကြီးနှစ်ခုကို အကြီးအကျယ် ချေမှုန်းပစ်လိုက်ခြင်းပင်